Coca-Cola : Ενας κολοσσός μετακομίζει εκτός Ελλάδας

Η Coca-Cola Hellenic που μεταφέρεται στην Ελβετία, είναι ο μεγαλύτερος εμφιαλωτής της Coca-Cola στην Ευρώπη 
Η Coca-Cola Hellenic, που ανακοίνωσε χθες τη μεταφορά της έδρας της στην Ελβετία, και την πρωτογενή διαπραγμάτευση των μετοχών της στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου, συστάθηκε το 2000 μετά τη συγχώνευση της Ελληνικής Εταιρείας Εμφιαλώσεως και της Coca-Cola Beverages. Δραστηριοποιείται σε 28 χώρες και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εμφιαλωτής της Coca-Cola στον κόσμο και ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη. Το 95% των εσόδων του Ομίλου προέρχεται από το εξωτερικό, ενώ οι μέτοχοί της είναι διεθνείς θεσμικοί επενδυτές με έδρα την Αγγλία, την Αμερική και την Ευρώπη (μόνο το 5% των θεσμικών επενδυτών έχουν έδρα την Ελλάδα).

Σημειώνεται ότι η εταιρεία είναι σήμερα η μεγαλύτερη σε κεφαλαιοποίηση που διαθέτει το ελληνικό Χρηματιστήριο. Εκτιμάται πάντως ότι η είσοδός της στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου θα στερήσει σε ημερήσια βάση έως 10% των συναλλαγών που πραγματοποιούνται στο ΧΑ. 

Προχώρησε στην απόφαση αυτή μετά την υποβάθμισή της από διεθνείς οίκους το περασμένο καλοκαίρι, με αποτέλεσμα η πιστοληπτική της αξιολόγηση να είναι μόλις τρεις βαθμίδες πάνω από την κατώτατη επενδυτική κλίμακα (junk). 

Oι οίκοι επικαλέσθηκαν τους κίνδυνους που διέτρεχε η Ελλάδα να βρεθεί έξω από την ευρωζώνη. «Eαν θέλουμε να έχουμε πρόσβαση στην αγορά σήμερα πρέπει να πληρώσουμε ένα κόστος το οποίο όμως δεν είναι αντίστοιχο των οικονομικών μεγεθών της εταιρείας. 

Eκτιμούμε ότι όταν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες … θα δούμε αρκετά οφέλη στο κόστος χρηματοδότησής μας», δήλωσε ο Οικονομικός Διευθυντής του ομίλου Μιχάλης 'Ημελλος σε τηλεδιάσκεψη που έγινε την περασμένη Πέμπτη. Μέσω της θυγατρικής της Coca-Cola 3Ε θα διατηρήσει την παρουσία της στην Ελλάδα. Σήμερα η Coca-Cola 3Ε παράγει στην Ελλάδα το 98% των προϊόντων που προσφέρει στους έλληνες καταναλωτές. Διαθέτει πέντε εργοστάσια και απασχολεί περίπου 2.000 εργαζομένους. Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία καταναλωτικών προϊόντων στην Ελλάδα με σημαντική τοπική παραγωγική δραστηριότητα. Τα τελευταία δύο χρόνια έχει επενδύσει 46 εκατ. ευρώ στη χώρα.

Σταθμοί στην ιστορία της εταιρείας

1969: Ιδρύεται η Hellenic Bottling Company και η μάρκα Coca-Cola λανσάρεται στην Ελλάδα

1981 : Η Kar-Tess Holdings αποκτά το 99,9%

1991 : Εισάγεται στο Χρηματιστήριο της Αθήνας

1998 : Δημιουργείται η Coca-Cola Beverages από τη διάσπαση των ευρωπαϊκών δραστηριοτήτων της Coca-Cola Amatil (Αυστραλία)

2000 : Ιδρύεται η Coca-Cola Hellenic από τη συγχώνευση της Hellenic Bottling και της CCB, με γραφεία σε Αθήνα, Λονδίνο και Σίδνεϊ

2001 : Εξάπλωση της Coca-Cola Hellenic για να καλύψει τη Ρωσία, τη Λιθουανία, την Εσθονία και τη Λετονία

2002 : Εισάγεται στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης

2005 : Η εταιρεία απορροφά τη ρωσική εταιρεία χυμών Multon

2008 : Αποκτά την ιταλική εταιρεία SOCIB, τον δεύτερο μεγαλύτερο εμφιαλωτή franchise της Coca-Cola στην Ιταλία

2009 : Διαγράφεται από το Χρηματιστήριο της Αυστραλίας

2012 : Ετοιμάζεται να εισαχθεί στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

13.10.2012

Υγιείς εταιρείες πωλούνται, μεγάλοι όμιλοι μετοικίζουν στο εξωτερικό

Οι νέες τάσεις που αλλάζουν ριζικά τον εγχώριο επιχειρηματικό χάρτη

Ξεκίνησε η αναδιάταξη του επιχειρηματικού χάρτη της χώρας, με δύο διαφορετικές τάσεις να κυριαρχούν στον επιχειρηματικό κόσμο. Από τη μία πλευρά είναι οι εξαγορές υγιών και κερδοφόρων ελληνικών εταιρειών από ξένα επενδυτικά σχήματα, όπως συνέβη αντίστοιχα στις περιπτώσεις των ΚΑΕ και της Eurodrip από ελβετικό και αμερικανικό όμιλο.

Η άλλη τάση φέρνει εξωστρεφείς επιχειρηματικούς ομίλους να μεταφέρουν την έδρα τους στο εξωτερικό, όπως συνέβη με τη ΦΑΓΕ που εγκαθιστά τη διοίκηση στο Λουξεμβούργο και την Coca Cola Hellenic, η διοίκηση της οποίας μεταβαίνει στην Ελβετία.

Ουσιαστικά, τρεις είναι οι βασικοί παράγοντες που οι εταιρείες επιλέγουν να μεταφέρουν την έδρα τους στο εξωτερικό.

Ο πρώτος λόγος είναι η αναζήτηση από τις εταιρείες ενός σταθερού φορολογικού περιβάλλοντος με χαμηλούς συντελεστές φορολογίας. 

Ο δεύτερος, είναι ο ευκολότερος τρόπος να ανοιχθούν νέες γραμμές πίστωσης στο εξωτερικό, αφού στην Ελλάδα οι τράπεζες αδυνατούν να υποστηρίξουν τις εταιρείες μέχρι να ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίησή τους που χρονικά έχει μετατεθεί για το δεύτερο τρίμηνο του 2013.

Ο τρίτος λόγος είναι να απαλλαγούν οι εταιρείες από το country risk της Ελλάδας, που αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για τις εταιρείες να προσελκύσουν επενδυτικά κεφάλαια, αλλά κυρίως να αναπτυχθούν σε νέες αγορές.

Στην πρώτη τάση που εκδηλώνεται με την εξαγορά των «νοικοκυρεμένων» επιχειρήσεων, οι ξένοι επενδυτές τους τελευταίους μήνες παρακολουθούν στενά εταιρείες και όχι κλάδους στην ελληνική οικονομία. Για παράδειγμα, οι συζητήσεις της διοίκησης των ΚΑΕ με την ελβετική Dufry διήρκεσαν περίπου ένα χρόνο. Η προτεραιότητα έχει δοθεί στις εξαγωγικές (ποσοστό άνω του 70% επί του κύκλου εργασιών) και σε όσες έχουν σταθερές ταμειακές ροές με χαμηλές δανειακές υποχρεώσεις. Ο «κόκκινος συναγερμός» παραμένει σε πλήρη ισχύ για τις μεγάλες ελληνικές βιομηχανίες. Η ύφεση έχει συμπαρασύρει την εγχώρια κατανάλωση στα επίπεδα της δεκαετίας του ’90, τα μερίδια αγοράς συρρικνώνονται, ο τζίρος επιστρέφει στα επίπεδα της δεκαετίας του ’90 και η αγωνία των επιχειρήσεων είναι να μη μετατραπούν σε αρνητικές οι ταμειακές ροές. Στο φύλλο της «Κ» της 26ης Αυγούστου 2012 σημειώναμε τα εξής: Πρακτικό θέμα μετεγκατάστασης για τις μεγάλες ελληνικές βιομηχανίες δεν έχει προκύψει μέχρι σήμερα, παρά το γεγονός ότι θεωρητικά συζητείται ευρέως στα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών. Οι περισσότερες διοικήσεις θέλουν να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια και γι’ αυτό έχουν ρίξει όλο το βάρος στην ενίσχυση του διεθνούς πελατολογίου τους.

Η αρχή έγινε με τη ΦΑΓΕ, ακολουθεί η Coca Cola, ενώ σε όλα τα διοικητικά συμβούλια επανέρχεται στην ατζέντα η αναζήτηση έδρας στο εξωτερικό. Σε δηλώσεις του παλαιότερα, ο πρόεδρος της Coca Cola Hellenic, Γιώργος Δαυίδ, είχε προειδοποιήσει τις πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα ότι πρέπει να αλλάξουν πολιτική και να μη θυσιάζουν τον υγιή ιδιωτικό τομέα στον βωμό του πελατειακού κράτους, γιατί το κόστος θα είναι ακόμη μεγαλύτερη ανεργία. Μάλιστα, ο κ. Δαυίδ έχει δηλώσει και στην πρόσφατη συνέλευση αλλά και παλαιότερα ότι το ζητούμενο στην Ελλάδα είναι να εφαρμοσθούν όσα ψηφίζονται και να υπάρξει για τις επιχειρήσεις ένα σταθερό οικονομικό και φορολογικό περιβάλλον.

Η S&B έχει παραδεχθεί ότι συζητήσεις για μετεγκατάσταση γίνονται κατά καιρούς, αλλά τίποτα δεν έχει αποφασισθεί για την έδρα της επιχείρησης.

Ο πρόεδρος του ομώνυμου ομίλου Ευάγγελος Μυτιληναίος, σε συνέλευση της εταιρείας, έχει δηλώσει ότι «φέτος θα κλάψουνε μανούλες στην επιχειρηματική ζωή της χώρας» και αρκετές φορές έχει αναφέρει ότι σκέφθηκε να μετεγκατασταθεί η έδρα της ΜΕΤΚΑ στο εξωτερικό μετά τις αλλεπάλληλες καθυστερήσεις των έργων στην Ελλάδα, αλλά δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση.

Το ίδιο ισχύει και για τη Μotor Oil. Στη φετινή ετήσια συνέλευση της εισηγμένης, ο πρόεδρος του Δ.Σ. Βαρδής Βαρδινογιάννης υποστήριξε ότι όλοι θα πρέπει να βοηθήσουν για την ανάκαμψη της χώρας, ενώ ερωτώμενος για την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης σημείωσε χαρακτηριστικά: «Ως Motor Oil έχουμε τον σεβασμό και δεν έχουμε πρόβλημα να βρίσκουμε χρήματα για να δουλεύει η εταιρεία, προς το παρόν».

Ο διευθύνων σύμβουλος της Intralot έχει τονίσει από την πλευρά του ότι δέχεται πιέσεις από τους ξένους μετόχους να μεταφέρει την έδρα της στο εξωτερικό.

Τα ΚΑΕ σε Ελβετούς

Τη μεγαλύτερη εξαγορά σε αξία στη διάρκεια της πενταετούς ύφεσης στην Ελλάδα αποτελεί η απόκτηση του 51% των ΚΑΕ από τον ελβετικό όμιλο Dufry έναντι 201 εκατ. ευρώ. Στην ιστορία του Χρηματιστηρίου Αθηνών η μεγαλύτερη εξαγορά ήταν η πώληση του 75% της Παπαστράτος στην Philip Morris International έναντι 371 εκατ. ευρώ τον Μάιο του 2003.

Οι Ελβετοί θα διατηρήσουν το ελληνικό μάναντζμεντ στα ΚΑΕ με τη συμμετοχή των κ. Δημήτρη και Τζώρτζη Κουτσολιούτσου και Γιώργου Βελέντζα. Για τρεις λόγους εξαγόρασαν οι Ελβετοί τα ΚΑΕ. Πρώτον, λόγω της μεγάλης διάρκειας σύμβασης παραχώρησης του αφορολογήτου με το ελληνικό Δημόσιο. Δεύτερον, για την υγιή εικόνα των ΚΑΕ που κατατάσσονται στην πρώτη δεκάδα των πιο κερδοφόρων ελληνικών επιχειρήσεων και τρίτον, γιατί η Dufry αποβλέπει στην επέκταση του travel retail μέσω των ΚΑΕ στη Μεσόγειο, που αποτελεί τον μεγαλύτερο τουριστικό προορισμό του κόσμου.

Του Ανεστη Ντοκα

Πηγή Καθημερινή

13.10.2012

Ανταλάσσουν τα ενοίκια με φόρους και έξοδα συντήρησης

Ιδιοκτήτες ακινήτων μειώνουν τις απαιτήσεις τους για ενοίκια έως 70%, είτε δεν ζητούν καν να πληρώνουν οι ενοικιαστές μισθώματα, αρκεί να αναλαμβάνουν κάποιες υποχρεώσεις, όπως φόρους και το ειδικό τέλος.

«Ενοικιάζεται κατοικία 90 τ.μ. σε προβεβλημένη περιοχή του κέντρου. Τιμή 350 ευρώ από 700 ευρώ που νοικιαζόταν μέχρι σήμερα».
Δεν πρόκειται για ψεύτικη αγγελία αλλά για μια νέα πραγματικότητα που έχει πάρει διαστάσεις στην Ελλάδα της ύφεσης και στην κτηματαγορά της απίστευτης κρίσης. Ιδιοκτήτες ακινήτων αναγκάζονται είτε να μειώσουν τις απαιτήσεις τους για ενοίκια, ακόμη και έως 70%, είτε δεν ζητούν καν να πληρώνουν οι ενοικιαστές μισθώματα αρκεί να αναλαμβάνουν κάποιες υποχρεώσεις.
Το πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα φαινόμενο έχει να κάνει ασφαλώς με τη δραματική υποχώρηση των ενοικίων στα ακίνητα, αλλά κυρίως με τους υψηλούς φόρους που βαρύνουν την κτηματαγορά. Οπως υπολογίζουν, μάλιστα, οι ιδιοκτήτες ακινήτων, από τα 12 ενοίκια που λαμβάνει ο ιδιοκτήτης ενός ακινήτου, αν αφαιρέσει φόρους, χαράτσια, έξοδα συντήρησης κ.λπ. θα του μείνουν το πολύ τρία ενοίκια μέσα στη χρονιά.

Η «άτυπη» συμφωνία περιλαμβάνει τα εξής: Ο ενοικιαστής είτε θα πληρώνει λίγα χρήματα είτε και καθόλου αρκεί να αναλάβει να πληρώσει τα έξοδα του ακινήτου. Δηλαδή να καλύπτει το χαράτσι μέσω της ΔΕΗ, τα δημοτικά τέλη και τα χαρτόσημα για την ενοικίαση ή ακόμη και τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας. Επίσης, το κόστος για την έκδοση ενεργειακού πιστοποιητικού το οποίο είναι υποχρεωτικό σε κάθε νέα μίσθωση του ακινήτου και το οποίο για ένα μέσο ακίνητο μπορεί να ξεπερνά τα 200 ευρώ.
Η συμφωνία αυτή, φυσικά, δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε επίσημα έγγραφα, αλλά πρόκειται για ένα άτυπο «συμβόλαιο» μεταξύ ιδιοκτήτη και ενοικιαστή οι οποίοι είναι και οι δύο κερδισμένοι.
Οι ιδιοκτήτες δηλώνουν χαμηλότερα εισοδήματα από ενοίκια, επομένως φορολογούνται και λιγότερο. Επίσης, γλιτώνουν τα διάφορα χαράτσια που βαρύνουν το ακίνητό τους ενώ στις περιπτώσεις που αυτό βρίσκεται σε υποβαθμισμένες περιοχές, εξασφαλίζουν τη διατήρησή του σε καλή κατάσταση. Από την πλευρά του ο ενοικιαστής, είτε είναι επαγγελματίας είτε μισθώνει κάποια κατοικία, εξασφαλίζει φθηνή στέγη και σε αρκετές περιπτώσεις και? δωρεάν αρκεί να πληρώνει κάποιους λογαριασμούς.
Το όφελος
Αλλο, όμως, να πληρώνει π.χ. 500 ευρώ τον μήνα, δηλαδή 6.000 ευρώ τον χρόνο, κι άλλο να καταβάλλει 200 ευρώ, δηλαδή 2.400 ευρώ ετησίως συν το χαράτσι και κάποιες άλλες επιβαρύνσεις οι οποίες συνολικά δεν ξεπερνούν άλλα 1.000-1.500 ευρώ, οπότε το όφελός του είναι σημαντικό.
Το φαινόμενο της... τζάμπα ενοικίασης μπορεί να μην είναι κανόνας αλλά εξαίρεση, ωστόσο το φαινόμενο της μεγάλης πτώσης τιμών στα ενοίκια έχει σαρώσει την αγορά. «Κατώφλι» για τη μίσθωση σε φθηνές περιοχές είναι τα 400 ευρώ, σε μεσαίες τα 500 ευρώ, και σε ακριβά προάστια τα 700-800 ευρώ. Χαρακτηριστική η περίπτωση διαμερίσματος 90 τ.μ. στην περιοχή της Ρηγίλλης που ενοικιάστηκε 370 από 600 ευρώ προ κρίσης. Επίσης, διαμέρισμα 135 τ.μ. στην Αγία Παρασκευή στον πρώτο όροφο ενοικιαζόταν 1.100 ευρώ, όμως, λίγο μετά το ρετιρέ στην ίδια πολυκατοικία, και πάλι 135 τ.μ. μισθώθηκε προς 800 ευρώ.
Για τον φόβο των καταλήψεων
Δωρεάν μαγαζιά στο κέντρο
Για τα ακίνητα του κέντρου, υπάρχει ακόμη μια αιτία της ενοικίασης ακόμη και? δωρεάν. Είναι ο φόβος των ιδιοκτητών για την κατάληψη από λαθρομετανάστες σε περίπτωση που μείνει πολλούς μήνες ξενοίκιαστο.
Οπως αναφέρουν ιδιοκτήτες τέτοιων ακινήτων κυρίως στα γκέτο της Αθήνας, υπάρχουν περιπτώσεις που ζητούν από τους επιχειρηματίες - ενοικιαστές να δίνουν συμβολικό ποσό κάθε μήνα αρκεί να διατηρούν «ζωντανά» τα ακίνητά τους προκειμένου να μην καταληφθούν από λαθρομετανάστες. Χαρακτηριστική η περίπτωση γραφείου στο κέντρο της Αθήνας το οποίο προ κρίσης είχε φτάσει να ενοικιάζεται 1.200 ευρώ, στη συνέχεια δόθηκε 800 ευρώ κι όταν έφυγε και ο τελευταίος ενοικιαστής ο ιδιοκτήτης δυσκολεύτηκε να βρει σ' αυτά τα χρήματα.
Τριετία
Ωσπου βρέθηκε επιχειρηματίας ο οποίος συμφώνησε με τον ιδιοκτήτη να καταβάλει το σύνολο των ενοικίων για μια τριετία αρκεί να γίνει περαιτέρω έκπτωση. Τελικά πλήρωσε 20.000 ευρώ για τρία χρόνια, δηλαδή περίπου 6.500 ευρώ τον χρόνο ή 540 ευρώ τον μήνα. Ο ιδιοκτήτης μπορεί να δέχθηκε μείωση 55%, ωστόσο, εξασφάλισε εισόδημα για τρία χρόνια και μάλιστα μετρητά. Ελπίζει έτσι να ξεπεράσει η κτηματαγορά την κρίση και στη συνέχεια να βρει καλύτερο ενοίκιο. Οσο για τον επιχειρηματία; Με τα μετρητά του πέτυχε μια μεγάλη έκπτωση για ένα γραφείο σε προβεβλημένη περιοχή.

ΒΑΣΙΛΗΣ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗΣ
vkanel@pegasus.gr

Πηγή ΕΘΝΟΣ 
30.9.2012

Ο μύθος του Καμπά

«Καμπάς» είναι για τους περισσότερους μια λέξη με οικείο ήχο. Πριν απ' όλα «Καμπάς» είναι εμφιαλωμένο κρασί. Επειτα είναι το «Κάβα Καμπάς», το πρώτο κρασί παλαίωσης στην Ελλάδα, που παρουσιάστηκε το 1935. «Καμπάς» είναι ετικέτες που εύκολα ανακαλούμε στη μνήμη μας. Είναι μια τηλεοπτική διαφήμιση που χαρακτήρισε μια ολόκληρη εποχή. Είναι η Κάντζα αλλά και η Μαντινεία με το μοσχοφίλερο. Είναι ένα μοναδικό τοπίο των Μεσογείων, που συνδυάζει αγροτικά και βιομηχανικά στοιχεία, τα αμπέλια με το οινοποιείο και το αποστακτήριο - που η καμινάδα του υψώνεται σαν ένας πυλώνας μνήμης και δημιουργικότητας δίπλα στην Αττική οδό - τα υποστατικά και τα σπίτια της οικογένειας.

Είναι μια βακχική φαντασίωση που αποτυπώνεται τόσο ωραία στο έργο του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου «Πανήγυρις της εισοδείας του κονιάκ του Ανδρέου Καμπά εν Πειραιεί», έργο του 1930 - όπου το μπράντι του αποστακτηρίου της εταιρείας στον Πειραιά φθάνει στην Κάντζα πάνω σε σούστα και προσφέρεται στον Ανδρέα Καμπά και στη γυναίκα του.

«Καμπάς» είναι ακόμη η οινική μας ενηλικίωση αλλά και η ενηλικίωση της κοινωνίας μας. Είναι η τεχνολογία. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας. Είναι οι άνθρωποι που δούλεψαν στο κτήμα, στα οινοποιεία και στα αποστακτήρια. Καμπάς είναι τα προϊόντα και οι ποικιλίες των αμπελιών, είναι οι μικροϊστορίες των ανθρώπων αλλά και η μεγάλη ιστορία της χώρας, αφού ο Καμπάς συνδέθηκε μαζί της, τόσο με την πολιτική και κοινωνική ιστορία της όσο και με την οικονομική ιστορία, ό,τι έχει σχέση με τη βιομηχανική ανάπτυξη, με τις εξαγωγές μεταποιημένων αγροτικών προϊόντων αλλά και με τη λειτουργία των τραπεζών.

Η Καμπάς πέρασε χρεωμένη το 1935 στην Εθνική. Ως το 1991 που «πέρασε» στον Μπουτάρη, η σχέση της οινικής εταιρείας με την Εθνική είχε τα πάνω και τα κάτω της, μια σχέση που δείχνει από μια άλλη πλευρά ότι οι τράπεζες είναι και για το καλύτερο και για το χειρότερο. Ολα αυτά αναδεικνύονται στο βιβλίο της Εμμανουέλας Νικολαΐδου και της Ζέτας Παπαγεωργοπούλου, μια έκδοση που οραματίστηκε και οργάνωσε η Ρωξάνη Μάτσα, η οινοποιός του ομώνυμου κτήματος - μέρος του παλαιού κτήματος Καμπά -, δισέγγονη του Αλέξανδρου Καμπά, αδελφού του «πατριάρχη» Ανδρέα.

Στην Κάντζα το βασίλειο

Αυτός ο «πατριάρχης» γεννήθηκε το 1851 στην Αθήνα, αλλά καταγόταν από τη Μεσσήνη. Πέντε αδέλφια μετρούσε η οικογένεια, πέντε «Α». Ανδρέας, Αλέξανδρος, Αγγελος, Αλκιβιάδης, Αφροδίτη. Ο Ανδρέας ήταν ο πιο επιχειρηματικός. Το 1875 αγόρασε 5.000 στρέμματα στην Κάντζα, από την Πουλχερία Αργυροπούλου το γένος Κατακουζηνού, και το 1878 άλλα 3.500 στη θέση Γιαλού στα Σπάτα, από τους βαρόνους Δούμπα και Μπράιν.

Η Κάντζα γίνεται το βασίλειο Καμπά. Τα αμπέλια, τα κρασιά, οι ειδικοί, οι χημικοί. Στη δεκαετία του 1880 δίπλα στα κρασιά προστίθεται το μπράντι. Και στη δεκαετία του 1890 έρχεται η εξωστρέφεια, το άνοιγμα στις αγορές του εξωτερικού, κυρίως εκεί όπου βρίσκονται οι κοινότητες της ελληνικής διασποράς. Και έπειτα η βιομηχανική ενηλικίωση με ένα νέο αποστακτήριο στον Πειραιά, στην ακτή Ξαβερίου, που λειτούργησε ως τον Απρίλιο του 1941, οπότε καταστράφηκε στον βομβαρδισμό της πόλης από τους Γερμανούς. Στην ιστορία του Καμπά εγγράφεται επίσης η κρίση της σταφίδας αλλά και μια μεγάλη εμπορική επιτυχία που δεν είναι άλλη από την ομώνυμη Ρετσίνα.

Ο Ανδρέας Καμπάς πέθανε τον Μάρτιο του 1924 αλλά άφησε έργο και παρακαταθήκες. Ο γιος του Παναγιώτης δημιούργησε ουσιαστικά τη Μαντινεία, αξιοποιώντας την τοπική ευγενή ποικιλία του μοσχοφίλερου, με το οινοποιείο και το κτήμα Καμπάς στην Αρκαδία που άρχισε να λειτουργεί στην αρχή της δεκαετίας του '30.

«Καμπάς» είναι όμως και μια μεγάλη οικογενειακή ιστορία. Γάμοι, παιδιά, στενή και διευρυμένη οικογένεια. Αλλά είναι και οι οικογενειακές μετακινήσεις μέσα στην Αθήνα και στην Αττική: Φιλελλήνων, το πρώτο σπίτι, οι στάβλοι στην Ξενοφώντος, μια μικρή ποτοποιία στη Ρηγίλλης, η οδός Αδριανού, το άλλο αθηναϊκό σπίτι και η βίλα της Κάντζας.

Το βιβλίο αποτελείται από δύο μέρη. Στο πρώτο, που υπογράφεται από την Εμμανουέλα Νικολαΐδου, κυριαρχεί η μορφή του πατριάρχη. Το υλικό στηρίζεται στην προφορική ιστορία, σε μαρτυρίες ανθρώπων που συνδέθηκαν με το κτήμα αλλά και μελών της οικογένειας. Στο δεύτερο, που υπογράφεται από τη Ζέτα Παπαγεωργοπούλου, παρουσιάζεται η περιπέτεια της εταιρείας στη Μαντινεία. Εδώ το υλικό στηρίζεται στην αρχειακή ιστορία, σε μια μεγάλη αλληλογραφία, από το 1931 ως το 1976, του χημικού Μιχαήλ Μπίκου, υπεύθυνου του εργοστασίου Τριπόλεως. Κρασί είναι μνήμη και άνθρωποι. Το βιβλίο είναι καμωμένο από αυτούς και γι' αυτούς.

 

Του Νίκου Μπακουνάκη

Πηγή Το Βήμα

19.2.2012

Η καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ πουλήθηκε σε Ινδούς

Ολοκληρώθηκε η συμφωνία της Αγροτικής Τράπεζας με τον όμιλο Bommidala Enterprises Ltd

 

Αλλάζει σελίδα η συνεταιριστική καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ μετά τη συμφωνία της Αγροτικής Τράπεζας να πωλήσει το ποσοστό της (50,36%) που κατέχει στην εταιρεία στον ινδικό όμιλο Bommidala Enterprises Ltd.

Οι Ινδοί θα καταβάλουν 25,4 εκατ. ευρώ στην Αγροτική Τράπεζα. Το ποσό καλύπτει την αξία μετοχών, την επιστροφή προκαταβολής έναντι αύξησης μετοχικού κεφαλαίου και αναλαμβανόμενα μη διαγραφέντα δάνεια.

Επίσης, ο νέος μέτοχος δεσμεύτηκε να καλύψει αύξηση κεφαλαίου 30 εκατ. ευρώ, κεφάλαια που θα συμβάλουν στην πλήρη επαναλειτουργία της εταιρείας και στην ενίσχυση της παραγωγικής της δραστηριότητας.

Σχετική απόφαση αναμένεται ληφθεί στη γενική συνέλευση της ΣΕΚΑΠ που έχει συγκληθεί στις 3 Μαρτίου. Ενδιαφέρον θα έχει η στάση της Συνεταιριστικής Ένωσης Καπνοπαραγωγών Ελλάδας (ΣΕΚΕ) που σήμερα ελέγχει το 34% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας και μέχρι τώρα παρακολουθούσε τις διαπραγματεύσεις του βασικού μετόχου και των Ινδών χωρίς να ανοίξει τα χαρτιά της.

Η υποχρέωση της Αγροτικής Τράπεζας προς την Ε.Ε. να απεμπλακεί από τις μη χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες μέχρι τις 30/6/2012 και η ανάγκη «φρέσκων» κεφαλαίων για την εξυγίανση της ΣΕΚΑΠ προφανώς δεν αφήνει πολλά περιθώρια αντιδράσεων, με τίμημα βεβαίως τη μεταβίβαση των μετοχών σε αλλοδαπούς επενδυτές.

Πρόσφατα η εταιρεία είχε σταματήσει για λίγες ημέρες τη δραστηριότητά της μετά την αδυναμία της Αγροτικής να συνδράμει με νέα κεφάλαια κίνησης.

Σύμφωνα με τα τελευταία δημοσιοποιημένα στοιχεία του 2010, η ΣΕΚΑΠ είχε αρνητική καθαρή θέση 19 εκατ. ευρώ, ζημιές ύψους 18,5 εκατ. ευρώ, πωλήσεις 36 εκατ. ευρώ και δανειακές υποχρεώσεις 40 εκατ. ευρώ. Η συμφωνία προβλέπει και «κούρεμα» των δανείων της ΣΕΚΑΠ προς την Αγροτική ώστε ο νέος επενδυτής να έχει να αντιμετωπίσει μικρότερα χρηματοοικονομικά έξοδα.

Η Iνδική Bommidala Enterprises Pvt. Ltd προσομοιάζει σε παραγωγική δυναμικότητα τη ΣΕΚΑΠ με παραγωγή 6 δισ. τσιγάρων ετησίως αλλά εντάσσεται σε ένα μεγάλο group της οικογένειας Bommidala η οποία έχει πολυσχιδείς δραστηριότητες όπως οινοπνευματώδη ποτά, βιοφάρμακα, πούρα και προϊόντα ζαχαροπλαστικής.

Η συγκεκριμένη εταιρεία που δεν είναι εισηγμένη αποτελεί τον duty free βραχίονα της οικογένειας.

Η ΣΕΚΑΠ ιδρύθηκε το 1975, έχει έδρα και τις εγκαταστάσεις της στην Ξάνθη και διαθέτει ένα ευρύ φάσμα σημάτων στην Ελληνική Αγορά, όπως τα BF, Cooper, κ.α.

Σύμβουλος της Αγροτικής στην πώληση της ΣΕΚΑΠ ήταν η Deloitte.

 

Πηγή ΤΟ ΒΗΜΑ

22.2.2012

Record House - Ν. Σμύρνη : Ενας "μύθος" που επιμένει

H Ελένη Νεουδάκη στο δισκάδικο Rexord House στην οδό Ομήρου 46 στη Νέα Σμύρνη

Τη δεκαετία των σχολικών μου χρόνων, εκείνη του ’80, δυο-τρία ήταν μεταξύ άλλων τα σημεία αναφοράς στη Νέα Σμύρνη: Το καφενείο «Αδωνις» που τραγούδησε η Πρωτοψάλτη, η ιστορική καφετέρια «Γαλαξίας» και το μυθικό δισκάδικο «Record House» στην Ομήρου. Μπροστά στον «Αδωνι» δίναμε ραντεβού, στον «Γαλαξία» πηγαίναμε για καφέ και από το «Record House» αγοράσαμε τις πρώτες μας κασέτες. Το περιποιημένο αυτό μικρό δισκάδικο μας προκαλούσε δέος, καθώς οι μεγαλύτεροι που ψώνιζαν από εκεί καλλιεργούσαν μια έντονη μυστικοπάθεια μυημένων σε ελευσίνιο μυστήριο. Το δέος μας υποδαύλιζαν η δική μας αμάθεια στη μουσική σε σχέση με τις γνώσεις των ιδιοκτητών και το γεγονός ότι υπήρχαν άνθρωποι που κατέβαιναν από το Ψυχικό ή το Χαλάνδρι για να βρουν δίσκους στο «δικό μας» δισκάδικο. Κι όντως, μεγαλώνοντας, ξαφνιαζόμασταν κάθε που συνειδητοποιούσαμε τι θησαυρούς έκρυβε αυτό το μικρό μαγαζί που δεν γέμιζε το μάτι μας, μπροστά στα αχανή δισκάδικα του αθηναϊκού κέντρου. Αρχίσαμε σιγά σιγά να επαιρόμαστε κι εμείς για το «ψαγμένο» μαγαζί της γειτονιάς μας που μέχρι σήμερα επιμένει στο ποιοτικό ροκ, στην τζαζ, τη σόουλ και την έθνικ μουσική, γυρίζοντας ελαφρώς την πλάτη στη μαζική ποπ ελαφρολαϊκή κουλτούρα. Σήμερα με την οικονομική κρίση που συμπληρώνει τη λαίλαπα του ηλεκτρονικού «κατεβάσματος» των κομματιών που γονάτισε τον κλάδο, το «Record House» στέκεται στα πόδια του. 

«Από το 1971 που το άνοιξε ο πατέρας μου ο Γιάννης Νεονάκης», λέει η Ελένη, «σχηματίστηκε ένα πιστό κοινό -κυρίως φίλων του βινυλίου- που μας στηρίζει ακόμα». Πολλοί θέλουν παρότι «κατεβάζουν» να διαθέτουν και σε αυθεντική μορφή ορισμένα έργα. Αλλοι απλώς αραίωσαν τις επισκέψεις για να μην κολάζονται», λέει γελώντας ο Τώνης. 

Το μυστικό είναι να είσαι καλά καταρτισμένος και να ενημερώνεσαι συνεχώς. Η συνταγή της επιτυχίας είναι παλιά: Ου εν τω πολλώ το ευ, αλλά στο ξεχωριστό.

Του Σπύρου Γιανναρά

Πηγή Καθημερινή

10.12.2011

Σχόλιο δικό μας : 

Πράγματι το Record House έχει ζήσει εδώ και 40 χρόναι μεγλαώνοντας γενιές κια γενιές. Στην ουσία ξεκίνησε από το μεράκι και την αγάπη που έτρεφε ο αρχικός του ιδιοκτήτης ο κ. Γιάννης Νεουδάκης (και όχι Νεονάκης όπως εκ παραδρομής αναφέρεται στο άρθρο). Την αγάπη αυτή την μετέδωσε στα παιδιά του και σήμερα η Ελένη και ο Τώνης κρατούν σε πείσμα των καιρών το μαγαζάκι τους με πρωτότυπες συλλογές και με το ίδιο κέφι και μεράκι που είχαν από τότε που ξεκίνησαν αυτή τους την προσπάθεια. Αξίζει κανείς να τους επισκεφτεί εάν δεν το έχει κάνει ακόμη

Ηλεκτρονική ξενάγηση στα αρχαία μνημεία (απο τους "Alaniarides")

Πηγή φωτό : http://ooiks.com/blog/imagine-cup/imagine-cup-2011-worldwide-final-day-6-awards-ceremony

Aν και... «Αlaniarides», η Microsoft τούς έδωσε το πρώτο βραβείο μεταξύ 350 χιλιάδων(!) φοιτητών από ολόκληρο τον κόσμο. Οι Βαγγέλης Πτερνέας (23 ετών) και Γιώργος Καρακατσιώτης (28 ετών), φοιτητής ο πρώτος, απόφοιτος ο δεύτερος του Τμήματος Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, έλαβαν μέρος στον παγκόσμιο διαγωνισμό Imagine Cup που διοργανώνει η Microsoft, παρουσιάζοντας την Touring Machine, μια μηχανή (software) εξατομικευμένων ξεναγήσεων σε εκθεσιακούς και αρχαιολογικούς χώρους.

Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις και λάθος συνειρμοί, το όνομα της ομάδας, «Alaniarides», προέρχεται από το μικρό όνομα του κορυφαίου μαθηματικού και θεωρητικού της επιστήμης της πληροφορικής, Αlan Turing, ενώ η ονομασία της εφαρμογής Touring Machine, του έξυπνου ηλεκτρονικού ξεναγού τους, κάνει ένα λογοπαίγνιο με το επίθετό του (Turing-Touring). Με αυτή τους τη διάκριση στους τελικούς της διοργάνωσης, που πραγματοποιήθηκαν πριν από λίγες ημέρες στο περίφημο Λίνκολν Σέντερ της Νέας Υόρκης, τα δύο νέα παιδιά απέδειξαν ότι στην Ελλάδα της κρίσης, οικονομικής, ηθικής, πνευματικής, υπάρχει ταλέντο, καινοτομία, σκληρή δουλειά και δυνατά μυαλά, που ξεχωρίζουν μεταξύ χιλιάδων άλλων συνομηλίκων τους από χώρες όπως η Ινδία, η Ταϊβάν, η Αμερική, η Κίνα, που στον τομέα της πληροφορικής έχουν εξαιρετικά υψηλό επίπεδο.

Τι είναι, όμως, αυτό που έκανε τους υπευθύνους της Microsoft να τους δώσουν το πρώτο βραβείο στην κατηγορία «Διαλειτουργικότητα», τι κάνει δηλαδή μοναδικό τον δικό τους ηλεκτρονικό ξεναγό; «Βραβεύτηκε η δυνατότητα της μηχανής να προσαρμόζεται στον χρήστη. Αλλά και στο περιβάλλον. Βρίσκει τη θέση του χρήστη και του δίνει πληροφορίες για την ευρύτερη περιοχή. Εχει πλήρη εποπτεία του χώρου», εξηγεί ο 23χρονος Βαγγέλης Πτερνέας, ο οποίος ανέλαβε να μας συστήσει τους «Alaniarides», καθώς ο δεύτερος της παρέας, Γιώργος Καρακατσιώτης, υπηρετεί τη θητεία του στον στρατό.

Ερευνητικό πρόγραμμα

«Υπάρχει μια μεγάλη ιστορία πίσω από την Touring Machine», συνεχίζει ο Βαγγέλης. «Οι γονείς μου και του Γιώργου ήταν φίλοι και συνάδελφοι – είναι και οι τέσσερις καθηγητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Κι επειδή μένουμε κοντά, στο Αιγάλεω εγώ, στην Αγία Βαρβάρα εκείνος, κάναμε παρέα, έμπλεξαν τα δίκτυά μας! Συχνά, λοιπόν, οι γονείς μας μάς πήγαιναν σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους. Και τις περισσότερες φορές βαριόμασταν, γιατί πολλά πράγματα δεν τα καταλαβαίναμε. Προσπαθούσαμε επί τόπου να βρούμε αναλυτικές πληροφορίες, δεν βρίσκαμε, οπότε μας είχε μείνει ένα μικρό απωθημένο! Μέχρι που ανακαλύψαμε, στο πανεπιστήμιο, ένα πολύ αξιόλογο ερευνητικό πρόγραμμα, από τα λίγα που υπάρχουν στην Ελλάδα. “Τρέχει” εδώ και τέσσερα χρόνια στο Τμήμα Πληροφορικής και είναι μια μηχανή παραγωγής φυσικής γλώσσας. Για παράδειγμα, παίρνει έναν πίνακα στοιχείων, π.χ. Παρθενώνας, μάρμαρο, Περικλής και μπορεί να συντάξει προτάσεις όπως “ο Παρθενώνας είναι φτιαγμένος από μάρμαρο και χτίστηκε επί Περικλή”. Οπότε, έχοντας απλώς κάποια στοιχεία, φτιάχνει προτάσεις σαν πραγματικός άνθρωπος.

»Πρόκειται, δηλαδή, για ένα έργο τεχνητής νοημοσύνης, που αναπτύχθηκε εξαιρετικά από την ομάδα επεξεργασίας φυσικής γλώσσας με πρωτεργάτες τους καθηγητές Ιω. Ανδριτσόπουλο και Δημήτρη Γαλάνη. Καθώς είχαμε ήδη γίνει μέλη της ερευνητικής ομάδας, σκεφτήκαμε να το χρησιμοποιήσουμε σε μια δική μας εφαρμογή δημιουργώντας μια μηχανή ξενάγησης που να παράγει κείμενα σύμφωνα με τον τύπο και την ηλικία του επισκέπτη. Αλλιώς μιλάς σε ένα παιδί και αλλιώς σε έναν ενήλικο. Το περιεχόμενο προσαρμόζεται. Γίνονται συγκρίσεις μεταξύ εκθεμάτων, δίνονται πληροφορίες για την ευρύτερη περιοχή, παράγεται με λίγα λόγια κάτι πολύ δυναμικό και καθόλου στατικό. Το μόνο που κάνει ο χρήστης είναι να επιλέξει ανάμεσα σε δύο - τρεις επιλογές. Την ηλικία, το αν θέλει εκτενή ή σύντομη περιγραφή, και το αν επιθυμεί να γίνονται συγκρίσεις. Από κει και πέρα το σύστημα είναι αρκετά έξυπνο για να καταλάβει, λ.χ., αν ο χρήστης περνάει για δεύτερη φορά από κάποιο μνημείο, οπότε επιλέγει να του δώσει μια καινούργια πληροφορία. Μέχρι στιγμής, έχουμε κάνει πιλοτικά μία ξενάγηση για την Αρχαία Αγορά και μία για τη Νέα Υόρκη, την οποία παρουσιάσαμε στον τελικό της διοργάνωσης και είχε εφαρμογή σε κινητά Windows phone. Το πρόγραμμα θα κυκλοφορήσει στο εμπόριο τον Σεπτέμβριο, όταν θα είναι έτοιμες και οι εφαρμογές για iphone και android. Φυσικά, υπάρχει και η ιστοσελίδα μας (http://touringmachine.cs.aueb.gr) όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει όλες τις διαθέσιμες ξεναγήσεις σε 3d».

Γραφειοκρατία

Πώς, όμως, ελέγχεται η εγκυρότητα του περιεχομένου; «Το ποιος θα εισάγει τις πληροφορίες –γιατί θεωρητικά μπορεί ο καθένας– μας βασάνισε αρκετά», ομολογεί ο Βαγγέλης. «Καταλήξαμε ότι είναι καλύτερα να τις εισάγει το εξειδικευμένο προσωπικό των μουσείων και αρχαιολόγοι. Για να αποφευχθούν λάθη και ανακρίβειες. Και ο χρήστης να μπορεί μόνο να ανεβάζει φωτογραφίες και να βαθμολογεί ξεναγήσεις ώστε να γίνονται βελτιώσεις στην πορεία.

Ετσι, θα υπάρχει διαδραστικότητα χωρίς να επηρεάζεται η εγκυρότητα των πληροφοριών που παρέχει το πρόγραμμα. Βέβαια, στην Ελλάδα δεν είναι και τόσο εύκολο να συνεννοηθείς. Ηρθαμε σε επαφή με αρχαιολόγους και μουσεία, αλλά δεν μπορώ να πω ότι γίνονται όλα πολύ γρήγορα, καθότι υπάρχουν γραφειοκρατικά κωλύματα. Πρέπει να πάρουμε άδεια για τις φωτογραφίες, να πάρουμε άδεια από το ΚΑΣ (κεντρικό αρχαιολογικό συμβούλιο) κ.τ.λ. Πέρυσι, μάλιστα, συναντηθήκαμε με τον υπουργό Πολιτισμού Παύλο Γερουλάνο, κι ενώ του άρεσε το Touring Machine δεν υπήρξε κάποια άλλη εξέλιξη. Ιδανικά, αυτό που θέλουμε είναι κάθε μουσείο και κάθε αρχαιολογικός χώρος να επιθυμεί να εισαχθεί στο σύστημα».

Η συζήτηση με έναν νέο ανήσυχο και ταλαντούχο άνθρωπο δεν μπορεί να μην οδηγήσει στην ερώτηση «θα μείνεις ή θα φύγεις από την Ελλάδα». «Σκέφτομαι να φύγω στο εξωτερικό όταν τελειώσω τη σχολή», απαντάει σχεδόν ακαριαία ο Βαγγέλης. «Εχω επιλέξει κάποια πανεπιστήμια στην Ελβετία, την Αγγλία και τη Σκανδιναβία για να κάνω σε κάποιο απ’ αυτά το μεταπτυχιακό μου. Και ιδανικά θα ήθελα να δουλέψω έξω. Με απογοητεύουν πολλά πράγματα στην Ελλάδα. Το επίπεδο στη σχολή μου, όπως φαντάζομαι σε όλο το ελληνικό πανεπιστήμιο, είναι χαμηλό. Δεν γνωρίζω κάποια ελληνική σχολή που να είναι υψηλού επιπέδου.

Απλώς, το καλό με την πληροφορική είναι ότι μπορεί κανείς να ασχοληθεί και μόνος του χωρίς να περιμένει τα πάντα από τη σχολή. Δεν είναι όπως στην ιατρική, για παράδειγμα. Υπάρχει πολλή πληροφορία και στο Διαδίκτυο και σε εξειδικευμένα βιβλία. Γενικά, όμως, είναι μεγάλος ο δρόμος που πρέπει να διανύσουν τα ελληνικά πανεπιστήμια για να φτάσουν στο επίπεδο των ξένων. Μπορεί κάποιοι καθηγητές να είναι καλοί, αλλά το επίπεδο σπουδών δεν είναι καλό. Μπορεί, αν συγκρίνεις τον κύκλο μαθημάτων ενός ελληνικού πανεπιστημίου με τον αντίστοιχο ενός ξένου πανεπιστημίου, θεωρητικά να είναι παρόμοιοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεται η ίδια δουλειά.

Το ξένο πανεπιστήμιο δεν έχει ούτε παρατάξεις, που να μην κάνουν μάθημα τη μισή χρονιά, ούτε καθηγητές που περιμένουν να πάρουν πρώτα τα λεφτά και μετά να κάνουν έρευνα ούτε γίνεται κάποιος διδακτορικός καθηγητής επειδή κολλούσε αφίσες με κάποια παράταξη».

Τα PIGS διαπρέπουν

Εκτός από τους Ελληνες Βαγγέλη Πτερνέα και Γιώργο Καρακατσιώτη, που κέρδισαν το πρώτο βραβείο στην κατηγορία «Διαλειτουργικότητα», άλλο ένα μέλος των PIGS, η ομάδα της Ιρλανδίας, κέρδισε την πρωτιά στην κατηγορία «Σχεδιασμός λογισμικού». Παρουσίασε μία συσκευή που συνδέεται με το αυτοκίνητο και καταγράφει την επικίνδυνη οδική συμπεριφορά, καθώς και την κατάσταση των συνθηκών στον δρόμο, προκειμένου να παρέχει άμεση ενημέρωση στον οδηγό. Η Microsoft Αμερικής ανακοίνωσε ότι στα επόμενα τρια χρόνια θα χρηματοδοτήσει με 3 εκατομμύρια δολάρια τις ιδέες εκείνες που προέκυψαν στον φετινό διαγωνισμό και που κρίνει ότι είναι εμπορικά εξελίξιμες.

Της Γιούλης Επτακοίλη

Πηγή Καθημερινή

31.7.2011

Σύγχρονοι χρυσοθήρες στη Θράκη!

Ενα εκατοµµύριο ουγκιές χρυσού αξίας 1,5 δισ. δολαρίων, ή 1,1 δισ. ευρώ, θα αναζητήσουν σύγχρονοι καναδοί χρυσοθήρες στο Πέραµα της Θράκης. Ο νέος υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιµατικής Αλλαγής κ. Γ. Παπακωνσταντίνου , ο οποίος υπέγραψε την περιβαλλοντική άδεια για να επαναλειτουργήσουν τα χρυσωρυχεία στην Κασσάνδρα της Χαλκιδικής όπου υπάρχουν 8 εκατοµµύρια ουγκιές χρυσού, τρέχουσας αξίας πάνω από 12 δισ. δολ. ή 8,5 δισ. ευρώ, υπόσχεται ότι µέσα στο καλοκαίρι θα έχει ολοκληρωθεί η αδειοδοτική διαδικασία για την υλοποίηση της επένδυσης αξιοποίησης του κοιτάσµατος χρυσού στο Πέραµα Θράκης.

H επένδυση στο Πέραµα Θράκης είναι ύψους 150 εκατ. ευρώ ενώ σε βάθος δεκαετίας θα επενδυθούν ακόµη 190 εκατ. ευρώ. Το κοίτασµα στο Πέραµα ανήκει στην εταιρεία «Xρυσωρυχεία Θράκης», η οποία από το 2008 ελέγχεται σε ποσοστό 100% από την καναδική Eldorado Gold µε έδρα το Bανκούβερ στον Kαναδά, όµιλο που διαθέτει τρία µεταλλεία χρυσού στην Κίνα, ένα στην Τουρκία και ένα µεταλλείο σιδηροµεταλλεύµατος στη Βραζιλία.

Πρόσφατα ο κ. Παπακωνσταντίνου σχολίασε ότι δεν υπάρχουν έργα τέτοιου είδους σε όλον τον κόσµο που να έχουν την πλήρη αποδοχή της κοινωνίας. Και πρόσθεσε: « Υποχρέωση της Πολιτείας είναι όταν ένα έργο πληροί τις περιβαλλοντικές προδιαγραφές που τίθενται από την EE, να δίνει το πράσινο φως για να προχωράει ».

Η εταιρεία υπέβαλε και αίτηση ένταξης στη διαδικασία αδειοδοτήσεων µε fast track για την εκµετάλλευση του κοιτάσµατος στο Πέραµα και βρίσκεται πλέον στο στάδιο της συγκέντρωσης στοιχείων για την κατάθεση του ολοκληρωµένου φακέλου και την οριστική έγκριση όπως είπε στο «Βήµα» ο διευθύνων σύµβουλος της «Χρυσωρυχεία Θράκης» κ. Γ. Mαρκόπουλος.

Για τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας ο κ. Μαρκόπουλος παρατήρησε ότι το κλίµα έχει αναστραφεί και η τοπική κοινωνία τάσσεται υπέρ της υλοποίησης του έργου µετά και την πρόσφατη διοργάνωση επίσκεψης σε εργοστάσιο παραγωγής χρυσού µε χρήση κυανιούχου νατρίου στην πόλη Kίτιλα της Φινλανδίας στο τέλος Mαρτίου. Στο ταξίδι συµµετείχαν εκπρόσωποι φορέων της τοπικής κοινωνίας για να διαπιστώσουν από κοντά τη συµβατότητα του εργοστασίου µε το περιβάλλον και την τοπική κοινωνία καθώς βόρεια της πόλης βρίσκεται το µεγαλύτερο χειµερινό τουριστικό θέρετρο της Φινλανδίας.

Οι άµεσες θέσεις εργασίας στο Πέραµα φθάνουν τις 200, µε την έµµεση απασχόληση να προσθέτει επιπλέον 800 θέσεις εργασίας. Το 70% των κεφαλαίων του έργου θα επενδυθεί στην περιοχή της Θράκης µε ίδια κεφάλαια των Καναδών, ενώ το Ελληνικό ∆ηµόσιο θα έχει εισροές από την άµεση φορολογία περίπου 200 εκατ. ευρώ. «Πράσινο φως» για την υλοποίηση δόθηκε και µετά από µελέτες του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου αλλά και του ∆ηµοκρίτειου Οικονοµικού Πανεπιστηµίου της Θράκης.

Η μεταλλουργία στις Σάπες Ροδόπης

Οι θετικές εξελίξεις στο Πέραµα άνοιξαν την όρεξη και για µια άλλη «κολληµένη» µεταλλουργία χρυσού. Κοντά στις Σάπες της Ροδόπης, η «Μεταλλευτική Θράκης», η οποία ανήκει στην αυστραλιανή Cape Lambert, θέλει πλέον να ξεκινήσει την επένδυση που δεν προχώρησε δύο φορές στο παρελθόν µε άλλους ιδιοκτήτες.

Πρόκειται για µεταλλείο χρυσού αντίστοιχης δυναµικότητας µε εκείνο του Περάµατος, για το οποίο είχε εγκριθεί προµελέτη χωροθέτησης από το ΥΠΕΧΩ∆Ε που απορρίφθηκε από το ΣΤΕ πριν από τέσσερα χρόνια.

Οι Αυστραλοί θέλουν να επενδύσουν 100 εκατοµµύρια σε 6 χρόνια, να αποδώσουν φόρους πάνω από 80 εκατοµµύρια στο Ελληνικό ∆ηµόσιο και να δηµιουργήσουν 500 άµεσες και έµµεσες θέσεις εργασίας.

Οι επενδυτές σε συνεργασία µε µελετητικά γραφεία «ξαναχτενίζουν» τα τεχνικά και περιβαλλοντικά δεδοµένα ώστε να υποβάλουν το καλοκαίρι προς έγκριση στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας προµελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων.

Η αυστραλιανή Cape Lambert επενδύει σε όλον τον κόσµο σε χρυσό, ασήµι, χαλκό, σιδηροµετάλλευµα, άνθρακα, ουράνιο, βανάδιο, φωσφατάση και τιτάνιο και διαθέτει ορυχεία σε Aυστραλία, Aφρική, Νότια Αµερική, Κεντρική Ασία και φυσικά τις Σάπες στη Ροδόπη.

Το χρυσάφι της Ελλάδας

Σύµφωνα µε µελέτη του IΓME, τα κοιτάσµατα χρυσού στη χώρα µας υπολογίζονται σε τουλάχιστον 450 εκατ. τόνους. Για τα διαπιστωµένα κοιτάσµατα χρυσού, συνολικής σηµερινής αξίας πάνω από 16 δισ. ευρώ, οι άµεσες επενδύσεις από τους τρεις οµίλους που ενδιαφέρονται να ξεκινήσουν την εξορυκτική δραστηριότητα φθάνουν τα 2 δισ. ευρώ, δηµιουργώντας 2.000 θέσεις εργασίας. Μια αναδροµή στην πρόσφατη ιστορία δείχνει ότι στις χρυσοφόρες περιοχές έχουν παραχωρηθεί µεταλλευτικά δικαιώµατα σε διεθνείς οίκους, οι προσπάθειες των οποίων να «στήσουν» εγκαταστάσεις εξόρυξης του χρυσού χρονολογούνται από το 1990 αλλά δεν στέφθηκαν από επιτυχία µέχρι σήµερα.

Η αντίδραση των τοπικών φορέων και η εµπλοκή στο Συµβούλιο της Επικρατείας έχουν αποτρέψει ως σήµερα την πραγµατοποίηση των συγκεκριµένων επενδύσεων.

Η πιο αναγνωρίσιµη υπόθεση από όλες είναι εκείνη της καναδικής TVX, η οποία πούλησε τα δικαιώµατα και έφυγε, αφού απέτυχε να λάβει άδεια για µεταλλείο χρυσού στη Χαλκιδική, κάτι που πάλευε πάνω από 6 χρόνια.

« Τα πλούσια κοιτάσµατα χρυσού της Ελλάδας δεν πρέπει να ξενίζουν κανέναν » σηµειώνει µιλώντας προς «Το Βήµα» ο κ. Κ. Παπαβασιλείου, γενικός διευθυντής του ΙΓΜΕ (Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών). « Στους επιστηµονικούς χώρους είναι γνωστό το βαλκανικό γεωλογικό τόξο, που εκτείνεται από τη Ρουµανία µέχρι και την Τουρκία, µε µεγάλα και πλούσια χρυσοφόρα κοιτάσµατα, που ήδη βρίσκονται σε εκµετάλλευση σε όµορες µε την Ελλάδα χώρες ».

Τι κάνουν οι γείτονες

Η Τουρκία ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια τρία μεταλλεία χρυσού ενώ έχει αδειοδοτήσει άλλα τέσσερα. Η Βουλγαρία έχει μπει και αυτή στην παραγωγή χρυσού με ένα εργοστάσιο σε λειτουργία και ένα δεύτερο υπό αδειοδότηση. Επίσης η Ρουμανία, η Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο βρίσκονται σε διαδικασίες έρευνας και εκμετάλλευσης μεταλλείων. Στη χώρα μας έχουν ερευνηθεί από το κρατικό ΙΓΜΕ περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ενώ υπάρχουν και άλλες που χρήζουν έρευνας καθώς υπάρχουν ενδείξεις κοιτασμάτων. «Οι περιοχές στις οποίες βρίσκονται τα βεβαιωμένα και ερευνημένα κοιτάσματα είναι κυρίως στη Χαλκιδική (Στρατώνι, Ολυμπιάδα, Σκουριές), στις Σάπες της Κομοτηνής και στο Πέραμα της Αλεξανδρούπολης» λέει ο κ. Παπαβασιλείου, ο οποίος προσθέτει ότι η φύση στάθηκε γενναιόδωρη με το υπέδαφος της Θράκης και είναι κρίμα αυτό το δώρο να πάει χαμένο.

Εξόρυξη αξίας 12 δισ. ευρώ στη Χαλκιδική

Η µεταλλευτική δραστηριότητα στην Ελλάδα εισέρχεται σε µια νέα τροχιά µετά την έγκριση από το ΥΠΕΚΑ της περιβαλλοντικής µελέτης του έργου στην Κασσάνδρα Χαλκιδικής. Η εταιρεία Ελληνικός Χρυσός θα επενδύσει 1,3 δισ. ευρώ για την εξόρυξη, επεξεργασία και παραγωγή µετάλλων όπως άργυρος, χρυσός, χαλκός, καθώς και συµπυκνώµατα µετάλλων µολύβδου και ψευδαργύρου. Σε πλήρη ανάπτυξη το έργο θα απασχολεί 1.800 εργαζοµένους. Εκκρεµεί βεβαίως η άδεια εκµετάλλευσης που εκτιµάται ότι θα δοθεί µετά την υποβολή τεχνικής µελέτης. Η Ελληνικός Χρυσός ανήκει κατά 95% στη European Goldfields (διαπραγµατεύεται στην εναλλακτική αγορά ΑΙΜ του Λονδίνου και στο Χρηµατιστήριο του Τορόντο). Ουσιαστικά όµως είναι ελληνικών συµφερόντων, αφού ο µεγαλύτερος µέτοχος µε 19,9% της European Goldfields είναι η Ελλάκτωρ. Στην περιοχή υπάρχουν τρία διαπιστωµένα κοιτάσµατα: στο Στρατώνι (ορυχείο ψευδαργύρου, µολύβδου και αργύρου που λειτουργεί από το 2005), στην Ολυµπιάδα (ανενεργό ορυχείο πλούσιο σε κοιτάσµατα χρυσού, ψευδαργύρου, µολύβδου και αργύρου) και στις Σκουριές (έχουν γίνει µόνο ερευνητικές γεωτρήσεις µε διαπιστωµένα κοιτάσµατα χαλκού και χρυσού). Ειδικά στο ορυχείο της Ολυµπιάδας υπάρχουν κοιτάσµατα 8 εκατ. ουγκιών χρυσού, τρέχουσας αξίας πάνω από 12 δισ. δολαρίων ή 8,5 δισ. ευρώ (1.530 δολάρια η ουγκιά στις διεθνείς αγορές).

Τα συνολικά αποθέµατα και των τριών µεταλλείων ανέρχονται σε 8 εκατ. ουγκιές χρυσού, 62,7 εκατ. ουγκιές αργύρου, 800.000 τόνους χαλκού, 660.000 τόνους µολύβδου και 890.000 τόνους ψευδαργύρου.

Πηγή Το Βήμα

24.7.2011

Τεντούρα και μαστίχα Χίου στις πτήσεις της Olympic Air

Τα παραδοσιακά ελληνικά ηδύποτα Τεντούρα και Μαστίχα Χίου θα προσφέρει από την Παρασκευή 3 Ιουνίου -με την ολοκλήρωση του σερβιρίσματος του φαγητού- στους επιβάτες των θέσεων της business class, η Olympic Air.

Τα χωνευτικά λικέρ θα προσφέρονται σε σφηνάκια ακριβώς με τον τρόπο που τα απολαμβάνει κανείς σε ένα εστιατόριο μετά το γεύμα. Στόχος της Olympic Air είναι η προώθηση των ελληνικών παραδοσιακών προϊόντων.

Η Τεντούρα είναι το παραδοσιακό ηδύποτο της Πάτρας, η προέλευσή της ανάγεται στον 15ο αιώνα και παρασκευάζεται από απόσταγμα κανέλλας και γαρύφαλλου. Το λικέρ «Μαστίχα Χίου» παράγεται τοπικά στη Χίο από το μαστιχόδεντρο. 

Πηγή Ναυτεμπορική

2.6.2011

Φειδάς ΑΕ : Από...τσαγκάρηδες βιομήχανοι

Η υποδηµατοποιία, στην εξέλιξη της ελληνικής οικονοµίας ιστορικά, είναι περίπου «συνοµήλικη» µε την κλωστοϋφαντουργία – και φαίνεται ότι έµελλε και αυτή να έχει την ίδια τύχη µε τη δεύτερη. Εχει πλέον συρρικνωθεί σε τέτοιον βαθµό ώστε να βρίσκεται λίγο πριν από την οριστική της εξαφάνιση. Μόλις πριν από δύο χρόνια, στα τέλη του 2009, η Elite, µια από τις παλαιές εταιρείες παραγωγής υποδηµάτων – µε τη βοήθεια των... τραπεζών – κατέβασε ρολά. Και στην αγορά απέµεινε πλέον µόνο η Φειδάς ΑΕ, µε το εµπορικό σήµα «boxer». Αλλά και αυτή οφείλει την επιβίωσή της στην επιµονή και στο «τσαγανό» µιας γυναίκας, της κυρίας Μίνας Φειδά-Νταή. Ετσι ο άλλοτε κραταιός κλάδος της βιοµηχανικής υποδηµατοποιίας, που αριθµούσε δεκάδες επιχειρήσεις, µε χιλιάδες εργαζοµένους – τόσο προπολεµικά όσο και µεταπολεµικά – ανήκει πλέον στην ιστορία.

Η δύση της υποδηµατοβιοµηχανίας άρχισε σχεδόν την εποµένη της υπογραφής της συµφωνίας ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ: µε τη σταδιακή µείωση ως και την πλήρη κατάργηση στη συνέχεια των δασµών, οι εισαγωγές άλλαξαν τα δεδοµένα της αγοράς, ενώ το τελειωτικό χτύπηµα ήλθε από την «εισβολή» των κινεζικών παπουτσιών. Σε αυτά τα περίπου 30 χρόνια, η ιστορία της βιοµηχανίας Φειδάς έχει αρκετές καµπές.

Τα µέλη της οικογένειας Φειδά ήταν τσαγκάρηδες πριν γίνουν βιοµήχανοι:

από τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, όταν ο Ιωάννης Φειδάς από την Καλαµάτα για να επιβιώσει άνοιξε ένα στιλβωτήριο υποδηµάτων στην Αµερική.

Και αργότερα, το 1919, έφερε τις πρώτες µηχανές στην Καλαµάτα για να παραγάγει βιοµηχανικό παπούτσι. Οι εποχές όµως ήταν άλλες τότε. Ο κόσµος δεν είχε σε καµία εκτίµηση το βιοµηχανικό παπούτσι, παρά µόνο το χειροποίητο. Η επιχείρηση δεν πήγε καλά και πούλησε τις µηχανές για παλιοσίδερα. Τη δουλειά όµως δεν την εγκατέλειψε.

Στην περίοδο της Κατοχής τα πράγµατα άλλαξαν, η παραγωγή σταµάτησε και η επιχείρηση υπολειτουργούσε. Οι δύσκολες µεταπολεµικές συνθήκες ανάγκασαν το 1947 την οικογένεια Φειδά να έλθει στην Αθήνα και να ξεκινήσει από την αρχή – ο γιος πλέον του Ιωάννη Φειδά, ∆ηµήτρης, µε τη σύζυγό του.

Το πρώτο τσαγκάρικο ανοίγει σε ένα πατάρι στην περιοχή του Ψυρρή, στην οδό Αγίας Ελεούσας. Τότε φτιάχνουν χειροποίητα φυσικά – τα πρώτα πλεκτά παπούτσια στην Αθήνα και κατορθώνουν να τα τοποθετήσουν στο σηµαντικότερο εµπορικό σηµείο της πόλης, στο κατάστηµα του Λαµπρόπουλου, στην οδό Αιόλου. Και δύο χρόνια αργότερα, το 1949, από το πατάρι στην Αγία Ελεούσα, το τσαγκάρικο µεταφέρεται στην οδό Πρωτογένους και καταλαµβάνει πλέον ολόκληρο όροφο, που διαθέτει και πρατήριο.

Το «νερό µπήκε στο αυλάκι» και η µικρή επιχείρηση χρόνο µε τον χρόνο µεγάλωνε. Στη δεκαετία του 1950 η βιοτεχνική υποδηµατοποιία γνωρίζει εντυπωσιακή ανάπτυξη – σύµφωνα µε τα όσα καταγράφει ο Ν. Σίδερης στη µελέτη του Ελληνική Βιοµηχανία, «ο αριθµός των κατασκευαζόµενων υποδηµάτων διά µηχανικών µέσων κυµαίνεται γύρω στα 550.000 - 600.000 ζευγών ετησίως. (...) Τα υπό της βιοτεχνίας παραγόµενα χειροποίητα υποδήµατα υπολογίζονται περίπου εις 7.200.000 ζεύγη ετησίως».

Το πρώτο πραγµατικό εργοστάσιο της οικογένειας Φειδά-Νταή δηµιουργείται λίγα χρόνια αργότερα, το 1960, στην περιοχή των Ανω Πατησίων, στην οδό Συρακουσών, και απασχολούσε 50 µε 60 εργαζοµένους. Εκείνη τη δεκαετία λειτουργούσαν ίσως και 35 µεγάλα εργοστάσια που παρήγαγαν από 400 ως 1.000 ζευγάρια την ηµέρα, θυµάται η κυρία Φειδά-Νταή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 το εργοστάσιο µεταφέρεται στο Μενίδι και µεγαλώνει ακόµη περισσότερο – απασχολεί περί τους 80 εργαζοµένους και παράγει 800 ζευγάρια παπούτσια την ηµέρα. Τότε αρχίζει και τις εξαγωγές στη Γερµανία, παράγοντας φασόν για τη γερµανική εταιρεία Κορβενστχάιµ.

Το 1980 υπογράφεται η συµφωνία ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ και το 1981 ο γερµανός εταίρος τής Φειδάς ΑΕ προτείνει την εξαγορά του 26% της εταιρείας. Η κυρία Φειδά αρνείται την πρόταση και «την επόµενη ηµέρα οι Γερµανοί σταµατούν τη συνεργασία τους µαζί µας».

Σωτηρία από τη ρωσική αγορά

Η σωτηρία στα προβλήµατα που αντιµετώπιζε η βιοµηχανία µετά την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ εξαιτίας της κατάργησης των δασµών, τελικώς βρέθηκε στην τότε Σοβιετική Ενωση. Υστερα από δύο χρόνια συζητήσεων, το 1984 η Φειδάς ΑΕ έκλεισε συµφωνία εξαγωγής που κράτησε ως το 1990.

Εκείνες οι ηµέρες ήταν τραγικές για την κυρία ΦειδάΝταή. «Την Πέµπτη µάς ήλθε το φαξ από τη Μόσχα ότι σταµατούν τις πληρωµές και τη ∆ευτέρα πέθανε οσύζυγός µου» θυµάται.

Οι οφειλές της πρώην Σοβιετικής Ενωσης ήταν 1 δισ. δρχ., αλλά «είχαµε φροντίσει ώστε µόνο το 50% να εξάγεται και το άλλο 50%να διακινείται στην ελληνική αγορά. Και τότε µας έσωσε η ελληνική αγορά. Τα χρήµατα τα πήραµε δύο-τρία χρόνια αργότερα, αφού είχαµε ρευστοποιήσει σηµαντικά περιουσιακά στοιχεία» αναφέρει η ίδια.

Η επόµενη καµπή ήλθε το 1999 µε τον καταστροφικό σεισµό της Αττικής. «Τότε πάθαµε ζηµιά 2 δισ. δρχ.».

Ως το 2000 η εταιρεία παρήγε 1.400 ζευγάρια την ηµέρα και από το 2001 αρχίζει να κατασκευάζει, εκτός από ανδρικά, και γυναικεία παπούτσια. Και ως το 2006 η ηµερήσια παραγωγή της φθάνει τις 4.500 ζευγάρια.

Ο ετήσιος ρυθµός ανάπτυξης είναι τουλάχιστον 15%. Και τότε αποφασίζει να κατασκευάσει νέοεργοστάσιο, πιο µεγάλο και πιο σύγχρονο. Το νέο εργοστάσιοεγκαινιάστηκε πριν από λίγους µήνες, στα τέλη του 2010, και κόστισε 23 εκατ. ευρώ. Στην καρδιά τηςοικονοµικής κρίσης. Μόνο που η δυναµικότητά του είναι 8.500 ζευγάρια την ηµέρα, αλλά πλέον οι δυνατότητες της αγοράς έπεσαν στις 3.000 ζευγάρια.

Η επιχείρηση – απασχολεί πλέον 205 εργαζοµένους – βρέθηκε σε οριακό σηµείο: οι πωλήσεις από 30 εκατ. ευρώ που ήταν το 2009 έπεσαν στα 25,4 εκατ. ευρώ το 2010. Και τότε ηκυρία Φειδά-Νταή µαζί µε τον γιο της κ. Παναγιώτη Νταή, ο οποίος είναι πλέον διευθύνων σύµβουλος της εταιρείας, στράφηκε και πάλι στη ρωσική αγορά. Καταβάλλοντας τροµερές προσπάθειες, φαίνεται ότι τελικώς η ρωσική αγορά ανοίγει και πάλι για τα Βoxer.


Του Δ. Χαροντάκη
Πηγή Το Βήμα
8.5.11

Η κρίση ερημώνει γειτονιές...

Τα ίδια προβλήματα έχουν πλέον οι ιδιοκτήτες καταστημάτων σε Ομόνοια, Εξάρχεια, Πατησίων και Πειραιά

«Εάν ήταν μόνον η κρίση, κουτσά-στραβά, ίσως τα φέρναμε βόλτα. Ομως, προσθέστε την εγκληματικότητα, τις απεργίες, τις πορείες και τα επεισόδια, αλλά και τα δελτία ειδήσεων όπου παρελαύνουν μόνον κακά μαντάτα και μαύρες προοπτικές, επιβαρύνοντας την ψυχολογία των καταναλωτών». Στην παραπάνω φράση ο εμπορικός κόσμος συνοψίζει τον επιχειρηματικό Γολγοθά που βιώνει τα τελευταία δύο χρόνια. Πίσω από κάθε μαγαζί που βάζει λουκέτο και ένα βαρύ ατομικό ή οικογενειακό πλήγμα.

Η διάψευση των προσδοκιών της κ. Ειρήνης Κοντοπούλου είναι ενδεικτική χιλιάδων άλλων περιπτώσεων. Πριν από έξι χρόνια, αποφάσισε να ανοίξει κατάστημα οπτικών στην οδό Κοδριγκτώνος, σημείο που εθεωρείτο «φιλέτο» στην ευρύτερη περιοχή, λόγω της γειτνίασης με τα δικαστήρια και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δεν πρόλαβε, όμως, να δικαιωθεί από την επιλογή της, αφού από το 2008 το μαγαζί της βρέθηκε σε μια από τις «ζώνες έντασης» της Αθήνας.

«Μια τα Δεκεμβριανά, μετά συνεχείς πορείες και επεισόδια, η γειτονιά μας μετατράπηκε σε πεδίο μάχης», λέει στην «Κ» η κ. Κοντοπούλου και «άρχισα να παίρνω τα μέτρα μου: πριν σχολάσω μάζευα όλο το εμπόρευμα από τη βιτρίνα, έκλεινα τα φώτα να μην προκαλώ...». 

Στα πέριξ σημειώθηκαν περιστατικά «πλιάτσικου», το δικό της κατάστημα, ωστόσο, «γλίτωσε». Εκτοτε, η φυσιογνωμία της περιοχής άλλαξε. «Οσοι είχαν τη δυνατότητα μετακόμισαν στα βόρεια και η περιοχή κατοικείται σήμερα σχεδόν αποκλειστικά από άρτι αφιχθέντες αλλοδαπούς, που ακόμα δεν έχουν δουλειά». Και μαζί με την αυξανόμενη εγκληματικότητα, ήρθε και η κρίση. «Στον δρόμο μου έκλεισαν τέσσερα καταστήματα, λειτουργώ μόνον εγώ και δύο καφετέριες», επισημαίνει, ενώ «μετά τις 7 μ.μ. κλειδώνω την πόρτα. Τους τελευταίους μήνες έχει χτυπήσει ο συναγερμός μου τρεις φορές μέσα στη νύχτα». Λίγα μέτρα από τη βιτρίνα της, αραδιασμένες οι πραμάτειες πλανόδιων πωλητών όπου βρίσκει κανείς εκατοντάδες απομιμήσεις επώνυμων σκελετών γυαλιών σε τιμές εξευτελιστικές. «Αναγκαστικά ρίχνω και εγώ τις τιμές όσο μπορώ, έχω επιστρατεύσει και το τεφτέρι», αναφέρει η ίδια, «ακόμα και τα γυαλιά οράσεως πωλούνται με δυσκολία». Το πρωί κάτι «κινείται», αλλά τα απογεύματα ο κόσμος στην Κυψέλη μοιάζει να «ταμπουρώνεται» στα σπίτια του. «Εχουν περάσει μέρες, ακόμα και εβδομάδα ολόκληρη που δεν μπήκε κανείς στο κατάστημά μου, έτσι κάνω με ιδιαίτερη φειδώ παραγγελίες και φυσικά δεν έχω τη δυνατότητα να προσλάβω υπάλληλο».

Παρακάτω, στην Πατησίων, πάλαι ποτέ κραταιά αγορά, τα κλειστά καταστήματα είναι περισσότερα από τα ανοιχτά. «Ο τζίρος μας έχει πέσει μέχρι και 70%», δηλώνει στην «Κ» έμπορος, που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του, «το εκτεταμένο παρεμπόριο, η αυξανόμενη εγκληματικότητα, αλλά και η μετατροπή της Πατησίων σε “πιάτσα” ιερόδουλων, έπληξαν την εικόνα της λεωφόρου». Σε αδιέξοδο δεκάδες έμποροι, που έχουν πάρει την απόφαση να κλείσουν, αλλά λόγω χρεών δεν μπορούν, λένε με τραγική ειρωνεία. Οι ίδιοι λένε ότι το μεγαλύτερο πλήγμα δέχθηκαν τα είδη ρουχισμού, ακόμα και τα παιδικά. «Ερχονται μητέρες με δώρα που έκαναν στα παιδιά τους και τα αλλάζουν σε δώρα για τα βαφτιστήρια τους».

Κατευθυνόμαστε προς Ομόνοια και Εξάρχεια, όπου και εκεί η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. «Πουλώ σε τιμές κόστους, αλλά και πάλι δεν βλέπω φως στο τούνελ», λέει στην «Κ» από τη συμβολή Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους, ο κ. Παναγιώτης Καπράλος που διατηρεί κατάστημα με τσάντες και παπούτσια εδώ και είκοσι χρόνια. «Μετά τις 4 μ.μ. το κέντρο νεκρώνει». Η πτώση του τζίρου του κυμαίνεται από 60% έως 70%. «Παλιά είχα πελάτισσες με καλές δουλειές που ψώνιζαν χωρίς να κοιτούν τιμές - τώρα ακόμα και αυτές χαζεύουν απ’ έξω τις βιτρίνες μαγκωμένες. Και μόνο τα πρωινά, γιατί το βράδυ η περιοχή γίνεται απροσπέλαστη στις γυναίκες». Εξίσου απογοητευτική η κατάσταση στον Πειραιά. Εκτός από τα εκατοντάδες λουκέτα, πολλαπλασιάζονται τα χρέη των καταστηματαρχών στη ΔΕΗ - κάποιοι μάλιστα μέσα στην απελπισία τους παραβιάζουν ρολόγια της ΔΕΗ για να εξασφαλίσουν ρεύμα. Πέραν της κρίσης οι έμποροι του Πειραιά ενοχοποιούν το παρεμπόριο αλλά, όπως λένε, και τη λειτουργία του ΟΚΑΝΑ. «Ζητήσαμε τη συμβολή της αστυνομίας και της δημοτικής αστυνομίας, αλλά δεν μας βοήθησαν», καταλήγει στην «Κ» ο κ. Τάκης Πυλιώτης, πρόεδρος των υποδηματοποιών Πειραιά.

«Ανακουφίστηκα που το έκλεισα»

Την πολύ δύσκολη απόφαση να βάλει «φρένο» στον επιχειρηματικό, εισπρακτικό κατήφορο αποφάσισε τον Φεβρουάριο η Βάσια, που διατηρούσε κατάστημα ρούχων στου Ζωγράφου. «Νιώθω ανακουφισμένη», λέει στην «Κ» «το να περιμένω μέρα τη μέρα έναν πελάτη να περάσει το κατώφλι ήταν ψυχοφθόρο. Από το 2009 ξεκίνησε η μείωση του τζίρου μου. Εδώ και ένα χρόνο δεν έφερνα πια χρήματα στο σπίτι». Η ίδια έθεσε ένα χρονικό όριο - να κλείσει τα βιβλία της πριν συσσωρευτούν χρέη. Από τη μέρα που κατέβασε τα ρολά, το πρώην κατάστημά της παραμένει ανοίκιαστο - παρά τη γενναία έκπτωση στο ενοίκιο που υπόσχεται ο ιδιοκτήτης σε κάθε πιθανό «μνηστήρα». Είναι κοινό μυστικό ότι στου Ζωγράφου και τα Ιλίσια τα εμπορικά καταστήματα κλείνουν ομαδικώς «λες και περνάει μπουλντόζα».

Ωστόσο, η Βάσια δεν ενοχοποιεί μόνο την κρίση. «Φταίει και η νοοτροπία μας», συμπληρώνει «πολλοί καταναλωτές είχαν φθάσει στα όρια της μεγαλομανίας». Η ίδια είχε πελάτισσες κυρίως δημοσίους υπαλλήλους. «Παλιά ξέραμε ότι στις 13 και 27 του μήνα που πληρώνονταν, θα περνούσαν από το μαγαζί», θυμάται «σήμερα δεν το διανοούνται καν. Δεν άλλαξαν μόνο τα εισοδήματά τους, αλλά και οι προτεραιότητές τους». Πέρυσι τέτοιες μέρες οι περισσότεροι έπαιρναν το δώρο Πάσχα και κατευθύνονταν στην αγορά, εκμεταλλευόμενοι το εορταστικό ωράριο - αγόραζαν δώρα στα βαφτιστήρια, κάποιο ρούχο για τους ίδιους, γλυκά για το σπίτι. Φέτος, θα επιστρέψουν σπίτι και θα κάνουν «ταμείο».

Της Ιωάννας Φωτιάδη

Πηγή Καθημερινή

17.4.2011

Οταν η Αθήνα "ανακάλυψε" το έτοιμο ρούχο

 ΠΑΛΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Δύο φιλόδοξοι φίλοι ξεκίνησαν μια επιχείρηση στα τέλη της δεκαετίας του 1930, που έμελλε να αλλάξει τις συνήθειες των Αθηναίων. Δίπλα στον κινηματογράφο Ορφέας, στην οδό Σταδίου 44 στο κέντρο της Αθήνας, ο Κων/νος Βάρδας και ο Δημήτρης Αναγνωστόπουλος άνοιξαν ένα κατάστημα υφασμάτων και έτοιμων ενδυμάτων. Σε μια εποχή που ο κόσμος αγόραζε υφάσματα και ανέθετε σε ράφτη τη δημιουργία των ρούχων, οι δύο αυτοί έμποροι κατάφεραν να καθιερώσουν το έτοιμο ένδυμα (pret a porter) ως εξίσου καλό με το «κατά παραγγελία». Πολύ περισσότερο, απέδειξαν ότι το μεράκι και το πάθος για επιτυχία μετράει περισσότερο από τις σπουδές.

Από υπάλληλοι, ιδιοκτήτες

Το ξεκίνημα λοιπόν έγινε το 1939. Μέχρι τότε, ο Κων/νος Βάρδας και ο Δημήτρης Αναγνωστόπουλος εργάζονταν για αρκετά χρόνια ως υπάλληλοι, σε μια εμπορική επιχείρηση, στην οδό Αθηνάς. Μάλιστα, ο Κων/νος Βάρδας είχε δουλέψει για ένα διάστημα και με καρότσι στο δρόμο. Το κατάστημα που άνοιξαν εμπορευόταν αρχικά υφάσματα με το μέτρο. Με μία ταμία, οι δυο τους εργάζονταν διαρκώς, ακόμη και τα βράδια και τις Κυριακές, που ήταν ανοιχτός ο κινηματογράφος, προκειμένου να προσελκύσουν πελατεία. Η δουλειά όμως απέδωσε και σε μία δεκαετία, το 1951, το κατάστημα έγινε τετραώροφο και οι δύο έμποροι συνεταίροι σε μια Ομόρρυθμη Εταιρεία. Περίπου δέκα χρόνια αργότερα, το 1961, η εταιρεία γίνεται Ανώνυμη, με την επωνυμία «Κ. Βάρδας και Δ. Αναγνωστόπουλος ΑΕΕ», και οι δύο συνεργάτες συμμετέχουν με 50% ο καθένας. Εκείνη τη χρονιά δημιούργησαν το πρώτο οργανωμένο εργοστάσιο παραγωγής ετοίμου ενδύματος στην Ελλάδα, στον Βοτανικό, με 450 εργάτες. Παρήγαγε 400 - 500 κομμάτια την ημέρα, επιτρέποντας στους δύο συνεταίρους να μπουν στη χονδρική, και να ενισχύσουν το προφίλ της φίρμας «Βάρδας-Αναγνωστόπουλος». Παρήγαγαν κυρίως ανδρικά ρούχα, και για ένα διάστημα, από το 1968 ώς το 1974 και γυναικεία. Η δεκαετία 1950-1960 υπήρξε «χρυσή» εποχή για την επιχείρηση, με τον κόσμο να κάνει ουρά έξω από τα καταστήματα.

Για την καλύτερη οργάνωσή της λοιπόν, οι δύο επιχειρηματίες προχώρησαν το 1962 στην απόσχιση του βιοτεχνικού κλάδου της εταιρείας, και την εισφορά του στη νεοσυσταθείσα εταιρεία με την επωνυμία ADAM’S ΑΒΕΕΕ. Ωστόσο, ο αιφνίδιος θάνατος του Κων/νου Βάρδα το 1971 άλλαξε τα δεδομένα και οι δύο γιοι του, Δημήτρης και Θεόδωρος, κλήθηκαν να αναλάβουν την επιχείρηση. Συνεργάστηκαν με τον Αναγνωστόπουλο μέχρι το 1974, αφού επρόκειτο για διαφορετικές γενιές με διαφορετικές επιχειρηματικές προσεγγίσεις. Η εταιρεία ADAM’S ΑΒΕΕΕ, που λειτουργούσε ένα κατάστημα, έμεινε στην κυριότητα της οικογένειας Δ. Αναγνωστοπούλου, ενώ στην οικογένεια Βάρδα παρέμειναν τα δύο καταστήματα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Οι εποχές αλλάζουν και ήδη από το 1981 η παραγωγή των ενδυμάτων κρίνεται αναγκαίο να σταματήσει. Πλέον, το 100% των ενδυμάτων εισάγονται από το εξωτερικό. Επρόκειτο για αλλαγή στρατηγικής που έφερε την εταιρεία σε μια νέα εποχή. Για μια δεκαετία, μέχρι το 1991, τα δύο αδέλφια ανέπτυξαν το brand name «Βάρδας», η παραγωγή του οποίου γινόταν στο εξωτερικό, δημιουργώντας ένα εκτενές δίκτυο καταστημάτων. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ξεκίνησε δειλά δειλά και το επαναλανσάρισμα γυναικείας σειράς ρούχων.

Ξενομανία

Το σκηνικό όμως αλλάζει πάλι τη δεκαετία του 1990, την εποχή που ξεκινά η ιδιωτική τηλεόραση και οι Ελληνες αποκτούν καλύτερη εικόνα του τι συμβαίνει στο εξωτερικό. Πλέον, οι καταναλωτές ενδιαφέρονται για τις «μάρκες», τα επώνυμα ρούχα και το «made in Greece», που ήδη υπέφερε από την προηγούμενη δεκαετία, εξοστρακίζεται. Η εταιρεία προχωρά σε επανατοποθέτησή της στην αγορά και καθιστά σταδιακά τα 18 καταστήματά της multibrand. Ενδεικτικό στοιχείο της «ξενομανίας» που κατέκλυσε την αγορά είναι το γεγονός ότι το 1995 το σήμα «Βάρδας» αντιστοιχούσε μόλις στο 10% των πωλήσεων, με το υπόλοιπο να προέρχεται από σειρές που εισάγονται από χώρες της Ευρώπης, όπως Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία και Βρετανία.

Οι αρχές της δεκαετίας του 2000 σηματοδοτούν ακόμη μια αλλαγή. Η πτώση του Χρηματιστηρίου επαναφέρει τους καταναλωτές στις επιλογές που χαρακτηρίζονται από ποιότητα στη σωστή τιμή, και το σήμα «Βάρδας» δείχνει να ξαναβρίσκει τη χαμένη του αίγλη, αποσπώντας σήμερα μερίδιο 35% επί των πωλήσεων των καταστημάτων «Vardas». Ωστόσο, οι εισαγωγές εξακολουθούν να συνιστούν τη μερίδα του λέοντος στις πωλήσεις της εταιρείας. Η «Βάρδας ΑΕΒΕΕ» εισήλθε στο Χρηματιστήριο Αθηνών το 2001 και μέσα σε έξι χρόνια επανασχεδίασε και επέκτεινε το δίκτυό της από 18 σε 45 καταστήματα, ενώ διεύρυνε το portfolio των σημάτων που αντιπροσωπεύει, στοχεύοντας σε πιο αναγνωρίσιμα ονόματα. Με τον κ. Θεόδωρο Βάρδα στο τιμόνι και τις δύο κόρες του, Ναταλία και Τατιάνα στο Δ.Σ., η πορεία της εταιρείας σήμερα επανακαθορίζεται, με επίκεντρο τις νέες αγορές που δημιουργούνται στα εμπορικά κέντρα και τα πολυκαταστήματα της Αθήνας και της περιφέρειας. «Πρόκειται για επιστροφή στις βασικές αξίες. Ο πελάτης θέλει πάντα το ποιοτικό και αναγνωρίσιμο προϊόν, αλλά στη σωστή τιμή», επισημαίνει ο κ. Βάρδας, υπογραμμίζοντας ότι η προσαρμογή στα εκάστοτε νέα δεδομένα αποτελεί κεντρικό χαρακτηριστικό των εταιρειών που επιβιώνουν.

Πηγή Καθημερινή

28.10.2007

Την απειλή στάσης πληρωμών αντιμετωπίζουν 225.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις

ΠEPIΣΣOTEPEΣ από 225.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο κλεισίματος, ενώ επιπλέον 215.000 είναι αρκετά πιθανό να τον αντιμετωπίσουν. Σε κίνδυνο βρίσκονται επίσης περισσότερες από 320.000 θέσεις εργασίας εργοδοτών, αυτοαπασχολουμένων, αλλά και μισθωτών, ενώ οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, σε ποσοστό που φθάνει το 51,7%, προκρίνουν ως μέσο αντίδρασης στη ζοφερή κατάσταση που επικρατεί στην αγορά την οργανωμένη στάση πληρωμών προς το Δημόσιο. 

Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν από την εξαμηνιαία έρευνα της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών Βιοτεχνών και Εμπόρων (ΓΣΕΒΕΕ), που γίνεται σε συνεργασία με την εταιρία MARC σε πανελλαδικό δείγμα 1.200 επιχειρήσεων που απασχολούν μέχρι 50 άτομα και δραστηριοποιούνται στη μεταποίηση, το εμπόριο και τις υπηρεσίες.

Η έρευνα, που παρουσιάστηκε χθες σε συνέντευξη Tύπου από τον πρόεδρο της ΓΣΕΒΕΕ Δημήτρη Ασημακόπουλο και τον διευθύνοντα σύμβουλο της MARC Θωμά Γεράκη, αποτυπώνει το βαρύ κλίμα αλλά και την επιδείνωση της κατάστασης στην αγορά, που εμφανίζει πλέον έντονα τον κίνδυνο αναστολής λειτουργίας όχι μόνο για τις μικρές αλλά και για τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Oπως είπε χαρακτηριστικά ο κ. Ασημακόπουλος, με πρόσχημα την τρόικα και τα αναγκαία, όπως τα χαρακτήρισε, μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης προωθείται από το τραπεζικό κεφάλαιο σενάριο «δημιουργικής καταστροφής» μέσω του οποίου θα υπάρξει αναδιανομή του τζίρου από τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις προς τα πολυεθνικά μεγαθήρια. «Επιχειρείται βίαιη υποβάθμιση των εισοδημάτων αλλά και των αξιών», είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ, χαρακτήρισε αυτιστική τη λογική που προσπαθεί να επιβάλει η Τράπεζα της Ελλάδος και κάλεσε την κυβέρνηση να αντιδράσει σε όλα αυτά και να μην κάμπτεται από το άγος του δανεισμού, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να αντιμετωπίσει τους δημοσιονομικούς εκτροχιασμούς.

Αναφερόμενος ειδικότερα στις πιέσεις για περικοπές των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, υπογράμμισε την κατηγορηματική αντίθεση του επιχειρηματικού κόσμου, τόσο των μικρομεσαίων όσο και των μεγαλύτερων επιχειρήσεων, ενώ σε ό,τι αφορά την εφαρμογή του μέτρου των επιχειρησιακών συμβάσεων ανέφερε ότι ξεκάθαρη εικόνα θα υπάρξει μετά το Πάσχα αν και από τα ευρήματα της έρευνας προκύπτει το συμπέρασμα ότι «οι επιχειρήσεις έχουν κάψει το λίπος και τώρα προχωρούν σε απολύσεις ή λουκέτα τρώγοντας πλέον από τις σάρκες τους», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Γεράκης.

Σύμφωνα με την έρευνα, η μείωση του τζίρου εμφανίζεται να έχει φτάσει στο 30%, κατά μέσο όρο, το 2010. Σημαντικό ποσοστό επιχειρήσεων, περίπου 30%, δηλώνει ότι έχει καθυστερημένες υποχρεώσεις και οφειλές, ενώ οι 4 στους 10 αναφέρουν ότι αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην καταβολή της μισθοδοσίας. Ακόμα, 3 στις 10 επιχειρήσεις δηλώνουν ότι έχουν αναγκαστεί να προχωρήσουν σε μείωση των ωρών ή και των ημερών απασχόλησης.

Η έλλειψη ρευστότητας και η πτώση του τζίρου έχουν αποτυπωθεί και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις να καλύψουν τις βασικές τους υποχρεώσεις. Συγκεκριμένα, 1 στις 4 επιχειρήσεις έχει οφειλές στο ΙΚΑ, 3 στις 10 έχουν οφειλές στην εφορία, σε δάνεια και σε ενοίκιο. Οφειλές σε ΔΕΚΟ και σε προμηθευτές έχουν πάνω από 3 στις 10 επιχειρήσεις, ενώ σχεδόν 4 στις 10 έχουν καθυστερημένες οφειλές στον ΟΑΕΕ. Μάλιστα, ο κ. Ασημακόπουλος επανέλαβε την πρόταση για ειδική ρύθμιση των οφειλών των επιχειρηματιών προς το ταμείο, με την καταβολή επιπλέον 20% των εισφορών τους.

Σοβαρά είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι επιχειρήσεις και σε ό,τι αφορά την τραπεζική χρηματοδότηση αφού μόνο 2 στις 10 απευθύνθηκαν στις τράπεζες και από αυτές έλαβε δάνειο μόνο το 31,8%. Σε ό,τι αφορά την εμπιστοσύνη στις τράπεζες, υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια και το 60% των ερωτηθέντων θέλουν έναν κρατικό φορέα που θα βοηθήσει τη στήριξη της επιχειρηματικότητας και ο οποίος θα αποτελείται από την Εθνική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και το Ταμείο Παρακαταθηκών ενώ είναι ενδεικτικό ότι οι 9 στους 10 απαντούν ότι προτιμούν να κλείσει μια τράπεζα για να στηριχθεί μια μικρομεσαία επιχείρηση και το 68% των επιχειρήσεων «βλέπουν» το μέλλον γκρίζο ή μαύρο.

Ανησυχητικό χαρακτηρίζεται και το γεγονός ότι το 41,3% των επιχειρηματιών εκτιμούν ότι δεν θα αποφύγουμε τη χρεοκοπία, ενώ υπάρχει δυσπιστία για τη δυνατότητα απορρόφησης των κονδυλίων του ΕΣΠΑ, του ΕΤΕΑΝ και των τραπεζικών χρηματοδοτικών προγραμμάτων. Κατά τη ΓΣΕΒΕΕ, το καλύτερο κίνητρο για να σπάσει ο πάγος της αποεπένδυσης που υπάρχει τώρα στην αγορά είναι η δημιουργία αφορολόγητου αποθεματικού για πάγιες επενδύσεις.

Σε ό,τι αφορά τη ρευστότητα, σημειώνεται ότι από τις απαντήσεις των επιχειρηματιών προκύπτει ότι το 36% των επιχειρήσεων θέλουν οι μεταχρονολογημένες επιταγές να είναι το πολύ δίμηνες, ενώ σε ό,τι αφορά τα στοιχεία του Τειρεσία, εκτιμάται ότι δεν είναι ακριβή αφού σχεδόν οι μισοί από τους επιχειρηματίες που συναλλάσσονται με επιταγές δηλώνουν ότι κατέχουν επιταγές που είτε είναι ήδη ακάλυπτες είτε επισφαλείς. 

Της Πηνελόπης Μητρούλια

Πηγή ΕΞΠΡΕΣ

10.2.2011

Περίπτερα : Από τους ανάπήρους πολέμου, στις επιχειρήσεις του σήμερα

Η κοινωνική ιστορία ενός ελληνικού φαινομένου, του περιπτέρου, που χαρακτηρίζει τις πόλεις και γύρω από το οποίο οργανώνεται η καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων

«Αξιος συγχαρητηρίων έγινε ο κ.Δήμαρχος,ο οποίος αποφάσισε την ανέγερσιν πολλών περιπτέρων εις τας Αθήνας, τα οποία θα εκχωρήσει εις τους τραυματίας του πολέμουή εις τα μέλη φονευθέντων πολεμιστών.Δεν φαντάζεται κανείς πόσα καλά θα προκύψουν αμέσως αμέσωςεκ της ανεγέρσεως των περιπτέρων. Τα περίπτερα θα είναι ένας στολισμός της πόλεως,θα εξυπηρετηθούν διά αυτών και θα εύρουν πόρον ζωής πλείστοι ανάπηροι των δύο πολέμων. Θα εξαπλωθή διά του μέσου τούτου το ελληνικόν έντυπον,είτε εφημερίςείτε περιοδικόνείτε φυλλάδιονείτε βιβλίον.
Και θα γίνουν αιτία όπως αι μεγάλαι επαρχιακαί μας πόλεις κουνηθούν λιγάκι και μιμηθούν λιγάκι την πρωτεύουσαν».
(Σωτήρης Σκίπης,εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ», 20 Οκτωβρίου 1919)

Οταν ο συγγραφέας και σκιτσογράφος Μίνως Αργυράκης επέστρεψε το 1956 από την Ευρώπη στην Αθήνα έγραψε στην εφημερίδα «Εμπρός» ότι «η μοντέρνα Αθήνα είναι μια Βαβέλ από λιμουζίνες, στραβοβαλμένα κτίρια, περίπτερα και τουρίστες». Η εικόνα δεν έχει αλλάξει πολύ. Ακόμη και σήμερα η Αθήνα χαρακτηρίζεται από την πληθώρα των περιπτέρων της ενώ παραμένουν τα στραβοβαλμένα κτίριά της. Μόνο οι τουρίστες είναι λίγοι και οι λιμουζίνες έχουν αντικατασταθεί από Καγέν, ΒΜW και φυσικά πολλά ταξί. Αλλά είναι δύσκολο για τον κάτοικο της πόλης, κυρίως της μεγάλης πόλης, να φανταστεί τη ζωή του χωρίς περίπτερα.

Από την καπνοσακούλα στα πούρα
Τα πρώτα περίπτερα ήταν μαγαζάκια που πουλούσαν καπνό και καπνοσακούλες. Μετά τη δε καετία του 1860, με τη ζήτηση του καπνού να αυξάνεται, τα μικρά ευκαιριακά καπνοπωλεία εξελίσσονται σε οργανωμένα μαγαζιά. Χάρμα οφθαλμών οι όμορφες προσεγμένες βιτρίνες τους διαφημίζουν ποικιλίες καπνού, σιγαρόχαρτων, τουμπεκίων, πούρων, σιγαρέττων. Παράλληλα στα περίπτερα πωλούνται διάφορα αντικείμενα συνοδευτικά του καπνίσματος, όπως καπνοσακούλες, σιγαροθήκες και πίπες τσιγάρων, που σκαρφαλώνουν και αυτά στις φωταγωγημένες προθήκες.

«Αφίκετο εκ Σπετσών την παρελθούσαν Πέμπτην ο κ. Σπύρος Μερκούρης. Εξεδόθη το 24ον τεύχος του φιλολογικού περιοδικού “Ιρις” Αθηνών περιέχον πλην της φιλολογικής ύλης και μιαν επιστολήν του κ. Παλαμά. Τα λαμπρόν αυτό περιοδικό θα πωλήται από αύριον αντί 25 λεπτών εις τα περίπτερα των πλατειών Συντάγματος και Ομόνοιας». Με αυτό τον άκρως γλαφυρό και παραστατικό τρόπο στα μέσα του 1889 η εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ» γνωστοποιούσε τη δημιουργία των πρώτων περιπτέρων στην Αθήνα σε μια ταραγμένη για πολλούς λόγους εποχή.

Ανάπηροι πολέμων

Περίπτερο στην οδό Ακαδημίας, έξω από τον κινηματογράφ ο «Ιριδα»,1964

Τα περίπτερα από τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα τα διαχειρίζονταν ανάπηροι πολέμων. Τον Σεπτέμβριο του 1922 το υπουργείο Περιθάλψεως κατέθεσε νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο και κατά τους νόμους 254 και 1960, οι οποίοι αναφέρονται στα ήδη ανεγερθέντα περίπτερα αλλά και σε αυτά που πρόκειται να ανεγερθούν στο μέλλον, αυτά θα παραχωρούνται προς αποκλειστική χρήση στην Πανελλήνιον Ενωσιν Τραυματιών Πολέμου 1912-1921.

Η παραχώρηση περιπτέρου, σύμφωνα με το νομοσχέδιο, είναι προσωπική και μόνο υπόθεση. Δεν επιτρέπεται να πωληθεί, να μεταβιβαστεί, να μπει σε καθεστώς υποθήκης, να υπομισθωθεί. Επίσης επιτρέπεται συνεταιρισμός μόνο μεταξύ δύο εταίρων και με την άδεια μόνο του υπουργείου. Σε περίπτωση θανάτου του κατόχου η χρήση και εκμετάλλευση του περι πτέρου μεταβιβάζεται αυτόματα στη γυναίκα και στα παιδιά του αναπήρου-τραυματία και αργότερα περιέρχεται και πάλι στον έλεγχο της Ενωσης. Το ποσό μισθώσεως ξεκινούσε από τις 20 δραχμές και έφτανε ως τις 250 δραχμές. Τα όποια χρήματα εισπραχθούν «θα διατεθούν υπέρ της δημιουργίας ειδικού ταμείου προικοδοτήσεως θυγατέρων και τραυματιών πολέμου». Μη μας παραξενεύει που υπήρχε τέτοια ευαισθησία με τους αναπήρους. Είχαν μεσολαβήσει οι πόλεμοι του ΄12-΄13 και λίγο μετά η Μικρασιατική Καταστροφή, με αποτέλεσμα τραυματίες και ανάπηροι να γεμίζουν τους αθηναϊκούς δρόμους ζητώντας ελεημοσύνη και βοήθεια ενώ το κράτος αδυνατούσε να μεριμνήσει γι΄ αυτούς.

Τρεις εκδόσεις την ημέρα

Αυτή την εποχή άρχισαν να πωλούνται στα περίπτερα και οι εφημερίδες. Οι εφημερίδες για την Ελλάδα της εποχής εκείνης αποτελούσαν είδος πρώτης ανάγκης. Λόγω της σημασίας των ειδήσεων και της έλλειψης άλλων μέσων κυκλοφορούσαν σε τρεις εκδόσεις την ημέρα. Τα νέα στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν δυσάρεστα, γεγονός που τις καθιστούσε αναγκαίο «κακό» της καθημερινότητας. Το επόμενο προϊόν που μπορούσαν να πωλούν τα περίπτερα ήταν τα τσιγάρα. Στην αρχή τα περίπτερα πωλούσαν ξεχωριστά τα τσιγάρα και ξεχωριστά τον καπνό. Αργότερα όμως οι καπνοβιομηχανίες άρχισαν να πωλούν έτοιμα τσιγάρα με ή χωρίς φίλτρο.

Ταυτόχρονα άλλαξε και η κατάσταση στο θέμα της κατασκευής των περιπτέρων. Το περίπτερο έγινε ομοιόμορφο, ομοιόχρωμο και με τις ίδιες διαστάσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα (1,30Χ1,50 μ.), με εξωτερικά ρολά ασφαλείας και ψυγεία για αναψυκτικά. Τα περίπτερα τοποθετήθηκαν στα πεζοδρόμια, στις πλατείες, στα άλση των πόλεων και των χωριών. Τα τετραγωνικά όπου τοποθετούνταν τα περίπτερα προσδιορίζονταν από τις τοπικές αρχές με την προϋπόθεση ότι δεν παρεμπόδιζαν την κίνηση πεζών και τροχοφόρων.

Τα πρώτα χρόνια τις άδειες των περιπτέρων έδινε το υπουργείο Πρόνοιας, ενώ αργότερα η αρμοδιότητα αυτή πέρασε στις κατά τόπους νομαρχίες. Τα καινούργια περίπτερα κατασκευάζονταν με τη φροντίδα των δικαιούχων και αποτελούσαν αποκλειστικό περιουσιακό τους στοιχείο.  

 

Τα ψυγεία πάγου

Περίπτερο στο Σύνταγμα,1965

Αργότερα, γύρω στο 1940, στα περίπτερα εισήλθαν προς πώληση τα ζαχαρώδη και τα αναψυκτικά με τη βοήθεια των ψυγείων πάγου. Η κίνηση αυτή βοήθησε τις εγχώριες βιομηχανίες όπως η Ηβη να καταλάβουν με αναψυκτικά, πορτοκαλάδες, λεμονάδες και γκαζόζες έναν μεγάλο χώρο στην γκάμα των προϊόντων περιπτέρου. Τα φυλλαράκια τσίκλας με γεύση δυόσμου, κανέλας, μέντας και Τutti Frutti αποτέλεσαν τα πρώτα δείγματα τσίκλας που μπήκαν στα περίπτερα. Ακολούθησαν οι σοκολάτες ΙΟΝ με εξαιρετικά γλαφυρή διαφήμιση: «Είναι σαν να τρώτε για πρώτη φορά σοκολάτα γάλακτος.Ξεχωρίζει από τις άλλες γιατί,χάρη στην ειδική επεξεργασία που εφαρμόζει η ΙΟΝ,διατηρεί ακέραια το φυσικό της χρώμα και τα θρεπτικά συστατικά της.Απολαμβάνετε κάθε κομμάτι της και είναι σαν να τρώτε για πρώτη φορά».

Σήμερα στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι λειτουργούν πάνω από 17.000 περίπτερα. Από αυτά τα 5.500 βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή του Λεκανοπεδίου της Αθήνας και του Πειραιά, τα 1.500 στη Θεσσαλονίκη και τα υπόλοιπα 11.000 σε ολόκληρη την Ελλάδα, με έμφαση στους νομούς Ηρακλείου και Αχαΐας. Τα σημερινά περίπτερα έχουν συμβάλει τα μέγιστα στην παγκοσμιοποίηση, αν σκεφθούμε ότι μέσω των προπληρωμένων καρτών σταθερής, κινητής τηλεφωνίας και Ιnternet βοηθούν τους πελάτες τους να ανακαλύψουν και να εισέλθουν στη νέα εποχή, στον κόσμο της παγκόσμιας επικοινωνίας. Δεν είναι περίεργο που ένα μεγάλο τμήμα των πελατών τους είναι αλλοδαποί μετανάστες «αναγκάζοντας» τους ανθρώπους που δουλεύουν σήμερα στα περίπτερα να μαθαίνουν ξένες γλώσσες όπως τα αλβανικά και τα ρωσικά αλλά και γλώσσες που προέρχονται από την ασιατική και την αφρικανική ήπειρο. Πολλοί αλβανοί μετανάστες είναι πια ιδιοκτήτες περιπτέρων.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι το δέσιμο του αστού με το περίπτερο είναι τόσο μεγάλο που κάποιοι επιχειρηματίες προσπάθησαν να δημιουργήσουν αλυσίδες νέου τύπου περιπτέρων (mini market) στις γειτονιές της Αθήνας αλλά απέτυχαν καθώς δεν μπορούσαν να προσφέρουν την προσωπική σχέση του περιπτερά με τη γειτονιά και τους ανθρώπους της.  

 

Το Μινιόν ήταν περίπτερο
Τ ο πρώτο περίπτερο με βιτρίνα το δημιούργησε ο Αγγελος Σεραφειμίδης, ένας νέος 25 χρόνων που φθάνει μετανάστης από την Αμερική με λίγα δολάρια στην τσέπη και θέλει να σταδιοδρομήσει στην Ελλάδα,στην Αθήνα. Νοικιάζει ένα περίπτερο και έχει τη φαεινή ιδέα να ανοίξει τα δύο πλαϊνά του περιπτέρου και να τα μετατρέψει σε βιτρίνες! Και αντί να πουλάει εφημερίδες,τσιγάρα και καραμέλες,εκθέτει στις δύο βιτρινούλες του μικρά είδη: στυλό, γυαλιά,είδη ξυρίσματος,είδη καπνιστού,σουγιάδες,ψαλίδια κτλ.Οι τιμές του χαμηλότερες απ΄ αυτές που προσέφεραν τα ειδικά καταστήματα,όπως ο Σταυρίτης κ.ά.Ο τρόπος παρουσίασης των ειδών του και η εξυπηρέτηση στον πελάτη προκαλούν την προσοχή του κόσμου.Γρήγορα ο Σεραφειμίδης αναπτύσσει τις πωλήσεις και τις ποικιλίες του.Ο κόσμος σχολιάζει και μιλάει για το περίπτερό του,που ο ίδιος το έχει ονομάσει «Μινιόν».Ο Γιάννης Γεωργακάς ανακαλύπτει αυτόν τον δαιμόνιο νέο και γίνεται συνέταιρός του.Από αυτό το περίπτερο το 1934 ξεκίνησε η ιστορία του Μινιόν για να μετεξελιχθεί και από περίπτερο στα Χαυτεία να γίνει το 1945 το μεγάλο Μινιόν της οδού Πατησίων. 

 

Του Γιάννη Ν. Μπασκόζου

Πηγή Το Βήμα

7.11.2010

Ελεύθερη εργασία με παρέα, σε κοινό χώρο

Παραδέξου το: Το να δουλεύεις «από το σπίτι» είναι ωραίο, αλλά για κάποιο λόγο όχι τόσο όσο φανταζόσουν πριν αφήσεις τη δουλειά στην εταιρεία. Ναι, αποχαιρέτησες το μποτιλιάρισμα την ώρα αιχμής και σηκώνεσαι για τσιγάρο όποτε σου «καπνίσει». Κάτι όμως λείπει. Το κενό που αισθάνονται οι κάθε είδους επαγγελματίες στη freelance ζωή τους έρχονται να καλύψουν οι συνεργατικοί χώροι εργασίας που αρχίζουν να κάνουν δυναμικά την εμφάνισή τους και στη χώρα μας.

Το κουδούνι δεν έχει σταματήσει να χτυπάει στο νούμερο 44 της οδού Ερμού, στο κέντρο της Αθήνας. Ηδη, στον χώρο, κάποιος διαβάζει εφημερίδα, άλλος απολαμβάνει τον εσπρέσο του στο μπαρ, μια ομάδα βρίσκεται στο γραφείο συσκέψεων και δύο τρεις ακόμα χρησιμοποιούν τους υπολογιστές. Ο καθένας τους εργάζεται για άλλη εταιρεία ή project και έχει άλλη ειδικότητα. Ολοι τους όμως βρήκαν ότι το να μοιράζεσαι τον ίδιο χώρο εργασίας με ανθρώπους παρόμοιας λογικής και ταυτόσημων αναγκών είναι πιο αποδοτικό και πιο διασκεδαστικό.

«Ο χώρος απευθύνεται σε ανθρώπους που δουλεύουν από το σπίτι, αλλά έχουν ανάγκη ένα μέρος να συναντηθούν με έναν πελάτη, να εργαστούν για λίγη ώρα όταν βρίσκονται στο κέντρο για δουλειές, να βρουν επαγγελματίες άλλων κλάδων για να ανταλλάξουν ιδέες», λέει στην «Κ» ο κ. Σπύρος Καπετανάκης, που μαζί με τον Σταύρο Μεσσήνη δημιούργησαν πριν από ένα χρόνο το CoLab, στο πλαίσιο της συμμετοχής τους στο Athens Startup Weekend 2009. Γραφίστες, designers, καλλιτέχνες, προγραμματιστές, ακόμα και δικηγόροι, πωλητές ή δημοσιογράφοι, επαγγελματίες χωρίς δική τους έδρα, βρίσκουν ανά πάσα τιμή το δικό τους «γραφείο» έναντι λογικού αντιτίμου. Αναγνωρίζοντας μάλιστα τις δυσκολίες μίας startup εταιρείας, «ανοίγουν» τον χώρο τους και στους νέους επιχειρηματίες που ασχολούνται με την τεχνολογία και το Ιντερνετ: «Γιατί να πληρώνουν τα δικά τους γραφεία όταν όλες οι υποδομές είναι εδώ; Το ανελαστικό κόστος της επαγγελματικής στέγης, το κόστος εξοπλισμού, η δέσμευση ενοικίου, το κόστος ηλεκτρικού ρεύματος και τηλεπικοινωνιών, το κόστος υποστηρικτικών υπηρεσιών, καθαριότητας, γραμματείας, δημιουργούν μια επιπλέον αναστολή για επαγγελματικές πρωτοβουλίες».

Το CoLab (όπως και οι περισσότεροι παρόμοιοι χώροι που λειτουργούν στην Αθήνα και αλλού -Archive, Booze Cooperativa, Regus) είναι πλήρως εξοπλισμένο με δωρεάν Ιντερνετ και τελευταίας τεχνολογίας υπολογιστές «φορτωμένους» με κάθε είδους προγράμματα, συνδυάζοντας τις απαιτήσεις ενός σύγχρονου γραφείου με την «οικειότητα» ενός κεντρικού καφέ. «Δεν είμαστε όμως ένα Ιντερνετ καφέ, στόχος μας είναι η ανάπτυξη της δικτύωσης, η διαδραστικότητα των μελών μας», συνεχίζει ο κ. Καπετανάκης. «To CoLab είναι μια ιδέα κοινωνικής επιχειρηματικότητας. Το όραμά μας είναι να αναπτύξουμε μια κοινότητα, που από τη μία πλευρά να μοιράζεται το κόστος χρήσης των παγίων, όπου ο καθένας θα πληρώνει μόνο αν κάνει χρήση, και από την άλλη πλευρά να μπορεί κάποιος να ωφεληθεί από συνέργειες με άλλα μέλη της κοινότητας».

Από το 2008 έως σήμερα, οι σχετικές δομές παγκοσμίως έχουν αυξηθεί κατά 300%. Η κύρια αιτία είναι η ανάπτυξη του Web 2.0, των κοινωνικών δικτύων, της νέας πραγματικότητας στην εμπορική και επιχειρηματική δραστηριότητα.

Ωστόσο, η παγκόσμια οικονομική κρίση έδωσε την καθοριστική ώθηση. Ανθρωποι που έχουν βγει ή εισέρχονται στην αγορά εργασίας σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς αναζητούν νέες λύσεις. Και αυτή του «και μαζί και μόνοι» μοιάζει πολύ δελεαστική.

Της Λίνας Γιάνναρου

Πηγή Καθημερινή

15.12.2010