Σαλβατόρε Λουκάνια : Ο αναμορφωτής της Μαφίας

Ο Σαλβατόρε Λουκάνια, ο πατέρας της σύγχρονης ιταλοαµερικανικής Μαφίας, γεννήθηκε στη Σικελία το 1897 και µετανάστευσε στην Αµερική επτά χρόνια αργότερα.

Στα δέκα του συνελήφθη για πρώτη φορά για µικροκλοπές, ενώ ξεκίνησε και το πρώτο δίκτυο «προστασίας»: για µία-δύο δεκάρες συνόδευε τους εβραίους συµµαθητές του που συχνά έπεφταν θύµατα αντισηµιτικής βίας. Ενας από αυτούς, ο Μάγερ Λάνσκι, αντιστάθηκε στον «µπούλη». Το αποτέλεσµα ήταν τα δύο δεκάχρονα, ο Σικελός και ο εβραίος, να γίνουν αδελφικοί φίλοι. Στην ισόβια συνεργασία τους στηρίχτηκε σε µεγάλο βαθµό η γιγάντωση της υπερατλαντικής «Κόζα Νόστρα».

Το 1916 βρίσκει τον 19χρονο Λουκάνια ηγέτη της θρυλικής συµµορίας των Five Points, αλλά και «απόφοιτο» του αναµορφωτηρίου, όπου είχε καταλήξει για υπόθεση ναρκωτικών. Η αστυνοµία προσπάθησε να τον εµπλέξει σε σειρά τοπικών ξυλοδαρµών και φονικών, αλλά οι υποθέσεις δεν έφτασαν ποτέ στο δικαστήριο. Ετσι, η φήµη του ως «σκληρού» µεγάλωνε συνέχεια στη Νέα Υόρκη. Οπως και για τις άλλες τοπικές µαφίες, έτσι και για τις συµµορίες του «Μεγάλου Μήλου» η ποτοαπαγόρευση του 1919 υπήρξε θεόσταλτο δώρο. Ο Λουκάνια µε την παρέα του – ανερχόµενους νεαρούς µαφιόζους σαν τον Μπάγκσι Σίγκελ, τον Φρανκ Κοστέλο και τον Βίτο Τζενοβέζε – έπεσαν µε τα µούτρα στο λαθρεµπόριο ουίσκι.

Οι επιτυχίες του τον έφεραν σύντοµα στην κορυφή της ισχυρότερης «φαµίλιας» στη χώρα, µε «αρχινονό» τον «Τζο δε Μπος» Μασερία: εκείνος όµως απεχθανόταν τους Σικελούς και προσπάθησε το 1929 να βγάλει τον φιλόδοξο «ντον» από τη µέση. Τότε βαπτίστηκε ο Λουκάνια «Τυχερός Λουτσιάνο»: αν και οι µπράβοι του Μασερία τον ξυλοκόπησαν και τον µαχαίρωσαν στο πρόσωπο πάνω από δέκα φορές, εκείνος επέζησε µε µερικές ουλές και ένα ισοβίως «κρεµασµένο» µάτι.

Ο «Λάκι» Λουτσιάνο γλίτωσε και λίγους µήνες αργότερα συµµάχησε µυστικά µε τον δεύτερο σε ισχύ «νονό» Σαλβατόρε Μαραντζάνο στον αιµατηρό εµφύλιο «πόλεµο των Καστελαµαρέζε» που κράτησε δύο χρόνια. Τελικά, ο «διπλός πράκτορας» Λουτσιάνο µαζί µε τον Σίγκελ εκτέλεσαν τον Μασερία σε µια συνάντηση.

Ο Μαραντζάνο έγινε «capo dei tutti caπ», µε Νο2 τον Λουτσιάνο, αλλά δεν πρόλαβε να το χαρεί: εκτελεστές του «Λάκι» ντυµένοι σαν πράκτορες του FBI µπήκαν στο γραφείο του Μαραντζάνο χωρίς να συναντήσουν αντίσταση και τον δολοφόνησαν. Ο Λουτσιάνο, µαζί µε τον Αλ Καπόνε στο Σικάγο, ήταν πλέον οι βασιλιάδες του οργανωµένου εγκλήµατος: το αλκοόλ νοµιµοποιήθηκε και πάλι, αλλά η πορνεία, τα ναρκωτικά, η προστασία, η τοκογλυφία και ο τζόγος παρέµειναν «δοβλέτια» της Μαφίας.

Οπως και ο Αλ Καπόνε, ο «Σηµαδεµένος», έτσι και ο Λουτσιάνο δεν ήταν συµβατικός αρχινονός: υπό την ηγεσία του κατέρρευσαν τα εθνικά κριτήρια «στρα τολόγησης» και η Μαφία έπαψε να είναι ιταλική υπόθεση. Ταυτόχρονα, οι δύο γκάνγκστερ άρχισαν να χρησιµοποιούν τα συσσωρευµένα πλούτη τους για να αγοράσουν πολιτική επιρροή, να διεισδύσουν στα εργατικά συνδικάτα (λιµενεργάτες, φορτηγατζήδες, αχθοφόροι κ.ά.) και για να κρατήσουν µακριά τους τις λαβίδες του νόµου: είναι χαρακτηριστικό πως σε όλη τη δεκαετία του 1930 το νεοσυσταθέν FBI του Τζέι Εντγκαρ Χούβερ δεν ασχολήθηκε καθόλου µε τη Μαφία, προτιµώντας να καταδιώκει και να δολοφονεί µεµονωµένους ληστές τραπεζών σαν τον Ντίλινγκερ και το ζεύγος «Μπόνι και Κλάιντ».

Παρά ταύτα, η παναµερικανική πλέον φήµη και ισχύς των «νονών» έγινε µπούµερανγκ και η πολιτική τους ασπίδα δεν µπόρεσε να τους σώσει: ο Καπόνε πήγε φυλακή για φοροδιαφυγή, ενώ το 1936 ο πανίσχυρος Λουτσιάνο, ο φόβος και ο τρόµος της Μαφίας, συνελήφθη ως κοινός προαγωγός για ένα µεγάλο κύκλωµα πορνείας και καταδικάστηκε σε 30 χρόνια κάθειρξη. Η δύναµή του όµως ήταν τέτοια ώστε και µέσα από τη φυλακή συνέχισε να ελέγχει το συνδικάτο του εγκλήµατος.

Το ξέσπασµα του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου ήταν «βάλσαµο» για τον έγκλειστο «νονό», ο οποίος ήλεγχε µέσω των διεφθαρµένων συνδικαλιστών λιµάνια και εργοστάσια. Αρχικά, πρότεινε στις Αρχές τη «συνεργασία» της Μαφίας κόντρα σε πιθανούς σαµποτέρ-ναζιστές, µε αντάλλαγµα καλύτερες συνθήκες κράτησης. Ταυτόχρονα, µια σειρά από «περίεργα» περιστατικά σε µεγάλα λιµάνια, όπως εµπρησµοί φορτίων αλλά και η ξαφνική βύθιση του πλοίου «Νορµανδία» στο λιµάνι της Νέας Υόρκης, έπεισαν το 1942 την κυβέρνηση Ρούζβελτ να συνεργαστεί µε τη Μαφία και τον αρχηγό της.

Υπό την «προστασία» του Λουτσιάνο, τα σαµποτάζ σταµάτησαν και ξεκίνησε η «επιχείρηση Υπόκοσµος», κατά την οποία οι Ηνωµένες Πολιτείες χρησιµοποίησαν τις διασυνδέσεις των αµερικανών µαφιόζων στη γενέτειρά τους, τη Σικελία, ώστε να προετοιµάσουν καλύτερα την απόβαση του 1943 στην ιταλική χερσόνησο. Οι σιτσιλιάνοι µαφιόζοι συνεργάστηκαν πρόθυµα καθώς µισούσαν τον Μουσολίνι, ο οποίος στη δεκαετία του 1930 είχε τσακίσει πολλές παραδοσιακές φαµίλιες. Ετσι, η αγγλοαµερικανική εισβολή στη Σικελία έγινε σχεδόν αναίµακτα, σε αντίθεση µε τις αποβάσεις στην κυρίως Ιταλία που βάφτηκαν µε αίµα.

Η συνεργασία αυτή ήταν η «κολυµβήθρα του Σιλωάµ», στην οποία ξεπλύθηκαν όλα τα προηγούµενα αµαρτήµατα του Λουτσιάνο και των άλλων µαφιόζων. Πράγµατι, το 1946 ο «Λάκι» αποφυλακίστηκε για να απελαθεί στην Ιταλία, αλλά διατήρησε µεγάλο µέρος της εξουσίας του ως «αρχινονού» των ΗΠΑ. Στο νέο περιβάλλον του Ψυχρού Πολέµου, η «Κόζα Νόστρα» συνέχισε να συνεργάζεται υπογείως µε τις µυστικές υπηρεσίες πληροφοριών: άλλωστε πολλοί σικελοί και ιταλοί µαφιόζοι ήταν φανατικοί αντικοµµουνιστές και φάνηκαν ιδιαίτερα χρήσιµοι στη διάβρωση των αριστερών οµάδων αντίστασης και των εργατικών συνδικάτων στην Ιταλία. Μαφία, CIA και στελέχη της ιταλικής πολιτικής, των επιχειρήσεων και της Καθολικής Εκκλησίας συνεργάστηκαν έκτοτε για τη δηµιουργία ενός αντικοµµουνιστικού πυρήνα που εκφράστηκε µέσα από µυστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις σαν τη Gladio και αργότερα την P2, που κυβέρνησε για δεκαετίες παρασκηνιακά την Ιταλία.

Στον Λουτσιάνο αποδίδεται όµως και η συµµαχία της σικελικής µε την κορσικανική Μαφία, η οποία οδήγησε σε ένα τεράστιο διεθνές δίκτυο εµπορίας ηρωίνης από την Τουρκία µε έδρα στη Μασάλια. Οταν η Τουρκία άρχισε να µειώνει την παραγωγή οπίου, ο Λουτσιάνο και οι κορσικανοί φίλοι του άρχισαν να φέρνουν την ηρωίνη από το Νότιο Βιετνάµ, σε συνεργασία µε άλλους αµερικανούς µαφιόζους, όπως τον Σάντο Τραφικάντε. Ακόµα και πολύ µετά τον θάνατό του, η χρυσοφόρα βιοµηχανία του «χρυσού τριγώνου» συνέχισε να διοχετεύει τεράστιες ποσότητες ηρωίνης στις Ηνωµένες Πολιτείες, στην Ευρώπη και σε άλλες αγορές.

Ο µεγάλος πόθος όµως του Λουτσιάνο να επιστρέψει στην Αµερική και να ανακτήσει τον έλεγχο της Μαφίας δεν ευοδώθηκε ποτέ. Προσπάθησε να στήσει το αρχηγείο του στην Κούβα, αλλά εκδιώχθηκε και από εκεί και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ιταλία. Ταυτόχρονα, η σχέση του µε τον βασικό του συνεργάτη Μάγιερ Λάνσκι ψυχράθηκε, καθώς ο Λουτσιάνο πίστευε ότι ο παιδικός του φίλος τον «έκλεβε» στα µερίδια από τις διάφορες «δουλειές».

Τελικά, στα 65 του ο Λουτσιάνο, ο αναµορφωτής της Μαφίας, υπέστη καρδιακή προσβολή στο αεροδρόµιο της Νάπολι και γύρισε στην αγαπηµένη του Νέα Υόρκη µέσα σε ένα φέρετρο…

 

Του Γιώργου Τσάρα

Πηγή Το Βήμα

1.1.2012

Η Μικρή Ιταλία...μικραίνει - Οι τελευταίοι Ιταλοί στη Νεοϋρκέζικη γειτονιά "Μικρή Ιταλία"

Το 1950, οι μισοί κάτοικοι της Μικρής Ιταλίας, που συνολικά ανέρχονταν σε 10.000, ήταν ιταλικής καταγωγής. Οι στενοί δρόμοι αυτής της νεοϋορκέζικης γειτονιάς αντηχούσαν από τις παιδικές φωνές και τις μελωδικές κουβέντες που αντήλασσαν οι διερχόμενοι στα ιταλικά. Τότε ο ένας στους πέντε κατοίκους είχε γεννηθεί στην Ιταλία. Η απογραφή του 2000 έδειξε ότι οι Ιταλοαμερικανοί στη γειτονιά ανέρχονταν στο 6% του τοπικού πληθυσμού, ενώ μόνο 44 είχαν γεννηθεί στην Ιταλία. Μισό αιώνα νωρίτερα οι γεννημένοι στην Ιταλία ανέρχονταν σε 2.149 άτομα. Η πιο πρόσφατη απογραφή, του Δεκεμβρίου, υποδεικνύει ότι το ποσοστό των Ιταλοαμερικανών έχει συρρικνωθεί σε λιγότερο από 5%, ενώ ούτε ένας δεν έχει γεννηθεί στην Ιταλία.

Η Μικρή Ιταλία γίνεται όλο και μικρότερη. Η Τσάιναταουν επεκτάθηκε προς Βορράν, το Σόχο προς τη Δύση και μαζί «κατάπιαν» τη γειτονιά των Ιταλών. Σήμερα η καρδιά της ιταλικής κοινότητας της Νέας Υόρκης υπάρχει μόνο στις νοσταλγικές αναμνήσεις των παλαιότερων και στους τουριστικούς οδηγούς. Εκεί που κάποτε υπήρχαν μικρά ιταλικά εστιατόρια, σήμερα βλέπει κανείς διαφημιστικές πινακίδες στα κινεζικά για σπα και ευχές για την κινέζικη πρωτοχρονιά.

Η λέσχη της οικογένειας Γκαμπίνο στον αριθμό 247 της οδού Μάλμπερι έχει μετατραπεί σε μπουτίκ, ενώ πρόσφατα, έως το 2005, ο Βίνσεντ Τζιγκάντε, «νονός» της οικογένειας Τζενοβέζε, περιφερόταν στους δρόμους με μπουρνούζι και παντόφλες υποδυόμενος τον ψυχικώς ασθενή για να αποφύγει τη σύλληψη. Τον περασμένο μήνα απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον εκατό μαφιόζων της Νέας Υόρκης, κανείς από τους οποίους δεν κατοικεί στη Μικρή Ιταλία.

Πέρυσι η Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων, κατά τον σχεδιασμό του χάρτη της περιοχής, δεν χάραξε σαφή όρια ανάμεσα στις δύο γειτονιές.

Σε αυτήν, όμως, τη γειτονιά που εξαφανίζεται, πολλά από τα μικρά «μνημεία της ιστορίας της» επιβίωσαν και γνωρίζουν ιδιαίτερη ακμή χάρη στους τουρίστες και σε αυτό που ο συγγραφέας Νίκολας Πιλέτζι περιγράφει ως «Ιταλούς του Σαββατοκύριακου»: τους εύπορους και ευτραφείς γιους των αδύνατων μεταναστών πατεράδων τους.

Ενα από αυτά τα μνημεία της γειτονιάς είναι το μικρό μπακάλικο της οικογένειας Ντι Πάλο, που άνοιξε το 1903, μία μόλις δεκαετία από το Alleva, το οποίο επαίρεται ότι είναι το παλαιότερο τυροπωλείο των ΗΠΑ, και το κατάστημα της οικογένειας Ντι Φεράρα που άνοιξε τις πόρτες του το 1892. Πέντε γενιές συγγενών εργάζονται σε αυτά τα τρία καταστήματα, αλλά και τα τρία δεν έχουν αρνηθεί την τεχνολογία και πωλούν τα προϊόντα τους και μέσω Ιντερνετ.

Το 1990, διηγείται ο Λου ντι Πάλο, ο άρρωστος πατέρας του κληροδότησε τα κλειδιά της επιχείρησης στην επόμενη γενιά. «Ετσι αποφασίσαμε να γυρίσουμε προς το παρελθόν, προς την ιστορία και τις ρίζες μας, να υιοθετήσουμε τον τρόπο που δούλευαν το μαγαζί οι γονείς, οι παππούδες και προπαππούδες μας. Θελήσαμε να γίνουμε μια οικογενειακή, μια ανθρώπινη επιχείρηση που θα έχει στο κέντρο της τον πελάτη. Εξακολουθούμε να είμαστε ένα μικρό κατάστημα, αλλά ταυτόχρονα είμαστε σημείο αναφοράς, ένας προορισμός στη γειτονιά. 

Ο κόσμος μού λέει: “Τι ωραία. Ακόμα βρίσκεστε εδώ”. Τους απαντώ ότι θα βρίσκομαι εδώ όσο εξακολουθούν να έρχονται», καταλήγει ο Ιταλοαμερικανός επιχειρηματίας.

Του Sam Roberts (The New York Times)

Πηγή Καθημερινή

23.2.2011

Εξαγωγές ή μετανάστευση (οι μόνες λύσεις)

Καμία διάθεση δεν δείχνουν οι Γερμανοί να προχωρήσει η Ευρώπη σε πολιτική και οικονομική ενοποίηση. Αυτό φάνηκε από τη στάση τους, όχι μόνο έναντι του προβλήματος της ελληνικής οικονομίας αλλά του προβλήματος του «Ευρωπαϊκού Νότου» συνολικά. Πρόθεσή τους είναι να παραμείνουμε στη Νομισματική Ενωση και όχι να προχωρήσει η Ευρώπη σε δημοσιονομική ένωση, ή τουλάχιστον σε μια πιο λειτουργική οικονομική ενοποίηση. Ουδείς γνωρίζει αν αυτό ήταν το σχέδιο εξ αρχής ή αν οι Γερμανοί έφτασαν σε αυτή τη θέση τώρα. Η ουσία όμως είναι ότι χωρίς οικονομική ενοποίηση ο ευρωπαϊκός Νότος και όποια άλλη χώρα της ΟΝΕ έχει πρόβλημα θα «πνίγεται». Θα πιέζεται, δηλαδή, ασφυκτικά να επιλύσει το πρόβλημα με δικά της μέσα, χωρίς την υποστήριξη των ισχυρότερων οικονομικά χωρών.

Τα πράγματα είναι πλέον πολύ δύσκολα για χώρες όπως η Ελλάδα, η οποία ως τώρα αναπτυσσόταν μόνο με δανεικά και με επιδοτήσεις.

Το έλλειμμα του προϋπολογισμού είναι μόνο η μία από τις δύο κορυφές του παγόβουνου στο οποίο έχει προσκρούσει η ελληνική οικονομία. Η άλλη είναι το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών το οποίο στερεί από την εγχώρια αγορά πολλά δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Οσο και αν προσπαθούμε να αποφύγουμε τη σκέψη, η αλήθεια είναι ότι τελικά αν δεν γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί διεθνώς, το βιοτικό μας επίπεδο θα φθίνει διαρκώς. Το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών αναδεικνύεται συνεπώς το κρισιμότερο μέγεθος για την εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας. Αν δεν μειωθεί το έλλειμμα μέσω της αύξησης των εξαγωγών προϊόντων και υπηρεσιών, η μείωση του εισοδήματός μας διαρκώς θα συνεχίζεται. Πώς θα αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα; Με τη μείωση του κόστους παραγωγής. Δυστυχώς το κόστος παραγωγής στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα υψηλό, τεχνογνωσία δεν διαθέτουμε, φήμη και πελατεία δεν διαθέτουμε και δυστυχώς δεν διαθέτουμε ούτε την αναγκαία εμπειρία για προώθηση των προϊόντων μας στο εξωτερικό. Συνεπώς ο μόνος τρόπος μείωσης του κόστους είναι να «πεινάσουμε». Αν δεν καταφέρουμε να εξάγουμε προϊόντα και υπηρεσίες, θα αναγκαστούμε τελικά να εξάγουμε εργατικό και επιστημονικό δυναμικό. Εφόσον το Δημόσιο θα σταματήσει τις προσλήψεις και ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι σε θέση να απορροφήσει ούτε καν μέρος των ανέργων, η μετανάστευση είναι το επόμενο βήμα. Οπως στο παρελθόν κατά το οποίο το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών στηριζόταν στα μεταναστευτικά εμβάσματα και στο ναυτιλιακό συνάλλαγμα, στα χρήματα δηλαδή που έστελναν οι μετανάστες και οι ναυτικοί στις οικογένειές τους, έτσι και τώρα θα καταλήξουμε ξανά σε αυτό το μοντέλο επιβίωσης. Και όλα αυτά διότι επί 30 χρόνια που παίρναμε τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τα δανεικά από ολόκληρο τον πλανήτη δεν τα επενδύσαμε στην παραγωγή και στις υποδομές, αλλά τα ξοδέψαμε στην κατανάλωση.

Πηγή Το Βήμα

17.2.2010

* Στη φωτό φθινόπωρο 1953. Eλληνες μετανάστες αναχωρούν για τη Λατινική Αμερική. Oι μεταπολεμικές κυβερνήσεις υιοθέτησαν συνειδητά τη μετανάστευση ως εργαλείο για τη μείωση του κόστους της ανασυγκρότησης και της οικονομικής επέκτασης, με την έξοδο των ανέργων, που στη συνέχεια, με τα μεταναστευτικά εμβάσματά τους θα αύξαναν τους διαθέσιμους συναλλαγματικούς πόρους. Φωτ. K. Mεγαλοκονόμου («Iστορία του Eλληνικού Eθνους», Eκδοτική aθηνών).

Και χρωστάει και δεν είναι υδραυλικός... ο «Τζο ο υδραυλικός»

Και χρωστάει και δεν είναι υδραυλικός... ο «Τζο ο υδραυλικός»

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. Σε διασημότητα της ημέρας εξελίχθηκε ο «Τζο ο υδραυλικός», το πρόσωπο που ανεδείχθη ως ο αστέρας της τελευταίας τηλεμαχίας, μεταξύ των δύο προεδρικών υποψηφίων, του Μπαράκ Ομπάμα και του Τζον Μακέιν, την περασμένη Τετάρτη. Και όπως συμβαίνει συνήθως με όσους «εκτοξεύονται» στη φήμη, σε διάστημα λίγων ωρών, έγιναν γνωστά τα πάντα για τον «Τζο τον υδραυλικό», κατά κόσμον Σάμιουελ Βουρτσελμπέικερ, από το Οχάιο. Προέκυψε λοιπόν ότι ο «Τζο», ο οποίος υποτίθεται ότι συμβολίζει τον μέσο σκληρά εργαζόμενο Αμερικανό, δεν έχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και ότι χρωστά στην εφορία 1.200 δολάρια.

Κατά τη διάρκεια της τηλεμαχίας Ομπάμα-Μακέιν, το όνομα του «Τζο του υδραυλικού», αναφέρθηκε 26 φορές. Ο 34χρονος Βουρτσελμπέικερ, ο οποίος είναι εγγεγραμμένος ως ψηφοφόρος των Ρεπουμπλικανών και έχει ήδη δηλώσει ότι στις εκλογές της 4ης Νοεμβρίου, θα ψηφίσει τον Μακέιν, είχε συναντήσει τον Ομπάμα, σε συγκέντρωση του υποψηφίου των Δημοκρατικών, το περασμένο Σάββατο.

Σε εκείνη τη συγκέντρωση τού έθεσε το ερώτημα αν η φορολογική πολιτική του Ομπάμα, θα τον εμπόδιζε, σε περίπτωση που ο γερουσιαστής εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ, να αγοράσει την επιχείρηση υδραυλικών όπου τώρα εργάζεται ως υπάλληλος, και η οποία έχει κέρδη περισσότερα από 250.000 δολάρια ετησίως. Ο Ομπάμα τού απάντησε ότι σύμφωνα με τα φορολογικά μέτρα που προτείνει, οι φόροι για εισοδήματα της τάξεως των 250.000 δολαρίων και άνω, δεν θα αυξηθούν σε σχέση με ό,τι ισχύει σήμερα. Ο Βουρτσελμπέικερ πάντως είπε ότι ούτε καν πλησιάζει τη δυνατότητα να κερδίζει τόσα πολλά χρήματα, ενώ παραδέχτηκε ότι πράγματι δεν έχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος υδραυλικού. Ωστόσο, σύμφωνα με αξιωματούχους της υπηρεσίας κατασκευών, στο Τολέδο του Οχάιο, την πόλη όπου εργάζεται ο Βουρτσελμπέικερ, ο «Τζο ο υδραυλικός» θα έπρεπε να έχει άδεια ακόμη και αν εργάζεται ως μαθητευόμενος.

Πολιορκία από τα ΜΜΕ

Ο Τζον Μακέιν χρησιμοποίησε την περίπτωση του Βουρτσελμπέικερ για να στηρίξει το επιχείρημά του ότι σε περίπτωση εκλογής του αντιπάλου του, οι επιχειρηματίες δεν θα μπορούν να επενδύουν σε νέες μικρές επιχειρήσεις ούτε θα μπορούν να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις που ήδη έχουν. Μιλώντας στη δημοφιλή τηλεοπτική εκπομπή του Ντέιβιντ Λέτερμαν, ο Μακέιν είπε ότι δεν έχει μιλήσει στον Βουρτσελμπέικερ και τού ζήτησε συγγνώμη για την ξαφνική δημοσιότητα.

Την επομένη της τηλεμαχίας Μακέιν - Ομπάμα, ο Βουρτσελμπέικερ βρέθηκε αντιμέτωπος με δεκάδες ρεπόρτερ που είχαν στηθεί έξω από το σπίτι του και οι οποίοι προσπαθούσαν να μάθουν ό,τι πληροφορία τον αφορούσε. Για ποιον ψήφισε, αν ήταν εγγεγραμμένος στους εκλογικούς καταλόγους, αν είχε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.

Στην αρχή, ο Βουρτσελμπέικερ φάνηκε να το διασκεδάζει όμως σύντομα όλη αυτή η δημοσιότητα άρχισε να τον ενοχλεί. «Δεν είμαι και ο Ματ Ντέιμον», είπε, και πρόσθεσε: «Ελπίζω μόνο να μην γελοιοποιηθώ πάρα πολύ». Ενδεικτικό του ενδιαφέροντος για το πρόσωπο του, είναι το γεγονός ότι ο «Tζο ο υδραυλικός» έγινε το υπ’ αριθμόν 7 θέμα έρευνας στη διαδικτυακή μηχανή αναζήτησης Google.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

18.10.08