Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

Με μεγάλη δόση φαντασίας η αρχιτεκτονική αξία τους (Προσφυγικές πολυκατοικίες Αλεξάνδρας)

AΠOΨH: Με μεγάλη δόση φαντασίας η αρχιτεκτονική αξία τους

Του Παναγιωτη Τετση*

Προτάσεις για τις πολυκατοικίες της λεωφόρου Αλεξάνδρας εκτοξεύονται από πολλές πλευρές σε διιστάμενες απόψεις. Kάθε μία έχει τους λόγους της, αν όχι τη λογική. Παραθέτω όσες έχουν ακουστεί: Στοιχείο εθνικής μνήμης. Στοιχείο νεότερης αρχιτεκτονικής ως έκφραση του Bauhaus. Εκταση πρασίνου, πάρκο. Οικήματα, εποχικές κατοικίες συγγενών των καρκινοπαθών εξ επαρχίας στο παραπλεύρως νοσοκομείο. Εθνική Πινακοθήκη που τόλμησε κάποτε να προβάλει ο γράφων, αλλά δίχως ανταπόκριση.

Νομίζω το ζήτημα έχει πολιτική χροιά. Συγκεκριμένα δε, στις τρεις πρώτες περιπτώσεις. Οι «προοδευτικές» παρατάξεις εκφράζουν την τότε προσφυγιά. Eκφράζουν ακόμα ως ισχυρίζονται τη μοντέρνα αρχιτεκτονική.

Εχω περπατήσει όλη την περιοχή. Ελάχιστα από αυτά τα διαμερίσματα συντηρούνται και κατοικούνται. Οι όψεις είναι θλίψη. Θα υπάρχουν κληρονόμοι οι οποίοι θα κατοικούν σε «σύγχρονα» διαμερίσματα ή σε επαύλεις της Εκάλης με πιθανόν ελάχιστες μνήμες δυστυχίας. Οσο για μνημείο αρχιτεκτονικής, με δόση φαντασίωσης, το πλησιάζουμε το Bauhaus. Και απορώ πώς μέλη του Κοινοβουλίου το πιστεύουν. Οσο για το πάρκο, είναι το πλέον αμφιλεγόμενο και επικίνδυνο γιατί με την κατεδάφιση θα ανοίξει η όρεξη των καλοφαγάδων και το πάρκο σιγά σιγά θα μικραίνει. Η περίπτωση ολιγόχρονης στέγασης συγγενών θεραπευομένων εξ επαρχίας, όταν επισκευασθούν, είναι σεβαστή.

Οσο για την τελευταία που διατυπώθηκε ως ιδέα, πιστεύω ότι δεν είναι ανέφικτο. Γιατί αν πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός μας δεν είναι μόνο οι αρχαιότητες και ότι υπάρχουν ψιχία μέσα στους δύο τελευταίους αιώνες πολιτισμού, τότε θα έβρισκε ανταπόκριση και δεν θα αντιμετωπιζόταν με αδιαφορία ακόμα και από την ίδια την Εθνική Πινακοθήκη. Τούτο το Ιδρυμα συνωστίζεται σε ένα κτίριο - μικρογραφία που δεν επιτυγχάνει να επιτελέσει την κύρια αποστολή του. Ενα «φανταστικό» μεγάλο κτίριο, αφιερωμένο στη μνήμη του ξεριζωμένου Ελληνισμού, θα έλυνε το πρόβλημα χώρων της Πινακοθήκης. Θα μπορούσε να αναπτυχθεί και ακόμα να συγκεντρώσει τις διάσπαρτες συλλογές - μουσεία μικρά ιδιωτικά και να προσελκύει δωρεές. Τούτο το θέμα θα ’πρεπε οι καλλιτέχνες να το πάρουν στα χέρια τους σαν δικό τους και να το ωθήσουν.

* Ο Παναγιώτης Τέτσης είναι ακαδημαϊκός και ζωγράφος.

Πηγή : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

καλημέρα!
τα διαμερίσματα να γίνουν κοινωνικές παροχές στους συγγενείς καρκινοπαθών ή και στους ίδιους τους καρκινοπαθείς που πρέπει να περάσουν ένα διάστημα κοντά σε γιατρούς αλλά εξωνοσοκομειακά, με τη στήριξη κοινωνικής υπηρεσίας και αλληλεγγύης, θα ήταν σίγουρα η καλύτερη λύση.
άσχετα από την τοποθεσία, ξέρουμε από 'φιλετάκια', στα σχέδια πόλης, και στη διαπλοκή των συμφερόντων...
ο άγιος σάββας είναι ένα μεγάλο νοσοκομείο, με κύρια ειδικότητα που σίγουρα θέλει κοινωνική στήριξη, που εν μέρει την έχει, αλλά γενικα΄η ελλάδα είναι πίσω, πολύ πίσω, στη στήριξη συγγενών ή οικογενειών με ανθρώπους που έχουν προβλήματα υγείας, κυρίως όταν γνωρίζουμε ότι το σύνηθες στις οικογένειες αυτές είναι και η οικονομική τους αφαίμαξη...

abttha

dyosmaraki είπε...

Καλημέρα abbtha

Πολλές οι προτάσεις και οι αψιμαχίες για τη χρήση των επίμαχων πολυκατοικιών.
Εχοντας ζήσει από κοντά το δράμα καρκινοπαθούς συγγενούς μου θα συμφωνήσω μαζί σου. Η κατάσταση είναι τραγική όταν πρόκειται για ασθενείς που προέρχονται από την επαρχία οι οποίοι εάν δεν έχουν συγγενείς στην Αθήνα να τους φιλοξενήσουν, βρίσκονται σε πολύ δύσκολη κατάσταση με αποτέλεσμα την οικονομική τους αφαίμαξη.

Σε καλωσορίζω σε αυτήν εδώ τη διαδικτυακή γωνιά που μόλις ανοίγει τα φτερά της για να εκθέσει άρθρα από τον ημερήσιο τύπο που είτε συμφωνούμε είτε όχι, πιστεύω πως προσφέρονται για κοινωνικό προβληματισμό.

ShareThis