Χάθηκε το αναλογικό σήμα και μαζί μια πολύτιμη συντροφιά

Στην πορεία προς την ψηφιακή εποχή, δεν δώσαμε προτεραιότητα σε εκείνους που τη δικαιούνται. Στις 20 Ιουλίου, οπότε διεκόπη η εκπομπή αναλογικού σήματος από τον Υμηττό, ανάμεσα σε αυτούς που είδαν την εικόνα στις τηλεοράσεις τους να «παγώνει» ήταν και οι ασθενείς στα νοσοκομεία. Μολονότι για πολλούς -χρονίως πάσχοντες, καρκινοπαθείς και όλους όσοι νοσηλεύονται επί μακρόν- η τηλεόραση αποτελεί πολύτιμη συντροφιά, ουδείς φρόντισε ώστε να μην καταγραφούν προβλήματα κατά τη μετάβαση στο ψηφιακό σήμα. Χαρακτηριστικό είναι ότι ασθενής με λευχαιμία, ο οποίος πραγματοποιεί πολύμηνη θεραπεία σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας, κατά την τελευταία ολιγοήμερη «έξοδό» του αναγκάστηκε να αγοράσει αποκωδικοποιητή και να τον εγκαταστήσει στην τηλεόραση του θαλάμου όπου νοσηλεύεται. «Εδώ παγώνει η εικόνα, παγώνει και η ώρα», λέει στην «Κ».

Η ίδια «εικόνα» στα περισσότερα νοσοκομεία της πρωτεύουσας. Στα ιδρύματα τα οποία δεν διαθέτουν τηλεοράσεις, αλλά αυτές «νοικιάζονται» από τους ασθενείς (τα σχετικά τηλέφωνα διακινούνται χέρι με χέρι), το κύριο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κεντρική κεραία, με αποτέλεσμα ο αποκωδικοποιητής να μη λειτουργεί αποτελεσματικά. Το ίδιο μοιάζει να είναι το πρόβλημα και στα νοσοκομεία όπου τις λεγόμενες «υπηρεσίες ψυχαγωγίας» έχουν αναλάβει μέσω σύμβασης συγκεκριμένες εταιρείες. «Γίνονται οι ενέργειες προκειμένου να διορθωθούν τα προβλήματα», αναφέρει στην «Κ» υπεύθυνος τεχνικών θεμάτων του νοσοκομείου Σωτηρία, ενός από τα ιδρύματα που συνεργάζονται με εταιρεία.

Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις των νοσοκομείων που διαθέτουν τις δικές τους συσκευές, αυτές σταμάτησαν να εκπέμπουν στις 20 Ιουλίου. «Είμαστε στη διαδικασία να βελτιώσουμε τις υπηρεσίες στον τομέα αυτό», λέει στην «Κ» αρμόδιος υπάλληλος από το νοσοκομείο Αττικόν. «Σε λίγο καιρό θα τοποθετηθούν αποκωδικοποιητές ώστε ιδίως οι ασθενείς στους θαλάμους μακράς νοσηλείας να μπορούν να βλέπουν τηλεόραση». Σύμφωνα με τον ίδιο, σε κάθε όροφο όπου λειτουργούν 20-30 συσκευές, θα εγκατασταθούν 5-6 αποκωδικοποιητές που θα καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες.

Στη φάση της καταγραφής των αναγκών βρίσκεται και το Σισμανόγλειο, όπου σύμφωνα με τη διοικήτρια, Ολγα Οικονόμου, το μεγαλύτερο ποσοστό των τηλεοράσεων προέρχεται από δωρεά κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. «Επειδή αυτές ήταν πιο σύγχρονες συσκευές, το πρόβλημα δεν είναι τόσο έντονο, αλλά ακόμα δεν έχουμε πλήρη εικόνα. Θα δούμε τι χρειάζεται ώστε να προμηθευτούμε τους κατάλληλους αποκωδικοποιητές».

Ενα χρόνο νωρίτερα

Αξίζει να σημειωθεί ότι για τη μετάβαση από το αναλογικό στο ψηφιακό σήμα είχαν ενημερωθεί τα νοσοκομεία τουλάχιστον ένα χρόνο νωρίτερα. Επίσης, σύμφωνα με την υπεύθυνη επικοινωνίας της Digea, Ιωάννα Κολιάδου, μόνο ένα νοσοκομείο έχει μέχρι στιγμής απευθυνθεί στην εταιρεία προκειμένου να αναζητήσει λύση για το πρόβλημα. «Στο μεταξύ -αναφέρει η ίδια- πολύ συχνά δεν απαιτείται παρά μια ελάχιστη στροφή της κεραίας προκειμένου να λαμβάνεται αναλογικό σήμα από Πάρνηθα. Λύσεις υπάρχουν». Οπως λέει, στις περιπτώσεις των νοσηλευτικών ιδρυμάτων -και όχι μόνο- δεν είναι απαραίτητη η προμήθεια ενός αποκωδικοποιητή για κάθε συσκευή, αλλά αρκεί η αγορά και εγκατάσταση του κατάλληλου εξοπλισμού στην κεντρική κεραία. Στις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει κεντρική εγκατάσταση κεραίας, φυσικά, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Η δαπάνη δεν είναι μεγάλη, όμως για τα δημόσια νοσοκομεία, που δυσκολεύονται στην προμήθεια ακόμα και των πιο απαραίτητων αναλώσιμων υλικών, δεν είναι αμελητέα. «Το ξέραμε εδώ και καιρό ότι θα υπήρχε κενό στη μετάδοση των καναλιών, αλλά δίναμε πάντα προτεραιότητα σε άλλα θέματα», αναφέρει χαρακτηριστικά διοικητικό στέλεχος μεγάλου νοσοκομείου.

Προβλήματα δημιούργησε το ψηφιακό σήμα και σε πολλούς οίκους ευγηρίας, όπου επίσης δεν είχε προβλεφθεί τοποθέτηση αποκωδικοποιητών ή διαμόρφωση της υποδομής. «Πήγα να επισκεφθώ τον πατέρα μου και είδα τους γέροντες σαν χαμένους», αναφέρει στην «Κ» ο Α.Π. «Συνήθιζαν να κάθονται στο σαλονάκι και να χαζεύουν τις ειδήσεις, σίριαλ, είχαν τη ρουτίνα τους. Σταμάτησε να παίζει η τηλεόραση και αναστατώθηκε όλο το πρόγραμμά τους». Την επόμενη κιόλας ημέρα, ο ίδιος αγόρασε αποκωδικοποιητή για να τον εγκαταστήσει στο σαλόνι του γηροκομείου, αλλά λόγω έλλειψης κεντρικής κεραίας η εικόνα είναι κακή. 

«Δεν διαμαρτύρονται, προσπαθούν να τα βολέψουν με τα δύο τηλεχειριστήρια, αλλά το βλέπεις: εάν πριν ένιωθαν απομονωμένοι, ξαφνικά ένιωσαν αποκομμένοι από τον κόσμο».

Της Λίνας Γιάνναρου

Πηγή Καθημερινή

31.7.2012

Εξοικείωση με τους υπολογιστές μετά τα ...πενήντα

Εκαναν μαθήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών στα σχολεία της περιοχής τους. Πού είναι το περίεργο; Οτι πρόκειται για ανθρώπους άνω των 55, που κάθισαν στα θρανία, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Seelernetz που εφάρμοσε η ΜΚΟ «50 και Ελλάς» σε συνεργασία με τον Δήμο Αγ. Παρασκευής.

Μια ομάδα κατοίκων άνω των 55 ετών ρώτησε, έψαξε, έμαθε και εν γένει δραστηριοποιήθηκε, καθώς σκοπός του προγράμματος, που εφαρμόστηκε επίσης σε Γερμανία, Αυστρία, Ρουμανία και Βουλγαρία, είναι να ενεργοποιήσει άτομα της συγκεκριμένης ηλικίας και άνω, ώστε να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους μέσω της μάθησης, να ενσωματώσει όσους έχουν αποκλειστεί από διαδικασίες μάθησης και να αφυπνίσει την ενεργό συμμετοχή στην κοινωνία.

Από τα 117 άτομα που προσεγγίστηκαν σε ΚΑΠΗ, ενορίες, συλλόγους, καφενεία, εκδηλώσεις, αλλά και σπίτια, οι περισσότεροι ήταν πρόθυμοι να εξοικειωθούν με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ώστε να έρθουν πιο κοντά αλλά και να προστατεύσουν τα εγγόνια τους από ιντερνετικές «κακοτοπιές». Ακολούθησαν προτάσεις για ομάδες πεζοπορίας, πρώτων βοηθειών, για την καθαριότητα της περιοχής και την ανακύκλωση, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, την υποστήριξη ατόμων με ειδικές ανάγκες αλλά... και τη φιλοσοφία. Τελικά, οργανώθηκαν οι τρεις πρώτες ομάδες. Η ομάδα περιπάτου πραγματοποίησε τέσσερις διαδρομές στην πόλη, καθώς λίγο μετά την έναρξη των συναντήσεων ο καιρός ζέστανε αρκετά για πεζοπορία. Η ομάδα «Νέων Τεχνολογιών» βρήκε τους δασκάλους και ήρθε σε επαφή με τον δήμο, όπως και η ομάδα «Πρώτων βοηθειών».

Τι είναι η Γηραγωγική

Η περίπτωση των μαθημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών ήταν ενδεικτική της απουσίας μεθόδων Γηραγωγικής στην Ελλάδα. Οταν ξεκίνησαν τα μαθήματα, οι συμμετέχοντες μειώθηκαν, γιατί αντελήφθησαν ότι ο τρόπος που γινόταν η διδασκαλία αφορούσε νεότερους. Το ζήτημα προσαρμόστηκε κατά το δυνατόν στις ανάγκες τους έπειτα από διαμεσολάβηση της «50 και Ελλάς». Η Γηραγωγική σαν κλάδος γνωρίζει μεγαλύτερη ανάπτυξη σε χώρες όπως η Γερμανία και η Αυστρία. «Γηραγωγός, από το γήρας και το άγω, είναι εκείνος ο επιστήμων που καθοδηγεί τους ανθρώπους σε ένα καλύτερο γήρας» εξηγεί η γηραγωγός κ. Μυρτώ Ράγγα, συνεργάτις της «50 και Ελλάς». Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ντόρτμουντ και μέχρι στιγμής είναι η μοναδική στη χώρα εκπρόσωπος της επιστήμης, που διαφοροποιείται από τη Γεροντολογία. «Αφετηρία είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι, με βάση την καθημερινότητα των οποίων τους καθοδηγούμε σε ένα καλύτερο γήρας. Με γεμίζει όταν τους βλέπω να παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους και να νιώθουν χρήσιμοι. Μπορεί όμως να ενδιαφέρει και νεότερους που θέλουν να προετοιμαστούν για το γήρας, επιστήμονες ή συγγενείς που φροντίζουν μεγάλης ηλικίας ανθρώπους».

Της Ιφιγένειας Διαμαντή

Πηγή Καθημερινή

6.10.2010

"Εφτιαξα λογισμικό για να παίρνω τα φάρμακά μου" (Η χρήση της τεχνολογίας από την τρίτη ηλικία)

Αυτές τις μέρες θα τον βρείτε στο εξοχικό του. Δεν είναι το καλύτερό του, όχι. Παραδόξως, ο κύριος Κώστας προτιμά τη «βολή» του σπιτιού του στην Αθήνα, του γραφείου του και κυρίως -δεν χρειάζεται να το κρύβει- του ωραίου, υπερσύγχρονου κομπιούτερ του.

Τι κι αν έχει πατήσει για τα καλά τα 80. Για τον κύριο Κώστα ο προγραμματισμός και η πληροφορική αποτελούν κάτι σαν δεύτερη φύση. Και είναι δύσκολο να αποχωρίζεται τα μηχανήματά του, έστω και αν ο γιατρός συστήνει τα τελευταία χρόνια «μπάνια». Από το ’85 άλλωστε ασχολείται «με αυτά», πολύ περισσότερο δηλαδή από ό, τι οι περισσότεροι από εμάς.

Ολα άρχισαν όταν αποφάσισε να αγοράσει έναν υπολογιστή για το «παιδί». Γνωστός για το ότι πάντα επιλέγει το καλύτερο, ο κύριος Κώστας επέλεξε για τον γιο του έναν «πολύ ταχύ, προηγμένο», όπως τον περιγράφει, υπολογιστή. Και μαζί με το παιδί, μαθητή τότε του Γυμνασίου, έπιασε κι ο ίδιος να τον μαθαίνει. «Είδα ότι μόνο με τις γνώσεις από το manual άρχισα να καταλαβαίνω τις διάφορες λειτουργίες του» λέει στην «Κ» με την ευγενική του φωνή, σαν παππούς που διηγείται παραμύθια.

Κομμάτι της ζωής του

Με τη δουλειά του να περιστρέφεται γύρω από τα οικονομικά, βρήκε ότι ο ηλεκτρονικός υπολογιστής μπορεί να γίνει ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του. «Αρχισα να φτιάχνω δικές μου εφαρμογές. Θυμάμαι ότι τότε ήταν η γυναίκα μου διαχειρίστρια στην πολυκατοικία. Εφτιαξα μια εφαρμογή που τη βοηθούσε να βγάζει καλύτερα τα έξοδα ανά διαμέρισμα. Στη συνέχεια επέκτεινα τη χρήση του και στη δουλειά μου. Είδα ότι με το κομπιούτερ κέρδιζα χρόνο, κέρδιζα ακρίβεια». Κάπως έτσι, από πολύ νωρίς δηλαδή, όταν για τους περισσότερους το πιο κοντινό σε κομπιούτερ ήταν το Atari στο σαλόνι, ο κύριος Κώστας δεν γινόταν απλά φίλος της τεχνολογίας του - το έκανε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του.

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Κατ’ αρχήν το ίδιο το μηχάνημα. «Ξεκίνησα με έναν υπολογιστή με μνήμη 32 kilobyte και τώρα ο σκληρός μου είναι 250 giga, δηλαδή 250 δισεκατομμύρια byte!», λέει ο ίδιος. Εχοντας αποσυρθεί από την εργασία του, επίσης, έχουν αλλάξει και οι απαιτήσεις του από τον υπολογιστή. «Οχι πολύ πάντως!», διορθώνει. «Εχω βρει διάφορα χόμπι, όπως για παράδειγμα να φτιάχνω ένα πρόγραμμα που να μου βγάζει τη φορολογική εκκαθάριση ή μια εφαρμογή που μου βγάζει τα φάρμακα που πρέπει να παίρνω». Κατά τα άλλα, κάνει online τις τραπαζικές του συναλλαγές, βοηθά τα παιδιά του σε διαδικτυακές αναζητήσεις, διαβάζει, ενημερώνεται - ό, τι δηλαδή κάνει ο περισσότερος κόσμος. «Απλώς είμαι 80 χρόνων! Να με συμπαθάτε», λέει. «Ναι, μου είναι απαραίτητο το κομπιούτερ μου», προλαβαίνει την επόμενη ερώτηση. «Και φοβάμαι ότι είναι κάτι περισσότερο από συντροφιά, ότι κάνει κακό στην υγεία μου. Σπάνια κάθομαι λιγότερο από 2 ώρες μπροστά από την οθόνη. Αφοσιώνομαι στη δουλειά μου και κάθομαι στην καρέκλα αντί να βγαίνω να κάνω τον περίπατό μου όπως μου έχει πει ο γιατρός. Βγαίνω δηλαδή, μη νομίζετε, απλώς βγαίνω τις πιο ακατάλληλες ώρες! Αχ... έχει γίνει ολόκληρη τέχνη να καταφέρεις να διαθέσεις σωστά τον χρόνο στη σύνταξη...», μονολογεί.

Πάντως ο κύριος Κώστας είναι σε καλή παρέα. Μολονότι οι άνω των 65 αντιστοιχούν σε λιγότερο από 10% των ενεργών χρηστών του Διαδικτύου, οι αριθμοί τους συνεχώς αυξάνονται. Για την ακρίβεια, μέσα σε 5 χρόνια, έχουν αυξηθεί κατά πάνω από 55%, από 11,3 εκατ. τον Νοέμβριο του 2004 σε 17,5 εκατ. σήμερα.

Αντίστοιχα έχει αυξηθεί και ο χρόνος που περνούν online - από 52 ώρες σε 58 ώρες τον μήνα. Οι έρευνες αναφέρουν ότι το Ιντερνετ διευκόλυνε τη ζωή τους και ότι πλέον έχουν περισσότερο χρόνο για ξεκούραση - όταν σταματούν να πραγματοποιούν τραπεζικές συναλλαγές και να κάνουν ηλεκτρονικά ψώνια. Και το κυριότερο: επειδή με τα χρόνια έρχεται και η γνώση, σε σχέση με τους 20άρηδες «χάκερ» οι ηλικιωμένοι κάνουν λελογισμένη χρήση και αποφεύγουν τις παγίδες του Διαδικτύου.

Πλατφόρμα ειδικά σχεδιασμένη για τις ανάγκες των ηλικιωμένων

Εκ των πραγμάτων, και κυρίως εκ της... φθοράς των πραγμάτων, δεν μπορούμε όλοι να κάνουμε την ίδια χρήση με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές - ούτε ο κύριος Κώστας είναι ο κανόνας! Λύση όμως για τους «κανονικούς» ηλικιωμένους δεν είναι ούτε το καφενείο ούτε η τηλεόραση και ο αποκλεισμός από τις νέες τεχνολογίες. Στο πλαίσιο αυτό, η ευρωπαϊκή μη κερδοσκοπική οργάνωση Eldy έχει δημιουργήσει μια πλατφόρμα ειδικά σχεδιασμένη για τις ανάγκες των ηλικιωμένων.

Η πλατφόρμα αυτή, σαν ένα «πουκάμισο» που μπορεί να φορεθεί σε κάθε υπολογιστή, δίνει πρόσβαση στις περισσότερο αναγκαίες λειτουργίες του Ιντερνετ και των υπολογιστών, όπως το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, το chat, η περιήγηση στις ιστοσελίδες, η επεξεργασία κειμένων, η πρόσβαση σε πολυμέσα και δεδομένα κ. λπ.

Ολα αυτά, διότι έχει βρεθεί ότι για όποιον έρχεται σε επαφή για πρώτη φορά με τη σύγχρονη τεχνολογία το λογισμικό των Windows της Microsoft φαντάζει υπερβολικά περίπλοκο. O λεγόμενος και «υπολογιστής των ηλικιωμένων» αποτελεί ουσιαστικά ένα λογισμικό που αφαιρεί τα περιττά από τα κομπιούτερ. Με όλα κι όλα έξι κουμπιά στην οθόνη, κάθε ένα για μια βασική λειτουργία, επιτρέπει ακόμα και σε ανθρώπους με μηδαμινή εξοικείωση με τη συγκεκριμένη τεχνολογία να ανταλλάσσουν μέιλ, να συνομιλούν μέσω chat ή και skype, να μην αισθάνονται εν τέλει απομονωμένοι.

Εάν και οι συντάξεις δεν είχαν περικοπεί σε τέτοιο βαθμό, οι ηλικιωμένοι θα ήταν οι πιο φανατικοί e-καταναλωτές...

Της Λίνας Γιανναρου

Πηγή Καθημερινή

23.7.2010