"Οργιο ανομίας" έξω από τις σχολές

Ο Γιάννης στρίβει ένα τσιγάρο έξω από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, πρώην ΑΣΟΕΕ. Είναι φοιτητής σ' ένα τμήμα με τίτλο τόσο μακρύ, που είναι δύσκολο να συγκρατήσεις το όνομά του. Χρηματοοικονομικά, στρατηγικές, μάρκετινγκ... Μπροστά του, ένα απέραντο παζάρι μαύρων μεταναστών με τσάντες «μαϊμού». Στο βάθος του δρόμου ένας σερνάμενος άνθρωπος που κάτι αγοράζει από έναν μελαψό άνδρα. Ο Γιάννης ανάβει το τσιγάρο τη στιγμή που τον ρωτάω για τον διδακτορικό φοιτητή της ΑΣΟΕΕ που τον λήστεψαν δύο άνδρες με μαχαίρι μία εβδομάδα πριν. Το αγόρι με κοιτάζει σαν να κατέβηκα απ' τον Αρη. «Κοίτα γύρω σου! Κοίτα πού είμαστε», λέει και δείχνει προς την Πατησίων. «Τι σημασία έχει αν έβγαινε ή έμπαινε στο πανεπιστήμιο; Εδώ σε ληστεύουν και δεν προλαβαίνεις να μιλήσεις».

Ο Γιάννης και οι συμφοιτητές του σπουδάζουν «Λογιστική» και «Οικονομικές επιστήμες» και «Διοίκηση επιχειρήσεων» στην πρώτη γραμμή του μετώπου της Αθήνας. Οποιον και να ρωτήσω στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, έχει και μια ιστορία απ' τον δικό του μικρό πόλεμο να μου πει. Ο Κώστας, που μπήκε φέτος στη σχολή, λέει πως πριν από ένα μήνα είχε αφήσει στο αμφιθέατρο το μπουφάν του για να πάει έξω να πάρει καφέ, και όταν γύρισε βρήκε την καρέκλα άδεια. «Πού να φανταστώ πως μπαίνουν και κλέβουν και στα αμφιθέατρα;» λέει. Αλλά πάλι, είναι μάλλον φυσικό - στην πύλη της ΑΣΟΕΕ, δεν υπάρχει κανείς να ελέγξει κανέναν. «Πρόσεχε τα πράγματά σου», λέει ο Κώστας. «Μιας φίλης μου μ' ένα ξυραφάκι τής έκοψαν την τσάντα και της πήραν το πορτοφόλι». Τον ρωτάω αν αυτό είναι το πιο παράξενο που έχει ακούσει. «Πρέπει να δεις τι γίνεται όταν βρέχει», μου απαντάει. «Οι ναρκομανείς μπαίνουν μέσα στη σχολή και ξαπλώνουν στον διάδρομο, για να μη βρέχονται». Αμέσως μετά, θα μάθω πως υπάρχουν και χειρότερα απ' το να μπαίνουν στη σχολή ναρκομανείς. Υπάρχουν φορές που δεν μπορούν οι φοιτητές να βγουν από τη σχολή!

«Κάποια απογεύματα έχουμε πόλεμο», λέει ο Γιάννης. «Την προηγούμενη εβδομάδα, βρέθηκα στην εμπόλεμη ζώνη χωρίς καν να το καταλάβω. Οι Αφρικανοί και οι αντιεξουσιαστές απ' τη μία, το περιπολικό απ' την άλλη. Μέχρι να φύγουν οι αστυνομικοί, γινόταν μάχη εδώ πέρα. Πέτρες, καδρόνια, ό, τι θες. Πέφταν κορμιά στο πεζοδρόμιο».

Λίγο πιο κάτω στην Πατησίων, βέβαια, υπάρχουν κάποιοι που καθόλου δεν εκπλήσσονται με όλ' αυτά. Είναι οι... βετεράνοι του φοιτητικού μετώπου, τα παιδιά της Αρχιτεκτονικής - στη δική τους σχολή, κάθε φοιτητής έχει εκπαίδευση καταδρομέα. «Τοσίτσα και Στουρνάρη, οι πιάτσες εναλλάσσονται», μου εξηγεί ο Νίκος. Είναι δευτεροετής, αλλά απ' το πρώτο έτος τού τα έχουν πει οι πιο παλιοί. «Ξέρουμε ποιος είναι ο ντίλερ, ξέρουμε ποιος αγοράζει από ποιον, ξέρουμε και πόσο θα επιμείνει το κάθε πρεζόνι για τα «είκοσι λεπτά, ρε φιλαράκο»», λέει. Μερικές φορές τα πράγματα αγριεύουν, αλλά οι φοιτητές έχουν μάθει να φυλάγονται. «Στο κάτω κάτω, εμείς δεν τα μάθαμε τώρα όλ' αυτά», λέει ο Νίκος. «Απ' το πρώτο έτος τα ξέραμε. Και το μόνο που δεν ξέρουμε, είναι γιατί όλ' αυτά που ξέρουμε εμείς δεν τα ξέρει και η αστυνομία».

Τον ρωτάω εάν στην αρχή τον τρόμαζαν οι εικόνες έξω απ' τη σχολή, αλλά ο Νίκος λέει πως ήξερε πού πάει να σπουδάσει. «Ενα χρόνο πριν μπω», μου εξηγεί, «με είχε φέρει μια μέρα ο αδελφός μου, που σπούδαζε κι αυτός εδώ, να δω πώς είναι το Πολυτεχνείο. Μου είχε φανεί σαν πολεμική επιχείρηση. Για να μπω στη σχολή, αναγκάστηκα να περάσω πάνω από ένα λιπόθυμο παιδί στην είσοδο. Αν το κάνεις αυτό στα 17 σου, τι να σε τρομάξει μετά;»

Της Μαριλης Μαργωμενου

Πηγή Καθημερινή

24.12.2011

Αποφυλακίζονται οι έμποροι ναρκωτικών

"Στα μαλακά" πέφτουν τρεις καταδικασθέντες σε 12ετή κάθειρξη για διακίνηση 15,7 τόνων ινδικής κάνναβης, καθώς ανατρέπεται η καταδίκη τους στην Ελλάδα, επειδή προηγήθηκε η καταδίκη τους στην Ιταλία σε κάθειρξη μόνο 5 ετών και 4 μηνών.

Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, ανατρέποντας παλαιότερη νομολογία της του 2002, δέχθηκε ότι δεν μπορεί κανείς να δικαστεί για δεύτερη φορά σε κοινοτική χώρα για το ίδιο αδίκημα, έστω και αν αφορά την εμπορία ναρκωτικών.

Και έκρινε ότι δεν ισχύει πλέον η επιφύλαξη που είχε κρατήσει στο παρελθόν η Ελλάδα για να μπορεί να δικάζει ξανά ενώπιον των δικαστηρίων της, όσους κατηγορούνται για διακίνηση, κατοχή, εμπορία ναρκωτικών.

Και τούτο διότι η Συνθήκη της Λισαβόνας, τροποποιώντας τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, πρόβλεψε ότι κανείς δεν τιμωρείται ποινικά δύο φορές για την ίδια πράξη και δεν μπορεί να ξαναδικαστεί για αδίκημα για το οποίο αθωώθηκε ή καταδικάστηκε μέσα στα όρια της ΕΕ.

Οι τρεις καταδικασθέντες, κάποιοι από τους οποίους είχαν πρωτόδικα καταδικαστεί στην χώρα μας, σε ισόβια κάθειρξη που στο Εφετείο μειώθηκε σε 12ετή κάθειρξη, συνελήφθησαν το Δεκέμβρη του 1999 στην Αδριατική θάλασσα.

Πληροφορίες
Η ιταλική Αστυνομία αξιοποίησε πληροφορίες ότι επρόκειτο να μεταφορτωθεί μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών από φορτηγό πλοίο σε μια θαλαμηγό στα ανοιχτά της Αδριατικής, σε απόσταση 40 μιλίων από τα λιμάνια Αντζιο και Φιουμιτσίνο, κοντά στα ιταλικά νησιά Πόντινε.

Οι Ιταλοί αστυνομικοί ύστερα από παρακολούθηση πλεύρισαν με περιπολικά τη θαλαμηγό "DIANA V" με σημαία Ονδούρας, όπου επέβαιναν ο Ελληνας Μην. Βεζιρτζής και 25 αλλοδαποί και βρήκαν 570 κιβώτια με 15,7 τόννους κάνναβης την οποία κατέσχεσαν.

Ακολούθησαν στη συνέχεια το φορτηγό "Captain Lefteris K" με σημαία Ονδούρας, όπου επέβαιναν διάφοροι Ελληνες που κατηγορήθηκαν ότι διαμετακόμισαν τα ναρκωτικά, αποπλέοντας από το Πέραμα στα διεθνή ύδατα προς το στενό της Μεσσήνης στην Ιταλία.

Το Εφετείο της Ρώμης τους καταδίκασε σε κάθειρξη 5 ετών και 4 μηνών και πρόστιμο 30.000 ευρώ τον καθένα, ενώ οι ελληνικές αρχές άσκησαν και αυτές δίωξη με συνέπεια να καταδικαστούν στο β' βαθμό από το Εφετείο Αθηνών σε 12ετή κάθειρξη για τη μεταφορά των ναρκωτικών, αφού χαρακτηρίστηκαν ιδιαίτερα επικίνδυνοι.

Ομως οι Νικ. Γ. Καστρινός και Νικ. Π. Μάμμας άσκησαν αναίρεση στον ΑΠ υποστηρίζοντας ότι με βάση τη Συνθήκη της Λισσαβόνας, δεν επιτρεπόταν να ξαναδικαστούν στην Ελλάδα, αφού τιμωρήθηκαν πρώτα στην Ιταλία και δεν ισχύει επομένως η επιφύλαξη που είχε κάνει παλαιότερα η Ελλάδα για να δικάζει και αυτή τους κατηγορούμενους για ναρκωτικά.

Αλ. Αυλωνίτης

Πηγή Το Εθνος

11.6.2011

"Επιχείρηση" πολιτών κατά των τοξικομανών

Οι καταστηματάρχες της Στουρνάρη υποστηρίζουν ότι ήταν πιο εύκολο να εκδιώξουν τους χρήστες ναρκωτικών από τον εμπορικό δρόμο από το να πείσουν τις αρχές να ασχοληθούν με το ζήτημα. Πριν από ένα μήνα, δεκάδες κάτοικοι, επιχειρηματίες και υπάλληλοι της περιοχής «πήραν τον νόμο στα χέρια τους» και με εκφοβιστικά μέσα άρχισαν την επιχείρηση απομάκρυνσης των εκατοντάδων χρηστών ναρκωτικών από τη Στουρνάρη.

Τα αποτελέσματα φάνηκαν ήδη από τις πρώτες ημέρες, οι χρήστες έφυγαν από τον δρόμο, αλλά βρήκαν «καταφύγιο» λίγα μέτρα πιο κάτω, στο παλαιότερο στέκι τους, στον πεζόδρομο της Τοσίτσα. Ολοι «έμειναν ικανοποιημένοι»: Η λειτουργία των επιχειρήσεων δεν εμποδίζεται από την όχληση των εξαρτημένων, η αστυνομία δεν δέχεται δεκάδες εκκλήσεις ημερησίως για να κάνει τη δουλειά της, οι «αναρχικοί» –με απούσες τις αρχές– συνεχίζουν να κυβερνούν το «δικό τους κράτος» και οι έμποροι του λευκού θανάτου έχουν μια υπαίθρια αγορά για να διακινούν το προϊόν τους.

«Οι κάτοικοι ενήργησαν από μόνοι τους, διότι παρά τις συνεχόμενες εκκλήσεις το πρόβλημα της συγκέντρωσης μεγάλου αριθμού τοξικομανών δεν αντιμετωπίστηκε. Θα έπρεπε να υπάρχει παρέμβαση του κράτους ώστε οι πολίτες να μην αναγκάζονται να αναλαμβάνουν το ρόλο της αστυνομίας», μας λέει ο δημοτικός σύμβουλος του δήμου Αθηναίων κ. Γιώργος Αποστολόπουλος, που είχε φέρει το θέμα της Στουρνάρη στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας. Από την πλευρά της η αστυνομία, που έχει κατηγορηθεί για αδράνεια, απαντά ότι η δουλειά της δίπλα στα όρια του «κράτους των Εξαρχείων» δεν είναι εύκολη υπόθεση. Στις 22 Μαρτίου επίθεση δέχθηκαν τέσσερις αστυνομικοί με πολιτικά που περιπολούσαν τη Στουρνάρη για ναρκωτικά. «Οι αναρχικοί θεωρούν ότι η παρουσία της αστυνομίας στα Εξάρχεια έχει να κάνει με τους ίδιους. Αυτό δυσχεραίνει πολύ τη δουλειά μας», αναφέρει στην «Κ» ανώτατος αξιωματικός.

«Κάτοικοι και εργαζόμενοι της περιοχής μαζεύτηκαν και με φωνές και απειλές διέλυσαν τους τοξικομανείς έξω από το ΕΜΠ. Αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές, μέχρι να παγιωθεί η νέα κατάσταση. Και τώρα, αν μαζευτούν στη Στουρνάρη, θα συγκεντρωθεί κόσμος και θα τους διώξει», λέει η δικηγόρος κ. Μίνα Μαυρέλη. Μερικοί από τους πρωτεργάτες της κίνησης, μιλώντας στην «Κ», διευκρίνισαν ότι γνωρίζουν πως το πρόβλημα των ναρκωτικών είναι πολύ σοβαρό και ότι οι χρήστες χρειάζονται ουσιαστική βοήθεια από την κοινωνία για να θεραπευτούν, ωστόσο αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε αυτή την πρακτική, γιατί η ζωή τους είχε γίνει ανυπόφορη. 

«Το μόνο εύκολο είναι να ωθήσεις τους χρήστες στον επόμενο δρόμο, αλλά το πρόβλημα δεν λύνεται. Η λύση θα πρέπει να δοθεί από το κράτος και όχι από ομάδες πολιτών», σχολίασε η κ. Γεωργία Μπλάνη, γραμματέας του συλλόγου «Τα Εξάρχεια», η οποία δήλωσε την αντίθεσή της σε τέτοιου είδους ενέργειες από πολίτες.

Πηγή Καθημερινή

5.4.2011

Σχόλιο δικό μας :

Συμφωνώ απόλυτα πως το να ωθήσεις τους χρήστες στον επόμενο δρόμο δεν σημαίνει πως λύθηκε το πρόβλημα. Ομως πόσο εύκολο είναι να πρέπει να πηδάς πάνω από χρήστες που καρφώνονται στα σκαλοπάτια της εταιρείας που εργάζεσαι ή προκειμένου να δρασκελίσεις το κατώφλι του σπιτιού σου? Επειδή τυχάινει να συνεργάοζμαι με εταιρεία αυτής της περιοχής ομολογώ πως δεν είναι καθόλου εύκολο. Από τη μια λυπάσαι αυτούς τους ανθ΄ρωπους, από την άλλη εξοργίζεσαι για τους εμπόρους θανάτου που κερδοσκοπούν σε βάρος των εξαρτημένων ατόμων αλλά από την άλλη δεν είσια εσύ που μπορείς να δώσεις λύση στο πρόβλημα. Μόνον η πολιτεία μπορεί να δώσεις οργανωμένες λύσεις. Και καθώς φαίνεται η πολιτεία έχει κατεβάσει ρολλά στο π΄ροβλημα της διακίνησης των ναρκωτικών που μαζί με την γενικότερη ανέχεια κατακλύζει το κέντρο. Για αυτό και οι πολίτες πήραν την κατάσταση στα χέρια τους. Πιστεύω πως  όσο η πολιτεία κάνει πως δεν βλέπει το διαρκώς διογκούμενο πρόβλημα αυτό, θα δούμε πολλά έκτροπα να συμβαίνουν στο κέντρο της Αθήνας από τους πολίτες που βλέπουν το επίπεδο της ζωής τους καθημερινά να μετατρέπεται σε τριτοκοσμικό.

Ο Λεωνίδας....("όποτε θέλω τα κόβω τα ναρκωτικά" -Ενας δικηγόρος θυμάται)

Γεννήθηκε ο Λεωνίδας από μια οικογένεια με αρνητικές προϋποθέσεις. O πατέρας χρήστης ουσιών, η μητέρα αλκοολική, όπως και η μεγαλύτερη αδερφή.

Oι συνθήκες που του διαμόρφωσε η ζωή και η οικογένειά του τον οδήγησαν αρχικά σε μικροκλοπές. Eτσι, γνώρισε τη φιλοξενία και την αποκαταστατική και ευεργετική επίδραση των φυλακών ανηλίκων και αργότερα των φυλακών. Eμπαινε κι έβγαινε, εκτίοντας μικρές ποινές για κλοπές μηχανών, που τις χρησιμοποιούσε, ή διαφόρων εξαρτημάτων τους, διότι δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να εξαγοράσει τις ποινές του, αλλά και η οικογένειά του δεν έδειχνε το παραμικρό ενδιαφέρον. Tον βοηθούσαν διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις υποστήριξης κρατουμένων. Kαι ήταν ένα καλοσυνάτο παιδί, χαμογελαστό και με φωτεινά μάτια. Tον γνώρισα όταν πλέον η πορεία του τον οδήγησε στον χώρο των ναρκωτικών.

Στην αρχή χασίς, αργότερα χάπια. Oταν έβγαινε από τις φυλακές, συνήθιζε να με επισκέπτεται στο γραφείο μου και συζητούσαμε τα προβλήματα που τον απασχολούσαν.

Tι μπορούσε, όμως, να προσφέρει η συζήτηση όταν η οικογένειά του και οι φίλοι του τον κρατούσαν δεμένο και τον βύθιζαν ακόμα περισσότερο στον σκοτεινό και θλιβερό τους κόσμο; Tον είχα ρωτήσει γιατί δεν σταματάει τα ναρκωτικά. Mου απάντησε «δεν υπάρχει πρόβλημα. Oποτε θέλω τα κόβω».

Πράγματι, κατέβαλε προσπάθειες και τα έκοψε για λίγο καιρό. Eπιασε και δουλειά. Πουλούσε βιβλία. Πήγαινε καλά. Tο φωτεινό του βλέμμα κέρδιζε τη συμπάθεια. Tον πλησίασαν σύντομα, όμως, οι δήμιοι των προσπαθειών του και ξανακύλησε. Eπαψε να υποστηρίζει «όποτε θέλω τα κόβω».

Tελευταία φορά που τον επισκέφθηκα στις φυλακές, του είχα κάνει δώρο το βιβλίο «O Kόμης του Mόντε Kρίστο». Tο πήρε από τον αρχιφύλακα, αφού το είχαν ελέγξει και σκίσει τα εξώφυλλα και το κρατούσε σφιχτά. Mε σκυμμένο το κεφάλι μού ζήτησε «σε παρακαλώ, βγάλε με, άλλαξαν τα πράγματα εδώ».

Bγήκε και λίγο χρόνο μετά πληροφορήθηκα ότι έσβησε από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Tον βρήκαν σε κάποιο ερειπωμένο κτίριο...

Tώρα θα αναρωτηθεί κάποιος γιατί έγραψα για τον Λεωνίδα. Tον θυμήθηκα, όταν άκουσα πρόσφατα σε παρέα νέων να επαναλαμβάνεται η ίδια φράση «όποτε θέλω τα κόβω».

Του Ευαγγελου Γαλετζα

Πηγή Καθημερινή

17.7.2010