Πρόσφυγες συγκρούονται με την αστυνομία στο Μπάρι της Ιταλίας

Τουλάχιστον 35 άνθρωποι, οι περισσότεροι αστυνομικοί, τραυματίστηκαν στην πόλη Μπάρι, στη νότια Ιταλία, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων ανάμεσα σε πρόσφυγες που ζητούν άσυλο και την αστυνομία, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες. 

Οι μετανάστες είναι εξοργισμένοι λόγω των καθυστερήσεων στις διαδικασίες παραχώρησης ασύλου. Σήμερα το πρωί, έβαλαν φωτιά σε κάδους απορριμμάτων και λάστιχα και πέταξαν πέτρες στους αστυνομικούς που επενέβησαν για να διαλύσουν την διαδήλωση, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες.

Ορισμένοι μετανάστες απέκλεισαν ένα τμήμα του σιδηροδρομικού δικτύου, ενώ άλλοι απέκλεισαν τμήμα του αυτοκινητοδρόμου.

Η μετανάστευση, ειδικά από την Αφρική και την Ανατολική Ευρώπη, είναι ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα που απασχολούν τον τελευταίο καιρό την Ιταλία. Η συντηρητική κυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι προώθησε μέτρα για την πάταξη της παράνομης μετανάστευσης και έκανε αυστηρότερες τις διαδικασίες και τις προϋποθέσεις για την παραχώρηση άδειας παραμονής. 

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

1.8.2011

Σίσσυ Αθανασοπούλου : "Η γυναίκα που ταξιδεύει θεωρείται θήραμα"

ΝΑΠΟΛΙ σηµαίνει θαµµένα αριστουργήµατα, τέχνη και Ιστορία, όµορφα τοπία και µπαρόκ κτίρια. Νάπολι σηµαίνει γεύσεις, απλές αλλά µοναδικές. Νάπολι σηµαίνει σκουπίδια και βία. Πόλη των ακραίων αντιφάσεων και αντιθέσεων· θρησκοληψία και διαφωτισµός, µια συνύπαρξη που διαιωνίζεται. Η Νάπολι µου δίνει την αίσθηση µιας θεατρικής σκηνής. Μια θεατρικότητα που τη συναντάς παντού. Στις Ισπανικές Συνοικίες όπου ζω δεν χρησιµοποιούν το θυροτηλέφωνο. Οι γείτονες και οι φίλοι φωνάζουν ο ένας τον άλλον, όπως έκαναν και πριν από τρεις αιώνες. Υπάρχει ακόµη η έννοια της γειτονιάς. Γι’ αυτό µερικές φορές η Νάπολι µου θυµίζει την παλιά Θεσσαλονίκη.

Με λένε Σίσσυ Αθανασοπούλου . Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1958. Μεγάλωσα κοντά στον σταθµό του τρένου και στο λιµάνι, σε ένα εβραίικο σπίτι. Οι περισσότεροι εβραίοι είχαν εξαφανιστεί στο Ολοκαύτωµα και υπήρχε ένας οργανισµός που διαχειριζόταν την κληρονοµιά τους. Η παλιά µου γειτονιά τώρα έχει γίνει China Town... Αυτό που θυµάµαι µε έκπληξη είναι ότι η συντηρητική µας γειτονιά βρισκόταν κοντά στα πορνεία της πόλης. ∆εν άκουσα ποτέ κακές κουβέντες για αυτέςτις γυναίκες. Οι γονείς µας δεν µας εµπόδιζαν να παίζουµε µε τα παιδιά τους... Θυµάµαι επίσης τις στρατιές τωνµεταναστών που έπαιρναν το τρένο για Γερµανία. Κουβαλούσανµποµπίνες µε τραγούδια του Καζαντζίδη, δέµατα µε µποτίλιες από ούζο, καφέ ελληνικό, πουτότε τον έλεγαν τούρκικο... Οταν µετανάστευσα η ίδια, δεν έφερνα ποτέ δέµατα από την Ελλάδα. ∆εν ήθελα να ζήσω ως µετανάστις. Εχω την εντύπωση ότι οιάνθρωποι πουµετανάστευσαν πριν από τηδικτατορία δεν ενσωµατώθηκαν ποτέ εκεί όπου πήγαν. Η δικήτους µετανάστευση ήταν αναγκαστική. Η δική µου είναι επιλογή...

***

Θυµάµαι έντονα την περίοδο της δικτατορίας. Οταν άρχισαν να εξαφανίζονται ξαφνικά κάποιοι γείτονες... Φοιτούσα τότε σε Γυµνάσιο Θηλέων, µε το σήµα του Γυµνασίου, για να αναγνωριζόµαστε στον δρόµο. Ενας τρόπος αστυνόµευσης. Από την άλλη, η ποδιά έκρυβε τις ταξικές ανισότητες. Μετά την πτώση της χούντας έφυγε η ποδιά και ήρθε η εκρηκτική απελευθέρωση... Μετά το Λύκειο πέρασα στο Πανεπιστήµιο της Κρήτης, στο Ρέθυµνο, όπου υπήρχαν τρεις κινηµατογράφοι· οι δύο πρόβαλλαν καράτε και ο τρίτος πορνό. Αναµείχθηκα µε την πολιτική. Υπήρχε µεγάλορεύµα πολιτικοποίησης. Ξαφνικά είδε το Ρέθυµνο διαδηλώσεις και καταλήψεις... Χρόνια όπου πιστεύαµε πραγµατικά στην αλλαγή. Ηπολιτικοποίηση µας έκανε κακό, γιατί µας κρατούσε µακριά από τις αίθουσες. Το χειρότερο ήταν ότι αναπτύχθηκε µέσα στο πανεπιστήµιο ο πολιτικός αριβισµός. Από την άλλη, η πολιτικοποίηση µας έκανε καλό, γιατί µας άνοιξε δρόµους.

***

Στην Κρήτη «ανακάλυψα» την Ιταλία. Ολο το περιβάλλον της Κρήτης θυµίζει Ιταλία.Ιδιαίτερα µε επηρέασαν τα µαθήµατα της Ιστορίας της Τέχνης. Το αποτέλεσµα ήταν να γίνει η Ιταλία ο ιδανικός τόπος, η δική µου Ιθάκη. Εκανα το πρώτο µου ταξίδι στην Ιταλία όταν πήρα το πτυχίο. Φλωρεντία.Φοβόµουν µήπωςµε απογοητεύσει. Συνέβη το αντίθετο. Η Φλωρεντία µε κατέπληξε. Είπα µέσα µου ότι θέλω να ζήσω σεαυτή τη χώρα... Μετά το πανεπιστήµιο διορίστηκα στη Θεσσαλονίκη ως καθηγήτρια και µάθαινα ιταλικά στο Ιταλικό Ινστιτούτο. Υστερα από δέκα χρόνια υπηρεσίας, όταν µου δόθηκε η ευκαιρία απόσπασης σε σχολεία του εξωτερικού, δήλωσα χωρίς δεύτερη σκέψη Ιταλία κι έφτασα στη Νάπολι. Το 1993. ∆ίδασκα ελληνικά στα παιδιά των ελλήνων αξιωµατικών στη βάση του ΝΑΤΟ. Τραγική ειρωνεία για µένα που είχα φωνάξει τόσες φορές το σύνθηµα «Εξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ»...

***

Ζω στη Νάπολι εδώ και 18 χρόνια. Την είδα να ανθείκαι να καταρρέει. Ανθησεµε δήµαρχο τον Αντόνιο Μπασολίνο που νίκησε στις εκλογές, κατά κράτος, την Αλεσάντρα Μουσολίνι, την εγγονή του Ντούτσε...Ο Μπασολίνο έδωσε µεγάλη βαρύτητα στον πολιτισµό, έφερε τουρισµό, έσπασε το άβατο κάποιων περιοχών όπου δεν µπορούσε να πατήσει η αστυνοµία. Η «χρυσή εποχή»της Νάπολι διήρκεσε µίαοκταετία. Με το πέρασµα των χρόνων ο Μπασολίνο δηµιούργησε το δικό του πελατειακό δίκτυο, αναµείχθηκε σε οικονοµικά σκάνδαλα, απογοήτευσε τους υποστηρικτές του. Η Νάπολι άρχισε να γίνεται ξανά µια προβληµατική πόλη. Ο εσωτερικός πόλεµος της Καµόρα τής έδωσε τη χαριστική βολή... Ολη η Ιταλία άλλαξε µε συγκλονιστικό τρόπο αυτά τα χρόνια. Εξακολουθώ να αναρωτιέµαι πώς γίνεται ένας τόσο πολιτισµένος λαός να έχει παραδοθεί άνευ όρων σε αυτό το κατασκεύασµα που λέγεται Μπερλουσκόνι. Η Ιταλία, σε ποιότητα πολιτικής, είναι χειρότερη από την Ελλάδα. Εχει όµως µια οικονοµική βάση που της επιτρέπει να επιβιώνει και να µην καταρρέει σαν κι εµάς.

***

Στο ταξίδι κατάλαβα ότι είναι δύσκολο να ταξιδεύεις σαν γυναίκα, γιατί συχνά θεωρείσαι θήραµα. Το ταξίδι θεωρείται ακόµη γένους αρσενικού... Εµαθα να διακρίνω τις διαφορές. Οι Ιταλοίαγαπούν την πολιτιστική παράδοσή τους, είναι λιγότερο εθνικιστέςκαι πιο τοπικιστές από εµάς. Εµαθα να εκτιµώ και τα δικά µας θετικά, τα οποία, ζώντας στην Ελλάδα, πολλές φορές υποτιµούσα. Γενικά έµαθα να µη θεωρώ τίποτε ως δεδοµένο και να µην επαναλαµβάνω άκριτα όλες τις κοινοτοπίες που ισχύουν και για τις δύο πατρίδες µου. Στο πλαίσιο της αποστολής µου εδώ, που είναι ηδιάδοση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισµού, προσπάθησα επίσηςνα µην αναπαράγω τη φολκλόρ εικόνα της Ελλάδας. Η κλασική παιδεία των Ιταλών έχει δηµιουργήσει ένα εξαιρετικά εύφορο έδαφος και για τη διάδοση της νεοελληνικής παιδείας. Αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να αξιοποιηθεί κατάλληλα, διευρύνοντας τα κριτήρια της ελληνικής πολιτείας που έχει µάθει να στηρίζεται µόνο «στων Ελλήνων τις κοινότητες», οι οποίες, υποτίθεται, «φτιάχνουν άλλους γαλαξίες»... Χωρίς να είµαι ξενοµανής και χωρίς ποτέ να έχω απαρνηθεί την ελληνική µου ταυτότητα, οµολογώ πως µου αρέσει όταν οι φίλοι µου στην Ελλάδα µε φωνάζουν «ναπολετάνα». Οπως θα ’λεγε κι ο συµπατριώτης µου ο Χριστιανόπουλος, «δε ρωτάµε το δέντρο αν αγαπάει το χώµα όπου ρίζωσε»...

Οι ροδίτες της νάπολι

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις που έκανα στη Νάπολι είναι οι ελληνόφωνοι που προέρχονται από τα Δωδεκάνησα. Εδώ υπάρχει μια αρκετά μεγάλη αντιπροσωπεία αυτών των Ιταλών που έχουν γεννηθεί στα Δωδεκάνησα ή προέρχονταν από τις ιταλικές παροικίες της Ιωνίας. Ολοι τους μιλούσαν ελληνικά ή μάλλον «ρωμαίικα», όπως προσδιόριζαν οι ίδιοι τη γλώσσα τους. Φοιτούσαν μαζί με τους Ελληνες στα σχολεία των Φρερ, όπου υποχρεωτικά διδασκόταν η ιταλική. Οι άνθρωποι αυτοί, εκτός του ότι είναι φορείς ενός ελληνικού γλωσσικού ιδιώματος που τείνει να εκλείψει, πρωτοστατούν στην ίδρυση φιλελληνικών συλλόγων, διατηρούν επαφή με την πρώην πατρίδα και αναδεικνύονται οι καλύτεροι πρεσβευτές, και μάλιστα ανυστερόβουλοι, του πολιτισμού μας.

Οι Ροδίτες της Νάπολι είναι ο πυρήνας ενός φιλελληνικού συλλόγου που ιδρύθηκε εδώ και ονομάζεται «Αστρο της Ρόδου». Aπό το 2003, με πρωτοβουλία του συλλόγου, λειτουργεί το μοναδικό στην πόλη σχολείο ενηλίκων για τη διδασκαλία της ελληνικής, που φιλοξενείται στην έδρα της Ελληνικής Αδελφότητας της Νάπολι και στο οποίο διδάσκω εθελοντικά Ελληνική Γλώσσα και Πολιτισμό. Εχω την αίσθηση πως έτσι ξαναπιάνουμε το νήμα της ιστορίας αυτής της πόλης, καθώς μία από τις εκδοχές της ελληνικής αποίκισής της θέλει τους Ροδίτες ως πρώτους αποίκους της Νάπολι, οι οποίοι έφεραν εδώ τη λατρεία της νύμφης Παρθενόπης. Εδωσαν έτσι το όνομά της στον πιο παλιό οικισμό, πριν από τη δημιουργία της Νεαπόλεως, η οποία προέκυψε από τη συνένωση τέτοιων οικισμών της περιοχής.

Του Γκαζμεντ Καπλανι
gazikap@gmail.com
Πηγή Το Βήμα
5.6.2011

Στη στήλη «Grεεκs» οι Ελληνες που ζουν, προσωρινά ή για πάντα, σε διάφορες χώρες του κόσμου αφηγούνται τις αληθινές ιστορίες τους και μιλούν για την Ελλάδα του χθες και του σήμερα. 

Η Μικρή Ιταλία...μικραίνει - Οι τελευταίοι Ιταλοί στη Νεοϋρκέζικη γειτονιά "Μικρή Ιταλία"

Το 1950, οι μισοί κάτοικοι της Μικρής Ιταλίας, που συνολικά ανέρχονταν σε 10.000, ήταν ιταλικής καταγωγής. Οι στενοί δρόμοι αυτής της νεοϋορκέζικης γειτονιάς αντηχούσαν από τις παιδικές φωνές και τις μελωδικές κουβέντες που αντήλασσαν οι διερχόμενοι στα ιταλικά. Τότε ο ένας στους πέντε κατοίκους είχε γεννηθεί στην Ιταλία. Η απογραφή του 2000 έδειξε ότι οι Ιταλοαμερικανοί στη γειτονιά ανέρχονταν στο 6% του τοπικού πληθυσμού, ενώ μόνο 44 είχαν γεννηθεί στην Ιταλία. Μισό αιώνα νωρίτερα οι γεννημένοι στην Ιταλία ανέρχονταν σε 2.149 άτομα. Η πιο πρόσφατη απογραφή, του Δεκεμβρίου, υποδεικνύει ότι το ποσοστό των Ιταλοαμερικανών έχει συρρικνωθεί σε λιγότερο από 5%, ενώ ούτε ένας δεν έχει γεννηθεί στην Ιταλία.

Η Μικρή Ιταλία γίνεται όλο και μικρότερη. Η Τσάιναταουν επεκτάθηκε προς Βορράν, το Σόχο προς τη Δύση και μαζί «κατάπιαν» τη γειτονιά των Ιταλών. Σήμερα η καρδιά της ιταλικής κοινότητας της Νέας Υόρκης υπάρχει μόνο στις νοσταλγικές αναμνήσεις των παλαιότερων και στους τουριστικούς οδηγούς. Εκεί που κάποτε υπήρχαν μικρά ιταλικά εστιατόρια, σήμερα βλέπει κανείς διαφημιστικές πινακίδες στα κινεζικά για σπα και ευχές για την κινέζικη πρωτοχρονιά.

Η λέσχη της οικογένειας Γκαμπίνο στον αριθμό 247 της οδού Μάλμπερι έχει μετατραπεί σε μπουτίκ, ενώ πρόσφατα, έως το 2005, ο Βίνσεντ Τζιγκάντε, «νονός» της οικογένειας Τζενοβέζε, περιφερόταν στους δρόμους με μπουρνούζι και παντόφλες υποδυόμενος τον ψυχικώς ασθενή για να αποφύγει τη σύλληψη. Τον περασμένο μήνα απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον εκατό μαφιόζων της Νέας Υόρκης, κανείς από τους οποίους δεν κατοικεί στη Μικρή Ιταλία.

Πέρυσι η Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων, κατά τον σχεδιασμό του χάρτη της περιοχής, δεν χάραξε σαφή όρια ανάμεσα στις δύο γειτονιές.

Σε αυτήν, όμως, τη γειτονιά που εξαφανίζεται, πολλά από τα μικρά «μνημεία της ιστορίας της» επιβίωσαν και γνωρίζουν ιδιαίτερη ακμή χάρη στους τουρίστες και σε αυτό που ο συγγραφέας Νίκολας Πιλέτζι περιγράφει ως «Ιταλούς του Σαββατοκύριακου»: τους εύπορους και ευτραφείς γιους των αδύνατων μεταναστών πατεράδων τους.

Ενα από αυτά τα μνημεία της γειτονιάς είναι το μικρό μπακάλικο της οικογένειας Ντι Πάλο, που άνοιξε το 1903, μία μόλις δεκαετία από το Alleva, το οποίο επαίρεται ότι είναι το παλαιότερο τυροπωλείο των ΗΠΑ, και το κατάστημα της οικογένειας Ντι Φεράρα που άνοιξε τις πόρτες του το 1892. Πέντε γενιές συγγενών εργάζονται σε αυτά τα τρία καταστήματα, αλλά και τα τρία δεν έχουν αρνηθεί την τεχνολογία και πωλούν τα προϊόντα τους και μέσω Ιντερνετ.

Το 1990, διηγείται ο Λου ντι Πάλο, ο άρρωστος πατέρας του κληροδότησε τα κλειδιά της επιχείρησης στην επόμενη γενιά. «Ετσι αποφασίσαμε να γυρίσουμε προς το παρελθόν, προς την ιστορία και τις ρίζες μας, να υιοθετήσουμε τον τρόπο που δούλευαν το μαγαζί οι γονείς, οι παππούδες και προπαππούδες μας. Θελήσαμε να γίνουμε μια οικογενειακή, μια ανθρώπινη επιχείρηση που θα έχει στο κέντρο της τον πελάτη. Εξακολουθούμε να είμαστε ένα μικρό κατάστημα, αλλά ταυτόχρονα είμαστε σημείο αναφοράς, ένας προορισμός στη γειτονιά. 

Ο κόσμος μού λέει: “Τι ωραία. Ακόμα βρίσκεστε εδώ”. Τους απαντώ ότι θα βρίσκομαι εδώ όσο εξακολουθούν να έρχονται», καταλήγει ο Ιταλοαμερικανός επιχειρηματίας.

Του Sam Roberts (The New York Times)

Πηγή Καθημερινή

23.2.2011

Η Αθήνα μπορεί να διδαχθεί πολλά από τη Φλωρεντία

Στα «μεσημεριανάδικα» της τηλεόρασης, αλλά και σε κάποιους διαδρόμους της Βουλής, κάποιοι βρήκαν μια καλή λύση για να ξεφύγει η χώρα από τα δεινά της κρίσης. Ισχυρίζονται ότι οι άλλοι λαοί πρέπει να πληρώσουν πνευματικά δικαιώματα για τα «φώτα που ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός προσέφερε στον κόσμο». Ακούγεται ανόητο· εδώ δεν μπορούν πλέον να μαζέψουν πνευματικά δικαιώματα ούτε οι δισκογραφικές εταιρείες για σύγχρονα πνευματικά έργα, θα ζητήσουμε εμείς να πληρωθούμε κάθε φορά που κάποιος απαγγέλλει «Ανδρα μοι έννεπε, μούσα, πολύτροπον...»;

Οι Φλωρεντινοί όμως κατά κάποιον τρόπο το έχουν κάνει. Διότι για ποιο λόγο θα πλήρωνε κάποιος 5,5 ευρώ για ένα καπουτσίνο, αν δεν βρισκόταν στην Πιάτσα Ντε λα Σινορία, απέναντι από το παλάτι των Μεδίκων; Στην αλμυρή τιμή περιλαμβάνονται και τα πνευματικά δικαιώματα για το υπέροχο αντίγραφο του Δαβίδ του Μιχαήλ Αγγελου που θαυμάζει κάποιος πίνοντας τον καφέ του στην πλατεία.

Ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της Τοσκάνης. Οι μεγάλοι οίκοι μόδας ξεκίνησαν από τη Φλωρεντία, αλλά ως πολυεθνικές άφησαν μόνο τα κεντρικά γραφεία στην πόλη. Τα εργοστάσια βρίσκονται στις χώρες του φθηνού εργατικού δυναμικού και τα χρήματα, στις τράπεζες που έχουν τις καλύτερες αποδόσεις. Το μόνο κεφάλαιο που δεν μπορεί να μετακινηθεί είναι τα Παλάτσι των Μεδίκων, οι τεράστιες συλλογές έργων τέχνης και η αυθεντική κουζίνα της Τοσκάνης. Ολα αυτά μπορεί να τα απολαύσει κανείς σε σχετικά υψηλές τιμές, ίσως επειδή συμπεριλαμβάνουν και τα πνευματικά δικαιώματα για την Αναγέννηση, η οποία άνθησε εκεί. 

Δεν υπάρχει, δηλαδή, λόγος να πληρώσει κάποιος 40 ευρώ μια μεγάλη μπριζόλα, αν α) δεν είναι η αυθεντική «Μπιστέκα Φιορεντίνα», β) δεν βρισκόταν στην πόλη για να θαυμάσει τη μεγαλύτερη συλλογή αναγεννησιακής τέχνης με έργα του Λεονάρντο, του Μποτιστέλι, του Τισιάνο κ. ά. Η τελευταία απόγονος των Μεδίκων έκανε τη μεγαλύτερη δωρεά στην ιστορία. Τα έργα που η οικογένεια μάζεψε επί τέσσερις αιώνες και δεν είναι μόνο ζωγραφικής και γλυπτικής της Αναγέννησης. Χάρισε επίσης τις συλλογές με αμέτρητα ρωμαϊκά έργα τέχνης και μεσαιωνικά κειμήλια, την πρώτη ολοκληρωμένη χαρτογράφηση του κόσμου, μέχρι και συλλογή πρώιμων επιστημονικών εργαλείων που σήμερα απαρτίζουν το μουσείο Galileo.

Τα πνευματικά δικαιώματα γι’ αυτόν τον πλούτο δεν εισπράττονται μόνο από τα χιλιάδες εισιτήρια που κόβονται ή από τους οδηγούς που πουλιούνται στα μουσεία. Ολόκληρη η πόλη είναι φτιαγμένη για να πληρώνει κάποιος. Οχι με κάποιο κεντρικό σχεδιασμό, αλλά από μικρές ιδιωτικές επιχειρήσεις που με πολύ μεράκι προσφέρουν με το αζημίωτο τις υπηρεσίες τους. Από μαγαζιά που πουλούν τοπικά προϊόντα, μέχρι ζαχαροπλαστεία που συνεχίζουν τη φλωρεντινή τέχνη των γλυκισμάτων, μέχρι μικρά γουστόζικα ξενοδοχεία των 6 - 7 δωματίων που στεγάζονται σε έναν όροφο κάποιας παλιάς πολυκατοικίας. Είναι, δε, εκπληκτικό να βλέπει κανείς δεκάδες άτομα να περιμένουν υπομονετικά μπροστά σε «τρύπες» (2x4 τ. μ.) που προσφέρουν πανίνι (ψωμί) με αλλαντικά Τοσκάνης. Εκεί όπου η ποιότητα δεν είναι «τουριστική» οι επισκέπτες μπορεί να περιμένουν και μισή ώρα στην ουρά. Θα πληρώσουν δέκα ευρώ για ένα σάντουιτς με πεκορίνο και ένα μικρό ποτήρι κρασί από την περιοχή Κιάντι και θα το φάνε στον δρόμο χαζεύοντας βιτρίνες.

Οι Φλωρεντινοί κατανόησαν ότι έχουν κάποια μοναδικά πράγματα που δεν απειλούνται από την παγκοσμιοποίηση. Αντί να κλαυθμυρίζουν που χάθηκαν τόσες δουλειές ραπτικής, παγκοσμιοποίησαν ό, τι καλύτερο και πιο στέρεο είχαν. Εφτιαξαν χιλιάδες επιχειρήσεις γύρω από την ιστορία και τις παραδόσεις τους και πωλούν υπηρεσίες ενσωματώνοντας στις τιμές και τα πνευματικά δικαιώματα της Αναγέννησης. Δεν ξέρουμε πόσο έπληξε η κρίση την πόλη των Μεδίκων, αλλά ουδείς φαντάζεται να κλείσει τις πόρτες των Παλάτσι που στεγάζουν τα μεγάλα μουσεία. Κανείς δεν καπνίζει σε δημόσιους χώρους και δεν αφήνουν ώρα να μην εκμεταλλευτούν το χρυσωρυχείο των «πνευματικών δικαιωμάτων» που τους άφησε η ιστορία. Τα μαγαζιά είναι ανοιχτά μέχρι αργά το βράδυ, αλλά και τις Κυριακές. Το ωράριο είναι πλήρως απελευθερωμένο.

Σε ένα τραπέζι, ένας Αμερικανός καθηγητής από την Καλιφόρνια μιλούσε με ιδιαίτερο θαυμασμό για την Αρχαία Ελλάδα. Παρ’ όλα αυτά: «Θέλαμε να επισκεφθούμε φέτος την Αθήνα, αλλά με όλα αυτά που γίνονται... Καταλαβαίνετε...»

Καταλάβαμε: χάσαμε τα πνευματικά δικαιώματα που χρόνια τώρα ψάχνουν κάποιοι στα μεσημεριανάδικα...

Του Πασχου Mανδραβελη

Πηγή Καθημερινή

4.11.2010