Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρωπαικη Ενωση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ευρωπαικη Ενωση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2011

Η έλλειψη ρευστότητας οδηγεί ξένους εταίρους σε πιστωτικές...ακρότητες

Αντιμέτωπες με την κατάρρευση της αξιοπιστίας της χώρας και τη δραματική κατάσταση της ρευστότητας στην αγορά, γενικότερα, βρίσκονται εξαγωγικές επιχειρήσεις, αλλά και όσες εισάγουν αγαθά. Η γενική εικόνα είναι πως όλες οι εταιρείες που οι δραστηριότητές τους έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με το εξωτερικό αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην καθημερινή λειτουργία τους.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι καμία ελληνική κατασκευαστική εταιρεία δεν μπορεί να αναλάβει έργο στο εξωτερικό, καθώς εγγυητικές επιστολές ελληνικών τραπεζών δεν γίνονται δεκτές. Κι αυτό δεν συμβαίνει τώρα, αλλά εδώ και αρκετούς μήνες, γνώρισμα της γενικότερης απαξίωσης προς κάθε τι το ελληνικό. Μόνο μεγάλες εταιρείες που διατηρούν τραπεζική σχέση με ξένα πιστωτικά ιδρύματα μπορούν να σταθούν στις αγορές του εξωτερικού. Ετσι, εταιρείες που εισάγουν μηχανήματα, ανταλλακτικά, πρώτες ύλες ή καταναλωτικά αγαθά θα πρέπει να εξοφλούν το σύνολο της παραγγελίας πριν αυτή αποσταλεί στην Ελλάδα. Ακόμα κι όταν φτάσει στη χώρα μας, πολλές φορές το εμπόρευμα δεν εκτελωνίζεται αν δεν γίνει πρώτα πλήρης εξόφληση. Ετσι μόνον εταιρείες που έχουν υψηλά διαθέσιμα μπορούν να συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους, καθώς την ίδια στιγμή οι τράπεζες, λόγω της κρίσης ρευστότητας, έχουν μειώσει δραστικά τις γραμμές χρηματοδότησης προς το σύνολο των επιχειρήσεων και ελευθέρων επαγγελματιών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, η κατάσταση ρευστότητας είναι δραματική: το δεκάμηνο Ιανουαρίου - Οκτωβρίου η ρευστότητα στο εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα εμφανίζει μείωση κατά 80 δισ. ευρώ (στο α΄ εξάμηνο η μείωση έφτανε τα 40 δισ. ευρώ) που οφείλεται στη μεγάλη πτώση των καταθέσεων, στον αποκλεισμό των τραπεζών από τις διεθνείς αγορές χρήματος και στην απομείωση της αξίας των ενεχύρων μέσω των οποίων αντλούν ρευστότητα από το ευρωσύστημα.
Ελλειψη συνεργατών
Μικρού και μεσαίου μεγέθους μεταποιητικές μονάδες που επιδιώκουν να επεκταθούν σε νέες αγορές δεν μπορούν να βρουν συνεργάτες, καθώς η αξιοπιστία της χώρας βρίσκεται στο ναδίρ. Τις επιπτώσεις της κατάστασης βιώνουν ακόμα και εταιρείες που δραστηριοποιούνται πολλά χρόνια στο εξωτερικό και διατηρούν μακροχρόνιες εταιρικές σχέσεις. Αυτό που συμβαίνει δεν έχει προηγούμενο, τονίζουν.
«Ακόμα κι όταν χρησιμοποιείς πιστωτική κάρτα στο εξωτερικό, μόλις γίνει αντιληπτό ότι είναι από ελληνική τράπεζα, εμφανίζονται επιφυλάξεις και αρνητική αντιμετώπιση», σημειώνουν. Σε ορισμένες περιπτώσεις κοιτούν... περίεργα έως και τα ελληνικά ευρώ.
Σε ό,τι αφορά τις ελληνικές τράπεζες, βρίσκονται σε καραντίνα εδώ και πολλούς μήνες και η μόνη πηγή χρηματοδότησης είναι το ευρωσύστημα. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, στη σκιά της μη υλοποίησης της συμφωνίας της συνόδου της 21ης Ιουλίου και των ανησυχιών για την έκβαση της κρίσης, οι καταθέσεις σημείωσαν «βύθιση» κατά 5,46 δισ. ευρώ ενώ, σύμφωνα με τραπεζικές πηγές, ανάλογη πτώση εμφανίζουν και τον Οκτώβριο. Στο τέλος Σεπτεμβρίου οι καταθέσεις διαμορφώθηκαν στα 183,2 δισ. ευρώ έναντι 188,66 δισ. ευρώ που ήταν στο τέλος Αυγούστου και 209,6 δισ. ευρώ στο τέλος Δεκεμβρίου 2010.
Σύμφωνα με την ενδιάμεση έκθεση της ΤτΕ, η διατήρηση των μέτρων παροχής ρευστότητας από το ευρωσύστημα και τα μέτρα ενίσχυσης της ρευστότητας της οικονομίας που έχει αναλάβει η πολιτεία ήταν αυτά που απέτρεψαν την πιστωτική ασφυξία. Το ερώτημα, ωστόσο, είναι μέχρι πότε θα μπορεί να διατηρείται με τεχνητή αναπνοή ζωντανή η αγορά. Προς το παρόν, πειστική απάντηση δεν έχει δοθεί.

Του Γιάννη Παπαδογιάννη
11.12.2011

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011

Σκηνές εθνικής ταπείνωσης

Η πρώτη σκηνή εκτυλίχθηκε στις αρχές της εβδομάδας, σε κεντρικό σημείο των Βρυξελλών. Εστιάτορας σταματάει τέσσερις δημοσιογράφους -μεταξύ των οποίων και η υπογράφουσα - και τους ρωτάει: «Από πού είστε; Από την Πορτογαλία;». «Οχι», απαντάμε. «Από την Ισπανία;», επιμένει αυτός. «Οχι, όχι, από την Ελλάδα», διευκρινίζουμε. «Από την Ελλάααδα; Χα! Χα! Μπαγκλαντές!» αποφαίνεται αβίαστα ο καταστηματάρχης, αφήνοντάς μας άναυδους.
Η δεύτερη, λίγες ώρες αργότερα, όταν ψάχνοντας ένα δώρο για την κόρη μου μπήκα σε μικρό κατάστημα γνωστού εμπορικού δρόμου, της Ερμού των Βρυξελλών. Αφού διάλεξα κάτι, έβγαλα την πιστωτική κάρτα και το διαβατήριό μου και τα έδωσα στην πωλήτρια. Εκείνη ανοίγει το διαβατήριο και κουνάει το κεφάλι με μία έκφραση συγγνώμης στα μάτια: «Α, από την Ελλάδα... Λυπάμαι, δεν μπορώ να τη δεχθώ»!
Η εν λόγω κυρία δεν ενομιμοποιείτο σε καμία περίπτωση να μη δεχθεί την πιστωτική κάρτα, η οποία είχε διαθέσιμο όριο, γιατί η χώρα που την έχει εκδώσει βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Δεν προβλέπεται σε καμία διατραπεζική συμφωνία ούτε μπορεί να δικαιολογηθεί κατά κανέναν τρόπο. Και αν ήθελα να το τραβήξω, είναι βέβαιο ότι θα έβρισκα το δίκιο μου, μόνο που στο μεταξύ είχα χάσει κάθε διάθεση να το διεκδικήσω. Αισθανόμουν κυριολεκτικά σαν δαρμένη. Προσβεβλημένη, θυμωμένη, έξαλλη! Δεν ήθελα καν να ρωτήσω την αμήχανη πωλήτρια τι θα έκανε αν το διαβατήριο είχε ως χώρα προέλευσης την Πορτογαλία ή την Ιταλία... Δεν είχε νόημα. Θα είχε, αν όλοι κρίνονταν με τα ίδια κριτήρια. Μόνο που στη δική μας περίπτωση βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας. ΄Η για την ακρίβεια επιτρέψαμε στην ηγεσία μας να το πράξει για λογαριασμό μας.
Περπατούσα στους δρόμους της βελγικής πρωτεύουσας, η οποία σημειωτέον βιώνει τη δική της, εξαιρετικά μεγάλη, αγωνία για το μέλλον της χώρας, αλλά και για τις Βρυξέλλες που ανατριχιάζουν στο άκουσμα φημών που φέρουν τη Γερμανία να καλοβλέπει τη μεταφορά του ευρωπαϊκού κέντρου βάρους στα δικά της εδάφη, και το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει. Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο, να καταλάβεις και ακόμη πιο δύσκολο να αποδεχθείς πως μέσα σε ελάχιστο χρόνο έγινες ο περίγελος της Ευρώπης. Θυμήθηκα ότι πέρυσι τον χειμώνα ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου μιλούσε για Τιτανικό και αντιμετώπιζε με δημόσιες δηλώσεις τους Ελληνες ως συλλήβδην διεφθαρμένους και περίπου ανίκανους και τεμπέληδες. Τους ίδιους ανθρώπους που μήνες νωρίτερα διαβεβαίωνε ότι «λεφτά υπάρχουν» και μήνες αργότερα προσπαθούσε να πείσει ότι για τον ίδιο είναι θέμα πολιτικής τιμής να τους ζητήσει τη γνώμη, μέσω δημοψηφίσματος, για το μέλλον της χώρας. «Μα αυτός είναι ήδη παρελθόν», θα πείτε. Σωστά. Εστω και αν ο ίδιος αρνείται να το αποδεχθεί. Η ζημιά όμως έγινε και είναι δυσθεώρητη. Σήμερα, η χώρα εκτός από την κρίση χρέους αντιμετωπίζει και μία πρωτοφανή κρίση αξιοπιστίας, η οποία λειτουργεί διαβρωτικά και εξαιρετικά επικίνδυνα για την ίδια την Ελλάδα και τα συμφέροντά της, αλλά και για τον λαό της που βάλλεται πανταχόθεν και δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι.
Aυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη βλάβη που υπέστη η χώρα την τελευταία διετία και πιθανότατα η πιο επικίνδυνη μελλοντικά, αν δεν αντιμετωπιστεί με κάποιον τρόπο. Αυτό, μοιραία, πρέπει να είναι και το διακύβευμα των επόμενων εκλογών, όποτε και αν γίνουν. Μία γόνιμη αντιπαράθεση ιδεών και προτάσεων για την αναδόμηση της εικόνας της χώρας, για την επούλωση των πληγών της τραματισμένης αξιοπιστίας της, για την ανάταξη του ηθικού των πολιτών της. Σε διαφορετική περίπτωση, ακόμη και αν η κρίση χρέους αντιμετωπιστεί, προοπτική αμφίβολη, διότι και αυτή συνδέεται με το κύρος και την αξιοπιστία, η χώρα πολύ δύσκολα θα κατορθώσει να ξανασταθεί στα πόδια της και να βρει τον βηματισμό της.
Και τότε, οι επόμενοι περιπατητές στις Βρυξέλλες και όπου αλλού θα θυμούνται τα λόγια του Κωνσταντίνου Καραμανλή «έξω πάμε καλά» και θα νιώθουν πικρά δάκρυα στη μνήμη της εποχής που, έστω στο εξωτερικό, η εικόνα μας ήταν καθαρή και ελκυστική...

Της Ελλης Τριανταφύλλου
9.12.2011

Σχόλιο δικό μας :
Η ίδια ταπεινωτική αντιμετώπιση αφορά και τους Ελληνες φοιτητές οι οποίοι φοιτούν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Αν αυτό δεν λέγεται ρατσισμός υψίστου βαθμού και μάλιστα από τους Ευρωπαίους εταίρους μας τότε τι είναι ο ρατσισμός??? Υπάρχει όμως τρόπος αντίδρασης : Μποϋκοτάζ στα εισαγόμενα προϊόντα για όσο καιρό οι Ευρωποαίοι εταίροι μας μας αντιμετωπίζουν με αυτήν την απαξιωτική συμπεριφορά.....

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011

Τι θα συμβεί αν διαλυθεί η Ευρώπη ;

Τι θα συµβεί αν διαλυθεί η Ευρώπη; Σε όλη την ενήλικη ζωή µου υπήρξα αυτό που στην Αγγλία ονοµάζεται ευρωπαϊστής ή ευρώφιλος. Για τον περισσότερο από αυτόν τον καιρό η ευρωπαϊκή ιστορία πήγαινε µε το µέρος µας. Τώρα µπορεί να αλλάζει κατεύθυνση. Σύντοµα θα µπορούσε να κατευθυνθεί προς το µέρος των ευρωσκεπτικιστών. Και τότε;

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 ετών η θεσµική οργάνωση της Ευρώπης έχει προοδεύσει από µια κοινή αγορά έξι δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε µια ευρύτερη και πιο βαθιά ένωση 500 εκατ. Ευρωπαίων και 27 χωρών, από την Πορτογαλία ως την Εσθονία και από τη Φινλανδία ως την Ελλάδα. Από αυτές οι «17» µοιράζονται ένα κοινό νόµισµα, το ευρώ.

∆εν υπάρχουν έλεγχοι στα σύνορα ανάµεσα σε 25 ευρωπαϊκές χώρες, στην περιοχή Σένγκεν. Καλύπτοντάς τα όλα, υπάρχει η εύθραυστη επιδερµίδα της Ευρωπαϊκής Συνθήκης για τα Ανθρώπινα ∆ικαιώµατα, η οποία επιτρέπει σε κάθε κάτοικο από 47 χώρες, συµπεριλαµβανοµένης της Ρωσίας, να προσβάλει µια παραβίαση των αναφαίρετων ανθρωπίνων δικαιωµάτων καταφεύγοντας ως το Ευρωπαϊκό ∆ικαστήριο Ανθρωπίνων ∆ικαιωµάτων στο Στρασβούργο.

Η Ευρώπη δεν υπήρξε ποτέ πιο ενωµένη από αυτό. Ποτέ δεν ήταν περισσότερο ελεύθεροι οι περισσότεροι από τους λαούς της. Ποτέ πριν δεν ήταν δηµοκρατίες περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ενωµένες ως ισότιµα µέλη στην ίδια οικονοµική, πολιτική και αµυντική κοινότητα.

Η ήπειρός µας έχει ακόµη ένα γκροτέσκο ποσό φτώχειας, αδικίας, έλλειψης ανεκτικότητας και διώξεων. (Προσπαθήστε να ζήσετε σαν Ροµά στην Ανατολική Ευρώπη για να πάρετε µια γεύση από όλα αυτά.) ∆εν ωραιοποιώ τίποτε. Αλλά – για να προσαρµόσω µια διάσηµη ρήση για τη δηµοκρατία του µεγάλου ευρωπαϊστή βρετανού συντηρητικού Γουίνστον Τσόρτσιλ – λέω ότι αυτή είναι η χειρότερη δυνατή Ευρώπη, εκτός από όλες τις άλλες Ευρώπες οι οποίες δοκιµάστηκαν από καιρού εις καιρόν.

Τώρα όλο αυτό απειλείται. Μια κακοσχεδιασµένη, υπερδιευρυµένη και απείθαρχη νοµισµατική ένωση κινδυνεύει να καταρρεύσει, φέρνοντας πικρές αλληλοκατηγορίες και µόνιµους διχασµούς. Πιο θεµελιωδώς, δεν υπάρχουν πια τα παλαιά συναισθηµατικά κίνητρα και οι πολιτικές µηχανές της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Οι λαοί της Γερµανίας, της Ολλανδίας και άλλων χωρών του πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενωσης είναι απρόθυµοι να κάνουν βήµατα περαιτέρω ενοποίησης, βήµατα που πολλοί από τους δηµιουργούς της νοµισµατικής ένωσης πίστευαν ότι θα ήταν αναγκαία για να διατηρηθεί αυτή η ένωση.

Μέµφοµαι πολιτικούς όπως η Ανγκελα Μέρκελ επειδή δεν έδειξαν περισσότερη ηγετική ικανότητα από αυτή την άποψη, αλλά µια τέτοια ηγεσία θα χρειαζόταν έναν ηρωικό, ανηφορικό αγώνα για να πειστεί ένα απρόθυµο κοινό σε αυτές που είναι ακόµη (αντιθέτως από ό,τι ισχυρίζονται οι ευρωσκεπτικιστές) κατά µεγάλο µέρος εθνικά κυρίαρχες δηµοκρατίες. Αν αυτές δεν ήταν εθνικά κυρίαρχες δηµοκρατίες, ολόκληρος ο χρηµατοπιστωτικός κόσµος – από την Ουάσιγκτον ως το Πεκίνο – δεν θα περίµενε όλη την περασµένη εβδοµάδα µε κοµµένη την ανάσα την ψήφο ενός µικρού κόµµατος στο κοινοβούλιο της Σλοβακίας.

Αντ’ αυτού, θέλω να ρωτήσω τι συµβαίνει αν η ευρωζώνη πέσει, µε τον έναν ή τον άλλο τρόπο – και αν αυτή η αποτυχία γίνει η αρχή µιας πολύ µεγαλύτερης διαδικασίας βαθµιαίας διάλυσης.

Για εµάς, τους ευρωπαϊστές, αυτό που θα συµβεί τότε θα είναι, πρώτα από όλα, ένα παράδοξο είδος απελευθέρωσης. Σαν τους οπαδούς µιας κυβέρνησης που έχει χρονίσει στην εξουσία, επί δεκαετίες τώρα νιώθουµε κάποια υποχρέωση να υπερασπιστούµε την υπάρχουσα κατάσταση πραγµάτων, µε όλα της τα προφανή ψεγάδια. Οι ευρωσκεπτικιστές, αντίθετα, έχουν απολαύσει την υπέροχη ανευθυνότητα της αντιπολίτευσης – και οι θεσµοί των Βρυξελλών ξεφουρνίζουν ατελείωτους εύκολους στόχους για σκεπτικισµό και σάτιρα.

Τώρα την µπότα θα τη φορέσει το άλλο πόδι. Για κάποια χρόνια, σαν µια νέα κυβέρνηση, οι ευρωσκεπτικιστές θα µπορούν να ρίχνουν το φταίξιµο για τα τρέχοντα προβλήµατα στο προηγούµενο καθεστώς (η υπερταχεία νοµισµατική ένωση οδήγησε στο γερµανοελληνικό µίσος κτλ. κτλ.), αλλά αυτό δεν µπορεί να διαρκέσει πολύ. Αργά ή γρήγορα θα γίνει σαφές ότι ζούµε στο δικό τους είδος Ευρώπης, όχι στο δικό µου. Αντιµέτωποι µε παλαιές και νέες υπερδυνάµεις, εµείς οι Ευρωπαίοι πρέπει να µείνουµε µαζί, αλλιώς θα κρεµαστούµε χώρια. Πάρτε το µονοπάτι του ευρωσκεπτικισµού και οι Κινέζοι θα γελούν σε όλη τη διαδροµή ως την τράπεζα (της οποίας ως τότε µάλλον θα είναι, ούτως ή άλλως, οι ιδιοκτήτες).

Φυσικά, έπειτα από µία-δύο δεκαετίες ζωής στην Ευρώπη των ονείρων των ευρωσκεπτικιστών, µπορεί να αποδειχθεί ότι κάνω λάθος. Αν γίνει αυτό, υπόσχοµαι να το παραδεχθώ. Αν οι Ευρωπαίοι µπορούν να παραµείνουν ελεύθεροι, ευηµερούντες και ασφαλείς χωρίς αυτές τις υποστηρικτικές δοµές, οι οποίες όντως περιλαµβάνουν κάποια απώλεια κυριαρχίας και εκνευριστικής γραφειοκρατίας, θα είµαι εντελώς ευτυχισµένος. 

Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν είναι αυτοσκοπός. 
Είναι ένα µέσον προς αυτούς τους σκοπούς. 
Αν όµως έχω δίκιο, τότε κανένα ανθρώπινο ον δεν θα νιώσει ποτέ µεγαλύτερη θλίψη καθώς θα φωνάζει: «Σας το έλεγα εγώ»...

Του Timothy Garton Ash
O κ. Τίμοθι Γκάρτον Ας είναι καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης
Πηγή Το Βήμα
16.10.2011


ShareThis