Διαμαρτυρία ΣΦΕΕ για το "κούρεμα" ομολόγων

Επιστολή διαμαρτυρίας προς τον πρωθυπουργό απέστειλε ο Σύνδεσμος Φαρμακευτικών Εταιρειών Ελλάδας (ΣΦΕΕ) για την απόφαση να ενταχθούν στο PSI τα ομόλογα που εισέπραξαν έναντι μετρητών το 2010 ως εξόφληση των συσσωρευμένων –από το 2007– χρεών των δημοσίων νοσοκομείων προς τις φαρμακευτικές επιχειρήσεις. 

Με την επιστολή ο ΣΦΕΕ ζητεί την εξαίρεση των ομολόγων αυτών από το «κούρεμα», εξηγώντας ότι είναι ειδικού και όχι επενδυτικού τύπου, έχουν μηδενικό επιτόκιο και εν τέλει συγκροτούν «ρυθμίσεις οφειλών». Δηλαδή, τα ομόλογα εκδόθηκαν στο πλαίσιο αντιμετώπισης του δημοσιονομικού προβλήματος και σε αντίθεση με το σύνολο των ομολόγων εκδόσεως του Ελληνικού Δημοσίου που θα αποτελέσουν αντικείμενο του PSI+, τα ομόλογα αυτά εκδόθηκαν μετά τη συνομολόγηση του Μνημονίου ως εκπλήρωση χρέους. Αναφέρει επίσης ο ΣΦΕΕ ότι αν δεν εξαιρεθούν, τότε «θρυμματίζεται η πίστη προς το ελληνικό κράτος από τις ξένες εταιρείες που έχουν παρουσία εδώ, τίθεται σε κίνδυνο η ομαλή εξυπηρέτηση με φάρμακα των ελληνικών νοσοκομείων αλλά και των φαρμακείων γενικότερα, ενώ τυχόν αδυναμία των εταιρειών να εισάγουν φάρμακα θα αναγκάσει το κράτος σε έκτακτες εισαγωγές, που θα επιβαρύνουν περισσότερο τον προϋπολογισμό».

Πηγή Καθημερινή

16.2.2012

Gabor Steingart : Αν ήμουν Ελληνας

Οταν σ’ έχουν προσκαλέσει στον τόπο τους οι φίλοι σου, θα ήθελες φεύγοντας να μπορέσεις να πεις ότι «ήταν πολύ όμορφα» και πως εντυπωσιάστηκες απ’ όσα είδες. Δυστυχώς, για τα είκοσι μέλη της ερευνητικής ομάδας της Handlesblatt που επισκέφτηκαν την Ελλάδα προκειμένου να συλλέξουν πληροφορίες γύρω από το επίκεντρο της κρίσης, στάθηκε αδύνατο να κοιτάξουν πίσω κατά τρόπο ευχάριστο. Αναμφίβολα, τις τελευταίες μέρες συναντήσαμε γενναίους Ελληνες, που αντιμάχονται την κρίση - μια κρίση που είναι πιο δυνατή απ’ αυτούς. Παρά ταύτα, η κυρίαρχη αίσθηση ήταν διαφορετική: Είχαμε έρθει σε μια εξουθενωμένη χώρα, μια χώρα που κουβαλάει στις πλάτες ένα διπλό βάρος - εκείνο του τεράστιου χρέους για το οποίο ευθύνεται η ίδια και εκείνο μιας πολιτικής διάσωσης από πλευράς της Ευρώπης, που κάνει τα πράγματα χειρότερα. Τα αποτελέσματα που έχουν πετύχει οι «σωτήρες» της Ελλάδας είναι αποκαρδιωτικά: Η παραγωγή μειώνεται, η ανεργία διογκώνεται και οι νέοι ονειρεύονται μια ζωή στο εξωτερικό. Ενα τέτοιο βουνό χρέους δεν μπορεί να πέσει όταν η οικονομική ισχύς συρρικνώνεται. Εν ολίγοις, κανείς δεν κάνει μυς όταν πεθαίνει της πείνας. Αν ήμουν από την Ελλάδα, θα είχα αρχικά καταθέσει μήνυση για πρόκληση σοβαρού τραυματισμού εις βάρος των «σωτήρων» μου και στη συνέχεια θα πήγαινα στο Σύνταγμα, προκειμένου να διαμαρτυρηθώ ενάντια σε μια πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης, που το μόνο που κάνει είναι να επιδεινώνει την κρίση. Η δίνη περιστρέφεται ολοένα και πιο γρήγορα, τραβώντας τη χώρα προς τα κάτω. Η συμφωνία για το «κούρεμα» του χρέους ναι μεν θα επιβραδύνει την αποσύνθεση της Ελλάδας, αλλά δεν θα την αποτρέψει. Κατ’ αρχάς, το «κούρεμα» ήρθε με καθυστέρηση ενός έτους. Αν μια τέτοια απόφαση είχε ληφθεί πέρυσι, το σημερινό χρέος της Ελλάδας θα κυμαινόταν κάτω του 100% της οικονομικής ισχύος της χώρας. Οπως έχουν τα πράγματα πλέον, ωστόσο, η Ελλάδα δεν θα έχει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές δανεισμού στο ορατό, τουλάχιστον, μέλλον. Η κατάσταση περιπλέκεται περαιτέρω από το γεγονός ότι το 1/3 των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου ελέγχεται από τους ίδιους τους Ελληνες - τα 74 δισ. ανήκουν στις τράπεζες και άρα στους αποταμιευτές τους και τα 26 δισ. στα ασφαλιστικά ταμεία και άρα στους δικαιούχους τους. Εν μια νυκτί, οι Ελληνες έγιναν κατά πολύ φτωχότεροι. Κατανοώ, λοιπόν, γιατί ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο άνθρωπος πίσω από τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά, λέει πως «αρχικά αρρωστήσαμε με τύφο και τώρα έρχονται να μας δώσουν μια ένεση καρκίνου».

Η θεραπεία που επεβλήθη στην Ελλάδα θυμίζει εκείνη που δοκίμασε το μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ Τζέφρεϊ Σακς και τα Παιδιά από το Σικάγο στη Ρωσία: Βεβιασμένη απορρύθμιση, βιαστικές ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές κοινωνικών παροχών. Ετσι δημιουργήθηκε ο καπιταλισμός της Αγριας Δύσης σε μια χώρα που μέχρι σήμερα παραμένει διαιρεμένη μεταξύ δισεκατομμυριούχων και φτωχών. Ο Σακς, ο οποίος έγινε γνωστός ως ο «Δρ Σοκ», ζήτησε αργότερα συγγνώμη από τον ρωσικό λαό. Τον ρόλο του «Δρ Σοκ» έχουν σήμερα αναλάβει οι πολυάριθμοι σωτήρες της Ελλάδας στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Αν εμείς είχαμε συμπεριφερθεί στα αδέλφια στην πρώην ανατολική Γερμανία όπως οι Ευρωπαίοι συμπεριφέρονται στους Ελληνες σήμερα, θα οδηγούσαν ακόμα Trabant και θα εξακολουθούσαν να περιμένουν τις μπανάνες. Οσα κάναμε σωστά για τους πολίτες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας -από τη διαγραφή των χρεών των επιχειρήσεών τους μέχρι τις μισθολογικές αυξήσεις-, κάνουμε σήμερα λάθος στην περίπτωση της Ελλάδας.

Τα διαβολικά αποτελέσματα του προγράμματος της Ευρώπης για τη διάλυση του Νότου είναι πλέον ορατά στο αστικό τοπίο της Αθήνας. Οι τοξικομανείς πληθαίνουν, όπως και οι ιερόδουλες, τα εμπορικά καταστήματα κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο και οι εξαγριωμένοι πολίτες πολλαπλασιάζονται. Ακόμα πιο επικίνδυνα, όμως, είναι όσα δεν φαίνονται. 

Αν ήμουν από την Ελλάδα θα ανησυχούσα. 

Θα είχα τον νου μου στη στρατιωτική μηχανή που διοικούσε τη χώρα έως το 1974 και η οποία δεν αποκλείεται να αναζητεί την ευκαιρία για να εκδικηθεί. 

Το ξέρουμε και απ’ άλλες χώρες: ο Δρ Σοκ είναι εχθρός της δημοκρατίας.

Του Gabor Steingart

* Ο κ. Gabor Steingart είναι αρχισυντάκτης της γερμανικής οικονομικής εφημερίδας Handlesblatt.

Πηγή Καθημερινή

28.10.2011

Εν κινδύνω η μισή περιουσία των Ταμείων

Δώδεκα δισ. ευρώ και δύο τράπεζες κινδυνεύουν να χάσουν τα... ελλειμματικά Ταμεία από το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους. Αν και στην κυβέρνηση δεν έχουν σαφή εικόνα του αυριανού «κουρέματος», το οποίο μοιάζει να είναι ένα παιχνίδι αυστηρά μεταξύ πιστωτών και εγγυητών του ευρωπαϊκού Βορρά, ωστόσο το όλο ζήτημα -ζέον για τους συνταξιούχους- φαίνεται ότι αποκτά πρόσθετους αγνώστους: οι διοικητές των Ταμείων και οι εκπρόσωποι των εργαζόμενων δεν έχουν εικόνα των σχεδίων που αποφασίζονται γι' αυτούς χωρίς αυτούς.
 

Δύο πράγματα μοιάζουν σίγουρα:

α) Τα Ταμεία κινδυνεύουν να χάσουν 12 δισ., το 50% της γλίσχρας περιουσίας τους (σ.σ.: επί της οποίας ασέλγησαν εργοδότες, διοικήσεις και κυβερνήσεις επί πολλές δεκαετίες ήδη) και

β) Τα Ταμεία να απωλέσουν τον έμμεσο έλεγχο δύο τραπεζών, της Εθνικής και της Atticabank και, κατά συνέπεια, να χάσει τον έλεγχο αυτών η πολιτεία. Κυρίως της Εθνικής, που αποτελεί τον κορμό του τραπεζικού συστήματος και ο έλεγχός της είναι απαραίτητος για την άσκηση οποιασδήποτε εθνικής αναπτυξιακής πολιτικής.

Τα 12 δισ. θα χαθούν από ένα κεφάλαιο 24 δισ. ευρώ των Ταμείων, που είναι τοποθετημένα σε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, έστω και εάν αυτό το ποσό δεν αρκεί ούτε για τις συντάξεις 4 μηνών (όλων των Ταμείων), τα οποία σήμερα ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους μόνο μετά την κρατική χρηματοδότηση. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια σημαντική και μη αναπληρώσιμη απώλεια, ενώ, σε αντικατάσταση αυτής, αντιπαρέχεται από την κυβερνηση η γενικόλογη δέσμευση για μελλοντικές καλύψεις, άγνωστου ύψους όμως, συνταξιοδοτικών παροχών. Κοντολογίς, τίποτε δεν αποκλείει και νέες μειώσεις στις συντάξεις στο προσεχές μέλλον, αντίστοιχες της διετίας 2010-11.

Ως προς τις τράπεζες, και ειδικά στην Εθνική, το Δημόσιο τοποθετεί τις διοικήσεις, ακριβώς λόγω της συμμετοχής των Ταμείων στο 16% του κεφαλαίου της. Εάν επιχειρηθεί ένα «κούρεμα» του χρέους της τάξης του 50%, όλες οι ελληνικές τράπεζες θα υποχρεωθούν σε αύξηση κεφαλαίων. Και επειδή οι μέτοχοι δεν έχουν (σ.σ.: και σίγουρα τα ασφαλιστικά ταμεία δεν έχουν) ή (οι μέτοχοι) δεν θέλουν να βάλουν νέα κεφάλαια, αυτές θα «κρατικοποιηθούν».

Ουσιαστικά, και καθώς τα χρήματα στις αυξήσεις των μετοχικών κεφαλαίων θα προέλθουν από τους δανειστές, οι τράπεζες θα περιέλθουν στη δικαιοδοσία της τρόικας μέσω της διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης. Με τον κίνδυνο να χαθεί για την ελληνική οικονομία και η Εθνική Τράπεζα. Αφού και να μετάσχουν οι (σημερινοί-παλαιοί) ιδιώτες επενδυτές-μέτοχοι, αδυνατούν να μετάσχουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Αρα, το 16% μπορεί να γίνει μονοψήφιο ποσοστό. Και με ένα τέτοιο ποσοστό, το Δημόσιο δεν μπορεί να υποδεικνύει στη Γενική Συνέλευση πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της ΕΤΕ. Ανάλογη εξέλιξη μπορεί να συμβεί και στην Atticabank, όπου το ΤΣΜΕΔΕ μετέχει με το 3% το κεφαλαίου.

Να σημειωθεί ότι με το PSI (ανταλλαγή ομολόγων σε εθελοντική βάση από τις τράπεζες) της 21ης Ιουλίου 2011, δεν προβλεπόταν απώλεια κεφαλαίου για τα Ταμεία, παρά μόνο ανταλλαγή των υφιστάμενων τίτλων με άλλους μεγαλύτερης διάρκειας και μικρότερου επιτοκίου.* 

Πηγή ENET

25.10.2011

---