Κίνδυνος ψηφιακής εξαφάνισης για 21 γλώσσες

Τον κίνδυνο της ψηφιακής εξαφάνισης αντιμετωπίζουν τουλάχιστον 21 ευρωπαϊκές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και η ελληνική, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη. Πρόκειται για τις γλώσσες που δεν υποστηρίζονται επαρκώς από τη γλωσσική τεχνολογία, δηλαδή δεν ενσωματώνονται σε υπολογιστικές εφαρμογές, συστήματα πληροφορικής και επικοινωνιακής τεχνολογίας. Με άλλα λόγια, γλώσσες που δεν χρησιμοποιούμε στην ψηφιακή μας ζωή.

Η μελέτη καταρτίστηκε από περισσότερους από 200 ειδικούς του δικτύου ευρωπαϊκών ερευνητικών κέντρων ΜΕΤΑ-ΝΕΤ. Αξιολογώντας το επίπεδο της υποστήριξης που παρέχει η γλωσσική τεχνολογία όσον αφορά την αυτόματη μετάφραση, τη φωνητική αλληλεπίδραση, την ανάλυση κειμένου και τη διαθεσιμότητα γλωσσικών πόρων σε 30 ευρωπαϊκές γλώσσες, οι ειδικοί κατέληξαν ότι η ψηφιακή υποστήριξη σε 21 από αυτές είναι από ανεπαρκής έως ανύπαρκτη.

Τη χαμηλότερη βαθμολογία στις περισσότερες «περιοχές» συγκέντρωσαν τα ισλανδικά, τα λεττονικά, τα λιθουανικά και τα μαλτέζικα. Στο άλλο άκρο της κατάταξης, μόνο η αγγλική αξιολογήθηκε ότι έχει «καλή υποστήριξη», ενώ δεν υπάρχει καμία γλώσσα με «άριστη υποστήριξη». Ακολουθούν τα γαλλικά, τα γερμανικά, τα ιταλικά, τα ισπανικά και τα ολλανδικά με «μέτρια υποστήριξη», ενώ γλώσσες όπως τα ελληνικά, τα βασκικά, τα βουλγαρικά, τα καταλανικά, τα ουγγρικά και τα πολωνικά έχουν «αποσπασματική υποστήριξη» και ως εκ τούτου ανήκουν στις γλώσσες υψηλού κινδύνου.

Το χάσμα διευρύνεται

Από την έρευνα αποκαλύφθηκε ότι το χάσμα μεταξύ των λεγόμενων «μικρών» και «μεγάλων» γλωσσών ολοένα διευρύνεται αντί να συρρικνώνεται. Οπως τονίζουν οι επιμελητές της μελέτης, οι περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες παρουσιάζουν μεγάλες ελλείψεις σε γλωσσικούς πόρους ενώ κάποιες από αυτές είναι τελείως παραμελημένες και είναι δύσκολο να διασφαλιστεί το ψηφιακό τους μέλλον. «Τα αποτελέσματα της μελέτης μας είναι πολύ ανησυχητικά. Υπάρχουν δραματικές διαφορές στην υποστήριξη της γλωσσικής τεχνολογίας ανάμεσα στις διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες και τεχνολογικές περιοχές. Πρέπει να εξασφαλίσουμε τον εφοδιασμό των μικρότερων και λιγότερο πλούσιων σε ψηφιακούς πόρους γλωσσών με τις απαραίτητες βασικές τεχνολογίες, αλλιώς οι γλώσσες αυτές είναι καταδικασμένες σε ψηφιακή εξαφάνιση».

Η ελληνική μελέτη

Τι συμβαίνει όμως ειδικά με τα ελληνικά; «Τα ελληνικά είναι μία από τις γλώσσες με μικρό αριθμό ομιλητών και μικρό όγκο ψηφιακών γλωσσικών πόρων και τεχνολογιών», σημειώνουν οι συγγραφείς της αντίστοιχης ελληνικής μελέτης. «Η κρισιμότητα της ανάπτυξης της γλωσσικής τεχνολογίας για τα ελληνικά προβάλλει έντονα μόλις κανείς εξετάσει τι ακριβώς είναι και τι προσφέρει η γλωσσική τεχνολογία, τους τρέχοντες περιορισμούς της αλλά και τις τεράστιες δυνατότητες καινοτομίας». Η γλωσσική τεχνολογία παράγει λογισμικό που επεξεργάζεται τον προφορικό και τον γραπτό λόγο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα λογισμικού είναι οι ορθογραφικοί και συντακτικοί διορθωτές, οι διαδραστικοί προσωπικοί βοηθοί στα έξυπνα τηλέφωνα (όπως η Siri στο iPhone), τα διαλογικά συστήματα μέσω τηλεφώνου, τα συστήματα αυτόματης μετάφρασης, οι μηχανές αναζήτησης στο Διαδίκτυο και η συνθετική φωνή σε συστήματα πλοήγησης στα αυτοκίνητα.

Το πρόβλημα είναι ότι τα σύγχρονα συστήματα γλωσσικής τεχνολογίας βασίζονται κυρίως σε στατιστικές μεθόδους που απαιτούν πολύ μεγάλες ποσότητες προφορικών και γραπτών δεδομένων. Οταν λοιπόν πρόκειται για γλώσσες με σχετικά λίγους ομιλητές, ο απαραίτητος όγκος δεδομένων είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί.

 

Της Λίνας Γιάνναρου

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 29/9/2012

Εγγραφή στο Ιντερνετ με πραγματικό όνομα

ΠΕΚΙΝΟ. Τέλος στην ανωνυμία του Διαδικτύου επιχειρούν να επιβάλουν οι κινεζικές αρχές, απαιτώντας από τους χρήστες να «εγγράφονται» στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης με την πραγματική τους ταυτότητα. Οπως αναφέρεται στον επίσημο ιστότοπο του δήμου του Πεκίνου, όσοι χρήστες του Διαδικτύου θέλουν να ανοίξουν λογαριασμούς τύπου Τwitter σε ιστότοπους που υπάγονται στις Αρχές του Πεκίνου, ανάμεσά τους και στον σημαντικότερο κινεζικό ιστότοπο του είδους, τον Sina.com, πρέπει να καταχωρίζουν το πραγματικό τους όνομα. Η χρήση τέτοιων εφαρμογών πληροφόρησης και επικοινωνίας αντιμετωπίζεται με καχυποψία από την κινεζική εξουσία, η οποία ανησυχεί ότι μπορεί να αποτελέσουν ιμάντα μετάδοσης πληροφοριών που δεν ελέγχουν οι Αρχές. Η υπηρεσία Sina Weibo του ιστότοπου Sina.com, που θεωρείται το κινεζικό αντίστοιχο του Τwitter, είχε αναγκαστεί να διακόψει τη λειτουργία της στην Κίνα μετά τις ταραχές στην Ουρούμτσι, της επαρχίας Σιντζιάνγκ, τον Ιούλιο 2009. Η υπηρεσία διατείνεται ότι έχει 250 ενεργούς λογαριασμούς. Συνολικά στην Κίνα υπολογίζεται ότι υπάρχουν πάνω από 300 εκατομμύρια χρήστες υπηρεσιών μικρομπλόγκινγκ, όπως ανέφερε ο κινεζικός Τύπος στα τέλη Νοεμβρίου. Οι κινεζικές αρχές είχαν ανακοινώσει, τον περασμένο μήνα, την έναρξη μιας εκστρατείας εναντίον της διασποράς «ψευδών πληροφοριών», με τη συμμετοχή μεγάλων κινεζικών επιχειρήσεων του τομέα του Διαδικτύου. Απόπειρες του Γαλλικού Πρακτορείου να επικοινωνήσει με το Sina.com, καθώς και τις αντίστοιχες υπηρεσίες Netease και Sohu, απέβησαν άκαρπες. Η κινεζική κυβέρνηση αποπειράται, το τελευταίο διάστημα, να ελέγξει τη ροή πληροφοριών που διακινούνται μέσω αυτών των δικτύων, κάτι ωστόσο πολύ λιγότερο εύκολο από το να ελέγξει τα έντυπα. Την περασμένη εβδομάδα, κάτοικοι του Γουκάν, ενός χωριού που εξεγέρθηκε λόγω των αναγκαστικών απαλλοτριώσεων, κατάφεραν να διανείμουν φωτογραφίες και μαρτυρίες για το κίνημά τους μέσω τέτοιων ιστοτόπων, παρότι η κυβέρνηση αποπειράθηκε να επιβάλει πλήρη λογοκρισία για το θέμα στα ΜΜΕ. Πηγή Καθημερινή 17.12.2011

Ηλεκτρονική ξενάγηση στα αρχαία μνημεία (απο τους "Alaniarides")

Πηγή φωτό : http://ooiks.com/blog/imagine-cup/imagine-cup-2011-worldwide-final-day-6-awards-ceremony

Aν και... «Αlaniarides», η Microsoft τούς έδωσε το πρώτο βραβείο μεταξύ 350 χιλιάδων(!) φοιτητών από ολόκληρο τον κόσμο. Οι Βαγγέλης Πτερνέας (23 ετών) και Γιώργος Καρακατσιώτης (28 ετών), φοιτητής ο πρώτος, απόφοιτος ο δεύτερος του Τμήματος Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, έλαβαν μέρος στον παγκόσμιο διαγωνισμό Imagine Cup που διοργανώνει η Microsoft, παρουσιάζοντας την Touring Machine, μια μηχανή (software) εξατομικευμένων ξεναγήσεων σε εκθεσιακούς και αρχαιολογικούς χώρους.

Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις και λάθος συνειρμοί, το όνομα της ομάδας, «Alaniarides», προέρχεται από το μικρό όνομα του κορυφαίου μαθηματικού και θεωρητικού της επιστήμης της πληροφορικής, Αlan Turing, ενώ η ονομασία της εφαρμογής Touring Machine, του έξυπνου ηλεκτρονικού ξεναγού τους, κάνει ένα λογοπαίγνιο με το επίθετό του (Turing-Touring). Με αυτή τους τη διάκριση στους τελικούς της διοργάνωσης, που πραγματοποιήθηκαν πριν από λίγες ημέρες στο περίφημο Λίνκολν Σέντερ της Νέας Υόρκης, τα δύο νέα παιδιά απέδειξαν ότι στην Ελλάδα της κρίσης, οικονομικής, ηθικής, πνευματικής, υπάρχει ταλέντο, καινοτομία, σκληρή δουλειά και δυνατά μυαλά, που ξεχωρίζουν μεταξύ χιλιάδων άλλων συνομηλίκων τους από χώρες όπως η Ινδία, η Ταϊβάν, η Αμερική, η Κίνα, που στον τομέα της πληροφορικής έχουν εξαιρετικά υψηλό επίπεδο.

Τι είναι, όμως, αυτό που έκανε τους υπευθύνους της Microsoft να τους δώσουν το πρώτο βραβείο στην κατηγορία «Διαλειτουργικότητα», τι κάνει δηλαδή μοναδικό τον δικό τους ηλεκτρονικό ξεναγό; «Βραβεύτηκε η δυνατότητα της μηχανής να προσαρμόζεται στον χρήστη. Αλλά και στο περιβάλλον. Βρίσκει τη θέση του χρήστη και του δίνει πληροφορίες για την ευρύτερη περιοχή. Εχει πλήρη εποπτεία του χώρου», εξηγεί ο 23χρονος Βαγγέλης Πτερνέας, ο οποίος ανέλαβε να μας συστήσει τους «Alaniarides», καθώς ο δεύτερος της παρέας, Γιώργος Καρακατσιώτης, υπηρετεί τη θητεία του στον στρατό.

Ερευνητικό πρόγραμμα

«Υπάρχει μια μεγάλη ιστορία πίσω από την Touring Machine», συνεχίζει ο Βαγγέλης. «Οι γονείς μου και του Γιώργου ήταν φίλοι και συνάδελφοι – είναι και οι τέσσερις καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Κι επειδή μένουμε κοντά, στο Αιγάλεω εγώ, στην Αγία Βαρβάρα εκείνος, κάναμε παρέα, έμπλεξαν τα δίκτυά μας! Συχνά, λοιπόν, οι γονείς μας μάς πήγαιναν σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους. Και τις περισσότερες φορές βαριόμασταν, γιατί πολλά πράγματα δεν τα καταλαβαίναμε. Προσπαθούσαμε επί τόπου να βρούμε αναλυτικές πληροφορίες, δεν βρίσκαμε, οπότε μας είχε μείνει ένα μικρό απωθημένο! Μέχρι που ανακαλύψαμε, στο πανεπιστήμιο, ένα πολύ αξιόλογο ερευνητικό πρόγραμμα, από τα λίγα που υπάρχουν στην Ελλάδα. “Τρέχει” εδώ και τέσσερα χρόνια στο Τμήμα Πληροφορικής και είναι μια μηχανή παραγωγής φυσικής γλώσσας. Για παράδειγμα, παίρνει έναν πίνακα στοιχείων, π.χ. Παρθενώνας, μάρμαρο, Περικλής και μπορεί να συντάξει προτάσεις όπως “ο Παρθενώνας είναι φτιαγμένος από μάρμαρο και χτίστηκε επί Περικλή”. Οπότε, έχοντας απλώς κάποια στοιχεία, φτιάχνει προτάσεις σαν πραγματικός άνθρωπος.

»Πρόκειται, δηλαδή, για ένα έργο τεχνητής νοημοσύνης, που αναπτύχθηκε εξαιρετικά από την ομάδα επεξεργασίας φυσικής γλώσσας με πρωτεργάτες τους καθηγητές Ιω. Ανδριτσόπουλο και Δημήτρη Γαλάνη. Καθώς είχαμε ήδη γίνει μέλη της ερευνητικής ομάδας, σκεφτήκαμε να το χρησιμοποιήσουμε σε μια δική μας εφαρμογή δημιουργώντας μια μηχανή ξενάγησης που να παράγει κείμενα σύμφωνα με τον τύπο και την ηλικία του επισκέπτη. Αλλιώς μιλάς σε ένα παιδί και αλλιώς σε έναν ενήλικο. Το περιεχόμενο προσαρμόζεται. Γίνονται συγκρίσεις μεταξύ εκθεμάτων, δίνονται πληροφορίες για την ευρύτερη περιοχή, παράγεται με λίγα λόγια κάτι πολύ δυναμικό και καθόλου στατικό. Το μόνο που κάνει ο χρήστης είναι να επιλέξει ανάμεσα σε δύο - τρεις επιλογές. Την ηλικία, το αν θέλει εκτενή ή σύντομη περιγραφή, και το αν επιθυμεί να γίνονται συγκρίσεις. Από κει και πέρα το σύστημα είναι αρκετά έξυπνο για να καταλάβει, λ.χ., αν ο χρήστης περνάει για δεύτερη φορά από κάποιο μνημείο, οπότε επιλέγει να του δώσει μια καινούργια πληροφορία. Μέχρι στιγμής, έχουμε κάνει πιλοτικά μία ξενάγηση για την Αρχαία Αγορά και μία για τη Νέα Υόρκη, την οποία παρουσιάσαμε στον τελικό της διοργάνωσης και είχε εφαρμογή σε κινητά Windows phone. Το πρόγραμμα θα κυκλοφορήσει στο εμπόριο τον Σεπτέμβριο, όταν θα είναι έτοιμες και οι εφαρμογές για iphone και android. Φυσικά, υπάρχει και η ιστοσελίδα μας (http://touringmachine.cs.aueb.gr) όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει όλες τις διαθέσιμες ξεναγήσεις σε 3d».

Γραφειοκρατία

Πώς, όμως, ελέγχεται η εγκυρότητα του περιεχομένου; «Το ποιος θα εισάγει τις πληροφορίες –γιατί θεωρητικά μπορεί ο καθένας– μας βασάνισε αρκετά», ομολογεί ο Βαγγέλης. «Καταλήξαμε ότι είναι καλύτερα να τις εισάγει το εξειδικευμένο προσωπικό των μουσείων και αρχαιολόγοι. Για να αποφευχθούν λάθη και ανακρίβειες. Και ο χρήστης να μπορεί μόνο να ανεβάζει φωτογραφίες και να βαθμολογεί ξεναγήσεις ώστε να γίνονται βελτιώσεις στην πορεία.

Ετσι, θα υπάρχει διαδραστικότητα χωρίς να επηρεάζεται η εγκυρότητα των πληροφοριών που παρέχει το πρόγραμμα. Βέβαια, στην Ελλάδα δεν είναι και τόσο εύκολο να συνεννοηθείς. Ηρθαμε σε επαφή με αρχαιολόγους και μουσεία, αλλά δεν μπορώ να πω ότι γίνονται όλα πολύ γρήγορα, καθότι υπάρχουν γραφειοκρατικά κωλύματα. Πρέπει να πάρουμε άδεια για τις φωτογραφίες, να πάρουμε άδεια από το ΚΑΣ (κεντρικό αρχαιολογικό συμβούλιο) κ.τ.λ. Πέρυσι, μάλιστα, συναντηθήκαμε με τον υπουργό Πολιτισμού Παύλο Γερουλάνο, κι ενώ του άρεσε το Touring Machine δεν υπήρξε κάποια άλλη εξέλιξη. Ιδανικά, αυτό που θέλουμε είναι κάθε μουσείο και κάθε αρχαιολογικός χώρος να επιθυμεί να εισαχθεί στο σύστημα».

Η συζήτηση με έναν νέο ανήσυχο και ταλαντούχο άνθρωπο δεν μπορεί να μην οδηγήσει στην ερώτηση «θα μείνεις ή θα φύγεις από την Ελλάδα». «Σκέφτομαι να φύγω στο εξωτερικό όταν τελειώσω τη σχολή», απαντάει σχεδόν ακαριαία ο Βαγγέλης. «Εχω επιλέξει κάποια πανεπιστήμια στην Ελβετία, την Αγγλία και τη Σκανδιναβία για να κάνω σε κάποιο απ’ αυτά το μεταπτυχιακό μου. Και ιδανικά θα ήθελα να δουλέψω έξω. Με απογοητεύουν πολλά πράγματα στην Ελλάδα. Το επίπεδο στη σχολή μου, όπως φαντάζομαι σε όλο το ελληνικό πανεπιστήμιο, είναι χαμηλό. Δεν γνωρίζω κάποια ελληνική σχολή που να είναι υψηλού επιπέδου.

Απλώς, το καλό με την πληροφορική είναι ότι μπορεί κανείς να ασχοληθεί και μόνος του χωρίς να περιμένει τα πάντα από τη σχολή. Δεν είναι όπως στην ιατρική, για παράδειγμα. Υπάρχει πολλή πληροφορία και στο Διαδίκτυο και σε εξειδικευμένα βιβλία. Γενικά, όμως, είναι μεγάλος ο δρόμος που πρέπει να διανύσουν τα ελληνικά πανεπιστήμια για να φτάσουν στο επίπεδο των ξένων. Μπορεί κάποιοι καθηγητές να είναι καλοί, αλλά το επίπεδο σπουδών δεν είναι καλό. Μπορεί, αν συγκρίνεις τον κύκλο μαθημάτων ενός ελληνικού πανεπιστημίου με τον αντίστοιχο ενός ξένου πανεπιστημίου, θεωρητικά να είναι παρόμοιοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεται η ίδια δουλειά.

Το ξένο πανεπιστήμιο δεν έχει ούτε παρατάξεις, που να μην κάνουν μάθημα τη μισή χρονιά, ούτε καθηγητές που περιμένουν να πάρουν πρώτα τα λεφτά και μετά να κάνουν έρευνα ούτε γίνεται κάποιος διδακτορικός καθηγητής επειδή κολλούσε αφίσες με κάποια παράταξη».

Τα PIGS διαπρέπουν

Εκτός από τους Ελληνες Βαγγέλη Πτερνέα και Γιώργο Καρακατσιώτη, που κέρδισαν το πρώτο βραβείο στην κατηγορία «Διαλειτουργικότητα», άλλο ένα μέλος των PIGS, η ομάδα της Ιρλανδίας, κέρδισε την πρωτιά στην κατηγορία «Σχεδιασμός λογισμικού». Παρουσίασε μία συσκευή που συνδέεται με το αυτοκίνητο και καταγράφει την επικίνδυνη οδική συμπεριφορά, καθώς και την κατάσταση των συνθηκών στον δρόμο, προκειμένου να παρέχει άμεση ενημέρωση στον οδηγό. Η Microsoft Αμερικής ανακοίνωσε ότι στα επόμενα τρια χρόνια θα χρηματοδοτήσει με 3 εκατομμύρια δολάρια τις ιδέες εκείνες που προέκυψαν στον φετινό διαγωνισμό και που κρίνει ότι είναι εμπορικά εξελίξιμες.

Της Γιούλης Επτακοίλη

Πηγή Καθημερινή

31.7.2011

Η χρήση του Ιντερνετ αλλάζει τη μνήμη μας

H ευρεία χρήση του Διαδικτύου, των μηχανών αναζήτησης και των βάσεων δεδομένων επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αποθηκεύουμε τις πληροφορίες και τις επαναφέρουμε στη μνήμη.

 H δρ Σπάροου του Πανεπιστημίου Κολούμπια και οι συνεργάτες της, Ντάνιελ Βέγκνερ του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και Τζένι Λιου του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν, πραγματοποίησαν τέσσερα πειράματα για να βρουν κατά πόσο η ευκολία και η συχνότητα χρήσης του Διαδικτύου μάς βοηθούν να θυμηθούμε… ή να ξεχάσουμε. Σε ένα από τα πειράματα οι εθελοντές που συμμετείχαν στην έρευνα πληκτρολόγησαν στον υπολογιστή μία ασήμαντη πληροφορία, όπως παραδείγματος χάριν ότι «το μάτι της στρουθοκαμήλου είναι μεγαλύτερο από τον εγκέφαλό της».

Οι μισοί εθελοντές πίστευαν ότι μπορούσαν να την αποθηκεύσουν στο κομπιούτερ, ενώ οι υπόλοιποι ότι επρόκειτο να σβηστεί ολοκληρωτικά. Οπως διαπιστώθηκε αυτοί που νόμιζαν ότι θα έχαναν την πληροφορία την απομνημόνευαν ευκολότερα.

Σε ένα δεύτερο πείραμα οι επιστήμονες ζήτησαν από τους εθελοντές να απομνημονεύσουν μία πληροφορία, αλλά και τα πέντε αρχεία του κομπιούτερ όπου αυτή είχε αποθηκευθεί. Οπως ανακάλυψαν -με έκπληξη- οι συμμετέχοντες μπορούσαν να θυμηθούν πιο ευκολα σε ποια αρχεία ήταν αποθηκευμένη η πληροφορία, παρά την ίδια την πληροφορία.

Το πείραμα αποδεικνύει ότι το Ιντερνετ έχει μεταβληθεί σε έναν «εξωτερικό δίσκο» που συμπληρώνει και υποβοηθά τη μνήμη μας. Ταυτόχρονα, όμως, η ανθρώπινη ικανότητα απομνημόνευσης μοιάζει να ελαττώνεται.

Πηγή Techpress.gr

18.7.2011

Πνευματικά δικαιώματα και στα links?

Με πιθανότητα που αγγίζει το 100%, είναι η μοναδική πράξη που δεν μπορείς να αποφύγεις όταν μπεις στο Ιντερνετ: να «κλικάρεις» πάνω σε links. Για να «μεταφερθείς», να παραπέμψεις, να προτείνεις, να μοιραστείς.

Οι σύνδεσμοι υπερκειμένου (ελληνιστί) είναι οι «νευρώνες» του Διαδικτύου· μέσω αυτών γίνεται ο διαμοιρασμός και η διάχυση πληροφοριών, ειδήσεων και πολιτιστικών προϊόντων. Μπορεί όμως ένα link να γυρίσει «μπούμερανγκ» σ’ αυτόν που το αναρτά; Πού ξεκινούν και πού τελειώνουν τα όρια της πνευματικής ιδιοκτησίας;

Εντοπίσαμε μια δικαστική διαμάχη η οποία αφορά links που παραπέμπουν σε έργα τα οποία προστατεύονται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Πρόσφατα, η Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας  (www. aepi. gr) κατέθεσε μήνυση εναντίον του ιδιοκτήτη του site www. livemovies. gr  («ευρετήριο» ελληνικών εκπομπών και ταινιών) για ηθική βλάβη, διεκδικώντας αποζημίωση πολλών χιλιάδων ευρώ. Η υπόθεση προχώρησε, με αποτέλεσμα ο εισαγγελέας να διατάξει την έναρξη προκαταρκτικής εξέτασης για κακούργημα. Ο ισχυρισμός της ΑΕΠΙ εδράζεται στο ότι ορισμένα από τα links του livemovies καθιστούν «προσιτά στο κοινό» έργα για τα οποία η ΑΕΠΙ έχει δικαιοδοσία – και άρα νομιμοποιείται να ζητήσει άδεια, καθώς και το προβλεπόμενο αντίτιμο.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον δικηγόρο του livemovies. gr,  Βασίλη Σωτηρόπουλο, η αξίωση της ΑΕΠΙ δεν είναι βάσιμη. «Το livemovies. gr είναι ένα καθαρά ευρετηριακό site,  το οποίο σέβεται τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και μάλιστα καλύπτεται από τον νόμο 2121/1993 (άρθρο 2, παρ. 2-α) περί “βάσης δεδομένων”». «Πρόκειται για απλή παράθεση links», εξηγεί ο κ. Σωτηρόπουλος. «Δεν συνιστά παραβίαση της πνευματικής ιδιοκτησίας, αφού δεν αποτελεί αναπαραγωγή ούτε μετάδοση στο κοινό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ισοδυναμεί με την παραπομπή σ’ ένα βιβλίο. Δεν υπάρχει κανένα έννομο συμφέρον για είσπραξη δικαιωμάτων».

Η υπόθεση ξεκινάει το 2008, όταν η ΑΕΠΙ είχε πρωτοεπικοινωνήσει με τον διαχειριστή της ιστοσελίδας ζητώντας ενημέρωση για το καθεστώς λειτουργίας της. Παρά τις εξηγήσεις από την πλευρά του livemovies. gr, η Εταιρεία επέμεινε στη διεκδίκηση αντιτίμου. Σημειώνεται πως τα επίμαχα links «ανοίγουν» σε ιστοσελίδες τηλεοπτικών σταθμών οι οποίες νόμιμα φιλοξενούν το οποιοδήποτε οπτικοακουστικό έργο.

«Από το 2008 μέχρι σήμερα, έχω χάσει τον ύπνο μου και μερικές χιλιάδες ευρώ», λέει ο ιδιοκτήτης του livemovies. gr. «Δεν θεωρώ ότι παραβιάζω πνευματικά δικαιώματα – υπάρχουν εκατοντάδες ιστοσελίδες που παραπέμπουν με link σε διαθέσιμα οπτικοακουστικά έργα. Μάλιστα, θεωρώ εξωφρενική την απαίτηση της ΑΕΠΙ, όταν τα ίδια τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν το κουμπί “share” για διαμοιρασμό του οπτικοακουστικού υλικού».

Πρόκειται για μια υπόθεση που έχει πολλές προεκτάσεις, καθώς αφορά και τους χρήστες των social media, τους bloggers,  αλλά και τα διαδικτυακά ραδιόφωνα. Η συχνή χρήση links για τραγούδια, φωτογραφίες και κείμενα, το live-streaming και η οn demand αναπαραγωγή έργων αποτελούν παγιωμένες συμπεριφορές στο Διαδίκτυο. Την τελευταία τριετία, μάλιστα, με την αυξανόμενη διείσδυση του Twitter στην ελληνική διαδικτυακή σφαίρα, η τοποθέτηση links αφορά σε μεγάλο ποσοστό το καθημερινό «τιτίβισμα».

Ο διαμοιρασμός οπτικοακουστικών αρχείων είναι ένα εγγενές στοιχείο της διαδικτυακής δομής, ωστόσο, όπως εξηγεί ο Νίκος Σμυρναίος, λέκτορας της Επιστήμης της Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζ, στο blog του (smyrnaios. net)  αναφερόμενος στους περιορισμούς που θέτει η πολιτιστική βιομηχανία στους χρήστες. «Το ζήτημα είναι κατά πόσον το ισοζύγιο αυτών των μέτρων μεταξύ προσδοκώμενων αποτελεσμάτων και ανεπιθύμητων παρενεργειών είναι θετικό ή αρνητικό».

Επικοινωνήσαμε με την ΑΕΠΙ προκειμένου να φιλοξενήσουμε την άποψή της για τη συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά αρνήθηκε να σχολιάσει, «δεδομένου ότι η υπόθεση εκκρεμεί στη Δικαιοσύνη».

Τις τελευταίες ημέρες, μια παρόμοια υπόθεση που αφορά την τοποθέτηση συνδέσμων που οδηγούν σε άλλο δικτυακό τόπο ήρθε στη δημοσιότητα από την ιστοσελίδα XanthiPress. gr. Η υπόθεση αφορά τον 22χρονο διαχειριστή του tainies. org, στον οποίο έχει επιβληθεί απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Ο νεαρός συνελήφθη πρόσφατα έπειτα από διαδικασίες που κίνησε εναντίον του η Εταιρεία Προστασίας Οπτικοακουστικών Eργων, ενώ, μεταξύ άλλων, κατηγορείται για διαφυγόντα κέρδη της τάξεως των 15 - 25 εκατ. ευρώ.

Aπό την πλευρά του, ο 22χρονος υποστηρίζει ότι μέσω της ιστοσελίδας του παρέπεμπε σε τρίτο διαδικτυακό τόπο, όπου οι χρήστες έβρισκαν οδηγίες για να δουν ταινίες μέσω file sharing· διευκρίνιζε, μάλιστα, ότι δεν επρόκειτο για downloading.

Του Χρήστου Σύλλα

Πηγή Καθημερινή

26.3.2011

Εξοικείωση με τους υπολογιστές μετά τα ...πενήντα

Εκαναν μαθήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών στα σχολεία της περιοχής τους. Πού είναι το περίεργο; Οτι πρόκειται για ανθρώπους άνω των 55, που κάθισαν στα θρανία, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος Seelernetz που εφάρμοσε η ΜΚΟ «50 και Ελλάς» σε συνεργασία με τον Δήμο Αγ. Παρασκευής.

Μια ομάδα κατοίκων άνω των 55 ετών ρώτησε, έψαξε, έμαθε και εν γένει δραστηριοποιήθηκε, καθώς σκοπός του προγράμματος, που εφαρμόστηκε επίσης σε Γερμανία, Αυστρία, Ρουμανία και Βουλγαρία, είναι να ενεργοποιήσει άτομα της συγκεκριμένης ηλικίας και άνω, ώστε να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους μέσω της μάθησης, να ενσωματώσει όσους έχουν αποκλειστεί από διαδικασίες μάθησης και να αφυπνίσει την ενεργό συμμετοχή στην κοινωνία.

Από τα 117 άτομα που προσεγγίστηκαν σε ΚΑΠΗ, ενορίες, συλλόγους, καφενεία, εκδηλώσεις, αλλά και σπίτια, οι περισσότεροι ήταν πρόθυμοι να εξοικειωθούν με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, ώστε να έρθουν πιο κοντά αλλά και να προστατεύσουν τα εγγόνια τους από ιντερνετικές «κακοτοπιές». Ακολούθησαν προτάσεις για ομάδες πεζοπορίας, πρώτων βοηθειών, για την καθαριότητα της περιοχής και την ανακύκλωση, τις πολιτιστικές εκδηλώσεις, την υποστήριξη ατόμων με ειδικές ανάγκες αλλά... και τη φιλοσοφία. Τελικά, οργανώθηκαν οι τρεις πρώτες ομάδες. Η ομάδα περιπάτου πραγματοποίησε τέσσερις διαδρομές στην πόλη, καθώς λίγο μετά την έναρξη των συναντήσεων ο καιρός ζέστανε αρκετά για πεζοπορία. Η ομάδα «Νέων Τεχνολογιών» βρήκε τους δασκάλους και ήρθε σε επαφή με τον δήμο, όπως και η ομάδα «Πρώτων βοηθειών».

Τι είναι η Γηραγωγική

Η περίπτωση των μαθημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών ήταν ενδεικτική της απουσίας μεθόδων Γηραγωγικής στην Ελλάδα. Οταν ξεκίνησαν τα μαθήματα, οι συμμετέχοντες μειώθηκαν, γιατί αντελήφθησαν ότι ο τρόπος που γινόταν η διδασκαλία αφορούσε νεότερους. Το ζήτημα προσαρμόστηκε κατά το δυνατόν στις ανάγκες τους έπειτα από διαμεσολάβηση της «50 και Ελλάς». Η Γηραγωγική σαν κλάδος γνωρίζει μεγαλύτερη ανάπτυξη σε χώρες όπως η Γερμανία και η Αυστρία. «Γηραγωγός, από το γήρας και το άγω, είναι εκείνος ο επιστήμων που καθοδηγεί τους ανθρώπους σε ένα καλύτερο γήρας» εξηγεί η γηραγωγός κ. Μυρτώ Ράγγα, συνεργάτις της «50 και Ελλάς». Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ντόρτμουντ και μέχρι στιγμής είναι η μοναδική στη χώρα εκπρόσωπος της επιστήμης, που διαφοροποιείται από τη Γεροντολογία. «Αφετηρία είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι, με βάση την καθημερινότητα των οποίων τους καθοδηγούμε σε ένα καλύτερο γήρας. Με γεμίζει όταν τους βλέπω να παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους και να νιώθουν χρήσιμοι. Μπορεί όμως να ενδιαφέρει και νεότερους που θέλουν να προετοιμαστούν για το γήρας, επιστήμονες ή συγγενείς που φροντίζουν μεγάλης ηλικίας ανθρώπους».

Της Ιφιγένειας Διαμαντή

Πηγή Καθημερινή

6.10.2010

Τα λάπτοπ εχθρός του δέρματος

ΛΟΝΔΙΝΟ Ελβετοί ειδικοί υποστηρίζουν ότι εκείνοι που συνηθίζουν να χρησιμοποιούν φορητούς υπολογιστές τοποθετώντας τους στα πόδια κινδυνεύουν να υποστούν σοβαρές δερματικές βλάβες. Επιστήμονες του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Βασιλείας αναφέρουν ότι η θερμότητα που εκπέμπει ο φορητός υπολογιστής, η οποία μπορεί να φτάσει τους 52 βαθμούς Κελσίου, είναι πιθανό να προκαλέσει ζημιές στο δέρμα οι οποίες μάλιστα είναι μόνιμες.

Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή ενός 12χρονου αγοριού στην Ελβετία το οποίο έπαιζε καθημερινά πολλές ώρες παιχνίδια στον φορητό του υπολογιστή τοποθετώντας πάντοτε το μηχάνημα στα πόδια του. Ο 12χρονος εμφάνισε αποχρωματισμό του δέρματος στον αριστερό μηρό ο οποίος φαίνεται ότι θα είναι μόνιμος ενώ ανάλογη ζημιά έπαθε και μια φοιτήτρια Νομικής στις ΗΠΑ η οποία τοποθετούσε τον φορητό υπολογιστή στα πόδια της για περίπου έξι ώρες ημερησίως.

Προηγούμενες έρευνες είχαν δείξει ότι η τοποθέτηση και η χρήση φορητών υπολογιστών στα πόδια μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα γονιμότητας στους άνδρες αφού είναι γνωστό ότι η υψηλή θερμοκρασία καταστρέφει το σπέρμα. Οι ελβετοί ερευνητές αναφέρουν επίσης ότι η τοποθέτηση φορητών υπολογιστών στα πόδια κρύβει- σε εξαιρετικά μικρό ποσοστό βέβαια- και κίνδυνο για ανάπτυξη εγκαυμάτων, ακόμη και για καρκίνο του δέρματος.

Πηγή Το Βήμα

5.10.2010

Θέλουν να παρακολουθούν το Ιντερνετ όπως το τηλέφωνο

Ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι προετοιμάζουν σαρωτικούς νέους κανονισμούς για το Ιντερνετ, με το επιχείρημα ότι η ικανότητά τους να παρακολουθούν υπόπτους για ποινικά αδικήματα, αλλά και για τρομοκρατία δυσκολεύει, όσο οι άνθρωποι επικοινωνούν περισσότερο ηλεκτρονικά, αντί τηλεφωνικά.

Στην ουσία, οι αξιωματούχοι θέλουν να εξαναγκάσει το Κογκρέσο όλους τους παρόχους επικοινωνιών -περιλαμβανομένων των παροχέων κρυπτογραφημένων e-mail όπως τα Blackberry, κοινωνικών δικτύων όπως το facebook και λογισμικού, που επιτρέπει απευθείας ανταλλαγές μηνυμάτων, όπως το Skype- να αποκτήσουν δυνατότητα τεχνικής προσαρμογής, ώστε να ανταποκρίνονται, αν δοθεί εντολή για ηλεκτρονική παρακολούθηση. Η εντολή θα περιλαμβάνει τη δυνατότητα υποκλοπής κρυπτογραφημένων μηνυμάτων.

Το νομοσχέδιο, που η κυβέρνηση Ομπάμα σχεδιάζει να καταθέσει τον επόμενο χρόνο, θέτει νέα ερωτήματα, σχετικά με την εξισορρόπηση της ανάγκης για ασφάλεια και την προστασία της ιδιωτικής ζωής. Κι επειδή οι υπηρεσίες ασφαλείας ανά τον κόσμο αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, το αμερικανικό παράδειγμα θα μπορούσε να αντιγραφεί σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ο Τζέιμς Ντέμπσεϊ, αντιπρόεδρος του Κέντρου για τη Δημοκρατία και την Τεχνολογία, είπε ότι μια τέτοια πρόταση θα έχει «τεράστιες επιπτώσεις» και θέτει υπό αμφισβήτηση «θεμελιώδη στοιχεία της ιντερνετικής επανάστασης» - περιλαμβανομένου του αποκεντρωμένου σχεδιασμού του.

«Στην πραγματικότητα ζητούν την άδεια να επανασχεδιάσουν υπηρεσίες που επωφελούνται από τη μοναδική και τώρα διεισδυτική αρχιτεκτονική του Ιντερνετ», είπε. «Βασικά θέλουν να γυρίσουν πίσω το ρολόι και να κάνουν τις υπηρεσίες του Ιντερνετ να λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργούσε το τηλέφωνο». Ωστόσο, οι αξιωματούχοι διατείνονται ότι η επιβολή τέτοιων κανόνων είναι λογική και απαραίτητη για να αποτραπεί η διάβρωση των ερευνητικών εξουσιών τους.

«Μιλάμε για νόμιμα εξουσιοδοτημένες υποκλοπές», είπε η Βάλερι Ε. Καπρόνι, γενική σύμβουλος του FBI. «Δεν μιλάμε για διεύρυνση εξουσιών. Μιλάμε για τη διατήρηση της ικανότητάς μας να εκτελούμε την υφιστάμενη αρμοδιότητά μας, για να προστατέψουμε τη δημόσια και εθνική ασφάλεια».

Οι ερευνητές ανησυχούσαν επί χρόνια ότι η αλλαγή της επικοινωνιακής τεχνολογίας θα μπορούσε να καταστρέψει την ικανότητά τους να διεξάγουν παρακολουθήσεις. Τους τελευταίους μήνες, αξιωματούχοι από το FBI, το υπουργείο Δικαιοσύνης, την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας, τον Λευκό Οίκο και άλλες υπηρεσίες πραγματοποιούσαν συναντήσεις, προκειμένου να καταλήξουν σε μια λύση. Και παρότι δεν έχουν συμφωνήσει, το ζητούμενο είναι να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη πρόσβασή τους στα κρυπτογραφημένα ηλεκτρονικά μηνύματα.

Του Charlie Savage - The New York Times

Πηγή Καθημερινή

28.9.2010

Η Google μας περιφρονεί

Το πραγματικό πρόβλημα που έχουμε με την Google ως έλληνες χρήστες των υπηρεσιών της είναι άραγε η προστασία της ιδιωτικότητάς μας- ή μήπως η βελτίωση των υπηρεσιών που προσφέρει; Η Ελλάδα είναι μικρή αγορά για τη μεγάλη εταιρεία και επιπλέον έχει ιδιαίτερο αλφάβητο, που δεν το χρησιμοποιεί κανείς άλλος, για τούτο συμβαίνουν πράγματα σε μας που μάλλον δεν συμβαίνουν σε άλλες χώρες.
Ηταν αστείο, για παράδειγμα, να διαβάζεις επί μήνες στην ελληνική ιστοσελίδα της Google τη φράση «Αναζήτηση Ρυθμίσεων », που στην αρχή δεν την καταλάβαινα- τι ρυθμίσεις να αναζητήσω; Αλλά ήταν απλώς γκουγκλική μετάφραση του όρου Search Settings της αγγλικής έκδοσης και σήμαινε, βέβαια, « Ρυθμίσεις Αναζήτησης ». Μήνες εμφανιζόταν αυτή η «Αναζήτηση Ρυθμίσεων», κάποια στιγμή έφυγε (άλλαξε η εμφάνιση της σελίδας, μάλλον δεν κατάλαβαν ποτέ το λάθος τους), αλλά εξακολουθώ πάντα να βλέπω σε περιπτώσεις δικής της αυτοδιαφήμισης να προβάλλει η φράση «Ποιος εφηύρε το τάβλι; Βρείτε στην Google την απάντηση ». Γενικά τα ελληνικά των κειμένων της είναι ομογενούς τρίτης-τέταρτης γενιάς.
Σχετικά με τους Google maps μήπως πρέπει κάποια αρχή να της επιβάλει να γράφει σωστά τα ονόματα των δρόμων; Οσοι έχουν χρησιμοποιήσει τους χάρτες της γνωρίζουν ότι είναι γεμάτοι λάθη. Δεν θα πρέπει η ίδια αρχή να της επιβάλει να έχει και αρίθμηση σε όλες τις οδούς; Η Google κερδίζει χρήματα από τους χάρτες, δεν πρέπει να σέβεται κάποιους κανόνες;
Τελευταία συμβαίνει κάτι ακόμη χειρότερο: στα αποτελέσματα των αναζητήσεων εμφανίζονται εκατοντάδες σελίδες που έχουν, υποτίθεται, αυτά που ζητάς, αλλά όταν κάνεις κλικ έρχονται διαφημίσεις. Κάποιοι επιτήδειοι δημιουργούν χιλιάδες σελίδες με τυχαίες λέξεις και φράσεις που τις έχουν ψαρέψει από πραγματικές σελίδες, τις πασάρουν στην Google και αυτή τις περιλαμβάνει στα αποτελέσματά της- αλλά αυτό συμβαίνει μόνο στα ελληνικά, στις αναζητήσεις στο λατινικό αλφάβητο ποτέ δεν έχω παρατηρήσει αυτό το φαινόμενο, που ουσιαστικά αχρηστεύει την αναζήτηση. Σαν περιφρόνηση προς την ελληνόφωνη πελατεία της φέρνει και αυτό.
Τελευταίο, κάτι που ενδιαφέρει τον κ. Παπακωνσταντίνου: τα χρήματα που καταβάλλει η εταιρεία για τις GoogleΑds κατατίθενται σε κάποιον λογαριασμό, χωρίς άλλα παραστατικά, ΦΠΑ και άλλες μικρότητες, και εναπόκειται στον φορολογικό πατριωτισμό του αμειβόμενου το αν θα τα δηλώσει ή όχι. 

 

Μήπως και εδώ απαιτούνται κάποιοι κανόνες;

Ρsychoyos@tovima.gr

 

Πηγή Το Βήμα

21.8.2010 

Η Google πούλησε την ψυχή του internet στον Διάβολο

Ενας ποδηλάτης περνά δίπλα από την πινακίδα της Google στην έδρα της στην περιοχή Μountain View της Καλιφόρνιας (ΤΟΝΥ ΑVΕLΑR/ΒLΟΟΜΒΕRG)

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ Eντονες ανησυχίες μεταξύ των χρηστών του Διαδικτύου προκαλεί η επικείμενη ανακοίνωση της συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ της μεγαλύτερης μηχανής αναζήτησης στον κόσμο, της Google, και της μεγαλύτερης εταιρείας τηλεπικοινωνιών των ΗΠΑ, Verizon Communications. Ενα «mega-deal» που, όπως εύγλωττα σημειώνει ο βρετανικός «Ιndependent», «πουλά την ψυχή του Ιnternet στον Διάβολο», αφού στην πράξη καταργεί τον άγραφο νόμο της «ουδετερότητας των δικτύων» (net neutrality). Δηλαδή της θεμελιώδους αρχής που υπαγορεύει ισότιμη πρόσβαση όλων στο διαδικτυακό περιεχόμενο.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Αν και οι δύο κολοσσοί τηρούν «σιγήν ιχθύος» για τις λεπτομέρειες της συμφωνίας, οι ιντερνετικοί «διάδρομοι» βουίζουν ότι η συμφωνία θα επιτρέπει στη Verizon (και αύριο σε άλλους παρόχους ευρυζωνικών υπηρεσιών) να χειραγωγεί την κίνηση του Διαδικτύου, ανάλογα με το βαλάντιο του εκάστοτε δημιουργού περιεχομένου.

Ουσιαστικά η Verizon υπόσχεται να «βελτιστοποιήσει» και να προσφέρει με μεγαλύτερη ταχύτητα το online περιεχόμενο της Google (όπως, για παράδειγμα, τα δημοφιλέστατα βιντεάκια του ΥouΤube) στους χρήστες, αν οι δημιουργοί περιεχομένου είναι πρόθυμοι να πληρώσουν το προνόμιο αυτό. Η Google θα δημιουργεί «λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας» για τα «προνομιούχα» (και «βαριά», λόγω αυξημένου μεγέθους) αρχεία πολυμέσων ή τα «δικά της» ιστολόγια, ανοίγοντας την Κερκόπορτα για την κατάτμηση του Διαδικτύου μεταξύ των μεγάλων μιντιακών επιχειρήσεων του πλανήτη.

Αντιμέτωπος, τα τελευταία 24ωρα, με την οξύτατη κριτική χιλιάδων bloggers, ο διευθύνων σύμβουλος της Google Ερικ Σμιντ ισχυρίστηκε ότι η ουδετερότητα ισχύει μόνον για ισότιμη πρόσβαση σε ίδιους τύπους αρχείων, π.χ. σε βίντεο. «Δεν είναι σωστό να επιβάλεις διακρίσεις υπέρ ενός βίντεο και εις βάρος ενός άλλου. Ομως το να δίνεις προτεραιότητα σε έναν τύπο αρχείου σε βάρος ενός άλλου, όμως, είναι Ο.Κ.», είπε- προκαλώντας νέο κύμα αντιδράσεων.

Το επιχείρημα της Google και της Verizon είναι ότι η επιπλέον χρέωση των εταιρειών περιεχομένου με τη «βαρύτερη» κυκλοφορία, θα δημιουργήσει καλύτερες υποδομές και θα αυξηθεί η συνολική ταχύτητα του Ιnternet. Αντίθετα οι επικριτές υποστηρίζουν ότι θα οδηγήσει σε ένα Διαδίκτυο δύο ή και περισσότερων ταχυτήτων, όπου οι νεοσύστατες μικρές εταιρείες και οι ανεξάρτητοι bloggers θα «ξεμείνουν» από ταχύτητα, αφού οι τιμές μιας «αξιοπρεπούς» σύνδεσης θα αυξηθούν κατακόρυφα.

«Είναι η αρχή του τέλους για το Ιnternet όπως το ξέρουμε. Εξαρχής το Δίκτυο ήταν ισότιμο πεδίο, όπου όλο το περιεχόμενο κινούνταν με την ίδια ταχύτητα- είτε ήταν οι ειδήσεις του ΑΒCείτε το video blog του θείου σου. Ολα αυτά αλλάζουν, και το μέλλον των ελεύθερων φωνών στο Ιnternet, αλλά και στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, δεν θα μπορούσε να είναι πιο ζοφερό» καταγγέλλει το αμερικανικό site υπεράσπισης της μιντιακής ελευθερίας Free Ρress.

Πηγή Το Βήμα

7.8.2010

Το Διαδίκτυο και η χρήση προσωπικών δεδομένων

«To πρόβλημα με την παραβίαση της νομοθεσίας για τα προσωπικά δεδομένα στο Διαδίκτυο είναι ότι σπάνια εκείνοι των οποίων τα δικαιώματα προσβάλλονται προσφεύγουν στα δικαστήρια, γιατί συμβιβάζονται με κάποιο ποσό που θα τους δώσουν», λέει ο καθηγητής της Νομικής Σχολής της Νέας Υόρκης Τζέιμς Γκρίμελμαν, που δούλευε επί αρκετά χρόνια για τη Microsoft πριν γίνει ακαδημαϊκός.

Ο ίδιος ο Γκρίμελμαν ενσαρκώνει την αντίθεση του φανατικού χρήστη του Facebook, αλλά και εκείνου που φοβάται για τη χρήση των προσωπικών του δεδομένων από τον διαδικτυακό τόπο, «εκείνον που μάλλον διαχειρίζεται με τον χειρότερο τρόπο τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών του», όπως λέει. «Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να προσεγγίσουμε το επίπεδο της συνειδητότητας των Ευρωπαίων καταναλωτών σε σχέση με τα social media, αν γίνει όμως κάτι τέτοιο θα γίνει μέσω των social media...».

Ακόμα στα δικαστήρια

O Γκρίμελμαν αναφέρεται σε μια υπόθεση που το Facebook μοιράστηκε με το διαδικτυακό «μαγαζί» Zapoos τα στοιχεία των χρηστών του. Η υπόθεση εκκρεμεί ακόμα στα δικαστήρια, παρά το γεγονός ότι το Facebook διέκοψε τη συνεργασία με το διαδικτυακό «κατάστημα».

Ο Γκρίμελμαν θεωρεί ασυμμετρία το γεγονός ότι ενώ τα παλιά μέσα (εφημερίδες, τηλεόραση κ.λπ.) ήταν δυνατόν να εναχθούν για δημοσιεύματά τους, «οι διαδικτυακές πύλες και οι μηχανές αναζήτησης δεν έχουν την παραμικρή αστική ευθύνη. Η ασυμμετρία αυτή δεν είναι βιώσιμη», υπογραμμίζει. Στις ΗΠΑ ακόμα και αν καταδικαστεί ο δημιουργός του υλικού, ο φορέας δεν έχει την υποχρέωση να τον απομακρύνει.

Αλλά η συνάδελφος του Γκρίμελμαν, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν Σούζαν Κρόφορντ, που υπήρξε σύμβουλος τεχνολογίας του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα βρίσκει αυτό το καθεστώς του Διαδικτύου «κοινωνικά ωφέλιμο. Αν καθιστούσαμε τον μεσάζοντα αστικά υπόλογο τότε θα δυσχεραίναμε την καινοτομία που δρομολογεί η ανάπτυξη του Διαδικτύου». Σε παρατήρηση της «Καθημερινής» ότι αυτό το καθεστώς θα μπορούσε να οδηγήσει στον παραλογισμό να δημοσιεύεται κάτι στο Διαδίκτυο που έχει απαγορευθεί να δημοσιευθεί στα παλιά μέσα, η Κρόφορντ παρατηρεί ότι «ακόμα και με την ισχύουσα νομοθεσία στις ΗΠΑ, ο συντάκτης ενός κειμένου ή ο δημιουργός ενός δυσφημιστικού βίντεο στο Διαδίκτυο μπορεί να εναχθεί, αλλά όχι η πλατφόρμα. Ο εκδότης επιλέγει, σχολιάζει, δημιουργεί περιεχόμενο. Μια μηχανή αναζήτησης ή μια διαδικτυακή πύλη απλά φιλοξενεί περιεχόμενο...», λέει η πρώην σύμβουλος του προέδρου Ομπάμα, που αντιπροσωπεύει τη διαδικτυακή κοινότητα των ΗΠΑ στον διεθνή οργανισμό ICANN .

Καταστρεπτική πρακτική

Η Κρόφορντ επισημαίνει ότι «ουδείς μπορεί να υποστηρίξει ότι είναι σε θέση να ελέγχει κάθε δημοσίευση στο Διαδίκτυο. Κάθε άλλη πρακτική θα ήταν καταστρεπτική για την καινοτομία που πηγάζει από το Ιντερνετ. Στις ΗΠΑ πιστεύουμε ότι το κράτος θα πρέπει να παρεμβαίνει λιγότερο και γι’ αυτό δεν επιθυμούμε έναν νόμο που θα ρυθμίζει συνολικά τη χρήση των προσωπικών δεδομένων στο Διαδίκτυο. Για να σας το πω αλλιώς το πρόβλημα δεν είναι να αναγκάσουμε τον τηλεβόα που δίνει λάθος πληροφορία να σιωπήσει, αλλά να “πνίξουμε¨ τη λάθος πληροφορία σε μια θάλασσα από σωστές...».

Η κ. Κρόφορντ δεν κρύβει την εγγύτητα στην κοινότητα των εταιρειών του Διαδικτύου, υποστηρίζοντας ότι «η οικονομική μηχανή που είναι το Διαδίκτυο δεν θα πρέπει να καταστραφεί...». Υπολογίζει μάλιστα ότι το σχέδιο νόμου που προωθεί ο ρεπουμπλικάνος Ρικ Μπάουτσερ δεν θα προχωρήσει τα επόμενα χρόνια. Το σχέδιο νόμου του ρεπουμπλικάνου βουλευτή προβλέπει μια πιο αυστηρή νομοθεσία για την προστασία των «προσωπικών δεδομένων», θέση που υποστηρίζεται από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης αλλά και την ένωση των «παραγωγών περιεχομένου στο Διαδίκτυο...».

Αντίθετα αρκετοί αξιωματούχοι στην Ουάσιγκτον θεωρούν ότι χρειάζεται μια «ελαφρά ρύθμιση» στα θέματα προσωπικών δεδομένων στο Διαδίκτυο χωρίς να απειλείται «η ουδετερότητα των παρόχων...». Για τους εκπροσώπους των παλαιών μέσων ή τους παραγωγούς περιεχομένου δεν υπάρχει «ουδετερότητα». Ούτε και για τον καθηγητή Γκρίμελμαν. «Από τη στιγμή που διαλέγεις τι θα ανεβάσεις και τι όχι, παράγεις περιεχόμενο», λέει.

Του Τάσου Τελλόγλου

Πηγή Καθημερινή

7.7.2010

Αντισταθείτε στον Μεγάλο Αδελφό και στο Ιντερνετ

Ηθικά ζητήματα γύρω από το λογισμικό από τον γκουρού της Πληροφορικής, Ρ. Στάλμαν

Το αμφιθέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών την περασμένη εβδομάδα ήταν ασφυκτικά γεμάτο από νέους, και αισθητά λιγότερες, νέες. Είχαν έρθει από νωρίς το απόγευμα στο b fest, το φεστιβάλ που διοργανώνει κάθε χρόνο η αντιεξουσιαστική εφημερίδα «Βαβυλωνία», προκειμένου να ακούσουν τον Richard Stallman, ένα ζωντανό θρύλο των υπολογιστών και του λογισμικού. Ο Stallman έγινε γνωστός το 1983, όταν ξεκίνησε την ανάπτυξη του λειτουργικού συστήματος GNU, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που ήδη είχαν δημιουργήσει οι άδειες χρήσης του λογισμικού, όπως για παράδειγμα να μην μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει έναν εκτυπωτή παρά μόνο με συγκεκριμένα προγράμματα κ.ο.κ. Το 1985, εξέδωσε το GNU manifesto ένα κείμενο που θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό στον κόσμο των υπολογιστών, αφού ορίζει τις ηθικές αρχές που θα πρέπει να διέπουν την ανάπτυξη λογισμικού. Σύμφωνα με αυτό, όλοι οι χρήστες λογισμικού πρέπει να μπορούν να απολαμβάνουν τέσσερις βασικές ελευθερίες:

Ελευθερία 0: Να χρησιμοποιεί κανείς τα προγράμματα που επιθυμεί με όποιον τρόπο επιθυμεί.
Ελευθερία 1: Να μπορεί να μελετήσει κάθε πρόγραμμα και να το αλλάξει σύμφωνα με τις ανάγκες του.

Ελευθερία 2: Να μπορεί να διαμοιράσει το πρόγραμμα και να βοηθήσει άλλους.

Ελευθερία 3: Να μπορεί να διαδώσει τις μετατροπές που έκανε στην κοινότητα ώστε να ωφεληθούν και άλλοι.

Το GNU και ο Linus

Οι ελευθερίες αυτές κατοχυρώθηκαν νομικά με την άδεια GNU η οποία εκδόθηκε το 1989, δίνοντας τη δυνατότητα σε προγραμματιστές που δεν ήθελαν να περιορίζεται η δουλειά τους από τις αναδυόμενες, τότε, επιχειρήσεις πληροφορικής, όπως οι Apple, IBM, Microsoft κ.ά. Το λειτουργικό σύστημα GNU ολοκληρώθηκε τελικά το 1991, όταν ένας νεαρός Φινλανδός, ο Linus Torvalds έγραψε το δικό του λειτουργικό σύστημα, το γνωστό Linux. Τα δυο συστήματα σε συνδυασμό οδήγησαν στο πρώτο ολοκληρωμένο ελεύθερο λειτουργικό σύστημα, το GNU-Linux, το οποίο αποτέλεσε και αποτελεί ένα σοβαρό ανταγωνιστή των Windows και Macintosh των εταιρειών Microsoft και Apple αντίστοιχα.

O Stallman επέμεινε πάντοτε στον ηθικό χαρακτήρα του λογισμικού που πρέπει να προσφέρεται στην κοινότητα και εναντιώθηκε τόσο στο ιδιόκτητο λογισμικό των εταιρειών νέας τεχνολογίας, όσο και στο λογισμικό ανοιχτού πηγαίου κώδικα που υιοθετεί κάποιες από τις αξίες και τις αρχές του ελεύθερου λογισμικού, αλλά δεν αντιπαρατίθεται προς το ιδιόκτητο.

Τόσο στην Καλών Τεχνών την περασμένη βδομάδα, όσο και όπου εμφανίζεται αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους ανθρώπους της πληροφορικής και του Διαδικτύου. Η συζήτησή μας έγινε στο σπίτι όπου φιλοξενήθηκε, στο Κουκάκι της Αθήνας, και που δεν δίστασε πολλές φορές να με διακόψει ανατρέποντας τις ερωτήσεις με μιαν εμμονική σχεδόν συνέπεια που αλλάζει την ιστορία των υπολογιστών.

– Η βασική διαφορά μεταξύ του ελεύθερου λογισμικού και του λογισμικού ανοιχτού πηγαίου κώδικα, έγκειται στις αξίες που τα συνοδεύουν. Το δεύτερο επικεντρώνει στην ευχρηστία και όχι στην προσφορά προς την κοινότητα. Γιατί είναι σημαντική αυτή η διάκριση;

– Το κίνημα του ελεύθερου λογισμικού εστιάζει στο ζήτημα της ελευθερίας και θεωρεί ότι αυτό είναι το μεγάλο ηθικό ζήτημα γύρω από το λογισμικό. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι είτε εσύ ελέγχεις το πρόγραμμα που χρησιμοποιείς ή αυτό εσένα. Με το ελεύθερο λογισμικό, οι χρήστες ελέγχουν τα προγράμματα και κανείς δεν ασκεί εξουσία πάνω σε κανέναν. Με το ιδιόκτητο λογισμικό, το πρόγραμμα ελέγχει τους χρήστες του και ο ιδιοκτήτης του προγράμματος ελέγχει αυτό, επομένως τους χρήστες. Το ιδιόκτητο λογισμικό θεσμοθετεί ένα σύστημα άδικης εξουσίας επάνω στους χρήστες. Αυτός είναι ο μοναδικός του στόχος. Από τη στιγμή που ο ιδιοκτήτης αποκτά αυτή την εξουσία, έχει και τη δύναμη να τους εκμεταλλευθεί, να τους τρομοκρατήσει ή να τους κακομεταχειριστεί. Στόχος μας, λοιπόν, είναι η υπεράσπιση της ελευθερίας των χρηστών.

Οι άνθρωποι του λογισμικού ανοιχτού πηγαίου κώδικα δεν συνιστούν κίνημα γιατί δεν βλέπουν κάτι άδικο στην ιδέα του ιδιόκτητου λογισμικού και δεν το θέτουν ως ζήτημα στοιχειώδους ελευθερίας που αναλογεί στον καθένα, αλλά ως ζήτημα ευχρηστίας. Για τους υποστηρικτές του ελεύθερου λογισμικού, το να κατασκευάσεις ισχυρό, αξιόπιστο και εύχρηστο λογισμικό είναι ένα ενδιαφέρον θέμα αλλά όχι το πιο σημαντικό.

– Πώς μπαίνουν τα ηθικά προβλήματα στη συζήτηση για το λογισμικό;

– Οι περισσότεροι άνθρωποι, βεβαίως, δεν το σκέφτονται όταν χρησιμοποιούν υπολογιστές, οπότε να σας εξηγήσω. Ο προγραμματιστής απαιτεί ο χρήστης να υπογράψει μια άδεια η οποία περιορίζει αυτά που μπορεί να κάνει με το πρόγραμμα. Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα ιδιόκτητο λογισμικό για την ανάπτυξη και λειτουργία μιας ιστοσελίδας. Η άδειά του, απαγορεύει να δημοσιεύσεις οτιδήποτε ασκεί κριτική στον προγραμματιστή. Ετσι, περιστέλλει την ελευθερία του λόγου σου. Οι χρήστες περιορίζονται, και από τον ίδιο τον κώδικα, στον οποίο δεν έχουν πρόσβαση. Δεν είναι σε θέση να αλλάξουν το πρόγραμμα σύμφωνα με τις ανάγκες τους ή να γνωρίζουν τι ακριβώς κάνει αυτό το πρόγραμμα. Ο προγραμματιστής, λοιπόν, μπορεί για παράδειγμα να προσθέσει κακόβουλες εντολές και αυτοί να μην το γνωρίζουν καν. Το πρόγραμμα μπορεί να κατασκοπεύει τις δραστηριότητες του χρήστη του, να εμποδίζει άλλες χρήσιμες λειτουργίες ή ακόμα να αφήνει ανοιχτές «πίσω πόρτες» ώστε να μπορεί ένας τρίτος να επιτεθεί στον χρήστη. Μιλούσα πρόσφατα με ανθρώπους που ασχολούνται με τα γραφικά υπολογιστών και χρησιμοποιούν λογισμικό της Adobe. Εφόσον χρησιμοποιούν αυτό το λογισμικό, μπορούν να επεξεργαστούν και να σώσουν τη δουλειά τους σε μια κρυφή μορφή αρχείου που λειτουργεί μόνο με το συγκεκριμένο λογισμικό. Η προσωπική δουλειά τους είναι όμηρος της Adobe. Αν είχαν πρόσβαση στον κώδικα του λογισμικού, θα μπορούσαν να τον μελετήσουν και να σώσουν τη δουλειά τους σε άλλες μορφές, κάτι που για πολλούς λόγους θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο. Η Adobe έχει εξουσία πάνω στους χρήστες χάρη στους περιορισμούς αυτούς.

Κατασκοπεία

– Το ζήτημα της ιδιωτικής ελευθερίας και της προστασίας της ιδιωτικότητας, βεβαίως, είναι ευρύτερο στις μέρες μας. Ζούμε πλέον σε κοινωνίες που ξέρουν πολλά για εμάς κι αυτό εν πολλοίς σχετίζεται με την ψηφιακή τεχνολογία και το λογισμικό.

– Ο περισσότερος κόσμος ωθείται σε ενέργειες που τον αναγκάζουν να παραχωρεί πάρα πολλά στοιχεία για τον εαυτό του. Οι λόγοι είναι τρεις. Πρώτον είναι ο ευκολότερος τρόπος. Το άλλο θέλει λίγο παραπάνω προσπάθεια. Ζητούν τα στοιχεία αυτά οι εταιρείες και, τέλος, το ίδιο κάνουν και οι κυβερνήσεις. Τα windows σας παρακολουθούν, ο flash player της Adobe έχει super cookies, πολλά κινητά τηλέφωνα έχουν λειτουργία κατασκοπίας. Δεν τα ακούτε να λειτουργούν, αλλά αυτά σας ακούνε. Ακόμα έχουν πίσω θύρες, ώστε να μπορεί η εταιρεία να αλλάζει όπως επιθυμεί το λογισμικό και να μην το μαθαίνετε. Αρα, η τηλεφωνική εταιρεία σας ελέγχει. Η επιτήρηση γίνεται ακόμα από τους Παρόχους σύνδεσης στο Ιντερνετ. (H E.E. ζητάει να κρατάνε τα δεδομένα σας για ένα διάστημα.) Υπάρχει επιτήρηση στις ιστοσελίδες που επισκέπτεσθε, κάμερες στους δρόμους κ.ο.κ. Το Facebook φτύνει στα μούτρα των χρηστών του τον σεβασμό της ιδιωτικότητας και γίνεται κάθε χρόνο, χειρότερο. Είναι ανήκουστο να μην έχει κάποιος το θάρρος να παρατήσει το facebook. Οι περισσότεροι υποκύπτουν στην κοινωνική πίεση των υπολοίπων. Πράγματι, λοιπόν, δεν φτάνει το ελεύθερο λογισμικό, πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να προστατευθούμε. Να απαιτήσουμε από τις κυβερνήσεις μας να μην κάνουν τίποτα χωρίς προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις.

– Παράγει το ελεύθερο λογισμικό ένα εναλλακτικό παράδειγμα συνεργασίας μεταξύ των ανθρώπων;

– Ναι και όχι. Δεν αφορά σε διαφορετικό τρόπο δουλειάς, αλλά σε αντίθεση με το ιδιόκτητο λογισμικό, επιτρέπει τη συνεργασία. Το ένα διαιρεί και εξουσιάζει, είναι αποικιοκρατικού χαρακτήρα σύστημα, ενώ το άλλο όχι. Η κοινωνία μας δίνει μεγάλη σημασία στα βραχυπρόθεσμα ωφέλη και επομένως στην ευχρηστία και όχι στις αξίες. Οχι στο πώς θα σχεδιάσουμε συστήματα που δεν θα παρακολουθούν τους πολίτες. Η Microsoft ρωτάει τους πελάτες της «πού θες να πας σήμερα», ενώ εμείς ρωτάμε «τι είδους ζωή θες να ζήσεις».

– Θα μπορούσε ένας επαγγελματίας προγραμματιστής να σας πει ότι έχει δικαίωμα να ζει από τη δουλειά του...

– Οχι σας παρακαλώ, κι ένας επαγγελματίας κλέφτης θα μπορούσε να πει το ίδιο και η απάντηση θα ήταν πως αυτό που κάνει είναι κακό και θα πρέπει να το σταματήσει. Το πώς θα ζει είναι άλλης τάξεως πρόβλημα. Θα έπρεπε οι κυβερνήσεις και το κράτος πρόνοιας να έχουν πολιτικές για τους ανέργους. Είναι λάθος να βγάζεις χρήματα έτσι. Το ιδιόκτητο λογισμικό δεν θα έπρεπε να υπάρχει και δεν πρέπει να το ανεχόμαστε. Και αυτός είναι ο στόχος όλης της δουλειάς μου, να απελευθερωθούν όλοι οι χρήστες, ώστε να μπορούν να συνεργάζονται και να ελέγχουν οι ίδιοι τα προγράμματα και όχι το αντίθετο.

Καμιά διαφοροποίηση

Οι περισσότεροι προγραμματιστές δεν βγάζουν χρήματα από την ανάπτυξη λογισμικού αλλά από την παραμετροποίησή του για συγκεκριμένους πελάτες. Φαντάζομαι πως και στην Ελλάδα δεν αποτελούν σημαντικό τμήμα της Εθνικής οικονομίας. Είναι μήπως σημαντικότεροι από τους εμποροϋπαλλήλους, τους ξυλουργούς ή τους εργάτες; Μάλλον όχι, οπότε γιατί πρέπει να τους διαχωρίσουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο; Δίνοντας τους το δικαίωμα να φτιάχνουν ιδιόκτητο λογισμικό και να περιστέλλουν τα δικαιώματα των χρηστών, περιορίζουμε τη δυνατότητα όλων των υπολοίπων να κάνουν δημιουργικά πράγματα με αυτό το λογισμικό. Αντίθετα, πρέπει να βρούμε τρόπους να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να γράφουν ελεύθερο λογισμικό και τρόπους που να τους αποτρέπουν από το να γράφουν ιδιόκτητο.

– Το λογισμικό είναι πλέον κρίσιμος παράγοντας άσκησης της διοίκησης, αφού τα πάντα δουλεύουν με υπολογιστές.

– Και θα πρέπει να είναι ελεύθερο και όχι ιδιόκτητο. Οι κυβερνήσεις έχουν την υποχρέωση να ελέγχουν οι ίδιες τους υπολογιστές και τα δεδομένα τους. Αυτό δεν γίνεται αλλιώς. Δεν πρέπει να αφήνουν τους υπολογιστές τους να πέφτουν σε ιδιωτικά χέρια. Χώρια το γεγονός ότι είναι πιο ασφαλές από το ιδιόκτητο λογισμικό.

– Ευχαριστώ πολύ.

– Hapy Hacking.

– Τι είναι το Hacking;

– Παιχνιδιάρικη εξυπνάδα!

Πνευματικά έργα και δικαιώματα

– Το λογισμικό είναι κομμάτι της πολιτιστικής βιομηχανίας...

– Οχι, όχι να με συγχωρείτε, η υπόθεση είναι λάθος. Κάποιες φορές αποτελεί τμήμα της, ενώ άλλες όχι. Εχω γράψει προγράμματα που χρησιμοποιούνται από δεκάδες εκατομμύρια υπολογιστές, αλλά δεν το έκανα σαν δουλειά, δεν πληρώθηκα για αυτό. Σε έναν ελεύθερο κόσμο, το λογισμικό δεν είναι πάντα δουλειά.

– Προσπαθώ να πω ότι υπάρχει ένα καθεστώς πνευματικής ιδιοκτησίας...

– Οχι δεν υπάρχει. Ο όρος αυτός απλώς προκαλεί σύγχυση. Είναι τελείως διαφορετικοί οι νόμοι για τα πνευματικά δικαιώματα, τις πατέντες, τα trademarks, γεωγραφικά προσδιορισμένες ονομασίες, τοπικά μονοπώλια κ.ο.κ. Κάθε ένας από αυτούς τους νόμους απευθύνεται σε διαφορετικής φύσεως προβλήματα. Η τοποθέτηση τους κάτω από μια κοινή ομπρέλα θολώνει την κατανόηση των προβλημάτων. Ας μην το κάνουμε, αν θέλουμε να βρούμε τις καλύτερες πολιτικές λύσεις και να τις καταλαβαίνει ο κόσμος. Ο όρος «πνευματική ιδιοκτησία» είναι πολύ γενικός για να βγάζει νόημα.

– Σχετικά με τις πατέντες λογισμικού;

– Μια πατέντα κατοχυρώνει ένα μονοπώλιο πάνω σε μια ιδέα. Κάθε προγραμματιστής μπορεί να συνδυάζει χιλιάδες ιδέες στην κατασκευή ενός προγράμματος και άρα κινδυνεύει να δεχτεί εκατοντάδες μηνύσεις και αγωγές. Είναι, λοιπόν, καταστροφικές για το λογισμικό.

Του Ματθαίου Τσιμιτάκη

Πηγή Καθημερινή

13.6.2010

Γονείς με....ηλεκτρονική εξάρτηση

Οι τεχνολογικές τους εμμονές είναι επιβλαβείς για τα παιδιά τους, που αισθάνονται ψυχικό πόνο

Οι περισσότερες ανησυχίες σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις των κινητών τηλεφώνων και των προγραμμάτων κοινωνικής δικτύωσης τύπου Twitter αφορούν τα παιδιά που χρησιμοποιούν τις τεχνολογικές αυτές καινοτομίες. Η χρήση τέτοιων μέσων από τους γονείς, όμως, και η επίπτωση της χρήσης αυτής στα παιδιά τους έχει αρχίσει και αυτή να απασχολεί τους ειδικούς.

Η παιδοψυχολόγος Τζάνις Ιμ παρακολούθησε πρόσφατα σκηνή σε εμπορικό κέντρο: «Αγοράκι 2 ετών προσπαθούσε για ώρα να τραβήξει την προσοχή της μητέρας του που ασχολούνταν με το κινητό της. Αφού απέτυχε να τραβήξει την προσοχή της με τις εκκλήσεις του, το παιδάκι απελπίστηκε και της δάγκωσε το πόδι». Η Σέρι Ταρκλ, επικεφαλής ερευνητικού ινστιτούτου στο Πανεπιστήμιο ΜΙΤ της Μασαχουσέτης μελέτησε πώς η χρήση τεχνολογικών μέσων από τους γονείς επηρεάζει τα παιδιά και τους εφήβους. Υστερα από πέντε χρόνια και 300 συνεντεύξεις, η δρ Ταρκλ διαπίστωσε ότι συναισθήματα ψυχικού πόνου, ζήλιας και ανταγωνιστικότητας είναι ευρέως διαδεδομένα στα παιδιά αυτά.

«Ολα τα παιδιά στην έρευνά μου χρησιμοποίησαν τρία παραδείγματα στιγμών, κατά τις οποίες νιώθουν πόνο χωρίς να θέλουν να τον εκδηλώσουν όταν κάποιος γονιός τους ασχολείται με το ηλεκτρονικό του μηχάνημα και όχι με το παιδί του: κατά τη διάρκεια γευμάτων, όταν παραλαμβάνουν τα παιδιά από το σχολείο και κατά τη διάρκεια αθλητικών εκδηλώσεων» λέει η δρ Ταρκλ, που υπογραμμίζει ότι αντιλαμβάνεται την πίεση που υφίστανται οι γονείς από την εργασία τους για να είναι διαρκώς διαθέσιμοι, αν και υποστηρίζει ότι κάποια άλλη δύναμη είναι αυτή που τους υποχρεώνει να ελέγχουν συνέχεια την οθόνη της συσκευής τους.

«Η εμμονή των ανθρώπων με κάθε τι που συμβαίνει στην οθόνη της συσκευής τους είναι τέτοια, που συχνά ο έξω κόσμος σβήνει γι’ αυτούς. Εχω παραδείγματα παιδιών που ζητούν από τους γονείς τους να μη στέλνουν μηνύματα την ώρα που οδηγούν. Τα παιδιά αυτά συναντούν σθεναρή αντίσταση από τους γονείς, που τους λένε: Αγάπη μου, άσε με να στείλω ένα τελευταίο μήνυμα», λέει η δρ Ταρκλ.

Αλλοι παιδοψυχολόγοι διατείνονται, όμως, ότι η χρήση ηλεκτρονικών συσκευών από γονείς δεν είναι αναγκαία επιζήμια, επισημαίνοντας ότι η ποιότητα της σχέσης γονιού - παιδιού είναι το σημαντικότερο.

«Η γονεϊκή αδιαφορία είναι εξίσου οδυνηρή εάν οφείλεται σε φορητό υπολογιστή ή σε εφημερίδα» λέει ο Φρεντ Ζίμερμαν, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λος Αντζελες, που τονίζει ωστόσο ότι η λεκτική αλληλεπίδραση μεταξύ γονέα και παιδιού είναι ο θεμέλιος λίθος της προσχολικής μάθησης.

The New York Times

Πηγή Καθημερινή

11.6.2010

Power Management: Η πληροφορία τρέφεται με ενέργεια

Κάθε φορά που ένα έγγραφο μετακινείται από το σκληρό δίσκο του υπολογιστή στην οθόνη σας ένας απερίγραπτος αριθμός ηλεκτρονίων ρουφάει την ενέργεια που έχει απελευθερώσει ένα κομμάτι λιθάνθρακα ή έχει δημιουργήσει μια πυρηνική σχέση. Η δημιουργία του αεικίνητου είναι ένα σισύφειο μαρτύριο για τους φυσικούς εδώ και αρκετούς αιώνες. Σε οποιαδήποτε μετατροπή ενέργειας, η παραγόμενη ενέργεια είναι μικρότερη της ενέργειας που καταναλώνεται.

Ανάλογα με την ποιότητα του μετατροπέα, οι απώλειες μπορεί να είναι από μικρές έως τεράστιες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι μηδενικές.

Επομένως, όταν τροφοδοτούμε έναν υπολογιστή με ηλεκτρική ενέργεια, προκειμένου να δημιουργήσουμε τις απαραίτητες διαφορές δυναμικού που θα θέσουν σε κίνηση τα ηλεκτρόνιά του, γνωρίζουμε εξαρχής ότι ένα κομμάτι της ενέργειας δεν θα πετύχει το σκοπό της και θα μετατραπεί σε θερμότητα, φέρνοντας το σύμπαν που ζούμε ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος του, σύμφωνα με τις νεότερες επιστημονικές θεωρίες.

Ωστόσο, η καταστροφή του σύμπαντος είναι μάλλον πιο μακρινή από την «καταστροφική» επιβάρυνση που προκαλείται στα λειτουργικά έξοδα της επιχείρησης που εργαζόμαστε ή της οικίας που ζούμε.

Στις ανέμελες εποχές που το πετρέλαιο έμοιαζε να είναι αιώνιο, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία σε αυτή τη «λεπτομέρεια» της ενεργειακής απόδοσης. Για παράδειγμα, η τεχνολογία που χρησιμοποιούσαμε για το φωτισμό μας, εδώ και αρκετούς αιώνες, ήταν περισσότερο κατάλληλη για σόμπες, ωστόσο καταργήθηκε μερικώς μόλις την τελευταία διετία.

Το κόστος ενέργειας θα ξεπερνάει το κόστος αγοράς IT εξοπλισμού

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε για λογαριασμό της Microsoft, το 2010 περισσότερες από τις μισές εταιρείες του Forbes Global 200 θα ξοδεύουν περισσότερα χρήματα για τις ανάγκες τους σε ενέργεια σε σχέση με τις αγορές τους σε εξοπλισμό πληροφορικής.

Σε πρωταθλητές κατανάλωσης ενέργειας αναδεικνύονται τα data centers. Σύμφωνα με τη Sun Microsystems, μία συστάδα servers, που αποτελούν ένα κομμάτι ενός τυπικού data center κατανάλωνε πριν από μια διετία 2 KW ενέργειας και δημιουργούσε 40 W θερμότητας. Νεότερες συστάδες που αποτελούνται από περισσότερους servers υψηλότερης επεξεργαστικής ισχύος μπορεί να καταναλώνουν μέχρι 25 KW και να παράγουν 500 W θερμότητας.

Πρόσφατα, μια εταιρεία στο Helsinki πρότεινε τη δημιουργίας ενός data center σε σπήλαιο κάτω από καθεδρικό ναό της πόλης, όπου αφενός η θερμοκρασία του χώρου μειώνει τα έξοδα ψύξης, ενώ παράλληλα, η παραγόμενη ενέργεια θα διοχετευτεί στο δίκτυο θέρμανσης της πόλης.

Η Google, μια από τις εταιρείες που χρειάζεται να διατηρεί τεράστια data centers για τη φύλαξη και επεξεργασία των δεδομένων της, χρησιμοποιεί μεταξύ άλλων server containers. Πρόκειται για containers μεταφοράς εμπορευμάτων καθένα εκ των οποίων είναι ένα πλήρες data center που μπορεί να μεταφερθεί οπουδήποτε υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για τη λειτουργία του, δηλαδή συνήθως φθηνό ρεύμα και καλές τηλεπικοινωνιακές υποδομές.

Πριν από μια διετία, άνθρωποι της Microsoft χτένιζαν την Ισλανδία για να εντοπίσουν τοποθεσίες που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν data centers. Η Ισλανδία, εκτός από τις κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες με μέση ετήσια θερμοκρασία 12 έως 14 βαθμούς, έχει και πολύ φθηνή ηλεκτρική ενέργεια λόγω γεωθερμίας.

Τέρμα οι «τεμπέληδες» servers

Αν οι servers είχαν συνδικαλισμό, τον τελευταίο καιρό θα έπρεπε να βρίσκονται συνέχεια στους δρόμους και να διεκδικούν τα ωράρια των παλιών καλών εποχών. Ευτυχώς για τις επιχειρήσεις δεν έχουν και έτσι εταιρείες, όπως η VMware, μπορούν να πουλάνε χωρίς αντίσταση λύσεις, οι οποίες αποσκοπούν σε server consolidation. Δηλαδή, η εργασία που γίνονταν μέχρι τώρα από δύο ή τρεις servers θα γίνεται πλέον από έναν. Σύμφωνα με τη VMware, η πρακτική αυτή μπορεί να μειώσει το ενεργειακό κόστος μιας εταιρείας μέχρι και 80%, ανάλογα με το βαθμό συμπύκνωσης που είναι εφικτός.

Παράλληλα, οι κατασκευαστές φροντίζουν ώστε οι νέες γενιές servers να καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια ή για την ακρίβεια να αποδίδουν περισσότερο έργο για την ενέργεια που καταναλώνουν. Οι σειρές blade servers που έχουν εντάξει πλέον όλοι οι κατασκευαστές στηn γκάμα τους, εκτός από την εξοικονόμηση ενέργειας, λόγω μειωμένου όγκου έχουν και λιγότερες απαιτήσεις σε φυσικό χώρο, ο οποίος επίσης έχει κόστος.

Πηγή Banker's review

24.2.2010

Η τεχνολογία δημιουργεί μέγα χάσμα μεταξύ γενεών (η "γενιά του διαδικτύου" και η γενιά "i")

Μια άκρως αποκαλυπτική έρευνα που πραγματοποίησε το ινστιτούτο Pew

The New York Times

Ενιωσα μεγάλη έκπληξη όταν η μόλις δύο ετών κόρη μου έδειξε το Kindle μου και είπε «το βιβλίο του μπαμπά». Ενα παιδί, που μόλις άρχισε να μιλάει, αποκάλυψε το πελώριο χάσμα που μας χωρίζει από τους νεότερους. Αναγνώρισε το Kindle ως το μέσο που θα αντικαταστήσει τα έντυπα. Η ηλεκτρονική συσκευή είναι δική μου, αλλά ακόμα δεν έχω εξοικειωθεί με την ιδέα. Η ζωή μας, ποιος μπορεί να το αρνηθεί αυτό, θα διαμορφωθεί από τις νέες τεχνολογίες, όπως το Kindle, ο νέος υπολογιστής της Apple, και τα υπερ-έξυπνα κινητά τηλέφωνα. Το παιδί μου θα γνωρίσει τον κόσμο από τα ηλεκτρονικά βιβλία, τις βιντεοδιασκέψεις μέσω Skype και τα παιχνίδια που μπορεί ακόμα και σήμερα να παίξει στο iphone. Σίγουρα θα δει τον κόσμο πολύ διαφορετικά από τους γονείς της.

Τα δεκάχρονα

Ομως, ακόμα και για δεκάχρονα παιδιά αυτή η τεχνολογία είναι καινούργια. Πιστεύω ότι η γενιά της κόρης μου θα διαφέρει ακόμα και από αυτούς που την περνούν μόλις λίγα χρόνια. Και οι ερευνητές υποστηρίζουν πως η τεχνολογία, που εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς, θα δημιουργήσει μικροχάσματα γενεών. Κάθε ηλικιακή ομάδα επηρεάζεται διαφορετικά από τα νέα τεχνολογικά εργαλεία στα οποία έχει πρόσβαση τα πιο κρίσιμα χρόνια της ανάπτυξής της. Οι νεότεροι θα έχουν παράξενες προσδοκίες από τον κόσμο. Το τρίχρονο παιδί είναι τόσο εξοικειωμένο με την οθόνη αφής του iphone, ώστε όποτε πλησιάζει φορητό κομπιούτερ, θα προσπαθεί να το θέσει σε λειτουργία ακουμπώντας τα δάκτυλά του πάνω στη οθόνη. Από την άλλη, όταν η τετράχρονη ανιψιά μου έλαβε ως δώρο Xριστουγέννων ένα Zhou Zhou χάμστερ, προσπάθησα να της εξηγήσω ότι είναι ένα ρομπότ με ικανότητες αποφυγής εμποδίων. «Οχι», μου απάντησε με βεβαιότητα, «είναι ζωάκι». Αυτές οι μικροδιαφορές ανάμεσα στις γενιές είναι πιο ορατές στην επικοινωνία και στις επιλογές διασκέδασης των διαφόρων ηλικιακών ομάδων. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε πέρυσι το ινστιτούτο Pew, οι έφηβοι στέλνουν περισσότερα μηνύματα από τους 20άρηδες (68% έναντι 59%) και παίζουν περισσότερο παιχνίδια στο Ιντερνετ (78% έναντι 50%).

Ο δρ Μιζούκο Ιτο του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Μελετών υποστηρίζει ότι παιδιά που παίζουν περισσότερες ώρες ιντερνετικά παιχνίδια, όπως π. χ. το Club Penguiκαι το Moshi Monsters, δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν ανάμεσα στους φίλους του Διαδικτύου και τους πραγματικούς τους. Η κοινωνική επαφή μέσω του Ιντερνετ είναι γι' αυτά εξίσου ευχάριστη με την πραγματική. Γενικά συμμετέχουν ενεργά σε δραστηριότητες που τα διασκεδάζουν.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα παιδιά είναι πιο δημιουργικά από τις παλιότερες γενιές και ότι δεν γίνονται εύκολα στόχοι των διάφορων διαφημιστικών εκστρατειών.

Μια ακόμα σημαντική διαφορά είναι ότι τα μικρότερα παιδιά μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα.

Μελέτες που πραγματοποιήθηκαν από τον δόκτορα Ρόζεν δείχνουν ότι παιδιά ηλικίας από 16 έως 18 ετών μπορούν να κάνουν ακόμα και επτά διαφορετικά πράγματα την ίδια στιγμή. Eίναι πολύ αμφίβολο εάν η νεότερη γενιά θα καταφέρει να εστιάσει το ενδιαφέρον της σε ένα μόνον πράγμα, όπως π. χ. στα μαθήματα...

Η «γενιά του Διαδικτύου» και η «γενιά i»

Ο καθηγητής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας Λάρι Ρόζεν, συγγραφέας του βιβλίου «Κατανοώντας τη γενιά i και τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνει», υποστηρίζει ότι υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε αυτή που αποκαλεί «γενιά του Διαδικτύου» (που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1980) και τη «γενιά i», που γεννήθηκε μετά το 1990.

Η γενιά του Διαδικτύου, που σήμερα είναι 20 ετών, δαπανά τουλάχιστον δύο ώρες την ημέρα να μιλάει στο τηλέφωνο και εξακολουθεί να χρησιμοποιεί κατά κόρον το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.

Αντίθετα, η «γενιά i» (τα μικρότερα αδέλφια όσων ανήκουν στη γενιά του Διαδικτύου) δαπανά περισσότερο χρόνο στέλνοντας μηνύματα, αντί να μιλάει στο τηλέφωνο, δεν παρακολουθεί τηλεόραση και επικοινωνεί μέσω των δικτύων instant messenger.

O δρ Ρόζεν πιστεύει ότι οι νεότερες γενιές, σε αντίθεση με τους παλιότερους, είναι πολύ πιο ανυπόμονες και περιμένουν να λάβουν άμεση απάντηση σε οποιοδήποτε αίτημά τους. «Αυτά τα παιδιά θέλουν να λάβουν άμεσα απαντήσεις από τους δασκάλους και τους καθηγητές τους, επειδή ακριβώς αυτή την εμπειρία έχουν όσο μεγαλώνουν. Επρεπε να μοιάζουν με τα μεγαλύτερα αδέλφια τους, αλλά τελικά είναι διαφορετικοί άνθρωποι».

========================================================

Φοβισμένοι οι μεγάλοι, αλλά απόλυτα εξοικειωμένοι οι νεότεροι

Οι πολύ νεαροί μπορεί να μεγαλώσουν με εξαιρετικά συγκεχυμένη έννοια του ιδιωτικού βίου και της ανάγκης να προστατευθεί. Η ιδέα ενός τηλεφώνου ή οποιασδήποτε άλλης συσκευής που θα γνωρίζει διαρκώς το ακριβές σημείο στο οποίο βρισκόμαστε και μπορεί μάλιστα να μας δώσει τις ακριβείς γεωγραφικές συντεταγμένες του, μπορεί να προκαλεί φόβο στους πιο μεγάλους, αλλά οι νεότεροι είναι απόλυτα εξοικειωμένοι μαζί του.

Μάλιστα, οι πιο εξοικειωμένοι με το Διαδίκτυο αλλά και οι χρήστες κινητών θεωρούν αυτές τις συσκευές δεύτερη φύση και συχνά περιμένουν ότι κάθε άλλη μηχανή μπορεί να τους δώσει τις ίδιες πληροφορίες. Και η αλήθεια είναι ότι τα νεότερα παιδιά που μεγαλώνουν –ενώ οι πλοηγοί και τα συστήματα προσδιορισμού θέσης μέσω δορυφόρου εξελίσσονται– δεν θα βρεθούν ποτέ στη ζωή τους εκτός δικτύου.

Χωρίς δισταγμό

Μάλιστα, είναι πολύ πιθανό ότι μελλοντικά θα περιμένουν να ενημερώνονται για τις προσφορές ενός μαγαζιού, παραδείγματος χάρη, ενόσω περνούν έξω από τη βιτρίνα του ή θα περιμένουν ότι οι φίλοι τους θα μπορούν να τους βρίσκουν κάθε στιγμή σε οποιοδήποτε σημείο και αν βρίσκονται. Αλλωστε, όσοι έχουν εντρυφήσει περισσότερο στη νέα τεχνολογία, όπως αυτή διαμορφώνεται με τη μορφή των μπλογκ και των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης και άλλων, δεν έχουν τον παραμικρό δισταγμό να αποκαλύπτουν σε γνωστούς και αγνώστους πτυχές του προσωπικού τους βίου.

«Ανθρωποι με διαφορά ηλικίας δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια έχουν εντελώς διαφορετικές εμπειρίες από την τεχνολογία», αναφέρει η Λι Ρεΐνι, διευθύντρια του ερευνητικού κέντρου για το πρόγραμμα «Ιντερνετ και Αμερικανική Ζωή», του ινστιτούτου Pew. «Οι φοιτητές συχνά αδυνατούν να κατανοήσουν τι ακριβώς κάνουν τα αδέλφια τους που πάνε στο γυμνάσιο, που με τη σειρά τους δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς κάνουν τα πιο μικρά παιδιά. Οι διαφορές μεταξύ των ηλικιακών ομάδων αυξάνονται».

«Εάν είναι μια τεχνολογία με την οποία έχεις μεγαλώσει, νιώθεις άνεση πολύ μεγαλύτερη από κάποιον που πρέπει να τη μάθει εξαρχής ή πολύ περισσότερο να ξεμάθει αυτά που γνώριζε μέχρι εκείνη τη στιγμή», εξηγεί

Δεν είναι σαφές κατά πόσο αυτές οι διαφορές μεταξύ παιδιών και εφήβων τελικά θα σβήνουν καθώς οι μεγαλύτεροι θα υιοθετούν τα νέα τεχνολογικά μέσα ή αν αυτές οι διαφορές θα μεγαλώσουν τα χάσματα ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές.

Ομως τα παιδιά, οι έφηβοι και οι νεαροί ενήλικοι που βρίσκονται στο επίκεντρο της τεχνολογικής εξέλιξης θα έχουν και πολλά κοινά σημεία. Δεν θα διστάζουν να μοιραστούν τις λεπτομέρειες της ιδιωτικής τους ζωής, θα βρίσκονται σε διαρκή επαφή με τους φίλους τους μέσω κάποιας διαδικτυακής συσκευής ή εφαρμογής, θα αγοράζουν εικονικά αγαθά και πάντα θα ελπίζουν στη δημιουργία μιας υπερσυσκευής που θα τα κάνει όλα. Θα πιστεύουν ότι ο ηλεκτρονικός αναγνώστης σαν το Kiddle είναι ακριβώς το ίδιο με το βιβλίο και πως οι γονείς τους τελικά δεν έχουν καμία επαφή με την εξέλιξη των πραγμάτων.

Πηγή Καθημερινή

13.2.2010

Τεχνολογικό θαύμα

Η γυναίκα του τον είχε παρατήσει. Τα παιδιά του ζούσαν στο σπίτι της μητέρας τους, οι γονείς του και ο αδελφός του στην άλλη άκρη της Αμερικής. Ήταν προπαραμονή Χριστουγέννων. Αισθανόταν αφόρητη μοναξιά. Και στο μυαλό του τριγυρνούσε μια έρευνα που έδειχνε ότι τα συναισθήματα θλίψης και απομόνωσης μεταδίδονται από εκείνον που τα νιώθει όχι μόνο στους φίλους του, αλλά και στους φίλους των φίλων του. Υπήρχε λοιπόν κίνδυνος να κολλήσει την αρρώστια του η μισή Αμερική.

Παρ΄ όλα αυτά- και αφού δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει- ο 45χρονος συγγραφέας Ουόλτερ Κερν κάθησε μπροστά στον υπολογιστή του και μπήκε στο Facebook. Δεν ήταν κανένας μανιακός των κοινωνικών δικτύων, το αντίθετο μάλιστα. Τον προηγούμενο μήνα είχε διατρέξει για επαγγελματικούς λόγους τις σελίδες τριών καλά δικτυωμένων συναδέλφων του και είχε γίνει «φίλος» με καμιά 300αριά αγνώστους. Δύσκολα θα του έλυναν αυτοί το πρόβλημα. Ήθελε όμως απεγνωσμένα με κάποιον να μιλήσει. Και δεν θα τον πείραζε αν του καθόταν μία από τις μόνες και ωραίες κυρίες της λίστας.

Ε, λοιπόν, μια τέτοια κυρία ήταν εκείνη την ώρα online, άρα θεωρητικά ήταν διαθέσιμη για chat. Μέσα σε δευτερόλεπτα είχε τσεκάρει τη φωτογραφία της και τα βασικά της χαρακτηριστικά, τα είχε εγκρίνει, και της είχε στείλει μήνυμα χωρίς να περιμένει πολλά. Η έρευνα που είχε διαβάσει, άλλωστε, τόνιζε ότι η αρνητική διάθεση προκαλεί ακόμη αρνητικότερη διάθεση. Να όμως που μερικές φορές οι έρευνες διαψεύδονται από τη ζωή. Την απάντηση δεν τη θυμάται, έχει περάσει πια πάνω από χρόνος. Είναι σίγουρος πάντως πως ήταν κάτι του τύπου «Έχω διαβάσει κι έχω λατρέψει ό,τι λέξη έχεις γράψει, αχ, τι κρίμα που δεν σε ήξερα νωρίτερα;». Τέλος πάντων, κάτι τέτοιο.

Το ότι δεν είχαν γνωριστεί νωρίτερα αποδείχθηκε πως δεν ήταν και τόσο σημαντικό. Όπως γράφει ο Κερν στο περιοδικό των Νιου Γιορκ Τάιμς, ήδη γιορτάζουν ένα χρόνο έγγαμου βίου. Κι αν για πολλούς Αμερικανούς αυτός ο χρόνος ήταν δύσκολος- απολύσεις, χρέη, κατασχέσεις σπιτιών- εκείνος είναι ευτυχισμένος. Με βάση λοιπόν την ίδια έρευνα που του είχε προκαλέσει κατάθλιψη, η ευτυχία του μπορεί να μεταδοθεί στη μισή Αμερική.

Ηθικό δίδαγμα: η τεχνολογία κάνει μερικές φορές θαύματα. Κι αν με το Facebook μπορείς με λίγη τύχη να βρεις σύντροφο, με το iΡad που παρουσίασε αυτή την εβδομάδα ο Στιβ Τζομπς μπορείς προφανώς να κάνεις ακόμη περισσότερα πράγματα.

Προκύπτει βέβαια ένα ερώτημα. Αν αυτά τα μηχανήματα είναι ικανά να θεραπεύσουν τη μοναξιά σου, μπορούν αν μια μέρα μετανιώσεις να σου τη φέρουν πίσω;

Πηγή http://diastaseis.blogspot.com/

Το μάτι της Google

Επιτέλους, τα Τρίκαλα θα μπουν στον παγκόσμιο χάρτη. Η Google θα στείλει κάμερα για να καταγράψει κάθε γωνιά της πόλης, δίδοντας στους χρήστες του Ιnternet το προνόμιο της ψηφιακής βόλτας. Για όσους δεν έχουν ακόμη περπατήσει στις λεωφόρους του «street view», να περιγράψουμε συνοπτικά την υπηρεσία. Θέλει κάποιος να βρει τη γωνία Θεοδοσοπούλου και Γεωργίου Ολυμπίου. Βρίσκει στον χάρτη το σημείο, κάνει «κλικ» σε αυτό και αίφνης ξεπετάγονται αληθινές εικόνες της πόλης. Μπορεί κανείς να δει σαν άνθρωπος δεξιάαριστερά και σαν πτηνό βλέποντας πίσω από το κεφάλι του. Η κάμερα καλύπτει 360 μοίρες.

Βλέπει τα μαγαζιά, θαυμάζει την τοπική αρχιτεκτονική και αντιλαμβάνεται μερικά σουλούπια να περπατούν. Οι ανθρώπινες φιγούρες παρουσιάζονται θολωμένες. Ο καταγραφέας παίρνει τα μέτρα του. Δεν θέλει να φέρει κανέναν σε δύσκολη θέση, να τον δείξει στην υφήλιο ολάκερη την ώρα που εισέρχεται στα μουλωχτά, ας πούμε, σε οίκο ανοχής.

Η τεχνολογία είναι συναρπαστική. Εκεί που βαριέται κανείς να γράψει για τη δουλειά του, πετάγεται εικονικά ως το Μόντρεαλ. Δεν δείχνει το χιόνι, Γενάρη μήνα, αλλά η φαντασία το στρώνει. Οπως έχει επισημανθεί σε ξένα έντυπα, οι ζωντανοί χάρτες της Google είναι ικανοί να λύσουν θεμελιώδη ζητήματα της ανθρωπότητας: πας, βρε αδερφέ, να συναντήσεις έναν άνθρωπο στα Τρίκαλα, τα οποία σου είναι άγνωστα. Να μην περιηγηθείς λιγουλάκι ψηφιακά για να βρεις μια καλή καφετέρια; Δεν χρειάζεται να ανακαλύψεις την πόλη ποδαράτα ούτε να βρεθείς προ εκπλήξεως. Ολα οργανώνονται από πριν, ξέρεις τον δρόμο, πού θα στρίψεις, τι χρώμα έχουν τα άνθη στο απέναντι μπαλκόνι. Υπάρχει και ένα εγκυκλοπαιδικό ενδιαφέρον στο όλο εγχείρημα.

Συγκεντρώνεται πρώτη ύλη για την όψη των πόλεων, όπως δημοσιεύονταν κάποτε οι φωτογραφίες στα ταξιδιωτικά βιβλία.

Η κάλυψη των υπέρτατων αναγκών που αναφέρθηκαν δικαιολογούν άραγε την απόφαση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων; Αν έλεγε «όχι» στην Google, αν δηλαδή απαγόρευε την κυκλοφορία του οχήματος που φέρει στην οροφή την περίφημη κάμερα του «street view», κινδύνευε να κατηγορηθεί για βλαχιά. Ολες οι μεγάλες πόλεις έχουν μπει στους ψηφιακούς χάρτες, γιατί να μην καμαρώσουμε την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τα Τρίκαλα; Επιπλέον τέθηκαν όροι. Οι άνθρωποι που βιντεοσκοπούνται θα θολώνονται. Γιατί όμως θα πρέπει να εμπιστευθούμε έναν ιδιώτη που μας φιλμάρει; Προτού παραποιηθούν τα πρόσωπα και προτού εξαφανιστούν οι πινακίδες των αυτοκινήτων που φαίνονται στα βίντεο, έχουν ήδη καταχωριστεί σε αρχεία. Δηλαδή το πρόβλημα δεν είναι ο χειρισμός του υλικού, είναι η ύπαρξή του από μόνη της.

Οι αρνητές της καταγραφής καταφεύγουν σε δυσάρεστες συνέπειες του «street viewing». Απιστοι σύζυγοι και ακαμάτηδες εργαζόμενοι είχαν συνέπειες στη ζωή τους επειδή τους τσάκωσε το άγρυπνο μάτι της Google. Γονείς είδαν στο Διαδίκτυο τα ημίγυμνα παιδιά τους να μπουγελώνονται με λάστιχο, χωρίς να έχουν συναινέσει στη δημοσιοποίηση των εικόνων. Η επίκληση περιπτώσεων είναι περιττή. Δεν χρειαζόμαστε δικαιολογητικά όταν δηλώνουμε: «Δεν θέλω να βιντεοσκοπεί κανείς το σπίτι μου, δεν θέλω να καταγράφονται τα παιδιά μου. Δεν θέλω, un point c΄est tout». Είναι ζήτημα αρχής. Δεν μπορεί κάποιος να εγκλωβίζει ολόκληρες πόλεις σε ένα ιδιότυπο «Τρούμαν Σόου» (για να θυμηθούμε την ταινία με τον Τζιμ Κάρεϊ, στην οποία ο ήρωας συμμετείχε εν αγνοία του σε ριάλιτι).

Υπάρχει μια παραδοξότητα στην Ελλάδα. Πολλοί εξανίστανται όταν η Αστυνομία προτίθεται να τοποθετήσει κάμερες παντού, αλλά κανένας δεν αντιδρά για τον ιδιώτη που προχωρεί στην ίδια πρακτική για εμπορικούς λόγους. Η Google απoδέχεται την υπόδειξη να κινηματογραφεί νωρίς τις Κυριακές ώστε να μην κυκλοφορεί ψυχή στους δρόμους. Θα κοινοποιεί πότε και πού κινηματογραφεί.

Επιπλέον δεσμεύεται να μην παραχωρήσει σε τρίτους το υλικό της. Αν πάντως θέλουμε να αφαιρεθούν οι φάτσες μας, υπάρχει δυνατότητα να το ζητήσουμε. Αλλη δουλειά δεν είχαμε, να ψάχνουμε για το θολωμένο σουλούπι μας στον χάρτη.

Της Λώρης Κεζά

Πηγή Το Βήμα

21.1.2010

Καλύτερες υπηρεσίες σε τηλεπικοινωνίες - Internet

Προς τη σωστή κατεύθυνση κινείται το νέο νομικό πλαίσιο περί τηλεπικοινωνιών και Ιnternet, το οποίο σταδιακά θα ισχύσει όπως σε όλες της χώρες της ΕΕ και στην Ελλάδα από εφέτος, εκτιμά ο κ. Ν. Βασιλάκος , εκπρόσωπος της Ιnternet Νow! (www.internetnow.gr).

-Ωφελούνται οι έλληνες καταναλωτές με την ενσωμάτωση του νέου νομικού πλαισίου στην ελληνική νομοθεσία;

«Για πρώτη φορά έπειτα από καιρό έρχεται η ΕΕ και υπόσχεται καλύτερες υπηρεσίες και εξυπηρέτηση καταναλωτών. Με λίγα λόγια, λέει “τέρμα στις καθυστερήσεις”. Περιμένουμε να δούμε τον μεγάλο τηλεπικοινωνιακό πάροχο (λέγε με ΟΤΕ) να συνταχθεί και να υιοθετήσει τις νέες επιταγές. Μία ημέρα θα είναι η αναμονή για ενεργοποίηση, μεταφορά, νέα σύνδεση. Οχι οι επίσημες 15 εργάσιμες που περιμένουμε σήμερα και καταλήγουν 45 ημέρες πολύ συχνά».

- Τι σημαίνει στην πράξη η έννοια «τεκμήριο αθωότητας» που βλέπουμε σε διάταξη του νέου πλαισίου για το κυβερνοέγκλημα;

«Ελάχιστοι συνειδητοποιούν τι σημαίνει το “τεκμήριο αθωότητας”. Θα σας το πω με παράδειγμα: Τεκμήριο αθωότητας σημαίνει ότι ο δικαστής που δικάζει στην έδρα, η Αστυνομία που κάνει τις συλλήψεις, ο Τύπος που γράφει άρθρα για ένα έγκλημα και όλος ο κόσμος είναι υποχρεωμένοι να θεωρούν τον χρήστη εκ προοιμίου αθώο μέχρι ικανής αποδείξεως του εναντίου. Ετσι προστατεύεται πραγματικά η τιμή, η υπόληψη, το κύρος και η φήμη του κάθε χρήστη. Για να καταλάβετε πόσο σημαντικό είναι αυτό, αρκεί να σας πω ότι πολλές φορές το ηλεκτρονικό έγκλημα γίνεται από υπολογιστή-ζόμπι (Η/Υ ελεγχόμενος από κράκερ ή “πειρατές”). Ρωτάω λοιπόν: Τι φταίνε οι ταλαίπωροι χρήστες να διαπομπεύονται; Η Ευρωπαϊκή Ενωση λέει “ως εδώ! ” Μένει να εφαρμοστεί άμεσα και στην Ελλάδα». - Πώς κρίνετε την αντιμετώπιση των παράνομων δραστηριοτήτων (πειρατεία, διακίνηση ήχου- εικόνας χωρίς άδεια δημιουργών κτλ.);

«Η Γαλλία νομοθέτησε ήδη τον περίφημο νόμο “Τhree Strike”. Τρία “χτυπήματα” στον χρήστη που κατεβάζει παράνομο περιεχόμενο: προειδοποίηση- κόψιμο συνδρομής- αποζημίωση στις εταιρείες. Αυτή είναι η επίσημη απάντηση της Γαλλίας σε όποιον κατεβάζει πειρατικές ταινίες και παράνομα τραγούδια. Εκτίμησή μου είναι ότι στο ίδιο πλαίσιο θα κινηθούν και τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης για να προστατεύσουν τους δημιουργούς και τους φορείς διαχείρισης πνευματικής ιδιοκτησίας».

- Αρκεί η ενσωμάτωση του πλαισίου στη νομοθεσία ή απαιτούνται και άλλες ενέργειες;

«Χρειάζεται και εγρήγορση από την πλευρά των πολιτικών μας- ειδικά εκείνων που υπηρετούν στις Βρυξέλλες. Σε αυτό το πνεύμα ήταν ιδιαίτερα σημαντική πριν από λίγες ημέρες η ερώτηση του επικεφαλής της ΚΟ του ΠαΣοΚ στην ΕΕ κ. Στ. Λαμπρινίδη προς την αρμόδια επίτροπο κυρία Βίβιαν Ρέντινγκ, μετά την οποία η επίτροπος δεσμεύθηκε ρητά να προασπίσει τα θεμελιώδη δικαιώματα των χρηστών Ιnternet».

Του Γερ. Ζώτου

Πηγή Το Βήμα

16.1.2010