Το "επίδομα έλλειψης άλλων επιδομάτων"

Την εποχή που δανεικά υπήρχαν και ήμασταν «ανεπτυγμένοι», όποιος προλάβαινε μοίραζε λεφτά. Στο Δημόσιο, εννοείται. Σύμφωνα, όμως, με το αναπτυξιακό δόγμα που κυριαρχεί στη χώρα, μαζί με τον βασιλικό κρατικό τομέα ποτιζόταν και η γλάστρα του ιδιωτικού. Οι κυβερνήσεις σκορπούσαν τα δανεικά στο Δημόσιο, οι λήπτες των δανεικών έτρεχαν στα μαγαζιά, οι επιχειρήσεις διόγκωναν τις εισαγωγές, τα ελλείμματα αυξάνονταν, αλλά όλοι ήμασταν ευτυχισμένοι και (κυρίως) «ανεπτυγμένοι».

Κορυφαίο παράδειγμα αυτής της «αναπτυξιακής πολιτικής» ήταν το επίδομα των 176 ευρώ που δόθηκε το 2002 σε δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι δεν είχαν άλλα επιδόματα, δηλαδή κάτι σαν «επίδομα έλλειψης άλλων επιδομάτων» Αυτό ονομάστηκε «κοινωνική δικαιοσύνη» κι έτσι με μια δαπάνη των φορολογουμένων ύψους 740 εκατ. ευρώ πετυχαίναμε δύο στόχους: εκτός από «ανεπτυγμένοι» ήμασταν και «δίκαιοι».

Μόνο που το δίκαιο έχει πολλές ερμηνείες. Ετσι, το 2006, τα δικαστήρια αποφάσισαν ότι αυτό το αθεμελίωτο επίδομα ήταν κρυφή μισθολογική αύξηση. Επομένως έπρεπε να δοθεί σε όλους ανεξαιρέτως τους υπαλλήλους· ακόμη κι αν επιδοτούνταν για την έγκαιρη προσέλευση στην εργασία. Ετσι στους 300.000 που πρωτοπήραν το επίδομα, προστέθηκαν άλλοι 460.000, μόνο στον στενό δημόσιο τομέα. Η ετήσια δαπάνη των φορολογουμένων θα έφτανε τα 1,87 δισ. ευρώ.

Η πρωτόδικη απόφαση επικυρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2009 και από τον Αρειο Πάγο, ο οποίος μάλιστα επιδίκασε και αναδρομικά! Δυστυχώς τα δανεικά κόπηκαν και το κράτος δεν πρόλαβε να μοιράσει τα 5,5 δισ. Λέμε «δυστυχώς», διότι σύμφωνα με το αναπτυξιακό δόγμα που κυκλοφορεί στα τηλεπαραθύρια, τα αναδρομικά πενταετίας θα «έπεφταν στην αγορά» και το 2009 αντί ύφεσης 3,2% θα είχαμε ανάπτυξη τουλάχιστον 10%.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ο πρωταθλητισμός των δαπανών κάθε συντεταγμένης εξουσίας, πέρα από τον συναγωνισμό βουλευτών - δικαστικών «ποιος θα πάρει παραπάνω». Εδινε σε 300.000 υπαλλήλους επίδομα η εκτελεστική εξουσία; Προσέθετε άλλους 460.000 η δικαστική. Εκπληκτικότερο, όμως, όλων ήταν το σκεπτικό της απόφασης του Αρείου Πάγου για την επέκταση της παροχής. Σύμφωνα με τους ανώτατους δικαστές «με τις υπουργικές αποφάσεις χορηγήθηκε η ειδική αυτή παροχή χωρίς να γίνεται στις διατάξεις τους συγκεκριμένη αναφορά ότι (οι υπάλληλοι) δεν λαμβάνουν πραγματικά πρόσθετες μισθολογικές παροχές». Με άλλα λόγια, οι αρεοπαγίτες διαπίστωσαν παρατυπία του κράτους και αντί να την καταργήσουν αποφάσισαν να την κάνουν καθολική. Επειδή κάποιοι από τους 300.000 υπαλλήλους πήραν παρανόμως το επίδομα, έπρεπε να το πάρουν και οι 760.000. Τον Δεκέμβριο του 2009 το ελληνικό Δημόσιο προσέφυγε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο –έστω τρία χρόνια μετά– αποφάσισε το προφανές: «Δεν είναι κατά το Σύνταγμα νοητό η εφαρμογή της ισότητας να έχει ως συνέπεια τη γενίκευση μιας παράνομης διοικητικής πρακτικής».

Η απόφαση του ΣΤ΄ τμήματος του ΣτΕ είναι ιστορική, επειδή οφείλουμε να ορίσουμε εκ νέου τα αυτονόητα. Σε μια χώρα που όλοι δικαιολογούν τις παρανομίες τους με βάση τις παρανομίες άλλων είναι εξαιρετικά σημαντικό να διακηρύσσει ένα ανώτατο δικαστήριο ότι δεν υπάρχει ισότητα στην παρανομία. Διότι μ’ αυτά και μ’ αυτά κάποιοι (αναμασουλώντας τον Μπρεχτ) έφτασαν να επιχειρηματολογούν ότι οι ληστείες των τραπεζών είναι κάτι σαν την ίδρυσή τους.

Του Πάσχου Μανδραβέλλη

Πηγή Καθημερινή

11.3.2012

"Κίνητρο στόχων" στους υπαλλήλους της Βουλής

Σε μερική αποκατάσταση του «μπόνους», γνωστού και ως «15ος και 16ος μισθός», που ελάμβαναν επί σειρά πολλών ετών οι υπάλληλοι της Βουλής, προχώρησε χθες το ελληνικό Κοινοβούλιο. Συγκεκριμένα, ύστερα από πρόταση του προέδρου της Βουλής και με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας, θεσμοθετείται ειδικό επίδομα, αγνώστου προς το παρόν ύψους.

Το εν λόγω επίδομα που «πέρασε» ως διάταξη του Κανονισμού της Βουλής, μαζί με άλλες αλλαγές που εντάσσουν και τους υπαλλήλους της Βουλής στο ενιαίο μισθολόγιο και βαθμολόγιο, ονομάζεται «Κίνητρο Επίτευξης Στόχων Στήριξης του Κοινοβουλευτικού Εργου». Θεωρητικά, αποτελεί την κοινοβουλευτική εκδοχή του γνωστού για το ευρύτερο δημόσιο «κινήτρου απόδοσης». Ωστόσο, είναι προσαρμοσμένο στο ειδικό καθεστώς του «Ναού της Δημοκρατίας» και έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με το έως πρότινος καταβαλλόμενο «μπόνους»: Θα χορηγείται, όπως και εκείνο, «με τη λήξη των εργασιών κάθε Συνόδου», με απόφαση του προέδρου της Βουλής. «Οι ειδικότεροι όροι, το ύψος και ο τρόπος καταβολής του κινήτρου καθορίζονται με την ίδια απόφαση» (ενν. του προέδρου) σημειώνεται στην ψηφισθείσα χθες νέα διάταξη. Επίσης, προβλέπεται ότι με άλλη απόφαση του προέδρου της Βουλής, «εκδιδόμενης εντός τριών μηνών από την έναρξη των εργασιών της Συνόδου, μπορεί να εξειδικεύονται τα κριτήρια ή να προστίθενται νέα».

Η μεγάλη ορατή διαφορά με τους λεγόμενους «15ο και 16ο μισθούς», είναι ότι ενώ εκείνοι καταβάλλονταν αφορολόγητοι, το τωρινό «κίνητρο» θα φορολογείται.

Οπως ανέφερε χθες ο κ. Φίλ. Πετσάλνικος, αυτή τη στιγμή στη Βουλή απασχολούνται συνολικά 1.290 υπάλληλοι, ογδόντα λιγότεροι σε σχέση με το 2009. Παράλληλα, αποφασίστηκε να καταργηθούν οι εδώ και πολύ καιρό κενές 300 θέσεις μονίμων υπαλλήλων.

Σε ό,τι αφορά τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, εξάλλου, αποφασίστηκε να υπάρχει η δυνατότητα μείωσης από επτά σε δύο των ημερών που πρέπει να μεσολαβούν ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη ανάγνωση ενός νομοσχεδίου. Το διάστημα αυτό είχε προβλεφθεί με στόχο ο εκάστοτε υπουργός να μπορεί να λαμβάνει και να επεξεργάζεται προτάσεις βουλευτών, στην κατεύθυνση της βελτίωσης του σχεδίου-νόμου, πριν αυτό φθάσει στην Ολομέλεια για τελική συζήτηση και έγκριση. Καθώς στην παρούσα συγκυρία επικρατούν έκτακτες συνθήκες και υπάρχει μεγάλη πίεση για επιτάχυνση του νομοθετικού έργου, η μείωση αυτή κρίνεται περισσότερο από αναγκαία.

Σε όλες τις αλλαγές εξέφρασαν την αντίθεσή τους το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζοντας ότι εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο της ακολουθούμενης πολιτικής της κυβέρνησης.

Αξιοσημείωτο, αναμφισβήτητα, είναι πως κατά την ψήφισή τους στην Ολομέλεια, παρόντες ήταν λιγότεροι των... δέκα (10) βουλευτές!

Του Γιώργου Μπουρδάρα

Πηγή Καθημερινή

16.12.2011

Επίδομα... «νυχτοφύλακα» σε όλους τους υπαλλήλους

Τι αποκαλύπτει έρευνα στο χάος της κρατικής επιδοματικής πολιτικής

Στο απέραντο χάος του ελληνικού Δημοσίου, υπάρχει οργανισμός ο οποίος χορηγεί στους εργαζομένους του επίδομα «λειτουργίας επί 24ώρου βάσεως», όπως λέγεται, επειδή υπάρχει... νυχτοφύλακας. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η «υπηρεσία» φαίνεται ότι είναι συνεχώς ανοιχτή και άρα διαθέσιμη, οπότε όλοι οι υπάλληλοί της, νομότυπα, περνούν από το ταμείο κάθε 1η του μηνός και το εισπράττουν. Στην κυβέρνηση ακόμη «τραβούν τα μαλλιά τους» με την αποκάλυψη, η οποία βεβαίως δεν είναι η μοναδική. Ενδεχομένως, όμως, να είναι το ίδιο ενδεικτική της ασυδοσίας που επικρατεί αυτή τη στιγμή στον κρατικό τομέα, με την αποκάλυψη της χορήγησης του επιδόματος «εγκαίρου προσέλευσης στον χώρο εργασίας», που δικαίως εξακολουθεί να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας με τα πιο παράδοξα που μπορεί κανείς να συναντήσει διαβάζοντας τον σχετικό κατάλογο. Ο οποίος αποδεικνύεται ατελείωτος, όπως και η εφευρετικότητα εκείνων που πάτησαν πάνω σε διατυπώσεις και λεκτικά κενά του νόμου για να μοιράζουν αφειδώς κρατικά λεφτά.

Ντεκόρ το P/C

Και κάπως έτσι έφτασαν σε άλλον οργανισμό να εισπράττουν όλοι το επίδομα χρήσης ηλεκτρονικού υπολογιστή, εφόσον στο γραφείο τους υπάρχει εγκατεστημένο P/C. Ανεξαρτήτως του αν χρησιμοποιείται ή όχι. Εν προκειμένω, αυτό που μετράει είναι η φυσική παρουσία της οθόνης, που κάνει παρέα στον υπάλληλο, ενδεχομένως χωρίς καν τη συνοδεία σκληρού δίσκου. Το ανέκδοτο με τον χώρο υποδοχής της δισκέτας, που παλαιότερα λειτουργούσε ως... σουβέρ για το κύπελλο του καφέ, είναι ξεκάθαρο πια ότι «έχει βγει απ' τη ζωή».

Είναι άγνωστο αν η προσπάθεια που έχει αναληφθεί τους τελευταίους μήνες για να καταγραφεί η πραγματική κατάσταση σε όλο τον δημόσιο τομέα από πλευράς μισθολογικών παροχών θα αποδώσει καρπούς. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι θα εξηγήσει σε σημαντικό βαθμό την κακοδαιμονία που επικρατεί στον χώρο και έχει ως αποτέλεσμα το περίπου 60% των δημοσίων εσόδων κάθε χρόνο να κατευθύνεται στην πληρωμή μισθών και συντάξεων, χωρίς να δικαιολογείται ακόμη και από τον υπερπληθυσμό των δημοσίων υπαλλήλων στη χώρα μας. Η ασυδοσία δείχνει και είναι από κάποια στιγμή κι έπειτα κανόνας. Γιατί απλώς δεν υφίσταται κανένας έλεγχος, όπως λένε όσοι έχουν αναλάβει το συγκεκριμένο, τιτάνιο, έργο. Και κάπως έτσι πέφτουν από έκπληξη σε έκπληξη. Και όχι πάντα απαραίτητα αρνητική.

Η άλλη όψη

Για παράδειγμα, αναφέρεται περίπτωση γυμνασίου σε επαρχιακή πόλη το οποίο έφτασε στο σημείο να αναθέσει σε εξωτερικό λογιστή τη διαδικασία της μηνιαίας εκκαθάρισης των μισθών των καθηγητών του, για να εισπράττουν οι άνθρωποι κανονικά και -κυρίως- σωστά τα λεφτά τους. Εννοείται ότι ο λογιστής πληρώνεται ρεφενέ από τους ίδιους τους καθηγητές, οι οποίοι, εκόντες - άκοντες, εφήρμοσαν τη μέθοδο του άουτσορσινγκ για να πληρωθούν. Για την ιστορία, του δίνουν από 3 ευρώ έκαστος μηνιαίως. Γιατί, όμως, γίνεται αυτό; Η απάντηση είναι απλή, όσο και αποκαλυπτική: επειδή, εν έτει 2010, στην Ελλάδα, εκκαθαριστές μισθοδοσίας -με την παλιά κλασική χειρόγραφη μέθοδο- εξακολουθούν να είναι οι κατά τόπους γυμνασιάρχες και λυκειάρχες. Και κάπως έτσι έφτασαν στο υπουργείο Παιδείας να μετρούν σήμερα περί τους 4.500 εκκαθαριστές, ζωή να 'χουν. Εννοείται ότι αυτός είναι και ο τομέας του Δημοσίου όπου πρέπει να αντιμετωπιστούν τα μεγαλύτερα και περισσότερα πρακτικά ζητήματα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που δεν είναι της παρούσης.

Αντιθέτως, της παρούσης είναι ότι πίσω από αυτά τα πολλά μικρά «δράματα», βρίσκουν την ευκαιρία να κρυφτούν και πολλές ιστορίες μεγάλης κρατικής σπατάλης. Και κάπως έτσι φτάσαμε σήμερα στον δημόσιο τομέα να υπάρχουν καταγεγραμμένα πάνω από 100 διαφορετικά επιδόματα, τα οποία μοιράζονται -δικαίως ή αδίκως- σε υπαλλήλους που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα σκέφτονταν ποτέ ότι τα δικαιούνται. Αλλά πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν, την ίδια στιγμή, υπάρχουν διάσπαρτα περισσότερα από 20 διαφορετικά μισθολόγια σε όλο τον δημόσιο τομέα, συμπληρωματικά στα οποία έρχονται να προστεθούν τα παραπάνω επιδόματα, επιτείνοντας αυτήν την εικόνα της σύγχυσης και του απόλυτου παραλογισμού. Κάπως έτσι έφτασαν συγκεκριμένα υπουργεία να απαντήσουν στους κοινοτικούς ελεγκτές «δεν ξέρουμε», όταν τους ρώτησαν «πόσους υπαλλήλους έχετε, πόσους οργανισμούς συντηρείτε και πού πληρώνετε τι»...

ΑριθμοίΑΜΕΤΡΗΤΑ

100 τουλάχιστον διαφορετικά επιδόματα καταβάλλονται στο Δημόσιο, καθώς υπάρχουν περίπου 20 διαφορετικά μισθολόγια. Γι' αυτό, δύο υπάλληλοι στην ίδια υπηρεσία, με τα ίδια προσόντα και την ίδια προϋπηρεσία μπορεί να αμείβονται διαφορετικά.

ΔΙΑΦΟΡΕΣ

796 ευρώ είναι ο βασικός μισθός υπαλλήλου στο υπ. Οικονομικών (υποχρεωτικής εκπαίδευσης με τριετή υπηρεσία), αλλά με δύο επιδόματα (κίνητρο απόδοσης και ΔΙΒΕΕΤ φτάνει τα 1.919 ευρώ (πριν από τις περικοπές). Αντίστοιχος υπάλληλος με δύο επιπλέον χρόνια υπηρεσίας σε άλλο υπουργείο παίρνει τα μισά (μαζί με τα επιδόματα).

ΛΟΙΠΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ

389 εκατ. ευρώ καταβλήθηκαν πέρυσι ως λοιπές παροχές στην Κεντρική Διοίκηση. Αφορούσαν: 124 εκατ. ευρώ για υπερωρίες, 156 εκατ. ευρώ για απασχόληση πέραν του πενθημέρου, 58 εκατ. για συμβούλια - επιτροπές και 60 εκατ. για άλλες παροχές.

ΕΙΔΙΚΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

1,31 δισ. ευρώ ήταν το ποσό των λοιπών - πρόσθετων παροχών, καταργηθέντων ειδικών λογαριασμών κ. λπ. που πληρώθηκαν το 2009, έναντι 0,54 εκατ. ευρώ το 2008.

ΜΕΙΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ

1,1 δισ. ευρώ αναμένεται να εξοικονομήσει το Δημόσιο από τη μείωση επιδομάτων και αποδοχών στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ φέτος.

Του Γιωργου Mαντελα

Πηγή Καθημερινή

14.3.2010

Το ψαλίδι στις αμοιβές υπαλλήλων, "δώρο" στις αεροπορικές εταιρείες??

ΜΗΔΕΝΙΚΟ όφελος για τα δημόσια ταμεία, «δώρο» άνω των 13 εκατ. ευρώ στις αεροπορικές εταιρείες και πιθανές αναταράξεις στον ελληνικό τουρισμό θα έχουν οι περικοπές επιδομάτων και υπερωριών στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας υποστηρίζουν στελέχη της. 

Σύμφωνα με τους ίδιους, το «ψαλίδισμα» κατά 12% των επιδομάτων και κατά 30% των υπερωριών στην ΥΠΑ δεν θα ωφελήσει τον προϋπολογισμό αλλά μόνο τις αεροπορικές εταιρείες και ιδιαίτερα τις ξένες. Ο λόγος είναι ότι τα χρήματα για να πληρωθούν επιδόματα και υπερωρίες στους 3.250 υπαλλήλους της υπηρεσίας αντλούνται σε μεγάλο βαθμό από τα τέλη που πληρώνουν οι αεροπορικές εταιρείες για τη χρήση του ελληνικού εναέριου χώρου (τέλη υπερπτήσεως). Οι εταιρείες καταβάλλουν αυτά τα χρήματα στον ευρωπαϊκό οργανισμό Eurocontrol, που ελέγχει την εναέρια κυκλοφορία σε όλη την Ευρώπη, κι εκείνος με τη σειρά του τα καταθέτει σε δύο ειδικούς λογαριασμούς της Τράπεζας της Ελλάδος. Ετσι, αν περικοπεί αυτό το ποσό, είναι σαν να ζητάει η ΥΠΑ λιγότερα χρήματα από τις αεροπορικές εταιρείες.

Σύμφωνα με στοιχεία της ΥΠΑ, το 2009 το σύνολο των τελών αεροναυτιλίας (υπερπτήσεως) που κατέβαλαν οι αερομεταφορείς ήταν 166 εκατ. ευρώ, ενώ μετά τις περικοπές (για να μειωθούν επιδόματα και υπερωρίες) εκτιμάται ότι θα πληρώσουν λιγότερα από 153 εκατ. ευρώ. Επιπλέον, το Δημόσιο θα χάσει έσοδα, καθώς οι αμοιβές αυτές φορολογούνται με 40%.

Το ερώτημα είναι γιατί πληρώνονται επιδόματα και υπερωρίες σε όλους τους υπαλλήλους της ΥΠΑ ενώ η συμφωνία με το Eurocontrol ορίζει ότι το ποσό που ζητάει κάθε χρόνο η ΥΠΑ για τέλη υπερπτήσεως (και θα καταβάλλουν οι αεροπορικές) θα χρησιμοποιείται για τη συντήρηση την αναβάθμιση των ραδιοβοηθημάτων (ραντάρ) και αμοιβές καθώς και επιδόματα μόνο όσων σχετίζονται με τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας. Οι τελευταίοι υπολογίζονται σε περίπου 1.600 υπαλλήλους, μεταξύ των οποίων 650 ελεγκτές, ενώ οι υπόλοιποι είναι ηλεκτρονικοί και υπάλληλοι τηλεπικοινωνιών.

Στελέχη της ΥΠΑ εξηγούν ότι αυτό οφείλεται στο οργανωτικό αλαλούμ στην υπηρεσία, η οποία παίρνει χρήματα απ' όπου βρίσκει προκειμένου να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες. Ο ετήσιος προϋπολογισμός της φθάνει τα 430 εκατ. ευρώ και χρηματοδοτείται από τρεις πηγές: τον κρατικό προϋπολογισμό, τα τέλη χρήσης αεροδρομίων και τα τέλη αεροναυτιλίας. 

Τα χρήματα

Ομως, η διοίκηση της ΥΠΑ υποχρεώνεται να χρησιμοποιεί -παράτυπα υποστηρίζουν στελέχη της ΥΠΑ- χρήματα από όλες ανεξαιρέτως της πηγές για να καλύπτουν τις αυξημένες ανάγκες.

Ετσι, ενώ τα χρήματα που εισπράττονται από τα τέλη υπερπτήσεως από το Eurocontrol έπρεπε να χρησιμοποιούνται μόνο για δαπάνες αεροναυτιλίας, πληρώνονται με αυτά και επιδόματα σε υπαλλήλους της ΥΠΑ που δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο.

Ταυτόχρονα για να πληρωθούν αμοιβές υπαλλήλων αεροναυτιλίας χρησιμοποιούνται χρήματα από τα τέλη χρήσης των αεροδρομίων, ενώ δεν θα έπρεπε. 

Πηγή Ελευθεροτυπία

14.3.2010

Πως και πότε γεννήθηκαν ο 14ος μισθός, το δώρο του Πάσχα και το επίδομα αδείας????

*Το δώρο Πάσχα εμφανίστηκε πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1822, όταν το ζήτησαν οι υπάλληλοι «της εν Κορίνθω Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος», όπως αναφέρει ο ιστορικός Γ. Κορδάτος στην «Ιστορία του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος» (Αθήνα 1956, σελ. 29).

*Στον ιδιωτικό τομέα πριν από το 1940 ορισμένες συλλογικές συμβάσεις εργασίας και εσωτερικοί κανονισμοί μεμονωμένων επιχειρήσεων προέβλεπαν τη χορήγηση του δώρου Πάσχα. Πρώτη φορά όμως με το νομοθετικό διάταγμα 310/1941 στην Κατοχή ορίστηκε ότι «όπου από συνήθεια ή από έθιμο ή από διάταξη ΣΣΕ καταβάλλεται θα συνεχίσει να καταβάλλεται».

*Ακολούθησε ο Ν. 1.901/51, που κύρωσε τον αναγκαστικό Ν. 1.777/51 (ο οποίος διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 15 του Ν. 2.053/52). Ορισε ότι οι υπουργοί Οικονομικών και Εργασίας «δύνανται διά κοινών αποφάσεων να προσδιορίζουν εκτάκτως οικονομικάς ενισχύσεις κατά τις εορτές Χριστουγέννων και Πάσχα εις χρήμα ή εις είδος». Εκτοτε γενικεύθηκε στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα.

*Με κοινές νομοθετικές ρυθμίσεις καθιερώθηκε και το δώρο Χριστουγέννων, που αποτελούσε «χορήγηση στους μισθωτούς έκτακτης οικονομικής ενισχύσεως κατά τις εορτές των Χριστουγέννων - Νέου Ετους».

*Με το άρθρο 1 του Ν. 1.082/80 το δώρο αυτό μετονομάστηκε σε επίδομα εορτών Χριστουγέννων και καθορίστηκε το πλαίσιο χορηγήσεώς του.

*Ακολούθησε η έκδοση της υπ' αριθ. 19.040/81 αποφάσεως των υπουργών Οικονομικών και Εργασίας, που ρυθμίζει παγίως πλέον όλα τα σχετικά με τον τρόπο υπολογισμού και χορηγήσεως των επιδομάτων εορτών κατ' έτος.

*Το επίδομα αδείας μετ' αποδοχών καθιερώθηκε με τον αναγκαστικό νόμο 539 του 1945, όπου, στο άρθρο 2 παράγραφος 1, προσδιορίζονται οι προϋποθέσεις λήψης της πρώτης άδειας με αποδοχές, καθώς και η άδεια για όλα τα επόμενα χρόνια στον ίδιο ή σε διαφορετικούς εργοδότες.

*«Από το 1951 για το δώρο Πάσχα κι από το 1945 για το επίδομα αδείας κανένας μέχρι σήμερα, ούτε κυβέρνηση, ούτε ιδιώτες, αμφισβήτησαν την αναγκαιότητα χορήγησης» δήλωσε στην «Κ.Ε.» ο Α. Μητρόπουλος, καθηγητής εργατικού δικαίου και πρόεδρος της Ενωσης για την Υπεράσπιση της Εργασίας και του Κοινωνικού Κράτους.

«Ο 14ος, δώρο Πάσχα και επίδομα αδείας, όπως και ο 13ος μισθός, το δώρο Χριστουγέννων, αποτέλεσαν την αναγκαιότητα για την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών. Συντέλεσε στην αύξηση της εμπορικής κίνησης και στην εναλλακτική καταναλωτική συημπεριφορά μισθωτών, συνταξιούχων και ανέργων. Γι' αυτό η  κατάργησή τους θα οδηγήσει στη δραματική προλεταριοποίηση ευρύτερων στρωμάτων μισθωτών και συνταξιούχων και σε πραγματικό ολοκαύτωμα».

Πηγή Ελευθεροτυπία

6.3.2010