Τα ξενοδοχεία θύματα της απαξίωσης του κέντρου

Το δίλημμα της διακοπής ή όχι της λειτουργίας τους ενόψει της χειμερινής περιόδου αντιμετωπίζει σημαντικός αριθμός ξενοδοχείων του κέντρου της Αθήνας. Η απραξία της Πολιτείας στην αναβάθμιση του κέντρου της πόλης τα συμπαρασύρει στην απαξίωση σύμφωνα με επιστολή του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος προς το υπουργείο Περιβάλλοντος και τον Δήμο της Αθήνας. 

 

Η εικόνα που εμφανίζει σήμερα το ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας έχει αμαυρώσει την τουριστική εικόνα της Αθήνας, γεγονός που εξανάγκασε 11 ξενοδοχεία, και άλλες εμπορικές επιχειρήσεις να διακόψουν τη λειτουργία τους τα προηγούμενα χρόνια. 

 

Το ΞΕΕ ζητεί να αναβαθμιστεί ει δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του ιστορικού κέντρου από τις δύο περιοχές Γεράνι και Μεταξουργείο που προτείνει το ΥΠΕΚΑ.

 

Πηγή Καθημερινή

21.10.2011

Οι 110 νονοί (Το οργανωμένο έγκλημα στην Ελλάδα)

«ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ δραστηριοποιούνται αυτή τη στιγμή περίπου 110 “νονοί” της νύχτας,ενώ τους πλαισιώνουν 200 μπράβοι.Περίπου 80 από αυτούς είναι Αλβανοί ή προέρχονται από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης. “Ξεπλένουν” χρήμα μέσα από 40 νυχτερινά κέντρα στα οποία έχουν αποκτήσει ποσοστά. Πολλοί “νονοί” ζητούν ως...αντίτιμο για την προστασία την εκμετάλλευση των πάρκινγκ, της γκαρνταρόμπας, ενώ ένας από αυτούς τροφοδοτεί με υπερτιμολογημένα χαρτικά είδη τα μαγαζιά! Είναι ο εκβιασμός της...χαρτοπετσέτας! Εκτιμούσαμε ως πρόσφατα ότι υπάρχει ηρεμία στη νύχτα και ότι λόγω οικονομικής κρίσης δεν γίνονται εκβιασμοί,αφού οι καταστηματάρχες δεν έχουν έσοδα για να πληρώνουν το χαράτσι της προστασίας. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική! Οι εκβιασμοί συνεχίζονται,είναι εξοντωτικοί και ορισμένοι ιδιοκτήτες εξαιτίας απειλών,ακόμη και κατά των παιδιών τους,παίρνουν δάνεια για να πληρώνουν τους “νονούς”».
Η δήλωση ανώτατου στελέχους της ΕΛ.ΑΣ. στο «Βήμα» ορίζει τα νέα δεδομένα στον χώρο του οργανωμένου εγκλήματος στην Ελλάδα. Παράλληλα, αποτυπώνει τη ζοφερή κατάσταση που βιώνουν καθημερινά εκατοντάδες ιδιοκτήτες καταστημάτων στην Αθήνα και σε άλλες πέντε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Αξιωματικοί μιλούν για «πρωτοφανή πίεση που ασκείται προς επιχειρηματίες από τις συμμορίες.Τα αρμόδια τμήματα για τη δράση των εκβιαστών δεν είχαν τα τελευταία χρόνια καμία σχετική καταγγελία.Αυτό μας είχε δημιουργήσει τη λαθεμένη εικόνα ότι υπήρχε ηρεμία στη νύχτα λόγω και της οικονομικής δυσπραγίας.Τώρα όμως συγκεντρώνουμε πληροφορίες που μας φέρνουν προ εκπλήξεων. Το οργανωμένο έγκλημα έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.Τα κυκλώματα αποκτούν περισσότερες διασυνδέσεις με επίορκους αστυνομικούς και κρατικούς υπαλλήλους.Τουλάχιστον 15-20 αστυνομικοί εμφανίζονται ως μέλη συμμοριών με κύριο ρόλο να τις ειδοποιούν για τις έρευνες της ΕΛ.ΑΣ.».  

Ανανέωση στο έγκλημα
Τους τελευταίους μήνες φαίνεται ότι οι αρχές ασφαλείας έχουν μια πιο ευκρινή εικόνα για τα μυστικά του οργανωμένου εγκλήματος και για τον τρόπο με τον οποίο καταδυναστεύονται εκατοντάδες επιχειρηματίες. Πρώτο βασικό συμπέρασμα της ΕΛ.ΑΣ. είναι ότι στις συμμορίες συμμετέχουν τουλάχιστον 120-130 άτομα τα οποία ποτέ δεν είχαν απασχολήσει για τέτοιου είδους δραστηριότητες, ενώ τα περισσότερα έχουν λευκό ποινικό μητρώο. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρουν στελέχη του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, «η στρατολόγησή τους στις συμμορίες της νύχτας μοιάζει,το τελευταίο χρονικό διάστημα,με τη μέθοδο ενόπλων οργανώσεων.Βρίσκουν “λευκά” πρόσωπα που δεν έχουν απασχολήσει την ΕΛ.ΑΣ.Εντοπίζουν σε γυμναστήρια και σε άλλους χώρους νεαρούς,για τους οποίους δεν είχαμε ποτέ καμία πληροφορία,και αυτοί γρήγορα αναλαμβάνουν κεντρικό ρόλο στις συμμορίες.Ξαφνικά,23χρονοι και 25χρονοι νεαροί,χωρίς εισοδήματα,χτίζουν πολυκατοικίες,οδηγούν πολυτελή αυτοκίνητα και επιδεικνύουν εντυπωσιακή οικονομική άνεση».

Οι αστυνομικοί μιλούν για μεγάλη ανανέωση στον χώρο του οργανωμένου εγκλήματος, αφού φαίνεται ότι ποσοστό 70%-80% των ατόμων που απασχολούσαν την ΕΛ.ΑΣ. μέχρι προ μερικών ετών έχουν πλέον αδρανοποιηθεί.

Τέσσερις συμμορίες
Σύμφωνα με την πρόσφατη καταγραφή, στην Αθήνα κυριαρχούν αυτή τη στιγμή τέσσερις μεγάλες συμμορίες που δεν έχουν προκαθορισμένες περιοχές ελέγχου στην Αττική, όπως συνέβαινε παλαιότερα. Οι «νονοί» αποκτούν σχέσεις με επιχειρηματίες και ακολουθεί η υφαρπαγή των χρημάτων της προστασίας εν ονόματι αυτής της γνωριμίας ή βάσει «κληρονομικού δικαίου» έπειτα από υποδείξεις παλαιότερων «νονών» που ορίζουν τους διαδόχους τους. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρουν αστυνομικοί, «οι “νονοί” προσκολλώνται σε μερικούς επιχειρηματίες. Οπου ανοίγουν αυτοί μαγαζιά, ακολουθούν και οι “νονοί” σαν...τσιμπούρια.Εχουν καταργηθεί οι ζώνες επιρροής των κακοποιών και έχουν αντικατασταθεί από “νονούς”...ακολούθους επιχειρηματιών ».

Ποσοστό 20% έως 50% του εγκληματικού «προσωπικού» υπολογίζεται ότι είναι αλλοδαποί, οι οποίοι πλέον έχουν αποκτήσει την εμπιστοσύνη των ελλήνων «νονών» και έχουν «απορροφηθεί» πλήρως από τα εγχώρια κυκλώματα. Οι διωκτικές αρχές είχαν ελάχιστες ενδείξεις τα τελευταία χρόνια για τον «υπόγειο πόλεμο της νύχτας» και το πώς λειτουργούν οι «νονοί». Τα πιο εμφανή στοιχεία έχουν ανακύψει έπειτα από τέσσερις βομβιστικές επιθέσεις σε καφετέρια της Πετρούπολης και σε νυχτερινά κέντρα στις οδούς Πέτρου Ράλλη, Ποσειδώνος και Λαγουμιτζή, οι οποίες προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές. Επιπλέον σημαντικά στοιχεία έχουν προκύψει μετά τη σύλληψη, στις 13 Δεκεμβρίου 2010, στη συμβολή των οδών Γρηγορίου Λαμπράκη και Χρυσοστόμου Σμύρνης στη Νίκαια, ενός 44χρονου που μετέφερε με το αυτοκίνητό του βόμβα μεγάλης ισχύος με άγνωστο «παραλήπτη». Η σύλληψη παρουσιάστηκε ως «συμπτωματική», πληροφορίες όμως αναφέρουν ότι το συμβάν αυτό κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι.

Οπως λένε υψηλόβαθμα στελέχη της Ασφάλειας Αττικής, «οι εκρήξεις αυτές μάς ξύπνησαν.Εχουμε καταλάβει πώς δρουν οι εκβιαστές και ξεφύγαμε από την αντίληψη ότι η...νύχτα έχει ηρεμήσει!Οι καταστηματάρχες γνωρίζουν ότι αν γίνει μια τέτοια έκρηξη, για τη διόρθωση των ζημιών θα μείνει κλειστό το μαγαζί για εβδομάδες και θα έχουν καταστραφεί οικονομικά.Ετσι λοιπόν υποκύπτουν στις συμμορίες.Ακόμη,έχουμε συγκεντρώσει στοιχεία από περίπου 40 επιθέσεις κατά ιδιωτών που φέρονται να έχουν χρέη στα κυκλώματα,πολλές εκ των οποίων δεν έχουν δημοσιοποιηθεί».

Σύμφωνα με πληροφορίες, η ΕΛ.ΑΣ. έχει ζητήσει τη συνδρομή του συστήματος υποκλοπών της ΕΥΠ προκειμένου να συγκεντρώσει πληροφορίες για τη δράση των εκβιαστών, ενώ επιχειρούν να αντλήσουν στοιχεία από παρακολουθήσεις νυχτερινών κέντρων και με τεχνικά μέσα.

MΑΡΤΥΡΙΑ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ
«Χτυπούν ανελέητα όσους από εμάς αντιδρούμε»

Οι έλληνες «νονοί» φαίνεται ότι προχωρούν σε... ανανέωση του χώρου. Στη φωτογραφία, ο Μάρλον Μπράντο στην ταινία «Νονός»

Τα κόλπα για τους εκβιασμούς είναι πολλά! Στέλνουν δυο-τρεις παρέες δήθεν «ευέξαπτων» πελατών στο μαγαζί,εκείνες στήνουν ψεύτικους καβγάδες, προκαλούν ζημιές ή ακόμη χτυπάνε το προσωπικό.Σε δεύτερη φάση αρχίζουν τα ανώνυμα απειλητικά τηλεφωνήματα στον ιδιοκτήτη.Αφότου λοιπόν ο καταστηματάρχης πάρει το «μήνυμα»,αναγκάζεται να απευθυνθεί σε αυτόν που έχει δηλώσει «προστάτης» του μαγαζιού και ζητεί την αρωγή του.Αυτός,με το αζημίωτο,του υπόσχεται ότι«θα τακτοποιήσει το θέμα».

Πολλοί «νονοί» υλοποιούν τους εκβιασμούς τους μέσω...εταιρικών σχέσεων με τους επιχειρηματίες. Επιβάλλουν την εκμετάλλευση των πάρκινγκ,των βεστιαρίων ή ακόμη και την τροφοδοσία των νυχτερινών κέντρων με ποτά και χαρτικά.Ενας «νονός» είχε ανοίξει σουπερμάρκετ με διάφορα είδη προκειμένου να νομιμοποιεί τη διαδικασία τροφοδοσίας.Ακόμη, αναλαμβάνουν έναντι αμοιβής την τοποθέτηση «πορτιέρηδων»,οι οποίοι βεβαίως είναι «φουσκωτοί» που έχουν σχέση με τις συμμορίες,ενώ κανείς δεν μπορεί να φέρει αντίρρηση σε αυτήν την...καλόπιστη επαγγελματική συνεργασία. Οπως αναφέρει ιδιοκτήτης κέντρου διασκέδασης,«ορισμένοι συνάδελφοί μου έχουν αρνηθεί να πληρώσουν. Κάποιοι επικαλούνται σχέσεις με αστυνομικούς, πιστεύοντας ότι διασφαλίζονται. Νιώθουν ισχυροί και το έχουν πληρώσει. Χτυπήθηκαν ανελέητα με καταστροφικές βομβιστικές επιθέσεις. Δύο βομβιστικές επιθέσεις σε μαγαζιά της λεωφόρου Συγγρού συνδέονται με αυτού του είδους τις επιλογές. Αλλες βομβιστικές επιθέσεις έλαβαν χώρα προκειμένου οι καταστηματάρχες να αντιληφθούν ότι ο προηγούμενος προστάτης δεν τους καλύπτει και ότι έρχεται ένας νέος που θα τους ζητήσει χρήματα».

«Ξέπλυμα» Αθήνα - Τίρανα
Πολλά εκατομμύρια ευρώ από τα ποσοστά των αλλοδαπών μπράβων διοχετεύονται σε αλβανικές τράπεζες και σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Οι αξιωματικοί προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να βρουν την «άκρη του νήματος» για το πώς... εξαϋλώνονται τα χρήματα από τις εισπράξεις των «νονών». Σύμφωνα με αστυνομικούς, οι περισσότεροι φέρονται να κάνουν μηδενικές φορολογικές δηλώσεις ή να διαθέτουν εισοδήματα 3.000-4.000 ευρώ ετησίως. Η αστυνομική έρευνα εκτιμά ότι οι «νονοί» «ξεπλένουν» τα χρήματα μέσω νομιμοφανών εταιρειών ή μέσω ποσοστών που έχουν αποκτήσει σε νυχτερινά μαγαζιά. Δηλαδή πολλές φορές ο εκβιαζόμενος είναι ο... συνέταιρος του «νονού» στο μαγαζί! 

 

Του Β. Λαμπρόπουλου

Πηγή Το Βήμα

20.2.2011

Το Μεταναστευτικό : Ευλογία ή κατάρα ;

Το μεταναστευτικό είναι ίσως το κρισιμότερο ζήτημα που αντιμετωπίζει η χώρα μετά την οικονομική ύφεση. Κράτος και κοινωνία καλούνται να ενσωματώσουν χιλιάδες ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές καταβολές, αξίες και δεξιότητες. Δεν είναι τυχαίο πως δυσκολεύονται να το αντιμετωπίσουν ευρωπαϊκές χώρες με μακρόχρονη σχετική εμπειρία, αλλά και κατεξοχήν μεταναστευτικές κοινωνίες (ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς). 

Οι κοινωνικές, οικονομικές και ιδεολογικές διαστάσεις του θέματος είναι τεράστιες και συνδέονται με ένα σύνθετο πλέγμα πολιτικών επιλογών: από τη φύλαξη των συνόρων ώς τις υποδομές για την υποδοχή όσων αιτούνται άσυλο και τις πολιτικές ενσωμάτωσης των μεταναστών στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό. Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι η Ελλάδα έχει καθυστερήσει να διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική, καθώς η ρευστότητα του προβλήματος διαπλέκεται με τη γενικότερη αδυναμία του κράτους και τον πολωμένο χαρακτήρα ενός δημόσιου διαλόγου όπου κυριαρχούν οι κραυγές και περισσεύουν οι αυταπάτες.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια οξεία εκδοχή του προβλήματος. Ενα πρώτο κύμα κυρίως ευρωπαϊκής προέλευσης ακολούθησε την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, οπότε και σύμφωνα με την απογραφή του 2001, 762.000 άνθρωποι εισήλθαν στη χώρα, δηλαδή το 7% του πληθυσμού ή αλλιώς το 9% του εργατικού δυναμικού της Ελλάδας. Το δεύτερο κύμα, που διογκώνεται όλο και περισσότερο, προέρχεται κυρίως από την Ασία και την Αφρική. Από το 2002 έχουν γίνει 883.000 συλλήψεις για παράνομη είσοδο ή παραμονή στη χώρα, 132.524 μόνο μέσα στο 2010!

Παρά τα φυσιολογικά προβλήματα, το πρώτο κύμα απορροφήθηκε χωρίς υπέρμετρους κραδασμούς και τελικά μάλλον ωφέλησε τη χώρα, συνεισφέροντας δυναμισμό και εργατικότητα. Τα παιδιά των Αλβανών που μεγάλωσαν στη χώρα μας δεν ξεχωρίζουν από τους συνομήλικους τους και όταν αριστεύουν ζητούν να υψώσουν την ελληνική σημαία. Είναι, όμως, πολύ αμφίβολο πώς τα πράγματα θα εξελιχθούν με αντίστοιχο τρόπο και για το δεύτερο κύμα, ειδικά εν μέσω οικονομικής κρίσης. Οι πρόσφατοι μετανάστες έχουν ιδιαίτερα χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και περιορισμένες δεξιότητες. Για τους περισσότερους ίσως, η Ελλάδα αποτελεί απλό πέρασμα. Εγκλωβίζονται όμως και γκετοποιούνται, με όλες τις αρνητικές επιπτώσεις που κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

Αντιμέτωποι με το πρόβλημα είναι μια Δημόσια Διοίκηση που αδυνατεί να διευθετήσει κεντρικά ζητήματα, όπως η Δικαιοσύνη ή η Παιδεία και μια κοινωνία τραυματισμένη από την οικονομική ύφεση. Στη δημόσια συζήτηση κυριαρχούν αυταπάτες: από τη μία, όσοι θεωρούν πώς είναι δυνατό να λύσουμε το πρόβλημα, μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα-φρούριο και απελαύνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ενταγμένους ανθρώπους, κάτι που πέρα από αποκρουστικό, είναι ανέφικτο. Από την άλλη, όσοι συγχέουν το συναίσθημα με τη δημόσια πολιτική και θεωρούν πως η χώρα μας υποχρεούται να συνδράμει οποιονδήποτε καταφθάνει στις ακτές της. Οι πρώτοι βλέπουν μόνο ζημιές εκεί που οι δεύτεροι αγνοούν κάθε κόστος. Για τους μεν, η μετανάστευση είναι κατάρα, για τους δε ευλογία. Ταυτόχρονα, καιροφυλακτούν όσοι αντιμετωπίζουν τους μετανάστες ως εξαργυρώσιμη πολιτική αξία, θεωρώντας πως ανακάλυψαν είτε το επαναστατικό προλεταριάτο που δεν παρήγαγε ποτέ η Ελλάδα, είτε τον μπαμπούλα που θα στρέψει τον κόσμο προς στην ακροδεξιά.

Η μετανάστευση όμως έχει δύο όψεις. Οπως έχουν δείξει πολλές οικονομικές μελέτες, η ραγδαία αύξηση του εργατικού δυναμικού συμβάλλει στην επέκταση της παραγωγής σε τομείς που δεν ήταν συμφέροντες με το προϋπάρχον εργατικό κόστος, στην ελάττωση του πληθωρισμού και στην αύξηση του ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος. Συγχρόνως, όμως, προκαλεί συμπίεση των χαμηλών ημερομισθίων, αύξηση της ανεργίας και της οικονομικής ανισότητας, αύξηση της παραοικονομίας και αύξηση των δημοσίων δαπανών που σχετίζονται με την απορρόφηση των μεταναστών από το κοινωνικό σύνολο. Περισσότερο απ’ όλους, θίγονται τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Ταυτόχρονα, κοινωνιολογικές μελέτες έχουν αποτυπώσει τους τεράστιους τριγμούς που προκαλεί η ομαλή ενσωμάτωση όχι μόνο των μεταναστών αλλά, κυρίως, των απογόνων τους. Κάποια προάστια ευρωπαϊκών πόλεων θυμίζουν αμερικανικά γκέτο που παράγουν ισλαμιστές τρομοκράτες.

Εθελοτυφλούμε αν νομίζουμε πως το πρόβλημα θα λυθεί με πρόχειρες και αφελείς διακηρύξεις ανθρωπιστικών προθέσεων, αδιάκριτες και μαζικές νομιμοποιήσεις ή με μέτρα ασφαλείας και μόνο. Η αποτελεσματική διαχείρισή του απαιτεί το ξεπέρασμα τόσο της αδιέξοδης ρητορικής όσο και της πολιτικής της αδράνειας. Εφτασε η ώρα να αποδεχθούμε ένα κομμάτι των μεταναστών ως συμπατριώτες, με τους οποίους θα συμβιώσουμε ισότιμα. Οχι όμως με τους πάντες και όχι δίχως όρους. Αυτό ισοδυναμεί με τη διατύπωση ενός κοινωνικού συμβολαίου που θα περιλαμβάνει σαφή δικαιώματα και υποχρεώσεις και θα στοχεύει στην πλήρη ενσωμάτωση εκείνων των μεταναστών που μπορούν και θέλουν να γίνουν μέλη της ελληνικής κοινωνίας. Συνεπάγεται όμως και τον αποκλεισμό των υποχωρήσεων σε εκβιασμούς και την εφαρμογή αυστηρών μέτρων που θα περιορίζουν ένα ανθρώπινο ρεύμα, το οποίο έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά εισβολής. 

Τελικά, το αν η μετανάστευση θα συμβάλει στην ευημερία της χώρας ή στην κατάπτωσή της εξαρτάται κυρίως από εμάς τους ίδιους.

Των Στάθη Καλύβα και Χάρη Μυλωνά

* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Yale. Ο κ. Χάρης Μυλωνάς είναι επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο George Washington.

Πηγή Καθημερινή

20.2.2011

Μάθημα "ωμής βίας" στα πανεπιστήμιά μας

«Ποτέ δεν ήταν έτσι. Φοιτητές απειλούν πρυτάνεις, βρίζουν και χειροδικούν σε πανεπιστημιακούς. Πλέον, δεν υπάρχει κανένας φραγμός. Αλητεία, ωμή βία». Η οργισμένη αντίδραση πανεπιστημιακού σε κεντρικό ΑΕΙ της Αθήνας, όπως λέει στην «Κ», αποτυπώνει μια κατάσταση που απαντάται συχνά στα ελληνικά πανεπιστήμια, όπου εκπρόσωποι ισχυρών φοιτητικών παρατάξεων αλλά και ηχηρές μειοψηφίες φοιτητών ή εξωπανεπιστημιακών... ασκούν εξουσία.

Τελευταίο περιστατικό είναι οι απειλές που δέχθηκε ο πρύτανης του ΕΜΠ κ. Σίμος Σιμόπουλος και τα υβριστικά συνθήματα που φέρεται να έγραψαν στον χώρο της πρυτανείας μέλη αριστερών φοιτητικών παρατάξεων, που αντέδρασαν επειδή δεν δόθηκε άδεια για πάρτι μέσα στο ιστορικό συγκρότημα της Πατησίων, το περασμένο Σάββατο. Μετά τις απειλές, ο πρύτανης επέλεξε να κρατήσει κλειστό για δύο ημέρες το γραφείο του, ώστε να εκτονωθεί η κατάσταση. Μία ενέργεια που από πολλούς επικρίθηκε, καθώς θεωρήθηκε ότι... ρίχνει νερό στον μύλο εκείνων που θέλησαν να εκφοβίσουν τις πρυτανικές αρχές, για να συνεχίσουν τις ίδιες πρακτικές.

«Το κλίμα τρομοκρατίας δεν μπορεί να γίνεται ανεκτό από κανέναν» ανέφερε στην «Κ» ο πρώην πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης, κ. Ιωακείμ Γρυσπολάκης, ο οποίος ουκ ολίγες φορές κατά τη διάρκεια της πρυτανικής του θητείας είχε έλθει σε ανοιχτή σύγκρουση με αριστεριστές. «Η αντιμετώπιση της κατάστασης θα πρέπει να είναι στιβαρή, αποφασιστική και χωρίς υπεκφυγές» συμπλήρωσε στην «Κ» ο πρώην πρύτανης του ΕΜΠ κ. Κωνσταντίνος Μουτζούρης.

Η βία στα ελληνικά ΑΕΙ από φοιτητές κατά πανεπιστημιακών δεν είναι καινοφανής. Η πλέον «γνωστή» αντίδραση είναι φοιτητές να διακόπτουν τη συνεδρίαση της Συγκλήτου, επειδή διαβλέπουν ότι η πλειοψηφία του ακαδημαϊκού οργάνου θα πάρει μία απόφαση μη αρεστή σε αυτούς. Και αυτό συμβαίνει όχι μόνο στα κεντρικά ΑΕΙ αλλά και στα περιφερειακά ΑΕΙ. Ενδεικτικά, στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στα τέλη του 2008 ομάδα αριστερών φοιτητών διέκοψε τη συνεδρίαση της Συγκλήτου, η οποία είχε θέμα την ανάθεση, συμπληρωματικά, της φύλαξης των χώρων του ΑΕΙ σε ιδιωτική εταιρεία.

Μία ακόμη πρακτική μερίδας φοιτητών είναι η ομηρία πανεπιστημιακών. Ενδεικτικά, προ διετίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών μέλη φοιτητικής παράταξης κράτησαν επί περίπου δύο ώρες ομήρους στην αίθουσα συνεδριάσεων τους διδάσκοντες στο τμήμα Οικονομικής Επιστήμης, ζητώντας τους να υπογράψουν κείμενο ότι δεν θα εφαρμοσθεί ο νόμος για την αξιολόγηση, όπως είχε αποφασίσει η γενική συνέλευση του Τμήματος. Βέβαια, υπάρχουν και άλλες... ευφάνταστες περιπτώσεις όπως το χτίσιμο της εισόδου των πρυτανικών γραφείων και η ομηρία του πρύτανη (συνέβη στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και στο Δημοκρίτειο Θράκης) έως το «γιαούρτωμα» του πρύτανη (στο Πολυτεχνείο Κρήτης). Πανεπιστημιακοί μπορούν να εξιστορήσουν πολλά περιστατικά καθημερινής βίας, που δεν φτάνουν στο φως της δημοσιότητας, διότι τα θύματα φοβούνται τα αντίποινα. Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό ότι παρότι η οργή των πανεπιστημιακών για τα φαινόμενα αυτά είναι ξέχειλη, ελάχιστοι τα καταγγέλλουν δημοσίως, υπό τον φόβο των «αντιποίνων». Αλλωστε, συχνές είναι οι απειλητικές δηλώσεις σε διάφορα blogs κατά πανεπιστημιακών.

Η εικόνα ανομίας στα ελληνικά ΑΕΙ πυροδοτεί τη συζήτηση που γίνεται αυτό το διάστημα για αλλαγή του μοντέλου διοίκησης των ΑΕΙ στο πλαίσιο των αλλαγών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τις οποίες προωθεί η κυβέρνηση. Το προσεχές Σάββατο έχει προγραμματισθεί Σύνοδος Πρυτάνεων στο Ναύπλιο όπου θα ζητηθούν οι θέσεις του υπουργείου Παιδείας, με το βάρος να πέφτει στις προτάσεις για επιλογή πρύτανη κατόπιν διεθνούς προκήρυξης και για θεσμοθέτηση Συμβουλίου Διοίκησης σε κάθε ΑΕΙ με τη συμμετοχή εξωπανεπιστημιακών μελών. Πληροφορίες της «Κ»  αναφέρουν ότι οι προτάσεις των πρυτάνεων απέχουν από τη φιλοσοφία εκείνων του υπουργείου (π. χ. ζητούν τα πανεπιστημιακά μέλη του Συμβουλίου να επιλέγουν τα εξωπανεπιστημιακά). Με βάση τις ίδιες πληροφορίες, μάλιστα, αναμένεται να τεθεί πρόταση για θεσμοθέτηση επιτροπής, που θα αποτελείται από πανεπιστημιακούς διαφόρων ΑΕΙ και θα έχει αρμοδιότητα να χειρίζεται τις περιπτώσεις άρσης του ασύλου σε κάποιο ΑΕΙ.

Του Απόστολου Λακασά

Άποψη: «Φευ! Η ανωτάτη παιδεία απόλλυται»

Του Ιωαννη Κ. Καρακωστα*

Είναι απίστευτο σε ποια κατάσταση φοβίας, ψυχολογικής ομηρίας και κατάθλιψης βρίσκονται τον τελευταίο καιρό, όσοι από τους πανεπιστημιακούς ιθύνοντες και δασκάλους συμμετέχουν στα τεκταινόμενα των τελευταίων ημερών και μηνών. Οι φοιτητές, και μη, ορισμένων ακραίων παρατάξεων ασκούν συνεχή καταθλιπτική πίεση στους πανεπιστημιακούς, ακόμη και βία, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, με παραστάσεις ομάδων φωνασκούντων… αν όχι κραυγαζόντων… και με ευθεία απειλή βίαιων αντιδράσεων, στις περιπτώσεις που οι πανεπιστημιακές αρχές, αλλά και όλοι οι άλλοι πανεπιστημιακοί παράγοντες, δεν πειθαρχήσουν στις αποφάσεις και στις προτροπές των πιο πάνω ομάδων, οι οποίες, σημειωτέον, συνεργάζονται πλέον εμφανώς ή αφανώς με ακραίες -πάσης κατηγορίας- μονάδες κρούσεως αντιεξουσιαστών. «Να μην κλείσετε τα κτίρια του κέντρου τις ημέρες της φασαρίας, γιατί αν τα κλείσετε, θα τα κάψουμε όλα» απειλούν σκαιώς τις πρυτανικές αρχές. Γιατί, όμως; διερωτάται κανείς. Η απάντηση δίδεται από τους ίδιους αντιδρώντες των πιο πάνω ομάδων, που κατηγόρησαν π. χ. τον πρόεδρο της Νομικής που έκλεισε το κτίριο της Σχολής -το επί της οδού Σόλωνος, που κακώς δεν λειτουργούσε ως διδακτήριο, ενώ είχε παραδοθεί και από τις προηγούμενες πρυτανικές αρχές και ήταν έτοιμο- ενώ θα έπρεπε να είναι ανοιχτό και προσιτό για να «υποδεχθεί» κάθε μορφής καταληψίες.

Οι πανεπιστημιακοί, οι περισσότεροι αν όχι όλοι, υποκύπτουν στη πίεση και φοβούμενοι για τον εαυτόν τους, αλλά και για τους φοιτητές τους τα χειρότερα, υποχωρούν και υποχωρούν…

Τι κάνουν για τα παραπάνω οι πολιτικοί που θέσπισαν το άσυλο, όπως ορίστηκε, ερμηνεύεται και εφαρμόζεται σήμερα, που θέσπισαν τα προνόμια των φοιτητών, π. χ. όσον αφορά την εκλογή πανεπιστημιακών οργάνων, και τη συμμετοχή τους στα όργανα γενικότερα, πρωτοφανή για τα παγκόσμια δεδομένα; Tι κάνουν οι πολιτικοί που οργάνωσαν και εισήγαγαν τα κόμματα και τις κομματικές φοιτητικές παρατάξεις και τη συνακόλουθη διαπλοκή στην πανεπιστημιακή παιδεία; Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, νίπτουν τας χείρας τους και μεταθέτουν στις πρυτανικές αρχές ή στη συγκυριακή πολιτική εξουσία τη λύση του προβλήματος.

Τι κάνουν για τα παραπάνω, τα δικαστήρια που επιλαμβάνονται υποθέσεων βιαιοπραγιών κατά πανεπιστημιακών οργάνων, αλλά και κατά φοιτητών; Αθωώνουν τους κατηγορούμενους, υποτίθεται φοιτητές, «για το κτίσιμο» των πρυτανικών αρχών π. χ. της Θράκης λόγω συγγνωστής πλάνης…

Αυτό είναι το κλίμα αυτής της εποχής: φοβισμένοι αν όχι τρομοκρατημένοι και σε βαριάς μορφής κατάθλιψη τελούντες πανεπιστημιακοί ιθύνοντες, διδάσκοντες, ακόμα και οι ενσυνείδητοι φοιτητές, αδιάφοροι επίσης οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι όλων των βαθμίδων, έχοντες εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια συμβολής στην ανάκαμψη, απαξιωτική η στάση όλων των πολιτών για τους πανεπιστημιακούς, πολιτικούς, τους αστυνομικούς και την εκάστοτε ηγεσία. Παραπαίουσα πολιτική ηγεσία, λαϊκίζουσες και ανεύθυνες παρατάξεις, η όχι πάντοτε εποικοδομητική θέση του Τύπου, αρνητική στάση όλων έναντι «του ελληνικού φαινομένου» … «Φτάσαμε στον πάτο», λένε όλοι και με την προβολή της γνωστής ελληνικής ένστασης «δε βαριέσαι καημένε, εγώ θα αλλάξω αυτό το τόπο;», προτρέπουν και αποθαρρύνουν όσους ελαχίστους έχουν απομείνει στην πρώτη γραμμή.

Το πανεπιστήμιο και η ανωτάτη παιδεία στην Ελλάδα χρειάζονται επειγόντως, έστω και την υστάτη αυτή στιγμή, έναν καινούργιο φρέσκο αέρα, που να φυσήξει από όλες τις πλευρές, την κυβέρνηση και ιδίως την υπεύθυνη υπουργό, τους πολιτικούς όλων των παρατάξεων, τους πανεπιστημιακούς φορείς και από όλους τους ενεργούς πολίτες, χωρίς τη συμβολή των οποίων, όλων των παραπάνω, φευ η ανωτάτη παιδεία στον τόπο μας απόλλυται… 

Και τότε το κρίμα και η κατακραυγή βαρύνει τη γενιά μας.

*Ο κ. Ιωάννης Κ. Καράκωστας είναι ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής, τ. αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή Καθημερινή

13.2.2011

Το κίνημα του εγωιστικού σοσιαλισμού

Μια κοινωνία χωρίς μετρητά οραματίζονται όσοι συμμετέχουν στην ιντερνετική κοινότητα freeconomy. Ανταλλάσσουν μεταξύ τους εργαλεία, προϊόντα ή υπηρεσίες και καλύπτουν ανάγκες τους, χωρίς να πληρώνουν. Ο ιδρυτής της κίνησης Mark Boyle ζει σε ένα τροχόσπιτο που τοποθετήθηκε σε ένα χωράφι και υποστηρίζει ότι «αν κατασκευάζαμε το τραπέζι ή τις καρέκλες μας δεν θα τις πετάγαμε για να αλλάξουμε διακόσμηση». Επειδή, όμως, δεν έχουν όλοι τις γνώσεις και τα εργαλεία για να κατασκευάσουν τραπεζαρία, καλούν τον πλησιέστερο φίλο που μπορεί να τους βοηθήσει. Είναι βέβαιος ο φίλος ότι θα υπάρξει ανταπόδοση στην εξυπηρέτηση αυτή; Οχι, η κοινότητα στηρίζεται στην εμπιστοσύνη…

Κάπως έτσι, με αγαθές προθέσεις και αίσθημα δικαιοσύνης, ξεκίνησαν κάποιοι να αφήνουν τα χρησιμοποιημένα εισιτήρια στο μετρό, ώστε να αξιοποιηθούν από άλλον επιβάτη, καθώς τα εισιτήρια ισχύουν ακόμα. Με ανάλογη, ίσως δικαιολογημένη αγανάκτηση άρχισε η διαμαρτυρία για το διόδια. Οι αγαθές προθέσεις, συχνά οδηγούν σε αντίθετα αποτελέσματα. Η διαμαρτυρία εξελίσσεται σε ένα υποτιθέμενο κίνημα, το οποίο στοχεύει, απλά, να μην πληρώνει. Να μην πληρώνει εισιτήρια στα μέσα μεταφοράς, διόδια στο εθνικό δίκτυο, δόσεις δανείων, πέντε ευρώ για εξετάσεις σε δημόσια νοσοκομεία, υποθέτω και άλλες επιβαρύνσεις… Ετσι όπως εξελίσσεται δεν αποτελεί πια διαμαρτυρία, αλλά δικαιολόγηση της ασυνέπειας. Ταυτόχρονα όμως συνιστά και αδικία, γιατί κάποιοι εκμεταλλεύονται δωρεάν τις κρατικές υποδομές και υπηρεσίες, επιβαρύνοντας άλλους φορολογούμενους που δεν τις χρησιμοποιούν.

Οσοι συμμετέχουν στην κίνηση «δεν πληρώνω με μετρητά», προσφέρουν εθελοντικά υπηρεσίες σε άλλους που συμμετέχουν στην ουτοπική κοινότητα. Αντίθετα, στην κίνηση δεν πληρώνω διόδια κ.λπ., δεν προσφέρουν τίποτα σε κανέναν. Περιορίζονται σε έναν εύκολο εγωιστικό παλικαρισμό, χωρίς επίπτωση και στέλνουν τον λογαριασμό στους άλλους. Ο κάτοικος της πόλης στέλνει τον λογαριασμό στους κατοίκους της υπαίθρου που δεν χρησιμοποιούν τα αστικά λεωφορεία και οι κάτοικοι της επαρχίας στέλνουν τον λογαριασμό στον κάτοικο της πρωτεύουσας που δεν χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο τμήμα της Εθνικής Οδού. Στο όνομα της δικαιοσύνης, γίνεται μεγαλύτερο έγκλημα που επιβαρύνει όσους δεν έχουν τη δυνατότητα να διαμαρτυρηθούν με παρόμοιο τρόπο.

Υποθέτω ότι οι διαμαρτυρόμενοι, αφού ολοκληρώσουν το «επαναστατικό καθήκον» τους, μην πληρώνοντας διόδια, απαιτούν από τους άλλους να πληρώσουν με συνέπεια κάθε υποχρέωση προς αυτούς. Ισως και να διαμαρτύρονται για την κοινωνία που γέμισε μπαταχτσήδες και ο εργοδότης καθυστερεί την καταβολή μισθού, ο ενοικιαστής δεν πληρώνει ενοίκιο, το Δημόσιο δεν επιστρέφει τον φόρο…

Τουλάχιστον, ο ιδρυτής της κοινότητας freeconomy είναι συνεπής. Καταναλώνει τρόφιμα που καλλιεργεί ή όσα αποκτά ανταλλάσσοντας με φίλους. Γι’ αυτό υποστηρίζει ότι η πραγματική ασφάλεια είναι η φιλία, όχι τα χρήματα και προσφέρει εθελοντική εργασία.

Του Σεραφείμ Κωνσταντινίδη

Πηγή Καθημερινή

25.1.2011

Το ήθος των διεκδικήσεων (Σκέψεις για τις απεργίες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και όχι μόνο...)

Tη χθεσινή εικόνα θα βαρεθούμε να τη βλέπουμε αυτή την εβδομάδα: στη διάρκεια της στάσης εργασίας των εργαζομένων στα Mέσα Mαζικής Mεταφοράς, στέκονταν στους δρόμους του λεκανοπεδίου άνθρωποι απελπισμένοι, με το χέρι υψωμένο, σαν ικέτες, προσδοκώντας κάποιο ταξί να σταματήσει, μπας και φτάσουν κάποια στιγμή στον προορισμό τους.

Eίναι η εβδομάδα που σκέφτονται με τρόμο οι περισσότεροι από τους κατοίκους αυτής της πόλης. Oσοι πρέπει να κινηθούν από τη μια περιοχή στην άλλη για να πάνε στη δουλειά τους ή τις δουλειές τους, καλούνται, εκόντες άκοντες, να σταθούν συμπαραστάτες μιας κοινωνικής ομάδας, βάζοντας βαθύτερα το χέρι στην ήδη συμπιεσμένη τσέπη τους. Πρόκειται για ανθρώπους που ήδη έχουν δει το εισόδημά τους να μειώνεται, έμμεσα ή άμεσα, για ανθρώπους που δουλεύουν στο πολύπαθο κέντρο της πόλης. Μόνο στη διάρκεια του 2010, μέτρησαν εκατοντάδες πορείες, οι οποίες μπλόκαραν την πρόσβαση προς τους εμπορικούς δρόμους της Aθήνας, κράτησαν τους καταναλωτές μακριά και τον τζίρο χαμηλά. Επιλογές που οδήγησαν στην υποβάθμιση των γειτονιών της Aθήνας.

Διαφέρει άραγε η συμπεριφορά αυτής της κοινωνικής ομάδας –των εργαζομένων στα Mέσα Mαζικής Mεταφοράς– από τον ναρκισσισμό που χαρακτηρίζει πολλές κοινωνικές και ατομικές εκδηλώσεις τα τελευταία χρόνια; Eχει μήπως κάποιο στοιχείο κοινωνικής αλληλεγγύης η απόφαση για τόσες απεργίες και στάσεις μέσα στην ίδια εβδομάδα; Mήπως σ’ αυτές τις επιλογές δεν είναι σαν ν’ ακούμε καθαρά τη φράση «δεν ξέρω τι έγινε με σας, αλλά εμένα δεν πρόκειται να με αγγίξει κανείς»;

Kοινωνικές ομάδες εναντίον άλλων κοινωνικών ομάδων. Aν κάτι χαρακτηρίζει τη νεοελληνική κοινωνία και το ηθικό πλαίσιο πολλών από τις κλαδικές διεκδικήσεις, είναι αυτό. Mαζί με την αλαζονική άρνηση αποδοχής και πειθαρχίας στον νόμο.

Eχει συμβεί κάτι παράξενο σ’ αυτήν τη χώρα: υπάρχει ταξική διαστρωμάτωση, υπάρχουν διαφορές στο βιοτικό και το μορφωτικό επίπεδο των ανθρώπων, υπάρχουν πράγματι κάποιοι που περνούν δύσκολα κι άλλοι που περνούν προκλητικά καλά, αλλά σ’ ένα σημείο εξομοιώνονται οι πρώτοι με τους δεύτερους: στο ήθος και στην αισθητική. Δεν αφορά μόνο τα υλικά αγαθά, δεν αφορά μόνο την επένδυση των κόπων μιας ζωής για την απόκτηση ακριβών αξεσουάρ, έτσι ώστε να αισθάνονται ότι αλλάζουν τάξη και επίπεδο. Αφορά επίσης την κοινωνική και πολιτισμική συμπεριφορά των ανθρώπων, που κανένα άλλο κοινό στοιχείο δεν τους συνδέει.

Φοβάμαι ότι είναι η μεγαλύτερη ήττα της νεοελληνικής κοινωνίας αυτή η ομογενοποίηση και η ισοπέδωση αισθητικών και ηθικών αξιών ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών τάξεων και αφετηριών. 

Kαι δεν μπορώ να σκεφτώ πολλούς τρόπους να παρέμβει κανείς, να το αλλάξει, να το διορθώσει. 

Kι ίσως αυτό να είναι το πιο απαισιόδοξο, το πιο τρομακτικό.

Της Ολγας Σελλά

Πηγή Καθημερινή

14.12.2010

Υπάρχουν προϋποθέσεις ακόμη και στην ανοχή!!!

Steen J. - Καυγάς σε χαρτοπαιγνείο

 Ο κ. Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλος, Μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος, οικονομολόγος πρ. βοηθός γενικός διευθυντής ΔΕΗ γράφει σε επιστολή του προς την εφμ Καθημερινή :

Κύριε διευθυντά,

Το αν οι πολίτες δείξουν ή όχι ανοχή στα σκληρά μέτρα που απαιτεί η αντιμετώπιση της κρίσης (χωρίς την οποία, τα μέτρα αυτά είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να εφαρμοστούν) θα εξαρτηθεί κυρίως από τη στάση των δύο κομμάτων εξουσίας απέναντι σε ορισμένα βασικά προαπαιτούμενα, όπως:

α. Να προσφέρουν στον λαό «παράδειγμα», με τη μείωση του αριθμού των βουλευτών στους 200, τη δραστική μείωση, μέχρι και την περικοπή, προνομίων τους (αμοιβών πάσης φύσεως, συντάξεων, ανταλλαγμάτων σε είδος...) και –γιατί, όχι;– με την εισφορά στο κράτος μεγάλων ποσών ή ακινήτων από τους πλουσιότερους από τους κοινοβουλευτικούς. Τέτοιες θυσίες απαιτεί ο λαός από τους ηγέτες του, όταν «η πατρίδα βρίσκεται σε πόλεμο», όχι μειώσεις των απολαβών τους κατά το ίδιο ποσοστό με εκείνες των μικροσυνταξιούχων! 

β. Να άρουν το έντονο αίσθημα αδικίας των πολιτών, που διαπιστώνουν πως, μέχρι τώρα, μόνο οι μη έχοντες έχουν κάνει θυσίες, ενώ οι έχοντες εισέφεραν απλώς «τον οβολόν τους», που βλέπουν:

– Στον ιδιωτικό τομέα, τους «έξυπνους» (τους «γνωστούς - αγνώστους» μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλογιατρούς, μεγαλοδικηγόρους, μεγαλοδημοσιογράφους...) να εξακολουθούν να πλουτίζουν, φοροδιαφεύγοντας (ή «φοροκλοπώντας») και την κυβέρνηση να προβάλλει ως δικαιολογία τις «αδυναμίες του εισπρακτικού μηχανισμού».

– Στον δημόσιο τομέα, τους μικρομισθωτούς/μικροσυνταξιούχους (των 10 ή 20 χιλ. ευρώ) να συνθλίβονται (με μειώσεις των αποδοχών τους, για παράδειγμα, 20%-25% και με αυξήσεις ΦΠΑ και τιμών), τα δε μεγαλοστελέχη (των 50, 100, 200 χιλ. ευρώ) απλώς να «συνεισφέρουν» (με μειώσεις των αποδοχών τους κατά το ίδιο ποσοστό).

γ. Να σταματήσουν τους διαπληκτισμούς για το «ποιος έφταιξε για τη σημερινή κατάσταση της χώρας», παραδεχόμενοι ότι έφταιξαν και οι δύο το ίδιο, γιατί εδώ και τριάντα χρόνια που κυβερνούν δεν υλοποίησαν τις διαρθρωτικές αλλαγές που είχε απόλυτη ανάγκη ο τόπος, αυτές που οι σημερινοί πιστωτές - επιτηρητές μας –και όχι η κυβέρνηση– μας επιβάλλουν σήμερα.

Να συμφωνήσουν τα διαρθρωτικά αυτά μέτρα να τα πάρουν χωρίς άλλες καθυστερήσεις, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς τις συνήθεις κουτοπόνηρες προσαρμογές στην τάχα «ελληνική πραγματικότητα» (κάποια πρώτα δείγματα τέτοιων εκπτώσεων έχουμε ήδη δει).

Να σταματήσουν τους ανούσιους διαπληκτισμούς στις θλιβερές εξεταστικές επιτροπές (που συγκροτούνται όχι για «να αποδοθεί δικαιοσύνη» και «να λάμψει η αλήθεια», αλλά για να πληγεί ο κομματικός αντίπαλος και να αποκομισθούν κομματικά οφέλη) και  

Να παραπέμψουν στη Δικαιοσύνη όλες τις υποθέσεις τυχόν ποινικών ευθυνών υπουργών, αποδεχόμενοι τη σημαντική πρόταση του καθηγητή Ν. Αλιβιζάτου: «...κάθε φορά που θα διαβιβάζονται στη Βουλή στοιχεία εναντίον υπουργών ή πρώην υπουργών τους, θα τα υποβάλλουν χωρίς χρονοτριβή στο δικαστικό συμβούλιο της παρ. 4 του άρθρου 86 Σ., προκειμένου αυτό να αποφασίσει την παραπομπή ή όχι των κατηγορουμένων». («Καθημερινή», 12.7.09) Ο πόλεμος στον οποίο σήμερα «βρίσκεται η πατρίδα» δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς «το παράδειγμα» της ηγεσίας, χωρίς την εδραίωση του «αισθήματος δικαίου» και χωρίς το σταμάτημα των καβγάδων για το «ποιος έφταιξε»!

Πηγή Καθημερινή

14.12.2010