Ανάπτυξη μέσω αποκρατικοποίησης

Μόνο έτσι θα απορροφηθεί η ανεργία. Μόνον έτσι θα δούμε τη χώρα μας να εκσυγχορνίζεται. Θα τη δούμε δηλαδή όπως της αξίζει!

Ενας ακόμη λανθασμένος υπολογισμός, επί του οποίου χτίζονται πολιτικές περιουσίες, είναι ότι ο λόγος για τον οποίο το κράτος οφείλει να πωλήσει κρατική περιουσία είναι επειδή χρειάζεται τα χρήματα για να μειώσει το έλλειμμα. Πράγματι, με τα κεφάλαια που θα συγκεντρωθούν θα μειωθεί το δημόσιο χρέος, ελαφρύνοντας έτσι το βάρος των τόκων και διευκολύνοντας την επαναφορά της οικονομίας μας σε συνθήκες κανονικής λειτουργίας.

Υπάρχει όμως και η ιδεολογική διαφωνία. Σε αυτήν στηρίζεται η καταγγελία των ιδιωτικοποιήσεων, την οποία, κατά κανόνα, περιφέρουν ντεμέκ αριστεροί. Παρόμοιες αντιλήψεις κατοχυρώνονται όταν υποκλίνονται σε αυτήν πρωθυπουργοί. Οπως συνέβη με τον δεύτερο πρωθυπουργό της μεγάλης κρίσης.

Ομως, όταν η τρόικα αποκάλυψε, τον Φεβρουάριο του 2010, ότι η Ελλάδα χρειάζεται 50 δισ. για να μην υποχρεωθεί σε νέες επονείδιστες περικοπές συντάξεων και πραγματικών κοινωνικών δαπανών, δεν κινήθηκε «ιδεολογικά». Το κίνητρο ήταν πρακτικό, αφού από τότε ήταν φανερό ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο.

Στην πράξη, η αποκρατικοποίηση είναι σημαντική και για τους δύο προαναφερθέντες λόγους. Υπάρχουν όμως ακόμη δύο λόγοι, εξίσου σημαντικοί. Η πώληση «φιλέτων» επιβάλλεται επειδή ακριβώς πρόκειται για αγαθά μεγάλης ή ειδικής αξίας. Δηλαδή για τον ίδιο ακριβώς λόγο για τον οποίο οι κρατιστές επιθυμούν να τα διαχειρίζονται οι ίδιοι και να παραμένουν εκτός αγοράς.

Αντιθέτως, η περιουσία αυτή θα αποδώσει πολλά περισσότερα αν η διαχείρισή της γίνει με κανόνες ανοικτού ανταγωνισμού και υψηλής παραγωγικότητας. Λιμάνια, σταθμοί, αεροδρόμιο, διαχείριση υδάτων, απορριμμάτων και κοινόχρηστων δικτύων, όσο παραμένουν στα χέρια των γραφειοκρατών, γίνονται αντικείμενο ληστρικής εκμετάλλευσης και απαξίωσης. Από τη διαχείριση αυτού του τύπου ωφελούνται ιδιώτες που «συναλλάσσονται» με υπαλλήλους, ληστεύοντας την κοινή μας περιουσία.

Πρακτικώς, αυτό που θα συμβεί είναι ό,τι έχει ήδη δοκιμαστεί με επιτυχία στο αεροδρόμιο της Αθήνας ή στην Αττική Οδό ή στα αστικά λεωφορεία της συμπρωτεύουσας ή στις αεροπορικές συγκοινωνίες ή στον εμπορευματικό σταθμό του Πειραιά. Η διαχείριση όλων αυτών με κριτήριο το κέρδος θα οδηγήσει σε περιφερειακή ανάπτυξη, αύξηση της απασχόλησης και πρόσθετους φόρους.

Ο άλλος πολύ σημαντικός λόγος για τον οποίο πρέπει να αναθέσουμε τη διαχείριση σε επιχειρηματικά κεφάλαια είναι ότι το κράτος δεν διαθέτει τα απαραίτητα χρήματα για τις τόσο απαραίτητες επενδύσεις. Ούτε μπορεί να τα εξεύρει. Η συνθήκη αυτή θα ισχύσει για αρκετά χρόνια. Στο διάστημα αυτό, όμως, είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθούν σημαντικότατες επενδύσεις σε υποδομές, υγεία, παιδεία, αγαθά και υπηρεσίες δημόσιας χρήσης, ορυκτού πλούτου, κοινωνικής οργάνωσης.

Η προσέλκυση κεφαλαίων αποτελεί όρο εθνικής επιβίωσης. Ταυτοχρόνως, η ανάθεση σε ιδιώτες της καλής διαχείρισης δημόσιων αγαθών είναι και ο ορθός δρόμος για την ανάπτυξη της οικονομίας. Μόνον έτσι θα πιάσουμε ρυθμούς που θα διαψεύδουν τη μιζέρια των αριθμών που αραδιάζουν οι τεχνοκράτες της τρόικας. Μόνον έτσι θα απορροφηθεί η ανεργία. Μόνον έτσι θα δούμε τη χώρα μας να εκσυγχρονίζεται. Θα τη δούμε δηλαδή όπως της αξίζει!

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Πηγή Καθημερινή

17.11.2012

Η οικονομία ως μέθοδος...

Μάθαμε στα χρόνια της αυτοκρατορίας του νεοφιλελευθερισμού να εξηγούμε πολλά και ακατανόητα, σ' ένα κοινωνικό κράτους, με το διάσημο αξίωμα «είναι η οικονομία, ηλίθιε!».

Πάντα, όμως, υπήρχαν μέγιστα ζητήματα, που δεν σχετίζονταν άμεσα με την οικονομία και παραμένανε γρίφοι για την πρακτική του πολιτικού βραχίονα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Αν, λόγου χάρη, η κατανάλωση είναι η κινητήρια δύναμη, πώς συμβιβάζονται οι επιβολές σκληρής λιτότητας; Σε παρόμοιες περιπτώσεις και για να κατανοηθούν τ΄ ανερμήνευτα γινόταν συνήθως επίκληση διάφορων εξω-αξιωματικών παραμέτρων. Οπως «το παράδοξο του νεοφιλελευθερισμού». Σύμφωνα μ' αυτό, ενώ διακηρυκτικά η κρατική παρέμβαση είναι εξοβελιστέα, προκειμένου ν' απαλλαγεί η οικονομία από τα κρατικά δεσμά, στην πράξη αυτή ενισχύεται, εντατικοποιείται και γνωρίζει νέες μέρες δόξας. Οπως στα ολιγαρχικά καθεστώτα των προηγούμενων αιώνων.

Αντί για απουσία κρατικού ελέγχου, γινόμαστε μάρτυρες της ασφυκτικής παρουσίας του. Ετσι το κράτος με αυταρχικό τρόπο επεμβαίνει ακόμη και σε αδιανόητα για την κλασική «ελεύθερη αγορά». Τα σχετικά παραδείγματα περισσεύουν. Παρεμβαίνει, όχι ρυθμιστικά, και για την προστασία των πολιτών του, όπως στο παρελθόν. Αλλά εν ονόματι της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία, υποτίθεται, ότι προϋποθέτει τη μη κρατική ανάμειξη. Εγκαθιδρύονται ακόμη και πολυετή «διευθυνόμενα» οικονομικά προγράμματα, σε πείσμα κάθε θεωρητικού πλαισίου του. Το «παράδοξο» στο απόγειό του καταλήγει στα καθ' ημάς -κι όχι μόνο- ν' καταλαμβάνει θέση κανόνα. Αντί για την υποσχόμενη απελευθέρωση της οικονομίας και των αγορών, επιβάλλονται καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης».

Ο απαλλαγμένος, δήθεν, από το κράτος νεοφιλελευθερισμός αναδεικνύεται σε φορέα ενός αυταρχικού κράτους. Για να εξηγήσουμε πάμπολλα, άλλα «παράδοξα» της πρακτικής και των χαοτικών αντιφάσεών του, ίσως χρειάζεται να καταφύγουμε σ' ένα άλλο λιγότερο διάσημο αξίωμα. Εκείνο της Θάτσερ: «Τα οικονομικά είναι η μέθοδος, ο στόχος είναι ν' αλλάξουμε τα συναισθήματα των ανθρώπων...». Αν στα συναισθήματα προσθέσουμε τις σκέψεις και την ταυτότητα του πολίτη, όπως έχει διαμορφωθεί στην πορεία συγκρότησης του διεευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, αναδύεται με σαφήνεια η φύση. Δεν έχουμε μπροστά μας ένα οικονομικό (και αντικοινωνικό) μοντέλο του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αλλά μια πολυμηχα­νή, με προδιαγραφές για την παραγωγή πολιτών, που πρέπει να έχουν άλλα συναισθήματα, άλλες αξίες, άλλη ανθρώπινη ζωή. Που πρέπει να συμμορφωθούν με πρότυπα, όπως τα οικονομικά μοντέλα. Αυτή είναι η νέα «επανάσταση». Ευτυχώς που υπάρχει η... αντεπανάσταση!

Του Τάκη Κατσιμάρδου

Πηγή ΕΘΝΟΣ

11.11.2012

Απολύσεις στο Δημόσιο

Γράφει ο κ. Πρεβελάκης σε γράμμα του προς την εφμ Καθημερινή :

Κύριε διευθυντά

Στο θέμα του Δημοσίου και των απολύσεων, πιστεύω ότι υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση, γιατί όταν προτείνουν κάποιοι (π.χ. η κ. Ξαφά) να μειωθεί ο δημόσιος τομέας, η επόμενη ερώτηση είναι τι θα γίνουν όλοι αυτοί που θα βρεθούν χωρίς δουλειά.

Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να απολυθούν 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι και να βρεθούν στον δρόμο (ακόμα και με κάποια χρονική παράταση, όπως προβλέπει η πρόταση της εφεδρείας). Μια τέτοια ομάδα θα μπορούσε να σχηματίσει κόμμα και να περάσει νόμο που να τους αποκαθιστά.

Ο τρόπος που θα μπορούσε να υπάρξει τέτοια μείωση στο Δημόσιο είναι να περάσουν αυτοί οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά και οι οργανισμοί που τους απασχολούν, στον ιδιωτικό τομέα.

Δεν μιλάω για ιδιωτικοποιήσεις (γιατί δεν θα βρεθούν επενδυτές να χρηματοδοτήσουν αυτήν την προσπάθεια), αλλά για αποκρατικοποιήσεις. Π.χ. παίρνουμε ένα δημόσιο οργανισμό, σχολείο, πανεπιστήμιο, μουσείο, νοσοκομείο, υπηρεσία ύδρευσης, αποκομιδής απορριμμάτων κ.λπ. και δημιουργούμε μια εταιρεία ιδιωτικού δικαίου (κερδοσκοπική ή μη) και δίνουμε τις μετοχές στους εργαζομένους, μαζί με ένα συμβόλαιο που θα τους επιτρέπει να συνεχίσουν να κάνουν ό,τι έκαναν και πριν, αλλά αντί να είναι υπάλληλοι του Δημοσίου, να είναι εργολάβοι (contractors) του Δημοσίου. Στο τέλος της μεταβατικής περιόδου, το κράτος θα δημοπρατήσει την παροχή αυτών των υπηρεσιών και αν ο αποκρατικοποιημένος οργανισμός μπορέσει να ανταγωνιστεί άλλες ιδιωτικές εταιρείες, το πείραμα θα έχει πετύχει, αν όχι, το πείραμα θα έχει αποτύχει και ο οργανισμός, αν δεν έχει βρει εν τω μεταξύ άλλες κερδοφόρες δραστηριότητες, θα κλείσει και οι εργαζόμενοι θα βρεθούν στον δρόμο. Δηλαδή, στο ίδιο σημείο που θα βρεθούν στο τέλος της εφεδρείας, αλλά έχοντας εν τω μεταξύ παράσχει υπηρεσίες στο Δημόσιο (αντί να κάθονται σπίτι τους περιμένοντας το κράτος να τους ταΐζει, όπως προβλέπει η εφεδρεία). Oσον αφορά τα σχολεία - πανεπιστήμια, το μέτρο μπορεί κάλλιστα να συνδυαστεί με ένα σύστημα κουπονιών που να επιτρέπουν στον κάτοχο να απευθυνθεί όπου θέλει (δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα) για να μορφωθεί. Τα φθηνά ιδρύματα απλώς θα πληρώνονται μέσω των κουπονιών, ενώ τα ακριβά θα μπορούν να χρεώνουν και κάποιο ποσό πέραν των κουπονιών. Τα νοσοκομεία θα μπορούν να λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία αυτής της πρότασης είναι το Δημόσιο να θέσει ρεαλιστικές τιμές για τις υπηρεσίες που αγοράζει. Τώρα το Δημόσιο καθορίζει μονομερώς την τιμή και οι υπόλοιποι προσπαθούν να βρουν άλλους τρόπους να εισπράξουν χρήματα για να επιβιώσουν (φακελάκια, ιδιαίτερα μαθήματα, άσκοπες εξετάσεις, ακριβά φάρμακα συγκεκριμένων εταιρειών κ.λπ.). Γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε κάποια ευρωπαϊκά ιδρύματα σαν benchmark ώστε οι τιμές να βασίζονται σε αυτά που χρεώνουν τα benchmark νοσοκομεία ή σχολεία ή ό,τι άλλο θέλετε. Παρόμοια μέθοδος χρησιμοποιείται ήδη για τον προσδιορισμό της τιμής των φαρμάκων.

Το Δημόσιο επίσης θα πρέπει να πληρώνει αυτά που χρωστάει με συνέπεια (αντίθετα με την παρούσα πρακτική όπου το Δημόσιο φεσώνει συστηματικά τους προμηθευτές του).

Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της λύσης είναι ότι το Δημόσιο ξεμπερδεύει μια για πάντα με τη διαχείριση ιδρυμάτων που έχει αποδείξει περίτρανα ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί. Αν π.χ. κάποιος κλέβει γραφική ύλη ή χαρτί τουαλέτας από τον τάδε αποκρατικοποιημένο οργανισμό, είναι θέμα των μετόχων του και της διοίκησής του, όχι του κράτους. Αν δεν μπορούν να ελέγξουν τα έξοδα, θα κλείσουν. Και τότε οι ίδιοι οι μέτοχοι - εργαζόμενοι θα βρεθούν στην ψάθα.

Συνταγματικά η λύση αυτή είναι νόμιμη, μια και οι οργανισμοί αυτοί θα πάψουν να υφίστανται και συνεπώς οι εργαζόμενοι μπορούν να απολυθούν. Απλώς θα συσταθεί αμέσως ένας ιδιωτικός οργανισμός ο οποίος θα ανήκει στους τέως υπαλλήλους και θα έχει την υποχρέωση να προσλάβει κατά προτίμηση από το προσωπικό του υπό διάλυση δημόσιου οργανισμού.

Προσέξτε, όχι υποχρεωτικά όλους, αλλά η απόφαση για το ποιοι θα μείνουν θα είναι απόφαση της νέας διοίκησης που θα εκπροσωπεί τους μετόχους. Επίσης, όποια περιουσιακά στοιχεία του δημόσιου φορέα δεν μπορούν να μεταβιβαστούν στον νέο φορέα (π.χ. κληροδοτήματα), αυτά μπορούν να παραχωρηθούν με τη μορφή μακροχρόνιου δανείου ή ενοικίασης.

Τέλος, αν ο ιδιωτικός οργανισμός δεν κάνει τη δουλειά που του έχει ανατεθεί, τότε το Δημόσιο μπορεί απλά να καταγγείλει τη σύμβαση όπως γίνεται σε κάθε περίπτωση εργολαβίας.

Το Δημόσιο θα έχει, λοιπόν, τραβήξει την πολυπόθητη γραμμή κάτω από τις δικές του οικονομικές υποχρεώσεις έναντι αυτών των οργανισμών.

Βασιλης Πρεβελακης - Eπ. καθ. Πανεπιστημίου Braunschweig, Γερμανίας Διευθύνων σύμβουλος AEGIS RESEARCH

Πηγή : Καθημερινή

14.11.2012

Ο πληθωρισμός στο Δημόσιο

Θ​​α σας εκμυστηρευθώ μια στιχομυθία που είχα με πρωτοκλασάτο υπουργό της κυβέρνησης Παπανδρέου το καλοκαίρι του 2010, όταν κουβεντιάζαμε το θέμα του περιορισμού του Δημοσίου. Μου είπε επί λέξει: «Χωρίς να θέλω να εκληφθεί σαν μομφή προς τον υπουργό Εθνικής Αμύνης (τότε ήταν ο κ. Βαγγέλης Βενιζέλος), μπορεί κάποιος να μου πει από ποιο εχθρό μάς προστατεύει το στρατόπεδο στη Τρίπολη; Γιατί δεν το καταργούμε ώστε να περιορίσουμε τα έξοδά μας;».

Είναι φανερό ότι η ερώτηση περιέχει και την απάντηση. Είναι ευνόητο ότι στην Τρίπολη το στρατόπεδο δεν μας προστατεύει από κανένα γνωστό εχθρό (εκτός αν αναβιώσει κανένας Τούρκος στρατηλάτης του 1821) και ο λόγος που το διατηρούμε είναι για να ενισχύσουμε την τοπική κοινωνία - οικονομία, σύμφωνα πάντοτε με το πελατειακό κράτος που έχουμε δημιουργήσει. Διάβασα κάπου ότι έχουμε συνολικά 500 στρατόπεδα. Ομολογώ ότι δεν μπορώ να επαληθεύσω την πληροφορία αυτή. Πάντως, ένα είναι βέβαιο: δημιουργούμε και συντηρούμε στρατόπεδα όχι μόνον εκεί που απαιτεί η Εθνική Ασφάλεια, αλλά και εκεί που θέλουμε να εξυπηρετήσουμε τοπικά συμφέροντα. Η στιχομυθία, όμως, αποκαλύπτει και κάτι άλλο. Είναι γεγονός ότι ορισμένοι υπουργοί ήξεραν τι έπρεπε να γίνει προκειμένου να ανταποκριθούμε στις δύσκολες περιστάσεις, αλλά είτε δεν το έκαναν είτε δεν μπορούσαν να το κάνουν. Πάμε παρακάτω. Οταν ο Αλέκος Παπαδόπουλος ήταν υπουργός Υγείας (2000 - 2002), οι συνεργάτες του τον προέτρεπαν να εκμεταλλευθεί τους κοινοτικούς πόρους για να δημιουργηθούν νέες μονάδες Υγείας. Η σοφή απάντησή του ήταν: «Ωραία, να χτίσουμε το νοσοκομείο με ξένα χρήματα, αλλά με τι χρήματα θα το συντηρούμε στο μέλλον;». Φυσικά, το πόσο δίκαιο είχε το βλέπουμε σήμερα, που το υπουργείο Υγείας προσπαθεί να περιορίσει τις μονάδες Υγείας προκειμένου να ανταποκριθεί στην αμείλικτη πραγματικότητα. Το μεγαλύτερο, όμως, δυστύχημα είναι ότι ανθρώπους σαν τον Αλέκο Παπαδόπουλο, οι οποίοι σκέφτονταν διαφορετικά, τους απέβαλε το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα.

Σπατάλες παντού

Ο πληθωρισμός των υπηρεσιών δεν σταματάει εδώ. Συνεχίζεται και στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ. «Εχουμε δημιουργήσει ΑΕΙ και ΤΕΙ παντού με πλεονάζοντα τμήματα, στα οποία είναι αμφίβολο αν υπάρχουν επαρκείς φοιτητές για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους. Ολα αυτά θέλουν υποδομές και προσωπικό το οποίο συντηρείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, ανεξάρτητα από τη βιωσιμότητα ή την ανταποδοτικότητά τους.

Αν έβγαινε κάποιος πολιτικός και πρότεινε να μοιράζουμε κρατικά χρήματα στις καφετέριες και στα σουβλατζίδικα και να επιδοτούμε τα ξενοίκιαστα διαμερίσματα κάποιας πόλης, θα τον στέλναμε στο φρενοκομείο. Ακριβώς αυτό όμως κάνουμε όταν δημιουργούμε ή διατηρούμε κάποιο τμήμα ΑΕΙ ή ΤΕΙ σε μια πόλη που δεν έπρεπε.

Στρατόπεδα, νοσοκομεία και εκπαιδευτικά ιδρύματα σε πληθωρισμό. Αυτή είναι μια διαπίστωση που δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί. Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις.

Διάβασα πρόσφατα στις εφημερίδες για τις ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις) που χρηματοδοτούσε το υπουργείο Εξωτερικών. Και αυτές στην ίδια κατηγορία είναι. Μάλιστα, όταν αναζητήσαμε να βρούμε σε πόσες οργανώσεις το κράτος δίνει χρήματα, διαπιστώσαμε ότι από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους δόθηκαν χρήματα σε περισσότερα από 20.000 ΑΦΜ τα τελευταία χρόνια! Απίστευτο και όμως αληθινό. Οποιος ήθελε χρήματα και είχε κάποιο «δόντι» δημιουργούσε είτε μια ΜΚΟ είτε ένα πολιτιστικό σύλλογο για την προστασία δεκάφυλλου τριφυλλιού (που δεν υπάρχει) είτε έναν αθλητικό σύλλογο και εξασφάλιζε κάποια καλή χορηγία εις υγείαν των κορόιδων.

Θέλετε ακόμα μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα πληθωρισμού στο Δημόσιο. Οι διάφοροι νόμοι για τη φορολογία είναι 110.000 σελίδες. Ο Κώδικας Βιβλίων και Στοιχείων περιλαμβάνει 323 (τριακόσια είκοσι τρία) διαφορετικά παραστατικά και βιβλία! Τα αναπηρικά επιδόματα είναι περισσότερα από 110 και οι ειδικότητες των καθηγητών στη Μέση Εκπαίδευση είναι διπλάσιες απ’ ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Καλές είναι οι διαπιστώσεις, αλλά απαιτούνται και προτάσεις. Μια επιχείρηση, αν βρισκόταν εκεί όπου βρίσκεται η χώρα μας τα τελευταία τρία χρόνια, θα ξεκινούσε με ένα λευκό χαρτί και δεν θα θεωρούσε τίποτα δεδομένο. Επανεξέταση όλων των δραστηριοτήτων από την αρχή. Τα στρατόπεδα, τα νοσοκομεία τα σχολεία τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, αλλά και τις ΜΚΟ και τις λοιπές οργανώσεις. Οπου αναλώνεται κρατικό χρήμα θα έπρεπε να δικαιολογηθεί η βιωσιμότητα της δραστηριότητας και όχι το πελατειακό όφελος. Μόνο έτσι θα είχαμε αποφύγει τις οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Είναι πράγματι πολύ περίεργο το πώς σκέφτονται οι πολιτικοί. Κόβουν τις συντάξεις σε 2,5 εκατ. συνταξιούχους και τους μισθούς των 700.000 δημοσίων υπαλλήλων, αλλά δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν με τοπικές κοινωνίες γιατί αντιδρούν οι τοπικοί βουλευτές. Πώς να πάει ο τόπος μπροστά. Η μόνη λύση είναι να ξεκινήσουμε πολλά πράγματα από εντελώς μηδενική βάση, διότι είναι πρακτικά αδύνατο να διορθωθούν οι καταστάσεις με μερεμέτια.

Του κ. Ανδρέα Δρυμιώτη*

* Ο κ. Δρυμιώτης είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.

Πηγή Καθημερινή

23.9.2012

Το μετέωρο βήμα των ΚΕΠ

Το 2001 το πρώτο Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ) εγκαινιάστηκε από τον τότε πρωθυπουργό κ. Κώστα Σημίτη. Ισως πρόκειται για το μοναδικό... αρκτικόλεξο στην ιστορία της ελληνικής δημόσιας διοίκησης που για τους πολίτες δεν παραπέμπει αυτομάτως σε ταλαιπωρία. Πάνω από δέκα χρόνια μετά ο θεσμός που κατά καιρούς διαφημίστηκε ως πιλότος και για το υπόλοιπο Δημόσιο ακολουθεί μάλλον τη γενικότερη εικόνα παρακμής των υπηρεσιών του. Λιγότερο προσωπικό, ελλείψεις σε υλικοτεχνική υποδομή και ταυτόχρονα αυξημένες αρμοδιότητες για έναν θεσμό που εξυπηρετεί περίπου 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους τον χρόνο.

Η αναμονή στο ΚΕΠ του Συντάγματος, το μεγαλύτερο της χώρας, δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Παρ' όλα αυτά οι εργαζόμενοι στα γκισέ δεν προλαβαίνουν κυριολεκτικά να σηκώσουν κεφάλι, καθώς οι εξυπηρετούμενοι παραμένουν για λίγη ώρα μπροστά τους, εναλλάσσονται όμως συνεχώς. Εδώ εξυπηρετούνται περίπου 180.000-190.000 άνθρωποι κάθε χρόνο, οι οποίοι έρχονται για επικυρώσεις, πιστοποιητικά γέννησης, βεβαιώσεις γνησίου υπογραφής και κάθε άλλου είδους διοικητική πράξη.

Ως πριν από δύο χρόνια στο συγκεκριμένο ΚΕΠ εργάζονταν περίπου 50 άτομα, σε πρωινή και απογευματινή βάρδια. Αυτή τη στιγμή, αφού πλέον δεν υπάρχουν συμβασιούχοι, έχουν απομείνει περίπου 30. «Την ίδια στιγμή οι διοικητικές πράξεις αρμοδιότητας των ΚΕΠ έχουν ξεπεράσει τις 1.100, όταν ο θεσμός ξεκίνησε ήταν περίπου 600. Από τα ΚΕΠ περνούν διαδικασίες που σχετίζονται με φορολογικά, ληξιαρχικά, εργασιακά, στρατολογικά και άλλου είδους θέματα. Πρόσφατα είχαμε το παράδειγμα τα πανεπιστήμια να στέλνουν σε εμάς φοιτητές και γονείς για μεταγραφές, μια διαδικασία που δεν προβλέπεται να γίνει μέσω ΚΕΠ» λέει η κυρία Μαρία Σανταμούρη, υπάλληλος σε ΚΕΠ του δήμου της Αθήνας. Αναφέρει μάλιστα και το σουρεαλιστικό παράδειγμα «γυναίκας που ήρθε εδώ για βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής για τον γιο της που νοσηλευόταν σε νοσοκομείο, καθώς οι διοικητικές υπηρεσίες του νοσοκομείου την παρέπεμψαν εδώ. Υπάρχει γενικά η εντύπωση πως τα ΚΕΠ είναι αυτό στο οποίο μπορούν να φορτώνονται όλες οι δουλειές του Δημοσίου» συμπληρώνει.

Οποια και να είναι η άποψη των υπαλλήλων για τον φόρτο εργασίας τους, το σίγουρο είναι ότι σε μεγάλο μέρος των πολιτών επικρατεί ακόμη η άποψη πως το ΚΕΠ είναι ένα «μέρος που θα κάνεις τη δουλειά σου γρήγορα και χωρίς άγχος, το αντίθετο από ό,τι συμβαίνει στις περισσότερες άλλες δημόσιες υπηρεσίες» λέει ο Παναγιώτης, ένας από τους πολίτες που βρέθηκαν εκείνη την ημέρα στο ΚΕΠ του Συντάγματος. Την ίδια στιγμή οι υπάλληλοι του ΚΕΠ στο Σύνταγμα παρατηρούν ότι «και οι πολίτες τον τελευταίο καιρό εκνευρίζονται όλο και πιο εύκολα, αποτέλεσμα ίσως και της γενικότερης συγκυρίας», όπως λέει η Αγγελική, η οποία έχει να αντιμετωπίσει καθημερινά «τόσο τις ανάγκες των πολιτών όσο και ορισμένες υπηρεσίες όπως οι ΔΟΥ, που δεν είναι πάντα συνεργάσιμες. Πάντως ακόμη υπάρχει εκτίμηση στον θεσμό. Πιστεύω πως αυτό έχει να κάνει και με το γεγονός ότι η εκπαίδευση των υπαλλήλων βασίστηκε ακριβώς στη λογική να είναι όσο το δυνατόν πιο εξυπηρετικοί προς τους πολίτες».

Συνολικά αυτή τη στιγμή στη χώρα λειτουργούν περίπου 1.150 ΚΕΠ, με τον αριθμό των υπαλλήλων σε αυτά να μην ξεπερνά τους 2.800. Αυτό σημαίνει ότι πολλά από τα ΚΕΠ σε αραιοκατοικημένα μέρη της επαρχίας λειτουργούν με έναν ή κανέναν υπάλληλο, μόνο για κάποιες ημέρες της εβδομάδας. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σωματείων Εργαζομένων στα ΚΕΠ κ. Κωνσταντίνο Βώνο, κομβικό σημείο για την υποβάθμιση του θεσμού «ήταν ο "Καλλικράτης", ο οποίος βέβαια συνέπεσε με την οικονομική κρίση. Αυτή τη στιγμή ο θεσμός πατάει σε δύο βάρκες, χωρίς να γίνονται πάντα σαφή τα όρια των αρμοδιοτήτων και των στόχων. Την ίδια στιγμή που το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης μεταφέρει νέες αρμοδιότητες στα ΚΕΠ, οι δήμαρχοι φροντίζουν, συχνά ανεπίσημα, να αποσπούν ανθρώπους από τα ΚΕΠ και να τους τοποθετούν σε άλλες υπηρεσίες. Εχει παρατηρηθεί το φαινόμενο υπάλληλοι των ΚΕΠ να εργάζονται στα δημοτολόγια, σε άλλες διοικητικές υπηρεσίες των δήμων, ακόμη και ως μετρητές σε δημοτικές εταιρείες ύδρευσης. Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, αρκετά ΚΕΠ της χώρας θα βάλουν λουκέτο».

«Εδώ και κάποια χρόνια ο θεσμός έχει αφεθεί στην τύχη του. Φορτώνεται συνέχεια με καινούργιες αρμοδιότητες, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη ενημέρωση και εκπαίδευση των εργαζομένων» λέει η κυρία Μαίρη Κιάσσου, εργαζόμενη στο ΚΕΠ Αμπελοκήπων. Παραδέχεται ότι το ωράριο των έξι ωρών ημερησίως δεν είναι από τα πλέον επίπονα, «όμως ό,τι και να συμβεί εδώ είναι μια δουλειά που θα φύγεις "σκασμένος" στο τέλος της ημέρας. Και βέβαια δεν είναι λίγες οι φορές που η εγκύκλιος για κάποια καινούργια διαδικασία που θα γίνει μέσω ΚΕΠ έρχεται μόλις το μεσημέρι της προηγούμενης ημέρας, κάτι που σημαίνει επιπλέον δουλειά στο σπίτι και πολλές φορές τελικά δυσκολίες στο να εξυπηρετηθούν οι πολίτες σωστά και άμεσα».

Θεσμοί «στα χαρτιά»
Σπατάλες, ελλείψεις και αναχρονισμοί
Είτε μιλάμε για τα μεγάλα ΚΕΠ των αστικών κέντρων είτε για τα μικρότερα της Περιφέρειας, γενική εντύπωση είναι ότι λόγω των πιεσμένων οικονομικών των δήμων φαινόμενα όπως χαλασμένα φωτοτυπικά και παλιοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές πολλαπλασιάζονται, την ίδια στιγμή που κάποιες δαπάνες που θα μπορούσαν να λείπουν συνεχίζονται και αυξάνονται.

«Ενα παράδειγμα σπατάλης είναι η ιστορία του ΑΜΚΑ. Στο δικό μας ΚΕΠ καταναλώνουμε σχεδόν ένα πακέτο χαρτί την ημέρα μόνο και μόνο για να τυπώνουμε αντίγραφα που αναγράφουν τον συγκεκριμένο αριθμό τον οποίο ζητούν τα ασφαλιστικά ταμεία από τους ασφαλισμένους, κάτι που θα μπορούσαν εύκολα να βρουν ηλεκτρονικά» λέει ο κ. Βυώνης που εργάζεται στο ΚΕΠ της οδού Ακαδημίας.

«Το πιο βασικό είναι να επεκταθεί όσο το δυνατόν γίνεται η ψηφιακή επικοινωνία μεταξύ των υπηρεσιών» λέει από την πλευρά της η προϊστάμενη στο ΚΕΠ του Συντάγματος. «Ακόμη και τώρα αναγκαζόμαστε να επικοινωνούμε ταχυδρομικά ή διά ζώσης με υπηρεσίες όπως, π.χ., είναι το υπουργείο Μεταφορών. Θεσμοί όπως η ψηφιακή υπογραφή έχουν μείνει "στα χαρτιά". Το αποτέλεσμα είναι ο χρόνος εξυπηρέτησης των πολιτών να καθυστερεί, ενώ εμείς ξοδεύουμε εργατοώρες που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν πολύ καλύτερα». 

Πηγή Το Βήμα

23.9.2012

Απολύσεις από το Δημόσιο για να σωθούμε

Τ​​ην ώρα που οι Ευρωπαίοι εταίροι μας επαναλαμβάνουν σε όλους τους τόνους ότι δεν θα υπάρξει καμία κοινοτική αλληλεγγύη χωρίς εθνική υπευθυνότητα, οι κυβερνητικοί εταίροι επιμένουν σε «κόκκινες γραμμές» που εμποδίζουν την εφαρμογή του προγράμματος σταθεροποίησης. Η παράλογη εμμονή στην άρνηση των απολύσεων στο Δημόσιο, ακόμη και για επίορκους δημόσιους υπαλλήλους, θέτει σε κίνδυνο την έγκριση της επόμενης δόσης του δανείου και την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Η καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων για να οριστικοποιηθούν τα μέτρα που η κυβέρνηση συμφώνησε με την τρόικα τον Φεβρουάριο κοστίζει ακριβά στην οικονομία. Κάθε μέρα που περνάει χάνουν τη δουλειά τους πάνω από 1.000 άτομα στον ιδιωτικό τομέα. Μέσα στον Ιούνιο, 34.337 άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους, σύμφωνα με το τελευταία στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας.

Την ώρα που ιδιωτικές επιχειρήσεις κλείνουν και η ανεργία αγγίζει το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού, η κυβέρνηση μετατάσσει υπαλλήλους από τις ζημιογόνες ΔΕΚΟ στο Δημόσιο χωρίς να τολμά να απολύσει ούτε έναν περισσευούμενο υπάλληλο. Οι μετατάξεις όμως δεν οδηγούν σε συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, όπου απασχολείται το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού. Το πολιτικό κατεστημένο αντιμετωπίζει τους 600.000 ιδιωτικούς υπαλλήλους που έχασαν τη δουλειά τους από την αρχή της κρίσης σαν ένα στατιστικό στοιχείο για το οποίο δεν φέρει ευθύνη, ενώ ταυτόχρονα επιμένει ότι δεν πρόκειται κανείς δημόσιος υπάλληλος να απολυθεί! Η ολιγωρία που έχει επιδείξει στην προσπάθεια συρρίκνωσης του Δημοσίου και απελευθέρωσης της οικονομίας από τα δεσμά του κράτους είναι υπεύθυνη για το γεγονός ότι η αβεβαιότητα παρατείνεται, οι απλήρωτες υποχρεώσεις συσσωρεύονται, και η ύφεση βαθαίνει. Η οριστικοποίηση μόνιμων περικοπών στις δαπάνες ύψους 11,5 δισ. ευρώ, όπως η κυβέρνηση συμφώνησε πριν από επτά μήνες, θα επισπεύσει την καταβολή της επόμενης δόσης, ύψους 31,5 δισ. ευρώ, που θα επιτρέψει την αποπληρωμή μέρους των οφειλών του Δημοσίου και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ώστε να λήξει η πιστωτική ασφυξία. Οσο πλανάται η προσδοκία εξόδου από την Ευρωζώνη δεν πρόκειται η Ελλάδα να προσελκύσει τις επενδύσεις που θα επιτρέψουν την επανεκκίνηση του ιδιωτικού τομέα και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Η εμμονή των κυβερνητικών εταίρων σε ξεπερασμένα ταμπού που εντείνουν την δυσπιστία για τη βούληση της Ελλάδας να τηρεί τα συμφωνημένα αποτελούν εθνικά καταστροφική πολιτική.

Γιατί ισχύουν δύο μέτρα και δύο σταθμά μεταξύ ιδιωτικού και δημοσίου τομέα; Διότι μέχρι σήμερα το ελληνικό πολιτικό σύστημα διασφάλιζε τη συντήρηση της εξουσίας μέσω της συνεχούς επέκτασης του κράτους, γι’ αυτό και δεν έχει τη βούληση να αναλάβει πρωτοβουλίες για να συρρικνώσει το Δημόσιο και να αντιταχθεί στις συντεχνίες που το λυμαίνονται. Η άρνηση του κ. Κουβέλη, που ουδέποτε συμμετείχε στην κυβέρνηση, να συζητήσει όχι μόνο τις απολύσεις αλλά και την εφεδρεία στο Δημόσιο είναι ακατανόητη. Ποιους προσπαθεί να προστατεύσει, αυτούς που προσέλαβαν οι κυβερνητικοί του εταίροι την περασμένη τριακονταετία; Η πολιτική ηγεσία της χώρας επιμένει να πορεύεται με οδηγό την ίδια πελατειακή πρακτική που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία. Σε περίοδο που τα δανεικά έχουν στερέψει, η πελατειακή προσέγγιση του πολιτικού συστήματος οδηγεί σε άδικες και ανήθικες επιλογές. Η κυβέρνηση επιλέγει να αποστερεί από τους καρκινοπαθείς τα φάρμακά τους προκειμένου να διατηρήσει άχρηστες υπηρεσίες, ή υπηρεσίες που θα μπορούσε να προσφέρουν οι ιδιώτες καλύτερα και φθηνότερα, για να μη θιγούν οι κομματικές και συνδικαλιστικές στρατιές στο Δημόσιο. Αντί να επανασχεδιάσει το κράτος σε υγιείς δημοσιονομικές βάσεις, συνεχίζει τις οριζόντιες περικοπές.

Στις ΔΕΚΟ, το υπεράριθμο προσωπικό παραμένει ή μετατάσσεται σε διάφορες κρατικές υπηρεσίες, χωρίς δηλαδή να μειώνεται το κράτος, που είναι η πηγή της σημερινής κρίσης. Η υποχρέωση δημοσιοποίησης των ισολογισμών των ΔΕΚΟ σε τριμηνιαία βάση, που επεβλήθη από την τρόικα, ξεσκεπάζει τη σπατάλη και οδηγεί στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι η εξυγίανση και η επιβίωση των ΔΕΚΟ περνούν από τη μείωση του προσωπικού τους και την κατάργηση των κεκτημένων όπως η μονιμότητα, το χρονοεπίδομα, οι υπερωρίες, κ.λπ. Αυτή η πραγματικότητα δεν συμφέρει τους συνδικαλιστές, τους φρουρούς των αγκυλώσεων και των κεκτημένων, που μασκαρεύονται σαν υπερασπιστές των συμφερόντων των πολιτών προκειμένου να διατηρήσουν τα δικά τους προνόμια. Επικαλούνται το συμφέρον των καταναλωτών για να αποτρέψουν τις ιδιωτικοποιήσεις και καταγγέλλουν το Μνημόνιο για επιστροφή στον εργατικό μεσαίωνα, ενώ στην πραγματικότητα ενδιαφέρονται μόνο για τη διατήρηση των εξωφρενικών προνομίων τους.

Παραδόξως, η μεγαλύτερη απειλή για την Ελλάδα είναι η σταθεροποίηση των χωρών στην περιφέρεια της Ευρωζώνης και η θωράκιση της κεφαλαιακής επάρκειας των ευρωπαϊκών τραπεζών ώστε να αντέξουν τις ζημίες από τα κρατικά ομόλογα στα χαρτοφυλάκιά τους. Τότε η Ελλάδα θα εγκαταλειφθεί στην τύχη της, καθώς θα έχει περιοριστεί σημαντικά ο κίνδυνος να πληγεί ολόκληρη η Ευρωζώνη από μία ελληνική χρεοκοπία και ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή. Αυτό θα συμβεί με μαθηματική ακρίβεια αν η Ελλάδα δεν εφαρμόσει τα δημοσιονομικά μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που έχει συμφωνήσει. Η κυβέρνηση δηλώνει αποφασισμένη να παραμείνει η Ελλάδα στην Ευρωζώνη και να συμμετάσχει στη «νέα Ευρώπη» της πλήρους δημοσιονομικής και τραπεζικής ενοποίησης, με την ολιγωρία της όμως διακυβεύει τον στόχο που η ίδια έθεσε.

Της Μιράντας Ξαφά *

*Σύμβουλος επενδύσεων E.F. Consulting και μέλος της κεντρικής επιτροπής της ΔΡΑΣΗΣ.

Πηγή Καθημερινή

16.9.2012

Χάθηκε το αναλογικό σήμα και μαζί μια πολύτιμη συντροφιά

Στην πορεία προς την ψηφιακή εποχή, δεν δώσαμε προτεραιότητα σε εκείνους που τη δικαιούνται. Στις 20 Ιουλίου, οπότε διεκόπη η εκπομπή αναλογικού σήματος από τον Υμηττό, ανάμεσα σε αυτούς που είδαν την εικόνα στις τηλεοράσεις τους να «παγώνει» ήταν και οι ασθενείς στα νοσοκομεία. Μολονότι για πολλούς -χρονίως πάσχοντες, καρκινοπαθείς και όλους όσοι νοσηλεύονται επί μακρόν- η τηλεόραση αποτελεί πολύτιμη συντροφιά, ουδείς φρόντισε ώστε να μην καταγραφούν προβλήματα κατά τη μετάβαση στο ψηφιακό σήμα. Χαρακτηριστικό είναι ότι ασθενής με λευχαιμία, ο οποίος πραγματοποιεί πολύμηνη θεραπεία σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας, κατά την τελευταία ολιγοήμερη «έξοδό» του αναγκάστηκε να αγοράσει αποκωδικοποιητή και να τον εγκαταστήσει στην τηλεόραση του θαλάμου όπου νοσηλεύεται. «Εδώ παγώνει η εικόνα, παγώνει και η ώρα», λέει στην «Κ».

Η ίδια «εικόνα» στα περισσότερα νοσοκομεία της πρωτεύουσας. Στα ιδρύματα τα οποία δεν διαθέτουν τηλεοράσεις, αλλά αυτές «νοικιάζονται» από τους ασθενείς (τα σχετικά τηλέφωνα διακινούνται χέρι με χέρι), το κύριο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κεντρική κεραία, με αποτέλεσμα ο αποκωδικοποιητής να μη λειτουργεί αποτελεσματικά. Το ίδιο μοιάζει να είναι το πρόβλημα και στα νοσοκομεία όπου τις λεγόμενες «υπηρεσίες ψυχαγωγίας» έχουν αναλάβει μέσω σύμβασης συγκεκριμένες εταιρείες. «Γίνονται οι ενέργειες προκειμένου να διορθωθούν τα προβλήματα», αναφέρει στην «Κ» υπεύθυνος τεχνικών θεμάτων του νοσοκομείου Σωτηρία, ενός από τα ιδρύματα που συνεργάζονται με εταιρεία.

Ακόμα όμως και στις περιπτώσεις των νοσοκομείων που διαθέτουν τις δικές τους συσκευές, αυτές σταμάτησαν να εκπέμπουν στις 20 Ιουλίου. «Είμαστε στη διαδικασία να βελτιώσουμε τις υπηρεσίες στον τομέα αυτό», λέει στην «Κ» αρμόδιος υπάλληλος από το νοσοκομείο Αττικόν. «Σε λίγο καιρό θα τοποθετηθούν αποκωδικοποιητές ώστε ιδίως οι ασθενείς στους θαλάμους μακράς νοσηλείας να μπορούν να βλέπουν τηλεόραση». Σύμφωνα με τον ίδιο, σε κάθε όροφο όπου λειτουργούν 20-30 συσκευές, θα εγκατασταθούν 5-6 αποκωδικοποιητές που θα καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες.

Στη φάση της καταγραφής των αναγκών βρίσκεται και το Σισμανόγλειο, όπου σύμφωνα με τη διοικήτρια, Ολγα Οικονόμου, το μεγαλύτερο ποσοστό των τηλεοράσεων προέρχεται από δωρεά κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. «Επειδή αυτές ήταν πιο σύγχρονες συσκευές, το πρόβλημα δεν είναι τόσο έντονο, αλλά ακόμα δεν έχουμε πλήρη εικόνα. Θα δούμε τι χρειάζεται ώστε να προμηθευτούμε τους κατάλληλους αποκωδικοποιητές».

Ενα χρόνο νωρίτερα

Αξίζει να σημειωθεί ότι για τη μετάβαση από το αναλογικό στο ψηφιακό σήμα είχαν ενημερωθεί τα νοσοκομεία τουλάχιστον ένα χρόνο νωρίτερα. Επίσης, σύμφωνα με την υπεύθυνη επικοινωνίας της Digea, Ιωάννα Κολιάδου, μόνο ένα νοσοκομείο έχει μέχρι στιγμής απευθυνθεί στην εταιρεία προκειμένου να αναζητήσει λύση για το πρόβλημα. «Στο μεταξύ -αναφέρει η ίδια- πολύ συχνά δεν απαιτείται παρά μια ελάχιστη στροφή της κεραίας προκειμένου να λαμβάνεται αναλογικό σήμα από Πάρνηθα. Λύσεις υπάρχουν». Οπως λέει, στις περιπτώσεις των νοσηλευτικών ιδρυμάτων -και όχι μόνο- δεν είναι απαραίτητη η προμήθεια ενός αποκωδικοποιητή για κάθε συσκευή, αλλά αρκεί η αγορά και εγκατάσταση του κατάλληλου εξοπλισμού στην κεντρική κεραία. Στις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει κεντρική εγκατάσταση κεραίας, φυσικά, τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Η δαπάνη δεν είναι μεγάλη, όμως για τα δημόσια νοσοκομεία, που δυσκολεύονται στην προμήθεια ακόμα και των πιο απαραίτητων αναλώσιμων υλικών, δεν είναι αμελητέα. «Το ξέραμε εδώ και καιρό ότι θα υπήρχε κενό στη μετάδοση των καναλιών, αλλά δίναμε πάντα προτεραιότητα σε άλλα θέματα», αναφέρει χαρακτηριστικά διοικητικό στέλεχος μεγάλου νοσοκομείου.

Προβλήματα δημιούργησε το ψηφιακό σήμα και σε πολλούς οίκους ευγηρίας, όπου επίσης δεν είχε προβλεφθεί τοποθέτηση αποκωδικοποιητών ή διαμόρφωση της υποδομής. «Πήγα να επισκεφθώ τον πατέρα μου και είδα τους γέροντες σαν χαμένους», αναφέρει στην «Κ» ο Α.Π. «Συνήθιζαν να κάθονται στο σαλονάκι και να χαζεύουν τις ειδήσεις, σίριαλ, είχαν τη ρουτίνα τους. Σταμάτησε να παίζει η τηλεόραση και αναστατώθηκε όλο το πρόγραμμά τους». Την επόμενη κιόλας ημέρα, ο ίδιος αγόρασε αποκωδικοποιητή για να τον εγκαταστήσει στο σαλόνι του γηροκομείου, αλλά λόγω έλλειψης κεντρικής κεραίας η εικόνα είναι κακή. 

«Δεν διαμαρτύρονται, προσπαθούν να τα βολέψουν με τα δύο τηλεχειριστήρια, αλλά το βλέπεις: εάν πριν ένιωθαν απομονωμένοι, ξαφνικά ένιωσαν αποκομμένοι από τον κόσμο».

Της Λίνας Γιάνναρου

Πηγή Καθημερινή

31.7.2012

Στη δικαιοσύνη για τα κονδύλια φαναριών

Στη Δικαιοσύνη προσέφυγε η Περιφέρεια Αττικής σε σχέση με το θέμα που έχει προκύψει όσον αφορά τα κονδύλια για τη συντήρηση του οδικού δικτύου και των φαναριών της πόλης. Συγκεκριμένα, η Περιφέρεια τονίζει ότι δεν μπορεί να αναλάβει τη συγκεκριμένη αρμοδιότητα εάν δεν εκχωρηθούν ταυτόχρονα και τα αντίστοιχα κονδύλια, πολύ περισσότερο όταν οι οφειλές τού έως σήμερα αρμόδιου υπουργείου (Υποδομών) για τη συντήρηση του δικτύου και των φαναριών φτάνουν τα 225 εκατομμύρια ευρώ. Ο περιφερειάρχης Αττικής Γιάννης Σγουρός επισκέφθηκε χθες την προϊσταμένη της Εισαγγελίας Αθηνών κ. Ελένη Ράικου, προκειμένου να εξετασθεί εάν προκύπτουν ευθύνες στα συναρμόδια υπουργεία, καθώς η μη συντήρηση των δρόμων και των φαναριών θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των οδηγών και πολιτών της Αττικής. Οπως δήλωσε ο περιφερειάρχης κ. Γιάννης Σγουρός, που τις επόμενες ημέρες θα καταθέσει σχετικό φάκελο στην Εισαγγελία με όλα τα στοιχεία, «πρέπει επιτέλους να εφαρμοστούν ο νόμος και το Σύνταγμα που απαιτούν τη μεταβίβαση των αναγκαίων πόρων προκειμένου μια αρμοδιότητα να μεταφερθεί στην Αυτοδιοίκηση. Το υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών επιχειρεί απλώς να μας μεταβιβάσει τα χρέη του». Σύμφωνα με τον περιφερειάρχη, το κράτος έχει απλήρωτους λογαριασμούς προς τη ΔΕΗ ύψους 70 εκατομμυρίων ευρώ από τη δεκαετία του 1990 και μετά, για τα φανάρια και τον ηλεκτροφωτισμό, ενώ την ίδια στιγμή όποιος πολίτης χρωστάει 100 ευρώ του κόβουν το ρεύμα. Πηγή Καθημερινή 6.3.2012

ΥΠΟΙΚ: Ειδική μέριμνα για τους «μικροεπενδυτές» (για τις απώλειες των φυσικών προσώπων από τα ομόλογα)

«Ακραία παρερμηνεία» των χθεσινών του δηλώσεων χαρακτήρισε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλος τη διαπίστωση, σε διάφορα δημοσιεύματα, ότι «κινδυνεύουν με μεγάλες απώλειες χιλιάδες μικροεπενδυτές».

«Αντιθέτως, αυτό που είπα είναι πως θα ληφθεί μέριμνα ώστε όσες κατηγορίες πολιτών πρέπει να διασφαλισθούν θα διασφαλισθούν», τόνισε ο κ. Βενιζέλος. Αυτό αφορά ακριβώς αυτόν που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως «μικροεπενδυτής», που δεν είναι όμως επενδυτής αλλά αποταμιευτής, διευκρίνισε.

Το νομοσχέδιο για το PSI, το οποίο κατατέθηκε στη Βουλή, αφότου έλαβε την έγκριση του υπουργικού συμβουλίου, θα ψηφιστεί την Πέμπτη στην Ολομέλεια της Βουλής με το χαρακτήρα του κατεπείγοντος.

Ο κ. Βενιζέλος ανακοίνωσε σήμερα ότι η ανταλλαγή ενός μικρού μέρους των ελληνικών ομολόγων που ήδη διέπονται από το βρετανικό δίκαιο θα γίνει στις αρχές Απριλίου.

«Η ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων που διέπονται από βρετανικό δίκαιο θα γίνει στις αρχές Απριλίου», είπε ο ΥΠΟΙΚ στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής.

Πηγή Ναυτεμπορική

22.2.2012

Σχόλιο δικό μας :

Είναι ολοφάνερο ότι ο Υπουργός Οικονομικών δεν είναι καθόλου καλά πληροφορημένος από τους συμβουλάτορές του.

Είπε ότι η μέριμνα που θα ληφθεί για να μην υποστούν ζημιές οι μικροεπενδυτές από την απομείωση των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου θα αφορά κατά κύριο λόγο όσους αγόρασαν τα ομόλογα από την πρωτογενή αγορά και όχι αυτούς που αγόρασαν ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά. 

α. Ας μας πει ο Υπουργός Οικονομικών με ποιό μηχανισμό θα μπορέσει να διαχωρίσει τους "μικροεπενδυτές" ή "αποταμιευτές" της πρωτογενούς ή/και δευτερογενούς αγοράς. Επίσης ποιό είναι το ηθικό κριτήριο που δικαιολογεί την απομείωση κατά το ήμισυ ακόμη και σε όσους πιθανά εμπιστεύτηκα τα εισοδήματά τους (όσο υψηλά και αν είναι) στο ελληνικό δημόσιο???

Για να διευκρινίσουμε : εάν εγώ πάω σε μια Τράπεζα και ζητήσω να αγοράσω Ομόλογα του ελληνικού δημοσίου σημαίνει ότι είμαι ευθέως εκτεθειμένη στα ομόλογα αφού φαίνεται ότι στη κατοχή μου έχω κάποια ομόλογα. Αυτός ο τρόπος αγοράς ομολόγων λέμε ότι γίνεται μέσω της πρωτογενούς αγοράς.

Εάν εγώ (ο Χ πολίτης) για κάποιους λόγους "σπάσω" νωρίτερα το ομόλογο, δηλαδή ζητήσω ρευστοποίηση πριν από την 31.12.2012 (παίρνουμε μια υποθετική ημερομηνία λήξης), η Τράπεζα θα μου δώσει ένα ποσό όχι με βάση την ονομαστική αξία που αναγράφεται πάνω στο ομόλογο αλλά αφαιρουμένου κάποιου ποσού (σχεδόν) αναλογικά με το πόσες ημέρες απομένουν μέχρι  τη λήξη (συν κάποια ποινή λόγω της πρόωρης εξόφλησης).

Το ομόλογο που προεξόφλησα εγώ, η Τράπεζα είτε θα το πουλήσει (στη δευτερογενή αγορά) στον πολίτη Ζ ο οποίος θα ενδιαφερθεί να τοποθετήσει τα χρήματά του για μικρότερη περίοδο, είτε θα το ενσωματώσει σε ένα είδος μεικτής επένδυσης (αμοιβαία κεφάλαια) και θα το πουλησει στον Ψ πελάτη. Σε αυτή τη περίπτωση λέμε ότι ο πολίτης Ζ αγόρασε το ομόλογο στη δευτερογενή αγορά.  

Αλλη πέριπτωση είναι όταν ο Ψ πελάτης πάει στην Τράπεζα "Υ" και αγοράζει αμοιβαία κεφάλαια και όχι ομόλογα. Δηλαδή εμπιστεύεται τα χρήματά του σε ένα επενδυτικό σχήμα μεικτό λόγω καλύτερης απόδοσης ίσως, (το αμοιβαίο περιλαμβάνει επένδυση σε μετοχές εταιριών καθώς και σε ομόλογα είτε εσωτερικού ή/και εξωτερικού).
ΕΡΩΤΗΣΗ 1: Με ποιόν τρόπο/μηχανισμό  το Υπουργείο Οικονομικών θα εξαιρέσει τον πολίτη Ζ ή/και Ψ από την αποζημίωση αφού η αγορά και στις δύο περιπτώσεις πραγματοποιήθηκε στη δευτερογενή αγορά και όσον αφορά τη δεύτερη περίπτωση (πολίτης Ψ) η σύνθεση της επένδυσής του σε αμοιβαία κεφάλαια δεν είναι καθαρή επένδυση αποκλειστικά σε ομόλογα?
Θα στείλει υπαλλήλους να ελέγξουν το σύνολο των Αμοιβαίων Κεφαλαίων που κυκλοφορούν ανά τον κόσμο για να απομονώσει μόνο τα ποσά που σχετίζονται με τα Ομόλογα???? Μη τρελλαθούμε κιόλας. Εδώ ούτε τα του οίκου του δεν μπορεί να συμμαζέψει το Υπουργείο Οικονομικών και θα καταφέρει να βγάλει άκρη με τη σύνθεση των διεθνών Funds???

Ανεφάρμοστο θεωρούμε το σκεπτικό του Υπουργού Οικονομικών και του επιτελέιου του και πιστεύουμε ότι μόνο για επικοινωνικούς λόγους και για να καθησυχάσει τις εύλογες αντιδράσεις λέγεται (με απλά λόγια ψεύδεται).

β) ΕΡΩΤΗΣΗ2 : Θα απομειωθούν και τα ομόλογα που το ίδιο το ελληνικό Δημόσιο έδωσε σε όσους Δημοσίους Υπαλλήλους έπρεπε να καταβάλλει το εφάπαξ που δικαιούνταν, με το επιχείρημα ότι δεν είχε ρευστότητα και τα οποία λήγουν σε μεταγενέστερες περιόδους ? με απλά λόγια το ελληνικό δημόσιο εξόφλησε (δήθεν) τις υποχρεώσεις του στους δημοσίους υπαλλήλους που αποχώρησαν από την υπηρεσία τους, ας πούμε για 30.000 Ευρώ και έρχεται τώρα να τους πει ότι από τα 30.000 ευρώ θα χάσετε τα 15.000 (περίπου) ????

Καμία απολύτως παρερμηνεία δεν έχει γίνει στους λόγους του κ. Βενιζέλου. Η πραγματικότητα διαψεύδει τους ισχυρισμούς του. 

Και κάτι άλλο : εάν είναι πρώτα να απομειωθεί η αξία του συνόλου των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που κατέχουν τα φυσικά πρόσωπα και κατόπιν το ελληνικό δημόσιο να τα ξαναδώσει πίσω, τότε μήπως θα ήταν προτιμότερο να εξαιρεθούν από την απομείωση τα ομόλογα που κατέχουν τα φυσικά πρόσωπα ; Ετσι, και λιγότερο θα κοστίσει η όλη διαδικασία και θα προληφθεί η πλήρης κατάρρευση της αξιοπιστίας του ελληνικού δημοσίου που ήδη έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις (συνεχής κατάπτωση εγγυητικών επιστολών του δημοσίου, μη έγκαιρη εξόφληση των προμηθευτών του, μακρόχρονες διαδικασίες για την καταβολή συντάξεων, μη έγκαιρη επιστροφή του ΦΠΑ στις επιχειρήσεις, και όλα αυτά την ίδια ώρα που κάποιες επιχειρήσεις έχουν γονατίσει από τη μη έγκαιρη επιστροφή του ΦΠΑ από το δημόσιο σε αυτές, παρά τις κατά καιρούς περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις κλπ κλπ) 

Τα μυστήρια των...πολεοδομιών

Η οδύσσεια ενός µηχανικού που επιχειρεί να εκδώσει οικοδοµικές άδειες για υπόλοιπο δόµησης σε οικοδοµές όπου έχουν «τακτοποιηθεί» ηµιυπαίθριοι χώροι αναδεικνύει ένα µέρος του προβλήµατος. Οπως εξηγεί ο ίδιος στο «Βήµα», πολεοδοµία των βορείων προαστίων της Αττικής αρνήθηκε να του εκδώσει οικοδοµική άδεια για υπόλοιπο δόµησης σε οικοδοµή η οποία είχε υπαχθεί στον νόµο για τους ηµιυπαιθρίους ενώ η διαδικασία σε πολεοδοµικό γραφείο της ∆υτικής Αττικής για οικοδοµή µε αντίστοιχες τακτοποιηµένες αυθαιρεσίες προχωρεί κανονικά.

«Ο υπάλληλος στο πρώτο γραφείο µε ρώτησε αν στην οικοδοµή υπάρχουν χώροι που έχουν “τακτοποιηθεί” µε τον νόµο 3843, τους αφαίρεσε από το υπόλοιπο δόµησης και µου είπε ότι ο συντελεστής δόµησης έχει εξαντληθεί. Αντίθετα στο άλλο πολεοδοµικό γραφείο για οικοδοµή µε δηλούµενους ηµιυπαίθριους χώρους εκδόθηκε η οικοδοµική άδεια χωρίς να συµπεριληφθούν οι τακτοποιηµένοι χώροι» τονίζει ο µηχανικός.

Εγκύκλιοι αυτοαναιρούνται

Το πρόβληµα παραδέχεται και υπάλληλος πολεοδοµικού γραφείου της ∆υτικής Αττικής. «Υπάρχει σοβαρό πρόβληµα και µε τους δύο νόµους για την τακτοποίηση ηµιυπαιθρίων και αυθαιρέτων. Ουσιαστικά αυτοσχεδιάζουµε» λέειχαρακτηριστικά. Και συνεχίζει: «Αυτό συµβαίνει διότι δεν έχουν αποστείλει “καθαρές” ερµηνευτικές εγκυκλίους. Η µία αναιρεί την άλλη. Και ακόµη χειρότερα, στον νόµο για τα αυθαίρετα έχουµε το πρωτοφανές οι εξηγήσεις να δίδονται µε τη µορφή ερωταπαντήσεων. Εχουν αρχίσει τελευταία να εµφανίζονται δειλά-δειλά άτοµα που υπάχθηκαν στον νόµο για τα αυθαίρετα και ζητούν οικοδοµική άδεια. ∆εν ξέρουµε τι να κάνουµε. Είναι εκατοντάδες τα προβλήµατα» επισηµαίνει ο υπάλληλος της πολεοδοµίας.

Σχετικά µε το θέµα που προέκυψε µε την έκδοση οικοδοµικής άδειας σε οικοδοµές που έχουν τακτοποιηθεί ηµιυπαίθριοι χώροι ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιµατικής Αλλαγής κ. Ν. Σηφουνάκης ξεκαθαρίζει στο «Βήµα» ότι «όταν υπάρχει κάθετη ή οριζόντια ιδιοκτησία, το παράνοµο του ενός (ο δηλούµενος αυθαίρετος χώρος που τακτοποιήθηκε) δεν επηρεάζει τον άλλο ιδιοκτήτη. Αλλωστε αυτό αναφέρεται σαφώς τόσο στις εγκυκλίους 15 και 17 του νόµου 3843 για τους ηµιυπαιθρίους όσο και στο άρθρο 51, παράγρ. 2 του νόµου 4030. Οταν όµως είναι ένας ο ιδιοκτήτης της οικοδοµής, τότε οι αυθαιρεσίες αφαιρούνται από τον υπολειπόµενο συντελεστή, αν υπάρχει».

«Βιαστικά οι δύο νόμοι»

Οµως οι ασάφειες δεν αφορούν µόνο το συγκεκριµένο σηµείο του νόµου. Σύµφωνα µε τον πρόεδρο του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδας κ. Ν. Ζυγούρη οι δύο νόµοι για την τακτοποίηση των ηµιυπαιθρίων και των αυθαιρέτων «έγιναν πολύ βιαστικά µε σκοπό να εισπράξει το κράτος και όχι να τακτοποιήσει τεχνικά το θέµα, µε συνέπεια να δηµιουργούνται νοµικά κενά που θέλουν ερµηνείες». Οπως υπογραµµίζει «απαιτείται απλοποίηση και κωδικοποίηση της πολεοδοµικής νοµοθεσίας. ∆εν µπορεί το υπουργείο να νοµοθετεί µε ερωταπαντήσεις. ∆εν έχουν καµία νοµική ισχύ. Μάλιστα είναι και ανυπόγρα φες ώστε να µη φέρει κανείς την ευθύνη. Αλλά ούτε µε δηλώσεις και συνεντεύξεις Τύπου µπορεί να νοµοθετεί» αναφέρει ο κ. Ζυγούρης.

Οπως υποστηρίζει ο ίδιος, χρειάζεται µια γενναία παράταση στον νόµο για τα αυθαίρετα – άλλωστε η ρύθµιση για τους ηµιυπαίθριους έχει κλείσει – για να συγκεντρωθούν όλα τα ερωτήµατα που προκύπτουν και να γίνουν όλες οι απαραίτητες ρυθµίσεις. «Είναι αδιανόητο να υπάρχουν ακόµη άλυτα θέµατα και µεγάλος αριθµός πολιτών να παραµένουν αίολοι» λέει ο κ. Ζυγούρης.

Εισπρακτικοί νόμοι

Πενήντα χρόνια πολεοδοµικής αυθαιρεσίας και πολυνοµίας δεν αντιµετωπίζονται, όπως δηλώνει ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιµελητηρίου Ελλάδας (ΤΕΕ) κ. Χρ. Σπίρτζης, ούτε σε δύο µήνες ούτε µε νοµοθετήµατα των οποίων κύριος στόχος είναι ο εισπρακτικός και όχι ο πολεοδοµικός. «Οι νόµοι για την τακτοποίηση των ηµιυπαιθρίων και των αυθαιρέτων έγιναν γρήγορα και µε προχειρότητα» σηµειώνει. Ειδικά για τον νόµο 4014 για την τακτοποίηση των αυθαιρέτων, ο πρόεδρος του ΤΕΕ καταγγέλλει ότι υπάρχουν διευκρινιστικές ερωταπαντήσεις οι οποίες αναιρούν η µία την άλλη, αλλά και στον νόµο για τους ηµιυπαιθρίους παρατηρήθηκαν παρόµοια προβλήµατα. «Για παράδειγµα, αρχικά οι παραβάσεις σχετικά µε τους ηµιυπαίθριους χώρους θεωρούνταν αλλαγή χρήσης και στη συνέχεια υπέρβαση δόµησης» σχολιάζει ο ίδιος.

Εγκύκλιοι καταργούν νόμους

Στα παράδοξα της πρόσφατης πολεοδοµικής νοµοθεσίας ο κ. Ζυγούρης έχει να προσθέσει άλλο ένα. «Είδαµε και εγκυκλίους να καταργούν νόµους. Αυτό κι αν είναι πρωτοφανές. Ενας νόµος δεν καταργείται µε εγκυκλίους. Για παράδειγµα, στον 4030 ορίζεται ότι για τις µεταβιβάσεις πρέπει να υποβάλλεται τοπογραφικό διάγραµµα εξαρτηµένο από το κρατικό σύστηµα συντεταγµένων, ρύθµιση που αναιρείται µε την τελευταία εγκύκλιο του υπουργείου. Οι συµβολαιογράφοι δεν ξέρουν τι να κάνουν. Αλλοι το δέχονται και άλλοι όχι. Οι µεταβιβάσεις έχουν παγώσει» τονίζει. Και προσθέτει: «Το παράδειγµα αυτό καταδεικνύει ότι ακόµη και οι ασάφειες των νόµων που επιχειρήθηκαν να διευκρινιστούν µε πρόχειρο τρόπο, πόσω µάλλον αυτές που δεν διευκρινίστηκαν ποτέ, δηµιουργούν σοβαρά προβλήµατα». Παράλληλα, όπως επισηµαίνει ο κ. Ζυγούρης, η ατµόσφαιρα στους κόλπους των µηχανικών «έχει πυροδοτηθεί µε την αιφνιδιαστική κίνηση Σηφουνάκη, να αφαιρέσει δικαιώµατα από πολιτικούς µηχανικούς σε παραδοσιακούς οικισµούς και να αναγκάσει χιλιάδες να κλείσουν τα γραφεία τους».

Υπάρχει ωστόσο και κάτι θετικό το οποίο, σύµφωνα µε τον κ. Σπίρτζη, µπορεί να προκύψει από τους δύο νόµους, αλλά αφότου ολοκληρωθεί η διαδικασία και µε τις τακτοποιήσεις των αυθαιρέτων. Οπως εξηγεί, «θα είναι διευκρινισµένο ένα µεγάλο κοµµάτι της πολεοδοµίας και καταγεγραµµένο ένα σηµαντικό ποσοστό αυθαιρεσιών. Παράλληλα έχει ξεκινήσει συζήτηση για αναθεώρηση των τεχνικών κανονισµών – π.χ. του Γενικού Οικοδοµικού Κανονισµού – και της τεχνικής νοµοθεσίας η οποία σε συνδυασµό µε τον νέο τρόπο έκδοσης των οικοδοµικών αδειών και την υλοποίηση της ηλεκτρονικής ταυτότητας των κτιρίων θα σταµατήσει σε σηµαντικό βαθµό την παραβατική συµπεριφορά, το πολεοδοµικό χάος και την ανυπαρξία αξιόπιστων µηχανισµών ελέγχου».

ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΕΣ

5+1 ερωτήµατα ζητούν διευκρινίσεις

1. Πώς προχωρεί η σύνδεση των αυθαιρέτων µε τα δίκτυα κοινής ωφελείας; Στο άρθρο 24 του 4014 αναφέρει ότι επιτρέπεται η σύνδεση µετά την καταβολή τουλάχιστον της πρώτης δόσης του προστίµου. Οι πολεοδοµίες όµως δεν έχουν λάβει σχετικές οδηγίες, µε συνέπεια να υπάρχουν καθηµερινές συγκρούσεις µεταξύ υπαλλήλων και πολιτών.

2. Αυθαίρετα µε υπερβάσεις ύψους σε περιοχές στις οποίες υπάρχουν πολεοδοµικοί περιορισµοί για το ύψος από την αρχαιολογική υπηρεσία µπορούν να υπαχθούν στη ρύθµιση;

3. Αυθαίρετα των δήµων σε κοινόχρηστους χώρους µπορούν να «τακτοποιηθούν»;

4. Από πού µπορεί να πάρει ο πολίτης το πολυπόθητο έγγραφο της εξαίρεσης από την κατεδάφιση; Το ΤΕΕ είναι νοµικό πρόσωπο δηµοσίου δικαίου αλλά όχι ∆ηµόσιο. Οι πολεοδοµίες ωστόσο δεν εµπλέκονται στη διαδικασία. Ποιος τελικά θα εκδίδει την τελική βεβαίωση;

5. Ενας πολίτης έχει ένα νόµιµο ισόγειο, έχτισε έναν παράνοµο όροφο τον οποίο «τακτοποίησε» και έχει υπόλοιπο δόµησης για έναν τρίτο όροφο. Οµως δεν µπορεί να εκδώσει οικοδοµική άδεια διότι δεν υπάρχουν τα σχέδια του δεύτερου ορόφου. Το ηλεκτρονικό σύστηµα δεν µπορεί ακόµη να δεχθεί σχέδια, άρα δεν µπορούν να εκδοθούν οικοδοµικές άδειες.

6. Ενας πολίτης έχει ένα αυθαίρετο και επιλέγει έναν µηχανικό για να «τρέξει» τη διαδικασία τακτοποίησης. Για να το µεταβιβάσει εκτός από την εξόφληση του προστίµου πρέπει ο µηχανικός να έχει όλα τα απαιτούµενα δικαιολογητικά, µεταξύ των οποίων και το δελτίο δοµικής τρωτότητας. Ακόµη ωστόσο δεν έχει δοθεί από το ΥΠΕΚΑ η σχετική φόρµα. Πώς λοιπόν δηλώνει ο µηχανικός ότι έχει όλα τα δικαιολογητικά; Οπως καταγγέλλουν υπάλληλοι σε πολεοδοµικά γραφεία, όλη η διαδικασία βρίσκεται στον αέρα.

Της Μάχης Τράτσα

Πηγή Το Βήμα

25.12.2011

Οι αποκρατικοποιήσεις ξεκίνησαν με...μοτοσακό

Το βαρύ πρόγραμμα των αποκρατικοποιήσεων ξεκινάει με την πώληση ενός μοτοσακό!!!!

Με στόχο την αποκόμιση οφέλους για την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Παντελής Οικονόμου με απόφασή του εξουσιοδοτεί (λόγω παραίτησης του Δ.Σ.) δύο στελέχη της εταιρείας προκειμένου να πωλήσουν την εταιρική μοτοσικλέτα 150 c.c. έναντι του ποσού των 200 ευρώ. Θα περίμενε κανείς ότι ειδικά για τη συγκεκριμένη εταιρεία το πρόγραμμα θα ξεκινούσε με πωλήσεις δεκάδων χιλιάδων ακινήτων που έχει υπό διαχείριση και όχι από ένα δίκυκλο... αξίας 200 ευρώ, ποσό που δυστυχώς δεν θα κατευθυνθεί για τη μείωση του δημοσίου χρέους. Αυτό που δεν διευκρινίζεται είναι αν θα είναι ανοιχτός διαγωνισμός για το ευρύ κοινό ή μόνο για τους θεσμικούς επενδυτές και αν θα απαιτηθεί σύμβουλος αποκρατικοποίησης...

Πηγή Καθημερινή

26.10.2011

Δωρητές του Ταμείου Αποκατάστασης Πυρόπληκτων ζητούν τα λεφτά τους πίσω

Τα λεφτά τους πίσω ζητούν αρκετοί από τους δωρητές του Ειδικού Ταμείου Αποκατάστασης Πυροπλήκτων, καθώς τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν μετά τις φονικές πυρκαγιές του 2007, δεν χρησιμοποιούνται για τον σκοπό για τον οποίο τα είχαν δώσει.

Ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Τζαβάρας κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου για την «υπεξαίρεση» των χρημάτων του Ταμείου.

Μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου έχει καταθέσει στον αρμόδιο Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών και ο βουλευτής Ηλείας, Γιώργος Κοντογιάννης, ο οποίος έχει προσχωρήσει στη Δημοκρατική Συμμαχία.

Υπενθυμίζεται πως το σχετικό Ταμείο του οποίου πρόεδρος διετέλεσε ο Πέτρος Μολυβιάτης, καταργήθηκε το 2010 με το νόμο για την κατάργηση και συγχώνευση δημοσίων φορέων και οργανισμών.

Τα 116 εκατομμύρια που είχαν συγκεντρωθεί μεταφέρθηκαν στα ταμεία του κράτους.

Αυτή ενέργεια της κυβέρνησης έχει προκαλέσει την οργή των τοπικών αξιωματούχων της Ηλίας, που χαρακτηρίζουν «ανήθικη και εγκληματική» την πράξη της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τα χρήματα του Ταμείου, για να κλείσει άλλες τρύπες του προϋπολογισμού.

Το υπουργείο Οικονομικών υποστηρίζει πως στον προϋπολογισμό του 2012, θα προβλεφθεί κονδύλι - χωρίς να προσδιορίζει το μέγεθος του - που θα χρησιμοποιηθεί για την ανασυγκρότηση των περιοχών που επλήγησαν από τις φωτιές.

 

Του Τίμου Παπαδόπουλου

Πηγή ΣΚΑΙ

25.10.2011

Π.Καρκατσούλης : "Η πολυνομία, το βασικό πρόβλημα στο Δημόσιο"

Πριν από κάποια χρόνια, επί Γκέρχαρντ Σρέντερ, είχε έρθει στην Ελλάδα ο διευθυντής της καγκελαρίας Κλάους Κένιχ. Οταν συναντήθηκε με στελέχη της διοίκησης, τους έδωσε την κάρτα του όπως συνηθιζόταν από τότε στην Ευρώπη. «Α, είστε και καθηγητής πανεπιστημίου» πρόσεξε κάποιος. «Ναι» είπε εκείνος. «Εάν ήμουν στη θέση σας, αυτή την ιδιότητα θα την έβαζα ψηλότερα από του διευθυντή της καγκελαρίας. Ποιος δίνει σημασία στους δημόσιους υπαλλήλους;». «Στη Γερμανία ισχύει ακριβώς το ανάποδο», γέλασε ο Κένιχ. «Η μεγαλύτερη τιμή είναι να δουλεύεις στη δημόσια διοίκηση». Η ιστορία, μία ελάχιστη ψηφίδα στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ιστορίας της ελληνικής διοίκησης, εξηγεί πολλά για τη σημερινή κατάσταση του δημόσιου τομέα, και κυρίως για τα όσα πρέπει να αλλάξουν σε αυτόν. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει μιλώντας στην «Κ» ο κ. Παναγιώτης Καρκατσούλης, καθηγητής της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και επί 20 και πλέον χρόνια στέλεχος του Δημοσίου (τυχαία η σειρά των δύο ιδιοτήτων...), που πριν από λίγες ημέρες τιμήθηκε από την Αμερικανική Εταιρεία Δημόσιας Διοίκησης με το διεθνές βραβείο δημόσιας διοίκησης. «Να, για παράδειγμα, οι βραβεύσεις που κάνουν οι Αμερικανοί έχουν νόημα. Η Μισέλ Ομπάμα πρόσφατα απευθύνθηκε στους δημόσιους υπαλλήλους και τους είπε “χάρη σε εσάς έχουμε το κράτος που έχουμε”, τους ενθαρρύνουν, τους θεωρούν την ψυχή του κράτους. Εδώ, αντίθετα είναι βαρίδια, ανίκανοι (σ. σ. “κοπρίτες” για άλλους...), το οποίο βέβαια λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αυτό που λείπει δραματικά στην Ελλάδα είναι το κίνητρο. Οχι το ξεροκόματο του μισθού. Το κίνητρο είναι ηθικής τάξης, λείπει η αναγνώριση. Γνώρισα ελάχιστους υπουργούς που κατέβαιναν στα γραφεία και έλεγαν ένα “τι κάνετε”. Οι περισσότεροι δεν έμπαιναν καν στο ασανσέρ εάν ήταν μέσα υπάλληλοι. Κάποιοι δεν γνώρισαν καν τους γενικούς διευθυντές. Διοικούσαν με συμβούλους. Τους συμπεριφέρονταν σαν ένα άχρηστο συνονθύλευμα ρουσφετιών». Εχοντας υπάρξει σύμβουλος σε 22 κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο ως εμπειρογνώμονας του ΟΟΣΑ («και όμως, η Ελλάδα εξαγάγει τεχνογνωσία»), ο κ. Καρκατσούλης γνωρίζει πολύ καλά για τι μιλάει. «Οι Ελληνες δημόσιοι υπάλληλοι είναι κακοπληρωμένοι», λέει εμφατικά. «Δεν τους επιστρέφεται χαρά από τη δουλειά τους, είναι φρικτά καταπιεσμένοι και καθώς δεν έχουν τρόπο έκφρασης καταφεύγουν στις κραυγές του συνδικαλισμού. Πιστεύω ότι το τελευταίο που χρειάζεται είναι να τους ταπεινώσεις κι άλλο οικονομικά, χωρις να κάνεις κάτι να αλλάξεις τη ρίζα του κακού». Ποια είναι αυτή; «Το βασικό πρόβλημα είναι η πολυνομία, η κακονομία, η στρεψονομία. Υπάρχει ένα θηριώδες νομοθετικό πλαίσιο στο οποίο κολυμπάμε. Τα τελευταία 30 χρόνια φτιάξαμε 4.000 νόμους και 110.000 υπουργικές αποφάσεις, πώς να ξέρει κάποιος τι ισχύει; Και οι δικαστές παλεύουν με το ίδιο τέρας. Ο πολίτης κόβει δρόμο, “θα σου δώσω κάτι να μου κάνεις τη δουλειά”. Αυτό έχει και τρομακτικές δημοσιονομικές επιπτώσεις. Το κόστος της γραφειοκρατίας αγγίζει τις 6,8 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Αν το μειώναμε 20 - 25%, θα εξοικονομούσαμε πόρους 15 δισ.». Το δεύτερο πρόβλημα είναι οι πολλαπλές δομές. «Εχουμε κατ’ ευφημισμόν 15 υπουργεία, αφού πολλά έχουν προέλθει από συγκολλήσεις και έχουν ξεχωριστές υπηρεσίες, διοικήσεις, οικονομικά. Το λειτουργικό τους κόστος είναι τερατώδες. Προσθέστε τις περιφέρειες, τους δήμους, τις ανεξάρτητες αρχές... Για να φτάσει μια εγκύκλιος και στο τελευταίο νησί της χώρας θέλει 23 μέρες. Φυσικά αυτό οδηγεί σε επικάλυψη αρμοδιοτήτων, οι οποίες είναι κατακερματισμένες και διάσπαρτες με κτηνώδη κυβερνητικά σχήματα. Εχουμε αλλεπάλληλα επίπεδα ιεραρχίας που προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Δεκάδες γενικοί γραμματείς, ειδικοί γραμματείς και δε συμμαζεύεται και τελικά τη δουλειά τη βγάζει ο Γιώργος!» καταλήγει. Το ελληνικό σύστημα που πρέπει να αλλάξει «Δεν έχουμε αγαπήσει το κράτος μας ούτε τους θεσμούς του. Από εκεί ξεκινούν όλα τα κακά που καταλήγουν στη σημερινή γενικευμένη ανομία» αναφέρει στην «Κ» ο κ. Π. Καρκατσούλης, ο «καλύτερος δημόσιος υπάλληλος στον κόσμο» σύμφωνα με την Αμερικανική Ενωση Δημόσιας Διοίκησης. Το ελληνικό Δημόσιο έχει δύο όψεις. «Το ελληνικό κράτος φτιάχτηκε με πρότυπα δυτικά που ήρθαν σε σύμφυση με μια ανατολικού τύπου κουλτούρα που δεν καταλαβαίνει από φορμαλισμούς. Το ελληνικό σύστημα λοιπόν είναι ιδιότυπο. Αν θες άδεια για σπίτι χρειάζεται να πας σε 150 υπηρεσίες, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να σου πει ένας υπάλληλος “φέρτα μωρέ, θα τα πάω εγώ”. Οι άτυπες αυτές συμπεριφορές μπορούν να σε βγάλουν από τον λαβύρινθο, αλλά την ίδια στιγμή οδηγούν και σε συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Γι’ αυτό από τη μια το Δημόσιο κάνει με επιτυχία Ολυμπιακούς Aγώνες και από την άλλη υπάρχει έντονο το κλίμα καθυστέρησης». Πώς μπορεί κανείς να το βελτιώσει; «Για να αλλάξει ή να λειτουργήσει η ελληνική δημόσια διοίκηση έχει τους δικούς της κανόνες. Αν κάποιος την πιέσει, αντιστέκεται. Αυτή η ελληνικότητα είναι που κρατάει όρθιο το κατάστημα. Οταν π. χ. ο υπουργός Νίκος Χριστοδουλάκης ήθελε να δώσει επίδομα παραγωγικότητας στους δημόσιους υπαλλήλους, κατέληξε να το παίρνουν όλοι. Ε, αυτό το σύστημα δεν είναι ούτε δυτικό ούτε ανατολικό. Είναι ελληνικό. Και πρέπει αλλάξει από Ελληνες». Της Λίνας Γιάνναρου Πηγή Καθημερινή 16.10.2011

Συνταξιούχοι και τεκμήρια

Σε επιστολή του προς την εφμ Καθημερινή γράφει ο κ. Ιωάννης Δημάρατος :

Κύριε διευθυντά

Είμαι ένας –από τους πάρα πολλούς σίγουρα– συνταξιούχος πολίτης αυτού του κράτους, που εργάσθηκε στον ιδιωτικό τομέα επί τριάντα οκτώ (38) συναπτά έτη και κατέβαλε –καθ’ ότι μισθωτός– όλες τις υπό των νόμων καθοριζόμενες εισφορές στο ασφαλιστικό ταμείο του καθ’ όλη τη διάρκεια του εργασιακού βίου τους. Θα ήθελα, απευθυνόμενος στον κ. Υπουργό Οικονομικών ή σε οποιονδήποτε άλλον αρμόδιο, να ερωτήσω τα εξής:

1. Πώς είναι δυνατόν να περικόπτεται συνεχώς η σύνταξή μου μέσω των διαφόρων αποφάσεων, αφού χρηματοδότησα το Ταμείο μου πλήρως και αναμένω τώρα να λάβω την ανταποδοτική σύνταξή μου. Είναι ή δεν είναι ανάλγητη πράξη ή, καλύτερα, πράξη κλοπής η αφαίρεση χρημάτων που μου ανήκουν;

2. Οταν κάποιος πολίτης συνταξιοδοτείται, είναι φυσικό τα εισοδήματά του να μειώνονται ξαφνικά. Με τις προηγούμενες απολαβές του ο πολίτης αυτός έχει δημιουργήσει μια κάποια περιουσία, που, κατά τον νόμο, αντιστοιχεί σε κάποια εισοδηματικά τεκμήρια. Οταν εργαζόταν, δεν υπήρχε πρόβλημα. Οταν συνταξιοδοτείται, όμως, είναι πολύ πιθανόν η τεκμαρτή δαπάνη του να υπερβαίνει το δηλούμενο εισόδημά του (που, άλλωστε, όχι μόνο δεν καθορίζεται από τον ίδιο, αλλά αυθαιρέτως μειώνεται).

Τόσο δύσκολο είναι να προβλεφθεί ειδική και απόλυτα τεκμηριωμένη παράγραφος για τα ισχύοντα τεκμήρια για τους συνταξιούχους; Ή μήπως πρέπει να πωλήσουν την περιουσία που απέκτησαν επειδή κατέληξαν συνταξιούχοι; Αλλωστε, λογικά, όλοι εκεί θα φθάσουμε.

Ιωαννης Δημαρατος / Παπάγου

Πηγή Καθημερινή

8.10.2011

Greek mi(s)thology

Αναπόφευκτες ήταν οι αλλαγές στο μισθολόγιο αλλά όταν οι αποφάσεις, που έρχονται να αντιμετωπίσουν στρεβλώσεις δεκαετιών, λαμβάνονται υπό πίεση, είναι περισσότερο επώδυνες. Ενα κράτος που διέθετε μέχρι το 2009 το 45% των πρωτογενών δαπανών του σε μισθούς και συντάξεις δεν έχει μέλλον.

Οι υπουργοί που παρέλασαν τις τελευταίες δεκαετίες, από το υπουργεία Οικονομικών και Εσωτερικών, και άλλα υπουργεία, σε συνεργασία με τους συνδικαλιστές χορηγούσαν, ελαφρά τη καρδία, επιδόματα στους υπαλλήλους τους, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη ούτε την παραγωγικότητα ούτε τις δυνατότητες της οικονομίας.

Ασφαλώς και τα συγκεκριμένα επιδόματα δεν τα πλήρωναν οι ίδιοι, αλλά όλοι οι υπόλοιποι φορολογούμενοι και οι... δανειστές μας. Μερικά παραδείγματα. Τα επιδόματα ΔΙΒΕΕΤ και ΔΕΤΕ. Καθιερώθηκαν το 1992 από τον Στέφανο Μάνο, μόνο για τους υπαλλήλους των ελεγκτικών τμημάτων των εφοριών και των τελωνείων και ήταν ένα ποσοστό επί των εσόδων, όταν αυξάνονταν πάνω από τους στόχους του προϋπολογισμού, ώστε η αύξηση των εσόδων να αποτελεί κίνητρο. Σταδιακά εκφυλίστηκαν, επεκτάθηκαν και χορηγούνταν αδιακρίτως, ακόμα και όταν υπήρχαν υστερήσεις εσόδων.

Το επίδομα για τους χειριστές Η/Υ αρχικά καθιερώθηκε για όσους χειρίζονταν τους παλαιούς υπολογιστές (λόγω ακτινοβολίας), αλλά επεκτάθηκε αυτομάτως και σε όσους περνούσαν... δέκα μέτρα μακριά.

Παράγοντας αδιαφάνειας και σπατάλης είναι επίσης τα οδοιπορικά, αμοιβές σε επιτροπές κ.λπ., τα οποία «γράφονται» στους υπαλλήλους που είναι αρεστοί στους προϊσταμένους και δεν κατανέμονται με βάση τις ανάγκες των υπηρεσιών.

Και τι καταφέραμε ως κράτος, με το «πλουσιοπάροχο» για τα ελληνικά δεδομένα, δημόσιο μισθολόγιο; Είχαμε αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, σχολεία, νοσοκομεία; Οχι. Η μοναδική υπηρεσία που λειτουργεί αποτελεσματικά και προσφέρει υπηρεσίες είναι τα ΚΕΠ Και αυτά συστάθηκαν επειδή, απλά όλη η υπόλοιπη δημόσια διοίκηση δεν λειτουργεί!

Οι σημερινοί συναρμόδιοι υπουργοί είναι βέβαιο ότι θα έκαναν τα ίδια με τους παλαιότερους αν οι συνθήκες στην οικονομία ήταν διαφορετικές, αλλά σήμερα δεν μπορούν. Ομως δεν είναι αυτοί που τιμωρούν τους δημοσίους υπαλλήλους.

Τους τιμωρούν οι πρώην υπουργοί, οι οποίοι τους έμαθαν να ζουν με ένα συγκεκριμένο ύψος αμοιβών και τώρα θα υποχρεωθούν να προσαρμόσουν τη ζωή τους με αισθητά χαμηλότερες αποδοχές. Αλλά όταν ένα κράτος έχει ένα μισθολόγιο, που αμείβει τον οδηγό του τρόλεϊ υψηλότερα από τον πιλότο του F16, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα.

ΠΑΝΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ - pkak@naftemporiki.gr 

Πηγή Ναυτεπορική

7.10.2011

Ταλαιπωρία πολλών στάσεων (περί δημοσίων υπηρεσιών)

Αν θέλει κάποιος να αποτυπώσει την κακοδαιμονία του ελληνικού Δημοσίου και το πόσο εχθρικό είναι αυτό στην επιχειρηματικότητα δεν έχει παρά να κινηθεί στο τρίγωνο Εφορία - Ασφαλιστικά Ταμεία - Επιμελητήρια. Παρά τις πομπώδεις εξαγγελίες για εκσυγχρονισμό, υπηρεσία «μιας στάσης» και απλοποίηση των διαδικασιών, η πραγματικότητα που βιώνουν όσοι θελήσουν να ανοίξουν ή και να αναστείλουν τη λειτουργία μιας επιχείρησης είναι πέραν κάθε λογικής. Η ιστορία χρονολογείται από τον Μάιο του 2008, μετά την ενοποίηση των τριών ασφαλιστικών Ταμείων ΤΕΒΕ - ΤΑΕ - ΤΣΑ, στον ενιαίο ΟΑΕΕ. Τύποις ενιαίος, φυσικά, αφού για την «ενοποίηση» των ενσήμων, για όσους είχαν την ατυχία να ήταν ασφαλισμένοι και στο ΤΕΒΕ και στο ΤΑΕ, απαιτείται προηγούμενη αίτηση του ασφαλισμένου. Η αίτηση όντως κατατέθηκε. Τρία χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 2011, η ασφαλισμένη της ιστορίας μας περνά ξανά από το εν λόγω Ταμείο. Είναι η περίοδος που έχουν επιβληθεί νέες περικοπές στους μισθούς των υπαλλήλων. Στο βάθος της αίθουσας, οι νεότεροι του προσωπικού ακούνε ραδιόφωνο και δηλώνουν ότι δεν θα πληρώνουν εφεξής εισιτήριο αφού «μας έκοψαν τους μισθούς. Αλλωστε, το μετρό με δικά μας χρήματα έγινε...». Η έμπνευση της ηρωίδας μας να πληροφορηθεί τι είχε συμβεί με την αίτηση που είχε υποβάλει προ τριετίας για την καταμέτρηση των ενσήμων της απεδείχθη ατυχής. Αφού αντιμετώπισε την απαξία των υπαλλήλων, έλαβε εντέλει επιστολή που την ενημέρωνε ότι η αίτησή της για καταμέτρηση (σ.σ.: από το 2008) δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί, αν δεν προσκόμιζε στο Ταμείο βεβαιώσεις ότι μία άλλη επιχείρηση που είχε στο όνομά της μέχρι το 1986 είχε κλείσει. «Χρειάστηκαν τρία χρόνια αλλά τουλάχιστον μου απάντησαν...» είπε η... καλοπροαίρετη, άνοιξε ντουλάπια και αρχεία και τελικά βρήκε το απαιτούμενο συμβολαιογραφικό έγγραφο. «Τι είναι αυτό, κυρία μου;» απάντησε με το ίδιο... ευγενές ύφος η υπάλληλος. «Θέλουμε βεβαίωση της Εφορίας και του Επιμελητηρίου, αυτό δεν αρκεί!». Μια και δυο απευθύνεται στην Εφορία Καλλιθέας. «Η εφορία διασπάστηκε από τότε σε δύο» άκουσε έκπληκτη τον υπάλληλο. Και όχι μόνον αυτό, «εκ παραδρομής», όπως πληροφορήθηκε, «ο φάκελός σας έχει πάει στη Β΄ Εφορία, ενώ θα έπρεπε να τον έχουμε εμείς στην Α΄».  Στο δε Επιμελητήριο, για να εκδοθεί βεβαίωση, χρειαζόταν και... ο τελευταίος ισολογισμός μιας εταιρείας που είχε κλείσει εδώ και 28 χρόνια! Αλήθεια, το Επιμελητήριο ως φορέας -υποτίθεται- επιχειρηματικότητας επιτρέπεται να είναι «στάση γραφειοκρατίας»; Τα υπόλοιπα τα συμπεραίνετε. Με φωνές, παρακάλια, απίστευτο άγχος και... ωράριο Δημοσίου, η αναζήτηση των εγγράφων -που σε μία σοβαρή χώρα θα αναζητούνταν αυτεπαγγέλτως και άμεσα- μοιάζει να ολοκληρώνεται μόλις τέσσερις μήνες (και τρία χρόνια) μετά... Χωρίς ουδείς να αποκλείει ότι κάτι ακόμη πιο παράλογο -αλλά τόσο δημόσια ελληνικό- θα ανακύψει στην πορεία. Του Γεωργίου Τερζή Πηγή Καθημερινή 9.8.2011

"Βρήκαν τον προϊστάμενο, έχασαν τον υπάλληλο!" - Κλείνουν πόρτες στις επενδύσεις

Oι ιστορίες «γραφειοκρατικής τρέλας», με τις οποίες βρίσκονται αντιμέτωποι καθημερινά οι επιχειρηματίες που προσπαθούν να υλοποιήσουν επενδύσεις, όχι μόνο επιβεβαιώνουν την κατάταξη της χώρας από την Παγκόσμια Τράπεζα στην 109η θέση μεταξύ 183 χωρών ως προς τη «φιλικότητα» έναντι των επιχειρήσεων, αλλά κρατούν μακριά τις πολυπόθητες για την ανάκαμψη της οικονομίας επενδύσεις.

Τα εμπόδια που ορθώνουν στην επιχειρηματικότητα η πολυνομία και οι πολλαπλές αρμόδιες αρχές που ασχολούνται με το ίδιο αντικείμενο, σε συνδυασμό με την απαρχαιωμένη και ασαφή πολεοδομική νομοθεσία που περιορίζει ασφυκτικά τις περιοχές ανάπτυξης κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας- αφήνοντας ωστόσο πάντα ανοιχτά παράθυρα για την παραοικονομία, την παρανομία και τα κλειστά επαγγέλματα, που μόνο κατ΄ επίφασιν «άνοιξαν»-, κρατούν μακριά τους επενδυτές σε μια κρίσιμη για την ελληνική οικονομία περίοδο.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση Doing Βusiness 2011 της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα, μια πλούσια χώρα (29η ανάμεσα στις 183 χώρες του ΔΝΤ στην παγκόσμια κατάταξη με βάση το κατά κεφαλήν εισόδημα) και μέλος της ΕΕ για 30 χρόνια, υποχώρησε τον περασμένο χρόνο κατά 12 θέσεις στη σχετική κατάταξη και βρέθηκε ουραγός της ευρωζώνης, πίσω από γειτονικές χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Τουρκία.

Στην ίδια κατάταξη, η Ελλάδα υποχώρησε στην 154η θέση ανάμεσα στις 183 χώρες όσον αφορά την προστασία των επενδυτών και στην 149η στο άνοιγμα επιχειρήσεων.

Η γραφειοκρατία αναγνωρίζεται ως ο βασικότερος λόγος που κρατά μακριά τις ξένες επενδύσεις. «Υπάρχουν πάρα πολλοί νόμοι, διατάξεις και κανονισμοί και υπερβολικός αριθμός εμπλεκόμενων αρχών από τις οποίες πρέπει να πάρει κανείς άδεια όταν πρόκειται να ανοίξει μια επιχείρηση» αναφέρει ο κ. Αλμπερτ Γκραφ, επικεφαλής του οικονομικού τμήματος της πρεσβείας της Γερμανίας και επιφορτισμένος στην Αθήνα με την προώθηση των συμφερόντων και των επενδύσεων των γερμανικών επιχειρήσεων στη χώρα μας. «Ολα αυτά», προσθέτει ο ίδιος, «αυξάνουν το κόστος μιας επένδυσης, καθώς ο επιχειρηματίας αναγκάζεται να προσλάβει ειδικούς συμβούλους, νομικούς κ.ά., για να κάνει τη δουλειά του».

Προς την ίδια κατεύθυνση λειτουργούν και τα κλειστά επαγγέλματα. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του οικονομικού τμήματος της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα, Αλμπερτ Γκραφ για την εγκατάσταση ενός φωτοβολταϊκού πάρκου στη Βόρεια Ελλάδα χρειάστηκε η απασχόληση εξειδικευμένων γερμανών μηχανικών, οι οποίοι όμως δεν μπορούσαν να ολοκληρώσουν τη δουλειά. «Επρεπε να πληρωθεί αμοιβή σε έλληνα μηχανικό για το σφράγισμα των απαιτούμενων πιστοποιητικών» επισημαίνει ο ίδιος.

Τραπεζικές πηγές αναφέρουν ότι υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από διεθνείς εταιρείες για επενδύσεις στην Ελλάδα, οι οποίες όμως προς το παρόν τηρούν στάση αναμονής. «Υπάρχει ισχυρό ενδιαφέρον από γερμανικές εταιρείες στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας», αναφέρει ο κ. Γκραφ, « το οποίο όμως δεν έχει εκδηλωθεί, καθώς αναμένουν από την ελληνική κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θέλει» εξηγεί. Το ενδιαφέρον αυτό εντοπίζεται κυρίως στα φωτοβολταϊκά, όπως το mega project της ΔΕΗ των 200 ΜW της Κοζάνης. Τα εμπόδια που ορθώνουν στους επιχειρηματίες-επενδυτές η γραφειοκρατία και το χωροταξικό έλλειμμα αποτυπώνονται με τον καλύτερο τρόπο στην περίπτωση της επένδυσης ύψους 1,2 δισ. ευρώ για το Costa Νavarino που πραγματοποίησε η εταιρεία ΤΕΜΕS του εφοπλιστή καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλου στη Μεσσηνία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας, χρειάστηκαν περισσότερες από 3.000 υπογραφές, από αρμόδιους υπουργούς μέχρι απλούς υπαλλήλους, τη 12ετία από το 1997 ως το 2009 για την πρώτη φάση της επένδυσης.

Το ίδιο διάστημα εκδόθηκαν πάνω από 20 υπουργικές ή κοινές υπουργικές αποφάσεις, 600 αδειοδοτήσεις και γνωμοδοτήσεις, ενώ χρησιμοποιήθηκαν τουλάχιστον 80 μικρές ή μεγάλες μελετητικές εταιρείες από Ελλάδα και εξωτερικό, που απασχόλησαν 1.200 μελετητές.

Ταυτόχρονα, έγιναν πάνω από 60 δίκες σε όλα τα επίπεδα, ενώ εκδόθηκαν περισσότερες από 25 αποφάσεις του Νομαρχιακού Συμβουλίου Μεσσηνίας και πάνω από 40 αποφάσεις Δημοτικών Συμβουλίων.

Οσο και αν ο διευθύνων σύμβουλος της ΤΕΜΕS κ. Αχ. Κωνσταντακόπουλος επισημαίνει ότι «όταν ξεκινάς κάτι καινούργιο, είναι λογικό να υπάρχουν προβλήματα και καθυστερήσεις», μια καθυστέρηση 12 ετών προκειμένου να λυθούν θέματα χωροταξίας είναι πέρα από κάθε επιχειρηματική λογική.

Το γκρίζο τοπίο που υπάρχει σε θέματα χωροταξίας αποθαρρύνει επενδύσεις στον τουρισμό, στην αιολική ενέργεια και αλλού. «Οι επενδυτές ενδιαφέρονται να υλοποιήσουν την επένδυσή τους άμεσα ώστε αυτή να αρχίσει να αποδίδει το συντομότερο δυνατόν» αναφέρει ο κ. Γκραφ.

«Βρήκαν τον προϊστάμενο, έχασαν τον υπάλληλο!»

Χαμηλή είναι η επίδοση της Ελλάδας στην κατάταξη της έρευνας «Doing Βusiness 2011» της Παγκόσμιας Τράπεζας και στον τομέα της έκδοσης των οικοδομικών αδειών. Μιλώντας προς το «Βήμα» ο κ. Αρ. Παντελιάδης (φωτογραφία), διευθύνων σύμβουλος της αλυσίδας σουπερμάρκετ και Cash and Carry Μετρό ΑΕ, χαρακτηρίζει «Γολγοθά» την έκδοση άδειας για να οικοδομήσει η εταιρεία του ένα σουπερμάρκετ. Οπως λέει, η σχετική διαδικασία «κρατά συνήθως από δύο ως δυόμισι χρόνια».

Και εξηγεί την εμπειρία που βιώνει για να πάρει την άδεια ανέγερσης σουπερμάρκετ σε περιοχή εκτός του λεκανοπεδίου της Αττικής. «Ενα από τα πολλά βήματα που απαιτείται είναι η γνωμοδότηση για τον τύπο της περιβαλλοντικής μελέτης που πρέπει να υποβληθεί στη νομαρχία, η οποία δίνεται από την περιφέρεια και συνήθως είναι μια απλή διαδικασία που διαρκεί δύο ημέρες». Ωστόσο «σε μεγάλη πόλη της Ελλάδας όπου θέλουμε να οικοδομήσουμε βρισκόμαστε ακόμη στην αναμονή». Τη σχετική γνωμοδότηση τη ζήτησε η εταιρεία μόλις... πριν από οκτώ μήνες. Και φυσικά, ακόμη δεν την έχει λάβει.

Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η συνέχεια: «Αφού πέρασαν μερικοί μήνες απραξίας», αναφέρει ο κ. Παντελιάδης, «“χάθηκε” για τρεις μήνες ο προϊστάμενος του αρμόδιου υπαλλήλου» και όταν εμφανίστηκε «έλειψε για έναν μήνα ο υπάλληλος με εορταστική άδεια»! Και η τύχη του φακέλου; Απλούστατα, μεταξύ των αδειών, «ο φάκελος στάλθηκε σε μια υπηρεσία που έπειτα από καιρό δήλωσε αναρμόδια». Ποια είναι η τύχη του σήμερα; Ο επιχειρηματίας συνεχίζει να ελπίζει.

Πρεμιέρα για το fast track

Ενα εικοσιτετράωρο θα είναι πλέον αρκετό για την έναρξη οικονομικής δραστηριότητας μέσω της Υπηρεσίας Μιας Στάσης, η οποία περιορίζει δραστικά την υπάρχουσα γραφειοκρατία, αλλά και το κόστος. Σε αρχικό στάδιο, η Υπηρεσία Μιας Στάσης (ΥΜΣ) αφορά Ανώνυμες Εταιρείες και Εταιρείες Περιορισμένης Ευθύνης, οι οποίες θα απευθύνονται στους συμβολαιογράφους, καθώς και Ομόρρυθμες και Ετερόρρυθμες Εταιρείες, οι οποίες θα μπορούν να απευθύνονται κατευθείαν στα Επιμελητήρια και στα ΚΕΠ.

Προτού κλείσουν 24 ώρες από την έναρξη της λειτουργίας του one stop shop, αρκετοί επιχειρηματίες- αριθμός ενδεικτικός του ενδιαφέροντος που υπάρχει από τον επιχειρηματικό κόσμο ανά την Ελλάδα- έσπευσαν να επωφεληθούν από τη νέα δυνατότητα που δημιούργησε η απόφαση του υπουργού Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας κ. Μ. Χρυσοχοΐδη. Βεβαίως είναι προφανές ότι το σύστημα βρίσκεται στην πρωταρχική του φάση και ως εκ τούτου υπάρχουν προβλήματα και αδυναμίες, όπως τονίζεται σχετικά, αλλά «μπήκε το νερό στο αυλάκι». Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σε μία μόλις ημέρα λειτουργίας του συστήματος καταγράφηκαν 10 ατομικές επιχειρήσεις, ιδρύθηκαν μία Εταιρεία Περιορισμένης Ευθύνης, τέσσερις Ετερόρρυθμες Εταιρείες, 11 Ομόρρυθμες Εταιρείες και έξι Ανώνυμες Εταιρείες. Σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου οι εταιρείες αυτές ιδρύθηκαν σε διάφορες περιοχές της χώρας, όπως είναι η Κοζάνη, η περιοχή του Πειραιά, η Αθήνα, η Ρόδος, η Θεσσαλονίκη, τα Γρεβενά, η Χαλκίδα, η Κέρκυρα, το Ναύπλιο, το Μεσολόγγι, η Λάρισα, η Βέροια, η Ηγουμενίτσα, το Αργοστόλι, η Λιβαδειά, τα Τρίκαλα και το Ηράκλειο.

Αγκάθι το χωροταξικό έλλειμμα

Δεν είναι μόνο η γραφειοκρατία που αποτρέπει τις επενδύσεις. Εξίσου ανασταλτικός παράγοντας θεωρείται η έλλειψη χωροταξικού πλαισίου. «Υπάρχει τεράστιο χωροταξικό έλλειμμα, με αποτέλεσμα οποιοσδήποτε θέλει να επενδύσει, από τα σκουπίδια και την ενέργεια μέχρι τον τουρισμό,να μην μπορεί να το κάνει» αναφέρει ο κ. Α. Χωμενίδης, πρώην διευθύνων σύμβουλος της ΕΤΑ.

Η έλλειψη νομοθετικού πλαισίου που να καθορίζει σαφώς τις χρήσεις γης έχει δημιουργήσει επανειλημμένως σημαντικές καθυστερήσεις σε επενδυτικά σχέδια. Ως παράδειγμα αναφέρεται το εκπτωτικό χωριό της ΜcΑrthurGlen στα Σπάτα, μια επένδυση ύψους 80 εκατ. ευρώ που δημιουργεί 1.000 θέσεις εργασίας, η χωροθέτηση της οποίας ευθύνεται κατά κύριο λόγο για το γεγονός ότι η προγραμματιζόμενη λειτουργία του για τις αρχές του 2010 συνεχώς αναβάλλεται και τώρα έχει μεταφερθεί στο δεύτερο τρίμηνο του 2011. Επιπλέον, το έλλειμμα χωροταξίας, που κρατά μακριά τις ξένες επενδύσεις και καθιστά τη χώρα εσωστρεφή, γεννά την αυθαίρετη παράνομη δόμηση, η οποία με τη σειρά της συντηρεί την παραοικονομία και ενισχύει τη φοροδιαφυγή.

Ως παράδειγμα αναφέρεται η εξοχική κατοικία, όπου σπάνια βρίσκει κανείς απολύτως νόμιμο ακίνητο. Ολα τα ακίνητα, σε ποσοστό 10%, 20% ή 50%, διαθέτουν αυθαίρετα κτίσματα, αναφέρουν τραπεζικές πηγές οι οποίες σημειώνουν την απροθυμία των ξένων να αγοράσουν κατοικίες στη χώρα μας. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, «στην Τήνο υπάρχουν απούλητες περίπου 1.000 εξοχικές κατοικίες και ενώ η ζήτηση από το εξωτερικό είναι σχεδόν διπλάσια, γίνονται ελάχιστες πράξεις γιατί οι περισσότερες έχουν παρανομίες που οι ξένοι δεν θέλουν να αναλάβουν».

 

Πηγή Το Βήμα

7.4.2011

Στα άκρα... (Περί Τραπεζών και παρεμβάσεων του κράτους)

Στην προσπάθειά του να σκήσει πίεση προς το τραπεζικό σύστημα της χώρας, με στόχο τον έλεγχο των νέων εγγυήσεων 30 δισ. ευρώ που παρέχει το Ελληνικό Δημόσιο στις Τράπεζες. 

Κανένας δεν διαφωνεί πως το τραπεζικό σύστημα πρέπει να συμβάλλει στην ανόρθωση της οικονομίας αλλά από αυτό το σημείο μέχρι ο επίτροπος να ασκεί "βέτο" στην απόφαση της τράπεζας να συγχωνευθεί ή να εξαγοράσει μία άλλη,

 

ο έλεγχος χάνει τα χαρακτηριστικά του και αποτελεί ευθεία παρέμβαση στην αγορά.

Πηγή Real News 

3.4.2011

"Αστείες" πειθαρχικές ποινές σε παραβάτες οδηγούς λεωφορείων

Μήνες, ακόμη και χρόνια μπορεί να παραμένει μια καταγγελία επιβάτη στα συρτάρια των συγκοινωνιακών εταιρειών, ενώ ακόμη και μετά την παραπομπή στα αρμόδια πειθαρχικά συμβούλια, οι ποινές –όποτε αυτές επιβάλλονται– συνήθως είναι αστείες. «Επίπληξη» στον οδηγό που επέδειξε ανάρμοστη συμπεριφορά, «παρακράτηση μισού ημερομισθίου» σε οδηγό που δεν σταμάτησε σε προκαθορισμένη στάση λεωφορείου αποτελούν τα συνηθέστερα αποτελέσματα των πειθαρχικών συμβουλίων που είναι αρμόδια για την εξέταση των καταγγελιών.

Το γεγονός ότι η εξέταση των καταγγελιών γίνεται από προσωπικό των ίδιων των εταιρειών, από συναδέλφους δηλαδή των υπό εξέταση εργαζομένων, καθιστά διαβλητή τη διαδικασία. Αξίζει, βέβαια, να σημειωθεί ότι καθημερινά το αρμόδιο γραφείο του ΟΑΣΑ δέχεται κατ’ ελάχιστον 30 καταγγελίες, με ποσοστό άνω του 95% να αφορά σε περιστατικό με λεωφορείο.

Η «Κ» παρουσιάζει σήμερα τρία περιστατικά καταγγελιών που αποδεικνύουν ότι οι περισσότερες καταγγελίες δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Η συντριπτική πλειονότητα των καταγγελιών αφορά σε εργαζομένους στην ΕΘΕΛ και κυρίως οδηγούς. Κι αυτό όχι γιατί οι οδηγοί των λεωφορείων επιδεικνύουν τη χειρότερη συμπεριφορά μεταξύ των εργαζομένων στις συγκοινωνιακές εταιρείες, αλλά γιατί αποτελούν το πολυπληθέστερο κομμάτι προσωπικού το οποίο λόγω του ενισχυμένου δικτύου των λεωφορείων και της φύσης του μέσου, έρχεται σε άμεση επαφή με πολλούς επιβάτες.

Ο Ι. Π. κατήγγειλε ότι οδηγός της ΕΘΕΛ παραλίγο να χτυπήσει διερχόμενο πεζό στις 18 Σεπτεμβρίου του 2009. Σήμερα, ενάμιση χρόνο αργότερα, ο καταγγέλλων έχει απλώς λάβει τη διαβεβαίωση ότι τα αποτελέσματα του πειθαρχικού ελέγχου θα του κοινοποιηθούν μόλις ολοκληρωθούν οι διαδικασίες.

Για περιστατικό με οδηγό της ΕΘΕΛ στις 4 Οκτωβρίου 2009, που κατήγγειλε η Ε. Δ., επιβλήθηκε η ποινή της επίπληξης στον οδηγό στις 3 Δεκεμβρίου 2010 και η καταγγέλλουσα ενημερώθηκε στις 23 Μαρτίου 2011. Οι μεγάλες καθυστερήσεις είναι συχνές σε όλες τις φάσεις τον διαδικασιών. Η κ. Μ. Π. κατήγγειλε στην εταιρεία περιστατικό που συνέβη στις 30 Απριλίου του 2009 και το δευτεροβάθμιο πειθαρχικό όργανο αποφάσισε την απαλλαγή του οδηγού από τις κατηγορίες στις 2 Φεβρουαρίου του 2011 λόγω... παραγραφής.

Ποια διαδικασία ακολουθείται σε περίπτωση που δυσαρεστημένος επιβάτης θέλει να επισημάνει στην εταιρεία κάποιο περιστατικό; Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να καταθέσει γραπτώς, μέσω Διαδικτύου ή με fax την καταγγελία του. Στη συνέχεια το αρμόδιο τμήμα του ΟΑΣΑ, εντός ολίγων ημερών, αποστέλλει την καταγγελία στον αρμόδιο συγκοινωνιακό φορέα. Από την εταιρεία συγκαλείται πρωτοβάθμιο 3μελές πειθαρχικό συμβούλιο το οποίο απαρτίζεται από δύο υπηρεσιακά στελέχη της εταιρείας και έναν εκπρόσωπο των εργαζομένων. Η εκδίκαση της υπόθεσης στο πρωτοβάθμιο πρέπει να γίνει εντός 6μήνου. Ο εργαζόμενος έχει τη δυνατότητα να προσφύγει στο 5μελές δευτεροβάθμιο πειθαρχικό συμβούλιο το οποίο πρέπει να αποφανθεί σε 4 μήνες. Ωστόσο, σε αυτή τη διαδικασία παρατηρούνται συχνά καθυστερήσεις. Δυνατότητα παραγραφής αδικήματος τυπικά δεν υπάρχει, ωστόσο έχουν παρατηρηθεί αρκετές περιπτώσεις κατά τις οποίες υποθέσεις δεν εκδικάστηκαν εντός του προβλεπόμενου χρονοδιαγράμματος λόγω πολιτικών προβλημάτων (αλλαγή ηγεσίας στους φορείς, βουλευτικές εκλογές και καθυστέρηση στην τοποθέτηση διοικήσεων στους φορείς κ. ά.), με αποτέλεσμα αυτές τελικά να παραγραφούν.

Της Αλεξάνδρας Κασσίμη

Πηγή Καθημερινή

2.4.2011