Γιαγκούλας, ο ωραίος των ορέων (ο λήσταρχος και η μυθοπλασία περί αυτού)

Προδημοσίευση από αλλόκοτες και ηρωικές ιστορίες λήσταρχων τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα Της Ολγας Σελλα Το 1926, όταν ο Θεόδωρος Πάγκαλος κήρυσσε δικτατορία, κυκλοφορούσαν σε τευχίδια διάφορα λαϊκά αναγνώσματα για τους περίφημους ληστές. Ενα από αυτά είχε τίτλο «Ο ασύλληπτος ληστής Γιαγκούλας» και είχε τιράζ τον απίστευτο αριθμό των 50.000 τευχών ανά φυλλάδιο! Η ιστορία αυτού του ληστή, από τους τελευταίους που έδρασαν στον ελληνικό χώρο, απασχολεί τον ακούραστο, πολυγραφότατο Βασίλη Τζανακάρη. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σερραίος συγγραφέας καταπιάνεται με την έρευνα για πρόσωπα και γεγονότα που επηρέασαν την πρόσφατη ιστορία ή μικροϊστορία του τόπου. Η συστηματική και αφοσιωμένη δραστηριότητά του στην έρευνα τού έχουν χαρίσει ήδη το Κρατικό Βραβείο Χρονικού-Μαρτυρίας (το 2007, για το βιβλίο του «Δακρυσμένη Μικρασία, 1919-1922»). Αυτή τη φορά, ο Βασίλης Τζανακάρης καταπιάνεται με τη δράση, τον μύθο και τους θρύλους που συνόδευσαν τους ληστές και τους αρματολούς, που έδρασαν μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, αλλά και με τον τρόπο που αντιμετωπίστηκαν από τις αρχές ή στηρίχτηκαν από τον πληθυσμό. Κανόνας η μπέσα Από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο» θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα το νέο πολυσέλιδο και τεκμηριωμένο έργο του Βασίλη Τζανακάρη. Τίτλος του, «Φώτης Γιαγκούλας, ο απέθαντος» και υπότιτλος «Ο αιματοβαμμένος αστερισμός ενός “ωραίου των ορέων” και άλλες ληστρικές ιστορίες». Μια γοητευτική αφήγηση που ξεκινάει από τη μεγάλη διάδοση που είχαν τον 19ο αιώνα τα λαϊκά φυλλάδια με τις ιστορίες ληστών (ίσως γιατί πάντα, σε κάθε εποχή, έχουν πέραση οι κάθε λογής «ασυμβίβαστοι», που γίνονται ταυτόχρονα και «τιμωροί» των κακώς κειμένων), αλλά και από μερικές γενικές πληροφορίες για την καθημερινότητα και τον άγραφο κώδικα που καθόριζε τις σχέσεις τους. «Αδιαμφισβήτητο εργαλείο και γρανιτένιος κανόνας ήταν η μπέσα. Λένε ότι ήταν ανακάλυψη της Αρβανιτιάς, από όπου τη δανείστηκαν οι Αλβανοί ληστές και ληστοτρόφοι». Από αυτές τις αλλόκοτες, αλλά πάντως ηρωικές ιστορίες που συγκέντρωσε και αφηγείται ο Βασίλης Τζανακάρης, η «Κ» προδημοσιεύει μερικά αποσπάσματα. Μια εκπυρσοκρότηση «Λένε πως ο Φώτης Γιαγκούλας είχε στην υπηρεσία του εκατόν πενήντα ανθρώπους, οι οποίοι δεν έκαναν άλλη δουλειά από το να τον ειδοποιούν για τις κινήσεις των αποσπασμάτων και να τον προμηθεύουν τρόφιμα όταν λημέριαζε στην περιφέρειά τους. Λένε επίσης πως μερικούς μήνες πριν από την εξόντωση της συμμορίας του, ένας από τους ανθρώπους του είχε συλληφθεί και είχε αναγκαστεί να τεθεί επικεφαλής ενός καταδιωκτικού αποσπάσματος προκειμένου να υποδείξει το λημέρι του. Κοντά πεντακόσια μέτρα από το λημέρι, στην προσπάθειά του να ειδοποιήσει τον λήσταρχο γλίστρησε σκόπιμα ενώ ταυτόχρονα τραβούσε τη σκανδάλη κάνοντας το όπλο του να εκπυρσοκροτήσει. Ο πυροβολισμός αυτός έκανε τον Γιαγκούλα και τους συντρόφους του να γίνουν καπνός». Επικεκηρυγμένος Δεν ήταν η πρώτη φορά που κατάφερνε να το σκάσει. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1924, οι εφημερίδες έγραφαν ότι «ο λήσταρχος Γιαγκούλας ηγούμενος πενταμελούς συμμορίας ενεπλάκη μετά αποσπασμάτων» και στη συνέχεια διέφυγε «επελθόντος του σκότους». Και ενώ η εφημερίδα προσπαθούσε να καθησυχάσει τους αναγνώστες της ότι η σύλληψη του Γιαγκούλα ήταν θέμα ημερών, λίγες μέρες αργότερα, την 1η Οκτωβρίου οι εφημερίδες έγραφαν ότι ο Γιαγκούλας έφτασε στην Αθήνα! Η είδηση διαψεύστηκε από τις αρχές και τις επόμενες ημέρες οι εφημερίδες έγραφαν: «Και ιδού ένα τηλεφώνημα εξ Αθηνών όπου μας αναγγέλλει την αισίαν εμφάνισιν του Γιαγκούλα εις τας... Αθήνας! Η πρωτεύουσα ανεστατώθη. Η εκεί αστυνομία ετέθη εις κίνησιν. Το υπουργείο της Εννόμου το κατέλαβε πυρετός. Τι φρίκη! Τι φρίκη! Ενας ληστής του βουνού να κατέβη μέσα στην πρωτεύουσα του Κράτους! Ποιος; Ενας Γιαγκούλας! Ενας αλήτης, ένας σκύλος. Αυτά θα σου πουν οι παραξενευόμενοι επίσημοι των Αθηνών, ενώ ο λαός θα σηκώση τους ώμους με αδιαφορία και θα αντιπαρέλθη την είδησιν σαν να επρόκειτο για τον πλέον ακίνδυνον και ειρηνικόν άνθρωπον», σημείωνε η εφημερίδα δίνοντας ακριβώς το μέτρο της κοινωνικής ανοχής. Αλλά και της πολιτικής κόντρας που προκαλούσε η αναποτελεσματική για πολύ καιρό δίωξη ληστών σαν τον Γιαγκούλα. «Ο λήσταρχος Γιαγκούλας είναι επικεκηρυγμένος αντί εξακοσίων χιλιάδων δραχμών. Πλείστα όσα αποσπάσματα, ημέρας τε και νυκτός, τον καταδιώκουν προς όλας τας κατευθύνσεις, και προς όλα τα απροσπέλαστα σημεία. Εις την Βουλήν συζητείται νομοσχέδιον κατόπιν της επικυρώσεως του οποίου ολόκληρον σύνταγμα “κυνηγών” θα ενσκήψει εν Μακεδονία διά να σκορπίση παντού τον τρόμον και την συμφοράν. Και κατόπιν όλων τούτων ο Κονδύλης διαπραγματεύεται με τον Γιαγκούλαν». Τελικά ο Φώτης Γιαγκούλας, ο επιλεγόμενος και απέθαντος, συλλαμβάνεται και εκτελείται ένα χρόνο αργότερα. «Στις 26 Σεπτεμβρίου 1925 τα κεφάλια των Γιαγκούλα, Μπαμπάνη, Τσαμήτα μεταφέρθηκαν στην Αθήνα και παραδόθηκαν στο ιατροδικαστικό εργαστήριο της οδού Σωκράτους. Και τα τρία διατηρούνταν σε καλή κατάσταση». Πηγή : Καθημερινή 20.10.13  Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΗΣΤΑΡΧΟΥ ΓΙΑΓΚΟΥΛΑ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Περί φιλανθρωπίας κια φτώχειας : Αλληλεγγύη, μία αρχή...

«Oσο θα συνεχίζεται η παρούσα εξέλιξη του πολιτισμού, θα βλέπουμε τις απολαύσεις να αυξάνονται στον μέγιστο βαθμό· η κοινωνία θα τελειοποιείται, θα γίνεται σοφότερη· η ζωή πιο άνετη, γλυκύτερη, ομορφότερη, μακρύτερη σε διάρκεια· αλλά ταυτόχρονα, ας είμαστε ικανοί να το προβλέψουμε, αδιάκοπα θα αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που θα αναγκάζονται να καταφεύγουν στη στήριξη των ομοίων τους για να λάβουν ένα μικρό μέρος όλων αυτών των αγαθών. Θα μπορέσουμε να επιβραδύνουμε αυτή τη διπλή κίνηση· οι ειδικές συνθήκες στις οποίες βρίσκονται οι διάφοροι λαοί θα επιταχύνουν ή θα αναστείλουν την πορεία της, αλλά κανείς δεν μπορεί να τη σταματήσει. Ας σπεύσουμε λοιπόν να αναζητήσουμε τα μέσα για να αμβλύνουμε τα αναπόφευκτα δεινά που ήδη μπορούμε εύκολα να προβλέψουμε». Εγραφε ο Γάλλος ιστορικός και πολιτικός στοχαστής Αλέξις ντε Τοκβίλ τον 19ο αιώνα, στο δοκίμιό του «Μνημόνιο για τη φτώχεια». Το έργο κυκλοφόρησε στα ελληνικά πολύ πριν από την κρίση (μέσα της δεκαετίας του 2000 από τις εκδόσεις Πόλις). Ο αναγνώστης ακολουθεί το πνευματικό δρομολόγιο ενός ανθρώπου που είδε στα ταξίδια του στην Αμερική και στην Ευρώπη τη φτώχεια, την περιέγραψε, προσπάθησε να την «καταγγείλει». Ηταν αριστοκράτης, θεωρήθηκε (από ορισμένους) πρόδρομος του νεοφιλελευθερισμού, τον χαρακτήριζε μια πολύ δυνατή αίσθηση ανθρώπινης αλληλεγγύης. Στο χθεσινό φύλλο της «Κ» διαβάζουμε: η Παγκόσμια Τράπεζα προειδοποιεί πως η μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια οικονομία είναι η φτώχεια. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat «το 31% των Ελλήνων βρίσκεται αντιμέτωπο με το φάσμα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού». Σημειώνεται μάλιστα ότι τα στοιχεία αφορούν το 2011... Μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, μείωση πληθυσμού, σαρωτική ανεργία. Τα χρόνια της κρίσης οι σχετικές μετρήσεις είναι μια διαρκής υπόμνηση του χειρότερου. Και μπορεί όλοι να αναγνωρίζουν ως (μερική τουλάχιστον) θεραπεία την αύξηση της απασχόλησης, οι προσπάθειες όμως προς αυτήν την κατεύθυνση μοιάζουν αναιμικές αν όχι αδύναμες να αναχαιτίσουν το διογκούμενο ρήγμα ανάμεσα στη φτώχεια και στον πλούτο. Κάποιοι προειδοποιούν για πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές, κάποιοι περιγράφουν το μέλλον ως έναν εφιάλτη στον οποίο οδηγούν οι λανθασμένες πολιτικές επιλογές, κάποιοι βλέπουν σταδιακή ανάκαμψη και διέξοδο με κόπο και θυσίες. Σε αυτήν τη μεταβαλλόμενη ανθρωπογεωγραφία με μεγάλες ομάδες πληθυσμού να πιέζονται προς την έξοδο (και όχι τη διέξοδο) και την κοινωνική περιθωριοποίηση, δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικό μέσο ανάσχεσης της φτώχειας (έστω των συνεπειών της) από την αλληλοβοήθεια. Ο Τοκβίλ την ονόμαζε φιλανθρωπία ιδιωτικού χαρακτήρα (εναντιωνόταν σε εκείνη του δημόσιου – για τους λόγους του). Και να, που όση απόσταση και αν διανύσαμε από τα μέσα του 19ου αιώνα, όσο πιο σύνθετη και πολύμορφη είναι η πραγματικότητα που μας περιβάλλει, όσο κι αν αποθεώθηκε και τώρα καταρρέει το κοινωνικό κράτος, παραμένει αξία σταθερή και αναλλοίωτη η «φιλανθρωπία». Το ανιδιοτελές ενδιαφέρον προς τον συνάνθρωπο. Δεν φτάνει για να ανατρέψει το 31%. Μπορεί όμως να το αμβλύνει. Αλλά γι’ αυτό δεν αρκούν τα ένα ή δύο ιδρύματα που κάθε τόσο δηλώνουν με ανακουφιστικές δωρεές την παρουσία τους. Δεν αρκούν ούτε οι ΜΚΟ ούτε οι εντεινόμενες προσπάθειες των δήμων. Το μίσος δεν θρέφεται μόνο από τις ταξικές ανισότητες αλλά και από την προκλητική αδιαφορία του πλούτου που αυγαταίνει, ερήμην και εις βάρος της κοινωνίας. Της Μαρίας Κατσουνάκη Καθημερινή 9.10.13

Νέα οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα βλέπει το Economist

Νέο πακέτο βοήθειας προβλέπει το περιοδικό Εconomist ότι θα χρειαστεί η Ελλάδα εντός του επόμενου έτους, στο αφιέρωμά του για το 2014. Στην ετήσια έκδοσή του, η οποία κυκλοφορεί αυτήν την εβδομάδα, το Economist εκτιμά πως η Ελλάδα θα χρειαστεί και άλλη βοήθεια μετά τον τερματισμό, στα τέλη Ιουνίου 2014, της οικονομικής βοήθειας που λαμβάνει από την Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).

«Η διαπραγμάτευση του χρέους και των σχετικών όρων θα διαρκέσει όλο το πρώτο ήμισυ του έτους, αλλά θα καταλήξει σε ικανοποιητική υποστήριξη, ώστε να προληφθεί χαλάρωση και αποχώρηση από την Ευρωζώνη, πιθανότατα υπό μορφή καλύτερων όρων δανεισμού», σημειώνουν οι συντάκτες του περιοδικού για την περίπτωση της Ελλάδας. «Οι μεταρρυθμίσεις που αποβλέπουν στην επιστροφή στην ανάπτυξη, περιλαμβανόμενων των απολύσεων στη βιομηχανία, των δημοπρασιών και της πάταξης της γραφειοκρατίας, θα συνεχιστούν και τελικώς θα αποδώσουν καρπούς», σύμφωνα με το Economist, «αλλά το 2014 η οικονομία, σε τιμές δολαρίου, θα συρρικνωθεί, πέφτοντας στα δύο τρίτα τουλάχιστον τού πριν από την κρίση επιπέδου», όπως αναφέρει το περιοδικό.

Μάλιστα, το Economist κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το φαινόμενο της Ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Οπως σημειώνει, η Ελλάδα έχει προϊστορία σε ανάδειξη ακροδεξιού εξτρεμισμού έπειτα από περιόδους οικονομικής κρίσης. «Το νεοφασιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή, με τις επιθέσεις του σε μετανάστες και αριστερούς, είναι η τελευταία απειλή. Η κυβέρνηση διώκει το κόμμα για εγκληματική δραστηριότητα, αλλά συνεχίζει να έχει υποστήριξη από τον κόσμο», σημειώνει το περιοδικό.

Πέραν αυτών, να σημειωθεί ότι το Economist προβλέπει ύφεση της τάξεως του 1% για το

2014 και έλλειμμα 3,5% του ΑΕΠ.

Η Εurobank

Παρόμοια είναι και η εκτίμηση της Εurobank ως προς το πότε θα επιλυθεί το θέμα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Οι οικονομολόγοι της τράπεζας αναφέρουν ότι το ζήτημα θα επιλυθεί στα μέσα του 2014 και υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει επιτευχθεί συμφωνία για τα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας και για τις διαρθρωτικές παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν. «Η συνάντηση του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά, με την καγκελάριο της Γερμανίας Αγκ. Μέρκελ, αν και δεν είχε αποτελέσματα ως προς τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις για το δημοσιονομικό κενό του 2014, ανέδειξαν ένα χρονοδιάγραμμα για το σχέδιο ελάφρυνσης του χρέους», υποστηρίζει η Eurobank. Η συμφωνία αναμένεται να επιτευχθεί μετά τις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014, κατά την τράπεζα, αλλά επισημαίνουν ότι οι βασικές κατευθύνσεις θα γίνουν γνωστές δημοσίως πριν από τις εκλογές και μετά την επισημοποίηση του πρωτογενούς πλεονάσματος του 2013 από τη Eurostat (που θα γίνει τον Απρίλιο του 2014).

Μάλιστα, οι αναλυτές της τράπεζας αναφέρουν ότι παρά την πίεση του ΔΝΤ για απευθείας περικοπή του χρέους, η λύση αυτή δεν είναι ανάμεσα στις επιλογές που εξετάζονται. Ωστόσο, η Εurobank σημειώνει ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, υπό τον όρο ότι η Ελλάδα θα προχωρεί στην υλοποίηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.

Πηγή : Καθημερινή

26.11.2013

Πως το...σινεμά βοηθάει τον τουρισμό εντός και εκτός Ελλάδας

Μπορεί με την πρώτη ματιά να μη διακρίνει κανείς το πώς σχετίζεται το γύρισμα μιας κινηματογραφικής ταινίας διεθνούς απήχησης με μια ταξιδιωτική δραστηριότητα. Ωστόσο, σχέση υπάρχει. Την τελευταία εβδομάδα, που ξεκίνησε η προβολή της νέας ταινίας του Τζέιμς Μποντ και στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, «σπάει τα ταμεία». Η γερμανική έκδοση της ιστοσελίδας της μηχανής αναζήτησης διαδικτυακών κρατήσεων Τrivago ξεχώρισε τα 10 καλύτερα ξενοδοχεία όπου έχουν γίνει γυρίσματα ταινιών του Τζέιμς Μποντ. Η περίπτωση δεν είναι μοναδική και δεν αφορά μόνο ξένα ξενοδοχεία, αλλά και ελληνικά. Για παράδειγμα, στο ξενοδοχειακό συγκρότημα Costa Navarino στη Μεσσηνία, πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα γυρίσματα δύο διεθνών παραγωγών. Πρόκειται για τις ταινίες «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι» και «Πριν τα μεσάνυχτα», που ολοκληρώνει την τριλογία αυτών που γυρίσθηκαν σε Βιέννη και Παρίσι. Αλλά και παλαιότερα αρκετές ξένες ταινίες που γυρίσθηκαν σε ελληνικούς προορισμούς αποτέλεσαν αφορμή για την τουριστική προβολή της χώρας. Είναι χαρακτηριστικά τα παραδείγματα του «Ζορμπά» στην Κρήτη ή τα «Κανόνια του Ναβαρόνε» στη Ρόδο, το «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» στην Κεφαλονιά και το «Μamma Mia» στη Σκόπελο. Τα 10 επιλεγμένα ξενοδοχεία από την Τrivago όπου γυρίστηκαν ταινίες του Τζέιμς Μποντ και τα οποία νοικιάζουν δωμάτια από 105 έως 581 ευρώ τη βραδιά είναι το Ciragan Palace Kempinski στην Κωνσταντινούπολη (ταινία «Skyfall» με τον Ντάνιελ Κρεγκ), το Grand Hotel Pupp στην Τσεχία και το Cirpiani στη Βενετία (ταινία «Casino Royal» με τον Ντάνιελ Κρεγκ), το Atlantic Kempinski στο Αμβούργο (ταινία «Τomorrow never dies» με τον Πιρς Μπρόσναν), το Τhe Langham London στο Λονδίνο (ταινία «Golden eye» με τον Πιρς Μπρόσναν), το Gran Hotel Ciudad de Mexico στο Μεξικό (ταινία «Licence to kill» με τον Τίμοθι Ντάλτον), το Colonian Hilton Nassau στις Μπαχάμες (ταινία «Νever say never again» με τον Σον Κόνερι) το Taj Lake Palace στην Ινδία (ταινία «Οctopussy» με τον Ρότζερ Μουρ), το Cala di Volpe στη Σαρδηνία (ταινία «Τhe spy who loved me» με τον Ρότζερ Μουρ) και το Τhe Peninsula στο Χονγκ Κονγκ (ταινία «The man with the golden gun» με τον Ρότζερ Μουρ). Του Στάθη Κουσούνη Πηγή Καθημερινή 11.11.2012

"Αντε ρε, αλήθεια, υπάρχουν δύο Ελλάδες;

Ξενοδοχείο Βύρων Πλάκα Αθήνα - Πηγή φωτό Βικιπαίδεια

Στην οδό Αιόλου, στην πρόσοψη ενός από τα παλιότερα αθηναϊκά νεοκλασικά, ένα πανό που έχει αναρτήσει η συμπαθής ομάδα των Atenistas ειδοποιεί με μεγάλα τυπογραφικά ψηφία τον περαστικό ότι «Στέκεσαι στο Ξενοδοχείο "Βύρων"». Ακολουθεί ένα μακροσκελές κείμενο, που μας πληροφορεί ότι το κτίριο οικοδομήθηκε τη δεκαετία του 1830, ότι λειτούργησε για τουλάχιστον έναν αιώνα ως ξενοδοχείο, ότι φιλοξένησε πιθανώς τον Οθωνα κατά την πρώτη του επίσκεψη στην Αθήνα, ότι στέγασε για ένα διάστημα το αστρονομικό και μετεωρολογικό παρατηρητήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών κ.λπ. κ.λπ.

Πάνω σ' αυτό το κείμενο, ένα χέρι έχει γράψει με τεράστια κόκκινα γράμματα, που το καλύπτουν από πάνω ώς κάτω: «Αντε ρε, αλήθεια;».

Αμέσως σού έρχεται να πεις ότι έχεις μπροστά σου άλλη μια περίπτωση βανδαλισμού (έστω έμμεσου αυτή τη φορά) κατά ιστορικού μνημείου, από εκείνες που τείνουν να γίνουν ενδημικές στην Αθήνα. Ε, λοιπόν, εδώ αυτή είναι μόνον η μισή αλήθεια! Γιατί η βέβηλη επέμβαση είναι η ειρωνική απάντηση στην πρόκληση που εκτοξεύεται από το πανό, τόσο με την επιδεικτική παρουσία του όσο και με το πομπώδες, δασκαλίστικο ύφος του κειμένου, προπαντός της εισαγωγής, ύφος που μοιάζει να μη θέλει να πληροφορήσει αλλά να θαμπώσει και να εκβιάσει έναν περιδεή θαυμασμό.

Βρίσκω ειλικρινά συγκινητικές τις πρωτοβουλίες των Atenistas και τις υποστηρίζω όσο μπορώ. Αλλά στον παράξενο «διάλογο» που αποτυπώνεται σ' αυτή τη γωνιά της Αιόλου βλέπω μια εμβληματική εικόνα του πραγματικού χάσματος που χωρίζει τις περίφημες δύο Ελλάδες, την «Ελλάδα του εκσυγχρονιστικού πνεύματος» και την «οπισθοδρομική Ελλάδα», μια προβολή των πραγματικών όρων που καθορίζουν τη σύγκρουση των δύο κόσμων και που είναι, δυστυχώς, πιο σύνθετοι, πιο αμφίσημοι απ' όσο θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε αυτές οι δύο ετικέτες.

Γιατί οι νουθεσίες, η κριτική, οι εκκλήσεις που απευθύνει η «εκσυγχρονιστική» πολιτική, επιχειρηματική, κοινωνική ή πνευματική ελίτ της χώρας στον «λαό» για αλλαγή νοοτροπίας, για την αδήριτη ανάγκη περισσότερων θυσιών, για τον θανάσιμο κίνδυνο απομόνωσης από την Ευρώπη κ.λπ. γίνονται συνήθως μ' ένα αφ' υψηλού ύφος, με μια κραυγαλέα ρητορική που δίνει την εντύπωση πως θέλει μάλλον να παραλύσει από φόβο τους αποδέκτες (και μέσα στη σκοτοδίνη αυτού του φόβου να κρύψει ίσως κάτι) παρά να τους πείσει και να τους δραστηριοποιήσει θετικά. Είναι ένας λόγος που, έτσι αισθάνομαι πολλές φορές κι εγώ ο «εκσυγχρονιστής», εξωθεί σε μια απάντηση του τύπου «Αντε ρε, αλήθεια;». Πολύ περισσότερο όταν εκπέμπεται από ανθρώπους που, στην πλειονότητά τους, δεν έχουν νιώσει στο πετσί τους ούτε ένα τσιμπηματάκι της κρίσης που συνθλίβει κοινωνικά στρώματα ασθενέστερα από το δικό τους.

Αλλά μήπως είναι διαφορετικός ο «προοδευτικός» λόγος της Αριστεράς; Ας πάρουμε τη στάση της στο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης. Το ίδιο από καθέδρας ύφος, την ίδια ηθικολογική κατήχηση δεν ακούμε, όταν εκπρόσωποι αυτού του χώρου απευθύνονται σε πολίτες που βλέπουν την όποια περιουσία τους να καταστρέφεται, τη γειτονιά τους και το κέντρο της πόλης τους να έχουν γίνει αδιάβατα γκέτο, την ίδια τη ζωή τους ν' απειλείται, για να τους ζητήσουν κατανόηση, ανοχή, σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων (που έχουν μόνον οι άλλοι); Tην ίδια υποψία δεν έχουμε άραγε ότι μιλούν εδώ άνθρωποι που δεν ζουν καθημερινά, δεν έχουν καν αντικρίσει ποτέ από κοντά αυτή την ερεβώδη πραγματικότητα; Το ίδιο «Αντε ρε, αλήθεια;» δεν μας έρχεται να ξεστομίσουμε ως απάντηση στις μονότονες, δακρύβρεχτες αναφορές στα πάθη των «προσφύγων» (μια ταμπέλα που λες κι εξαγιάζει όποιον τη φοράει και τον τοποθετεί υπεράνω κάθε μομφής), τις βαρύγδουπες υπομνήσεις των δικών μας υποχρεώσεων απέναντί τους; Σκέφτονται ποτέ όλοι αυτοί οι αδιάβροχοι και αεροστεγείς κατηχητές τις δικές τους ευθύνες για το πράγματι ανατριχιαστικό θέριεμα της Χρυσής Αυγής;

Και η καλλιτεχνική ελίτ μας; Που τόσο της αρέσει να φαντάζεται ότι αυτή είναι ο γλυκός πυρήνας της καραμέλας που σερβίρει η υποκρισία των πολιτικών περί του πολιτισμού ως βαριάς βιομηχανίας μας; Με «πολιτιστικά γεγονότα» περισσότερο κοσμικά παρά πολιτιστικά, με «πειραματισμούς» περισσότερο εξεζητημένους (και κακόγουστους) παρά πρωτότυπους, με «παρεμβάσεις» περισσότερο σκανδαλοθηρικές παρά αληθινά αιρετικές, αντάμα όλα αυτά με τη θεσιθηρία, τις κολακείες προς τους διοικούντες, τη νοοτροπία του επιδοματισμού, τάχα δεν μας προκαλεί και αυτή η ελίτ να σαρκάσουμε «Αντε ρε, αλήθεια;» όποτε εξαπολύει σαν πυροτεχνήματα στον ουρανό της κρίσης, ζητώντας να μας καταπλήξει, τα προκάτ και σχεδόν πάντοτε ανούσια ή τετριμμένα μηνύματά της;

Δύο Ελλάδες, εντάξει. Το έχω πει κι εγώ επανειλημμένα, ως έκφραση της διχοτομίας ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες με διαφορετική κουλτούρα και προσανατολισμό, όλες όμως προϊόντα της ίδιας ιστορίας, της ιστορίας τούτης 'δώ της χώρας. Αλλά βλέποντας, ειδικά σήμερα, πώς η μία πλευρά, αυτή που ακόμα αισθάνομαι πως βρίσκεται πιο κοντά στις δικές μου ανησυχίες, μιλάει στην άλλη, έχω συχνά την εντύπωση αγέρωχου άποικου που νουθετεί καθυστερημένους ιθαγενείς. Και με τέτοιους όρους πολύ λίγες ελπίδες υπάρχουν ν' αλλάξει κάτι ριζικά στην πατρίδα μας, όσες διευκολύνσεις και αν μας κάνουν ο Ντράγκι και η Μέρκελ. Πώς να συγκλίνει η Ελλάδα με την υπόλοιπη Ευρώπη, όταν δεν μπορεί να συγκλίνει με τον εαυτό της; 

Του Δημοσθένη Κούρτοβικ

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

15-15.9.2012

SOS για το brand name "Ελλάδα"

Σήμα SOS για την εικόνα της Ελλάδας εκπέμπουν οι ειδικοί, καθώς η κρίση που βιώνει η χώρα τα τελευταία δύο χρόνια έχει επιφέρει πλήγμα στη φήμη της διεθνώς, επηρεάζοντας κάθε συνδεδεμένη με αυτή δραστηριότητα. Οι δυσμενείς συνθήκες ωστόσο μπορεί να αποτελέσουν και ευκαιρία για την εξουδετέρωση του «κακού» στερεότυπου και τη διαμόρφωση μιας νέας εικόνας απαλλαγμένης από τα παλιά χαρακτηριστικά, καθώς εντείνεται ολοένα ο διάλογος για το πώς μπορεί να ανασυνταχθεί το brand (εμπορική ονομασία) της χώρας. Στο θέμα αναφέρθηκε προσφάτως ο ελληνικής καταγωγής brand strategist κ. Peter Economides σε ομιλίες του στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Νοέμβριο και σε ημερίδα για τον τουρισμό στην Αθήνα στις αρχές Φεβρουαρίου. Με σύνθημα τη λέξη «Γίνεται» υποστήριξε ότι η περίοδος προσφέρεται για ριζική αλλαγή στην εικόνα της Ελλάδας, προτρέποντας την αναζήτηση της ουσιαστικής της ταυτότητας. «Η Ελλάδα είναι ένα από τα καλύτερα brands στον κόσμο που ποτέ δεν έγινε branded» δήλωσε ο κ. Economides.

Ωστόσο οι γνώμες διχάζονται για το κατά πόσον το branding μπορεί να αποτελέσει πανάκεια ειδικά για την ανάπτυξη του τουρισμού, αν το προσφερόμενο προϊόν χρειάζεται βελτίωση. «Το branding είναι πολύ σημαντικό» τονίζει ο καθηγητής και αναπληρωτής διευθυντής του Διεθνούς Κέντρου για τον Τουρισμό και την Ερευνα Φιλοξενίας του Πανεπιστημίου Bournemouth κ. Δ. Μπούχαλης, αλλά θα πρέπει να γίνει «αφού έχουμε διαμορφώσει το προϊόν, έχουμε φτιάξει την τιμολογιακή πολιτική, έχουμε δημιουργήσει τα είδη που πουλάμε και σε ποιους πελάτες αναφερόμαστε» σημειώνει. Τότε το branding μπορεί να μας βοηθήσει «να δώσουμε την υπόσχεση στον πελάτη».

«Οι δύο διαδικασίες πρέπει να ξεκινούν παράλληλα. Ολα τα επιτυχημένα μέρη έκαναν παράλληλα το branding και τη βελτίωση της ποιότητας του προϊόντος» δηλώνει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) κ. Α. Ανδρεάδης, εξηγώντας ότι ο τουρισμός «δεν είναι ένα τελικό προϊόν που μπορείς μετά να το βγάλεις στην αγορά, αλλά ένα άθροισμα εμπειριών». Σε κάθε περίπτωση «το branding θα προβάλλει τα "καλύτερα" στοιχεία από κάθε προορισμό» επισημαίνει.

«Είναι ανάγκη η Ελλάδα να κάνει rebranding» υπογραμμίζει ο πρόεδρος του ΣΕΤΕ, τονίζοντας ότι το brand name της χώρας δεν ήταν συγκεκριμένο. «Η Ελλάδα δεν έχει ορίσει το προϊόν» λέει ο κ. Ανδρεάδης, αναφερόμενος στις διαφημίσεις για τις εκστρατείες τουρισμού στο εξωτερικό, που παραδοσιακά «ήταν διαφημίσεις awareness (αναγνωρισιμότητας) και όχι συγκεκριμένου μάρκετινγκ. Τα μόνα brands στην Ελλάδα είναι η Μύκονος και η Σαντορίνη» λέει και εξηγεί ότι και στα δύο νησιά το brand «δίνει υπεραξία σε όλες τις επιχειρήσεις», βελτιώνοντας την ποιότητά τους. «Το brand και το μάρκετινγκ δημιουργούν ποιότητα, γιατί δείχνουν την κατεύθυνση».

Η δύσκολη διετία που πέρασε έκανε ακόμη πιο επιτακτική την πολιτική προσφορών για την προσέλκυση τουριστών σε ελληνικούς προορισμούς. Οι τιμές αναλαμβάνουν τον ρόλο του «εργαλείου μάρκετινγκ», ενώ σε πρόσφατη έρευνα του Tripadvisor σε 1.299 ξενοδοχεία εννέα δημοφιλών προορισμών της χώρας οι τιμές καταγράφουν μείωση ως 20% σε σχέση με πέρυσι, με την Κέρκυρα να παρουσιάζει τις μεγαλύτερες απώλειες (από 99,27 ευρώ στα 79,07 ευρώ). Εξαίρεση αποτελούν η Μύκονος και η Σαντορίνη, όπου οι τιμές παραμένουν σταθερές (0,7% αύξηση και 0,1% μείωση αντιστοίχως), στα 161,09 ευρώ στη Μύκονο και 161,91 ευρώ στη Σαντορίνη.

Ο πρόεδρος του ΣΕΤΕ είναι απόλυτος για την ανάγκη διαμόρφωσης brand. «Εχεις πλέον ένα εργαλείο που θα το προβάλλει η εταιρεία μάρκετινγκ, ένα brand manual» σημειώνει. «Η χώρα χρειάζεται οδυνηρά τα εργαλεία μάρκετινγκ» δηλώνει, εκφράζοντας τον προβληματισμό του για το ότι δεν έχει καταστεί εφικτό όλα αυτά τα χρόνια «να στήσει δημόσιες σχέσεις». Ενα δίκτυο δημοσίων σχέσεων «θα είχε κολοσσιαίο αποτέλεσμα στην γκρίζα διαφήμιση που έχει υποστεί η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια» τονίζει. Στην ίδια κατεύθυνση επισημαίνει την αναγκαιότητα για τη σύσταση της Κοινής Εταιρείας Μάρκετινγκ με σύμπραξη του ιδιωτικού με τον δημόσιο τομέα, η οποία βρίσκεται στη φάση εξέτασης των νομικών λεπτομερειών και χρειάζεται να κυρωθεί με νόμο. Στο σχήμα θα συμμετέχει ο ιδιωτικός τομέας του τουρισμού σε ποσοστό 70% και το Δημόσιο σε ποσοστό 30%. Η κοινή εταιρεία θα έχει μετοχικό κεφάλαιο 1 εκατ. ευρώ, ενώ η σύμβαση έργου προϋπολογισμό 6 εκατ. ευρώ, με τον ιδιωτικό τομέα να καταβάλλει τα 4 εκατ. ευρώ και το Δημόσιο τα 2 εκατ. ευρώ.

Αβεβαιότητα πριν από το PSI  και τη νέα συμφωνία

Εικόνα αβεβαιότητας διαγράφεται αυτή την περίοδο στην τουριστική αγορά, που επηρεάζεται από τη γενικότερη αβεβαιότητα στις οικονομίες της Ευρώπης, σημειώνει ο πρόεδρος του ΣΕΤΕ, προσθέτοντας ότι η πορεία της εφετινής τουριστικής περιόδου θα επηρεαστεί από τις εξελίξεις, την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, το PSI και τη νέα συμφωνία. Ο ίδιος σημειώνει ότι τον Μάρτιο στην έκθεση του Βερολίνου ΙΤΒ θα μπορεί να γίνει μια πρώτη εκτίμηση, ενώ παράγοντες που θα επηρεάσουν είναι επίσης η κατάσταση στη Βόρεια Αφρική, αφού η Αίγυπτος αντιμετωπίζει ακόμη προβλήματα, αλλά και η υποτίμηση του ευρώ σε σχέση με το δολάριο. Από τα διαθέσιμα στοιχεία, η ζήτηση για την Ελλάδα παρουσιάζει υστέρηση από την Αγγλία και τη Γερμανία, ωστόσο πτωτική είναι η τάση και στην Ισπανία και την Τουρκία, όπως εξηγεί. Αντίθετα θετικά κινούνται η Ρωσία, η Γαλλία και η Ιταλία, ενώ και οι πτήσεις προς Ελλάδα εφέτος είναι κατά τι αυξημένες σε σύγκριση με πέρυσι.

Παλάτια χτισμένα στην άμμο;
Δ. Μπούχαλης: «Εχουμε έλλειψη από ολοκληρωμένα προϊόντα»

«Είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια» τονίζει ο κ. Δ. Μπούχαλης, εξηγώντας ότι «θα πρέπει να ομαλοποιηθούν τα πράγματα στην Ελλάδα και οι συνθήκες παραγωγής τουρισμού, να δημιουργηθούν τα προϊόντα με βάση τις εξαιρετικές πηγές που έχουμε και μετά να ασχοληθούμε με το branding, για να τα επικοινωνήσουμε». Η Ελλάδα διαθέτει εκπληκτικό πρωτογενές υλικό (φυσικό περιβάλλον, κουλτούρα, γαστρονομία, κ.ά.), αλλά «άναρχα» προϊόντα. «Δεν έχουμε ολοκληρωμένα προϊόντα» λέει και υποστηρίζει ότι «αυτή τη στιγμή το branding για την Ελλάδα είναι πεταμένα λεφτά». Ωσπου να φτιαχτεί το προϊόν «όσο branding και να κάνουμε, απλά δίνουμε υποσχέσεις τις οποίες δεν μπορούμε να τηρήσουμε. Δημιουργούμε στους πελάτες προσδοκίες που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν». Παράλληλα σημειώνει ότι αν η χώρα κάνει διαφημιστική προβολή αυτή την περίοδο «θα είναι πρόκληση για τους εταίρους που μας χρηματοδοτούν. Πρέπει να κάνει έξυπνες κινήσεις "below the line" μάρκετινγκ» αναφέρει, αναγνωρίζοντας τις κινήσεις που γίνονται στο Διαδίκτυο.

Η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό «συνδέεται απόλυτα με την πορεία της στο άμεσο μέλλον» εξηγεί ο κ. Μπούχαλης. Για εκείνον απαραίτητη είναι η κοινωνική συνοχή στην αντιμετώπιση της κρίσης, τον επαναπροσδιορισμό της εμπειρίας και του προϊόντος. «Οι αναταραχές στην Ελλάδα αποτελούν παράγοντα που κάνουν τον κόσμο να προτιμά να την αποφύγει» σημειώνει. «Η ταχύτητα με την οποία αντιδράμε στις ανάγκες της αγοράς, η ανταπόκριση του προϊόντος/εμπειρίας και η δέσμευση θα είναι κρίσιμοι παράγοντες για την ανταγωνιστικότητα της χώρας στο μέλλον» τονίζει. Από την άλλη, σημειώνει ότι οι αγορές στη Βόρεια Ευρώπη «βρίσκονται και αυτές κάτω από την κρίση. Ο κόσμος διαμορφώνει μια last minute αγορά, γιατί δεν θέλει να δεσμευθεί από τώρα για διακοπές. Επίσης τον ενδιαφέρει η αξία σε σχέση με την τιμή και σε σχέση με τον χρόνο, ενώ ενισχύονται οι μικρότερες σε διάρκεια διακοπές και μεγαλύτερες σε ένταση εμπειρίες».

Μελέτη για την εικόνα

Η βελτίωση της εικόνας της χώρας θα αποτελέσει το αντικείμενο αναλυτικής μελέτης, την εκπόνηση της οποίας ανέλαβε στις αρχές Ιανουαρίου ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού (ΕΟΤ). Η μελέτη θα περιλαμβάνει πλάνο δράσεων για τη γενικότερη αναβάθμιση της εικόνας της χώρας στο εξωτερικό, πέρα από την τουριστική προβολή της για το 2012, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες θα παρουσιαστεί στον πρωθυπουργό κ. Λ. Παπαδήμο από τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Π. Γερουλάνο.

Της Χριστίνας Πουτέτση

Πηγή Το Βήμα

12.2.2012

Η τρόϊκα που έφαγε τα δάνεια (Ιστορικά)

Λιθογραφία του 1830 - βασισμένη σε γελιογραφία της εποχής του Βρετανού Χιθ. Η ταμπέλα αριστερά γράφει "Το κατάστημα θα ανοίξει προσεχώς υπό νέα διεύθυνση". Δίπλα η αγγλική, η ρωσική και η γαλλική σημαία και από κάτω η λέξη "δάνειον". Το ¨ακτάστημα" δεν είναι παρά η Ελλάδα, στην είσοδο της οποίας πορβάλλει η κεφαλή του πρίγκηπα Λεοπλοδου (που αρνήθηκε το ελληνικό στέμμα( κι απ΄έξω ο Τούρκος, πρώην ιδιοκτήτης που τον ρωτά : "Ωστε εσύ πήρες το μαγαζί;" και τον συμβουκέυει : "Μη δώσεις μεγάλη πίστωση στους επλάτες σου. Είναι παράξενη παρέα για συναλλαγές. Εμένα παραλίγο να με καταστρέψουν...."

Η συνταγή των επιτρόπων αποδεικνύεται παλαιά και δοκιμασμένη από την εποχή που το νεοσύστατο ελληνικό κράτος έκανε τα πρώτα του βήματα. Και πάλι, οι επίτροποι ήσαν τρεις, γνωστοί μας πλέον: ο κόμης Αρμανσμπεργκ, ο νομομαθής Μάουρερ και ο υποστράτηγος Χέυντεκ, κάτι σαν την τρόικα της εποχής, υποβοηθούμενοι από τους Γκραίνερ και Αμπελ που με πρόσχημα τον ανήλικο μονάρχη εκ Βαυαρίας Οθωνα εισήγαγαν νόμους και επέβλεπαν τη λειτουργία του κράτους και της διοίκησης σε όλους τους τομείς, πρωτίστως όμως στον οικονομικό. Ποιο είναι το ενδιαφέρον; Οτι και τότε οι προϋπολογισμοί του κάθε υπουργείου (γραμματείες όπως αποκαλούνταν) γίνονταν σε μηνιαία βάση, όπως ακριβώς σήμερα...


Τα γνωστά διλήμματα περί του αν η Ιστορία επαναλαμβάνεται, τι ρόλο παίζει ένα τυχαίο γεγονός, όπως η ποδάγρα που εμπόδισε τον σουλτάνο Βαγιαζήτ τελευταία στιγμή να προελάσει και να υποδουλώσει την Ευρώπη μερικούς αιώνες πριν, αυτό που εύστοχα πλην αφελώς αποκάλεσε σε άρθρο του το 1919 ο βρετανός ιστορικός Μπάρι «Ο Δαρβινισμός στην Ιστορία», στην περίπτωσή μας μπορούν να χρησιμοποιηθούν μονάχα ως μεταφυσικές ερμηνείες για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Με μία διαφορά: ότι ο μυστικισμός δεν έχει να κάνει σε τίποτα με την Ιστορία ή, όπως πολύ πετυχημένα διατύπωσε ο Μαρξ, «η παγκόσμια ιστορία θα είχε έναν πολύ μυστικιστικό χαρακτήρα αν δεν είχε χώρο για το τυχαίο».

Το τυχαίο όμως δεν ορίζεται παρά μόνο από την άγνοιά μας. Κάποτε ίσως μάθουμε περισσότερα για τις αιτίες που μας ταλανίζουν σήμερα. Εκείνο πάντως που μπορούμε με σιγουριά να δούμε είναι το παρελθόν μέσα από πρωτόλειες πηγές, ιστορικά έγγραφα της εποχής της κρίσιμης διετίας 1833-1834.

Αυλή 91.200 δραχμών

Η άφιξη του Οθωνα (1833) στο Ναύπλιο, πρώτη πρωτεύουσα του κράτους, στέφθηκε με επευφημίες, αν και η τριανδρία που τον συνόδευε και θα παρέμενε στην εξουσία μέχρι την ενηλικίωσή του, στις 20 Μαΐου 1835, πολύ γρήγορα θα γινόταν μισητή στον λαό για τις αυθαιρεσίες της, την κατασπατάληση των πρώτων δανείων που κατέβαλαν οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής στην Ελλάδα από την πρώτη κιόλας δόση, σε μισθούς όχι μόνο των ιδίων (ας σημειωθεί ότι ο πρώτος Κυβερνήτης της χώρας Ι. Καποδίστριας είχε αρνηθεί οιανδήποτε χρηματική απολαβή), αλλά και των βαυαρών αξιωματικών, και εν γένει τον πολυτελή βίο της βασιλικής αυλής που μόνο στο πρώτο έτος έφτασε τις 91.200 δραχμές, όταν ο ετήσιος μισθός όλων των υπουργών επί Καποδίστρια δεν ξεπερνούσε τις 8.000!

Χωρίς να παραβλέπεται το γεγονός πως σε ό,τι αφορούσε τον νομοθετικό τομέα παρήχθη ουσιαστικό έργο, η τρόικα της εποχής, που κατέφθασε ως εγγυήτρια για την παροχή της πρώτης δόσης του περίφημου δανείου, αγνόησε τη νοοτροπία και την ψυχοσύνθεση των Ελλήνων και, χωρίς τη συνδρομή της Βουλής και με την απουσία Συντάγματος, κυβέρνησε σύμφωνα με απόρρητη δήλωση των πληρεξουσίων των Τριών Δυνάμεων, συνημμένη στο πρωτόκολλο του 1832, «...καθ' ον τρόπον νομίζει συμφερώτατον και ωφελιμώτατον», εκλαμβάνοντας τη χώρα ως βαυαρική επαρχία.

Επιπλέον, στους τρεις έλληνες υπουργούς (γραμματείς) Τρικούπη, Μαυροκορδάτο και Κωλέττη εφέροντο, όπως αφηγείται στις αναμνήσεις του ο Δραγούμης, «ως προς υπαλλήλους», σε πολλές περιπτώσεις απευθύνοντας μάλιστα και υβριστικά έγγραφα, με αποκορύφωμα την κρίση που υπέστη ο ευερέθιστος Αμπελ όταν, απευθυνόμενος στον Μαυροκορδάτο, του είπε ότι «τίποτε δεν τον εμπόδιζε να ανοίξη το παράθυρον και να τον ρίψη έξω!».

Βεβαίως, πουθενά δεν τολμούσε κανείς από τους τρεις να κυκλοφορήσει χωρίς δύναμη πειθαρχημένου και καλά οργανωμένου βαυαρικού στρατού. Εννοείται ότι κανείς δεν μιλούσε ελληνικά, πλην του ιδίου του Οθωνα, ο οποίος κάνοντας χρήση των αρχαιοελληνικών του γνώσεων μπέρδευε τη Λάρισα με την ακρόπολη του Αργους, την Υδρα με την Λερναία Υδρα κ.ά., γεγονός που μόνο σκωπτικά σχόλια προκαλούσε.

Εφημερίς στη γερμανική

Στο πνεύμα των καιρών εξάλλου δεν εντυπωσίασε καν ότι το πρώτο φύλλο της «Εφημερίδος της Κυβερνήσεως» που εξεδόθη τον Φεβρουάριο του 1833 στο Ναύπλιο ήταν γραμμένο πλην της ελληνικής και στη γερμανική και έτσι συνέχισε μέχρι το έτος 1835, όταν ενηλικιώθηκε ο Οθων και αποχώρησε η μισητή τριανδρία, έχοντας προλάβει να καταπνίξει την επανάσταση στη Μάνη και να κλείσει επί οκτάμηνο στις φυλακές της Ακροναυπλίας τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη πριν τον καταδικάσει σε θάνατο επ' εσχάτη προδοσία, επειδή δήθεν συμμετείχε σε συνωμοσία κατά της Αντιβασιλείας.

«Είδα τόσες φορές τον θάνατον και δεν τον φοβήθηκα ούτε τότε. Καλλίτερα όπου σκοτώνομαι άδικα παρά δίκαια» είχε πει ο Γέρος του Μοριά, ενώ όταν έμαθε ότι η ποινή του μετριάστηκε στα 20 έτη, είπε: «Θα γελάσω τον Βασιλέα, δεν θα ζήσω τόσον». Τελικά, ο Οθων τού απένειμε χάρη και ο ίδιος εδιηγείτο: «Η υποδοχή όπου μου έκανε ο λαός, με έκανε να λησμονήσω όλες τες δυστυχίες όπου επέρασα».

 

Της Φωτεινής Τομαή

Πηγή Το Βήμα

12.2.2012