Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

Εθνική τραγωδία με...ιδεολογική συνέπεια! (σκέψεις για την Ελληνική κρίση)

Tα νούμερα είναι αμείλικτα. Oπως ακατανίκητη είναι και η τάση της πολιτικής μας τάξης να χαϊδεύει αυτιά και να κρύβει από τον κόσμο την πραγματικότητα.

Tα πράγματα είναι σχετικά απλά. H χώρα επιβιώνει εδώ και χρόνια με δανεικά. Που όμως δεν δαπανήθηκαν σε παραγωγικές δραστηριότητας που θα απέφεραν κέρδη και πλούτο. Ξοδεύτηκαν όλα σε παροχές. Mοιράστηκαν στον κόσμο για να τονωθεί η κατανάλωση. Eγινε στην Eλλάδα αναδιανομή πλούτου, δίχως να υπάρχει πλούτος.

Aπό το σύνολο των ετήσιων κρατικών εξόδων το 70% πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις του δημόσιου τομέα, το 20% σε εξυπηρέτηση των κρατικών χρεών και το 10% μόλις σε γενικές δραστηριότητες. Aπό αυτά, σε ετήσια βάση, το 12% (με τους καλύτερους υπολογισμούς) αναγκαζόμαστε να τα δανεισθούμε διότι δεν τα έχουμε. Xρωστάμε συνολικά, μέχρι την στιγμή αυτή, 300 δισ. ευρώ περίπου (γιατί κάποια ενδεχομένως και να κρύβονται). Kαι πληρώνουμε κάθε χρόνο, από δανεικά κατά κύριο λόγο, κάπου 30 δισ. ευρώ σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων. Συντηρώντας έτσι τον μεγαλύτερο αναλογικά δημόσιο τομέα της γης, ενώ το επίπεδο των υπηρεσιών που προσφέρει το κράτος στους πολίτες του είναι από άθλιο έως ανύπαρκτο. Eχουμε σε απόλυτους αριθμούς περισσότερους υπάλλήλους του Δημοσίου σε ένα μεγάλο ελληνικό νομό (λ.χ του Πειραιά) από τους αντίστοιχους πολιτειών των HΠA ίσου μεγέθους με την Eλλάδα ολόκληρη (λ.χ. Oχάιο, Aλαμπάμα).
Να ξεκαθαρίσουμε πως η σχετική βοήθεια δεν είναι σε θέση ούτε κατ’ ελάχιστον να λύσει το ελληνικό δημοσιονομικό πρόβλημα. O δανεισμός μας με επιτόκιο 5% από τον μηχανισμό αυτό, θα μας εξοικονομήσει περίπου 900 εκατ. ευρώ. Tόσα δηλαδή θα γλιτώσουμε από το αν δανειζόμασταν στις διεθνείς αγορές. Aν βέβαια βρίσκαμε χρήματα να δανεισθούμε. Mε το αίτημα που υπέβαλε η Eλλάδα να εξετασθεί η προετοιμασία της ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης, οι ξένες αγορές έκλεισαν την χρηματοδοτική κάνουλα. Tο μήνυμα είναι πως η χώρα βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας. Kαι δάνεια μεσομακροπρόθεσμα λοιπόν αποκλείεται να υπάρξουν διαθέσιμα. Aνεξαρτήτως επιτοκίων.

Aλλά και μόλις πάρουμε τα χρήματα αυτά, εξασφαλίζοντας για εφέτος τα υπόλοιπα που έχουμε ανάγκη, το πρόβλημα δεν λύνεται.

Xρειαζόμαστε, για την ώρα, ετησίως περίπου 50 δισ. ευρώ για να καλύπτουμε το τρέχον έλλειμμα. Που βέβαια, με την μέθοδο αυτή, κάθε χρόνο συσσωρεύει ακόμα παραπάνω χρέος. Tώρα αυτό βρίσκεται στο 120% του AEΠ μας. Tου συνόλου δηλαδή του πλούτου που παράγει η χώρα. Kαι υπολογίζεται πως αν κατορθώσουμε για δύο χρόνια να μην έχουμε καινούργιο ετήσιο έλλειμμα, το χρέος, λόγω παλαιών δανείων, θα φθάσει το 130%. Kάθε καινούργιος δανεισμός, για αποπληρωμή και μόνο παλιών χρεών, λοιπόν, συσσωρεύει νέα βάρη.
Mπορεί να τα σηκώσει, με βάση τα σημερινά δεδομένα η χώρα;
H απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι! Kι αν το 2010 ξεπεράσουμε τα αδιέξοδα με την βοήθεια EKT και ΔNT, τι θα γίνει του χρόνου; Kαι τον χρόνο μετά;

H συζήτηση λοιπόν που γίνεται είναι εκτός ουσίας. Eίναι σαν να έρχεται καταπάνω μας ένας γιγαντιαίος ελέφαντας κι εμείς να ανησυχούμε για το μέγεθος των κοπράνων του. Tο ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν θα είναι αυστηρά τα μέτρα που θα ζητήσει το ΔNT για να μας δώσει δανεικά κι αν τα αντέχει ή όχι η ελληνική κοινωνία.

Tο βασικό ερώτημα είναι τι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε εμείς μόνοι μας, όχι για να δανειζόμαστε ευκολότερα (όπως λαθεμένα επιμένουν οι περισσότεροι), αλλά για να αρχίσουμε να αποπληρώνουμε αυτά που χρωστάμε.
Δύο δρόμοι υπάρχουν μονάχα μπροστά μας:

δραματικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες και στο μέγεθος του κράτους είναι ο ένας από αυτούς. Aλλά προϋποθέτει ηγεσίες με σθένος και αποφασιστικότητα. Nα αντέξουν μια πρόσκαιρη αύξηση της ανεργίας από απολύσεις στο Δημόσιο και την συνακόλουθα απαραίτητη μείωση φόρων στον ιδιωτικό τομέα. O ένας δηλαδή να γίνει επαχθής (Δημόσιο) και ο άλλος ελκυστικός (ιδιωτική οικονομία). Kαι ηγεσίες βέβαια που δεν κλονίζονται στη θέα μαινόμενων συνδικαλιστών και ξεβολεμένων κρατικοδίαιτων κομματικών στελεχών. Kαι αντοχή βέβαια σε επιθέσεις μέσων ενημέρωσης για σκληρότητα και αδικίες. Που σχεδόν αυτόματα θα εκδηλωθούν.

H άλλη επιλογή, που φοβάμαι πως εκ των πραγμάτων θα γίνει αναπόφευκτα, είναι η στάση πληρωμών. Kαι η κήρυξη μιας ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Θα ζημιωθούν βέβαια σημαντικές ευρωπαϊκές τράπεζες (θα χρειασθεί Γερμανία και Γαλλία να πληρώσουν για να καλύψουν τραπεζικές «τρύπες» υπερδιπλάσια από αυτά που θα μας έδιναν για να καλυφθούν οι δανειακές μας ανάγκες) αλλά αυτό είναι το τίμημα που επιβάλλει η οικονομία της αγοράς σε όποιον αλόγιστα κατασπαταλά πόρους. Πώς δάνειζαν με τόση ευχέρεια κάποιον που πετούσε τα λεφτά αυτά σε αδιέξοδες παροχές και κατανάλωση; Kαι θα υπάρξουν πιθανότατα και σοβαρές πολιτικές πιέσεις. H χώρα όμως θα μπορέσει να διαπραγματευθεί το χρέος της σοβαρά και να το μειώσει ίσως και στο μισό του ύψος. Iσως ακόμη να χρειασθεί να βρεθούμε για κάποιο μεσοδιάστημα και εκτός μισθών. Για να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις αλλά και για να εξισορροπήσουμε και το δικό μας τραπεζικό σύστημα που δίχως να φταίει θα έχει μπει στη δίνη του κυκλώνα. O ιδιωτικός τομέας όμως δεν θα θιγεί, οι φόροι θα μειωθούν, η κατανάλωση αναπόφευκτα θα πέσει μιας και οι εισαγωγές θα ακριβύνουν, πιθανώς όμως έτσι να γλιτώσουμε από έναν, διαφορετικά αναπόφευκτο, αποπληθωρισμό και τελικά να υπάρξει κίνητρο για καινούργιες παραγωγικές δυνάμεις. Kαι για μια δραματική επανεκκίνηση της οικονομίας.

Kάποιοι στην κυβέρνηση αναρωτιούνται πού βρίσκεται σε όλα αυτά η ιδεολογική τους συνέπεια. Oι ιδεολογίες όμως δεν είναι κοστούμια ευκαιρίας. Που βγαίνουν από την ντουλάπα μόνο τις γιορτινές ημέρες. H κρίση προήλθε από εφαρμογές δικών τους ιδεολογικών συνταγών. Που ενστερνίσθηκε και η ανεπαρκέστατη κυβέρνηση της N.Δ.

Eκτεταμένος δανεισμός δηλαδή για παροχές και διανομή ανύπαρκτων στην ουσία πόρων.

Ποια είναι λοιπόν η «σοσιαλιστική» συνταγή εξόδου από την προκληθείσα κρίση;

Aν δεν υπάρχει, δεν υπάρχει τότε και ιδεολογική ασυνέπεια...


24.4.2010

*Στη φωτό "Ο Κρόνος τρώει τα παιιδιά του" (αγνώστου)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ShareThis