Παγκοσμιοποίηση και νέες διεθνείς εξελίξεις

Η έννοια «παγκοσμιοποίηση» εμφανίζεται συχνά σαν νέο στοιχείο στην Ιστορία και μάλιστα σαν ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στη νεωτερικότητα και τη μετα-νεωτερικότητα. Στην πραγματικότητα η ιστορία των τελευταίων δύο χιλιετιών χαρακτηρίζεται από τις εναλλαγές σε εποχές διεθνοποίησης των διακρατικών σχέσεων και απομονωτισμού.

Οταν οι ΗΠΑ θέλησαν να επιστρέψουν στην αυτάρκεια μετά την εμπλοκή τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ανακάλυψαν ότι ο ρόλος τους ως πιστωτές της Ευρώπης είχε δημιουργήσει δίκτυα οικονομικών σχέσεων που δεν θα τους επέτρεπαν πλέον την πολυτέλεια της απομόνωσης. Η κατάρρευση του αμερικανικού χρηματιστηρίου μεταδόθηκε στους Ευρωπαίους σαν πανδημία. Το ένα μετά το άλλο τα ευρωπαϊκά κράτη ανακάλυψαν πόσο στενές σχέσεις είχαν συνάψει με την παγκόσμια αγορά.

Τα δίκτυα των διεθνών σχέσεων επαναφέρουν και εντατικοποιούν την ισχύ της αγοράς, η οποία ρυθμίζει τις οικονομικές σχέσεις των κρατών και πραγματοποιεί αστραπιαία τις εμπορικές τους συναλλαγές. Το 1947 το σύνολο του διεθνούς εμπορίου ανερχόταν σε 57 δισεκατομμύρια δολάρια. Πενήντα τρία χρόνια αργότερα ο όγκος του διεθνούς εμπορίου είχε ξεπεράσει τα έξι τρισεκατομμύρια δολάρια. Αν οι πόλεμοι αποτελούν εμπόδιο στην εμπορική παγκοσμιότητα, η παρατεταμένη μεταπολεμική ειρήνη που γνώρισε η ήπειρός μας, οφείλει αρκετά στη διάχυση του πλούτου που προκάλεσαν οι αγορές.

Η κίνηση των κεφαλαίων από τις δυτικές πολυεθνικές προς τον Τρίτο κόσμο, ακολουθεί τη λογική του χαμηλού κόστους παραγωγής των προϊόντων ώστε να αυξάνεται η ανταγωνιστικότητά τους. Η κίνηση αυτή βέβαια στερεί την ευρωπαϊκή οικονομία από πολύτιμες επενδύσεις και συμβάλλει στους χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της Ευρώπης. Οι διαμαρτυρίες κατά της παγκοσμιοποίησης σε μεγάλες δυτικές πόλεις προέρχονται από την εργατική τάξη των ανεπτυγμένων χωρών που παρακολουθεί τις θέσεις εργασίας να μεταφέρονται στον Τρίτο κόσμο. Τις τελευταίες δεκαετίες χώρες με τον μεγαλύτερο πληθυσμό του πλανήτη, όπως η Κίνα, η Ινδία, η Μαλαισία και η Βραζιλία πέρασαν από την άκρα πενία σε μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα.

Η αλλαγή αυτή του επενδυτικού τοπίου άλλαξε την εικόνα των αριστερών ευρωπαϊκών κομμάτων. Από την κομμουνιστική διεθνή, η οποία ενστερνιζόταν τη μεταφορά πλούτου στις φτωχές χώρες και τον αναδιανεμητικό διεθνισμό, οδηγούμαστε τώρα σε έναν αριστερό εθνικισμό με σκοπό την προστασία της εργασίας.

Στο μεταξύ, νέα μετακίνηση πλούτου με άντληση υδρογονανθράκων από πετρώματα που ήταν στο παρελθόν απρόσιτα από την τεχνολογία που διέθετε ο κόσμος, καθιστούν δύο οικονομικούς γίγαντες, τις ΗΠΑ και τον Καναδά ενεργειακούς κόμβους του μέλλοντος.

Το πρόσφατο ταξίδι του Αμερικανού προέδρου στην Ασία σκοπό είχε την αναβάθμιση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή εκείνη του κόσμου. Οι νέες αυτές κινήσεις των ΗΠΑ είναι πιθανό να θεωρηθούν από την Κίνα ως ανταγωνιστικές του δικού της προγράμματος ασφάλειας στις νοτιοανατολικές θάλασσες που περιβάλλουν τις ακτές της. Ο Αμερικανός πρόεδρος είχε προαναγγείλει τις κινήσεις του στην Ιαπωνία, τις Φιλιππίνες και την Ταϊβάν. Οι χώρες αυτές αναζητούν τη σταθεροποιητική παρουσία των ΗΠΑ χωρίς όμως να προκαλέσει ανταγωνισμό με την Κίνα.

Ομως οι δύο χώρες πάνω στις οποίες στηρίζεται η αμερικανική παρουσία στον Ειρηνικό, η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία, διατηρούν σχέσεις κακές μεταξύ τους. Ανάλογη καχυποψία διέπει και τις σχέσεις Κίνας – Ιαπωνίας. Παράλληλα, οι κινήσεις Ομπάμα στην Ασία δημιουργούν την εντύπωση στους Κινέζους ότι οι Αμερικανοί θέλουν να οικοδομήσουν έναν δικό τους αποκλειστικό χώρο ασφάλειας στην ανατολική Ασία.

Μια νέα γεωπολιτική εξέλιξη αφορά τον αρκτικό κόσμο. Η τήξη των πάγων προσφέρει στους ενδιαφερόμενους μεγαλύτερες ευκαιρίες για την άντληση πετρελαίου και αερίου. Η Ρωσία βέβαια είναι ο πλησιέστερος διεκδικητής, όμως και άλλες χώρες ανταγωνίζονται για μια παρουσία στην Αρκτική.

Ο ανταγωνισμός αυτός συμπίπτει με την επιδείνωση των σχέσεων Ρωσίας και ΝΑΤΟ. Η κατάσταση άρχισε από τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στο Κόσοβο. Την εποχή εκείνη ο συγγραφέας του άρθρου αυτού προσπαθούσε να πείσει Αμερικανούς συνέδρους σε βαλκανικές συναντήσεις ότι η περίπτωση του Κοσόβου δεν ήταν μοναδική και ότι δημιουργούσε προηγούμενο για άλλη ανάλογη επέμβαση. Οταν η Ρωσία επενέβη στη Νότια Οσετία και την ίδια τη Γεωργία, οι παλιοί σύνεδροι με θυμήθηκαν. Πιστεύω ότι, όπως σημειώνει η Nadia Arbatova, το ΝΑΤΟ και οι Ρώσοι θα πρέπει να οργανώσουν ένα νέο συνέδριο τύπου Ελσίνκι για να αντιμετωπίσουν τα νέα προβλήματα του πολυπολικού μας συστήματος.
* Ο κ. Θάνος Βερέμης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή Καθημερινή
4.5.2014

Γ. Καψής : Κυπριακό - Φοβού τους Δαναούς

«Θα αποτελούσε εθνική αυτοκτονία να επανέλθει τώρα ένα σχέδιο ανάλογο με αυτό του Ανάν». Η δήλωση του Προέδρου Αναστασιάδη δημιουργεί αισιοδοξία για τις επικείμενες συνομιλίες, μια αισιοδοξία που εξαντλείται βαθμιαία και σταθερά με κάθε λέξη του «κοινού ανακοινω-θέντος» Αναστασιάδη-Ερογλου.

Α. Προκαταρκτικά και για να μην πελαγοδρομήσουμε στην ανάλυση:

• Αναμφισβήτητα, το ανακοινωθέν είναι σε ορισμένα σημεία καλύτερο του σχεδίου Ανάν.
• Υπάρχουν σημεία χειρότερα και σημεία πολύ χειρότερα που οδηγούν ευθέως όχι σε διχοτόμηση αλλά σε διάσπαση των δύο «συνιστώντων» κρατών. Βλ. Τσεχοσλοβακία = Τσεχία + Σλοβακία.
• Η απόσπαση των «συνιστώντων» κρατών απαγορεύεται μεν αλλά οι διεθνείς συνθήκες ισχύουν... μέχρι να καταγγελθούν! Και αν εγερθεί θέμα «εγγυήσεων», ας μην ξεχνάμε τη μεγάλη τραυματική εμπειρία των Ελληνοκυπρίων: η Τουρκία εξαπέλυσε τον Αττίλα με το πρόσχημα της εγγυήτριας Δύναμης.
• Βάζουν την Τουρκία, όχι του Ερντογάν αλλά την εκκολαπτομένη Made in USA¹, από το παράθυρο στην ΕΕ και την καθιστούν ενεργειακό κόμβο - έναν ρόλο που διεκδικούσε η Ελλάδα.
• Την προοπτική αυτή παραδέχθηκε πρόσφατα και ο κ. Αναστασιάδης για να δελεάσει την Αγκυρα. Θα δελεάσει και τους Κυπρίους;

Εχουν πιθανότητες επιτυχίας οι νέες συνομιλίες; Μεγάλες και κύριος παράγων η κόπωση των Λαών, η μεγάλη αδυναμία της λαϊκής βούλησης. Ο κουρασμένος Λαός ανέτρεψε τον Βενιζέλο το '22 και ο ίδιος Λαός έστειλε τους 6 στο απόσπασμα.

Πρέπει να αρχίσουν οι συνομιλίες; Αναμφισβήτητα ναι, εφόσον το κύριο βάρος δεν θα μετατεθεί στον διαπραγματευτή αλλά στη μεθόδευση.

Β. Συγκριτική ανάλυση:

Αρθρον 3. Είναι ο διπρόσωπος Ιανός του ανακοινωθέντος:

• Η Κύπρος διατηρεί την ενιαία, κυρίαρχη κρατική της οντότητα βάσει των ψηφισμάτων του Σ. Ασφαλείας και των Συμφωνιών Υψηλού Επιπέδου². Με το σχέδιο Ανάν η κρατική αυτή οντότητα έπαυε υφισταμένη και σε περίπτωση διαφωνίας των δύο κοινοτήτων επιστρέφαμε στην επομένη της εισβολής του Αττίλα. Επομένως, αποτελεί βελτίωση.
• Θεσπίζεται η συνέχιση της κρατικής οντότητας. Και αυτό αποτελεί βελτίωση.
• Στο ίδιο άρθρο στριμώχνεται και μια σειρά αρνητικών και επικίνδυνων προβλέψεων, όπως:

α) Εισάγεται η έννοια του συνιστώντος κράτους (Οι Κύπριοι θα είναι πολίτες «είτε του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους είτε...»). Ετσι η τουρκοκυπριακή κοινότητα που επί 40 χρόνια δεν είχε αναγνωριστεί, χάρη κυρίως στις προσπάθειες της Αθήνας, αναβαθμίζεται σε κράτος³.

β) Θα υπάρχουν δύο ιθαγένειες, μια «ενωμένη κυπριακή ιθαγένεια» και μια ιθαγένεια του συνιστώντος κράτους. Παρανοϊκή διάταξη που αποβλέπει στο να θεσμοποιηθεί η διάσπαση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δύο κράτη. Mutatis Mutandis οι Αμερικανοί θα είχαν την ιθαγένεια των ΗΠΑ αλλά και της Νέας Υόρκης, της Ατλάντα, της Ντακότα κ.ο.κ. (Το κυπριακό σύστημα είναι προεδρικό όπως των ΗΠΑ).

γ) Αν και αναφέρονται, σαν βάση των συνομιλιών, οι Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου, που προβλέπουν τις τρεις ελευθερίες, διακίνησης, εγκατάστασης, επιχειρηματικής δραστηριότητας, στην ουσία ανατρέπονται. Οι Ελληνοκύπριοι που θα εγκατασταθούν στον τουρκοκυπριακό, σήμερα, τομέα, δηλαδή εκείνοι που θα επιστρέψουν στις εστίες τους, δεν θα έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Σκοπός της διάταξης να μην επιστρέψουν στα σπίτια τους οι εκδιωχθέντες από τον Αττίλα που... τώρα δικαιώνεται!!!

δ) Η διάταξη αυτή όχι μόνον παραβιάζει το ευρωπαϊκό κεκτημένο αλλά και η Κύπρος θα είναι η μόνη «δημοκρατική χώρα» όπου πολίτες της δεν θα έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στον τόπο όπου ζουν, εργάζονται και φορολογούνται.

• Στα δημοκρατικά καθεστώτα επιτρέπονται τα πάντα εκτός από όσα ρητώς απαγορεύονται. Στα δικτατορικά καθεστώτα το ανάποδο: απαγορεύονται τα πάντα εκτός από όσα ρητά επιτρέπονται. Το ίδιο και στο επιδιωκόμενο νέο κρατικό μόρφωμα. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση θα έχει μόνον τις εξουσίες που θα της παραχωρηθούν, ενώ το «κατάλοιπον της εξουσίας» θα ασκείται από τα «συνιστώντα κράτη», δηλαδή τους Τουρκοκυπρίους.

Γ. Σε μια συνολική θεώρηση θα μπορούσαν να παρατηρηθούν τα εξής:

• Η τουρκοκυπριακή πλευρά εξασφάλισε ήδη, και μόνον διά του κοινού ανακοινωθέντος, τα βασικά πλεονεκτήματα που επιδιώκει.
• Ολα τα θέματα που ενδιαφέρουν τους Ελληνοκυπρίους παραμένουν ανοικτά, όπως:

α) Το θέμα των εποίκων, ποιοι και πόσοι θα αναγνωριστούν σαν κάτοικοι του «συνιστώντος» κράτους.

β) Θα επιτρέπεται ή όχι η εγκατάσταση νέων εποίκων, πράγμα που θα μπορούσε να οδηγήσει στον εκτουρκισμό της Κύπρου.

γ) Τα στρατεύματα κατοχής θα αποχωρήσουν; Πότε και με ποιο ρυθμό; Με το σχέδιο Ανάν θα αποχωρούσαν σε βάθος... 15ετίας!!!

δ) Επιστροφή περιουσιών των Ελληνοκυπρίων που έχουν περιέλθει στην κατοχή Τουρκοκυπρίων και αντιστρόφως.

Επαναλαμβάνεται ότι με τις συνθήκες αυτές η διαπραγμάτευση αποκτά βαρύνουσα σημασία. Μόνον με τη συνεχή συμμετοχή του Εθνικού Συμβουλίου της Κύπρου θα φθάσουμε σε ένα προσυμφωνημένο κείμενο και σε ένα διχαστικό δημοψήφισμα τύπου Ανάν.

Δ. Διεθνείς αντιδράσεις:

α) Η θέση των ΗΠΑ δεδομένη. Με την ασφυκτική πίεσή τους φθάσαμε στο κοινό ανακοινωθέν και το επιδιωκόμενο μόρφωμα εξυπηρετεί όχι μόνον τα ενεργειακά συμφέροντά τους αλλά και τους ευρύτερους γεωπολιτικούς στόχους τους στον αναδυόμενο νέο πολιτικό χάρτη στη Μέση Ανατολή.

β) Και μόνον οι δηλώσεις του κ. Νταβούτογλου δείχνουν τον ενθουσιασμό της Αγκυρας που έχει δυο λόγους να πανηγυρίζει. Πρώτον, αναβαθμίζεται ο ρόλος της και δεύτερον το βάρος που αποτελούσε για την τουρκική πολιτική το Κυπριακό μεταβάλλεται σε πλεονέκτημα.

γ) Οι δηλώσεις του κ. Βενιζέλου, που επιμελώς απέφυγε να αναφερθεί στα «συνιστώντα κράτη», δείχνουν ότι ο υπουργός των Εξωτερικών και κορυφαίος συνταγματολόγος ακολουθεί, και ορθότατα, την τακτική του σπεύδε βραδέως.

δ) Αντιθέτως, η οξυτάτη αντίδραση της Μόσχας δείχνει ότι ο κ. Πούτιν όχι μόνο δεν θα απουσιάσει από το ενεργειακό πόκερ στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά ίσως να δώσει και τα ρέστα του.

Δεν είναι καθόλου εύκολη η κατάσταση που αντιμετωπίζει ο Πρόεδρος της Κύπρου κ. Αναστασιάδης. Φέρει ήδη στο παθητικό του δύο αμαρτήματα: την υποστήριξη του σχεδίου Ανάν και την -όποια- συνευθύνη του στη χρεοκοπία της Κύπρου. Ενα τρίτο αμάρτημα δεν θα τον εξαγνίσει. Απλώς, θα του εξασφαλίσει μια θέση στην Κόλαση της Ιστορίας.

1. Ο σεΐχης Φατουλάχ Γκιουλέν στη θέση του Ερντογάν θα εισήγαγε διά της Τουρκίας έναν lihgt ισλαμισμό πολύ χρήσιμο για την Ουάσιγκτον. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

2. Η συμφωνία μεταξύ του Προέδρου Μακαρίου και του Ντενκτάς της 12ης-2-77.

3. Και μόνον διά του ανακοινωθέντος, έστω και αν δεν αρχίσουν συνομιλίες, αν κρίνει κανείς από τη νομολογία του ΔΔ της Χάγης, η αναγνώριση του κρατιδίου έχει επέλθει.

Του Γ. Καψή

Πηγή : Εθνος της Κυριακής

23.2.2014

Ν.Ξυδάκης : Κύπρος-γεωπολιτικά παίγνια και ιστορική μοίρα

Η λεωφόρος Μακαρίου, ο πιο εμπορικός δρόμος της Λευκωσίας, μια μίνι Φίφθ Αβενιου του Νότου, ας πούμε, το βράδυ είναι σκοτεινή, κανένα φως δεν εκπέμπεται από τις άδειες βιτρίνες. Τη μέρα είναι θλιβερή. Σαν την αθηναϊκή οδό Σταδίου, καθρεφτίζει το πληγωμένο σώμα της κυπριακής οικονομίας. Πίσω από τα αλλεπάλληλα συγχαρητήρια της Ευρώπης για την πρόοδο του μνημονίου, βρίσκονται χιλιάδες κουρεμένοι πολίτες και επιχειρηματίες, που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους και να λειτουργήσουν τις επιχειρήσεις τους. Κι αυτό σε μια χώρα όπου το ιδιωτικό χρέος ήταν πολύ υψηλό, ήδη από τα χρόνια της ανοικοδόμησης μετά την εισβολή του ’74. Σήμερα το ιδιωτικό χρέος είναι περίπου στο 300% του ΑΕΠ ― πανευρωπαϊκό ρεκόρ.

Πίσω από τα κλειστά μαγαζιά με τις πινακίδες «Πωλείται αέρας», βρίσκεται και ένας άλλος ζοφερός δείκτης, η ανεργία. Η Κύπρος δεν είχε ανεργία· το 3-4% προ κρίσης κατέγραφε απλώς τους μετακινούμενους από δουλειά σε δουλειά. Σήμερα πλησιάζει το 18% ― ίσως είναι η ταχύτερη μεταβολή εντός της Ε.Ε.

Σε αυτό το περιβάλλον οικονομικής και κοινωνικής αβεβαιότητας προστίθεται η πολιτική-εθνική αβεβαιότητα. Στα λόμπι των ξενοδοχείων συναντάς πολύ λιγότερους επιχειρηματίες, Ανατολικοευρωπαϊους και Αραβες. Υποκαθίστανται από τεχνοκράτες διπλωματικών αποστολών και sherpas, ανιχνευτές διαθέσεων, διαπραγματευτές: μαζί με το bail in και το Μνημόνιο κατέφθασε η Λύσις του Κυπριακού. Εσπευσμένα, εξπρές, συνοπτικά, πιεστικά, πακεταρισμένη βεβιασμένα με τους υποθαλάσσιους υδρογονάνθρακες, την επαύριον του κουρέματος άρχισε η διαπραγμάτευση του Κυπριακού.

Δέκα χρόνια από το δημοψήφισμα απόρριψης του Σχεδίου Ανάν, νεκρού πλέον υποτίθεται, και τρία χρόνια μετά το ναυάγιο των διμερών διαπραγματεύσεων Χριστόφια-Ταλάτ, το νέο σχέδιο λύσης, όπως προδιαγράφεται με δημιουργικές ασάφειες στην Κοινή Διακήρυξη Αναστασιάδη-Ερογλου, επαναφέρει υπό δυσμενέστερους όρους το «νεκρό» Σχέδιο Ανάν, καταργώντας ουσιαστικά την Κυπριακή Δημοκρατία και προοωθώντας ένα αμφιβόλου βιωσιμότητας μόρφωμα δύο συνιστώντων κυρίαρχων κρατών, δύο ιθαγενειών, και μιας αδύναμης ομοσπονδίας υπό την σκέπην των εγγυητριών δυνάμεων, βασικά της Τουρκίας. Πρόκειται για ένα μη βιώσιμο και λειτουργικό κρατικό μόρφωμα, ρατσιστικό και διχοτομικό, χωρίς ανάλογο στη διεθνή δικαιική και πολιτειακή εμπειρία, που παραβιάζει κατάφωρα το ευρωπαϊκό κεκτημένο σε μια χώρα-μέλος της Ε.Ε. Αναλογίες μπορούν να βρεθούν μόνο σε αποτυχημένα κράτη ή junk states, συγκαλυμμένα προτεκτοράτα.

Το γεωπολιτικό περιβάλλον έχει αλλάξει άρδην στην ΝΑ Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Είναι προφανές ότι ο απώτερος γεωπολιτικός στόχος είναι η στρατηγική επανασύνδεση Τουρκίας και Ισραήλ, μέσω του ενεργειακού δικτύου, και με σκαλοπάτι-μαξιλάρι την Κύπρο. Τον στόχο φαίνεται να επιδιώκουν ζωηρά οι ΗΠΑ, με την υποστηριστική ανοχή των Βρυξελλών. Σε αυτό το περίπλοκο ρευστό περιβάλλον, Κύπρος και Ελλάδα, λόγω επιτήρησης και οικονομικής δυσπραγίας, δεν διαθέτουν προς στιγμήν το απαραίτητο πολιτικό κεφάλαιο για να διαπραγματευτούν λυσιτελώς. Χρειάζεται χρόνος. Ενδεχόμενη εμπλοκή σε οριστικές λύσεις υπό δυσμενείς όρους, χωρίς δυνατότητες άμεσης απεμπλοκής, μπορεί να αποβεί μοιραία, με ιστορικές συνέπειες για την ακεραιότητα και τη γεωπολιτική σημασία των δύο ελληνικών κρατών. Και οι υδρογονάνθρακες, που προβάλλονται τώρα από τις κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας, ως ελπίδες για μελλοντική ανάκαμψη, μπορεί να αποβούν γεωπολιτική κατάρα, όπως εύστοχα έχουν περιγράψει το ζήτημα οι Ισραηλινοί. Αλλά όπως δείχνει και η χθεσινή αποχώρηση του ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση Αναστασιάδη, όλα είναι ανοιχτά, σε Κύπρο και Ελλάδα.

Του Νίκου Ξυδάκη

Πηγή Καθημερινή

28.2.2014 

"Αυτοδυναμία" του ευρώ και των κυβερνήσεων συνεργασίας (έρευνα Καπα Reserach)

Οριακό προβάδισμα της ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, κατά των πρόωρων εκλογών τάσσεται η πλειονότητα των πολιτών σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Κάπα Research.

Με τη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ να εξακολουθούν να μάχονται για την πρώτη θέση, χωρίς κανένα από τα δύο κόμματα να έχει διασφαλίσει ασφαλές προβάδισμα, κλείνει το 2013. Παρά τη δυναμική που είχε αρχίσει να εμφανίζει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης το φθινόπωρο, η συνάντηση του Πρωθυπουργού με την καγκελάριο της Γερμανίας, η ομολογία Τσίπρα ότι η χώρα δεν μπορεί να αποχωρήσει από το ευρώ και οι άστοχοι χειρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα των φαρμάκων και των διοικητικών υπαλλήλων στα πανεπιστήμια φαίνεται να εκμηδενίζουν και πάλι τις διαφορές και να ενισχύουν εκ νέου την κυβερνώσα παράταξη.

Σύμφωνα με πανελλαδική δημοσκόπηση της Κάπα Research που διενεργήθηκε για λογαριασμό του «Βήματος» την περασμένη εβδομάδα, η ΝΔ διατηρεί ένα οριακό προβάδισμα 0,6% από τον ΣΥΡΙΖΑ (από 0,4% που είχε καταγράψει τον Ιούλιο). Κι αυτό γιατί, όπως προκύπτει από τα ποιοτικά στοιχεία της έρευνας, οι πρόσφατες κοινοβουλευτικές «μάχες» των κκ. Αντ. Σαμαρά και Ευ. Βενιζέλου με τον κ. Αλ. Τσίπρα επηρέασαν σαφώς την κοινή γνώμη, όπως και η δολοφονία των δύο νεαρών έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής.

Σε αντίθεση με άλλες δημοσκοπήσεις, η έρευνα της Κάπα Research εμφανίζει ακόμη και σήμερα σε πτωτική πορεία τη Χρυσή Αυγή, με ποσοστό 7,9% έναντι 11% τον περασμένο Μάρτιο. Παραμένει όμως καθαρά τρίτο κόμμα, με το ΠαΣοΚ να ακολουθεί διατηρώντας τις δυνάμεις του και με τη Δημοκρατική Αριστερά να ενισχύεται ελαφρά, μετά τις κινήσεις επαναπροσέγγισης με την κυβέρνηση.

Η πρόθεση ψήφου

Η ΝΔ προηγείται με 23% έναντι 22,4% του ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθεί η Χρυσή Αυγή με 7,9% και το ΠαΣοΚ με 6,1% (7,3% τον Ιούλιο). Το ΚΚΕ κρατά σταθερά την πέμπτη θέση με 5%, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες ακολουθούν με 4,5% και η ΔΗΜΑΡ ανεβαίνει στο 3,4% από 2,8% τον Ιούλιο.

Η διαμόρφωση αυτής της εικόνας φαίνεται ότι οφείλεται σε μια σειρά από πολιτικά γεγονότα, αλλά και από τη στρατηγική που ακολουθούν σε αυτά τα κόμματα. Για παράδειγμα, η επιμονή του ΣΥΡΙΖΑ να ζητεί εκλογές δεν βρίσκει σύμφωνη την κοινή γνώμη, καθώς το 56,6% δηλώνει ότι επιθυμεί να δοθεί περισσότερος χρόνος στην κυβέρνηση, έναντι ενός ποσοστού 38,5% που επιθυμεί πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. ΝΔ και ΠαΣοΚ φαίνεται ότι φθείρονται από τις νέες διατάξεις που κατατίθενται στη Βουλή για τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων και για τους πλειστηριασμούς ακινήτων. Αλλά το πολιτικό κόστος που επωμίζονται αντισταθμίζεται από τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα της τιμής των φαρμάκων, αλλά και από τη στρατηγική πόλωσης που ακολουθεί ο κ. Τσίπρας.

Ελαφρά ενισχυμένη εμφανίζεται και η ΔΗΜΑΡ μετά τον διάλογο που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό της για το ενδεχόμενο επαναπροσέγγισης με την κυβέρνηση, ενώ η Χρυσή Αυγή εξακολουθεί να χάνει δυνάμεις, παρά την προσπάθεια που καταβάλλουν στελέχη της για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ανακάμπτει.

Ο κ. Σαμαράς εξακολουθεί να προηγείται στο ερώτημα «ποιον θεωρείτε καταλληλότερο για πρωθυπουργό» με 45,5% έναντι 32,3% του κ. Τσίπρα και η ΝΔ στην παράσταση νίκης με 43%, έναντι 41,7% του ΣΥΡΙΖΑ. Η πλειοψηφία της κοινής γνώμης εξακολουθεί να προτιμά μια συμμαχική κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ του κ. Σαμαρά με 41,7% έναντι 35,6% που προτιμά μια συμμαχική κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα.

Και στη δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών προηγείται ο κ. Σαμαράς, με τον κ. Τσίπρα να ακολουθεί και στη συνέχεια τον κ. Φ. Κουβέλη, τον κ. Π. Καμμένο, τον κ. Ευ. Βενιζέλο και τον κ. Δ. Κουτσούμπα, με τελευταίο τον κ. Ν. Μιχαλολιάκο, ο οποίος συγκεντρώνει ένα ποσοστό 85,8% στις αρνητικές γνώμες.

Από την έρευνα της Κάπα Research προκύπτει σαφώς ότι τις προτιμήσεις της κοινής γνώμης επηρέασαν οι εμφανίσεις των κκ. Σαμαρά και Τσίπρα στο εξωτερικό. Το 42,3% όσων συμμετείχαν στη δημοσκόπηση αξιολογεί θετικά τους χειρισμούς του Πρωθυπουργού κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Βερολίνο, αλλά και τις δηλώσεις της κυρίας Μέρκελ που ακολούθησαν. Ακόμη πιο εντυπωσιακή όμως είναι η αποδοχή στην κοινή γνώμη (68,6%) των δηλώσεων που έκανε ο κ. Τσίπρας στην ομιλία του στο Τέξας, με την οποία ξεκαθάρισε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να αποχωρήσει από την ευρωζώνη και να φύγει από το ευρώ.

Το εντυπωσιακότερο είναι ότι τις δηλώσεις αυτές επιδοκιμάζει και η πλειοψηφία των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ (75,7%) παρά το γεγονός ότι στο εσωτερικό του κόμματος υπάρχουν ακόμη αρκετά στελέχη που εκφράζουν αντίθετες απόψεις. Φαίνεται λοιπόν ότι το «κίνημα της δραχμής» δεν βρίσκει πλέον ανταπόκριση στις πεποιθήσεις των Ελλήνων αλλά και στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αναγκάζοντας πια και την ηγεσία του να είναι πιο προσεκτική στο μέλλον για το ζήτημα αυτό.

Παραμονή στην ευρωζώνη

Το 76,9% της κοινής γνώμης τάσσεται πλέον υπέρ της παραμονής της χώρας στο ευρώ και μόνο ένα ποσοστό 16,7% εξακολουθεί να τάσσεται υπέρ της επιστροφής στη δραχμή, όταν μόλις τον περασμένο Ιούλιο το 23,9% δήλωνε ότι επιθυμούσε επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι προφανές ότι η μάχη του προϋπολογισμού που ξεκινά από αύριο στη Βουλή, καθώς και οι κρίσιμες ψηφοφορίες που ακολουθούν για τους πλειστηριασμούς ακινήτων, τον φόρο ακινήτων και το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο θα επηρεάσουν σημαντικά το πολιτικό σκηνικό, το οποίο εξακολουθεί να παραμένει ιδιαιτέρως ρευστό.    

Πηγή : Το Βήμα

1.12.2013

Πολιτική υπανάπτυξη

Την περασμένη Τρίτη, οι διαφωνίες μεταξύ των δανειστών εμπόδισαν μια συμφωνία στο Eurogroup για την Ελλάδα. Οι αποφάσεις μετατέθηκαν για αύριο και βλέπουμε…

Ως εδώ κανένα πρόβλημα. Ο καθένας μπορεί να αξιολογήσει και να εκτιμήσει τις εξελίξεις όπως νομίζει. Οι σοφότεροι και σοβαρότεροι θα περίμεναν απλώς να ολοκληρωθεί η διαδικασία για να κρίνουν το αποτέλεσμα.

Δυστυχώς μεταξύ αυτών μάλλον δεν συμπεριλαμβάνεται ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο οποίος υποδέχτηκε την εμπλοκή στο Eurogroup εξαπολύοντας προσωπική επίθεση στον… Πρωθυπουργό!

Τον οποίο άλλωστε είχε σπεύσει να χαρακτηρίσει «μερκελιστή» και «μετεξεταστέο» προτού ακόμα προκύψει η εμπλοκή.

Καθόλου ασυνήθιστο. Αποτελεί κλασικό δείγμα υπανάπτυξης να κρίνεις μια ευρύτερη πολιτική εξέλιξη αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα κάποιου προσωπικού ή κομματικού σου συμφέροντος. Αλλοι θα το αποκαλούσαν ίσως «επαρχιωτισμό».

Θεωρητικά, λοιπόν, αν προκύψει αύριο ή αργότερα κάποια συμφωνία θα μπορούσε ο Σαμαράς να τη χρησιμοποιήσει για να την πέσει με τη σειρά του στον Τσίπρα.

Να τον αποκαλέσει «αστοιχείωτο» ή «δραχμιστή». Και πάει λέγοντας…

Η πολιτική καθίσταται έτσι όχι μια αντιπαράθεση σχεδίων ή επιχειρημάτων, αλλά μια συνεχής διαδοχή αντεγκλήσεων. Στην οποία ο καθένας επενδύει το προσωπικό του πρόβλημα και την ατομική του ατζέντα.  

Χαρακτηριστική περίπτωση, ο... αλήστου μνήμης Ραγκούσης.

Πρωτεργάτης της καταστροφής και «ομιλών εκ του τάφου» υποδύεται τώρα τον τιμητή των πάντων - του Σαμαρά, του Βενιζέλου, της συγκυβέρνησης, του ΠαΣοΚ, των διαπραγματεύσεων, του... πολιτικού συστήματος (!) - για να θυμίσει ότι υπάρχει.

Δεν είναι ο μόνος. Από τότε μάλιστα που οι αργόσχολοι φωστήρες μας ανακάλυψαν το twitter, απέκτησαν και την τεχνολογική δυνατότητα να μετατρέπουν την πολιτική αντιπαράθεση σε καθημερινό κατιναριό.

«Μου την είπες», «σου τη λέω», «μου την ξαναλές»… Ελπίζοντας απλώς ότι κάποιοι άλλοι αργόσχολοι θα βρεθούν να τους ακούσουν.

Το έχω γράψει πολλές φορές κι ίσως γίνομαι κουραστικός: εδώ και τρία χρόνια, η Ελλάδα βιώνει τη σοβαρότερη κρίση της ιστορίας της με το χειρότερο πολιτικό προσωπικό που θα μπορούσε να της πετύχει.

Με ανθρώπους που μιλούν πολύ, που καταλαβαίνουν λίγα, που σκέφτονται ελάχιστα και που συνήθως δεν κάνουν τίποτα.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, αυτό το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρότερο από τη βιωσιμότητα του χρέους. Αφορά τη βιωσιμότητα του έθνους.

Το οποίο βουλιάζει σταθερά στον βούρκο της πολιτικής υπανάπτυξης. 

 

Του Ι.Κ.Πρετεντέρη

Πηγή Το Βήμα

25.11.2012

Μείωση του αριθμού των βουλευτών

Η μείωση των εκλογικών περιφερειών από 56 σε 37 είναι βέβαια μία από τις προτεινόμενες λύσεις εξορθολογισμού του εκλογικού συστήματος. Οπως εγράφη προ εβδομάδος, και το ΠΑΣΟΚ επεξεργάζεται ένα παρεμφερές σύστημα στο οποίο τις 50 έδρες που παίρνει σήμερα ο νικητής θα τις μοιράζονται αναλογικά όσα κόμματα αποδεχθούν να συγκυβερνήσουν. Μια πρόταση επίσης που δεν έχει εγκαταλειφθεί είναι η «ελληνοποίηση» του γερμανικού μοντέλου. Δηλαδή, η διάσπαση όλης της χώρας σε μικρές μονοεδρικές περιφέρειες και η παράλληλη λειτουργία μιας ευρείας λίστας επικρατείας με υποψήφιους οι οποίοι θα εκλέγονται άνευ σταυρού. Σύστημα που έχει αποδειχθεί ότι αποθαρρύνει την πελατειακή ψήφο.

Πρέπει επίσης να υπογραμμισθεί ότι δεν έχει αποκλεισθεί ακόμη και το ενδεχόμενο μείωσης των βουλευτών από 300 σε 200, καθώς μια τέτοια επιλογή όχι μόνον δεν απαιτεί αλλαγή του Συντάγματος, αλλά εκτιμάται ότι θα λειτουργούσε λυτρωτικά για την επανάκτηση του κύρους του Κοινοβουλίου. Η εν λόγω πρόταση εξακολουθεί, άλλωστε, να αποτελεί επίσημη θέση του κ. Αντ. Σαμαρά, ενώ στηρίζεται αναφανδόν και από τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Αντ. Μανιτάκη, ο οποίος την έχει χαρακτηρίσει έναν από τους όρους «επιβίωσης της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας»!

Υπενθυμίζεται ωστόσο ότι για να υπάρξει οποιαδήποτε αλλαγή από τις επόμενες εκλογές χρειάζεται η συναίνεση των 2/3 της Βουλής. Σε άλλη περίπτωση, όποιο σύστημα τυχόν ψηφισθεί από την πλειοψηφία, θα εφαρμοσθεί από τη μεθεπόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Του Κωνσταντίνου Ζούλα

Πηγή Καθημερινή

25.11.2012

ΣΥΜΗ: Περιπολία στη θάλασσα των δουλεμπόρων

Ενας καθημερινός πόλεμος για γερά νεύρα μέσα στο σκοτάδι και τη θαλασσοταραχή

 

Στη Σύμη, τα βράδια του χειμώνα, μετά τις 10, επικρατεί η απόλυτη σιωπή. Μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού τα ανοιχτά καταστήματα, ταβέρνες και καφετέριες, ως εκείνη την ώρα. Μετά τις 10 κλείνουν κι αυτά. Φθάσαμε λίγο μετά τα μεσάνυχτα στο νησί από τη Ρόδο. Στο λιμάνι δεν φαινόταν καμία δραστηριότητα. Μόνο ένα τριζόνι έσπαγε τον τοίχο της... σιωπής και το αγκομαχητό της μηχανής του πλωτού του Υπολιμεναρχείου Σύμης που εκτελούσε ακόμη μία νυχτερινή περιπολία στη θάλασσα του σύγχρονου δουλεμπορίου. Το σκάφος με το 4μελές πλήρωμά του θα επέστρεφε στη «βάση» του με το πρώτο φως της ημέρας.

Οι διακινητές παράνομων μεταναστών επέστρεψαν στα παλιά τους λημέρια στο Κεντρικό και Νοτιοανατολικό Αιγαίο αφότου δυσκόλεψαν τα περάσματα του Εβρου, μετά την ενίσχυση των χερσαίων δυνάμεων με τη συνδρομή της Frontex και την κατασκευή του φράχτη. Από τις αρχές Σεπτεμβρίου μάλιστα η επαγρύπνηση είναι αυξημένη στην περιοχή, καθώς πληροφορίες αναφέρουν ότι περιμένουν στα τουρκικά παράλια για να περάσουν απέναντι καραβάνια μεταναστών, που έχουν διαφύγει από τη φλεγόμενη Συρία.

Ανεβαίνουμε με τον φωτογράφο στο σκάφος του Λιμενικού - θα κάνουμε την περιπολία μαζί τους - την ώρα που ο κυβερνήτης ενημερώνεται για τις καιρικές συνθήκες. Κανένας ναυτικός δεν εμπιστεύεται την εικόνα που βλέπει στο λιμάνι, όσο ήσυχη και αν φαίνεται η θάλασσα· στα ανοιχτά τις περισσότερες φορές τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι κάβοι λύνουν και βγαίνουμε στη σκοτεινή θάλασσα. Χωρίς φώτα φυσικά. «Βγαίνουμε στη θάλασσα ακόμη κι αν το σκάφος μοιάζει με "φραπεδιέρα" λόγω του κυματισμού» λέει ο Σταύρος. Αλλωστε και οι δουλέμποροι σπανίως αποτολμούν το δρομολόγιο με ξάστερο ουρανό και τη θάλασσα λάδι, όταν μπορείς εύκολα να τους διακρίνεις.

Ο λιμενάρχης, ανθυποπλοίαρχος ΛΣ Δήμος Καραγεώργος, συστήνει το πλήρωμα. Ο χειριστής στο τιμόνι, δίπλα του ένας συνάδελφός του στο ραντάρ, οι άλλοι δύο στα άλλα βοηθητικά όργανα, όλοι με την προσοχή τεταμένη. Οι απέναντι ακτές απέχουν από 3,5 σε κάποια σημεία ως και 6 ναυτικά μίλια και η περιπολία πάνω στη νοητή γραμμή των θαλάσσιων συνόρων διαρκεί ένα 8ωρο. Επιστροφή στη «βάση» δηλαδή, ύστερα από εννέα, κάποιες φορές και δέκα ώρες. Ολοι λένε το σκάφος «σπίτι» τους και αισθάνονται το πλήρωμα «οικογένειά» τους.  

Σκοτάδι πήχτρα. Εκτός από το ραντάρ όμως, τη γραμμή των συνόρων «βλέπει» και η εμπειρία των «παλιών» λιμενικών, που έχουν ζήσει πολύ καιρό στη θάλασσα - οδηγός του από τη μία πλευρά τα φώτα των ελληνικών νησιών και από την άλλη εκείνα που φαίνονται από τα θέρετρα της Τουρκίας.

Οι μεταφορές, σύμφωνα με τους λιμενικούς, πραγματοποιούνται στον συντομότερο δυνατό χρόνο. «Οι διακινητές σε 20 - 30 λεπτά θέλουν να έχουν γυρίσει στην Τουρκία. Και η επιστροφή με άδεια τη βάρκα είναι πάντα πιο γρήγορη». Ακολουθούν τα «φανάρια», τα φώτα από τους φάρους, και έτσι ξέρουν προς ποια κατεύθυνση να κινηθούν με τα φουσκωτά. Παρακολουθούν κι αυτοί τις κινήσεις της Ελληνικής Ακτοφυλακής. «Μια φορά έβγαλαν λαθρομετανάστες στην ακτή αμέσως μετά την αποχώρηση σκάφους μας που βρισκόταν στη συγκεκριμένη περιοχή όλο το βράδυ» λέει ο κ. Καραγεώργος. Τα κυκλώματα που δρουν στην περιοχή φαίνεται ότι έχουν κάνει χαρτογράφηση των νησιών και των βραχονησίδων. «Ξέρουν πού είναι οι "κρυμμένοι" κολπίσκοι και οι παραλίες, τα σημεία όπου μπορούν να βγάλουν τους λαθρομετανάστες, πού δεν θα τους "πιάσει" ο καιρός αλλά και πώς να ξεφύγουν πιο γρήγορα». Αλλά και οι άνδρες του Λιμενικού δεν επαφίενται μόνο στις ενδείξεις των οργάνων. Βοηθό τους έχουν τις αισθήσεις τους, την όραση και την ακοή, που εξασκούν κάθε βράδυ. Αρκετές φορές έχουν εντοπίσει φουσκωτά όχι από το ραντάρ, αλλά επειδή «το είδαν να γυαλίζει» ή «άκουσαν τον ήχο από τη μηχανή του».

Αυτή είναι η ώρα να ανάψει ο προβολέας. Το φως στοχεύει το δουλεμπορικό, η αδρεναλίνη ανεβαίνει, τα όπλα είναι έτοιμα για κάθε ενδεχόμενο. Συχνά, λέει ο Θοδωρής, «οι διακινητές, μόλις μας αντιληφθούν, ρίχνουν τους μετανάστες στη θάλασσα, φορώντας τους κακής ποιότητας σωσίβια» κι έτσι αντί της καταδίωξης η επιχείρηση μετατρέπεται σε διαδικασία έρευνας και διάσωσης. «Οταν βλέπεις άνθρωπο στη θάλασσα ή εγκλωβισμένο σε απόκρημνα βράχια λειτουργείς ανθρωπιστικά. Κάνεις ό,τι είναι δυνατόν, ακόμη και σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες, για να τον σώσεις» λέει ο Δήμος Καραγεώργος. Ακολουθεί η τυπική διαδικασία. Σύλληψη, καταμέτρηση, κράτηση, μεταφορά στη Ρόδο για τα περαιτέρω.

Αλλοτε οι διακινητές αποβιβάζουν τους παράνομους στα βράχια της νησίδας Νίμος δίπλα στη Σύμη. Από εκεί περπατώντας και ακολουθώντας τα φώτα από τους δρόμους και τα διάσπαρτα σπίτια κατευθύνονται προς το Αστυνομικό Τμήμα, στην είσοδο του λιμανιού, για να παραδοθούν. «Στο σημείο δεν υπήρχαν μονοπάτια. Τα διαμόρφωσαν οι φουρνιές των μεταναστών με το ασταμάτητο περπάτημά τους» λένε οι λιμενικοί. Τον Αύγουστο στο μεγάλο μπαλκόνι του Αστυνομικού Τμήματος είχαν στοιβαχτεί περισσότεροι από 130 μετανάστες. Ηταν η πρώτη εικόνα που αντίκριζαν οι τουρίστες που επισκέπτονταν το νησί. Το πλήρωμα του σκάφους πάντως πιο έντονα θυμάται μιαν άλλη σκηνή. Οταν υπό ιδιαίτερα δυσμενείς συνθήκες κατάφεραν να απεγκλωβίσουν από έναν γκρεμό της βραχονησίδας δεκάδες λαθρομετανάστες - ανάμεσά τους και παιδιά. 

Οι δουλέμποροι, από την άλλη, χρησιμοποιούν τα παιδιά ως ασπίδα προστασίας. Συχνά προέρχονται κι αυτοί από το Αφγανιστάν ή το Πακιστάν, όπως οι παράνομοι μετανάστες που μεταφέρουν, οι οποίοι έχουν εκπαιδευθεί από Τούρκους, μέλη των κυκλωμάτων, που μένουν στην ασφάλεια της στεριάς. Στη θάλασσα πάντως, μετά και τα μέτρα που ελήφθησαν από τα τέλη Αυγούστου κατά τη σχετική σύσκεψη που συγκάλεσε ο υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου κ. Κωστής Μουσουρούλης, οι έλεγχοι έχουν ενταθεί, η διακλαδική συνεργασία Λιμενικού Σώματος, Στρατού Ξηράς, Πολεμικού Ναυτικού και Ελληνικής Αστυνομίας έχει ενισχυθεί και η δέσμευση για συνεχή επιτήρηση και των θαλάσσιων συνόρων φαίνεται να αποδίδει καρπούς.  

Δήμαρχος Σύμης
«Εμπαζε από παντού το νησί» 
Η εικόνα του ιδανικού προορισμού στους τουριστικούς οδηγούς και οι μαγευτικές φωτογραφίες της Σύμης είναι πέρα για πέρα αληθινές, αλλά... το καλοκαίρι. Τον χειμώνα, λέει ο δήμαρχος κ. Ελευθέριος Παπακαλοδούκας, «στο νησί έχουμε έναν πληθυσμό περίπου 3.000 κατοίκων, ανάμεσά τους και 500 μαθητές». Το καλοκαίρι όλοι ασχολούνται με τον τουρισμό υψηλής ποιότητας που προσελκύει το νησί, τους άλλους μήνες όλοι διαθέτουν από μία βάρκα. «Κάνουμε τα πάντα για να κρατήσουμε τον κόσμο στο νησί και κυρίως τη νεολαία. Κι ας ρισκάρουμε τη ζωή μας, καθώς αν αρρωστήσουμε δεν υπάρχει νοσοκομείο» προσθέτει ο δήμαρχος.

Το πρόβλημα με τη λαθρομετανάστευση δεν είναι σημερινό αλλά, σύμφωνα με τον κ. Παπακαλοδούκα, έχει αναδειχθεί περισσότερο λόγω της οικονομικής κρίσης. Το περασμένο καλοκαίρι, όπως λέει, στη Σύμη αποβιβάζονταν καθημερινά 30-40 λαθρομετανάστες. Τότε «έμπαζε από παντού το νησί», ένα μοναδικό σκάφος που διέθετε το Λιμενικό έμενε για μήνες ακινητοποιημένο και ο δήμαρχος έφθασε στο σημείο να απειλήσει - από τον «Βήμα FM» - ότι θα ζητήσει τη συνδρομή της Χρυσής Aυγής για να στέρξει η Πολιτεία και να του στείλει όχι ένα αλλά δύο σκάφη!   

 

Του Διονύση Βυθούλκα

Πηγή Το Βήμα

25.11.2012

Μπροστά μόνο με νέες πολιτικές δυνάμεις

Είναι πασιφανές πως η Ελλάδα περνάει όχι μία αλλά πολλαπλές κρίσεις τα τελευταία χρόνια. Στο μυαλό όλων έρχεται πρώτα πρώτα η οικονομική κρίση. Ομως αυτή είναι άμεση συνέπεια του τρόπου που έχουμε δομήσει το κράτος και τις αξίες της κοινωνίας. Η μεγάλη κρίση, η μητέρα των κρίσεων, δεν είναι οικονομική αλλά πολιτική. Παρακολουθώντας τις συζητήσεις στη Βουλή ο απλός πολίτης μένει πραγματικά άφωνος. Ο θεατρινισμός, η τσαρλατανιά, οι ψευτομαγκιές, ο αβδηριτισμός, η απουσία επιχειρημάτων και λογικής είναι κυρίαρχο στοιχείο στις συνεδριάσεις του ύψιστου οργάνου του δημοκρατικού μας πολιτεύματος αλλά και στις κομματικές αντιπαραθέσεις. Οι εξαιρέσεις που πάντα υπάρχουν είναι λίγες. Τα κόμματα και οι βουλευτές, αντί να είναι το κόσμημα της δημοκρατίας ενός σύγχρονου και πολιτισμένου ευρωπαϊκού κράτους, έχουν γίνει άξιοι εμπτυσμού, περιφρόνησης και αποδοκιμασίας. Θα έλεγε λοιπόν κανείς πως είναι εύφορο το έδαφος για την καλλιέργεια νέων πολιτικών δυνάμεων και κομμάτων. Με ελάχιστες όμως εξαιρέσεις, δεν έχουν παρουσιαστεί καινούργιες πολιτικές κινήσεις για να εκτοπίσουν τη φαυλότητα. Ο κατ’ εξοχήν πολιτικοποιημένος ελληνικός λαός φαίνεται ευνουχισμένος. Το ερώτημα λοιπόν που πλανάται εδώ και καιρό στο μυαλό πολλών είναι πώς είναι δυνατόν έπειτα από όλη αυτή την κρίση να μην έχουν βγει νέες πολιτικές δυνάμεις που θα τραβήξουν τη χώρα μακριά από την περιδίνηση θανάτου στην οποία έχει εισέλθει; Η μια-δυο αξιέπαινες προσπάθειες είναι γεγονός ότι απέτυχαν εκλογικά. Αν όμως αναλογιστεί κανείς τα χρονικά περιθώρια και το γεγονός ότι ξεκίνησαν από το μηδέν, δεν θα τις χαρακτήριζε αποτυχίες αλλά ατυχίες. Παρά την εμφανή όμως ανάγκη δημιουργίας νέων πολιτικών δυνάμεων οι οποίες θα εκφράσουν τη μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων, βλέπουμε ατολμία, εγκατάλειψη και μοιρολατρία. Οι δικαιολογίες που ακούγονται είναι πολλές. Μια απαρίθμηση δεν βλάπτει. Δεν μπορούμε να τα βάλουμε με το πολιτικό κατεστημένο. Τα ΜΜΕ είναι πουλημένα και δεν θα μας στηρίξουν. Δεν θα βρούμε χρήματα που χρειάζονται για τη δημιουργία νέου κόμματος. Αφού κυβερνούν πλέον οι ξένοι. Δεν έχει έρθει ακόμα η στιγμή. Φοβάμαι τη βρωμιά και τη λάσπη που θα μου ρίξουν. Αυτά και άλλα πολλά προτάσσονται ως δικαιολογίες. Αλλοι πάλι ευελπιστούν χωρίς να το φωνάζουν στην ανάσταση του δικού τους πολιτικού μέντορα για να συνεχίσουν ως άξια τρωκτικά της εξουσίας τον πρώην βίο τους. Οι περισσότερες από αυτές τις δικαιολογίες παραπέμπουν σε βολεμένους ή όχι ακόμα «πεινασμένους» ή σε πολίτες που δυστυχώς αδυνατούν ακόμα και τώρα να εκτιμήσουν την πραγματικότητα. Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε την απουσία αντίδρασης; Πώς είναι δυνατόν να μένουμε παρατηρητές στην άνοδο του αριστερού λαϊκισμού, του ψευτο-εθνικού φασισμού, του ρατσισμού, της βίας ή της θρησκοληψίας; Γιατί δεν αντιδρά ο μέσος Ελληνας πολίτης αλλά μοιρολατρικά περιμένει τον θάνατό του μαζί με τον θάνατο των φαύλων κομμάτων του παρελθόντος; Μια νέα πολιτική κίνηση χρειάζεται πάνω από όλα πίστη στο όνειρο και ενθουσιασμό. Η έλλειψη ενθουσιασμού και οράματος είναι ό,τι χειρότερο. Αν δεν υπάρχει το όνειρο και η προσπάθεια για κάτι καλύτερο, τότε ο θάνατος έχει ήδη επέλθει. Δεν υπάρχει ανάγκη από εθνοσωτήρες αλλά από πολιτικές λογικής μακριά από ιδεολογικές προκαταλήψεις. Οι ερωτήσεις που πρέπει να κάνουμε όλοι μας είναι: Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εγώ, ποιος; Του Ανδρέα Κούτρα (*Ο δρ Ανδρέας Κούτρας είναι χρηματοοικονομικός αναλυτής, στέλεχος ITC Markets στο Λονδίνο) Πηγή Καθημερινή 24.11.2012

Ανάπτυξη μέσω αποκρατικοποίησης

Μόνο έτσι θα απορροφηθεί η ανεργία. Μόνον έτσι θα δούμε τη χώρα μας να εκσυγχορνίζεται. Θα τη δούμε δηλαδή όπως της αξίζει!

Ενας ακόμη λανθασμένος υπολογισμός, επί του οποίου χτίζονται πολιτικές περιουσίες, είναι ότι ο λόγος για τον οποίο το κράτος οφείλει να πωλήσει κρατική περιουσία είναι επειδή χρειάζεται τα χρήματα για να μειώσει το έλλειμμα. Πράγματι, με τα κεφάλαια που θα συγκεντρωθούν θα μειωθεί το δημόσιο χρέος, ελαφρύνοντας έτσι το βάρος των τόκων και διευκολύνοντας την επαναφορά της οικονομίας μας σε συνθήκες κανονικής λειτουργίας.

Υπάρχει όμως και η ιδεολογική διαφωνία. Σε αυτήν στηρίζεται η καταγγελία των ιδιωτικοποιήσεων, την οποία, κατά κανόνα, περιφέρουν ντεμέκ αριστεροί. Παρόμοιες αντιλήψεις κατοχυρώνονται όταν υποκλίνονται σε αυτήν πρωθυπουργοί. Οπως συνέβη με τον δεύτερο πρωθυπουργό της μεγάλης κρίσης.

Ομως, όταν η τρόικα αποκάλυψε, τον Φεβρουάριο του 2010, ότι η Ελλάδα χρειάζεται 50 δισ. για να μην υποχρεωθεί σε νέες επονείδιστες περικοπές συντάξεων και πραγματικών κοινωνικών δαπανών, δεν κινήθηκε «ιδεολογικά». Το κίνητρο ήταν πρακτικό, αφού από τότε ήταν φανερό ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν είναι βιώσιμο.

Στην πράξη, η αποκρατικοποίηση είναι σημαντική και για τους δύο προαναφερθέντες λόγους. Υπάρχουν όμως ακόμη δύο λόγοι, εξίσου σημαντικοί. Η πώληση «φιλέτων» επιβάλλεται επειδή ακριβώς πρόκειται για αγαθά μεγάλης ή ειδικής αξίας. Δηλαδή για τον ίδιο ακριβώς λόγο για τον οποίο οι κρατιστές επιθυμούν να τα διαχειρίζονται οι ίδιοι και να παραμένουν εκτός αγοράς.

Αντιθέτως, η περιουσία αυτή θα αποδώσει πολλά περισσότερα αν η διαχείρισή της γίνει με κανόνες ανοικτού ανταγωνισμού και υψηλής παραγωγικότητας. Λιμάνια, σταθμοί, αεροδρόμιο, διαχείριση υδάτων, απορριμμάτων και κοινόχρηστων δικτύων, όσο παραμένουν στα χέρια των γραφειοκρατών, γίνονται αντικείμενο ληστρικής εκμετάλλευσης και απαξίωσης. Από τη διαχείριση αυτού του τύπου ωφελούνται ιδιώτες που «συναλλάσσονται» με υπαλλήλους, ληστεύοντας την κοινή μας περιουσία.

Πρακτικώς, αυτό που θα συμβεί είναι ό,τι έχει ήδη δοκιμαστεί με επιτυχία στο αεροδρόμιο της Αθήνας ή στην Αττική Οδό ή στα αστικά λεωφορεία της συμπρωτεύουσας ή στις αεροπορικές συγκοινωνίες ή στον εμπορευματικό σταθμό του Πειραιά. Η διαχείριση όλων αυτών με κριτήριο το κέρδος θα οδηγήσει σε περιφερειακή ανάπτυξη, αύξηση της απασχόλησης και πρόσθετους φόρους.

Ο άλλος πολύ σημαντικός λόγος για τον οποίο πρέπει να αναθέσουμε τη διαχείριση σε επιχειρηματικά κεφάλαια είναι ότι το κράτος δεν διαθέτει τα απαραίτητα χρήματα για τις τόσο απαραίτητες επενδύσεις. Ούτε μπορεί να τα εξεύρει. Η συνθήκη αυτή θα ισχύσει για αρκετά χρόνια. Στο διάστημα αυτό, όμως, είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθούν σημαντικότατες επενδύσεις σε υποδομές, υγεία, παιδεία, αγαθά και υπηρεσίες δημόσιας χρήσης, ορυκτού πλούτου, κοινωνικής οργάνωσης.

Η προσέλκυση κεφαλαίων αποτελεί όρο εθνικής επιβίωσης. Ταυτοχρόνως, η ανάθεση σε ιδιώτες της καλής διαχείρισης δημόσιων αγαθών είναι και ο ορθός δρόμος για την ανάπτυξη της οικονομίας. Μόνον έτσι θα πιάσουμε ρυθμούς που θα διαψεύδουν τη μιζέρια των αριθμών που αραδιάζουν οι τεχνοκράτες της τρόικας. Μόνον έτσι θα απορροφηθεί η ανεργία. Μόνον έτσι θα δούμε τη χώρα μας να εκσυγχρονίζεται. Θα τη δούμε δηλαδή όπως της αξίζει!

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Πηγή Καθημερινή

17.11.2012

Η οικονομία ως μέθοδος...

Μάθαμε στα χρόνια της αυτοκρατορίας του νεοφιλελευθερισμού να εξηγούμε πολλά και ακατανόητα, σ' ένα κοινωνικό κράτους, με το διάσημο αξίωμα «είναι η οικονομία, ηλίθιε!».

Πάντα, όμως, υπήρχαν μέγιστα ζητήματα, που δεν σχετίζονταν άμεσα με την οικονομία και παραμένανε γρίφοι για την πρακτική του πολιτικού βραχίονα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Αν, λόγου χάρη, η κατανάλωση είναι η κινητήρια δύναμη, πώς συμβιβάζονται οι επιβολές σκληρής λιτότητας; Σε παρόμοιες περιπτώσεις και για να κατανοηθούν τ΄ ανερμήνευτα γινόταν συνήθως επίκληση διάφορων εξω-αξιωματικών παραμέτρων. Οπως «το παράδοξο του νεοφιλελευθερισμού». Σύμφωνα μ' αυτό, ενώ διακηρυκτικά η κρατική παρέμβαση είναι εξοβελιστέα, προκειμένου ν' απαλλαγεί η οικονομία από τα κρατικά δεσμά, στην πράξη αυτή ενισχύεται, εντατικοποιείται και γνωρίζει νέες μέρες δόξας. Οπως στα ολιγαρχικά καθεστώτα των προηγούμενων αιώνων.

Αντί για απουσία κρατικού ελέγχου, γινόμαστε μάρτυρες της ασφυκτικής παρουσίας του. Ετσι το κράτος με αυταρχικό τρόπο επεμβαίνει ακόμη και σε αδιανόητα για την κλασική «ελεύθερη αγορά». Τα σχετικά παραδείγματα περισσεύουν. Παρεμβαίνει, όχι ρυθμιστικά, και για την προστασία των πολιτών του, όπως στο παρελθόν. Αλλά εν ονόματι της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία, υποτίθεται, ότι προϋποθέτει τη μη κρατική ανάμειξη. Εγκαθιδρύονται ακόμη και πολυετή «διευθυνόμενα» οικονομικά προγράμματα, σε πείσμα κάθε θεωρητικού πλαισίου του. Το «παράδοξο» στο απόγειό του καταλήγει στα καθ' ημάς -κι όχι μόνο- ν' καταλαμβάνει θέση κανόνα. Αντί για την υποσχόμενη απελευθέρωση της οικονομίας και των αγορών, επιβάλλονται καταστάσεις «έκτακτης ανάγκης».

Ο απαλλαγμένος, δήθεν, από το κράτος νεοφιλελευθερισμός αναδεικνύεται σε φορέα ενός αυταρχικού κράτους. Για να εξηγήσουμε πάμπολλα, άλλα «παράδοξα» της πρακτικής και των χαοτικών αντιφάσεών του, ίσως χρειάζεται να καταφύγουμε σ' ένα άλλο λιγότερο διάσημο αξίωμα. Εκείνο της Θάτσερ: «Τα οικονομικά είναι η μέθοδος, ο στόχος είναι ν' αλλάξουμε τα συναισθήματα των ανθρώπων...». Αν στα συναισθήματα προσθέσουμε τις σκέψεις και την ταυτότητα του πολίτη, όπως έχει διαμορφωθεί στην πορεία συγκρότησης του διεευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, αναδύεται με σαφήνεια η φύση. Δεν έχουμε μπροστά μας ένα οικονομικό (και αντικοινωνικό) μοντέλο του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αλλά μια πολυμηχα­νή, με προδιαγραφές για την παραγωγή πολιτών, που πρέπει να έχουν άλλα συναισθήματα, άλλες αξίες, άλλη ανθρώπινη ζωή. Που πρέπει να συμμορφωθούν με πρότυπα, όπως τα οικονομικά μοντέλα. Αυτή είναι η νέα «επανάσταση». Ευτυχώς που υπάρχει η... αντεπανάσταση!

Του Τάκη Κατσιμάρδου

Πηγή ΕΘΝΟΣ

11.11.2012

Quo vadis Graecia?

Πού πας Ελλάδα; Από το 2008 το ερώτημα απασχολεί ηγέτες υπερδυνάμεων, αγχώνει ευρωκράτες των Βρυξελλών και φοβίζει το πανελλήνιο. Εύλογη η ανησυχία καθώς η εθνική οικονομία βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση: εισοδήματα πεσμένα 20%, επενδύσεις στο μισό, η ανεργία στα ύψη. Εντεκα εκατομμύρια πολίτες εξαρτώνται οικονομικά από δυόμισι εκατομμύρια θέσεις εργασίας ενός ιδιωτικού τομέα που παραπαίει.

Στο ζοφερό αυτό τοπίο, πολλοί ζουν με την ελπίδα της αυτόματης ανάκαμψης. Ευελπιστούν πως τα χειρότερα πέρασαν και η εθνική οικονομία, αργά ή γρήγορα, θα βελτιωθεί αυτοβούλως και θα αναπληρώσει τις απώλειες της τελευταίας πενταετίας. Εκεί ποντάρει η πολιτική ηγεσία της χώρας, που έχει στρέψει όλη την προσοχή της στην ανεύρεση φόρων και δανείων για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις του επόμενου μήνα. Εκεί ποντάρουν οι συντεχνίες που αγωνίζονται πεισματικά, και μέχρι στιγμής αποτελεσματικά, να προστατέψουν τα κεκτημένα τους. Σ’ αυτό φαίνεται να ελπίζουν και μεγάλα στρώματα, αν όχι η πλειονότητα, του ελληνικού λαού που ευαγγελίζονται μια γρήγορη «πολιτική» λύση των προβλημάτων τους χωρίς την μακρόπνοη λιτότητα που απαιτούν από τη χώρα τα Μνημόνια και μακριά από τις ριζικές μεταρρυθμίσεις που συνιστούν, σχεδόν ομόφωνα, οι «τεχνοκράτες».

Επίκειται λοιπόν κάποια, έστω και αργή, αναστροφή της οικονομίας από τον επόμενο χρόνο προς την προ του 2008 κατάσταση; Ή μήπως είναι η βαθιά κρίση το πρώτο στάδιο μονιμότερης στροφής από τον πλούτο των αμέσως προηγούμενων δεκαετιών στην ιστορική φτώχεια των Βαλκανίων; Είναι το μέλλον της χώρας παρόμοιο με της Ιταλίας ή με της Αλβανίας; Θα επιστρέψουν οι χαμηλόμισθοι και συνταξιούχοι στα χίλια ευρώ τον μήνα ή θα κατρακυλήσουν οι αμοιβές στα διακόσια με τριακόσια που έπαιρναν οι παππούδες τους πριν από πενήντα χρόνια;

Η οικονομική επιστήμη περιγράφει σαφέστατα τη συνταγή της επιτυχημένης ανάπτυξης, της οποίας η ουσία συνοψίζεται στο γνωστό τρίπτυχο του Σκώτου φιλόσοφου Αδάμ Σμιθ, «ειρήνη, χαμηλοί φόροι, ανεκτή εφαρμογή των νόμων». Η συνταγή αυτή εφαρμόσθηκε κατά γράμμα σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες του κόσμου. Σήμερα δοκιμάζεται, με κάποιες ατέλειες και αρκετή επιτυχία, από τρεις γείτονες· Βουλγαρία, Ρουμανία, Τουρκία.

Στοιχεία από το τρίπτυχο του Σμιθ εφάρμοσε και η Ελλάδα κατά τις δεκαετίες 1950-1970, την ίδια ώρα που η συνταγή του απορριπτόταν παντελώς από τις υπόλοιπες βαλκανικές χώρες που παραδόθηκαν στον κρατισμό για πενήντα ολόκληρα χρόνια, με αρχή το 1945. Το αποτέλεσμα είναι πασίγνωστο. Η Ελλάδα, παραδοσιακά η δεύτερη φτωχότερη χώρα της Βαλκανικής, ξεπέρασε σε πλούτο όλη τη χερσόνησο, προσελκύοντας μετανάστες από τους γείτονες και παραπέρα. Με τη Μεταπολίτευση, όμως, η χώρα εγκατέλειψε σταδιακά τη συνταγή της επιτυχίας και την περιφρόνησε ολοκληρωτικά την τελευταία δεκαετία.

Η ριζική αλλαγή πλεύσης της χώρας σε καίρια ζητήματα εσωτερικής ειρήνης, φόρων και λειτουργίας θεσμών φαίνεται επιγραμματικά από τα στοιχεία της Διεθνούς Τράπεζας, του Διεθνούς Οικονομικού Βήματος και της Διεθνούς Διαφάνειας. Στο κέντρο της Αθήνας έγιναν το προηγούμενο έτος 1.800 διαδηλώσεις. Τα πολιτικά κόμματα και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν αναδειχθεί σε παγκόσμιους πρωταθλητές διαφθοράς· τα κόμματα παίρνουν χάλκινο μετάλλιο ανάμεσα σε 69 χώρες, τα ΜΜΕ παίρνουν χρυσό. Στην έκδοση αδειών, ισχύ συμβολαίων, προστασία επενδυτών και λειτουργία αγορών, η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στο κατώτερο 25% της υδρογείου. Ο τόπος είναι φέτος τελευταίος σε ανταγωνιστικότητα ανάμεσα σε δέκα βαλκανικές χώρες, από πρώτος που ήταν το 2006.

Λογαριάζουν, λοιπόν, χωρίς τον ξενοδόχο όσοι προσδοκούν σε σύντομη έξοδο από την κρίση. Οι ιδιωτικές επενδύσεις εξαφανίστηκαν, τα οδικά δίκτυα μένουν στάσιμα, οι παραδοσιακές «βαριές βιομηχανίες» του τόπου οπισθοχωρούν. Η ναυτιλία μαστίζεται από τη διεθνή κρίση εμπορίου. Η τουριστική αξιοποίηση των απαράμιλλων φυσικών και πολιτιστικών πλεονεκτημάτων του τόπου αναιρείται από την απουσία κοινωνικής αρμονίας, τις σοβαρές και επιτεινόμενες ελλείψεις στις υποδομές, καθώς και από την ατελή επαγγελματική κατάρτιση του εργατικού δυναμικού. Μεγάλη η ακτογραμμή της χώρας, πολλά τα νησιά, λίγες οι κρουαζιέρες.

Πού πας Ελλάδα; Οι επιστήμονες που εξέτασαν την άρρωστη οικονομία σου ομόφωνα συμβουλεύουν ριζικές αλλαγές στον τρόπο ζωής σου, με συνταγές που προσαρμόζουν στην εποχή μας το ρητό «ειρήνη, χαμηλοί φόροι, ανεκτή εφαρμογή των νόμων». 

Και συ πώς απαντάς; Mε τριάντα πέντε χιλιάδες (35.000) απεργίες και εκατόν εβδομήντα πέντε χιλιάδες (175.000) νομοθετήματα μέσα σε τριάντα χρόνια. Με καταστροφική φορολογία του ιδιωτικού τομέα για να συντηρήσεις το αδηφάγο Δημόσιο. Και με σύννεφο διαφθοράς που κοντεύει να σκεπάσει την υδρόγειο.

Πού πας Ελλάδα; Ελπίζεις ακόμη σε μια θαυματουργή και ανώδυνη «πολιτική» λύση της κρίσης χωρίς να δουλέψεις περισσότερο, χωρίς να ξορκίσεις τη διαφθορά, χωρίς καμιά από τις αλλαγές που σου συνιστούν όλοι οι ειδικοί; Αν δεν αλλάξεις πορεία, θα χάσεις όποιες θυσίες έκανες μέχρι τώρα και θα οδηγήσεις τους Ελληνες σε βαθιά υπανάπτυξη.

Του Κώστα Αζαριάδη ( Ο κ. Κώστας Αζαριάδης είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Ουάσιγκτον του Σεντ Λούις)

Πηγή Καθημερινή

30.9.2012

Κράτος στελεχών και όχι υπαλλήλων

Κατά κανόνα, στην περίεργη δημοκρατία που μας φιλοξενεί, όποιος τολμούσε να πει ότι «χρειαζόμαστε ένα μικρότερο και πιο επιτελικό κράτος» οδηγείτο, συχνά μάλιστα χωρίς καμία διακριτικότητα, στον αποκλεισμό. Η κυρίαρχη άποψη ήταν –και παραμένει– ότι «η Ελλάδα χρειάζεται ένα μεγάλο κράτος».

Στην άποψη αυτή συγκλίνουν όλα τα μεγαλύτερα και μικρότερα κόμματα του κατεστημένου. Ακόμη και όσοι περιθωριακοί βρίζουν με τον γνωστό τρόπο των περιθωριακών τους «κλέφτες» της πολιτικής, των εφοριών, των νοσοκομείων κ.ο.κ. συμφωνούν ότι το κράτος πρέπει να διαθέτει όλα τα μέσα, να είναι πανταχού παρόν και, προφανώς, να πληρώνει καλά. Σε γενικές γραμμές, όλοι οι παραπάνω θα ήσαν ικανοποιημένοι αν το κράτος διαχειριζόταν δαπάνες που θα αντιστοιχούν στο 45% του εγχώριου προϊόντος.

Το επίπεδο αυτό δεν είναι πολύ μακριά από εκείνο που πραγματοποίησαν οι πολιτικοί κατά την τελευταία εικοσαετία. Είναι όμως πολύ υψηλότερο από αυτό που θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε στην προσεχή μακρά περίοδο. Οσο κι αν όλοι οι παραπάνω «ρίχνουν το κρίμα» στην τρόικα, η αλήθεια είναι ότι για τα επόμενα 10 - 15 χρόνια δεν θα είναι ούτε ορθολογικό ούτε δίκαιο να απορροφάει και να διαχειρίζεται το κράτος κάτι περισσότερο από το 34% - 36% του εγχώριου προϊόντος. Αυτό είναι το «μικρό κράτος» που ζητούν όσοι επιμένουν πως το «παραπάνω κράτος» σημαίνει περισσότερους φόρους, μεγαλύτερα χρέη και ευρύτερη διαφθορά.

Η δύσκολη κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα ανέδειξε ένα ακόμη σοβαρό επιχείρημα που συνηγορεί για την ανασυγκρότηση του κράτους σε μικρότερη και αποτελεσματικότερη κλίμακα. Οσο το υπουργείο Οικονομικών ψάχνει για νέες περικοπές, τόσο θα διαλύει όσα καλά έγιναν στο κράτος τα προηγούμενα πολλά έτη. Αντί να επιτίθεται στα ειδικά μισθολόγια, ας εκσυγχρονίσει τη δομή τους. Οι τεχνοκράτες της τρόικας είχαν από την πρώτη στιγμή επισημάνει πως το κράτος δεν θα επιτύγχανε πραγματική μείωση των δαπανών του χωρίς να αλλάξει ολοκληρωτικά τον τρόπο με τον οποίο πληρώνονται τα στελέχη του. Οι αδιαφανείς ρυθμίσεις για ειδικά επιδόματα, το μπέρδεμα μεταξύ παλαιών και νεότερων αμοιβών, δημιούργησαν έναν εφιάλτη για τον υπουργό Οικονομικών. Το κράτος πρέπει να προστατεύσει τα στελέχη του. Αντί να πένονται οι διευθυντές κλινικών, ας μειώσουμε τον αριθμό των κλινικών και το πλήθος των νοσοκομείων. Αντί να «κλέβει» τους δικαστές, ας διώξει τους τεμπέληδες κι ας μειώσει τις έδρες. Αντί να μετατρέπει τους δασκάλους σε φοροφυγάδες, ας αναγγείλει στους δημότες το πραγματικό κόστος εκπαίδευσης. Χρειαζόμαστε κράτος στελεχών και όχι «υπαλλήλων». Που σέβεται τους φόρους μας. Ωστε να το σεβόμαστε κι εμείς.

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Πηγή Καθημερινή

20.9.2012

Κόπηκαν τα κινητά τηλέφωνα της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας (λόγω απλήρωτων λογαριασμών)

Χωρίς κινητά τηλέφωνα έμειναν την Τετάρτη τα μέλη της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας, καθώς η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας Cosmote «έκοψε» τις γραμμές μετά τη συσσώρευση απλήρωτων λογαριασμών.

Τα τηλέφωνα του αναπληρωτή υπουργού Παιδείας Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου, της υφυπουργού Εύης Χριστοφιλοπούλου, γραμματέων, συνεργατών και υπηρεσιακών παραγόντων δέχονταν κλήσεις, αλλά δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι ίδιοι τα τηλέφωνά τους και να καλέσουν πίσω όποιον τους έπαιρνε.

Ο υπουργός Γιώργος Μπαμπινιώτης δεν έχει πάρει κινητό τηλέφωνο του υπουργείου Παιδείας, αλλά χρησιμοποιεί το προσωπικό του τηλέφωνο.

Πληροφορίες του Βήματος αναφέρουν ότι παλαιότεροι λογαριασμοί, πρώην υπουργών Παιδείας που αφορούσαν δεκάδες τηλέφωνα συνεργατών τα οποία πληρώνονταν από το Eλληνικό Δημόσιο δεν είχαν εγκριθεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο και έμειναν τελικά απλήρωτοι με αποτέλεσμα να φτάσει το «πλήρωμα του χρόνου» και οι συνδέσεις να κοπούν.

Οι λογαριασμοί αυτοί φέρονται να είναι υπέρογκοι οπότε και οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου τελικά δεν τους πλήρωσαν.

  Πηγή ΤΑΝΕΑ
14.3.2012

Επτά ευρωπαϊκές χώρες θέλουν να προστατεύσουν τα σύνορά μας

«Ορθάνοιχτη πόρτα αχυρώνα», χαρακτήρισαν τα ελληνικά σύνορα

 

Επτά ευρωπαϊκές χώρες συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας και της Γερμανίας ζήτησαν να ληφθούν περισσότερα μέτρα για να αναχαιτίσουν το κύμα των μεταναστών που εισέρχονται στην Ευρώπη από τα ελληνοτουρκικά σύνορα και εισηγήθηκαν, ανάμεσα στα άλλα, ισχυρότερη πίεση από τη δύναμη Frontex για τη διαφύλαξη των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εμφανίζονται πρόθυμες να βοηθήσουν.

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, τουλάχιστον τρεις ευρωπαϊκές χώρες επανεξετάζουν τη στάση τους ως προς την εφαρμογή της Συνθήκης Σένγκεν, που επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση ταξιδιωτών χωρίς επιπλέον ελέγχους ανάμεσα στις χώρες_ μέλη της Ζώνης Σένγκεν. Η Γερμανία, η Φινλανδία, η Αυστρία και μία τέταρτη χώρα, η Γαλλία (σε περίπτωση που ο κ. Νικολά Σαρκοζί, αν επανεκλεγεί) ασκούν πίεση προς την Ελλάδα να πάρει μέτρα στα σύνορα της. Στην Ευρώπη εκφράζεται πλέον το ερώτημα «τι γίνεται όταν μία χώρα δεν μπορεί να ασφαλίσει τα σύνορά της, όπως βλέπουμε στην Ελλάδα».

Το αίτημα, να αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση με ισχυρές ενισχύσεις τη φύλαξη των συνόρων μας από τους οικονομικούς πρόσφυγες και μετανάστες, είχε διατυπώσει παλαιότερα σε όλα τα κοινοτικά επίπεδα η Ελλάδα και φαίνεται ότι τώρα επανέρχεται όχι με όμως πρωτοβουλία της χώρας μας (που πάντοτε το επιθυμεί), αλλά με πρωτοβουλία ευρωπαϊκών χωρών, που θεωρούν ότι με ευκολία οι μετανάστες εισέρχονται στην Ελλάδα και από εκεί σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Την περασμένη εβδομάδα, ο υπουργός Εσωτερικών της Αυστρίας περιέγραψε τα ελληνοτουρκικά σύνορα ως «ορθάνοιχτη πόρτα αχυρώνα», σύμφωνα με την αμερικανική Wall Street Journal που υπενθυμίζει τα παράπονα κεντροευρωπαϊκών χωρών από τη συνεχή ροή Ασιατών και Αφρικανών μεταναστών οι οποίοι περνούν με ευκολία από την Ελλάδα, προσπαθώντας να φτάσουν σε κάποια από τις πιο πλούσιες χώρες της Ευρώπης.

Κυβερνητικές πηγές στην Αθήνα ωστόσο σχολίαζαν ότι στο θέμα των μεταναστών μεγάλη ευθύνη φέρει και η Τουρκία, η οποία παρά τις υποσχέσεις και τις συμφωνίες με την Ελλάδα για περιορισμό των μεταναστών δεν έχει τηρηθεί ποτέ. Η Τουρκία όμως δεν είναι μέλος της ΕΕ, η Ελλάδα είναι.

Σύμφωνα με τα στατικά δεδομένα που ανακοινώνει ο ευρωπαϊκός οργανισμός συντονισμού του ελέγχου των συνόρων Frontex, το 2011 πέρασαν τα σύνορα στον Έβρο τουλάχιστον 55.000 μετανάστες, ενώ μόνον μέσα στον Ιανουάριο του 2012 καταγράφηκαν περίπου 2.800 διελεύσεις, σημαντικά λιγότερες (ίσως και λόγω κακοκαιρίας και οικονομικής κρίσης) από τις περίπου 6.000 που καταγράφονται σε κάθε μήνα του καλοκαιριού.

Όπως σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα, ταξιδιώτες από την Ελλάδα που φθάνουν στα αεροδρόμια του Μονάχου και τη Φρανκφούρτης αναφέρουν ότι υπάρχουν συχνοί έλεγχοι διαβατηρίων, κάτι που το επιβεβαιώνουν και Έλληνες αξιωματούχοι, χωρίς να κατονομάζονται, πληροφορίες όμως που διαψεύδουν τόσο οι ελληνικές αρχές όσο και οι εκπρόσωποι των αεροπορικών εταιριών. Μάλιστα εκπρόσωπος της Aegean αναφερόμενος σ΄ αυτές τις πληροφορίες, είπε ότι η αεροπορική εταιρία δεν είχε τέτοιου είδους παράπονα από τους επιβάτες της.

Ένα από τα μέτρα που ζητούν αρκετές ευρωπαϊκές χώρες ως πιθανή λύση του προβλήματος είναι η αύξηση της παρουσίας και η ενίσχυση της δύναμης της Frontex στην περιοχή. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μόλις πριν από λίγες ημέρες ο Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής κ. Νικ. Διαμαντούρος ζήτησε να ελεγχθεί η Frontex μετά από καταγγελίες για παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά τη σύλληψη μεταναστών. Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι η Frontex έχει κυρίως ρόλο της παρακολούθησης και της καταγραφής των περιστατικών, καθώς και της συνδρομής της με τεχνικά μέσα, όμως η περιφρούρηση των συνόρων και η σύλληψη των λαθροδιακινητών είναι δουλειά της Ελληνικής Αστυνομίας.

Όπως ωστόσο σημειώνει η αμερικανική εφημερίδα, η ανθρωπιστική κατάσταση που επικρατεί τον Έβρο παραμένει το σημαντικότερο ζήτημα στην περιοχή και αναφέρει ότι μία νέα ελληνική υπηρεσία που δημιουργήθηκε κατάφερε να συλλάβει μόνον 11 άτομα από ένα πλάνο 700 μεταναστών που είχε προβλέψει.

 

Πηγή Το Βήμα

15.3.2012

Γελά ο κλέφτης Δημοσίου

Πολύ ωραία αυτά που λέει ο κ. Γ. Κουτρουμάνης για τον εξαγνισμό του ΙΚΑ αλλά ας μην γίνεται υπερβολικός. Δηλαδή, ναι, θα διακόψει δεκάδες χιλιάδες επιδόματα που δίδονται σε άτομα που δεν τα δικαιούνται αλλά τα υπόλοιπα, περί επιστροφής χρημάτων, δεν θα υλοποιηθούν ποτέ. Ο υπουργός Εργασίας διαβεβαιώνει, με τον απόλυτο τρόπο που έχουν οι πολιτικοί, ότι θα απαιτηθεί επάνοδος ρευστού. Είπε ότι πέρα από τις ποινικές κυρώσεις, θα αναζητηθούν αναδρομικά όλα τα ποσά που έχουν εισπραχθεί παράνομα με διάφορους τρόπους από το ασφαλιστικό σύστημα. Υπολογίζει ότι αυτά ανέρχονται σε 2,5 δισ. Δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες, για το πώς θα επιτευχθεί τούτο όμως αναλαμβάνει τον ρόλο του: παιζόταν ένα δράμα, ήλθε η ώρα της κάθαρσης και ο ίδιος είναι ο από μηχανής θεός.

Ας πιαστούμε από τους πρώτους 40.000 που εντοπίστηκαν από τα νέα ηλεκτρονικά συστήματα. Πώς ακριβώς θα τους υποχρεώσουν να τα επιστρέψουν; Δεν μπορούν να βγάλουν ένα φιρμάνι, μια γενική εντολή «φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Καθένας από αυτούς τους 40.000 ψευδοδικαιούχους, που αποτελούν την πρώτη φουρνιά, θα πρέπει να δικαστεί ως επιβάλλει η Δημοκρατία, ως ξεχωριστή περίπτωση. Υπάρχουν δηλαδή 40.000 δικαστικές υποθέσεις στις οποίες το δημόσιο θα διεκδικήσει τα χρήματά του. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, ενός φτωχοδιάβολου για τον οποίο κάποιος παράγοντας σκάρωσε μια σύνταξη. Υπάρχει περίπτωση να έχει τα λεφτά μαζεμένα στην άκρη; Όχι. Οπότε δεσμεύεται η περιουσία του και το σπίτι του πάει για δήμευση. Θα το επιτρέψουν αυτό οι τοπικές κοινωνίες, οι βουλευτές προστάτες των αναξιοπαθούντων; Δύσκολο.

Ας πάρουμε ένα άλλο παράδειγμα, από τα μαιευτήρια με τις χρυσές πάνες. Αποκαλύφθηκε από την υπόθεση της Καλλιθέας ότι ορισμένοι έλαβαν από το ΙΚΑ περισσότερες από 100.000 ευρώ για τοκετό – και μάλιστα χωρίς να έχουν παιδιά. Πέντε υπάλληλοι, μαζί με τις παρέες τους έφαγαν περί τα 6 εκατ. ευρώ. Είναι δίκαιο να λέμε ότι πρέπει να κόψουν το κεφάλι τους να τα βρουν και να τα επιστρέψουν. Είναι δίκαιο αλλά δεν είναι εφικτό. Άντε να επιστραφούν οι 900.000 που βρέθηκαν τακτοποιημένες σε ντουλάπι, άντε να δημευτούν τα σπίτια, τα οικόπεδα, τα αυτοκίνητα. Αυτή η τιμωρία δεν αρκεί για τις μεγάλες απάτες. Θα πρέπει να πάνε κάποιοι μέσα. Μαζί με τους άλλους, τους μιζαδόρους των υπουργείων. Αυτό λοιπόν που δεν μας λέει ο κ. Κουτρουμάνης είναι πόσοι δικαστικοί χρειάζονται για να αποδώσουν τη δικαιοσύνη, πόσο χρόνο θα πάρει. Μια πρότυπη δίκη δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση αφού υπήρξαν πολλές πατέντες, από τα επιδόματα ανύπαρκτης τυφλότητας μέχρι τη ανάσταση νεκρών. Επιπλέον οι δημεύσεις εξατομικεύουν τις διεκδικήσεις. Κάτι άλλο που προσπερνά ο κ. Κουτρουμάνης είναι το πού θα χωρέσουν οι απατεώνες οι οποίοι θα καταδικαστούν. Οι φυλακές είναι ήδη τίγκα και οι κλέφτες είναι χιλιάδες.

Δεν είναι εύκολο να δοθεί άφεση αμαρτιών – δεν είναι ούτε εύκολο ούτε σωστό. Εκεί όμως θα καταλήξει το ζήτημα, κι ας βαυκαλίζονται οι αρμόδιοι υπουργοί ότι θα φέρουν πίσω τα κλεμμένα. Το χειρότερο από όλα αυτά είναι ότι η ατιμωρησία εμπνέει.

Της Λώρης Κέζα

Πηγή Το Βήμα

15.3.2012

 

Αντιδράσεις ομολογιούχων για μη αποζημίωση

Μπαράζ αγωγών κατά του ελληνικού Δημοσίου ετοιμάζουν ιδιώτες μικροομολογιούχοι, που βλέπουν τις ελπίδες τους για αποζημίωση να εξανεμίζονται μετά την απόφαση του Eurogroup να μην καλυφθούν οι ζημιές που έχουν υποστεί. 

«Λάβαμε διαβεβαιώσεις από την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν θα υπάρξει κανενός είδους αποζημίωση -είτε άμεση είτε έμμεση- προς τα φυσικά πρόσωπα στην Ελλάδα που κατέχουν ελληνικά ομόλογα, διότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε προηγούμενο και σε άλλες χώρες». 

Ο κ. Βενιζέλος περιορίστηκε να πει ότι ο κ. Γιουνκέρ εξέφρασε την άποψη του Eurogroup, αφήνοντας και πάλι ανοιχτό το ενδεχόμενο κάποιας αποζημίωσης. Ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών ο κ. Σαχινίδης δήλωσε στον ΣΚΑΪ ότι θα ανακοινωθούν εν ευθέτω χρόνω οι πρωτοβουλίες για το θέμα, αλλά αρνήθηκε να επεκταθεί περαιτέρω, επικαλούμενος ενδεχόμενα νομικά προβλήματα. «Προστατεύουμε αυτήν τη στιγμή την ίδια τη χώρα από νομικά προβλήματα, πάνω απ’ όλα η προστασία της χώρας», τόνισε χαρακτηριστικά. 

Εν τω μεταξύ, η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας κ. Ντόρα Μπακογιάννη σε ερώτησή της προς τον πρωθυπουργό κ. Λουκά Παπαδήμο σημειώνει ότι «οι Ελληνες φορολογούμενοι πολίτες που εμπιστεύτηκαν τους κόπους μιας ζωής σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου παρακολουθούν άναυδοι, παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις, να βρίσκονται ζημιωμένοι». Την αποζημίωση των ιδιωτών που αγόρασαν ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου πρωτογενώς, αξίας έως και 100.000 ευρώ, ζητούν βουλευτές του ΛΑΟΣ, καταθέτοντας σχετική τροπολογία σε σχέδιο νόμου. 

«Η απαράδεκτη απόφαση του Eurogroup να μην αποζημιωθούν τα φυσικά πρόσωπα ομολογιούχοι του Δημοσίου για το “κούρεμα” του PSI φαίνεται ότι, κατά τραγικό τρόπο, γίνεται αποδεκτή από την κυβέρνηση», αναφέρει σε ερώτησή του προς τον υπουργό Οικονομικών ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Παν. Λαφαζάνης. 

«Η διαφαινόμενη υπαναχώρηση του Ευάγγελου Βενιζέλου από ρητές δεσμεύσεις του έναντι των ομολογιούχων αφήνει έκθετο τον ίδιο και την κυβέρνηση. Εργαζόμενοι, όπως αυτοί της πρώην Ολυμπιακής Αεροπορίας, κινδυνεύουν να χάσουν τις αποζημιώσεις απόλυσης, που, παρά τη θέλησή τους, τους δόθηκαν σε ομόλογα του Δημοσίου» τονίζει.

Πηγή Καθημερινή

14.3.2012

Σχόλιο δικό μας :

Το είπαμε σ επροηγούμενη ανάρτηση : Καμία εμπιστοσύνη δεν μπορεί να έχει ο πολίτης από το ελληνικό δημόσιο και τους εκπροσώπους του. Εξαπάτησε τους προμηθευτές τους υποχρεώνοντάς τους να δεχτούν αντί μετρητών, ομόλογα του ελληνικού δημοσίου τα οποία κατόπιν πετσόκοψε (απομείωσε σε πάνω από 50% της αξίας τους). Εξαπάτησε τα ασφαλιστικά ταμεία τα οποία υποχρέωνε να επενδύουν τα αποθεματικά τους σε ομόλογα τουε λληνικού δημοσίου. Εξαπάτησε τις Τράπεζες στις οποίες είπε "δώστε δάνεια στις επιχειρήσεις με εγγύηση τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου" και τώρα αυτές βρίκσονται με εξασφαλίσεις κάτω του 50% των δανείων που χορήγησαν. Εξαπάτησε τους δημοσίους υπαλλήλους στους οποίους αντί του εφάπαξ που δικαιούνταν χορήγησε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Εξαπάτησε τους υπαλλήλους της Ολυμπαικής στους οπποίους αντί της νόμιμης αποζημίωσης έδωσε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου. Τέλος εξαπάτησε κάθε Ελληνα ή Ευρωπαίο πολίτη , φυσικό πρόσωπο το οποίο εμπιστευόμενο το ελληνικό δημόσιο, του δ΄λανεισε για να το δικευκολύνει τιις οικονομίες και τους κόπους μιας ζωής. Και τώρα είδε , το ελληνικό δημόσιο να του δημεύει τον κόπο τους δίχως αιδώ, δίχως καμία αναστολή και επιπλεόν να συνεχίζει τη κοροϊδία δίνοντας φρούδες ελπίδες ότι τα φυσικά πρόσωπα θα αποζημιωθούν. 

 

Μια διαμάχη τραυματίζει την Ιστορία (Εστία Νέας Σμύρνης)

Για τους παλιούς Νεοσμυρνιώτες αλλά και τους σημερινούς κατοίκους της πόλης η Εστία της Νέας Σμύρνης αποτελεί ένα ακλόνητο σημείο αναφοράς. Το μνημειακό μέγαρο με τις ιωνικές κολώνες και τη χαρακτηριστική ζωφόρο όπου ξετυλίγονται σκηνές από την «Εξοδο» του μικρασιατικού Ελληνισμού νοηματοδοτεί τους υπαρξιακούς δεσμούς ανάμεσα στο μακρινό πια «χθες» και τους επιγόνους ενός τόσο ξεχωριστού κεφαλαίου για το ελληνικό έθνος. Στο εσωτερικό του μεγάρου φυλάσσονται μοναδικοί θησαυροί του πολιτισμού που ευδοκίμησε στα χώματα της Ιωνίας (λειτουργούν μουσεία και μια Πινακοθήκη), ενώ την ίδια στιγμή η Εστία διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτιστική και κοινωνική ζωή της Νέας Σμύρνης ως βασικός πυλώνας εκπαίδευσης, πολιτισμού και διατήρησης της ιστορικής μνήμης.
Είναι όμως ώρες δύσκολες για τον κραταιό θεσμό της πόλης. Και τα πράγματα ήρθαν έτσι ώστε πολλοί κάτοικοι της Νέας Σμύρνης να παρακολουθούν με θλίψη την Εστία και τον δήμο να βρίσκονται σήμερα στα δικαστήρια για να επιλύσουν τις διαφορές τους. Αντικείμενο της νομικής διαμάχης, η ιδιοκτησία του σχολικού συγκροτήματος που ανεγέρθηκε για λογαριασμό της Εστίας στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και δίπλα ακριβώς από το κυρίως κτίριο με κατά το ήμισυ δωρεά του Αριστοτέλη Ωνάση. Εκεί αρχικά στεγάστηκαν σχολές για την εκπαίδευση μηχανικών του Εμπορικού Ναυτικού και άλλων ειδικοτήτων, κατά βάσιν τεχνικών. Με την πάροδο του χρόνου το ενδιαφέρον για τις σχολές ατόνησε και σταδιακά η χρήση των 30 αιθουσών άρχισε να μεταβιβάζεται στη Δημόσια Εκπαίδευση. Από το 1998, όταν το σύνολο του κτιρίου λειτουργούσε υπό την ευθύνη του υπουργείου Παιδείας, το κράτος απέδιδε στην Εστία μίσθωμα που το 2007 έφθανε το ύψος των 37.000 ευρώ τον μήνα. Οπως είναι φυσικό, αυτό το σημαντικό πρόσοδο αποτέλεσε τον βασικό πόρο για τη λειτουργία και την ανάπτυξη της Εστίας.
Αλλαγή σκυτάληςΜε τη διοικητική αλλαγή του «Καλλικράτη», η ευθύνη της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης πέρασε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και ο Δήμος Νέας Σμύρνης αποφάσισε από τον Ιανουάριο του 2011 να μην καταβάλλει το σχετικό μίσθωμα. Μας εξηγεί τον λόγο ο δήμαρχος Νέας Σμύρνης Σταύρος Τζουλάκης: «Το οικόπεδο παραχωρήθηκε στην Εστία για την ανέγερση του κεντρικού της μεγάρου, αλλά και των εκπαιδευτηρίων από τον δήμο. Στο συμβόλαιο παραχώρησης υπάρχει όρος σύμφωνα με τον οποίο η κυριότητά τους θα επιστρέψει στον δήμο εφ’ όσον σταματήσει η λειτουργία των σχολών του εμπορικού ναυτικού και η δραστηριότητα θα είχε σκοπό την παροχή υπηρεσιών και όχι τον προσπορισμό εσόδων. Δεν είναι δυνατόν στην παρούσα οικονομική κατάσταση να πληρώνω 380.000 ευρώ τον χρόνο για ένα οικόπεδο που έχω παραχωρήσει με την παραπάνω αίρεση που ανέφερα. Θα είμαι έκθετος απέναντι στους δημότες μας».
Η διοίκηση της Εστίας θεωρεί εντελώς αυθαίρετη την ερμηνεία του δήμου και απάντησε με αγωγές που θα αρχίσουν να εκδικάζονται από τον Νοέμβριο. Ο πρόεδρος της Εστίας κ. Ιωάννης Λ. Καλογείτονας είναι σαφής. Λαμβάνει υπόψη του το τελευταίο συμβόλαιο παραχώρησης που έχει συνάψει η Εστία με τον δήμο, εν έτει 1952 και στο οποίο μας διαβεβαιώνει ότι το κτίριο είναι κατά πλήρη κυριότητα, νομή και κατοχή περιουσία της Εστίας με μοναδική υποχρέωση την ανέγερση των ειδικών σχολών, όπως και έγινε. Τους τελευταίους 14 μήνες η Εστία επιβιώνει χάρη σε ένα μικρό αποθεματικό που διέθετε, από μισθώματα ακινήτων, ορισμένες δωρεές, αλλά ο κ. Καλογείτονας σπεύδει να δηλώσει ότι τα χρήματα τελειώνουν. Και πιστεύει ότι πίσω από την άρνηση του δήμου υπάρχει η ανομολόγητη πρόθεση να «βάλει πόδι» στην Εστία. Τον ρωτάμε γιατί η Εστία δεν αξιοποιεί την ακίνητη περιουσία της, αποτέλεσμα σημαντικών δωρεών όλα αυτά τα χρόνια. «Δυστυχώς, πρόκειται για παλαιές ιδιοκτησίες με σημαντικά προβλήματα και δεν διαθέτουμε τα χρήματα σήμερα για να τις επισκευάσουμε. Κι όσο περνάει ο χρόνος, απομειώνεται η αξία τους, ενώ δεν βοηθάει καθόλου και η οικονομική συγκυρία». Ο δήμαρχος γνωρίζει την ύπαρξη οικοπέδων της Εστίας προς αξιοποίηση που η Εστία αρνείται να αξιοποιήσει. «Ποιος θα μπορούσε ελαφρά τη καρδία να πάρει μια τέτοια απόφαση εκποίησης περιουσιακών στοιχείων όταν η οικονομική κατάσταση είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε;», απαντάει ο πρόεδρος της Εστίας. «Αλλά θα προχωρήσουμε κάνοντας κι εμείς τις δικές μας υποχωρήσεις».
Κι ενώ το κλίμα δεν είναι καλό ανάμεσα στις δύο πλευρές, ρωτάω τον δήμαρχο αν υπάρχουν περιθώρια συμβιβασμού που ενδεχομένως θα οδηγούσαν σε εκτόνωση. «Δεν αντιδικώ με την Εστία ούτε φυσικά υπάρχει η παραμικρή πρόθεση “άλωσης” της Εστίας. Είμαι διατεθειμένος να την ενισχύσω, αλλά όχι με την παροχή ενοικίου». Ο κ. Καλογείτονας πρότεινε στη δημοτική αρχή να μειωθεί το ενοίκιο, αλλά ο δήμος δεν αναγνωρίζει την ευθύνη απόδοσης μισθώματος.
Προς το παρόν, το αδιέξοδο συνεχίζεται.Διαδρομή 82 ετώνΗ Εστία της Νέας Σμύρνης είναι σωματείο το οποίο ιδρύθηκε από Μικρασιάτες πρόσφυγες τον Ιούνιο του 1930 με πρώτη επωνυμία «Λέσχη Νέας Σμύρνης». Εκείνη την εποχή ο νεοσύστατος συνοικισμός μετρούσε 400 περίπου οικογένειες. Εννέα χρόνια αργότερα πήρε το σημερινό της όνομα. Για την ανέγερση της Εστίας παραχωρήθηκε το 1938 οικόπεδο από την κοινότητα της Νέας Σμύρνης. Η συμβολική θεμελίωση του Μεγάρου της Νέας Σμύρνης έγινε στις 23 Απριλίου 1939, τελετή την οποία τίμησαν με την παρουσία του ο Βασιλιάς Γεώργιος Β΄ και ο διάδοχος Παύλος. Το ξέσπασμα του πολέμου ανέβαλε το φιλόδοξο σχέδιο με αποτέλεσμα να έχουμε εκ νέου θεμελίωση στις 12 Ιουνίου 1955.
Χρειάστηκαν 20 χρόνια για να ολοκληρωθεί το επιβλητικό κτίριο σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ιωάννη Παυλίδη. Τη ζωφόρο όπου απεικονίζονται σκηνές από την εκδίωξη των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από τα πατρογονικά τους εδάφη φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Τάκης Παρλαβάντζας. Οραματιστής και πρόεδρος επί σειρά ετών, από το 1937 μέχρι το 1983, υπήρξε ο αείμνηστος Πάνος Χαλδέζος. Εξαιρετικά σημαντική στην υλοποίηση του έργου αποδείχθηκε η συμβολή Μεγάλων Ευεργετών, Μικρασιατών και μη, και κυρίως του μεγάλου Ελληνα εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση. Στις 23 Ιουλίου 1957 έγινε η κατάθεση του θεμέλιου λίθου της «Σχολής Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού» της Εστίας Νέας Σμύρνης. Πέντε χρόνια μετά, στις 8 Απριλίου του 1962, το βασιλικό ζεύγος Παύλος και Φρειδερίκη εγκαινίασαν τις σχολές της Εστίας που σήμερα αποτελούν το μήλον τη Εριδος ανάμεσα σε Δήμο και Εστία.
Το 1980 θεμελιώθηκε ο «Οίκος Γαλήνης» της Εστίας. Το Γηροκομείο χτίστηκε σε οικόπεδο που δώρισαν για τον σκοπό αυτό οι Θρακιώτες Μιλτιάδης και Ελπινίκη Σαραντή. Η Εστία έχει βραβευτεί από την Ακαδημία Αθηνών με το Χρυσό Μετάλλιο και το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών καθώς και το Χρυσό Βραβείο Α΄ Τάξεως Εθνικού Ιδρύματος. Σήμερα στην Εστία λειτουργούν επιμορφωτικά τμήματα εκμάθησης αγγλικών, ελληνικών και μικρασιατικών χορών, κεντήματος, σκακιστικό, θεατρικό και φωτογραφικό τμήμα και χορωδία. Μεγάλης αξίας και η Βιβλιοθήκη της Εστίας.

Του Δημήτρη Ρηγόπουλου
Πηγή Καθημερινή
11.3.2012

Προτεραιότητα η Δημόσια Διοίκηση

Η χώρα μας, για λόγους ιστορικούς και πολιτικούς, δεν ευτύχησε να αποκτήσει μια ισχυρή δημόσια διοίκηση, παρά το γεγονός ότι από τα πρώτα χρόνια ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους υιοθέτησε πολλές από τις δοκιμασμένες δομές οργάνωσης και πρακτικές λειτουργίας των ανεπτυγμένων χωρών της δυτικής Ευρώπης.
Δυστυχώς, με την παρέμβαση των πολιτικών, οι δημόσιοι υπάλληλοι του νέου κράτους ανέπτυξαν από νωρίς, παράλληλα με τα επίσημα καθήκοντά τους, ανεπίσημες σχέσεις με τα πολιτικά κόμματα, γεγονός που σταδιακά οδήγησε στη δημιουργία ενός κομματικά ελεγχόμενου πελατειακού κράτους ανίκανου ν’ ανταποκριθεί στις ανάγκες της χώρας. Οι πελατειακές πρακτικές που εφαρμόσθηκαν στο παρελθόν με συνέπεια από όλες τις κυβερνήσεις, κατά την πρόσληψη και την ιεραρχική εξέλιξη του προσωπικού, επηρέασαν αρνητικά τη στελέχωση του κράτους και οδήγησαν σε μια αναποτελεσματική δημόσια διοίκηση επιρρεπή στις κομματικές παρεμβάσεις και στην τυπολατρική τήρηση της νομοθεσίας. Μιας πολυδαίδαλης νομοθεσίας που συχνά είναι νομικά διάτρητη και κοινωνικά άδικη.
Οσες προσπάθειες έγιναν για την απλοποίηση του θεσμικού πλαισίου λειτουργίας του κράτους και την εισαγωγή αξιοκρατικών κριτηρίων και διαδικασιών κατά την επιλογή και την εξέλιξη του προσωπικού απέτυχαν κάτω από την πίεση κομματικών σκοπιμοτήτων και προσωπικών στρατηγικών. Ακόμη και οι ελπίδες που δημιουργήθηκαν με την ίδρυση του ΑΣΕΠ (1994), για τη δημιουργία μιας αξιοκρατικής και αποτελεσματικής δημόσιας διοίκησης, στην πράξη ακυρώθηκαν στον βωμό των κομματικών σκοπιμοτήτων.
Η δημόσια διοίκηση σήμερα βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης και χωρίς την ανασυγκρότησή της «ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων». Ακόμη, πρέπει να τονιστεί ότι η ανασυγκρότησή της δεν επιτυγχάνεται με την ψήφιση ενός νόμου, όσο καλός κι αν είναι αυτός. Χρειάζεται συνολικός και μακροχρόνιος σχεδιασμός, εξειδικευμένη τεχνογνωσία, οικονομικοί πόροι και υψηλής ποιότητας ανθρώπινο δυναμικό. Τέτοιο δυναμικό η χώρα διαθέτει, αρκεί να το αναζητήσουν χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς της κομματικής νομιμοφροσύνης. Παρά την ποιότητά του, το ελληνικό προσωπικό δεν θεωρείται επαρκές να ολοκληρώσει το έργο. Θα χρειαστεί τεχνική βοήθεια από την Ευρωπαϊκή Ενωση.
Η αναβάθμιση της δημόσιας διοίκησης στα επίπεδα που απαιτούν οι ανάγκες της χώρας προϋποθέτει: α) την κατανόηση της έκτασης και της φύσης του προβλήματος, β) την υιοθέτηση ακομμάτιστης πολιτικής κατά τον σχεδιασμό και την εφαρμογή του νέου συστήματος στην πράξη και γ) τον ριζικό μετασχηματισμό του σημερινού νομικού πλαισίου στην κατεύθυνση απλοποίησης των διαδικασιών, αύξησης της αποτελεσματικότητας του συστήματος, μείωσης του κόστους λειτουργίας του, καλύτερης εξυπηρέτησης των πολιτικών και των επιχειρήσεων, επίτευξης διαφάνειας κατά την εφαρμογή του και καταπολέμησης της διαφθοράς.
Ακόμη, το νέο σύστημα διοίκησης πρέπει να υποστηρίζεται από ένα καλά δομημένο σύστημα αμοιβών που θα συναρτάται με δοκιμασμένα συστήματα αξιολόγησης των διοικητικών μονάδων και των υπαλλήλων, τα οποία θα στηρίζονται στην επίτευξη μετρήσιμων ποσοτικών και ποιοτικών στόχων που θα έχουν εκ των προτέρων τεθεί. Ειδικότερη προσοχή πρέπει να δοθεί στη στελέχωση των μονάδων, στην καταπολέμηση της τυπολατρίας, στην αλλαγή της νοοτροπίας και στην επιλογή προσωπικού με γνώσεις και δεξιότητες, ικανού να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις.
Η δημόσια διοίκηση δεν χρειάζεται υπαλλήλους, έχει ανάγκη από στελέχη. Το προσωπικό που σήμερα υπηρετεί είναι σε μεγάλο βαθμό «παλαιάς τεχνολογίας», ξεπερασμένης νοοτροπίας και με χαμηλές προσδοκίες. Ακόμη, μετά τις πρόσφατες εξελίξεις (νέο μισθολόγιο, κατάργηση επιδομάτων, μείωση αμοιβών, περιορισμός των θέσεων ευθύνης, εφεδρεία υπαλλήλων κ.ά.), το κλίμα που επικρατεί στη δημόσια διοίκηση είναι πολύ κακό και πρέπει να βελτιωθεί, ενώ το ηθικό των υπαλλήλων είναι πολύ πεσμένο και είναι ανάγκη πιεστική να ενισχυθεί.

Του Ανδρέα Κιντή
* Ο Ανδρέας Κιντής είναι ομότιμος καθηγητής και πρ. πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγή Καθημερινή
6.1.2012

Ο Λαβύρινθος του Λαυρεντιάδη

Τον λαβύρινθο των εταιρειών του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη µε κολλητούς «αχυρανθρώπους», οι οποίοι χρηµατοδοτήθηκαν µε εκατοµµύρια ευρώ από την πολύπαθη Proton Βank (701 εκατ. ευρώ), αποκαλύπτει «Το Βήµα». Το σχεδιάγραµµα που δηµοσιεύεται σήµερα, µε τις εταιρείες στις οποίες δόθηκαν εκατοµµύρια ώστε ένα µέρος από αυτά να διαβιβαστεί σε προσωπικούς λογαριασµούς του επιχειρηµατία στην Ελβετία και αλλού, αποτελεί µέρος της πολυσέλιδης δικογραφίας. Ωστόσο την περασµένη εβδοµάδα ο Λ. Λαυρεντιάδης εξασφάλισε ακόµη µία, την έκτη κατά σειρά, προθεσµία προκειµένου να δώσει εξηγήσεις για τα σοβαρά αδικήµατα για τα οποία κατηγορείται (απάτη, υπεξαίρεση, ξέπλυµα βρώµικου χρήµατος και εγκληµατική οργάνωση), παρ’ ότι δεν τήρησε την υπόσχεση που είχε δώσει στην προηγούµενη εµφάνισή του στον εισαγγελέα κ. Ι. ∆ραγάτση, ο οποίος ερευνά την υπόθεση. Είχε υποσχεθεί τότε ότι την εβδοµάδα που πέρασε θα επέστρεφε τα 200 εκατ. ευρώ από τα συνολικά 701 εκατ. ευρώ µε τα οποία έχουν δανειοδοτηθεί οι εταιρείες του. Τώρα υπόσχεται έναρξη συνοµιλιών µε την τράπεζα Νέα Proton προκειµένου, όπως ισχυρίζεται, να επιστρέψει το 100% των δανείων!

Ο δρόμος του χρήματος

Στο φως έρχονται και τα υποµνήµατα δύο προσώπων-«κλειδιά» που εµφανίζονται ως δικαιούχοι εταιρειών του Λ. Λαυρεντιάδη, ενώ ταυτόχρονα εµπλέκονται και στη διακίνηση των 70 εκατ. ευρώ που κατέληξαν σε προσωπικούς λογαριασµούς του επιχειρηµατία. Πρόκειται για τους Ηλ. Μακρή και Κ. Μούτσο. Ο τελευταίος επεχείρησε, πριν από λίγες εβδοµάδες, να διοχετεύσει ποσό άλλων 5 εκατ. ευρώ στην Ελβετία.

«Το Βήµα» αποκαλύπτει σήµερα και τα παραστατικά που αποδεικνύουν πώς έφθασαν στη χώρα µας τα 51 εκατ. ευρώ µέσω Γερµανίας (Φραγκφούρτη) και Deutsche Bank!

Στα γραφεία του εισαγγελέα βρίσκονται πλέον και τα έγγραφα από την Κύπρο που αποδεικνύουν ότι εταιρεία που µεταβιβάστηκε για 5.000 ευρώ αξίζει εκατοµµύρια, και µάλιστα χρηµατοδοτήθηκε από την τράπεζα του κ. Λαυρεντιάδη µε ποσό τουλάχιστον 79 εκατ. ευρώ! 

 

Οι εξηγήσεις του κ. Μακρή

Στο «µικροσκόπιο» της Εισαγγελίας Οικονοµικού Εγκλήµατος βρίσκεται ο πρώην λογιστής Ηλίας Μακρής, ο οποίος έχει κληθεί ως ύποπτος κακουργηµάτων. Από το ιστορικό της υπόθεσης εµφανίζεται, στην κυριολεξία, από το πουθενά να συµµετέχει στη διαχείριση αστρονοµικών ποσών, αλλά και στη διοχέτευση εκατοµµυρίων ευρώ σε προσωπικούς λογαριασµούς... Παρ’ ότι ο ίδιος στο έγγραφο υπόµνηµά του παραδέχεται ότι από το 2001 αντιµετωπίζει σοβαρό πρόβληµα υγείας, εµφανίζεται το 2010 να διαχειρίζεται ως διευθύνων σύµβουλος της εταιρείας Γερολυµάτος Animal Health δάνειο ύψους 41 εκατ. ευρώ. Ο ίδιος αρνείται πάντως ότι το δάνειο αυτό «εντάσσεται στο σχέδιο εξαπάτησης των εποπτικών αρχών και της Proton», όπως αναφέρεται στο κατηγορητήριο.

Η σχέση του µε τον Λ. Λαυρεντιάδη υποστηρίζει ότι άρχισε όταν εκείνος ήταν εξωτερικός συνεργάτης της εταιρείας Νεοχηµική: «Μου ζητήθηκε από τον Κ. Λαυρεντιάδη», λέει, «να αναλάβω ως διευθύνων σύµβουλος τη διοίκηση της εταιρείας Γερολυµάτος, η οποία δραστηριοποιούνταν στον χώρο εµπορίαςκαι διανοµής κτηνιατρικών φαρµακευτικώνπροϊόντων... Αποφάσισα να αποδεχθώ την πρόταση θεωρώντας ότι µπορούσα να βοηθήσω στην οικονοµικήεξέλιξη της εταιρείας... Αποχώρησατον Νοέµβριο του 2010, καθώς επιδεινώθηκε δραµατικά η υγεία της συζύγου µου».

Ισχυρίζεται επίσης ότι οι όροι του δανείου (28 και 13 εκατ. ευρώ) ήταν σύµφωνοι µε τους όρους της τραπεζικής συναλλακτικής πρακτικής, και υποστηρίζει ότι «δεν ήταν ένα τυχαίο παρένθετο πρόσωπο».

Ο Ηλίας Μακρής πάντως, όπως αποκαλύπτεται από τη δικογραφία, συµµετέχει ως απλό µέλος στο ∆Σ και άλλης εταιρείας, που δανειοδοτήθηκε µε εκατοµµύρια ευρώ από την τράπεζα. Με τους Χαρ. Καραµούζη και Γ. Γεωργάρα εµφανίζεται στη σύνθεση της υπεράκτιας Sapphire Lamda Caπtal SA. Oπως αποκάλυψε «Το Βήµα», µέσω της συγκεκριµένης εταιρείας ο Λ. Λαυρεντιάδης φέρεται να έστειλε σε προσωπικό του λογαριασµό 54 εκατ. ευρώ, γεγονός που του προσάπτει νέα κατηγορία για νέα υπεξαίρεση! Ωστόσο ο ύποπτος δεν αποκάλυψε στον εισαγγελέα τίποτε για την υπόθεση, παρ’ ότι, όπως λένε οι πληροφορίες, πιέστηκε πολύ προκειµένου να «σπάσει».

Αγνοια δηλώνει και ο κ. Μούτσος

Ο στενός συνεργάτης του επιχειρηµατία Κ. Μούτσος µε το υπόµνηµά του στον εισαγγελέα δηλώνει επίσης άγνοια για την... ταµπακέρα. Λέει ότι γνώρισε τον Λ. Λαυρεντιάδη το 2002, προσελήφθη στη συνέχεια στη Νεοχηµική και µεταπήδησε στο Καρλάιλ Γκρουπ, όταν η Νεοχηµική µεταβιβάστηκε στην αµερικανική εταιρεία. Το 2009 ωστόσο, λόγω διαφωνίας του, όπως λέει, αποχώρησε από τον αµερικανικό όµιλο και στη συνέχεια ασχολήθηκε ως σύµβουλος στο υπουργείο Τουρισµού, για πέντε µήνες, µετά τον Μάρτιο του 2009... Στη συνέχεια διηγείται ότι εξέλαβε ως επαγγελµατική ευκαιρία την ανάληψη της διεύθυνσης της εταιρείας ELFE. Επίσης, ότι υπέγραψε µέσω της κυπριακής εταιρείας Fineglino την εξαγορά του 100% του εταιρικού κεφαλαίου της άλλης εταιρείας, η οποία ελέγχει µέσω των θυγατρικών της Golden Lamda Caπtal και Sapphire Lamda το 100% του κεφαλαίου της ELFE!.. Για την εξαγορά των εταιρειών ελήφθη δάνειο ύψους 19,5 εκατ. ευρώ από την Proton. Η πρόταση συνεργασίας της άλλης κυπριακής Fineglino µε την ELFE, επίσης δανειοδοτήθηκε µε το ποσό των 73,5 εκατ. ευρώ, πάντα από την παθούσα τράπεζα. Ο επιχειρηµατίας παραδέχεται, τέλος, ότι το 2010 εξεδήλωσε ενδιαφέρον για την εξαγορά της ELFE η οικογένεια Κυριακίδη, η άλλη επιχειρηµατική οικογένεια που συνεργαζόταν στενά µε τον Λ. Λαυρεντιάδη. Ο Μιχάλης Κυριακίδης ήταν σύµβουλος του Λ. Λαυρεντιάδη και ο γιος του Γ. Κυριακίδης εξαγόρασε τη Fineglino. 

 

ΕΓΓΡΑΦΑ-ΦΩΤΙΑ

Η συνδροµή της Κύπρου

Εγγραφα-φωτιά περιέχει η συνδροµή από τις κυπριακές αρχές, που αποδεικνύουν πώς ο ίδιος ο επιχειρηµατίας κίνησε τη διαδικασία υποδοχής στους προσωπικούς του λογαριασµούς του ποσού των 70 εκατ. ευρώ, µε το οποίο είχε δανειοδοτήσει η τράπεζά του εταιρείες που ανήκαν σε τρίτους. Ετσι στις 20 Σεπτεµβρίου 2010 ο Γ. Γεωργάρας, στενός του συνεργάτης, δίνει εντολή να σταλούν τα 70 εκατ. ευρώ, τα οποία λαµβάνει ως δάνειο στον προσωπικό λογαριασµό του επιχειρηµατία. Στη συνέχεια το ποσό µεταβιβάζεται στη New Private Bank στην Ελβετία. Ακολούθως το ποσό µεταφέρεται στην Deutsche Bank για λογαριασµό της υπεράκτιας Wegelin and Co. Το συγκλονιστικό είναι ότι όλα αυτά γίνονται αυθηµερόν, µε τη σύσταση «πρέπει να γίνει σήµερα» της επικεφαλής της Επιτροπής Πιστοδοτήσεων της Τράπεζας Proton, κυρίας Σµαράγδας Λιαρµακοπούλου.

Πηγή Το Βήμα

22.1.2012