Εξοδος από την κρίση μέσω του πολιτισμού και του τουρισμού

Η τρέχουσα περίοδος που διανύει η Ελλάδα είναι μία από τις κρισιμότερες στην ιστορία της. Τα λάθη πολιτικής και οι πρακτικές του παρελθόντος οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση, που για ορισμένους ειδήμονες πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, οικονομολόγους, επιχειρηματίες και κοινωνιολόγους κρίνεται ως μη αναστρέψιμη. Ωστόσο, οι αντιστάσεις του Ελληνισμού υπήρξαν διαχρονικά ισχυρές και αναλλοίωτες ιδιαίτερα σε αντίξοες συγκυρίες. Βρισκόμαστε ενώπιον μιας πολυπολικής, παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας, η οποία δεν επιτρέπει εύκολες και απλουστευμένες ερμηνείες και συμπεράσματα για τα διεθνή τεκταινόμενα.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει πολλαπλές προκλήσεις πολιτικής και διλήμματα που οφείλει να εξετάσει ενδελεχώς προτού ληφθούν αποφάσεις για πολύ σημαντικά πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα που ταλανίζουν την ελληνική κοινωνία. Διαχρονικά ένας από τους βασικότερους πυλώνες που στηρίζουν οικονομικά και κοινωνικά το ελληνικό εποικοδόμημα είναι ο πολιτισμός της Ελλάδας και ο προσοδοφόρος κλάδος του τουρισμού.

Η πλούσια ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, οι παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα, οι αξίες και οι αρχές του Ελληνισμού υπήρξαν τα θεμέλια του πολυδιάστατου πολιτισμού μας. Η άποψή μου είναι πως η χώρα μας πρέπει να στηριχθεί πρωτίστως στον πολιτισμό, ο οποίος αποτελεί «τη βαριά βιομηχανία μας», όπως έχει χαρακτηριστικά υποστηρίξει η Μελίνα Μερκούρη. Λόγω αυτού του στοιχείου, που διαφοροποιεί την Ελλάδα από τις υπόλοιπες χώρες, απαιτείται συνεχής προσπάθεια με στρατηγικό σχεδιασμό και όραμα, για την επιστροφή των μοναδικών μνημείων του πολιτισμού μας, που αυθαίρετα εκτίθενται σε μουσεία διαφόρων κρατών, στον τόπο καταγωγής τους, στη μητέρα πατρίδα, Ελλάδα.

Το εγχείρημα είναι σαφώς δύσκολο, όχι όμως ακατόρθωτο. Αρκεί να στρατευτούν όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου σε μια κοινή συνισταμένη γραμμή, με ώριμη και ξεκάθαρη πολιτική σκέψη, έχοντας ως κεντρομόλο δύναμη το μελλοντικό όραμα του επαναπατρισμού όσο το δυνατόν περισσότερων αρχαίων μνημείων – μαρμάρων, που αφαιρέθηκαν παράνομα ή εκλάπησαν πριν από δεκαετίες από αρχαιοκάπηλους ή «λάτρεις» του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

Πρόσφατα δημοσιεύθηκε η είδηση ότι θα επιστραφεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αττάλειας της γειτονικής Τουρκίας το κεφάλι και το στήθος ενός αγάλματος που είναι γνωστό ως «ο Αναπαυόμενος Ηρακλής», το οποίο είναι ρωμαϊκό αντίγραφο του έργου του Λυσίππου που το φιλοτέχνησε το 320 π. Χ. Οι προσπάθειες και οι διαπραγματεύσεις απέφεραν θετικό αποτέλεσμα. Δυνατότητες υπάρχουν για να πραγματοποιήσει και η Ελλάδα παρόμοιες επιτυχίες, που θα προσφέρουν οφέλη στον τουρισμό της και όχι μόνο. Τα αρμόδια υπουργεία και οι εμπλεκόμενοι φορείς πρέπει να συντονιστούν κατάλληλα και να διεκδικήσουν όσα ανήκουν στην πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας. Το οφείλουμε στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον μας.

Παράλληλα απαιτείται να οργανωθούν πολύ πιο αποτελεσματικά και αποδοτικά οι τουριστικές σπουδές στην Ελλάδα και να ιδρυθεί τουλάχιστον ένα τμήμα επιπέδου ΑΕΙ αμιγώς τουριστικών σπουδών, υψηλών προδιαγραφών, με βάση τα διεθνή πρότυπα, στελεχωμένο από έμπειρο ακαδημαϊκό προσωπικό και με πρακτικό προσανατολισμό. Επιπλέον, πρέπει να ιδρυθεί τουλάχιστον ένα τμήμα ΑΕΙ Οργάνωσης και Διοίκησης Τουριστικών Επιχειρήσεων με τα ίδια χαρακτηριστικά. Αυτά κρίνονται απολύτως απαραίτητα στη σημερινή Ελλάδα, διότι η εκπαίδευση ικανών στελεχών που θα διοικήσουν τουριστικές επιχειρήσεις παντός τύπου συνιστά μεγάλη ανάγκη σε εποχές «ισχνών αγελάδων» και οικονομικής κρίσης, που τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα χρειάζεται να τα αναδείξουμε και να τα ισχυροποιήσουμε στον μέγιστο βαθμό και το ταχύτερο δυνατό. Στο πλαίσιο της αναδιοργάνωσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι εφικτή η κατάργηση ή η συγχώνευση άλλων, λιγότερο σημαντικών για την οικονομία της Ελλάδας πανεπιστημιακών τμημάτων και η δημιουργία νέων που θα εξυπηρετούν άμεσες ανάγκες. Λόγω του αυξημένου κόστους που θα έχει η ίδρυση καινούριων τμημάτων προτείνω, ως εναλλακτική λύση, την ενίσχυση από οικονομικής, οργανωτικής και λειτουργικής πλευράς των τμημάτων ΤΕΙ Τουριστικών Επιχειρήσεων. Οι υποδομές στα τμήματα αυτά υφίστανται και απομένει να υποστηριχθούν περισσότερο από την πολιτεία.

Η Ελλάδα επίσης απαιτείται να προβάλει τα ανταγωνιστικά της πλεονεκτήματα και το τουριστικό της προϊόν θα αναβαθμιστεί πρωτίστως από την παρεχόμενη εκπαίδευση των μελλοντικών στελεχών των ελληνικών τουριστικών επιχειρήσεων, ώστε να αυξηθεί η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Ταυτόχρονα, οι τιμές στις ποικίλες τουριστικές επιχειρήσεις πρέπει να εναρμονιστούν με τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν τόσο οι Ελληνες όσο και οι αλλοδαποί επισκέπτες, εξαιτίας της διεθνούς πλέον οικονομικής κρίσης, και να γίνουν ορθολογικές, ώστε να καταστούμε ακόμη πιο ελκυστικός τουριστικός προορισμός. Σε πρόσφατη έρευνα η Ακρόπολη και η Σαντορίνη αναδείχθηκαν παγκοσμίως ανάμεσα στους πιο δημοφιλείς προορισμούς.

Είναι, λοιπόν, λυπηρό και ανορθόδοξο, με πράξεις, λάθη, προχειρότητες, παραλείψεις και συμπεριφορές μας, να δυσαρεστούμε τους τουρίστες που αποφασίζουν να επισκεφθούν την προικισμένη με φυσικές ομορφιές χώρα μας και ορισμένες φορές να τους απωθούμε κιόλας και τελικά να επιλέγουν άλλους ανταγωνιστικούς προορισμούς για τις καλοκαιρινές ή χειμερινές τους διακοπές.

Του Γιώργου Κωνσταντινίδη

* Οικονομολόγος, Ph. D.

Πηγή Καθημερινή

27.8.2011

Ταξιδεύοντας : Νησιά με θέα στους γαλαξίες (Αρκιοί)

Οι Αρκιοί, ανατολικά της Πάτμου, είναι περιτριγυρισμένοι από νησίδες και θαλασσόβραχους

«Πες πως όλα τελείωσαν για σένα στην πόλη που ζεις και πρέπει να φύγεις. Να βρεις έναν τόπο μακρινό όπου δεν θα σε ξέρει κανείς και δεν θα ξέρεις κανέναν, όπου κανείς δεν θα μπορεί να σε βρει, ούτε καν τα ερείπια που αφήνεις πίσω σου. Ποιον τόπο θα διάλεγες;», ρώτησα τον Φρόντι, που κάτι τέτοιες ερωτήσεις τις απαντά ή με μια βαθιά σιωπή ή με μια βαθιά «βουτιά» στο πέλαγος που αφρίζει μέσα του, και τότε οι λέξεις ξεπηδάνε από το στόμα του με την ορμή και τη δροσιά του μελτεμιού. Περίμενα το πρώτο, αλλά εντελώς αναπάντεχα μου ήρθε το δεύτερο.

«Θα πήγαινα στους Αρκιούς, ένα μικρό νησί ανατολικά από την Πάτμο. Γύρω τριγύρω τους, σαν περιδέραιο, μια ντουζίνα από νησίδες και θαλασσόβραχοι. Από πάνω τους, ένα παράθυρο που κάθε βράδυ μένει ορθάνοιχτο με θέα στους γαλαξίες...».

Οση ώρα μου μίλαγε, είχα ανοιχτό τον χάρτη της Terrain και κοίταζα τις λεπτομέρειες του θαλασσινού μυστικού του Φρόντι. Να η παραλία Τηγανάκια, στη νότια άκρη του νησιού, όπου βρέθηκαν νεολιθικά εργαλεία και κεραμικά. Στο κέντρο της δυτικής ακτής, τα λιγοστά σπίτια του μοναδικού οικισμού, όπου ζουν οι 45 μόνιμοι κάτοικοι. Εδώ, στο βάθος του υπήνεμου φιόρδ, δένουν τις ψαρόβαρκές τους, και υπάρχει πάντα χώρος για να δένουν και τα σκάφη των λιγοστών επισκεπτών. Στον χαμηλό λόφο δίπλα στην ακτή, δυτικά από τον οικισμό, τα ερείπια του κάστρου που έχτισαν οι Μιλήσιοι άποικοι τον 4ο αιώνα π.Χ. και που ξανάχτισαν οι Βυζαντινοί. Στη βόρεια άκρη του νησιού, το μισοδιαλυμένο κτίριο του φυλάκιου που έχτισαν οι Ιταλοί κατακτητές.

Το μήκος τους δεν ξεπερνάει τα έξι χιλιόμετρα και το πλάτος τους σε κανένα σημείο δεν είναι μεγαλύτερο από δύο χιλιόμετρα. Τους κάνεις βόλτα σε λίγες ώρες. Αυτοκίνητα δεν υπάρχουν βέβαια. Στους λιγοστούς τσιμεντόδρομους και χωματόδρομους οι άνθρωποι κυκλοφορούν με τα πόδια. Η πιο ψηλή κορυφή τους είναι μόλις 115 μέτρα, αλλά όλες οι πεζοπορίες γίνονται σε επίπεδους δρόμους και μονοπάτια, γι’ αυτό είναι ξεκούραστες και πολύ ευχάριστες. Τι άλλο μπορεί να χωρέσει σε 6,6 τετ. χλμ. εδάφους; Μόλις δέσαμε το σκάφος και βγήκαμε στη στεριά, ανακάλυψα, ένα ένα, όλα αυτά που κάνουν τους Αρκιούς έναν παράδεισο φτιαγμένο από τη φύση αλλά και τους ανθρώπους που κατοικούν εδώ.

Πρώτα πρώτα, η ταβέρνα του Μανώλη του Τρύπα, όπου πρέπει να απεκδυθείς το ιμάτιο του δήθεν και να αφήσεις το προσωπείο στην εξώπορτα, αλλιώς δεν μπαίνεις. Ο Μανώλης σερβίρει ως σπεσιαλιτέ τον ίδιο του τον εαυτό, μετουσιωμένο σε ρεβίθια φούρνου, κατσικάκι ντόπιο στη γάστρα, μυζήθρα δικιά του σαγανάκι, κολοκυθοκεφτέδες με κολοκύθια από το μποστάνι του, σουπιά κρασάτη και ένα ψαράκι μαριναρισμένο με τη δική του μυστική μαρινάδα. Στην άλλη μεριά της πλατείας η ταβέρνα του Νικόλα του Κάβουρα, κι αυτή με δεκάδες γευστικούς πειρασμούς. Λίγο πιο πάνω, η ταβέρνα της Αγγελινιώς, στην ησυχία και τη δροσιά.

Δίπλα στο λιμάνι, το «Φαληράκι». Ενα μαγαζί που έφτιαξαν το 2010 ο Γιώργος και η Σωτηρία Μελιανού, από μόνο του αιτία για να έρθει κανείς στους Αρκιούς. Κέντρο της κίνησης, στέκι από νωρίς το πρωί ώς αργά το βράδυ. Είναι καφετέρια, μπαρ και κατάστημα με εξαιρετικά καλόγουστα είδη δώρων. Στεγάζεται σε ένα υπέροχο πέτρινο κτίριο, παλιά αποθήκη, που την επισκεύασε σιγά σιγά ο κύριος Γιώργος ιδίοις χερσί μετατρέποντας ένα ερείπιο σε στολίδι. Από τα χέρια της κυρίας Σωτηρίας είναι τα γλυκά και τα άλλα εδέσματα που μπορείτε να παραγγείλετε με τον καφέ ή το ποτό σας.

Οι επισκέπτες που φτάνουν ώς εδώ με τα σκάφη τους συνήθως κοιμούνται μέσα σ’ αυτά, γι’ αυτούς όμως που έρχονται με το πλοίο της γραμμής υπάρχουν καμιά πενηνταριά ενοικιαζόμενα δωμάτια. Αυτά που ξεχωρίζουν είναι τα τέσσερα πέτρινα σπίτια της Ευδοκίας Καρατζά (6970-020.797), τα σπίτια της Καίτης Δεσύλλα με τον καταπράσινο κήπο (22470-32.230), του Λευτέρη Ηλιού (22470-32.371) και του Στέφανου Μελιανού (6977-773.693).

Κορυφαία επιλογή

Η ηρεμία, η ομορφιά του τοπίου, οι ξεχωριστοί άνθρωποι, το εξαιρετικό φαγητό, ήξερα ότι δεν ήταν αρκετοί λόγοι για να είναι οι Αρκιοί η κορυφαία επιλογή του Φρόντι. Κάτι άλλο υπήρχε. Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, κάθομαι στο παραθαλάσσιο ταβερνάκι στη γειτονική νησίδα Μαράθι όπου αράξαμε για να περάσουμε το βράδυ. Τον βλέπω στην παραλία, με ένα θαλασσόξυλο στο χέρι, να σκαλίζει λέξεις στην άμμο, εκεί που σκάει το κυματάκι. Ξεκίνησε από τη μια άκρη της παραλίας και έφτασε σιγά σιγά ώς την άλλη. Μέχρι να τελειώσει μια πρόταση είχε σβηστεί η προηγούμενη. Οταν επιτέλους ήρθε στο τραπέζι, τον ρώτησα. «Πες μου λοιπόν, γιατί έχουν μπει οι Αρκιοί στην καρδιά σου;». «Την απάντηση την πήρε η θάλασσα...», μου είπε χαμογελώντας.

Του Στέφανου Ψημένου

Πηγή Καθημερινή

30.7.2011

Τουρισμός : Μαύρη εργασία με επιδόματα (ένας μόνο δημόσιος υπάλληλος σε Κυκλάδες και Δωδεκάνησα για ελέγχους?)

Σοβαρές καταγγελίες από τον περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου κ. Γ. Μαχαιρίδη

Την ώρα που η ανεργία καλπάζει και οι επίσημοι αριθμοί σχεδόν τρομάζουν, σοβαρές καταγγελίες περί μαύρης εργασίας, η οποία συνοδεύεται από επιδόματα ανεργίας, αναφέρει στην «Κ» ο περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου κ. Γ. Μαχαιρίδης.

Η Περιφέρεια Ν. Αιγαίου (Κυκλάδες και Δωδεκάνησα) εμφανίστηκε στα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής ως η «πρωταθλήτρια» της ανεργίας στην Ελλάδα, με ποσοστό 30,4%, δηλαδή διπλάσιο του μέσου όρου για τον Μάρτιο. 

Ωστόσο, όπως αποκαλύπτει στην «Κ» ο κ. Μαχαιρίδης, αν και τα ποσοστά έχουν αυξηθεί, το μέγεθος της ανεργίας (σύμφωνα με τα στοιχεία ο ένας στους τρεις δεν εργάζεται) είναι πλασματικό. Και αυτό, διότι, όπως λέει ο ίδιος, υπάρχουν επιχειρηματίες στα νησιά οι οποίοι απολύουν τους εργαζομένους τους, εκείνοι εγγράφονται στο ταμείο ανεργίας και εν συνεχεία, χωρίς να τους προσλαμβάνουν επίσημα, τους «έχουν στη δούλεψή τους με αρκετά χαμηλότερες αποδοχές, οι οποίες δεν εμφανίζονται πουθενά, διότι είναι μαύρες»!

Η παράνομη εργασία είναι δύσκολο να ελεγχθεί, καθώς στην Επιθεώρηση Εργασίας της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου υπηρετεί μόνο ένας υπάλληλος, ο οποίος καλείται να καλύψει όλα τα νησιά των Κυκλάδων και της Δωδεκανήσου. Πάντως, η πραγματική ανεργία έχει πλήξει κυρίως την ηλικιακή ομάδα των 25-40 ετών, ενώ σοβαρότατο πρόβλημα αντιμετωπίζουν κυρίως οι νέοι πτυχιούχοι, οι οποίοι αδυνατούν να βρουν δουλειά στο αντικείμενο των σπουδών τους. Την ίδια ώρα, υπάρχουν ακόμα και 70χρονοι στη Ρόδο οι οποίοι παίρνουν επίδομα ανεργίας!

Επιπλέον, πολλές από τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε Κυκλάδες και Δωδεκάνησα δηλώνουν αδυναμία να προσλάβουν Ελληνες, καθώς δεν υπάρχει προσφορά για τις θέσεις που ζητούν από ντόπιους. Οπως εξηγεί στην «Κ» ο περιφερειάρχης, «οκτώ στις δέκα καθαρίστριες και εννιά στους δέκα κηπουρούς είναι αλλοδαποί, ενώ στον τομέα της φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων εργάζονται σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες από το πρώην ανατολικό μπλοκ (Πολωνές, Βουλγάρες κ.ά.), καθώς οι Ελληνίδες δεν επιθυμούν τέτοιου είδους απασχόληση, παρότι ο μηνιαίος μισθός ξεπερνά τα 700 ευρώ».

Στον τομέα του τουρισμού, αρκετοί επαγγελματίες, κυρίως ξενοδόχοι, προτιμούν να προσλάβουν ως μαθητευόμενους αποφοίτους τουριστικών σχολών. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της περιφέρειας, το καλοκαίρι (λόγω της τουριστικής ανόδου) η ανεργία προβλέπεται να μειωθεί. «Υπολογίζουμε ότι από 3%-4% πέρυσι τον Ιούλιο, φέτος θα κινηθεί περίπου στο 5%-6%», καταλήγει ο κ. Μαχαιρίδης.

Ισως το μόνο παρήγορο στοιχείο στον χάρτη της εργασίας των νησιών του Νοτίου Αιγαίου είναι ότι ο πρωτογενής τομέας, που είχε συρρικνωθεί σημαντικά από το 2000 έως το 2008, αρχίζει να δείχνει σημάδια ανάκαμψης, καθώς υπάρχει επιστροφή στην αγροτική παραγωγή, με ομάδες κυρίως νέων ανθρώπων που έχουν ξεκινήσει τα βήματά τους στις βιολογικές καλλιέργειες. 

Πρόσφατα (στα τέλη Απριλίου), η τέως υπουργός Εργασίας κ. Λούκα Κατσέλη υπέγραψε με τον περιφερειάρχη Ν. Αιγαίου πρωτόκολλο συνεργασίας για την υλοποίηση προγραμμάτων απασχόλησης στην περιφέρεια, ύψους 5,2 εκατ. ευρώ. 

Οι ωφελούμενοι των προγραμμάτων, δηλαδή οι μακροχρόνια και βραχυχρόνια άνεργοι, οι υποαπασχολούμενοι ελεύθεροι επαγγελματίες - επιστήμονες και οι άνεργοι έως 30 ετών, πέρα από την προώθησή τους στην αγορά εργασίας, θα κληθούν να συμβάλουν στην υλοποίηση δράσεων κοινωφελούς χαρακτήρα, αφού τα έργα που έχουν εγκριθεί διαθέτουν κοινωνικό αντίκρισμα.

Της Ελενας Καρανάτση

Πηγή Καθημερινή

18.6.2011

Σχόλιο δικό μας :

Θεωρούμε απαράδεκτο ο κ. Μαχαιρίδης να προβαίνει σε απλές διαπιστώσεις και περιγραφές ενός πράγματι υπαρκτού και μη κοινωνικά αποδεκτού φαινομένου. Είναι ή δεν είναι εκπρόσωπος της πολιτείας? Τι κάνει για να λυθεί το πρόβλημα? Το γεγονός πως υπάρχει μοναχά ένας υπάλληλος για να διενεργεί ελέγχους σε ολόκληρες τις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα δεν αποτελεί δικαιολογία για τη μη διενέργεια των απαιτουμένων ελέγχων. 

Η γράφουσα τυχαίνει να έχει διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την απασχόληση νεαρών παιδιών- κυρίως από τις Βαλκανικές χώρες απόφοιτους τουριστικών σχολών- σε ξενοδοχεία πολυτελείας τα οποία υποκαθιστούσαν το μόνιμο προσωπικό. Οχι μόνο δεν μιλούσαν την Ελληνική γλώσσα μα ούτε καλά καλά την Αγγλική. Και όμως αυτά τα άτομα απασχολούνταν σε θέσεις κλειδιά μεγάλων και πολυτελών μονάδων και έμμεσα εκπροσωπούν την εικόνα της Ελλάδας προς τα έξω. Το επιδοτούμενο προσωπικό δεν βοηθά απαραίτητα την ανάπτυξη. Αντίθετα όπως έχει αποδειχθεί δημιουργεί περισσότερους ανέργους αφού οι ξενοδόχοι προτιμούν το "τσάμπα" προσωπικό από τους επαγγελματίες με την πολύχρονη εμπειρία οι οποίοι κοστίζουν. Οι απλές διαπιστώσεις του κ. Μαχαιρίδη δεν βοηθούν. Θα βοηθούσε καλύτερα εάν έπαιρνε πρωτοβουλίες προκειμένου να μετακινηθεί το πλεονάζον προσωπικό που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στιβαγμένο σε περιττές υπηρεσίες της Αθήνας εκεί που υπάρχουν ανάγκες. Οι απλές διαπιστώσεις μπορούν να γίνονται από τους πολίτες, όχι όμως από τα δημόσια πρόσωπα. Είναι αστείο να καταγγέλλουν παθογένειες για τις καταπολέμηση των οποίων μοναδικός αρμόδιος δεν είναι άλλος από τον εαυτό τους. Τα δημόσια πρόσωπα αμοίβονται για να δίνουν λύσεις και όχι να αρκούνται σε απλές διαπιστώσεις. 

Πηγή Καθημερινή

18.6.2011

Ψαρά-Αντίψαρα, αφτιασίδωτα νησιά

«Εντάξει, στα Ψαρά δεν έχω πάει ποτέ μου, αλλά τα ξέρω από το μάθημα της Ιστορίας στο σχολείο. Αλλά τα Αντίψαρα, τι να σου πω, δεν τα είχα ακούσει καν...», ομολόγησα στον συνταξιδιώτη μου τον Φρόντι, την ώρα που μου έδινε τις συντεταγμένες του επόμενου προορισμού μας. «25 μοίρες και 32΄ ανατολικό μήκος, 38 μοίρες και 32΄ βόρειο πλάτος. Θα διασχίζουμε όλο το κεντρικό Αιγαίο και θα είμαστε εκεί σε λιγότερο από τρεις ώρες, τώρα που το πέλαγος είναι γαληνεμένο», μου είπε, και κατέβασε τη μανέτα του γκαζιού. Οι 60 ίπποι της εξωλέμβιας πλάναραν το σκάφος μέσα σε 4-5 δευτερόλεπτα, και εμείς ξεκινήσαμε για άλλη μια ξεχασμένη γωνιά του Αιγαίου.

Διασχίζοντας το Αιγαίο

Φεύγοντας από τη Σύρο, περάσαμε ανοιχτά από τον κάβο του φάρου της Λιβάδας (την ανατολική άκρη της Τήνου) και βγήκαμε στην ανοιχτή θάλασσα με πορεία 12 μοίρες. Στα πρώτα μίλια ένα κοπάδι δελφίνια ακολουθούσε το σκάφος μας από απόσταση. Μετά, τίποτα. Θάλασσα και ουρανός μάς τύλιγαν από παντού. Ακριβώς οι συνθήκες που λάτρευε ο Φρόντις. Κρατώντας χαλαρά το τιμόνι και ρίχνοντας κάθε τόσο ματιές στην πυξίδα, ξεκίνησε έναν ακόμα από αυτούς τους μεγάλους μονόλογους-ξεναγήσεις του στον τόπο και την Ιστορία.

«Στην Οδύσσεια, στη ραψωδία Γ΄, ο Ομηρος αναφέρει το νησί με το όνομα Ψυρίη. Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι δεν ξεπερνούν τους 400, στα μυκηναϊκά χρόνια όμως, τον 13ο και τον 12ο αιώνα π.Χ., ζούσε εδώ μια πολυάριθμη κοινότητα που ευημερούσε. Μέχρι σήμερα δεν έχουν εντοπιστεί τα ερείπια της πόλης όπου ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι, βρέθηκε όμως το νεκροταφείο, δίπλα στην αμμουδερή παραλία Αρχοντίκι, στα δυτικά. Οι αρχαιολόγοι έχουν ανασκάψει γύρω στους 50 κιβωτιόσχημους τάφους, με πολλές ταφές μέσα στον καθένα από αυτούς, όλες πλούσια κτερισμένες με αμφορείς, όπλα και κοσμήματα....».

Μέσα στις επόμενες ώρες είχα μάθει τα πάντα για την ιστορία, τη γεωλογία, τη γεωγραφία και τον πολιτισμό αυτών των δύο μικρών νησιών που βρίσκονται στα βορειοδυτικά της Χίου.

«Αυτή είναι η Μαύρη Ράχη, των Ψαρών η ολόμαυρη ράχη. Τα δύο ξωκλήσια που βλέπεις εκεί πάνω, ο Αη Γιάννης ο Πρόδρομος και η Αγία Αννα, είναι χτισμένα πάνω στα ερείπια αρχαίων κτισμάτων, πιθανότατα στο κέντρο ενός αρχαίου κάστρου από το οποίο σήμερα δεν σώζεται κανένα ίχνος. Εδώ πάνω οι Ψαριανοί είχαν τοποθετήσει κανόνια, και με αυτά προσπάθησαν να αποκρούσουν την επίθεση των Αιγυπτίων του Ιμπραήμ, τον Ιούνιο του 1824. Οι 120 πολεμιστές Ψαριανοί που ήταν ταμπουρωμένοι εδώ πάνω, όταν είδαν ότι κάθε αντίσταση ήταν πλέον μάταιη, έβαλαν φωτιά στα μπαρουτοβάρελα και αυτοανατινάχθηκαν, παρασύροντας στον θάνατο και πολλούς από τους αντιπάλους τους....». Λίγο πιο βόρεια, στη δυτική άκρη του μοναδικού οικισμού του νησιού, περίοπτος σαν φάρος, ξεχωρίζει ο επιβλητικός ναός του Αγίου Νικολάου. «Τον έχτισαν οι Ψαριανοί ανάμεσα στο 1785 και 1793, και τον αφιέρωσαν στον Αγιο Νικόλαο, να προστατεύει τους ναυτικούς τους που ταξίδευαν ήδη από τότε σε κάθε γωνιά της Μεσογείου με τα καράβια που ναυπηγούσαν οι ίδιοι. Τα πιάτα που είναι εντοιχισμένα στους εξωτερικούς τοίχους του ναού είναι αυτά με τα οποία οι Ψαριανές νοικοκυρές έφερναν τα κεράσματα στους εργάτες. Ο ναός καταστράφηκε κατά τη λεηλασία του νησιού το 1824, και τότε χάθηκαν και όλα τα κειμήλιά του. Επισκευάστηκε όμως το 1863, και από τότε διατηρεί τη λαμπρότητά του, όπως τον βλέπεις...».

Μεθυστική ομορφιά

Κάναμε τον περίπλου των Ψαρών με χαμηλή ταχύτητα, για να απολαμβάνουμε τα πανέμορφα τοπία. Στα 45 χιλιόμετρα της ακτογραμμής του νησιού μέτρησα 20 αμμουδερές και 18 βοτσαλένιες παραλίες, η μια πιο όμορφη από την άλλη! Μέσα στον όρμο του λιμανιού, εύκολα προσβάσιμες και με τα πόδια, μας εντυπωσίασαν οι παραλίες Λαζαρέτα και Μεγάλη Αμμος, με ψιλό βοτσαλάκι και μικρά κοχύλια. Στον μυχό της δυτικής πλευράς της Μαύρης Ράχης, πέντε λεπτά με τα πόδια από τον οικισμό, βρίσκεται η παραλία Κάτω Γιαλός. Στον όρμο του Αγίου Νικολάου, λίγο πιο βόρεια, βρίσκεται η παραλία Λάκκα με τα λευκά βότσαλα, η τεράστια και πανέμορφη αμμουδερή παραλία Αρχοντίκι, και πιο βόρεια ακόμα το Φτελιό, με τα πολύχρωμα βότσαλα και τα βαθιά νερά. Αλλά οι πιο όμορφες παραλίες είναι αυτές της ανατολικής ακτής, με τα άγρια μαύρα βράχια από πίσω τους, τα ψιλά βότσαλα και τα βαθιά πελαγίσια νερά μπροστά τους, προσιτές μόνο με σκάφος. Μεθυσμένος από την ομορφιά, έμεινα να κοιτάω τη μια εικόνα του παραδείσου μετά την άλλη. Οταν ολοκληρώσαμε τον περίπλου, κοίταξα τον συνταξιδιώτη μου και είπα: «Διάλεξε εσύ. Εγώ δεν μπορώ να διαλέξω ποια είναι η ωραιότερη!». «Την ωραιότερη δεν την είδες ακόμα!», μου είπε ο Φρόντις.

Παρέα με αγριοπερίστερα

Και έτσι, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, φτάσαμε στα Αντίψαρα. Εδώ, βρίσκεται ένας από τους τελευταίους ξεχασμένους φυσικούς παραδείσους, ίσως ο μαγευτικότερος σε όλο το Αιγαίο! Δεν υπάρχουν κτίσματα σε αυτό το άγριο ερημονήσι, εκτός από δύο ταπεινά ξωκλήσια, ούτε και κανένα άλλο ίχνος ανθρώπινης παρουσίας. Το τοπίο έχει μείνει αναλλοίωτο: μαύρα και καφέ βράχια, χαμηλοί λόφοι σκεπασμένοι με θάμνους, και πολλοί προστατευμένοι ορμίσκοι με υπέροχους αμμουδερούς μυχούς και κρυστάλλινα νερά. Μια χούφτα γης, ένας βράχος στη μέση του πελάγους, κι όμως έχει 18 αμμουδιές, η μια πιο όμορφη από την άλλη!

Ενα κοπάδι αγριοπερίστερα πετάχτηκε από μια θαλασσοσπηλιά, και καθώς πετούσαν από πάνω μας μου ήρθαν στον νου οι στίχοι του Ελύτη.

«Μες στης ερημιάς το αγέρι / όλα αγιάζουνε μεμιάς / πιάνεις του Θεού το χέρι / και στα σύννεφα ακουμπάς / σαν αγριοπεριστέρι...»

Του Στέφανου Ψημένου

Πηγή Καθημερινή

4.6.2011

Σε "πόλεμο" οι ξενοδόχοι με το υπουργείο Τουρισμού για περικοπές επιδοτήσεων

Πόλεμος φαίνεται ότι ξεκινάει μεταξύ των ξενοδόχων και του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού μετά την απόφαση του υφυπουργού Τουρισμού κ. Γ. Νικητιάδη να υπάρξει περιορισμός στον νέο αναπτυξιακό νόμο και να μην επιδοτούνται οι τουριστικές μονάδες που λειτουργούν με το σύστημα «all inclusive», δηλαδή που δέχονται πελάτες και γκρουπ με όλα τα έξοδα πληρωμένα στην τιμή του «πακέτου».

Ο υφυπουργός ζήτησε αλλαγή των διατάξεων του αναπτυξιακού νόμου και στο μέλλον θα απαιτείται υπεύθυνη δήλωση του επενδυτή ότι για τουλάχιστον πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση της επένδυσης η ξενοδοχειακή μονάδα δεν θα λειτουργεί με το σύστημα «all inclusive» ούτε θα συνεργάζεται με τουριστικά γραφεία που προωθούν παρόμοια προϊόντα τουρισμού.

Η πρόθεση του κ. Νικητιάδη είναι προφανής. Επιδιώκει οι τουρίστες που θα φθάνουν στην Ελλάδα να μην ξοδεύουν όλα τους τα χρήματα μέσα στα ξενοδοχεία, αλλά να διαχέονται τα οφέλη στις περιοχές που βρίσκονται τα μεγάλα ξενοδοχεία. Η εν λόγω εξέλιξη, όπως αναφέρει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων, αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα ότι ο σημερινός υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού αναλώνεται σε ερασιτεχνικές και μη αποδοτικές προσπάθειες, οι οποίες δεν προσδίδουν προστιθέμενη αξία, δεν επιφέρουν κάτι στην αναστροφή της μείωσης του τουρισμού, ούτε και στην αναπτυξιακή του προοπτική, αλλά απεναντίας εάν γίνουν πράξη θα αποστερήσουν από τις ελληνικές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις τη σταθερά παγκόσμια αυξανόμενη ζήτηση υπηρεσιών «all inclusive», ιδιαίτερα στις υψηλές κατηγορίες.

Σε περίπτωση που υιοθετηθεί μια τέτοια πρόταση, συνεχίζει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων στην ανακοίνωσή της, θα οδηγήσει « σε ακόμη μεγαλύτερη πτώση της ανταγωνιστικότητας του τουριστικού μας προϊόντος. Θα χαροποιούσε δε ιδιαιτέρως τους ανταγωνιστές μας - όπως Τουρκία, Αίγυπτο, κ.ά.-που θα έμεναν μόνοι παίκτες σε ένα ραγδαία αυξανόμενο κομμάτι της τουριστικής ζήτησης"

Τι είναι το σύστημα «all inclusive»
Το σύστημα «all inclusive» αποτελεί διεθνές τουριστικό προϊόν με διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση σε βασικές μας αγορές, όπως η Αγγλία, η Γερμανία και η Ρωσία. Το σύστημα «all inclusive» από τα ξενοδοχεία σημαίνει ότι οι πελάτες πληρώνουν ένα «πακέτο» που περιλαμβάνει τη διαμονή τους στο ξενοδοχείο και τρία γεύματα (δηλαδή, πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό), ενώ σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να περιλαμβάνει επιπλέον ποτά, σνακ και ενδεχομένως και θαλάσσια σπορ.

Οι τουρίστες οι οποίοι επιλέγουν το σύστημα «all inclusive» για τις διακοπές τους συνήθως δεν κυκλοφορούν εκτός ξενοδοχείου, με αποτέλεσμα να μην ενισχύουν οικονομικά τις επιχειρήσεις, όπως εστιατόρια και μπαρ, της περιοχής.

Ο λόγος για τη ραγδαία ανάπτυξή του είναι ότι απαντά εν μέσω οικονομικής κρίσης στη βασική ανάγκη της μέσης οικογένειας:

● Να γνωρίζει και να δεσμεύει από πριν το συνολικό κόστος των οικογενειακών διακοπών.

Τα τελευταία χρόνια αυξάνεται ραγδαία και η ζήτησή του από τους έλληνες ταξιδιώτες.

Πηγή Το Βήμα

13.7.2010

Σημείωση δική μας :

Από πότε το κράτος παρεμβαίνει στις εμπορικές συμφωνίες των ιδιωτικών επιχειρήσεων με τους εταίρους τους? Ας φροντίσει να βάλει στα του οίκου του μια τάξη , όπως να μειώσει τις σπατάλες στις επιχειρήσεις που άπτονται της αρμοδιότητάς του - π.χ. οι εποπτευόμενοι φορείς από το πρώην Υπουργείο Τουρισμού που χρωστάει της Μιχαλούς στις επιχειρήσεις που παρείχαν υπηρεσίες σε αυτούς τους φορείς και παραμένουν ανεξόφλητοι εδώ και πολλούς μήνες και ας αφήσει τον ιδιωτικό τομέα να αποφασίζει μόνος του πως θα λειτουργήσει. Εξ άλλου εάν το Δημόσιο επιθυμεί να κάνει κουμάντο στις τουριστικές επιχειρήσεις ας φροντίσει να αναβιώσει τα ξενοδοχεία Ξενία που ρημάζουν ερειπωμένα ανά την Ελλάδα και ας ασκήσει εκεί την πολιτική που επιθυμεί, όχι όμως σε ξένα χωράφια κατά το "έλα παπού μου να σου δείξω τ' αμπελοχώραφά σου".....

Η κατάρρευση των τιμών προκαλεί μεγαλύτερα προβλήματα στον τουρισμό

«Πόλεμος» τιμών με εκπτώσεις που φθάνουν σε υψηλά επίπεδα μαίνεται στα τουριστικά καταλύματα της χώρας.

Στη διαπίστωση αυτή έχει προχωρήσει το προεδρείο του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, επισημαίνοντας ότι περιοχές της χώρας πλειοδοτούν έναντι άλλων σε διαφημιζόμενες τιμές ανά ημέρα, συγκρίνοντας ετερόκλητα και μη συγκρίσιμα τουριστικά προϊόντα.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΣΕΤΕ κ. Νίκο Αγγελόπουλο και τον αντιπρόεδρο κ. Ανδρέα Ανδρεάδη, τέτοιες γενικευμένες πρακτικές δεν βοηθούν στην αύξηση της τουριστικής ζήτησης. Ενώ προσφορές που συνοδεύονται με έξτρα παροχές μπορεί να λειτουργήσουν θετικά, η κατάρρευση των τιμών αποτρέπει τον υποψήφιο καλό επισκέπτη (γιατί τον προδιαθέτει αρνητικά επί των προσφερομένων υπηρεσιών) και οδηγεί σε συνολική υποβάθμιση του επιπέδου των τιμών και υπηρεσιών, αλλά ταυτόχρονα και σε ραγδαία μείωση της βιωσιμότητας των ελληνικών ξενοδοχειακών επιχειρήσεων.

Κακές υπηρεσίες

Οι εκπρόσωποι των ξενοδόχων θεωρούν ότι οι τιμές είναι κάτι σχετικό και συνδέονται πάντα με την ποιότητα των προσφερομένων υπηρεσιών. Συνεπώς, η απλή αναφορά σε χαμηλές τιμές δε προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό, απλά δημιουργεί εντυπώσεις. Η τιμολόγηση κατά τον Σύνδεσμο δεν γίνεται με βάση την εθνικότητα των πελατών. Οι προσφερόμενες τιμές διαφέρουν λόγω όγκου πωλήσεων, χρονική στιγμή πραγματοποίησης της κράτησης, τρόπο και χρόνο πληρωμής και όλων αυτών υπερισχύει ο νόμος της προφοράς και της ζήτησης. Στο πλαίσιο αυτό προειδοποιούν ότι η μείωση των τιμών έχει ένα όριο κάτω από το οποίο, αφ’ ενός μεν, δεν έχει νόημα η επιχειρηματική δραστηριότητα, αφ’ ετέρου δε, μειώνεται επικίνδυνα η ποιότητα. Oταν μειώνονται οι τιμές, η πρώτη προσπάθεια μείωσης του κόστους γίνεται με μείωση προσωπικού, που επιφέρει κακές υπηρεσίες και αύξηση της ανεργίας. Η εκτεταμένη έρευνα, η συλλογή πληροφοριών και οι έγκαιρες κρατήσεις εξασφαλίζουν καλές τιμές, σύμφωνα με τον ΣΕΤΕ στους καταναλωτές.

Μεγάλη επιλογή

Στην Ελλάδα υπάρχουν περί τις 10.000 ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών και σε πολλά επίπεδα τιμών και 40.000 επιχειρήσεις ενοικιαζομένων δωματίων και διαμερισμάτων. Aρα, συμπεραίνει ότι υπάρχει πολύ μεγάλη επιλογή λόγω αριθμού και διασποράς των επιχειρήσεων και είναι αδύνατη η λειτουργία τύπου καρτέλ για συμφωνία τιμών. Bέβαια, θεωρεί ότι σε ένα τόσο μεγάλο τομέα όπως ο τουριστικός, με τόσο πολλές επιχειρήσεις, αναπόφευκτα θα υπάρχουν και οι κακοί επαγγελματίες, οι «της αρπαχτής». Αυτοί κάνουν κακό στους υπόλοιπους και προτείνει με τη βοήθεια των καταναλωτών και των ενώσεων αυτών, καθώς και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, να καταγγελθούν και να απομονωθούν.

Να σημειωθεί ότι οι ανταγωνιστές του ελληνικού τουρισμού και κυρίως αυτοί εκτός της Ευρωζώνης διαθέτουν πλεονεκτήματα, όπως έλεγχο συναλλαγματικών ισοτιμιών και χαμηλότερο λειτουργικό κόστος, με κυριότερο το εργατικό. Δεν έχουν περιορισμούς για διάφορους τρόπους επιδότησης tour operators και δεν έχουν ανάγκη χορήγησης visa Schengen.

Του Σταθη Κουσουνη

Πηγή Καθημερινή

26.6.2010 

(*Bruegel - The Peasant Dance, 1568, Oil on oak panel, 114 x 164 cm; Kunsthistorisches Museum Wien, Vienna) 

www.arthrosyllektis.blogspot.com

Από την Πόλη έρχομαι...(Περί Τουρισμού)

«Apo ellada eiste? Edo, edo elate. Kernaw tsai, kafe. Exo original maimou» … Ο Τούρκος έμπορος που μας έκανε να χαμογελάσουμε στο μεγάλο παζάρι της Πόλης με τις «επώνυμες» τσάντες του -μιλάμε όντως για ορίτζιναλ μαιμούδες- δεν είναι το μόνο που θα θυμάμαι από το τριήμερο που περάσαμε με τη γυναίκα μου στην Κωνσταντινούπολη. Είχαμε χρόνια να επισκεφθούμε την Τουρκία, και αν κάτι συνειδητοποιήσαμε είναι το πόσο στρεβλή εικόνα έχουμε πλέον στην Ελλάδα γι’ αυτό που ευρύτερα ονομάζεται παροχή υπηρεσιών.

Από πού να ξεκινήσω; Από τον ταξιτζή που μόλις κατάλαβε ότι ήμασταν Ελληνες μας έβαλε cd με ελληνική μουσική; Από τον ιδιοκτήτη του δωματίου που νοικιάσαμε και έμεινε μαζί μας μία ώρα, προτείνοντάς μας πού και πώς να αξιοποιήσουμε καλύτερα τον χρόνο μας; Από τον ξεναγό στην Αγιά Σοφιά που μας οδήγησε και στην αγορά (χωρίς επιπλέον αμοιβή), εφιστώντας μας την προσοχή τι να αποφύγουμε; ΄Η από τους απλούς πολίτες που, βλέποντάς μας με τον χάρτη, προσπαθούσαν να μας βοηθήσουν χωρίς καν να ξέρουν αγγλικά;

Το τριήμερο στην Πόλη ήταν αποκαλυπτικό. Οι Τούρκοι γνωρίζουν άριστα τι σημαίνει «παρέχω υπηρεσίες», είτε εργάζονται σε ακριβά εστιατόρια είτε σε συνοικιακά μικρομάγαζα. Σε εντυπωσιάζουν με την ακάματη εργατικότητά τους και δεν χάνουν ποτέ το χαμόγελο και την ευγένειά τους. Οι δε έμποροι έχουν δαιμόνια εφευρετικότητα για να μπεις στο μαγαζί τους και όταν το πετύχουν σε κάνουν να αισθάνεσαι «αφέντης» τους χωρίς να γίνονται δουλικοί. «Προφανώς περισσότερο εγώ θέλω να πουλήσω από ό, τι εσείς να αγοράσετε» μας είπε ένας, όταν έκρινε ότι θίγουμε πλέον την αξιοπρέπειά του με το εξαντλητικό παζάρι που μας είχαν πει να κάνουμε σε κάθε μας συναλλαγή.

Προσπαθώντας να κρύψω την έκπληξη, αλλά και την αμηχανία μου έναντι ενός μαγαζάτορα που μας κατέβαζε αγόγγυστα δεκάδες χαλιά και κιλίμια (ενώ εμείς δεν θέλαμε να αγοράσουμε), θυμήθηκα τι μου είχε συμβεί τρεις μέρες πριν σε κατάστημα της Κλαυθμώνος. Ενδιαφερόμουν να αγοράσω μια μικρή τηλεόραση και όταν ζήτησα από τον μοναδικό υπάλληλο να μου πει «γιατί η εικόνα ενός μοντέλου δεν φαίνεται τόσο καλή», μου απάντησε με δυσπερίγραπτη βαριεστημάρα ότι «από μακριά όλες οι τηλεοράσεις είναι ίδιες»! Μόνο χάρη δεν μου είπε ότι μου έκανε επειδή του ζήτησα να με εξυπηρετήσει στο μαγαζί του...

Το τριήμερο στην Πόλη μάς θύμισε μια Ελλάδα που έχει από πολλά χρόνια χαθεί στη χοάνη του εύκολου κέρδους με τον ελάσσονα κόπο. Καλοπεράσαμε με τις επιδοτήσεις και τα δανεικά και πιστέψαμε ότι ανακαλύψαμε τον μήνα που θρέφει τους έντεκα. Δεν ξέρω αν η κρίση είναι ευκαιρία, αλλά είναι βέβαιο ότι θα μας προσγειώσει επιτέλους στην πραγματικότητα.

Tου Κωνσταντινου Ζουλα / zoulas@kathimerini. gr


Πηγή Καθημερινή
1.4.2010

Βάθεια, ένα ανοιχτό μουσείο....

Το πολυφωτογραφημένο χωριό της Μάνης, με τις περίφημες πυργογειτονιές

Η Βάθεια είναι μάλλον το πιο πολυφωτογραφημένο χωριό της Μάνης, και όχι άδικα. Ο οικισμός πήρε τη σημερινή του μορφή μετά τον 18ο αιώνα και και ήταν «στις δόξες του» το 19ο αιώνα με 300 κατοίκους, οι οποίοι είχαν ασχολούνταν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, το κυνήγι και ...βεβαίως την πειρατεία! Η τελευταία ήταν επικερδής ως τα τέλη του 19ου αιώνα, μετά όμως η δράση των πειρατών μειώθηκε κι έτσι ξεκίνησαν την καλλιέργεια της ελιάς και στη Βάθεια λειτούργησαν τέσσερα ελαιοτριβεία.

Αστυφιλία

Από το 1900 όμως και μετά το χωριό άρχισε να ρημάζει με την φυγή των κατοίκων προς τις μεγάλες πόλεις και τη μετανάστευση. Το 1980 είχε σχεδόν ερημωθεί. Είχαν απομείνει ελάχιστοι κάτοικοι (11 συνολικά), κυρίως ηλικιωμένες γυναίκες. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή εμφανίστηκε για πρώτη φορά η ΔΕΗ στη Βάθεια και ως «από μηχανής Θεός» ο ΕΟΤ με μια σπάνια εκδήλωση κρατικής εποικοδομητικής πρωτοβουλίας και παρέμβασης. Αναστύλωσε και αναπαλαίωσε τα παλαιά πυργόσπιτα με ευλάβεια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνον η Μάνη να γίνει τουριστικός προορισμός, αλλά να γίνει και ευρύτερα γνωστή.

Οπως γράφει ο κ Κων. Κατσιγιάννης πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ και τέως γενικός διευθυντής ΕΟΤ: «Ουσιαστική παρέμβαση του ΕΟΤ που αποτέλεσε πρακτικά και την πρώτη σύνδεση της τουριστικής ανάπτυξης με την αρχιτεκτονική κληρονομιά έγινε αργότερα, κατά την περίοδο 1975-1985, με τη μελέτη και τη μετατροπή ιδιωτικών παραδοσιακών κτισμάτων σε τουριστικά καταλύματα, σε αριθμό παραδοσιακών οικισμών της χώρας (Βάθεια-Αρεόπολη Λακωνίας, Μεστά και Ψαρά Χίου, Οία Κυκλάδων, Βυζίτσα και Μηλιές Μαγνησίας, Κορυσχάδες Ευρυτανίας, Πάπιγγο Ιωαννίνων) με την κατασκευή άνω των 100 ξενώνων. Η πολιτεία ενθαρρύνει ανάλογες δράσεις, αφού προβλέπεται η επιδότηση για τη μετατροπή υπαρχόντων παραδοσιακών κτισμάτων σε τουριστικά καταλύματα, με ποσοστό 40% της συνολικής δαπάνης, σύμφωνα με τις διατάξεις του αναπτυξιακού νόμου». Ετσι, η Βάθεια ζωντάνεψε κτιριακά και χρησιμοποιήθηκε σαν πρότυπο. Θεωρείται ο «Παρθενώνας» της μανιάτικης αρχιτεκτονικής, ενώ από ορισμένους αποκαλείται «Νέα Υόρκη της Μάνης», επειδή όλα τα κτίσματα είναι πύργοι διώροφοι, τριώροφοι και τετραώροφοι, πάνω στον λόφο με θέα προς τη θάλασσα.

Πυργόσπιτα

Σήμερα, η Βάθεια αποτελεί ένα ανοιχτό μουσείο με τις πυργογειτονιές των τεσσάρων οικογενειών: των Καλλιδωνιάνων, των Καραμπατιάνων, τις 40 πυργοκατοικίες της μεγαλογενιάς των Μιχαλακιάνων, τις πυργοκατοικίες του Δρακουλαράκου και του Εξαρχάκου που είναι κι αυτοί Μιχαλακιάνοι, ενώ στην πλαγιά του χωριού βρίσκεται το πυργόσπιτο των Λαγουδιάνων με σπίτια, στέρνες, αλώνια και κοιμητήρι. Βέβαια, δεν μπορείτε να μπείτε μέσα. Οταν ο ΕΟΤ αναπαλαίωσε τα πυργόσπιτα δεν τα απαλλοτρίωσε. Εκανε μια σύμβαση με τους κληρονόμους των πυργόσπιτων που δεν ανανέωσε μετά το τέλος της.

Ο εξαίρετος οδηγός της Μάνης που κρατάω στα χέρια μου γραμμένος από τον κ. Γ. Βενιζελέα (Εκδόσεις Αδούλωτη Μάνη) με πληροφορεί πως στη Βάθεια υπάρχουν έξι ξενώνες με δυνατότητα διαμονής 32 ατόμων. Εγώ στην επίσκεψή μου πριν από δύο εβδομάδες δεν βρήκα άνθρωπο να μιλήσω. Προφανώς λειτουργούν μόνον το καλοκαίρι.

Χρήσιμες πληροφορίες

Πώς να πάτε:

Με το πιστό σας Ι.Χ. μέσω Κορίνθου-Τριπόλεως- Γυθείου. Επίσης, έσω Καλαμάτας-Καρδαμύλης.

Πού να φάτε:

Ανοιχτά μαγαζιά θα βρείτε σίγουρα στην Αρεόπολη και στον Γερολιμένα. Και βεβαίως στο Γύθειο και την Καλαμάτα. Στην Αρεόπολη σας συνιστώ το Στέκι του Νικόλα και το Κουτούκι του Μπάρμπα Πέτρου.

Πού να μείνετε:

Αν δεν βρείτε κάτι ανοιχτό στη Βάθεια τότε να πάτε στην Αρεόπολη και το Οίτυλο που είναι σε απόσταση βολής. «Κάστρο Μαΐνη», Αρεόπολη, τηλ. 27330 - 51238. Ξενοδοχείο «ΤΡΑΠΕΛΑ», Αρεόπολη, τηλ. 27330 - 52690 & 27330 - 51370. «Selana Studios», Οίτυλο Λακωνίας, τηλ. 27330 53699 & 6977218328.

Του Ντινου Κιουση
 
Πηγή Καθημερινή
13.2.2010

Ενας πρώην παράδεισος (η "ανάπτυξη" στον τουρισμό)

Hταν ένα ήσυχο παραθαλάσσιο χωριό κάπου στη βόρεια Κρήτη. Κατοικούσαν δεν κατοικούσαν μια εκατοντάδα άνθρωποι. Τα μαγαζιά για τους επισκέπτες τρία. Ενας φούρνος που έφτιαχνε το πιο νόστιμο ψωμί που υπάρχει -προμήθευε όλη την περιοχή-, ένα μικρό μπακάλικο και μια ταβέρνα κυριολεκτικά πάνω στο κύμα, κατά παράβαση των νόμων, αλλά προς τέρψιν των τυχερών.

Δύο ποτάμια αριστερά και δεξιά καθόριζαν τα όρια του οικισμού και πρόσφεραν στον τόπο ένα διαφορετικό χρώμα. Η παραλία; Απίστευτη, τεράστια, με χρυσή άμμο και ανισόπεδο ανάγλυφο από τους αμμόλοφους. Η θάλασσα; Διάφανη, πρασινο-μπλε.

Και ύστερα ήρθε αυτό που στην περιοχή ονομάζουν «ανάπτυξη»...

Οι κτηνοτρόφοι κάτοικοι του χωριού ανακάλυψαν ότι ο τουρισμός αποδίδει. Ετσι, σε κάθε γωνιά ξεφύτρωσε και ένα ροζ κτίριο, εξαιρετικής αρχιτεκτονικής σύλληψης, τύπου πολυκατοικίας, με πολλά κολονάκια, αυτά που έλκουν την καταγωγή τους από την αρχαία Ελλάδα και την εφαρμογή τους από τη νεοελληνική κακογουστιά. Φυσικά, η νομοθεσία που αφορούσε τους όρους δόμησης, στο ύψος των ανεγειρόμενων κτιρίων και στην απόστασή τους από τη θάλασσα έγιναν ψηλά γράμματα που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει και ακόμα περισσότερο να τηρήσει με την ευγενική βοήθεια της τοπικής αρχής. Για σχέδιο πόλης ούτε κουβέντα, με αποτέλεσμα συχνά να ξεπηδά ένα οίκημα στη μέση του δρόμου ή πολλοί δρόμοι να καταλήγουν στο πουθενά. Σε κάθε γωνία ένα σούπερ μάρκετ με τα πράγματα φύρδην- μίγδην στα ράφια, η πλαστική παντόφλα δίπλα στα πεπόνια και τα παραδοσιακά κρητικά προϊόντα να λιάζονται ξαπλωμένα στα πλουμιστά στρώματα θαλάσσης. Το σκηνικό συμπληρώθηκε από δεκάδες ταβέρνες, την παραλία που συρρικνώθηκε, αφού οι οικοδομικές εργασίες απαιτούσαν μεγάλες ποσότητες άμμου και τη θάλασσα που απέκτησε κιτρινοπράσινο χρώμα.

Το άλλοτε ιδανικό χωριό μεταμορφώθηκε σε ένα συνοθύλευμα από μπετό και κακογουστιά. Δεν είναι μόνο που καταστράφηκε ένας τόπος. Είναι που σύντομα οι κάτοικοι θα καταλήξουν πιο φτωχοί απ’ ό,τι ήταν. Γιατί, βέβαια, κανείς δεν θέλει να επισκεφτεί έναν πρώην παράδεισο.

Tης Τανιας Γεωργιοπουλου

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

22.8.09

"Μένουμε Ελλάδα" αλλά πως?

Η κυρία Ειρήνη Παρίση, από την Αθήνα, γράφει σε επιστολή της στην εφμ Το Βήμα:

Βλέποντας χθες το σποτάκι στην τηλεόραση που προβάλλει την ελληνική φιλοξενία και τον τουρισμό και ακούγοντας τη φράση «ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τη φιλοξενία της κυρίας Σοφίας» αμέσως σκέφτηκα τη δική μας κυρία Σοφία από τη Χαλκιδική.

Την ευγενέστατη κυρία Σοφία όταν τον Μάιο κάναμε τηλεφωνική κράτηση για τα δωμάτια που νοικιάζει στην ακτή Κωβιού στη Σιθωνία για τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Τη γεμάτη διαβεβαιώσεις για την ποιότητα των δωματίων, την καταλληλότητά τους για την τετραμελή μας οικογένεια (με παιδιά ηλικίας τριών και ενός έτους). Δωμάτια ευρύχωρα με πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα, με καθημερινή καθαριότητα, κατάλληλα για οικογένειες.

Οταν, τέλος Ιουλίου, φτάσαμε στο συγκεκριμένο κατάλυμα, σοκαριστήκαμε. Από το μέγεθος του δωματίου (το παρκοκρέβατο του μωρού δεν πολυχωρούσε), την ύπαρξη σκαλιών μέσα στο δωμάτιο (παρά τις αντίθετες τηλεφωνικές διαβεβαιώσεις) αλλά κυρίως από το γεγονός ότι το δωμάτιο δεν πληρούσε κανέναν βασικό κανόνα υγιεινής και ασφάλειας! Φουρνάκι κουζίνας σκουριασμένο, τοποθετημένο πάνω σε ένα τραπεζάκι του οποίου τα πόδια στηρίζονταν σε τέσσερις αυτοσχέδιες κολονίτσες από τούβλα τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο. Νεροχύτης με ανάποδη κλίση και σε κακή κατάσταση. Μπάνιο δίπλα στην κουζίνα με πόρτα που δεν κλείνει (στυλ φυσαρμόνικα με κενό από κάτω) και μέσα στο μπάνιο ένα σιφόνι και τα νερά όλα στο πάτωμα. Δωμάτιο που μύριζε συνέχεια άσχημα (η χλωρίνη δεν καλύπτει τα πάντα).

Το χειρότερο από όλα όμως ήταν η στάση της δικής μας κυρίας Σοφίας. Πλήρης αδιαφορία και αντιμετώπισή μας σαν να ήμασταν εμείς οι προβληματικοί και όχι τα δωμάτια. Ψέματα στο τηλέφωνο προκειμένου να γίνει η πώληση και αδιαφορία από κοντά γιατί αρχές Αυγούστου και να φύγει ο ένας πελάτης θα βρεθεί σίγουρα άλλος!

Το θέμα είναι ότι μια τέτοια εμπειρία σε επηρεάζει και σε προδιαθέτει άσχημα όχι μόνο για το συγκεκριμένο κατάλυμα αλλά για τον προορισμό γενικότερα.

Η Χαλκιδική παλιά ήταν γεμάτη από γερμανούς τουρίστες, φέτος δεν είχε σχεδόν κανέναν. Γιατί οι Γερμανοί δεν είναι κορόιδα. Διώχνουμε μόνοι μας τον τουρισμό μας και με τον τρόπο μας διώχνουμε και του Ελληνες από την Ελλάδα.

Το ερώτημα είναι γιατί ο ΕΟΤ αντί να βγάζει μηνύματα όπως το «Μένουμε Ελλάδα» δεν ασχολείται με το να δίνει άδεια σε αυτά μόνο τα καταλύματα που πληρούν κάποιες- τουλάχιστον βασικές- προϋποθέσεις.

Θα θυμόμαστε λοιπόν κι εμείς για πάντα τη «φιλοξενία» της δικής μας κυρίας Σοφίας και δεν θα ξαναπάμε στη Χαλκιδική.

ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
19.8.09

Ομπρέλες, ξαπλώστρες, οι πληγές παραλιών

Συχνά ακαλαίσθητες πλαστικές παρεμβάσεις, ο εξοπλισμός της κακώς εννοούμενης οργανωμένης παραλίας στην Ελλάδα

Η επιχείρηση «ξαπλώστρα» στις παραλίες έχει εγκαινιαστεί εδώ και πολλά χρόνια, αλλά εσχάτως έχει σχεδόν γίνει κανόνας ακόμα και σε παραλίες που μέχρι πρότινος είχαν τη φήμη «ερημικής γωνιάς». Το κράτος, από τη δεκαετία του '80, παραχωρεί στους δήμους το δικαίωμα να τοποθετούν ομπρέλες και ξαπλώστρες στις παραλίες ή να υπενοικιάζουν αυτή τη δραστηριότητα σε ιδιώτες. Με τον καιρό, η πρακτική αυτή, που αποδείχθηκε άκρως προσοδοφόρα ειδικά στις τουριστικές παραλίες, τείνει να αποκτήσει διαστάσεις επιδημίας, με τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες να καλύπτουν κάθε ελεύθερο τετραγωνικό παραλίας παρά τα όσα ορίζει η νομοθεσία. Οι τιμές ενοικίασης ξεκινούν από 3 ευρώ το σετ και φτάνουν έως και τα... 50. Η συνήθης τιμή ωστόσο είναι 10 - 15 ευρώ στις δημοφιλείς παραλίες. Στις φθηνές περιπτώσεις, οι λουόμενοι στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον με τις πλαστικές καρέκλες και τα κουβαδάκια του διπλανού στο... κεφάλι. Στις ακριβές, μπορούν να απολαύσουν σέρβις πολυτελείας. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, μία δημοτική επιτροπή εγκρίνει τις θέσεις που θα μπορούν να τοποθετηθούν ομπρέλες και στη συνέχεια πραγματοποιείται ανοικτός πλειοδοτικός διαγωνισμός. Τα έσοδα από την υπενοικίαση ποικίλλουν από δήμο σε δήμο, ανάλογα βέβαια και με την «αξία» της παραλίας που υπενοικιάζεται. Κάποιοι δήμοι, μάλιστα, στη σύμβαση που υπογράφουν βάζουν πλαφόν στην τιμή της «ξαπλώστρας». Ομως, όπως οι ίδιοι ομολογούν, το όριο δεν τηρείται. Σε αυτή την περίπτωση, μόνο έπειτα από καταγγελίες πολιτών μπορεί να παρέμβει το ΣΔΟΕ και όχι ο δήμος. Σε κάποιους δήμους πάλι τα πράγματα έχουν κυριολεκτικά ξεφύγει, καθώς οι υψηλές τιμές στην παραλία σημαίνουν και περισσότερα χρήματα για τα ταμεία τους. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι με αυτά τα χρήματα μπορούν και πληρώνουν το προσωπικό που απαιτείται για την καθαριότητα της πλαζ, για τους ναυαγοσώστες κ.ά. Από τα έσοδα της κάθε παραλίας το 20% επιστρέφει στα κρατικά ταμεία, ενώ σε κάθε παραλία επιτρέπεται η τοποθέτηση εξοπλισμού μόνο στο 50% της συνολικής έκτασης. Αν η μία παραλία βρίσκεται δίπλα στην άλλη, ο δήμος οφείλει να ξεκαθαρίσει τα όρια και να επιβάλει απόσταση περίπου 100 μέτρων της μιας «επιχείρισης» από την άλλη. Οι πολίτες τυπικά έχουν το δικαίωμα να τοποθετήσουν την πετσέτα τους ή τη δική τους ομπρέλα όπου θέλουν.

Σοβαρό ρόλο στη διαμόρφωση της «αγοράς» παίζουν οι μεγάλες τουριστικές μονάδες, τα μεγάλα εστιατόρια και τα μπαρ.

Της Εφης Xατζηιωαννιδου

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

14.8.09

================================================================

ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ - Καθημερινός «πόλεμος» στη Χαλκιδική

Γιωτα Μυρτσιωτη

Στις απέραντες ακρογιαλιές της Κασσάνδρας Χαλκιδικής οι κοινόχρηστοι χώροι για τους λουόμενους είναι είδος πολυτελείας... Ξαπλώστρες και ομπρέλες από οργανωμένα καταστήματα εστίασης, διασκέδασης και μπιτς μπαρ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια επιλογής σε τουρίστες και κατοίκους να αναζητήσουν μια θέση απέναντι από τα κρυστάλλινα νερά χωρίς συνωστισμό και ηχορύπανση. Κατειλημμένες από ξαπλώστρες και ομπρέλες είναι και παραλίες απ’ άκρη σ’ άκρη στο πρώτο «πόδι» όπου δεκάδες καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος εκμεταλλεύονται τον χώρο που δικαιούνται στην πρόσοψή τους, δηλαδή το 60%, με το παραπάνω και με χωρίς... αποζημίωση.

Στη χρήση ιδιωτών κατοχυρώνονται και ορισμένοι κοινόχρηστοι χώροι σε ειδυλλιακές παραλίες που βγαίνουν σε δημοπρασία καταβάλλοντας για την εκμετάλλευσή τους ένα ποσό το οποίο, τις περισσότερες φορές, αρνούνται στη συνέχεια να καταβάλλουν στον Δήμο. Εκτός από τις οργανωμένες παραλίες, σε ιδιωτικές μετατρέπονται ελεύθερες ακτές από τους κατοίκους οικισμών που στήνουν μονίμως τον παραλιακό τους εξοπλισμό εκεί όπου σκάει το κύμα. Ο πόλεμος της ξαπλώστρας είναι γνωστός στη Χαλκιδική. «Είμαι εναντίον της ξαπλώστρας και ταυτίζομαι απόλυτα με τους λουόμενους.

Πρέπει να υπάρχουν χώροι όσοι θέλουν να στήνουν τη δική τους ομπρέλα. Ωστόσο, η εικόνα σε πολλές παραλίες είναι απογοητευτική, καθώς οι επαγγελματίες καταλαμβάνουν όλο το χώρο κι αυτό είναι ασυνειδησία...», δηλώνει στην «Κ» ο δήμαρχος Κασσάνδρας κ. Αριστείδης Κανέλης.

«Κλέφτες και αστυνόμοι» είναι το παιχνίδι που παίζει καθημερινά ο δήμος με τους επιχειρηματίες, αφού σχεδόν κανένας δεν τηρεί τους όρους και τα όρια στις ακτές. Οι ξαπλώστρες το πρωί πολλαπλασιάζονται παρά τα πρόστιμα που επιβάλλει ο δήμος, αλλά πέντε άνδρες της δημοτικής αστυνομίας στον Δήμο Kασσάνδρας δεν επαρκούν για τους ελέγχους. Καλλιθέα, Κρυοπηγή, Αθυτος, Καλλάνδρα, Πολύχρονο, Χανιώτη, Πευκοχώρι, Ποσείδι οργανωμένες επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται ειδυλλιακές παραλίες όπου η τιμή του σετ (2 ξαπλώστρες και ομπρέλα) ξεκινάει από 5 ευρώ και φθάνει ώς τα 20 ευρώ. Οσοι χρησιμοποιούν ξαπλώστρες και ομπρέλες των μπαρ της παραλίας είναι αναγκασμένοι να παραγγείλουν από το κατάστημα καφέ αναψυκτικά, νερό. Οσο για εκείνους που αρνούνται το συνωστισμό και την εκμετάλλευση, πρέπει να ψάξουν πολύ για να βρουν μια ελεύθερη γωνιά στις πανέμορφες ακρογιαλιές της Χαλκιδικής.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

14.8.09

Μένουμε Ελλάδα και το πληρώνουμε....

Iσως έχετε δει στην τηλεόραση τα σποτ της διαφημιστικής καμπάνιας «Μένουμε Ελλάδα» του υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης. Ισως πάλι να έχετε προσέξει τις μεγάλες αφίσες που έχουν κατακλύσει όλη τη χώρα. Και στο χαρτί και στο γυαλί, το σύνθημα είναι ίδιο: «Υπηρετώντας τον τουρισμό με ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, κερδίζουμε όλοι, δυναμώνουμε την Ελλάδα».

Και να τι είπαν οι ξένοι για εμάς: «Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον Βασίλη και τη μοναδική του εξυπηρέτηση» ή «Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη Μαρίνα και τα υπέροχα πρωινά της». Οπου Βασίλης είναι ένας καλοκάγαθος ταξιτζής, και Μαρίνα μια κυρία με ευγενική φυσιογνωμία, προφανώς ιδιοκτήτρια κάποιας πανσιόν.

Οσοι έχουν ξεμείνει στην Αθήνα και χρησιμοποιούν τα δημόσια μέσα μεταφοράς δεν θα ξεχάσουν τη θηριώδη καθυστέρηση του Προαστιακού, χθες το μεσημέρι, που χρειάστηκε περίπου 50 λεπτά για να μας μεταφέρει από τα Ανω Λιόσια στον Πειραιά. «Οι επιβάτες των δύο τελευταίων βαγονιών να επιβιβαστούν στο μπροστινό βαγόνι», μας ζητήθηκε διά μεγαφώνου στο σταθμό της Αθήνας. Οι επιβάτες, πολλοί από τους οποίους κουβαλούσαν ογκώδεις αποσκευές, καθώς το τρένο ερχόταν από το Κιάτο, υπάκουσαν. Κοντά στο σταθμό του Ρέντη το τρένο ακινητοποιήθηκε γύρω στο δεκάλεπτο πάνω σε μια υπερυψωμένη γέφυρα ενώ ο ήλιος μάς έλουζε αμείλικτα και ο κλιματισμός υπολειτουργούσε. «Στου Ρέντη θα αλλάξετε τρένο», μας είπαν ξανά από το μεγάφωνο.

«Να κατεβούμε να σπρώξουμε;» αναρωτήθηκε μια γριούλα με ψευτομοντέρνα ρούχα made in China, ενώ κάτι τουρίστες δεν καταλάβαιναν γρι. «Ις διζ Πιρέους;» ρωτούσαν σε κάθε ξεφόρτωμα.

Δεν θα ξεχάσουμε, λοιπόν, τη μοναδική εξυπηρέτηση του Προαστιακού και κυρίως δεν θα ξεχάσουμε ότι δεν μας ζητήθηκε ούτε μια συγγνώμη.

Κάποιος φίλος, που έκανε διακοπές σε ένα νησί, το οποίο απέχει περίπου εφτά ώρες από τον Πειραιά, μας έλεγε ότι δεν θα ξεχάσει τους γιαρμάδες που έκαναν 6 ευρώ το κιλό στο μίνι μάρκετ της Χώρας, ούτε την έκφραση που πήρε ένας Ελληνοαμερικανός συγγενής του, σε ένα παραλιακό καφέ, που μόλις είχε πληρώσει 5 ευρώ για μια μπάλα βιομηχανικό παγωτό.

Δεν θα ξεχάσω τις νυχτερίδες και τις αράχνες στον κλειδαμπαρωμένο πανέμορφο σιδηροδρομικό σταθμό του Αιγίου, που τουλάχιστον πρόλαβε να τον απαθανατίσει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στην πρώτη και την τελευταία σκηνή του «Θιάσου». Τι να την κάνουμε αυτή την ταπεινή αρχιτεκτονική κληρονομιά στην Ελλάδα των «μολ», των καλατραβέικων τόξων, των γηπέδων του γκολφ και της ημιυπαίθριας απληστίας; Ποια Ελλάδα δυναμώνουμε όταν αφήνουμε τα τρένα να ρημάζουν;

Η «συνείδηση» (με κεφαλαία στις αφίσες) δεν είναι μια ιδιότητα που αφυπνίζεται α λα καρτ. Ας μάθουμε να υπηρετούμε με συνείδηση τους συνανθρώπους μας, είτε είναι τουρίστες είτε όχι, είτε είναι ανώτεροί μας είτε -και ιδίως τότε- είναι φτωχοί και αδύνατοι. Το ψάρι της συνείδησης βρωμάει από το κεφάλι ενώ η αναλγησία των «μεγάλων» συντηρεί και ενθαρρύνει την αρπακτικότητα των «μικρών».

Tης Μαριαννας Τζιαντζη

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

12.8.09

Με μεράκι κατά της κρίσης

Ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι σαν κάτι να άλλαξε στη Χώρα της Κέας. Περισσότερος κόσμος και τα μαγαζιά μονίμως γεμάτα. Βεβαίως, το νησί δεν είναι μόνο όμορφο. Είναι δίπλα στην Αθήνα, μια ώρα και δέκα λεπτά από το Λαύριο. Ισως η κρίση «ευνόησε» περισσότερο τους προορισμούς του Σαββατοκύριακου και επιβάρυνε τις μακρινές αποστάσεις. Ισως πάλι η φετινή κίνηση στη Χώρα να οφείλεται και στο γεγονός ότι το μέσο εισόδημα των μόνιμων παραθεριστών δεν έχει θιγεί ιδιαίτερα.

Ομως, ούτε αυτή η ερμηνεία δεν επαρκεί για να αιτιολογηθεί το φαινόμενο της Χώρας, που μοιάζει σαν να μπαίνει σε μια νέα περίοδο ακμής. Ακόμη και η καταπληκτική δουλειά που έγινε με τη διάνοιξη και προβολή των αρχαίων μονοπατιών, δεν αρκεί για να εξηγήσει τη φετινή κινητικότητα. Η αλήθεια είναι ότι η Ιουλίδα, παρά τη φυσική γοητεία που σε καθηλώνει, έχει βιώσει μεγάλη απομόνωση λόγω των προβλημάτων που δημιουργεί η έλλειψη χώρων στάθμευσης και βασικών υποδομών, αλλά και η παραίτηση από την αναμέτρηση των προβλημάτων που χαρακτήρισε στο παρελθόν τους παράγοντες του Δήμου. Οι Τζιώτες σταδιακά εγκαταλείπουν τον τόπο ως μόνιμη κατοικία. Χτίζουν στα παράλια, στις εξοχές, ή φεύγουν για την Αθήνα και στα ανηφορικά καλντερίμια τον χειμώνα συναντάς μόνο γερόντια και μετανάστες.

Κι όμως, φέτος για πρώτη φορά συναντά κανείς νέους και πολλούς ξένους τουρίστες. Γερμανούς, Γάλλους, Δανούς. Aλήθεια, τι άλλαξε;

Μπορεί το «κλειδί» να είναι οι ίδιοι οι επαγγελματίες, που συγκροτούν την οικονομία της Χώρας. Αυτοί άλλαξαν. Εσκυψαν με μεράκι στα μαγαζιά τους και τα ανανέωσαν. Εξασφάλισαν εξαιρετική κουζίνα σε όλα τα ταβερνεία. Και σιγά σιγά η Χώρα, η γνωστή Ιουλίδα, έγινε συνώνυμη με τον συνδυασμό καλού φαγητού σε προσιτές τιμές. Ισως να ισχύει για όλους τους επαγγελματίες της Ιουλίδας, αυτό που είπε τις προάλλες ένας καλός συνάδελφος, όταν γεύτηκε την κουζίνα του Ρολάνδου, στην πλατεία της Χώρας, την οποία επισκέφθηκε ύστερα από αρκετά χρόνια.

«Ρολάνδε, έφερες τον πολιτισμό στην Χώρα», του είπε ο Κωνσταντίνος. Κι ο εστιάτορας, Κερκυραίος μάγειρας και απίθανος ψήστης, μου μετέφερε τα λόγια του πελάτη του, λες και είχε πάρει τα εύγε όλου του κόσμου.

Οντως, το φαγητό είναι πολιτισμός. Ιδιαίτερα όταν ξέρει να κάνει αξέχαστη τη γεύση και την οπτική απόλαυση μιας κοινής γόπας που έχει ψηθεί με μεράκι και γαρνίρεται από τις ντόπιες σαλάτες. Δεν πρόκειται απλώς για αίσθηση. Μεταφράζεται και σε 50% αύξηση της πελατείας όπως ομολογεί άλλος μερακλής της περιοχής ο οποίος άνευ πτυχίου θα μπορούσε να δώσει τις καλύτερες συνταγές μάνατζμεντ με τίτλο: «επιβιώνοντας με το μεράκι μέσα από την κρίση».

Tης Χριστινας Κοψινη

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

11.8.09

"Μένουμε Ελλάδα", αλλά πως?

«Μένουμε Ελλάδα», αλλά πώς;

Κύριε διευθυντά

Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον τη σύντομη ανακοίνωση του ΕΟΤ για τη νέα διαφημιστική καμπάνια –που αισιοδοξεί να μας πείσει να «μείνουμε Ελλάδα»– έτσι όπως αυτή δημοσιεύθηκε σε οικονομικά φύλλα εφημερίδων ευρείας κυκλοφορίας.

Πέραν του οικονομικού μέρους της, σημείωσα τους στόχους: ενίσχυση του εσωτερικού τουρισμού, τουριστική συνείδηση, εθελοντισμός, πρόγραμμα κοινωνικού τουρισμού.

Κατά τη διάρκεια του φετινού καλοκαιριού, που βαίνει προς τη λήξη του, έτυχε να συζητήσουμε με πολλούς φίλους, Ελληνες και μη, τις εντυπώσεις τους από τα παραθεριστικά θέρετρα όπου βρέθηκαν, τις υπηρεσίες που τους παρασχέθηκαν και την ποιότητα των «διακοπών» τους. Ο απολογισμός, πικρός. Η δυσαρέσκεια μεγάλη. Η απογοήτευση, εμφανής. Η ελπίδα μηδαμινή. Η ουσία, ανυπαρξία τουριστικής συνείδησης.

Χωρίς να απαριθμήσω το πλήθος των ποικίλων, αρνητικών επί το πλείστον, εντυπώσεων, θα ήθελα να παραμείνω στο θέμα της τουριστικής συνείδησης. Αναφερόμαστε σε ποιους; Στους επιχειρηματίες τουρισμού ή στους τουρίστες; Σε αυτούς που δηλώνουν «ειδικοί» να ικανοποιήσουν τις ελπίδες του εκάστοτε «διακόπτοντα» την εργασία ή την καθημερινότητά του, σε αναζήτηση ανάπαυλας ή σε εκείνους που επιδιώκουν την ανάπαυλα; Σε αυτούς που χωρίς γνώση, εκπαίδευση, προσόντα, ικανότητες, δεξιότητες, διάθεση, φιλανθρωπία κόπτονται ότι ασχολούνται με την προσφορά ευχαρίστησης στον συνάνθρωπο, ή στον υποκείμενο, κάθε φορά, στη βιαιότητα της έλλειψης ποιότητας, αισθητικής, ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας;

Η καλλιέργεια τουριστικής συνείδησης, όπως και της εθελοντικής προσφοράς, αφορά πρωτίστως τους επιχειρηματίες τουρισμού. Αφορά εκείνους που επιλέγουν να ασχοληθούν με την παροχή υπηρεσιών προς τον Ευρωπαίο ή κοσμοπολίτη συμπολίτη τους. Με άλλα λόγια, η καμπάνια οφείλει να αναφερθεί σε αυτούς και λιγότερο στον «καταναλωτή». Ο οποίος, επειδή δεν γνωρίζει –δεν τον δικαιώνουμε, αλλά τον δικαιολογούμε, ελλείψει σχετικής παιδείας– ανέχεται, σε βαθμό αντίστοιχο της αγνωσίας ή ημιμάθειας ή μετριοφροσύνης – την κακή ποιότητα τουριστικών παροχών.

Προκειμένου η Ελλάδα να εξελιχθεί σε «τουριστικό προορισμό» πρώτης ανάγκης, απαιτείται επιμόρφωση –ή ακόμη καλύτερα, μόρφωση– όλων όσοι «μεριμνούν και τυρβάζουν» περί των ξενίων παροχών. Η προς αυτήν την κατεύθυνση επένδυση κονδυλίων του ύψους που εξοικονόμησε ο ΕΟΤ μπορεί τότε μόνον να δικαιολογηθεί, αλλά και να δικαιώσει τις επιλογές και αποφάσεις των εκάστοτε αρμοδίων προσώπων.

Βασιλεια Κατσανη / Κηφισιά

Πηγή : εφμ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αρχόντισσα χωρίς προίκα

Αρχόντισσα χωρίς προίκα

Κύριε διευθυντά

Ως γνωστόν, η τουριστική υποδομή της Κέρκυρας δεν ακολούθησε κάποιο μοντέλο, ώστε να αναπτυχθεί βιώσιμα. Επίσης, η Κέρκυρα ως τουριστικός προορισμός δεν φρόντισε να αναδείξει τα τοπικά προϊόντα, τις παραδοσιακές δραστηριότητες, την ιστορία της κ.λπ., με αποτέλεσμα σήμερα στην Κέρκυρα να μην υπάρχει τουριστικό αντικείμενο. Τα πάντα έγιναν πρόχειρα και χωρίς επαγγελματισμό και έτσι ακόμη παραμένουν σήμερα. Ομως, ο καιρός της προχειρότητας και του τυχοδιωκτισμού έχει περάσει. Τι είναι τέλος πάντων αυτό το τόσο ελκυστικό που έχει τώρα πια αυτό το νησί που «πρέπει να μας ζηλεύουν άλλα μέρη του κόσμου»; Πού είναι η φιλοξενία; Πού είναι ο σεβασμός προς τον επισκέπτη;

Εάν πραγματικά οι δήμαρχοι και ο νομάρχης ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη του τόπου, πρέπει να εκτελούν τα καθήκοντα τους, όπως προβλέπεται από τον νόμο: πέρα από τη λύση του κυκλοφοριακού και της καθαριότητας, πρέπει να επιβάλλουν πρόστιμα σε αυτά τα καταστήματα που νομίζουν ότι είναι στο Far West, ενώ βρίσκονται στο κέντρο της πόλης της UNESCO, και να φροντίσουν να τηρούνται οι υγειονομικοί κανόνες.

Τι θα δείξουμε σε διαφημιστικές προβολές, όταν έχουμε τα χάλια μας; Εστιατόρια με μια μοναδική κοινή τουαλέτα για άνδρες και γυναίκες, να εξυπηρετεί άτομα που περιμένουν στην ουρά; Καφετέριες και καταστήματα χωρίς τιμοκαταλόγους; Η κατάληψη οδοστρώματος και πεζοδρομίων από πολίτες και καταστηματάρχες μόνο και μόνο για τη δική τους εξυπηρέτηση; Καταστήματα που πουλούν ποτά και άλλα τρόφιμα, που τα εκθέτουν στον ήλιο και χωρίς οι συσκευασίες να είναι κατάλληλες για τρόφιμα; Την κάθε γωνιά της παλιάς πόλης που έχει γίνει αποθήκη για τον κάθε καταστηματάρχη; Οδοί χαρακτηρισμένοι ως πεζόδρομοι να λειτουργούν στην ουσία σαν αυτοκινητόδρομοι;

Δυστυχώς, δεν υπάρχει σήμερα αξιοπρέπεια και μετριοφροσύνη μεταξύ των σχέσεων των ανθρώπων. Αν υπήρχε, θα ήταν μια πολύ ειλικρινής και ώριμη πολιτική πράξη για ορισμένους από τους πολιτικούς μας να παραιτηθούν από τη στιγμή που δεν μπορούν να κάνουν αυτό που υποσχέθηκαν πριν από τις εκλογές, ειδικά σε θέματα νομιμότητας, που είναι και κάτι το αυτονόητο. Η ποιότητα ζωής έχει φτάσει πια στα κατώτερα όρια της και οι μοναδικές «πρωτοβουλίες» που παίρνουν οι περισσότεροι, είναι να δώσουν τις συνηθισμένες πολιτικές εξηγήσεις στα τηλεοπτικά κανάλια για τα όσα παραμένουν ανεπίλυτα. Η δύναμη της καρέκλας κυριαρχεί πάνω απ’ όλα και ευδοκιμεί εκεί που υπάρχει κοινωνική και πολιτική αδράνεια… Μέχρι πότε όμως;

Παολο Μελισσανο / Κέρκυρα

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

23/9/08