Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Αναστασία Παπαδοπούλου : Βίασαν την αξιοπρέπειά μας


«Δεν είσαι το σώμα που αποχαιρετούμε, είσαι η ψυχή που κουβαλάμε πάντα μέσα μας».


Ο πρώην Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος με την κόρη του Αναστασία. Πριν από ένα χρόνο η ίδια είχε αναλάβει τον ρόλο να τον κατευοδώσει στο τελευταίο του ταξίδι. «Τα σενάρια μας τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Τι θέλουν να πετύχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά», λέει η Αναστασία, ενώ η έκκληση των πολιτικών δυνάμεων της Κύπρου για ενότητα την ξάφνιασε.

«Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση;» Δεν κρύβει ακόμη την πικρία της που ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ υποβάθμισαν την εκπροσώπησή τους στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του αείμνηστου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Με αυτά τα λόγια αποχαιρετούσε έναν χρόνο πριν τον αγαπημένο της πατέρα Τάσσο Παπαδόπουλο η κόρη του Αναστασία. Εκ μέρους όλης της οικογένειας εκείνη είχε αναλάβει το δύσκολο έργο να βάλει σε λόγια τη θλίψη για την απώλεια του αγαπημένου προσώπου αλλά και του μεγάλου πολιτικού άνδρα...

Εναν χρόνο μετά, η Αναστασία αναλαμβάνει ξανά να μιλήσει για την αποτρόπαιη πράξη της σύλησης του τάφου του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε ένα συγκλονιστικό κείμενο που η ίδια έγραψε και δημοσιεύει σήμερα το «Εθνος της Κυριακής» περιγράφει λεπτό προς λεπτό τις στιγμές της περασμένης Παρασκευής, όταν έμαθε για το αποτρόπαιο γεγονός και σχολιάζει όλα όσα συζητιούνται δέκα μέρες τώρα στην Κύπρο.

Η Αναστασία Παπαδοπούλου μιλά με πολιτικούς όρους.

«Τα σενάρια μάς τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει. Και γιατί παραμονή του μνημόσυνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Πού το έχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά. Τον πήραμε εμείς, το σχεδίασε ο ίδιος... Γελάω, για να μην κλάψω. Για την κατάντια μας. Για την ενότητά μας...», και καταλήγει: «Βίασαν την αξιοπρέπειά μας...».

Η κόρη του Τάσσου Παπαδόπουλου σχολιάζει την έκκληση των πολιτικών δυνάμεων της Κύπρου για ενότητα. «Τ’ ακούω και με ξαφνιάζει. Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση;». Δεν κρύβει την πικρία της που ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ υποβάθμισαν την εκπροσώπησή τους στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου της Κύπρου.
Παρασκευή στο τηλέφωνο έρχονται τα νέα. «Ανοιξαν τον τάφο του πατέρα μου». Μόνο αυτό για να μην τρομάξω. Ξεκινώ για το κοιμητήριο. Στον δρόμο σκέφτομαι ότι κάποιος έσπασε την πλάκα, ότι έγραψαν συνθήματα πάνω.

Τα λόγια ήταν απλά «άνοιξαν τον τάφο», αλλά δεν το συνειδητοποιώ. Τι σημαίνει «άνοιξαν;». Δεν αντιλαμβάνομαι. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Αδυνατώ να δημιουργήσω την «εικόνα» στο μυαλό μου.
Δεν έχω αρρωστημένη φαντασία φαίνεται και ας περνάω την περισσότερη ελεύθερή μου ώρα βλέποντας κινηματογράφο. Φτάνω στο κοιμητήριο και αντικρίζω αυτοκίνητα της Αστυνομίας. Πλησιάζω και αντικρίζω τις κίτρινες κορδέλες. Βλέπω την οικογένειά μου. Ακόμη δεν υποψιάζομαι τίποτα. Με πλησιάζει ο αδερφός μου. «Τι έγινε;», τον ρωτώ.

«Εκλεψαν τη σορό», μου απαντά. Τα μάτια του γεμάτα και οι λέξεις σχεδόν δεν βγαίνουν να το πει. Ηταν η πρώτη φορά που τέτοιες λέξεις έφυγαν από το στόμα του, είμαι σίγουρη. Ολα σκοτεινιάζουν και νιώθω τα δάκρυα στα μάτια να μαζεύονται. Νιώθω ένα βάρος μέσα μου. Εναν κόμπο στο στομάχι. Ενα αίσθημα που είχα πέραν του χρόνου να νιώσω. Από τότε που άκουσα έναν γιατρό να μας λέει «είναι καρκίνος».

Σαν... τηλεοπτική σειρά

Η εικόνα του άδειου τάφου βρίσκεται συνέχεια μπροστά μου. Ενα φέρετρο άδειο. Ενα άσπρο κενό το οποίο έσπαζε μόνο από το μαξιλάρι, βυθισμένο στη μέση, εκεί όπου ακουμπούσε το κεφάλι του για σχεδόν έναν χρόνο. Ενα βύθισμα και μόνο, να λέει εδώ κάποτε υπήρχε κάτι.

Οι υπόλοιπες ώρες και μέρες περνούν ως μια παραίσθηση. Ως επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Η Αστυνομία με ερωτήσεις. Οι φίλοι με συμπαράσταση. Ο κόσμος με αγάπη. Οι φήμες. Οι πληροφορίες. Τα κανάλια. «Στο ίδιο έργο θεατές», σκεφτόμουν συνέχεια. Η αντίδραση του κόσμου άκρως συγκινητική.
Τηλέφωνα συνεχώς. Μηνύματα. Στο facebook το σχετικό γκρουπ απέκτησε ήδη 17.000 μέλη. Ομοφωνία σχεδόν στις αντιδράσεις. Επαναλαμβάνονται οι ίδιες λέξεις. Σαν να τις επιστρέφει η ηχώ. «Οργή», «Καταδίκη», «αποτροπιασμός»... Οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών στο ίδιο μοτίβο. Επιπροσθέτως, κάνουν κάλεσμα για «ενότητα»...

Τ’ ακούω και με ξαφνιάζει. Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση; Εχει και άλλη άποψη εκτός της καταδίκης; Το μνημόσυνο θα προχωρήσει. «Την ψυχή μνημονεύουμε», μου λένε, «όχι το σώμα». Συμφωνώ. Εξάλλου εδώ και καιρό είχα διαχωρίσει τον πατέρα μου από το σώμα του. «Δεν είσαι το σώμα που αποχαιρετούμε, είσαι η ψυχή που κουβαλάμε πάντα μέσα μας».

Αυτό είχα πει πριν από έναν χρόνο. Αυτό πίστεψα από τη μέρα που τον έχασα. Δεν χρειάζομαι τον τάφο για να τον νιώσω δίπλα μου. Χρειάζομαι μόνο τις σκέψεις μου και την καρδιά μου.

Στο μνημόσυνο η ατμόσφαιρα βαριά. Οταν ακούω τα λόγια του Μυστηρίου, καταλαβαίνω γιατί. Ανάπαυσε την ψυχή του δούλου σου. Τι ειρωνεία...

Στρέφω τα μάτια μου προς τον κόσμο και ψάχνω την πολιτική ηγεσία που εκλιπαρεί για «ενότητα». Βλέπω την ηγεσία του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ, των Οικολόγων, της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑΟΣ, την κυβέρνηση της Ελλάδας. Οι άλλοι;
Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας δεν θεώρησαν ότι υπήρχε λόγος παρουσίας; Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου, του οποίου ο τάφος έχει συληθεί, δεν θεώρησαν ότι έπρεπε να δείξουν στον λαό τους ότι ομόφωνα το καταδικάζουν;

Και μετά το μνημόσυνο μένουν και πάλι μόνο οι σκέψεις. Η προσπάθεια να καταλάβω το γιατί. Το να νιώσω κάτι άλλο από την οργή που με πλημμυρίζει. Τα σενάρια μάς τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει. Και γιατί παραμονή του μνημόσυνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Τι το κάνουν; Πού το έχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά. Τον πήραμε εμείς, το σχεδίασε ο ίδιος...
Γελάω, για να μην κλάψω. Για την κατάντια μας. Για την ενότητά μας...

Και πίσω από τις σκέψεις και την οργή, ο πόνος. Ο ανθρώπινος πόνος. Πόνος ακατανόητος. Δεν πήραν τον πατέρα μου. Είναι απλά το εναπομείναν δοχείο της ψυχής του.

Εχασα κάτι περισσότερο από αυτό που έχασα πέρυσι; Την αξιοπρέπεια. Την αξιοπρέπειά μου ως θυγατέρα που δεν προστάτεψε το σώμα του πατέρα της. Ως Ελληνίδα. Ως Χριστιανή.

Ως πολίτης μιας Δημοκρατίας η οποία (όσο και αν εντίμως και φιλότιμα προσπαθεί η Αστυνομία να εξιχνιάσει) αδυνατεί να προστατεύσει τα σύμβολα της οντότητας και τους θεσμούς, οι οποίοι την καθιστούν κράτος.

Τι θα γινόταν, αναλογίζομαι, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα με αυτοσεβασμό, εάν είχε συμβεί το αντίστοιχο; Φαντάζομαι μόνο στην Αμερική τι θα γινόταν εάν είχε γίνει παρόμοια ενέργεια. Θα το αντιμετώπιζαν ως ένα ιδιωτικό έγκλημα; Ως ένα μεμονωμένο συμβάν; Θα το ερμήνευαν ως οτιδήποτε άλλο εκτός από τρομοκρατική ενέργεια;
Τι άλλο μπορεί να είναι κάτι το οποίο πολτοποιεί τα πιστεύω μας; Κάτι που προσβάλλει και προκαλεί τη θρησκεία και την κουλτούρα μας; Την ασφάλεια και ανασφάλειά μας;

Τι είναι τελικά το αίσθημα που με κυριεύει; Τι έχει γεμίσει το κενό;
Τι έχει μείνει εκτός από ένα βύθισμα στο μαξιλάρι; Μια λέξη μόνο. Βιασμός.

Πώς αλλιώς περιγράφεις την εισβολή στην προσωπική σου ζωή, στον δικό σου χώρο; Τον διασυρμό ενός σώματος, έστω και αν η ψυχή είναι άυλη;

Ο βιασμός δεν είναι και ψυχολογικός; Και ποιον βίασαν τελικά οι βάνδαλοι; Τον Τάσσο; Την οικογένειά του; Τους φίλους και συνεργάτες του; Τους υποστηρικτές του; Το κράτος μας; Την Ιστορία και τον πολιτισμό μας; Τη θρησκεία μας;

Βίασαν την αξιοπρέπειά μας...».

ΠPOBOKATΣIA TOYPKΩN EΘNIKIΣTΩN;

Στο σκοτάδι οι έρευνες για τη βεβήλωση
Στο σκοτάδι παραμένουν οι αστυνομικές έρευνες για τον εντοπισμό της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου, δέκα ημέρες μετά τη σύληση του τάφου του στην Κύπρο. Παρά το γεγονός ότι γενετικό υλικό που βρέθηκε στο σημείο κρίθηκε ως αξιοποιήσιμο, η κυπριακή αστυνομία δεν έχει ακόμη εντοπίσει κάτι που θα τη βοηθούσε να βρει ποιος κρύβεται πίσω από την πρωτοφανή προβοκάτσια.

Τα βλέμματα όλων τώρα έχουν στραφεί στη βοήθεια που αναμένεται από το εξωτερικό, αφού οι διωκτικές αρχές της Κύπρου έχουν ήδη ζητήσει συμβολή δυνάμεων ξένων χωρών.

Την ίδια στιγμή, ειδικό κλιμάκιο ερευνητών «σκαλίζει» 20.000 τηλεφωνικές κλήσεις που έγιναν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη βέβηλη πράξη στην περιοχή της Δευτεράς, όπου είχε ταφεί ο τέως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Oσο περνούν πάντως οι μέρες καταρρίπτονται διάφορα σενάρια - π.χ. αυτό της συμμορίας ξένων για να ζητήσουν λίτρα, αφού αν ίσχυε θα είχαν εκδηλωθεί.
Το μόνο σενάριο που παραμένει ισχυρό και μέχρι στιγμής όλα συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση, είναι η προβοκάτσια να οργανώθηκε από τουρκικούς παραστρατιωτικούς και εθνικιστικούς κύκλους (η όλη ενέργεια παραπέμπει στη δράση τους), που είχαν στόχο να προκαλέσουν αναστάτωση στη Μεγαλόνησο.

Της ΜΑΡΙΑΣ ΨΑΡΑ mapsara@pegasus.gr

20.12.09

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis