Ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες από το Εθνικό Θέατρο : Τα παιδιά...φρικάρουν με τον Θουκιδίδη

Μετά την «Ιλιάδα» και τους «Πλατωνικούς Διαλόγους», το Εθνικό Θέατρο προτείνει τη σκηνική μεταφορά κειμένων του αρχαίου ιστορικού μέσα από οκτώ παραστάσεις λυκείων της Αττικής

«Πελάγωσα», λέει η Μάρθα Φριντζήλα, «όταν ο Γιάννης Χουβαρδάς έριξε την ιδέα του Θουκυδίδη κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας για τη συνέχεια των θεατρικών αναλογίων στο Εθνικό» - μια ιδέα που ήθελε τα οκτώ βιβλία της «Ιστορίας» του Θουκυδίδη να δραματοποιούνται και να παίζονται από οκτώ λύκεια της Αττικής. Η σκηνοθέτης ωστόσο ανέλαβε να υλοποιήσει το φιλόδοξο σχέδιο.

«Σκεφτόμουν ότι θα χρειαζόταν πολύς χρόνος γι' αυτό και θέλησα να συνεργαστώ με οκτώ μαθητές μου, απόφοιτους της Δραματικής Σχολής του Εθνικού, ώστε ο καθένας τους να αναλάβει ένα κομμάτι. Η αλήθεια είναι ότι ανάμεσα στο Εθνικό και στους μαθητές των λυκείων οι απόφοιτοι, οι νέοι ηθοποιοί δηλαδή, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ενδιάμεσος. Από τη μία είναι ηλικιακά πιο κοντά στα παιδιά και από την άλλη οι ίδιοι, καινούργιοι στη δουλειά, θα αναλάμβαναν κάτι από την αρχή ως το τέλος». Μια εμπειρία σημαντική και για τους ίδιους στο ξεκίνημα της επαγγελματικής τους ζωής, στην οποία μάλιστα συμμετέχουν εθελοντικά.

«Ξαναμπήκα σε αυτό το κείμενο και φυσικά γοητεύτηκα από τον Θουκυδίδη» λέει η σκηνοθέτις. Παραδέχεται ότι «στην αρχή τα παιδιά φρίκαραν με τον Θουκυδίδη. Σιγά-σιγά και με προσπάθεια απ' όλους μας τα πράγματα προχώρησαν και προχωρούν πολύ καλά. Πλησιάζουν τον Θουκυδίδη μέσα από μια διαφορετική προσέγγιση, με ασκήσεις σωματικής διαδικασίας, αυτοσχεδιασμούς, δικές τους μουσικές, ακόμη και κείμενα. Πάνω απ' όλα όμως είναι σημαντικό να διδαχθούν την Ιστορία. Χωρίς Ιστορία δεν υπάρχει μέλλον».

Ενα σεμινάριο με τους καθηγητές από τα επιλεγμένα σχολεία πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο, προτού ξεκινήσει η δουλειά. Κάθε ομάδα αποτελείται από 15-35 μαθητές, ενώ το πρόγραμμα της προετοιμασίας περιλαμβάνει ένα τρίωρο εβδομαδιαίως και δύο με τρία πεντάωρα καθώς πλησιάζουν οι παραστάσεις. Τα σχολεία επελέγησαν βάσει κριτηρίων ώστε να καλύπτουν μια ευρεία γκάμα σε κοινωνικό και εκπαιδευτικό επίπεδο. Περιλαμβάνονται ιδιωτικά και δημόσια, καλλιτεχνικά, ξενόγλωσσα, πρότυπα και πειραματικά σχολεία της ευρύτερης περιφέρειας της Αττικής. (Μόνο το 15ο Λύκειο Αθηνών επέλεξε να δουλέψει το τρίτο βιβλίο μόνο του).

Οκτώ από τους μαθητές που θα συμμετάσχουν στις παραστάσεις μίλησαν στο «Βήμα» για την επαφή τους με την «Ιστορία» του Θουκυδίδη.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΝΑΔΗΣ

(1ο βιβλίο, 11ο Λύκειο Περιστερίου)

«Είναι πολύ περίεργο να καταπιάνεσαι με τον Θουκυδίδη. Είναι τεράστιος ο όγκος, γι' αυτό και χρειάστηκε να κοπεί κείμενο. Στην αρχή τα παιδιά νόμιζαν ότι θα γίνει κάποιο υπερθέαμα με μάχες. Είχαν δυσκολίες να μάθουν τα λόγια, να φανταστούν να ζωντανεύει το κείμενο. Με τον καιρό συνήθισαν, κατάλαβαν και ξέφυγαν από το θέατρο που είχαν στο μυαλό τους. Με τον Θουκυδίδη μαέστρο η πρώτη παράσταση κάνει τις συστάσεις».

ΒΟΥΡΔΑΜΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΗΣ

(2ο βιβλίο, 5ο Λύκειο Νίκαιας)

«Καλύπτουμε τα τρία πρώτα χρόνια του Πολέμου - στο δικό μας βιβλίο περιλαμβάνεται και ο "Επιτάφιος" του Περικλή. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που κάνουν τα παιδιά. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς και θεατρικό παιχνίδι προσπαθούμε μαζί με τον Χρήστο να οδηγήσουμε τα παιδιά και όχι να τα καθοδηγήσουμε. Είναι πολύ σημαντικό που απέκτησαν αυτή τη σχέση με τον Θουκυδίδη και ετοιμάζονται για μια παράσταση που περιλαμβάνει ακόμη και σάμπα».

ΝΑΝΣΥ ΣΙΔΕΡΗ

(4ο βιβλίο, Βαρβάκειο)

«Τα παιδιά αντιμετωπίζουν το όλο εγχείρημα με μια ελαφρά διάθεση - με την καλή έννοια -, την ίδια στιγμή που δείχνουν με τον δικό τους τρόπο το ενδιαφέρον τους. Αναφερόμαστε στη μάχη της Πύλου, με τον Κλέωνα και τον Βρασίδα, και τους ακολουθούμε ως τον θάνατό τους. Η παράστασή μας έχει μουσική και τραγούδι».

ΑΡΗΣ ΜΠΑΛΗΣ

(5ο βιβλίο, Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής Eugene Delacroix)

«Η Ειρήνη του Νικία ανάμεσα στους Αθηναίους και στους Λακεδαιμονίους είναι το βασικό μας κομμάτι, μια ειρήνη που αποδεικνύεται... πόλεμος, αφού τη διαδέχεται η σφαγή της Μήλου. Με ελάχιστα μέσα φτιάχνουν τα παιδιά μια παράσταση που διαθέτει αφηγηματικά μέρη, δράση και διαλόγους. Το επίπεδο είναι υψηλό και με έχει εντυπωσιάσει η κρίση τους και το πόσο δοσμένοι είναι σε αυτό που κάνουν».

ΔΗΜΗΤΡΑ ΒΛΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ

(6ο βιβλίο, 2ο Πειραματικό Αμπελοκήπων)

«Είμαστε στη Σικελική Εκστρατεία και, παρ' ό,τι η δική μας παράσταση θα παιχτεί μετά τις γιορτές, έχουμε φτιάξει τη δομή της σε ό,τι αφορά το κείμενο και τη δραματουργία. Εχουμε αποφασίσει ότι και τα 20 παιδιά της ομάδας θα βρίσκονται επί σκηνής για τους διαλόγους, τις αφηγήσεις και τις αναπαραστάσεις. Τα παιδιά, μαθητές Α' και Β' Λυκείου, μοιάζουν να έχουν οικειοποιηθεί τον Θουκυδίδη και δουλεύουν με μεγάλη προθυμία».

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΤΣΙΛΙΚΑ

(7ο βιβλίο, Νέα Γενιά Ζηρίδη)

«Καθώς μιλάμε για ένα ιστορικό και όχι θεατρικό κείμενο, σημαντικό είναι να βρουν τα παιδιά το δικό τους ενδιαφέρον για τον Θουκυδίδη, τη δική τους σύνδεση με πρόσωπα. Και όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο εμπλέκονται σε αυτό το εγχείρημα. Προφανώς κατά την προετοιμασία περνάνε από διάφορα στάδια. Μας βοηθούν οι καθηγητές του σχολείου, ο θεατρολόγος. Βρισκόμαστε στην κατρακύλα των Αθηναίων».

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΑΒΟΥΛΑΡΗ

(8ο βιβλίο, Μουσικό Σχολείο Αλίµου)

«Το ενδιαφέρον στο 8ο βιβλίο είναι το γεγονός ότι ο Θουκυδίδης έχει πεθάνει προτού τελειώσει ο Πόλεμος κι έτσι δεν έχει γράψει για το τέλος του Πελοποννησιακού. Παραμένει ανοιχτό για μας το πώς θα χειριστούμε την κατάσταση. Είμαστε η ομάδα που θα κλείσει την "Ιστορία", στις 25 Ιανουαρίου. Εχουμε ακόμη πολύ δρόμο».  


πότε & πού:
Η «Ιστορία» του Θουκυδίδη. Εθνικό Θέατρο - Αίθουσα Εκδηλώσεων, κτίριο Τσίλερ. Παραστάσεις κάθε Παρασκευή στις 18.00. Ως τις 25.1.2013. Είσοδος 5 ευρώ.

Της Μυρτώς Λοβέρδου
Πηγή Το Βήμα
25.11.2012

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά : Η επιστροφή της γηραιάς κυρίας

«Να σας αφήσω εδώ;». Το ταξί έχει σταµατήσει µπροστά στο ∆ηµοτικό Θέατρο του Πειραιά, ακριβώς στο σηµείο όπου στα τέλη του 19ου αιώνα έκαναν στάση οι λεγόµενες «βικτώριες άµαξες» και τα «βιζ-α-βι» (τα λεωφορεία της εποχής).

Περνώντας την εργοταξιακή περίφραξη του κτιρίου η ανάκληση παρόµοιων λαµπρών ηµερών του παρελθόντος, όπως περιγράφονται µέσα από πολυάριθµες πηγές, θα ήταν διαρκής εκείνο το αποµεσήµερο που βρέθηκα στον Πειραιά – και δικαιολογηµένη. Εχοντας δει το ∆ηµοτικό Θέατρο µόνο σε κακές εποχές, όταν η εγκατάλειψη του κτιρίου και η απαξίωσή του το είχαν µετατρέψει από κόσµηµα σε ρακοσυλλέκτη ξεπεσµένων θεαµάτων, µπορώ να πω ότι η σηµερινή εικόνα του µοιάζει σαν δεύτερη γέννηση. Φυσικά απαιτήθηκε αγώνας πολυετής και αρκετά εκατοµµύρια ώστε να βρισκόµαστε αυτή τη στιγµή, λίγους µήνες πριν από την παράδοσή του, που θα γίνει τον Φεβρουάριο. Από την εποχή που το θέατρο χρησιµοποιούνταν ως αποθήκη για τις στολές των οδοκαθαριστών της πόλης – µερικές εκατοντάδες τέτοιες λευκές στολές ανακαλύφθηκαν στα υπόγεια, χρονολογούµενες από την περίοδο της δικτατορίας και του δηµάρχου Σκυλίτση! – είναι ολοφάνερο λοιπόν ότι έχει διανυθεί πολύς δρόµος. Τώρα το κτίριο είναι χρωµατισµένο εξωτερικά σε τόνους του καφέ και της ώχρας, τα µάρµαρα αστράφτουν και τα διακοσµητικά στοιχεία εντείνουν την αίσθηση της µεγαλοπρέπειας, χάρη και στις πολύτιµες συµβουλές που προσέφερε ο αρχιτέκτονας, σκηνοθέτης όπερας και σκηνογράφος κ. Νίκος Πετρόπουλος.

Πλατεία και θεωρεία ντυµένα στα βαθυκόκκινα βελούδα και οι εξώστες σε µπεζ αποχρώσεις µε χρυσοποίκιλτη διακόσµηση. Τα φουαγέ µε λε πτεπίλεπτες οροφογραφίες το πρώτο, φατνώµατα και παραστάδες µε κορινθιακά κιονόκρανα το δεύτερο, τεράστιους καθρέφτες και πολυελαίους. Εδώ είµαστε! Στο 1895, όταν η εµπορική και βιοµηχανική τάξη του Πειραιά εγκαινιάζοντας το θέατρό της θα έβλεπε σε αυτό την αντανάκλαση της κοινωνικής ηγεµονίας και ιδεολογίας της.

«Ευρωπαϊκή» σκηνή

Το πρωτοποριακό για την εποχή του έργο του Πειραιώτη (µε υδραίικη καταγωγή) Ιωάννη Λαζαρίµου, έχοντας ως πρότυπα το Theatre d’ Odeon του Παρισιού και το Εθνικό Θέατρο της Βαυαρίας στο Μόναχο, είχε ως βασικό προτέρηµά του µια σκηνή ευρωπαϊκών προδιαγραφών: µε διαστάσεις 20Χ14 µέτρα, µε προσκήνιο και χώρο ορχήστρας, αλλά κυρίως µε µηχανισµούς θεάτρου µπαρόκ, που σήµερα την αναδεικνύουν ως ένα από τα ελάχιστα δείγµατα του είδους που έχουν διασωθεί στην Ευρώπη.

«Αποκαλύφθηκε όταν αφαιρέσαµε ένα νεότερο δάπεδο, που είχε τοποθετηθεί σε κάποια ανακαίνιση» λέει ο αρχιτέκτων µηχανικός κ. Μάριος Μιχαηλίδης της ∆ιεύθυνσης Αναστήλωσης Νεότερων και Σύγχρονων Μνηµείων, ο οποίος «παρακολουθεί» εν είδει γιατρού το µνηµείο εδώ και 30 χρόνια, από την εποχή που χαρακτηρίστηκε επικινδύνως ετοιµόρροπο λόγω του µεγάλου σεισµού της Αθήνας.

«Η αποκατάσταση της πλήρους στατικής επάρκειας υπήρξε το πρώτο και βασικό µέληµα των εργασιών» λέει ο προϊστάµενος της ∆ιεύθυνσης κ. Νίκος Χαρκιολάκης. Το έργο άρχισε το 2008 µε προϋ πολογισµό 36 εκατ. ευρώ, τα οποία θα φθάσουν τα 39 λόγω των καθυστερήσεων, όπως όταν αποκαλύφθηκαν αρχαία κατάλοιπα, που τελικώς διατηρούνταν in situ.

Το ορατό

Περνώντας από χώρο σε χώρο οι πληροφορίες πέφτουν καταιγιστικά αλλά η αίσθηση υπερτερεί. Πρώτη στάση στα δύο φουαγέ µε τα ισάριθµα καφενεία και δεύτερη στην πλατεία του θεάτρου. Καθόµαστε στις πολυθρόνες (εξακόσια τα καθίσµατα πλέον, αριθµός µειωµένος κατά το ήµισυ). Στρίβουµε τις στρόφιγγες γκαζιού του πολυελαίου της οροφής, ο οποίος έχει κατεβεί ως το ύψος µας για να συντηρηθεί. Απέναντι αποκαλύπτεται η σκηνή γυµνή, µε την αυλαία της όµως ήδη ζωγραφισµένη, όπως και τα στηθαία των θεωρείων. ∆ίπλα, τα καµαρίνια των καλλιτεχνών µε δικό τους κυλικείο.

Ανεβαίνουµε και στα τέσσερα επίπεδα, µετράµε 23 θεωρεία ανά πρώτο και δεύτερο όροφο – το τρίτο έχει µία σειρά καθισµάτων, ενώ το υπερώο είναι ανοιχτό – και διαλέγουµε την καλύτερη θέση: το θεωρείο των επισήµων δίπλα στη σκηνή – από τρία εκατέρωθεν αυτής –, µε τις χρυσές διακοσµητικές γιρλάντες και το ιδιαίτερο όνοµα «Σαίξπηρ». Φθάνουµε τελικώς ως τον ξύλινο θόλο της οροφής, µνηµείο από µόνο του, ο οποίος ανακατασκευάστηκε το 1911 και σήµερα φαντάζει σαν έργο τέχνης. Εδώ, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, θα λειτουργήσει και µικρό αναγνωστήριο.

Το αθέατο

Αν η έµφαση στη λεπτοµέρεια και στην πιστότητα αποκατάστασης της µορφολογίας του κτιρίου και του διακόσµου του ήταν το πρώτιστο µέληµα για το φαίνεσθαι, στο πίσω µέρος της σκηνής όπου κρύβεται ο πολύπλοκος µηχανισµός του θεάτρου αποκαλύπτεται το τεράστιο έργο που έγινε για την επαναλειτουργία του. Εδώ, ανάµεσα στο δάσος των ξύλινων δοκών, διατηρούνται σε άριστη κατάσταση τα ταµπουρά, που ανεβοκατέβαζαν τα σκηνικά, το ίδιο και οι οκτώ πασαρέλες µε τους µηχανισµούς ανύψωσης για τα πλευρικά σκηνικά.

Πλήρης επαναλειτουργία της σκηνής µπαρόκ όµως δεν µπορεί να γίνει άµεσα. Ενα εκατοµµύριο ευρώ απαιτείται ακόµη, ποσόν που µόνο µια χορηγία µπορεί πλέον να καλύψει. Στην έξοδο, καθώς πέφτει το σούρουπο, ο εργοταξιάρχης µάς µοιράζει... πράσινα σαπούνια που βρέθηκαν σε κούτες στις αποθήκες και η συζήτηση στρέφεται πλέον στην «εφεδρεία», µε τους συνοµιλητές µου να µετρούν µέρες και να αγωνιούν για την ολοκλήρωση του έργου τους.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΡΟΜΗΛΑ ΣΤΑ ΚΑΛΛΙΣΤΕΙΑ

Από τα μεγάλα ανοίγματα της οροφής του θεάτρου φαίνεται η πλατεία του Πειραιά.

Ακόμη και ένα πλοίο που είναι δεμένο στο λιμάνι βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής.

Οι Πειραιώτες δεν γνωρίζουν τον θησαυρό της πόλης τους, αλλά το ερώτημα είναι τι θα κάνουν όταν το μάθουν. Από τον Βερναδάκη , τον Κορομηλά και τον Αννινο, από τον Αριστοφάνη και τον Σαίξπηρ, αλλά και από σπουδαίους δημιουργούς και ερμηνευτές, όπως ο Αιμίλιος Βεάκης, ο Δημήτρης Ροντήρης, ο Μάνος Κατράκης, τώρα τι;

Ανησυχητικό λοιπόν είναι το γεγονός ότι λίγο πριν από την παράδοση του Δημοτικού Θεάτρου φορέας λειτουργίας δεν έχει καν συσταθεί από τον δήμο. Και είναι άγνωστο αν η κοινωνία της πόλης θα υποστηρίξει αυτό το υψηλών απαιτήσεων θέατρο, κάτι που δεν έπραξε στο παρελθόν.

Στα φουαγέ όπου κάποτε δίνονταν χοροεσπερίδες και διοργανώνονταν εκθέσεις ζωγραφικής, στην εποχή της δικτατορίας γίνονταν ομαδικοί γάμοι και στη σκηνή του θεάτρου λάμβαναν χώρα καλλιστεία. Τα καταστήματά του στον πεζόδρομο της Αγίου Κωνσταντίνου – σήμερα έχουν διατηρηθεί τέσσερα προς εκμετάλλευση – είχαν επεκταθεί σε βάρος των παρασκηνίων. Χιλιάδες... κουμπιά αλλά και φωτογραφικές μηχανές και εξαρτήματα ξεχύθηκαν όταν τα άνοιξαν. Δεν μπορεί να σκεφτεί κανείς ότι τέτοιες σκηνές θα επαναληφθούν.

Της Μαρίας Θέρμου
Πηγή Το Βήμα
6.11.2011

Συνάντηση με Γερουλάνο ζητούν ηθοποιοί και σκηνοθέτες

«Ειρηνική κατάληψη» με πολύχρωμες σφυρίχτρες στο υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού έκαναν για τρεις περίπου ώρες σήμερα το μεσημέρι, άνθρωποι του θεάτρου, μετά από πρωτοβουλία της Επιτροπής ηθοποιών, σκηνοθετών και εργαζομένων στον Επιχορηγούμενο θέατρο.

Το υπουργείο σύμφωνα με τους διαμαρτυρηθέντες, χρωστάει μέρος (13%) από τις περσινές (2009-2010) και προπέρσινες επιχορηγήσεις (2008-2009) και το «ραντεβού» με τον υπουργό εκκρεμεί εδώ και 18 μήνες.

«Όλα μαζί τα επιχορηγούμενα θέατρα κοστίζουν όσο ο προϋπολογισμός του Εθνικού θεάτρου της Ελλάδος. Όταν μειώθηκε κατά 3% ο προϋπολογισμός του ΥΠΠΟ, το επιχορηγούμενο θέατρο αγνοήθηκε παντελώς. Ακόμα, μας χρωστούν χρήματα από προηγούμενες χρονιές. Στο τέλος θα οδηγηθούμε στην πλήρη κατάργηση του θεάτρου», είπε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος.

Η Αννίτα Δεκαβάλα με τη σειρά της, ανέφερε πως οι επιχορηγήσεις αποτελούν το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον του θεάτρου, τονίζοντας πως δεν αφορούν μία μικρή ομάδα, αλλά όλους τους εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου.

«Θέλουμε τουλάχιστον να νιώσουμε ότι ενδιαφέρεται κάποιος γι αυτό που κάνουμε. Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που το θέατρο αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ζωής τους», ανέφερε η Ξένια Καλογεροπούλου.

«Με την κατάσταση που επικρατεί, αυτή τη στιγμή στο κέντρο της Αθήνας, αν κλείσουν και τα θέατρα που υπάρχουν, το κέντρο θα ερημώσει και η κατάσταση θα γίνει τραγική», είπε ο Δημήτρης Τάρλοου.

«Εκκρεμούν οι επιχορηγήσεις δύο χρόνων», υποστηρίζουν ηθοποιοί και σκηνοθέτες και ζητούν συνάντηση έως την Πέμπτη με τον υπουργό Πολιτισμού, Παύλο Γερουλάνο.

Οι καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια της κατάληψης, συνέστησαν εννιαμελή επιτροπή, η οποία ζητά να συναντηθεί με τον υπουργό και αποτελείται από τους: Λυδία Κονιόρδου, Ξένια Καλογεροπούλου, Μάγια Λυμπεροπούλου, Λευτέρη Βογιατζή, Αιμιλία Υψηλάντη, Δημήτρη Τάρλοου, Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, Μάνια Παπαδημητρίου και Βασίλη Πουλαντζά.

Έπειτα από τρίωρη παραμονή τους στον προαύλιο χώρο του υπουργείου, οι συγκεντρωμένοι επικοινώνησαν με το γραφείο του υπουργού, Παύλου Γερουλάνου, ζητώντας ραντεβού με τον υπουργό.

Σύμφωνα με τους ίδιους, έδωσαν 48ωρη διορία στον υπουργό έως την Πέμπτη το μεσημέρι να συναντηθεί μαζί τους.

Αν και σε αυτήν την πρόκληση -υποστηρίζουν- ο υπουργός κωφεύσει, η αρμόδια επιτροπή, που συνέστησαν, θα αποφασίσει για περαιτέρω κινητοποιήσεις τους, ακόμα και παρεμβάσεις στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που «σφύριζαν» σήμερα στην οδό Μπουμπουλίνας, ήταν η Μπέτυ Αρβανίτη, ο Σταμάτης Φασουλής, η Λυδία Κονιόρδου, η Μάγια Λυμπεροπούλου, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ο Λευτέρης Βογιατζής, η Αιμιλία Υψηλάντη, η Ξένια Καλογεροπούλου, ο Στάθης Λιβαθινός, ο Δημήτρης Τάρλοου, η Αννίτα Δεκαβάλα, η Γιώτα Φέστα και η Στεφανία Γουλιώτη.

Πηγή Καθημερινή

24.5.11

Το θέατρο στην οικονομική κρίση

Πρόσφατα, ένας φίλος μού δώρισε τον τόμο του Μουσείου Μπενάκη για τον Κάρολο Κουν, την ιστορία και τις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης. Η σπουδαία αυτή έκδοση ξεκινά με μια φράση του Κουν: «Το θέατρο ως μορφή τέχνης δίνει τη δυνατότητα να συνδεθούμε, να συγκινηθούμε, ν’ αγγίξουμε ο ένας τον άλλον, να νιώσουμε μαζί μια αλήθεια. Να γιατί διαλέξαμε το θέατρο ως μορφή εκδήλωσης του ψυχικού μας κόσμου». Οποιος κάνει μια βόλτα από το Εθνικό Θέατρο τούτες τις μέρες θα ακούσει από τους ταμίες ότι λίγα εισιτήρια έχουν μείνει για τις τρέχουσες παραστάσεις στο κτίριο της οδού Αγίου Κωνσταντίνου.

Υψηλές πληρότητες παρουσιάζει και η «Κυρία Κούλα» στο Θέατρο Τέχνης, της οδού Φρυνίχου, στην Πλάκα. Το ίδιο και η «Μπερνάρντα Αλμπα» στο Θέατρο Κεφαλληνίας. Το ίδιο συνέβη και στις «Πενήντα Λέξεις» στο Θέατρο Βικτώρια, σε μια «δύσκολη» αθηναϊκή γειτονιά - λίγο πιο κάτω από τον Αγιο Παντελεήμονα. Είναι ορισμένες από τις παραστάσεις για τις οποίες αυτές τις μέρες αναζήτησα μία θέση, και οι οποίες μου έδωσαν -πριν ακόμη μπω στην αίθουσα- ένα αίσθημα ευφορίας, αισιοδοξίας, καθώς διαπίστωσα ότι πολλοί είναι εκείνοι που αναζητούν το καλό θέατρο ως μια διέξοδο στην γκρίζα, φοβισμένη καθημερινότητά τους.

Θυμάμαι ένα σημαντικό ηθοποιό και δάσκαλο στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, που περίπου 20 χρόνια πριν μετέφερε σε μια ομάδα εκκολαπτόμενων ηθοποιών τα λόγια του Κουν: «Το θέατρο είναι αρωγός ψυχής. Πρέπει να ξεφεύγετε από τον εγωκεντρισμό για να ξεπετάξει ο μικρός θεός που ο καθένας κρύβει μέσα του. Χρειάζεται πίστη».

Καθώς η χώρα διανύει μια μεταβατική περίοδο νιώθω ότι, έστω και ακούσια, η επιλογή κάποιου να πληρώσει για να δει μια καλή παράσταση είναι μία άκρως πολιτική πράξη. Μία θεατρική παράσταση δεν είναι απλώς ένας τρόπος να ξεφύγει ο θεατής από τη μίζερη καθημερινότητά του, χασκογελώντας με τα ακκιζόμενα τηλεοπτικά είδωλα, που εξαργυρώνουν στο σανίδι την εφήμερη δόξα τους. Το καλό θέατρο είναι ένα μέσο ψυχαγωγίας που το αναζητά μια μειοψηφική μεν, αλλά σημαντική ομάδα ανθρώπων, η οποία θέλει να αποφύγει τη νάρκωση των ημερών - μια νάρκωση στην οποία καταφεύγουν πολλοί άλλοι για να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα.

Το στήσιμο μιας καλής παράστασης, ο συντονισμός ταλαντούχων ανθρώπων, το δημιουργικό ξόδεμά τους στις πρόβες και η έκθεσή τους επί σκηνής από τη μια, και, από την άλλη, η έξοδος από το σπίτι, η ψυχική συμμετοχή του κοινού στην παράσταση, αποτελούν σαφώς μία πολιτική πράξη. Πώς αυτό; Μα γιατί «Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας», όπως έλεγε ο Κάρολος Κουν. Και η αρρώστια της ψυχής είναι, στην ουσία, αυτό που οδήγησε τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση.

Οι περικοπές δαπανών είναι λογιστικός τρόπος για να έχει το ταμείο χρήματα. Είναι απαραίτητος. Χρειάζεται, όμως, παράλληλα και αγωγή ψυχής για να μπορούμε να τα διαχειριστούμε λελογισμένα, για να ξέρουμε πώς θα τα ξοδέψουμε. Για να μπορούμε να πηγαίνουμε στο θέατρο…

Του Απόστολου Λακασά

Πηγή Καθημερινή

27.1.2011

Η Μικρή Επίδαυρος αναζητεί ταυτότητα αλλά και κοινό

«Είμαστε λίγο φλου», λέει ο διευθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργος Λούκος

Tο ονόμασαν θεατρικό «κοχύλι», αλλά και «Λαλούν Θέατρο», αφού πάνω στα καθίσματά του βρέθηκαν πάνω από χίλιες αφιερωματικές επιγραφές. Tο θέατρο της Mικρής Eπιδαύρου εντοπίστηκε το 1972 από την αρχαιολόγο Eυαγγελία Δεϊλάκη και δύο δεκαετίες αργότερα, το 1995, έγινε ένας νέος χώρος υποδοχής πολιτιστικών εκδηλώσεων, αλλά και καλοκαιρινού προορισμού.

Oι πρώτοι «οικοδεσπότες» του αρχαίου θεάτρου της Mικρής Eπιδαύρου ήταν το Mέγαρο Mουσικής και οι Φίλοι της Mουσικής, που εγκαινίασαν τον θεσμό του «Mουσικού Iουλίου». Kι εκείνα τα πρώτα χρόνια το βάρος δόθηκε στη μουσική, κυρίως στην κλασική. Mικρά μουσικά σύνολα, σημαντικοί σολίστες κλασικής αλλά παραδοσιακής μουσικής δίπλα σε μεγάλα ονόματα του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού.

Aπό το 2002 ο χώρος του αρχαίου θεάτρου της Mικρής Eπιδαύρου δόθηκε στο Ελληνικό Φεστιβάλ, όταν διευθυντής του ήταν ο συνθέτης Περικλής Kούκος. Tα πρώτα χρόνια ακολουθήθηκε, εν πολλοίς, η αντίληψη και το ύφος του Mουσικού Iουλίου: ρεσιτάλ, μικρά συμφωνικά σύνολα, θεατρικά / μουσικά αναλόγια και δημοφιλείς τραγουδιστές του ελληνικού τραγουδιού.

Tα τελευταία χρόνια, από τότε, δηλαδή, που τη διεύθυνση του Ελληνικού Φεστιβάλ ανέλαβε ο Γιώργος Λούκος, όλο και λιγότερο το πρόγραμμά της αποτελεί μια πρόταση. Oλο και λιγότερο έχει άξονα, προφίλ και προσανατολισμό.

Φιλοξενεί παραστάσεις αρχαίου δράματος (π. χ. Φιλοκτήτης, Aίας), αλλά και σύγχρονο θέατρο (π. χ. Tερατώδες αριστούργημα, του Γιάννη Pίτσου) ή σύγχρονες φωνές με διαφορετικές μουσικές παρεμβάσεις (Σαββόπουλος, Φαραντούρη, Γιαννάτου, Iωαννίδης, Mπάσης, κ. ά.) αλλά και συμφωνικά σύνολα. Xαρακτήρας ενιαίος, πάντως, δεν υπάρχει. Mουσική και θέατρο ανακατεμένα, χωρίς ύφος και στυλ.

Υπάρχει αμηχανία

Tελικά, τι ρόλο παίζει η Mικρή Eπίδαυρος στο Ελληνικό Φεστιβάλ; Aπαντούν στην «K» ο διευθυντής του Φεστιβάλ, Γιώργος Λούκος, δύο θεατρολόγοι, ο Iωσήφ Bιβιλάκης και η Mατίνα Kαλτάκη και η δημοσιογράφος Aννα Bλαβιανού.

O Γιώργος Λούκος είναι ειλικρινής και μοιράζεται τους προβληματισμούς του με την «K», παραδεχόμενος ότι υπάρχει αμηχανία: «Ψάχνουμε για τον χαρακτήρα της Mικρής Eπιδαύρου. Παλιά ήταν Mουσικός Iούλιος. Eίδαμε όμως ότι ορισμένα κλασικά δεν την γέμιζαν. H Mικρή Eπίδαυρος γεμίζει είτε από εκείνους που πήγαν την προηγουμένη στη Mεγάλη είτε από τους ντόπιους. Mε τα κλασικά δεν γέμιζε ποτέ. Oπότε ψάχνουμε. Σε όλους τους χώρους ψάχνουμε και ψαχνόμαστε, αλλά αυτό συμβαίνει κάθε χρόνο και για όλους τους χώρους. Γιατί για τη Mεγάλη Eπίδαυρο δεν ψαχνόμαστε; Nομίζω ότι ο χώρος που υποφέρει περισσότερο στο θέμα της ταυτότητας και τον έχουμε παρατήσει είναι ο Λυκαβηττός.

Oντως υπάρχει ένα πρόβλημα στη Mικρή Eπίδαυρο, είμαστε πράγματι λίγο φλου, αλλά γιατί θα πρέπει να είναι ή θεατρικό ή μουσικό το πρόγραμμά της; Aφού αυτό το Φεστιβάλ έχει απ' όλα. Aν κάνουμε, όμως, λίγη μουσική και λίγο θέατρο, όπως η παράσταση του Σίμου Kακάλα που συνδυάζει και τα δύο είδη, πολύ εύκολα θα βρεθεί μια προσωπικότητα. Zητούμενο πάντα είναι η ποιότητα. H Mικρή Eπίδαυρος για μένα είναι και μουσική και θέατρο».

O Γιώργος Λούκος είπε ότι έγινε συνεννόηση για να ν' αρχίσει να ξαναλειτουργεί το καραβάκι για τη Mικρή Eπίδαυρο. Στην περίπτωση, όμως, που δεν έχει πληρότητα, όσοι έχουν κλείσει θέση θα ειδοποιούνται από την προηγουμένη για την ακύρωση της θαλάσσιας διαδρομής. Tέλος, δεν αρνήθηκε ότι υπάρχει σοβαρό έλλειμμα και στις υποδομές της Mικρής Eπιδαύρου, που δεν είναι, όμως, ευθύνη του Φεστιβάλ.

Tης Oλγας Σελλα

Πηγή Καθημερινή

11.7.2010

Παρεμβάσεις σε αρχαία θέατρα (Ανάδειξη ή σκηνογραφία;)

Η αποκατάσταση του Θεάτρου του Διονύσου επαναφέρει έναν παλιό προβληματισμό

Οι ενθουσιώδεις ανακοινώσεις του «Διαζώματος», του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού και της Νομαρχίας Αθηνών για την αποκατάσταση του θεάτρου του Διονύσου όπως και της γενικότερης εκστρατείας για την ανάδειξη των αρχαίων θεάτρων σε όλη τη χώρα, μπορεί να ικανοποίησαν μερίδα της επιστημονικής κοινότητας, θορύβησαν ωστόσο μια άλλη. Πενήντα οκτώ προσωπικότητες (αρχαιολόγοι, ιστορικοί, θεατρολόγοι κ.ά.), που με επιστολή τους στον Τύπο δημοσιοποίησαν τις δικές τους απόψεις και τις διαφωνίες για το θέατρο του Διονύσου, επιμένουν πως η μερική ανακατασκευή του: «Κινδυνεύει να μεταμορφώσει τη νότια πλευρά της Ακρόπολης, με το ήδη πλήρως αναστηλωμένο Ωδείο του Ηρώδη και τα μερικώς αναστηλωμένα μνημεία του Ασκληπιείου, σε μια κακόγουστη «σκηνογραφία»».

Κατηγορία βαριά μπροστά στον φόβο πιθανής μελλοντικής χρήσης του μνημείου. «Η αναστήλωση αυτή δεν αποσκοπεί στη χρήση» ούτε τίθεται τέτοιο θέμα, απαντούν οι μελετητές και οι εκπρόσωποι του «Διαζώματος». Για να λέμε άλλωστε την αλήθεια, η σχετική μελέτη είχε εγκριθεί από το ΚΑΣ και εφαρμόζεται στο μνημείο από το 2004. Στην ουσία οι 58 προσωπικότητες επαναφέρουν ένα παλιότερο προβληματισμό. Μέχρι ποιου σημείου μπορεί να φτάσει μια αναστήλωση, πόσο νέο υλικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε ποιο βαθμό γίνεται η επέμβαση. Συζήτηση που έχει γίνει και στο παρελθόν για πολλά ακόμη μνημεία και την έκταση της αναστήλωσής τους, η οποία συχνά υποκρύπτει σχέδια χρήσης. Η επιστημονική συζήτηση στον βαθμό που δεν έχει δυσεπίλυτες κόντρες μπορεί να είναι και γόνιμη. Ούτως ή άλλως όλα εξελίσσονται. Μια συζήτηση για τις αναστηλώσεις και για το πώς πραγματοποιούνται αλλά και για τον τρόπο που μπαίνουν τα μνημεία στη ζωή μας μπορεί να επαναξιολογηθεί επανεκτιμώντας ανάγκες σύγχρονες, τηρώντας, ωστόσο, βασικές αρχές οι οποίες δεν προσβάλλουν και δεν απαξιώνουν τις ιστορικές εποχές. Παραθέτουμε τις απόψεις των δύο πλευρών που σηματοδοτούν την έναρξη ενός νέου διαλόγου για τη χρήση ή μη, όχι μόνον του διονυσιακού θεάτρου αλλά και άλλων μνημείων των οποίων η αναστήλωση έχει ανοίξει την όρεξη των τοπικών αρχών.

Tης Γιωτας Συκκα

Πηγή Καθημερινή
16.1.2010

1. AΠOΨH : Η απενοχοποίηση της αναστήλωσης

Του Κωνσταντινου Μπολετη*

Μετά την αποκάλυψη του κοίλου του Διονυσιακού θεάτρου, στα τέλη του 19ου αιώνος, οι ανώτερες περιοχές του διατηρούμενου τμήματός του διαμορφώθηκαν με κατακερματισμένα εδώλια σε τυχαίες θέσεις για τη συγκράτηση των επιχώσεων, που έτειναν να ολισθήσουν προς την ορχήστρα.

Η εφαρμογή της σύγχρονης αναστηλωτικής μελέτης για την αποκατάσταση αυτών των προβληματικών περιοχών έχει ξεκινήσει από το 2004, με την έγκρισή της από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Προβλέπει τη διατήρηση του μεγαλύτερου τμήματος του κοίλου χωρίς επεμβάσεις και την επανένταξη του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού διάσπαρτων εδωλίων, με την εφαρμογή συμβατών με την αρχική κατασκευή και αναστρέψιμων μεθόδων, αποσκοπώντας στη διαφύλαξη της αυθεντικότητας του σπουδαιότερου θεάτρου της αρχαιότητας.

H πρόσφατη ενυπόγραφη αντίδραση εναντίον του προγράμματος αποκατάστασης του μνημείου, 6 σχεδόν έτη μετά την έναρξη των εργασιών στο κοίλο και με ήδη εκτελεσθέν τμήμα του, κατά την άποψή μου στηρίζεται σε αβάσιμους φόβους, μετά την ανακοίνωση για την οικονομική υποστήριξη του έργου από τη Νομαρχία Αθηνών, που εσπευσμένα και αναίτια συνδέθηκε από ορισμένους κύκλους με το ενδεχόμενο της επαναχρησιμοποίησης του μνημείου. Περιλαμβάνει υπερβολές, όπως «μερική ανακατασκευή… έως το ύψος του μνημείου του Θρασύλλου», όταν τα ύψη των αποκαθιστάμενων περιοχών είναι ιδιαιτέρως χαμηλά. Κάθε κερκίδα προβλέπεται να αποκατασταθεί στο ύψος που και σήμερα σώζεται κατά χώραν και θα έχει αρχαίους λίθους σε ποσοστό, κατά μέσο όρο, 80%. Η επανένταξη των διάσπαρτων σε ομόλογες θέσεις θα ακολουθήσει τη μέθοδο που εφαρμόσθηκε επιτυχώς σε πρόσφατη αναστήλωση κερκίδας στο θέατρο της Επιδαύρου.

Η επιστολή-αντίδραση περιλαμβάνει, επίσης, υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς, όπως «κακόγουστη σκηνογραφία» για αναστηλώσεις στη Νότια Κλιτύ που ακολουθούν τη διεθνώς καθιερωμένη αναστηλωτική δεοντολογία, που εφαρμόζεται στα μνημεία της Ακροπόλεως. Τέλος, κινδυνολογεί αναφερόμενη στη μελλοντική απόδοση του θεάτρου στη χρήση, θέμα που δεν τίθεται και που δεν έχει λόγο να συνδέεται με την συγκεκριμένη αναστηλωτική πρόταση, που αποσκοπεί πρωτίστως στην αυτοπροστασία του μνημείου.

Οσοι φοβούνται το ενδεχόμενο ενός δεύτερου Ηρωδείου στην περιοχή, ας μην ανησυχούν. Οσοι πάλι, διαβάζοντας την επιστολή, προσδοκούν μια τέτοια προοπτική, θα απογοητευθούν…

* Ο Κωνσταντίνος Μπολέτης είναι αρχιτέκτων-αναστηλωτής.

2. AΠOΨH : Αποκατάσταση ή ανακατασκευή;

Του Γιωργου Μ. Σηφακη*

Οταν ξαναχτίστηκε το Παναθηναϊκό Στάδιο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, καταστράφηκε κάθε ίχνος του αρχαίου σταδίου, προκειμένου να «ζωντανέψουν» στο Καλλιμάρμαρο οι νεότεροι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Σήμερα το στάδιο έχει εγκαταλειφθεί ως ακατάλληλο για αθλητικές συναντήσεις, ενώ η Αθήνα έχασε ένα μνημείο που θα μπορούσε να αναπτυχθεί, μαζί με το λόφο του Αρδηττού και τα παρακείμενα παριλίσια ιερά, σε ένα ιδανικό αρχαιολογικό πάρκο.

Το Θέατρο του Διονύσου βρέθηκε επανειλημμένως, από την αρχή του 20ού αι., και ιδίως στις δεκαετίες του ’60, ’80 και ’90 στο στόχαστρο ανθρώπων του θεάτρου, πολιτικών, αλλά και κερδοσκόπων, που ήθελαν να το «ζωντανέψουν» κι αυτό, για να ακουστεί ο λόγος του Αισχύλου στο χώρο όπου γεννήθηκε κ. λπ.

Αλλά το μνημείο δεν είναι αναστηλώσιμο, γιατί και τα ίχνη των πρώιμων περιόδων της ιστορίας του είναι ελάχιστα, εύθραυστα και δυσερμήνευτα, και οι οικοδομικές του φάσεις τεκμήρια ευρωπαϊκού πολιτισμού με ανεκτίμητη ιστορική σημασία, για να εκτεθούν στον κίνδυνο σύγχρονων παραστάσεων. Γι’ αυτό και οι απόπειρες «αποκατάστασής» του συναντούσαν αντιδράσεις (βλ. περ. «Εποχές», Μάρτ. 1967, «Θέατρο», Απρ. 1981).

Η τελευταία όμως απόπειρα κατόρθωσε να κερδίσει την έγκριση του ΚΑΣ (2003, επέκταση εργασιών 2008), γιατί επικεντρώθηκε στην αποκατάσταση του κοίλου. Κι εδώ όμως τα κομμάτια των εδωλίων που έχουν συγκεντρωθεί από τη γύρω περιοχή είναι αδύνατον να επανατοποθετηθούν στην ακριβή τους θέση, όπως απαιτεί η ορθή πρακτική της αναστήλωσης και ο Χάρτης της Βενετίας, που έχει υπογράψει η Ελλάδα.

Αντιθέτως, κατανέμονται ομοιόμορφα ανάμεσα στο κατά 50% νέο υλικό -και μάλιστα διαφορετικού χρώματος- «τόσο για λόγους αισθητικούς, όσο και για την κάλυψη τυχόν μικροαποκλίσεων στα επιμέρους μεγέθη» (sic). Ετσι όμως η αποκατάσταση μεταλλάσσεται σε ανακατασκευή. Αλλά προς τι;

Την απάντηση δίνει η πρωτοβουλία της Νομαρχίας Αθηνών να επενδύσει 6 εκατομμύρια ευρώ στο έργο. Γιατί βέβαια, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των αναστηλωτών, μόλις το θέατρο είναι έτοιμο να υποδεχθεί τους πρώτους θεατές, δεν θα αργήσουν να φτάσουν και οι επαγγελματίες θεαμάτων και ακροαμάτων. Αυτοί δεν είναι που θα αναλάβουν να ζωντανέψουν το μνημείο, όπως προσδοκούν όσοι επενδύουν στην ανάδειξη/αξιοποίησή του;

* Ο Γ. Μ. Σηφάκης είναι ομότιμος καθηγητής Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας των Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης και Νέας Υόρκης.

Πηγή Καθημερινή

16.1.2010

*Στη φωτό το Αρχαίο Θέατρο του Διόνυσσου το 1913

Το παιδικό θέατρο στη σκιά της γρίπης

Ανήσυχοι οι θιασάρχες των παιδικών σκηνών για τα μέτρα πρόληψης που ανακοίνωσε το υπουργείο Υγείας

Με προβλήματα φαίνεται να ξεκινά η εφετινή θεατρική σεζόν, όχι μόνο λόγω της αναστάτωσης που προκαλούν οι εκλογές στις ελληνικές σκηνές, αλλά και λόγω της νέας γρίπης. Οι πρώτες αρνητικές αντιδράσεις παρουσιάστηκαν κυρίως στον χώρο του παιδικού θεάτρου, ο οποίος είναι και από τους πρώτους που οργανώνεται κάθε φθινόπωρο. Καθώς οι παραστάσεις για παιδιά δουλεύουν όλον τον χρόνο σε συνεργασία με τα σχολεία, ο υπεύθυνοι των θεάτρων εγκαίρως αντιλήφθηκαν μια επιφυλακτικότητα για τη σεζόν 2009-2010.

Ολα ξεκίνησαν από την εγκύκλιο που έστειλε το υπουργείο Υγείας σχετικά με τα μέτρα πρόληψης κατά της διασποράς της νέας γρίπης στις σχολικές μονάδες και στους φορείς που προσφέρουν εκπαιδευτικές υπηρεσίες, με ημερομηνία 27.8.2009. Ανάμεσα στα 11 σημεία της συγκεκριμένης εγκυκλίου περιλαμβάνεται και «ο περιορισμός λοιπών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων που προϋποθέτουν παραμονή σε κλειστούς χώρους», δηλαδή θέατρα, μουσεία, εργαστήρια, εκδηλώσεις κτλ. Στις συνηθισμένες κρούσεις των θεάτρων για σχολικές παραστάσεις η απάντηση των σχολείων δεν ήταν δεσμευτική. Ετσι σιγά σιγά οι θεατρικές σκηνές άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η εγκύκλιος του υπουργείου Υγείας λειτούργησε ως έμμεση απαγόρευση, καθώς μετέθετε την ευθύνη για την υγεία των παιδιών στους δασκάλους, στα σχολεία και φυσικά στους γονείς. Και όλα αυτά χωρίς να έχει ενημερωθεί ο θεατρικός κόσμος, που βρέθηκε προ απροόπτου.

«Θ εωρώ ότι έχουν μεγαλοποιήσει τα πράγματα» λέει η Τατιάνα Λύγαρη, που παρουσιάζει στο Βαγόνι της, στο Τραίνο στο Ρουφ, παραστάσεις για παιδιά. «Σαφώς και πρέπει να δοθούν οδηγίες για προφυλάξεις, αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχουν ανησυχητικά στοιχείαδεν μπορεί να χτυπούν έτσι έναν χώρο παιδείας και πολιτισμού όπως είναι το θέατρο» συμπληρώνει. Να σημειωθεί ότι διαθέτει για αίθουσα ένα βαγόνι χωρητικότητας 70 θέσεων, όπου φιλοξενούνται (το πολύ) δύο σχολικές τάξεις σε κάθε παράσταση, και μάλιστα από το ίδιο σχολείο.

«Κινδυνεύει μια ολόκληρη επαγγελματική αλυσίδα» τονίζει από την πλευρά της η Κάρμεν Ρουγγέρη, δηλώνοντας προβληματισμένη για τη στάση της πολιτείας απέναντι στο θέατρο. «Ζητούμε από το υπουργείο να μας δώσει οδηγίες, να ξέρουμε τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε. Με απαγορεύσεις δεν γίνεται τίποτε» λέει, ενώ προσθέτει ότι τα σχολεία τηρούν στάση αναμονής. «Προφανώς και πάνω απ΄ όλα μάς ενδιαφέρει η υγεία των παιδιών» αναφέρει ο σκηνοθέτης Δημήτρης Σεϊτάνης, πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Θεάτρου για Παιδιά και Νέους, «αλλά θα θέλαμε και εμείς να ενημερωθούμε για όλο αυτό, να ξέρουμε τι είναι καλύτερο να κάνουμε. Για τον λόγο αυτόν θα στείλουμε μια επιστολή στο υπουργείο Υγείας ζητώντας οδηγίες και συμβουλές, ενώ την ίδια στιγμή επιθυμούμε να συμμετέχουμε σε έναν διάλογο ενημέρωσης. Με το θέατρο συμβάλλουμε και εμείς στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών και λειτουργούμε συμπληρωματικά στο υπάρχον σύστημα Υγείας». Η ενημέρωση άλλωστε θα έπρεπε να αφορά και τους ανθρώπους που εργάζονται στα θέατρα- ηθοποιούς, τεχνικούς κτλ.-, ενώ θα έπρεπε να τεθεί επί τάπητος μια σειρά προδιαγραφών. «Ελπίζουμε ότι μια νέα οδηγία, που θα κατευθύνει εκπαιδευτικούς, θα αποτελέσει έμμεση απάλυνση της απαγόρευσης» καταλήγει ο Δ. Σεϊτάνης.

Αρκετά πάντως από τα θέατρα για παιδιά, όπως η Πόρτα της Ξένιας Καλογεροπούλου, έχουν μεταθέσει τις νέες παραγωγές τους για το τέλος του 2009, ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως στο Εθνικό Θέατρο, η εγκύκλιος δεν φαίνεται να επηρέασε τα σχολεία, αφού η νέα παραγωγή στο Παιδικό Στέκι, με τα «Μαγικά μαξιλάρια» του Ευγένιου Τριβιζά, βρίσκει εξαιρετικά μεγάλη ανταπόκριση από τα σχολεία.

Της Μυρτώς Λοβέρδου

Πηηγή Το Βήμα
15.9.09

Μετέωρες λόγω εκλογών οι θεατρικές επιχορηγήσεις

«Σκάλωσε» η καταβολή της πρώτης δόσης για το 2008-2009

Την πρώτη δόση της επιχορήγησης για τη θεατρική περίοδο 2008-2009 περιμένουν από το υπουργείο Πολιτισμού οι επιχορηγούμενοι θίασοι, οι οποίοι φαίνεται να αγωνιούν- και δικαιολογημένα, λόγω της προκήρυξης των εθνικών εκλογών. Ο χρόνος που περνά λειτουργεί εναντίον τους, καθώς όσο πλησιάζουμε προς την 4η Οκτωβρίου τόσο πιο δύσκολα θα είναι τα πράγματα και η υλοποίηση της απόφασης που είχε λάβει την περασμένη άνοιξη ο κ. Αντώνης Σαμαράς μοιάζει να μένει μετέωρη. Εχοντας λάβει την τελευταία δόση της επιχορήγησης για τη σεζόν 2007-2008, οι επιχορηγούμενοι, που είχαν αποκληθεί «ιστορικοί» από τον κ. Μιχάλη Λιάπη , περίμεναν την πρώτη δόση με την άφιξη του φθινοπώρου. Αλλά τους πρόλαβαν οι εκλογές.

Αν και δεν έχουν επικοινωνήσει με τον υπουργό Πολιτισμού, πιστεύουν ότι θα τηρήσει την υπόσχεσή του και θα προχωρήσει στην εκταμίευση. Συνολικά η επιχορήγηση ανέρχεται σε 2,8 εκατ. ευρώ, που σημαίνει ότι η πρώτη δόση θα έπρεπε να είναι το ήμισυ ή το ένα τρίτο του συνολικού ποσού, μοιρασμένο αναλόγως, στα θέατρα. Ωστόσο αν το ΥΠΠΟ είχε (έχει;) εγκαίρως δρομολογήσει την υπόθεση των επιχορηγήσεων, τότε τα χρήματα θα είχαν πάρει τον δρόμο προς το υπουργείο Οικονομικών και από εκεί στα θέατρα. Και αυτό είναι που προκαλεί αγωνία στους θιασάρχες- ανάμεσά τους οι σκηνοθέτες Λευτέρης Βογιατζής, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Θανάσης Παπαγεωργίου, Διαγόρας Χρονόπουλος, Δημήτρης Τάρλοου, Ξένια Καλογεροπούλου, Αντώνης Αντύπας κ.ά.

Θυμίζουμε ότι ο κ. Σαμαράς είχε συναντηθεί με τους εκπροσώπους των επιχορηγούμενων θιάσων στα τέλη του περασμένου Μαρτίου. Στην πρώτη συνάντηση που είχαν στο γραφείο του, παρουσία του γενικού γραμματέα Θοδωρή Δραβίλλα, οι σκηνοθέτες Λευτέρης Βογιατζής, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Θανάσης Παπαγεωργίου, Διαγόρας Χρονόπουλος και ο ηθοποιός Δημήτρης Τάρλοου, ο κ. Σαμαράς είχε αναλάβει τις ευθύνες του και είχε δεσμευθεί για λύσεις. Στην επόμενη συνάντηση, όπου ήταν παρών και ο πρόεδρος του ΕΚΕΘΕΧ Γιώργος Δραγώνας, όλα φάνηκε να καταλήγουν σε θετικό αποτέλεσμα. Οι τόνοι έπεσαν και οι επιχορηγούμενοι θίασοι τελούσαν εν αναμονή των επιχορηγήσεων της σεζόν 2008-2009. Ακόμη τελούν...

Πηγή Το Βήμα
15.9.09

Αλλάζουν ὀψη δύο ιστορικά θέατρα

Με ανακαινισμένη εμφάνιση θα υποδεχθούν την νέα σεζόν, «Αθηνών» και «Βρετάνια»

ΠΟΛΗ. Τα ικριώματα που κάλυψαν πρόσφατα την καταπονημένη πρόσοψη της κοινής στέγης δύο ιστορικών θεάτρων της Αθήνας είναι το καλύτερο νέο για την οδό Πανεπιστημίου εδώ και πολύ καιρό. Τα θέατρα «Βρετάνια» και «Αθηνών» θα υποδεχθούν τη νέα σεζόν με ανακαινισμένη εμφάνιση και μάλιστα σ’ ένα από τα πιο προβεβλημένα σημεία της αθηναϊκής λεωφόρου, ανάμεσα στο ξενοδοχείο της «Μεγάλης Βρεταννίας» και στο συγκρότημα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (νυν City Link).
Η κατασκευή του κτιρίου μας πηγαίνει πίσω στη δεκαετία του ’20, όταν ο σημαντικός αρχιτέκτονας του αθηναϊκού Μεσοπολέμου Βασίλης Τσαγρής αναλάμβανε την εκπόνηση της σχετικής μελέτης. Εγκαινιάστηκε το 1932.
Το «Βρετάνια» ξεκίνησε τη λειτουργία του ως κινηματογράφος, αλλά στη συνέχεια φιλοξενούσε και θεατρικές παραστάσεις. Από τη σκηνή του πέρασαν ιστορικές μορφές του ελληνικού θεάτρου όπως ο Δημήτρης Χόρν, η Ελλη Λαμπέτη και πολλοί άλλοι. Ο πρώτος θιασάρχης του «Βρετάνια» ήταν ο Βασίλης Αργυρόπουλος. Σήμερα επικεφαλής είναι ο Γρηγόρης Βαλτινός.
Το θέατρο «Αθηνών» λειτούργησε αρχικά ως βιεννέζικο καμπαρέ με την ονομασία «Femina» και μετά τον πόλεμο το μετέτρεψε σε θέατρο ο αδελφός της Σοφίας Βέμπο, Γιώργος. Με πρώτο θιασάρχη τον Βασίλη Λογοθετίδη άφησε εποχή ως κεντρική σκηνή του ίδιου του αξέχαστου ηθοποιού και της Ιλιας Λιβυκού.

Οι εργασίες ανακαίνισης των δύο θεάτρων υπολογίζεται να ολοκληρωθούν σε δύο μήνες περίπου.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

28.7.09

Η αποκάλυψη του Εθνικού (Θεάτρου)

Το Εθνικό Θέατρο περνάει στον 21ο αιώνα: η εκ βάθρων ανακαίνιση του κτιρίου Τσίλερ, που ορίζεται από το τετράγωνο Αγίου Κωνσταντίνου- Κουμουνδούρου- Σατωβριάνδου- Μενάνδρου, ολοκληρώνεται για να παραδώσει στο κοινό μέσα στο 2009 ένα πραγματικό αρχιτεκτονικό κόσμημα. Με την είσοδο να μετατίθεται στην οδό Μενάνδρου και το φωταγωγημένο κτίριο να υποδέχεται τον επισκέπτη ήδη από την πλατεία Ομονοίας, η πρώτη σκηνή της χώρας αποκτά τον χώρο που της ταιριάζει και το ελληνικό θέατρο αίθουσες που παρέχουν συνθήκες υψηλών τεχνικών προδιαγραφών για απαιτητικές παραστάσεις.

Το ανακαινισμένο Εθνικό διαθέτει δύο σκηνές (την Κεντρική και τη Νέα) με τους βοηθητικούς χώρους και τα καμαρίνια τους, ένα (κοινό) φουαγέ, έναν χώρο για πρόβες (πάνω από τη Νέα Σκηνή), γραφεία και αποθήκες. Ακόμη περιλαμβάνει την παλαιά αίθουσα χορού, το υπαίθριο θεατράκι αλλά και το γκαράζ, για τους εργαζομένους και τους καλλιτέχνες.

Μια ομάδα συντηρητών ανέλαβε εξαρχής τις τοιχογραφίες, για τις οποίες χρειάστηκε χρόνος και λεπτομερής δουλειά. Εγιναν τομές στους τοίχους ώστε να φανεί ποιες τοιχογραφίες θα συντηρηθούν και σε συνεργασία με το υπουργείο Πολιτισμού επελέγησαν όσες δεν είχαν καταστραφεί λόγω σαθρότητας του κονιάματος. Αποτέλεσμα: στο φουαγέ του πρώτου ορόφου οι τοιχογραφίες να έχουν αναδειχθεί πλήρως, κάτι που δεν ισχύει για τον αντίστοιχο χώρο στο ισόγειο. Επίσης συντηρήθηκαν τοιχογραφίες στη λεγόμενη Βασιλική Είσοδο (από την Κουμουνδούρου), στο κλιμακοστάσιο και σε ένα μικρό φουαγέ ανάμεσα στην αίθουσα χορού και στο βασιλικό θεωρείο. Κατά τη διάρκεια του έργου βρέθηκαν ακουαρέλες του ίδιου του Τσίλερ, γεγονός που επέτρεψε την αναπαραγωγή τοιχογραφιών όπου εκείνες είχαν καταστραφεί από τον χρόνο. Με τον τρόπο αυτόν η παλαιά αίθουσα χορού (το φουαγέ της Κεντρικής Σκηνής πριν από την ανακαίνιση) δεν θα διατηρήσει τίποτε από το λαμπρό παρελθόν της. Από μεταγενέστερες επεμβάσεις είχε φτιαχθεί γύψινος διάκοσμος, ο οποίος και θα αναπαραχθεί. Η χρήση του συγκεκριμένου χώρου δεν έχει αποσαφηνισθεί ακόμη. Κάποιες σκέψεις για εστιατόριο δεν φαίνεται να υλοποιούνται. Εντυπωσιακή αναμένεται η Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου: η σκηνή της (διαστάσεων 17,60 Χ 21,40 μ. και ύψους 25 μ.), η δεύτερη μεγαλύτερη μετά τη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής, διαθέτει τέσσερα βαγόνια, τα οποία και θα επιτρέπουν την πολλαπλή χρήση της, ανάλογα με τα έργα και τις απαιτήσεις τους. Με τον μεγάλο πολυέλαιο αναρτημένο στο ταβάνι, τα ξύλινα καθίσματα, τα θεωρεία και τον εξώστη, οι θεατές θα απολαμβάνουν την πολυτέλεια στη λεπτομέρεια. Το νέο κτίριο, φτιαγμένο από τεχνητό λίθο (σε χρώμα κεραμιδί), βλέπει προς την οδό Μενάνδρου και θα φιλοξενεί τη Νέα Σκηνή, των 300 τ.μ., η οποία θα μπορεί να αναπροσαρμόζει τα καθίσματα και τη σκηνή της ανάλογα με τα έργα και τις σκηνοθεσίες. Ενα επίπεδο υψηλότερα βρίσκεται η αίθουσα προβών. Τέλος, το φουαγέ φτιάχθηκε έτσι ώστε να ενοποιεί τις δύο αίθουσες, κάτι για το οποίο επέμενε ιδιαίτερα ο Νίκος Κούρκουλος.

Μέσα στην αυλή (προς την οδό Σατωβριάνδου), που θα είναι έτοιμη τελευταία, θα στηθεί ένα μικρό υπαίθριο θεατράκι (η εναλλακτική σκέψη για τη δημιουργία ενός μουσείου απορρίφθηκε), μια πέργκολα, ενώ θα διατηρηθεί και μια αποθήκη, που κρίνεται χρήσιμη για τη λειτουργία του Εθνικού.

Εργο του γερμανού αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλερ, το Εθνικό Θέατρο άρχισε να χτίζεται το 1891 ως Βασιλικό χάρη σε ιδιώτες χορηγούς και πρωτολειτούργησε το 1900. Με πηγή έμπνευσης τον αναγεννησιακό ρυθμό, η πρόσοψη σχεδιάστηκε με πρότυπο τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού. Η αποκάλυψη του ανακαινισμένου κτιρίου θα φανερώσει το πλούσιο σε διακοσμητικά στοιχεία κεντρικό τμήμα με την κιονοστοιχία κορινθιακού ρυθμού. Τα πλευρικά τμήματα υπακούνε σε μια νεοκλασική σύνθεση, όπως στο πρωτότυπο.

Η πρώτη ανακαίνιση έγινε το 1930-1931 υπό την εποπτεία του σκηνογράφου Κλεόβουλου Κλώνη. Την ίδια εποχή είχε μετονομαστεί σε Εθνικό Θέατρο από τον τότε υπουργό Παιδείας Γεώργιο Παπανδρέου. Τριάντα χρόνια αργότερα (1960-1963) χτίστηκε η νέα πτέρυγα για να φιλοξενήσει τη Νέα Σκηνή, στη γωνία της Αγίου Κωνσταντίνου με την οδό Μενάνδρου- κατεδαφίστηκε το ξενοδοχείο «Μεσσήνη». Το τριώροφο υπόγειο, με είσοδο από την οδό Κουμουνδούρου, χτίστηκε την τριετία 1979-1982. Από το 1952 το κτίριο είναι διατηρητέο. Από το 1998 ο Νίκος Κούρκουλος επεσήμανε με επιστολή του ότι «το κτίριο του Εθνικού καταρρέει» και οκτώ χρόνια μετά, τον Μάρτιο του 2006, υπεγράφη η σύμβαση «αποκατάστασης και εξοπλισμού της κτιριακής υποδομής του Εθνικού Θεάτρου» ανάμεσα στην εταιρεία Θόλος ΑΕ (θυγατρική της Μηχανικής) και στο Εθνικό. Ακολούθησαν το εργοτάξιο και οι πρώτες σκαλωσιές. Το έργο, που εντάχθηκε στο Γ Δ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, παρακολουθεί πλέον ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής Γιάννης Χουβαρδάς και αναμένεται να κοστίσει συνολικά 30 εκατ. ευρώ. Το κτίριο Τσίλερ επρόκειτο να παραδοθεί αρχικά στο κοινό του Εθνικού Θεάτρου την περασμένη άνοιξη ή το αργότερο το φθινόπωρο του 2008. Τελικά αναμένεται να λειτουργήσει πλήρως μέσα στο 2009, οπότε και θα πραγματοποιηθούν επισήμως τα εγκαίνιά του.

Της Μυρτώς Λοβέρδου

ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
4.1.09