Οπου και να ταξιδέψω με στραβοκοιτάνε

Τα μάθατε τα μαντάτα τα κακά; Οι απανταχού Ελληνες πέφτουν, λέει, θύματα ρατσισμού! Συμπατριώτες μας που ζούνε στη Γαλλία καταγγέλλουν πως «δεν μπορούν να βρουν δουλειά επειδή είναι Ελληνες» (σ.σ. στη Γαλλία δεν υπάρχει καθόλου ανεργία. Ολοι δουλεύουνε εκτός από τους - αντιμνημονιακούς - Γραικούς). Στην παγωμένη Σουηδία, πατριωτάκια μας μάγειρες αποκαλύπτουν πως παίρνουν λιγότερα χρήματα από τους εκεί συναδέλφους τους. (Καθάρματα Σκανδιναβοί! Δεν μαθαίνουν από μας που χρυσοπληρώνουμε τους Αλβανούς και τους Πακιστανούς, τους κολλάμε όοοολα τα ένσημα και τους δίνουμε και μπουρμπουάρ;). Και το πιο φρικιαστικό όλων: στη Γερμανία, οι Ελληνες, ξαναλέει, δέχονται «ρατσιστικές επιθέσεις»! Οπως το ακούτε! Ξέρετε ποιες είναι αυτές; (Παρακαλώ, απομακρύνετε τα παιδιά γιατί θα περιγράψω σκηνές ωμής βίας).

Στη χώρα που γέννησε τον ναζισμό, λοιπόν, ένα γκαρσόνι ειρωνεύτηκε μια παρέα συνελλήνων λέγοντας: «Ωχ, Ελληνες είστε; Σίγουρα θα με πληρώσετε;». Επίσης, ένας καθηγητής (προφανώς απόγονος του Φαλμεράιερ) κεραυνοβόλησε πτωχή πλην τιμία ελληνίδα φοιτήτρια - η οποία προφανώς τα είχε φορτώσει στον κόκορα - με την ακόλουθη δήλωση που κανονικά θα έπρεπε να τον στείλει στο Δικαστήριο της Χάγης: «Μου φαίνεται πως είσαι τεμπέλα σαν τους συμπατριώτες σου!».

Γελάω με την ψυχή μου με όλα αυτά. Γελάω που σε μια χώρα όπου πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες (οι χειρότεροι όλων) και απλοί πολίτες αποκαλούν δημοσίως «φασίστες» τον γερμανικό λαό και το παίζουν θύματα της Κου Κλουξ Κλαν. Στην τελική, όσοι θέλουν να δουν από κοντά τι σημαίνει «ρατσιστικές επιθέσεις», ας κάνουν μια βόλτα στον Αγιο Παντελεήμονα. Αν δε είναι ελαφρώς μελαψοί, καλό είναι να έχουν μαζί τους και την (ελληνική) ταυτότητά τους. Με λίγη τύχη, θα προλάβουν να την επιδείξουν πριν φάνε το καδρόνι στο δόξα πατρί.

 

Του Θανάση Χειμώνα

Πηγή ΤΑΝΕΑ

10.3.2012

"Μας αποκαλούν τεμπέληδες, μας χλευάζουν ακόμα και στα εστιατόρια"

Καθημερινό «εφιάλτη» ζουν χιλιάδες Ελληνες μετανάστες, κυρίως στη Γερμανία αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που πέφτουν θύματα ρατσιστικής συμπεριφοράς λόγω της... στιγματισμένης καταγωγής τους.

Πληθαίνουν οι αναφορές από το Μόναχο και τη Βιέννη έως τη Στοκχόλμη και το Λονδίνο για φραστικές επιθέσεις που δέχονται Ελληνες μετανάστες, καθώς αναπτύσσεται μια τάση περιφρονητικής συμπεριφοράς προς εκείνους «τους τεμπέληδες, που δεν δουλεύουν ή δεν πληρώνουν φόρους»...

Το φαινόμενο απαντάται κυρίως στη Γερμανία και απασχολεί πολύ σοβαρά τις τοπικές κοινότητες των ομογενών, που σχεδιάζουν δράσεις για να αντιστρέψουν το κλίμα το οποίο επιδεινώνεται τους τελευταίους μήνες.

Παράλληλα, αλλά σε αντίθετη φορά με το φιλελληνικό ρεύμα, το συρτάκι στο Παρίσι και την καμπάνια «Είμαστε όλοι Ελληνες», ένα είδος ρατσισμού που μέχρι σήμερα εκφραζόταν από μεμονωμένες ακραίες ομάδες, διαχέεται πλέον σε ευρύτερα στρώματα, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα περιστατικά χλευασμού των Ελλήνων.

 

Ορισμένες φορές η παρουσία και μόνο των συμπατριωτών μας προκαλεί αθώα -πλην ενοχλητικά- πειράγματα από συναδέλφους στο γραφείο. Συχνά Ελληνες υποχρεώνονται σε απολογία για τις πράξεις των πολιτικών μας. Δεν λείπουν και τα περιστατικά «ωμής πρόκλησης», όπου σερβιτόροι διερωτώνται φωναχτά εάν έχουν να πληρώσουν οι Ελληνες πελάτες τους. Και η λίστα δεν εξαντλείται εδώ...

Χλευασμός
«Αντιμετωπίζουμε πλέον προβλήματα στην καθημερινότητά μας, τα οποία έως τώρα δεν είχαμε. Πλέον μας βλέπουν διαφορετικά απ' ό,τι στο παρελθόν. Ακούω, για παράδειγμα, ότι ιδιοκτήτες ακινήτων δεν ανανεώνουν τις συνεργασίες τους με ελληνικά μαγαζιά ή ότι πολλοί Γερμανοί αποφεύγουν τις ελληνικές επιχειρήσεις, π.χ. καταστήματα με ρούχα ή παπούτσια, ακόμα και εστιατόρια.

Ο χλευασμός είναι καθημερινός» λέει ο κ. Θανάσης Κρίκης από το Μόναχο, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γονέων στη Βαυαρία, στέλεχος αλλά και συνδικαλιστής σε μεγάλη βιομηχανία της περιοχής, όπου ανάμεσα σε 8.000 εργαζόμενους υπάρχουν και 500 Ελληνες. «Το πρωί πηγαίνω στο γραφείο και συνάδελφοι διαβάζουν την "Bild". Μια ημέρα είχε φωτογραφία από την Αθήνα όπου έκαιγαν τη γερμανική σημαία. "Δεν έχετε να φάτε, σας πληρώνουμε και μας λέτε "ναζί"... Είστε αχάριστοι» γύρισαν και μου είπαν. Ηταν μάλιστα συνάδελφοι στο ίδιο γραφείο εκλεγμένοι συνδικαλιστές.

Αλλες φορές λένε περιπαικτικά: Ποιο νησί να αγοράσουμε ή πού θα πάρουμε βίλα τζάμπα... Οι Ελληνες τώρα αντιμετωπίζουν πρόβλημα για να βρουν δουλειά ή σπίτι. Ακούν ότι είσαι Ελληνας και θεωρούν ότι είσαι άνθρωπος... τρίτης κατηγορίας» καταλήγει.

Ανεπιθύμητοι
«Εχω στην ιδιοκτησία μου ταξί και μέχρι πρότινος από τους 24 οδηγούς οι επτά ήταν Γερμανοί. Τώρα έφυγαν όλοι επειδή εμείς προσπαθούμε να υπερασπιστούμε την Ελλάδα. ?Δεν γίνεται να δουλεύουμε για να ταΐζουμε τους χαραμοφάηδες? λένε κάποιοι που εγκατέλειψαν τη δουλειά για να μην εργάζονται σε... Ελληνα» εξιστορεί ο κ. Παναγιώτης Μπαλογιάννης, επίσης από το Μόναχο.

«Οταν ξεκινά μια συζήτηση, έστω και ως αστείο, λίγο αργότερα αγριεύει η κατάσταση. Μέχρι τώρα είχαμε πολύ καλή σχέση και ο λαός μας αγαπούσε ως έθνος. Μετά την κρίση μας βλέπουν με τελείως διαφορετικό μάτι. Είχα έναν οδηγό επί επτά χρόνια, τον είχα καλέσει για διακοπές στην Ελλάδα, και όμως έφυγε από τη δουλειά. Επίσης διαθέτω συνεργείο για σέρβις κλιματιστικών. Από τον Οκτώβριο και μετά δεν έχω Γερμανούς πελάτες, δεν έρχεται κανείς».

Οπως αφηγείται ο κ. Μπαλογιάννης, για να εξασφαλίσει ένα σπίτι στον ανιψιό του χρειάστηκε να γίνει η ενοικίαση στο όνομά του. «Κανείς δεν δίνει σπίτι σε Ελληνα πια. Πρώτα πρέπει να έχεις δουλειά. Ακόμα και για ένα δυάρι ζητούν 700 ευρώ ενοίκιο».

«Υπάρχει πρόβλημα και εμείς θα ξεκινήσουμε μια καμπάνια σε συνεργασία και με το προξενείο μας. Με αφορμή τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου θέλουμε να κάνουμε μια εκδήλωση για να δείξουμε ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους Γερμανούς.

Δεν δεχόμαστε να πληρώνει την κρίση ο απλός κόσμος» λέει ο κ. Κρίκης. «Μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουν και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Εχω ετοιμάσει ένα κείμενο και προς μερίδα του ελληνικού Τύπου που αναφέρεται στον γερμανικό λαό σαν να είναι ναζί. Ούτε οι Ελληνες είναι τεμπέληδες ούτε οι Γερμανοί ναζί» τονίζει ο κ. Κρίκης.

Σοβαρό πρόβλημα
Τα μεγαλύτερα προβλήματα αντιμετωπίζουν αρκετοί νέοι μετανάστες που ως ανειδίκευτοι αναζητούν την τύχη τους στις μεγάλες γερμανικές πόλεις.

• Οπως λένε παράγοντες της ελληνικής παροικίας, κάποιοι ζητούν λίγο φαγητό από την εκκλησία των Αγίων Πάντων, μερικοί τριγυρίζουν στον περίφημο σταθμό του Μονάχου, ενώ κάποιες φορές παρατηρείται το φαινόμενο να κοιμούνται μέσα σε αυτοκίνητα με ελληνικές πινακίδες... Εύλογα η δυσκολία πολλαπλασιάζεται.
• Προβλήματα όμως αίφνης απέκτησαν και αρκετοί που κατοικούν για χρόνια στη Γερμανία.

Επίπληξη από Αγγλο καθηγητή
«Βαριέσαι να δουλέψεις όπως και οι υπόλοιποι συμπατριώτες σου;»

Ακόμη και στο Λονδίνο, όπου πολλοί Ελληνες διακρίνονται τόσο στον επιχειρηματικό όσο και στον επιστημονικό στίβο, καταγράφονται τους τελευταίους μήνες ολοένα και περισσότερα περιστατικά ρατσιστικής αντιμετώπισης των συμπατριωτών μας.

Οπως διευκρινίζει βέβαια στο «Εθνος της Κυριακής» η 24χρονη Ειρήνη Παπαδάκη, η οποία σπουδάζει Νευροεπιστήμη τα τελευταία χρόνια στη Βρετανία, «είναι σπάνιο να ακούσεις κάτι κακό από τους νέους ή τους συμφοιτητές σου, οι οποίοι στην πλειονότητά τους σε αντιμετωπίζουν με συμπάθεια».

Ωστόσο, όπως επισημαίνει η νεαρή φοιτήτρια, το γενικότερο κλίμα αλληλεγγύης μέσα στο Πανεπιστήμιο δεν εμπόδισε έναν από τους καθηγητές της να την επιπλήξει προτάσσοντας την? καταγωγή της ως κύρια αιτία για το αποτέλεσμα μιας εργασίας της. «Δεν κατάλαβα, βαριέσαι να δουλέψεις όπως και οι υπόλοιποι Ελληνες;», της είπε αφήνοντας άφωνους τόσο την ίδια όσο και τoυς συμφοιτητές της.

Η Ειρήνη τονίζει ότι παρά το γεγονός ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που τελικά θα προβούν σε κάποιο ρατσιστικό σχόλιο και οι περισσότεροι περιορίζονται σε «αθώες πλάκες», η ίδια αισθάνεται πως βρίσκεται μονίμως σε άμυνα και ότι η πίεση για τους Ελληνες στο εξωτερικό έχει αυξηθεί. Γι' αυτό και, επισημαίνει, νιώθει ότι πρέπει να καταβάλει μεγάλες προσπάθειες ώστε να είναι «άψογη σε όλα» για να μη δώσει καμία αφορμή. Μ. ΧΑΡΙΤΑΤΟΥ

Ειρωνεία στην Αυστρία
Ολο και περισσότεροι ντρέπονται να αναφέρουν την καταγωγή τους

«ΕΧΘΡΙΚΟ» κλίμα επικρατεί και στην Αυστρία, πράγμα λογικό αν αναλογιστεί κανείς ότι η κυβέρνηση και ο Τύπος της χώρας εκφράζουν αντιλήψεις παρόμοιες με της Γερμανίας, επηρεάζοντας την κοινή γνώμη.

«Ο Ελληνισμός εδώ ήταν πάντα ευπρόσδεκτος. Ομως τώρα τελευταία υπάρχουν αναφορές στον Τύπο για ''φαληρισμένους'', ''άφραγκους'' που σίγουρα σχηματίζουν αρνητική γνώμη στην κοινωνία», επισημαίνει ο κ. Βασίλης Γιαλαματζάκης, πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών και Επιστη-μόνων στη Βιέννη.

Σημειώνει δε ότι μόλις πριν από δύο εβδομάδες το Αυστριακό Επιμελητήριο ανέφερε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να πουλήσει μερικά νησιά...

«Οι περισσότεροι Αυστριακοί βέβαια αναφέρονται ίσως κοροϊδευτικά αλλά χωρίς κακία ή ρατσισμό. Από την άλλη, αυξάνονται οι περιπτώσεις των Ελλήνων που λένε ότι ενώ δήλωναν την καταγωγή τους υπερήφανα στο παρελθόν, τώρα ντρέπονται καθώς καλούνται να δικαιολογηθούν για τους πολιτικούς της χώρας», σημειώνει ο κ. Γιαλαματζάκης, ο οποίος βίωσε τη μεταστροφή των Βιεννέζων.

«Αλλαξα κατοικία και με ρώτησαν εάν έχω καταθέσεις στην τράπεζα καθώς και συμβόλαιο εργασίας. Επρεπε να πιστο-ποιηθεί ότι υπάρχουν χρήματα στην άκρη, πριν έρθει η ώρα της εγγύησης και η του συμβολαίου»...

Αλεξάνδρα Πασχαλίδου - Στοκχόλμη
Στο ραδιόφωνο μου στέλνουν μηνύματα «καλά να πάθετε»

Υπάρχει και στη Σουηδία πλέον μια δαιμονοποίηση του Ελληνα ως του ανθρώπου που δεν πληρώνει φόρους, του διεφθαρμένου... Προχθές μου τηλεφώνησε ένας μάγειρας που ήρθε πρόσφατα από την Ελλάδα και είπε ότι του δίνουν τα μισά χρήματα απ' ό,τι δίνουν σε έναν Σουηδό» λέει η κ. Αλεξάνδρα Πασχαλίδου, δημοσιογράφος και συγγραφέας, που ζει μονίμως στη Στοκχόλμη.

«Δεν αναφέρονται με τα καλύτερα λόγια για εμάς. Η λέξη "Ελληνας" δεν ακολουθείται από κολακευτικά σχόλια. Στο παρελθόν ήταν εδώ μια κοινότητα 30.000 Ελλήνων, αργότερα ήμασταν κάπου 12.000, που, όμως, είχαμε αφομοιωθεί καλά.

Απογοήτευση
Ο όποιος ρατσισμός απευθυνόταν κυρίως σε ανθρώπους από την Αφρική ή μουσουλμανικές χώρες. Τώρα με αυτά που συμβαίνουν αρκετοί Ελληνες αντιμετωπίζουν προβλήματα και αμφισβητούνται ως ειλικρινείς πολίτες. Αντιμετωπίζω και εγώ εχθρικά σχόλια. Σε εκπομπή που έκανα στο ραδιόφωνο μεταξύ των θεμάτων μου ήταν και η κρίση στην Ελλάδα, όπου προσπαθούσα να παρουσιάσω και την άλλη άποψη. Τα e-mails που έλαβα ήταν απογοητευτικά, στο μοτίβο ''καλά να πάθετε''.

Το ίδιο γίνεται και στο μπλογκ μου. Λένε να φύγει η Ελλάδα από την ΕΕ. Βεβαίως πάντα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αγαπούν την Ελλάδα» λέει η κ. Πασχαλίδου, η οποία εκλήθη από σουηδικό περιοδικό να εκφράσει τη γνώμη της για τις διακοπές στην Ελλάδα. «Ρωτούν κατά πόσον θα είναι επικίνδυνο να έρθουν, ενώ στον σουηδικό Τύπο υπάρχουν αναφορές ''μην πάτε στην Ελλάδα''».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ
gapostolidis@pegasus.gr

Πηγή Εθνος της Κυριακής

4.3.2012

 

Σκηνές εθνικής ταπείνωσης

Η πρώτη σκηνή εκτυλίχθηκε στις αρχές της εβδομάδας, σε κεντρικό σημείο των Βρυξελλών. Εστιάτορας σταματάει τέσσερις δημοσιογράφους -μεταξύ των οποίων και η υπογράφουσα - και τους ρωτάει: «Από πού είστε; Από την Πορτογαλία;». «Οχι», απαντάμε. «Από την Ισπανία;», επιμένει αυτός. «Οχι, όχι, από την Ελλάδα», διευκρινίζουμε. «Από την Ελλάααδα; Χα! Χα! Μπαγκλαντές!» αποφαίνεται αβίαστα ο καταστηματάρχης, αφήνοντάς μας άναυδους. Η δεύτερη, λίγες ώρες αργότερα, όταν ψάχνοντας ένα δώρο για την κόρη μου μπήκα σε μικρό κατάστημα γνωστού εμπορικού δρόμου, της Ερμού των Βρυξελλών. Αφού διάλεξα κάτι, έβγαλα την πιστωτική κάρτα και το διαβατήριό μου και τα έδωσα στην πωλήτρια. Εκείνη ανοίγει το διαβατήριο και κουνάει το κεφάλι με μία έκφραση συγγνώμης στα μάτια: «Α, από την Ελλάδα... Λυπάμαι, δεν μπορώ να τη δεχθώ»! Η εν λόγω κυρία δεν ενομιμοποιείτο σε καμία περίπτωση να μη δεχθεί την πιστωτική κάρτα, η οποία είχε διαθέσιμο όριο, γιατί η χώρα που την έχει εκδώσει βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Δεν προβλέπεται σε καμία διατραπεζική συμφωνία ούτε μπορεί να δικαιολογηθεί κατά κανέναν τρόπο. Και αν ήθελα να το τραβήξω, είναι βέβαιο ότι θα έβρισκα το δίκιο μου, μόνο που στο μεταξύ είχα χάσει κάθε διάθεση να το διεκδικήσω. Αισθανόμουν κυριολεκτικά σαν δαρμένη. Προσβεβλημένη, θυμωμένη, έξαλλη! Δεν ήθελα καν να ρωτήσω την αμήχανη πωλήτρια τι θα έκανε αν το διαβατήριο είχε ως χώρα προέλευσης την Πορτογαλία ή την Ιταλία... Δεν είχε νόημα. Θα είχε, αν όλοι κρίνονταν με τα ίδια κριτήρια. Μόνο που στη δική μας περίπτωση βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας. ΄Η για την ακρίβεια επιτρέψαμε στην ηγεσία μας να το πράξει για λογαριασμό μας. Περπατούσα στους δρόμους της βελγικής πρωτεύουσας, η οποία σημειωτέον βιώνει τη δική της, εξαιρετικά μεγάλη, αγωνία για το μέλλον της χώρας, αλλά και για τις Βρυξέλλες που ανατριχιάζουν στο άκουσμα φημών που φέρουν τη Γερμανία να καλοβλέπει τη μεταφορά του ευρωπαϊκού κέντρου βάρους στα δικά της εδάφη, και το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει. Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, να καταλάβεις και ακόμη πιο δύσκολο να αποδεχθείς πως μέσα σε ελάχιστο χρόνο έγινες ο περίγελος της Ευρώπης. Θυμήθηκα ότι πέρυσι τον χειμώνα ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου μιλούσε για Τιτανικό και αντιμετώπιζε με δημόσιες δηλώσεις τους Ελληνες ως συλλήβδην διεφθαρμένους και περίπου ανίκανους και τεμπέληδες. Τους ίδιους ανθρώπους που μήνες νωρίτερα διαβεβαίωνε ότι «λεφτά υπάρχουν» και μήνες αργότερα προσπαθούσε να πείσει ότι για τον ίδιο είναι θέμα πολιτικής τιμής να τους ζητήσει τη γνώμη, μέσω δημοψηφίσματος, για το μέλλον της χώρας. «Μα αυτός είναι ήδη παρελθόν», θα πείτε. Σωστά. Εστω και αν ο ίδιος αρνείται να το αποδεχθεί. Η ζημιά όμως έγινε και είναι δυσθεώρητη. Σήμερα, η χώρα εκτός από την κρίση χρέους αντιμετωπίζει και μία πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας, η οποία λειτουργεί διαβρωτικά και εξαιρετικά επικίνδυνα για την ίδια την Ελλάδα και τα συμφέροντά της, αλλά και για τον λαό της που βάλλεται πανταχόθεν και δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Aυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη βλάβη που υπέστη η χώρα την τελευταία διετία και πιθανότατα η πιο επικίνδυνη μελλοντικά, αν δεν αντιμετωπιστεί με κάποιον τρόπο. Αυτό, μοιραία, πρέπει να είναι και το διακύβευμα των επόμενων εκλογών, όποτε και αν γίνουν. Μία γόνιμη αντιπαράθεση ιδεών και προτάσεων για την αναδόμηση της εικόνας της χώρας, για την επούλωση των πληγών της τραματισμένης αξιοπιστίας της, για την ανάταξη του ηθικού των πολιτών της. Σε διαφορετική περίπτωση, ακόμη και αν η κρίση χρέους αντιμετωπιστεί, προοπτική αμφίβολη, διότι και αυτή συνδέεται με το κύρος και την αξιοπιστία, η χώρα πολύ δύσκολα θα κατορθώσει να ξανασταθεί στα πόδια της και να βρει τον βηματισμό της. Και τότε, οι επόμενοι περιπατητές στις Βρυξέλλες και όπου αλλού θα θυμούνται τα λόγια του Κωνσταντίνου Καραμανλή «έξω πάμε καλά» και θα νιώθουν πικρά δάκρυα στη μνήμη της εποχής που, έστω στο εξωτερικό, η εικόνα μας ήταν καθαρή και ελκυστική... Της Ελλης Τριανταφύλλου Πηγή Καθημερινή 9.12.2011 Σχόλιο δικό μας : Η ίδια ταπεινωτική αντιμετώπιση αφορά και τους Ελληνες φοιτητές οι οποίοι φοιτούν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Αν αυτό δεν λέγεται ρατσισμός υψίστου βαθμού και μάλιστα από τους Ευρωπαίους εταίρους μας τότε τι είναι ο ρατσισμός??? Υπάρχει όμως τρόπος αντίδρασης : Μποϋκοτάζ στα εισαγόμενα προϊόντα για όσο καιρό οι Ευρωποαίοι εταίροι μας μας αντιμετωπίζουν με αυτήν την απαξιωτική συμπεριφορά.....

Ανατροφή παιδιών με ρατσιστικές αξίες

ΒΕΡΟΛΙΝΟ. Οι Γερμανοί νεοναζί φροντίζουν για τη νεοναζιστική ανατροφή των παιδιών τους, οργανώνοντας ομαδικές κατασκηνωτικές διακοπές, μετακομίζοντας όλοι μαζί στα ίδια συγκροτήματα και περιφρονώντας το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Μια φορά στο τόσο, κάποιο παιδί ζωγραφίζει σβάστικα στον παιδικό σταθμό, άλλο απειλεί τον γιο των μεταναστών με «θάλαμο αερίων» και οι δασκάλες αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά. Η έρευνα του περιοδικού Spiegel για τη νεοναζιστική υποκουλτούρα στη Γερμανία εκτιμά ότι υπάρχουν αρκετές χιλιάδες παιδιά που ανατρέφονται με ναζιστικές αξίες, οι οποίες περιλαμβάνουν την αγάπη για τα όπλα και τη βία, την εξιδανίκευση της ομοιογενούς κοινότητας του έθνους («Volksgemeinschaft»), τον παγανισμό, τον αντισημιτισμό, την ξενοφοβία και την πίστη στη φυλετική καθαρότητα. Τα πολιτιστικά τους ερεθίσματα συνίστανται σε τραγούδια της νεολαίας του Χίτλερ και σε παιδικά βιβλία της ναζιστικής εποχής, που κυκλοφορούν σε ηλεκτρονική μορφή στο Διαδίκτυο και τυπώνονται στους οικιακούς εκτυπωτές. Οι γόνοι των νεοναζί φτιάχνουν παζλ με τα σύνορα της Γερμανίας το 1937 και μεγαλώνουν με ιστορίες για τους «ήρωες» του ναζισμού. Η ιδεολογία τους προξενεί αποστροφή στον μέσο άνθρωπο, τους καθιστά όμως αυτό κακούς γονείς; Ερευνα της οργάνωσης για την καταπολέμηση του δεξιού εξτρεμισμού Kulturbuero Sachsen απαντά ότι αυτό εξαρτάται. Η νεοναζιστική ανατροφή απειλεί πραγματικά την υγεία ενός παιδιού όταν ενσωματώνει στοιχεία όπως η σωματική τιμωρία, η ψυχολογική βία και η γενικά υποτιμητική συμπεριφορά. «Οταν η ανατροφή δημιουργεί υπερβολικά άγχη, όταν οι κανόνες συμπεριφοράς είναι υπερβολικά αυστηροί και όταν τα παιδιά υποχρεώνονται να παίξουν άλλο ρόλο από τον ρόλο του παιδιού, έχουμε δείγματα κατάχρησης της πατρικής εξουσίας». «Πολιτικά εργαλεία» «Σε πολλά μέρη, η καθημερινότητα των ανθρώπων προσαρμόζεται απόλυτα στην απάνθρωπη ιδεολογία», αναφέρει στο Spiegel ο Ράινχαρντ Κοχ, ο οποίος δραστηριοποιείται σε αντιναζιστική ομάδα στην πόλη Μπράουνσβαϊγκ. «Τα παιδιά μετατρέπονται σε πολιτικά εργαλεία». Αξίες όπως η ισότητα των φύλων περιφρονούνται ως συνώνυμα της κοινωνίας που «επανεκπαίδευσαν» οι Σύμμαχοι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ο ρόλος των γυναικών συχνά συνίσταται στο καθήκον ανατροφής της επόμενης γενιάς εθνικά σκεπτομένων. Τα αποτελέσματα της ιδεολογικής κατήχησης τα περιέγραψε στο περιοδικό μάρτυρας σκηνής, σε νεοναζιστική παιδική κατασκήνωση, στην οποία εννιάχρονο κορίτσι κάνει τον πατέρα του υπερήφανο απαγγέλλοντας αποσπάσματα από το «Ο αγών μου» του Αδόλφου Χίτλερ. Πηγή Καθημερινή 23.7.2011

Η βουβαμάρα και η χυδαιότητα

Ασυνήθιστη βουβαμάρα επικρατούσε το πρωινό της 25ης Μαρτίου. Παραξενεύτηκα, διότι κάθε χρόνο τέτοια μέρα βουίζουν στον αττικό ουρανό τα μαχητικά αεροσκάφη και τα στρατιωτικά ελικόπτερα. Αραγε, γι’ αυτό με ξένισε η ύποπτη ησυχία ή επειδή ήξερα ότι εκείνη ειδικά την ημέρα παιζόταν στις Βρυξέλλες η τύχη του «ελληνικού ζητήματος»; Ολοι περιμέναμε με αγωνία να δούμε πώς θα εξελιχθεί το θρίλερ.

Πάντως, τα δύο εκατομμύρια ευρώ που μάθαμε ότι στοιχίζει η συμμετοχή των αεροπλάνων της Πολεμικής Αεροπορίας, των ελικοπτέρων της Αεροπορίας Στρατού, καθώς και των μηχανοκίνητων αρμάτων μάχης στην παρέλαση είναι ένα ποσό απαγορευτικό στις μέρες που ζούμε και οδήγησε τον υπουργό Εθνικής Αμυνας στο να «κόψει» αεροπλάνα και τανκς και να αφήσει μόνον τα πεζά τμήματα να κάνουν τη βρωμοδουλειά.

Ωστόσο, επειδή ο καιρός τη φετινή επέτειο ήταν καταπληκτικός, η βουβαμάρα περιορίστηκε μόνο στους αιθέρες. Κάνοντας έναν περίπατο στο κέντρο, εντυπωσιάστηκα από τον όγκο του κόσμου που συγκεντρώθηκε για να παρακολουθήσει την παρέλαση, ξαφνιάστηκα από τον ενθουσιασμό, τα τσολιαδάκια με τα κουμπούρια και τις πλαστικές σημαιούλες. Η τσαλακωμένη υπερηφάνεια των Ελλήνων γύρευε ένα αποκούμπι. Μια μητέρα ρωτούσε τους δύο γιους της: «Πείτε μου, ποιο Σώμα σάς άρεσε πιο πολύ;» Δεν στάθηκα για να ακούσω την απάντηση των μικρών, τι να το κάνεις άμα λείπουν τα Φάντομ και τα F-16;

Οπως όμως πληροφορήθηκα το βράδυ -και όπως επιβεβαίωσε το γνωστό πια βίντεο- οι άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων του Λιμενικού τράβηξαν την προσοχή του κόσμου πάνω τους με συνθήματα για το αίμα και το δέρμα των Αλβανών, για την ημέρα που θα προσκυνήσουν «σημαία και σταυρό». Ηδη ο κ. Χρυσοχοΐδης διέταξε έρευνα, αξιωματικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, ενώ στην Αλβανία και στα Σκόπια πραγματοποιούνται διαδηλώσεις έξω από τις ελληνικές πρεσβείες.

Πολλοί, που ακούσαμε ότι είχε συμβεί κάτι τέτοιο στην παρέλαση, ελπίσαμε ότι είναι απλώς μια φήμη. Το βίντεο όμως είναι αδιάψευστος μάρτυρας - κυρίως η ηχητική του μπάντα. Κατά κάποιο τρόπο, το σοκ που δοκίμασα δεν ήταν πολύ διαφορετικό από το σοκ που μου είχε προκαλέσει η ομολογία του πρώην μεγαλόσχημου υπουργού στην τηλεόραση ότι έκανε off shore εταιρεία «για τα παιδιά του», επειδή «όλοι οι Ελληνες το κάνουν» και επειδή «ό, τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Με άλλα λόγια, δεν ήταν τόσο η ίδια η πράξη που με είχε σοκάρει όσο η δημόσια δήλωση, αυτό το «σαν να μην τρέχει τίποτα». Το ίδιο και προχθές - μόνο που εκεί ενόχλησε και η φτηνή επίδειξη. Το ότι οι υπεύθυνοι αξιωματικοί των «βατραχανθρώπων» θεώρησαν φυσικό να δώσουν διαταγή να φωνάξουν στους δρόμους της Αθήνας μοβόρικα συνθήματα. Μέσα στη μονάδα, εν ώρα εκπαίδευσης, μπορεί να θεωρούνται φυσικά, εκτός μονάδας όμως είναι απλώς γραφικά και μόνο προβλήματα μπορούν να προκαλέσουν - όπως και συνέβη.

Περιττό να τονίσω ότι σε κάθε στρατό του κόσμου και σε κάθε σώμα ή όπλο, εν ώρα εκπαίδευσης, τέτοιου τύπου συνθήματα δίνουν και παίρνουν. Ακόμα και στις προπονήσεις ποδοσφαιρικών ομάδων πριν από ντέρμπι. Τον Ιανουάριο του 1993, εν μέσω της κρίσης του Μακεδονικού, νεοσύλλεκτοι σμηνίτες στην Τρίπολη κάναμε βήμα «συνομιλώντας» με τον εκπαιδευτή μας. Εκείνος: «Δι-ψά-τε!». Εμείς: «Για-αί-μα!» (ο τόνος κανονικά πέφτει στο «μα», πάει με το βήμα). Εκείνος: «Τι-αί-μα;» (το ίδιο κι εδώ με τον τόνο). Εμείς: «Σκο-πια-νό!». Η έτερη παραλλαγή ήθελε να λέμε «Τουρ-κι-κό!». Θυμάμαι έναν τύπο ακριβώς πίσω μου να μουρμουρίζει: «Εγώ δεν διψάω για κανενός το αίμα». Οντως, κανένας μας δεν διψούσε για κανενός το αίμα.

Γραφικότητες της στρατιωτικής ζωής εν Ελλάδι, θα πει κανείς. Το αστείο είναι ότι οι στρατεύσιμοι της Πολεμικής Αεροπορίας παραδοσιακά θεωρούνταν «άκαπνοι». Και όμως, κάποιοι εξ ημών που υπηρετήσαμε στις τάξεις της φωνάξαμε τέτοια συνθήματα. Επόμενο λοιπόν, στην εκπαίδευση των πραγματικά μάχιμων τμημάτων να κυριαρχεί τέτοια συνθηματολογία. Αυτή είναι η δουλειά τους. Για να είμαστε δίκαιοι, σε περίπτωση πολέμου, οι ΟΥΚάδες, οι ΛΟΚατζήδες κ.λπ. θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή (ΟΥΚάδες είχαν ακροβολιστεί στα βράχια των Ιμίων εκείνο το φρικτό βράδυ του ’96, έτοιμοι για τα πάντα). Στην (απίθανη) περίπτωση σύρραξης, οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να είναι έτοιμοι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.

Ομως: αυτή η βλακώδης προχθεσινή παρατυπία αφαιρεί δυστυχώς κάθε αίσθημα σεβασμού απέναντι στην ελίτ των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, καθώς φανερώνει, αν μη τι άλλο, έλλειψη επαγγελματισμού εκ μέρους τους.

Αυτό που συνέβη στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου δεν ήταν απλώς χυδαίο ή ανήθικο.

Ηταν λάθος

Tου Ηλια Μαγκλινη

Πηγή Καθημερινή

30.3.2010