Περί φιλανθρωπίας κια φτώχειας : Αλληλεγγύη, μία αρχή...

«Oσο θα συνεχίζεται η παρούσα εξέλιξη του πολιτισμού, θα βλέπουμε τις απολαύσεις να αυξάνονται στον μέγιστο βαθμό· η κοινωνία θα τελειοποιείται, θα γίνεται σοφότερη· η ζωή πιο άνετη, γλυκύτερη, ομορφότερη, μακρύτερη σε διάρκεια· αλλά ταυτόχρονα, ας είμαστε ικανοί να το προβλέψουμε, αδιάκοπα θα αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που θα αναγκάζονται να καταφεύγουν στη στήριξη των ομοίων τους για να λάβουν ένα μικρό μέρος όλων αυτών των αγαθών. Θα μπορέσουμε να επιβραδύνουμε αυτή τη διπλή κίνηση· οι ειδικές συνθήκες στις οποίες βρίσκονται οι διάφοροι λαοί θα επιταχύνουν ή θα αναστείλουν την πορεία της, αλλά κανείς δεν μπορεί να τη σταματήσει. Ας σπεύσουμε λοιπόν να αναζητήσουμε τα μέσα για να αμβλύνουμε τα αναπόφευκτα δεινά που ήδη μπορούμε εύκολα να προβλέψουμε». Εγραφε ο Γάλλος ιστορικός και πολιτικός στοχαστής Αλέξις ντε Τοκβίλ τον 19ο αιώνα, στο δοκίμιό του «Μνημόνιο για τη φτώχεια». Το έργο κυκλοφόρησε στα ελληνικά πολύ πριν από την κρίση (μέσα της δεκαετίας του 2000 από τις εκδόσεις Πόλις). Ο αναγνώστης ακολουθεί το πνευματικό δρομολόγιο ενός ανθρώπου που είδε στα ταξίδια του στην Αμερική και στην Ευρώπη τη φτώχεια, την περιέγραψε, προσπάθησε να την «καταγγείλει». Ηταν αριστοκράτης, θεωρήθηκε (από ορισμένους) πρόδρομος του νεοφιλελευθερισμού, τον χαρακτήριζε μια πολύ δυνατή αίσθηση ανθρώπινης αλληλεγγύης. Στο χθεσινό φύλλο της «Κ» διαβάζουμε: η Παγκόσμια Τράπεζα προειδοποιεί πως η μεγαλύτερη απειλή για την παγκόσμια οικονομία είναι η φτώχεια. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat «το 31% των Ελλήνων βρίσκεται αντιμέτωπο με το φάσμα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού». Σημειώνεται μάλιστα ότι τα στοιχεία αφορούν το 2011... Μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, μείωση πληθυσμού, σαρωτική ανεργία. Τα χρόνια της κρίσης οι σχετικές μετρήσεις είναι μια διαρκής υπόμνηση του χειρότερου. Και μπορεί όλοι να αναγνωρίζουν ως (μερική τουλάχιστον) θεραπεία την αύξηση της απασχόλησης, οι προσπάθειες όμως προς αυτήν την κατεύθυνση μοιάζουν αναιμικές αν όχι αδύναμες να αναχαιτίσουν το διογκούμενο ρήγμα ανάμεσα στη φτώχεια και στον πλούτο. Κάποιοι προειδοποιούν για πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές, κάποιοι περιγράφουν το μέλλον ως έναν εφιάλτη στον οποίο οδηγούν οι λανθασμένες πολιτικές επιλογές, κάποιοι βλέπουν σταδιακή ανάκαμψη και διέξοδο με κόπο και θυσίες. Σε αυτήν τη μεταβαλλόμενη ανθρωπογεωγραφία με μεγάλες ομάδες πληθυσμού να πιέζονται προς την έξοδο (και όχι τη διέξοδο) και την κοινωνική περιθωριοποίηση, δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικό μέσο ανάσχεσης της φτώχειας (έστω των συνεπειών της) από την αλληλοβοήθεια. Ο Τοκβίλ την ονόμαζε φιλανθρωπία ιδιωτικού χαρακτήρα (εναντιωνόταν σε εκείνη του δημόσιου – για τους λόγους του). Και να, που όση απόσταση και αν διανύσαμε από τα μέσα του 19ου αιώνα, όσο πιο σύνθετη και πολύμορφη είναι η πραγματικότητα που μας περιβάλλει, όσο κι αν αποθεώθηκε και τώρα καταρρέει το κοινωνικό κράτος, παραμένει αξία σταθερή και αναλλοίωτη η «φιλανθρωπία». Το ανιδιοτελές ενδιαφέρον προς τον συνάνθρωπο. Δεν φτάνει για να ανατρέψει το 31%. Μπορεί όμως να το αμβλύνει. Αλλά γι’ αυτό δεν αρκούν τα ένα ή δύο ιδρύματα που κάθε τόσο δηλώνουν με ανακουφιστικές δωρεές την παρουσία τους. Δεν αρκούν ούτε οι ΜΚΟ ούτε οι εντεινόμενες προσπάθειες των δήμων. Το μίσος δεν θρέφεται μόνο από τις ταξικές ανισότητες αλλά και από την προκλητική αδιαφορία του πλούτου που αυγαταίνει, ερήμην και εις βάρος της κοινωνίας. Της Μαρίας Κατσουνάκη Καθημερινή 9.10.13

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει...(Λιτότητα:Ποιές θα είναι οι επιπτώσεις της; )

Αυτό που χάθηκε, αυτό για το οποίο δεν μίλησε κανείς όλα αυτά τα χρόνια του μνημονίου, είναι  

• ΠΩΣ αυτή η πολιτική της λιτότητας, που έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή ύφεση την ελληνική οικονομία και μπορεί να συγκριθεί μόνο με περίοδο πολέμου, επιδρά και   
• ΠΟΥ οδηγεί μεγάλα στρώματα της κοινωνίας.

Είναι αυτό που όλοι γνωρίζουν και αποφεύγουν να ομολογήσουν κρύβοντας την επιστημονική αλήθεια πίσω από το επιχείρημα «δεν υπάρχει άλλος δρόμος».

Ολοι γνωρίζουν ότι τα μέτρα που ψήφισε η Ελληνική Βουλή υπηρετούν μόνο τους δημοσιονομικούς στόχους αλλά ταυτόχρονα επιδρούν βίαια και οδηγούν ανεξέλεγκτα σε αναδιανομή του εισοδήματος σε βάρος των φτωχότερων στρωμάτων. Επηρεάζουν τη ζωή όλων των νοικοκυριών και θα καθορίσουν το μέλλον των ελληνικών επιχειρήσεων στον βαθμό που αυτές στρέφονταν αποκλειστικά στον έλληνα καταναλωτή.

Και αυτό γιατί δεν προηγήθηκε ή τουλάχιστον δεν έγινε ταυτόχρονα η αναδιάρθρωση της οικονομίας ώστε στις θέσεις εργασίας που χάνονται να δημιουργούνται νέες.

Και γι' αυτό μιλούν οι αριθμοί, αυτοί στους οποίους δεν αναφέρεται κανείς όταν συζητεί για το μέλλον.

l Οι άνεργοι αυξήθηκαν τον Αύγουστο κατά 350.000 άτομα και ξεπέρασαν το 1.260.000 ανθρώπους.

l Το 20% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, το οποίο ορίζεται στα 7.170 ευρώ τον χρόνο σε ατομικό επίπεδο και στα 15.070 ευρώ για τετραμελή οικογένεια.

l Το 20% είναι 868.590 νοικοκυριά με περισσότερα από 2,2 εκατ. μέλη.

l Οι φτωχοί και κοινωνικά αποκλεισμένοι είναι πολύ περισσότεροι, πάνω από τρία εκατομμύρια ή το 30% του πληθυσμού αν υπολογιστούν και τα «νοικοκυριά με χαμηλή ένταση εργασίας», δηλαδή όσοι εργάστηκαν το πολύ δύο μήνες κατά τη διάρκεια του χρόνου.

Για να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει ας δανειστούμε τα συμπεράσματα της μελέτης του βασικού διαπραγματευτή του νέου μνημονίου, του καθηγητή Πάνου Τσακλόγου, για τη φτώχεια. Οπως έγραφε λοιπόν ο κ. Τσακλόγλου: «Τα αποτελέσματα των ερευνών δείχνουν ότι η πιθανότητα να βγει κάποιος από τη φτώχεια μειώνεται όσο τα χρόνια που έχει βρεθεί σ'αυτή τη δεινή θέση αυξάνονται. Σε όλες τις χώρες η χαμηλότερη πιθανότητα εξόδου παρουσιάζεται στον τρίτο χρόνο και είναι ιδιαίτερα χαμηλή για την Αυστρία, τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και την Ελλάδα. Συνολικά όσο περισσότερο διαρκεί η φτώχεια τόσο πιο δύσκολη φαίνεται να είναι η έξοδος από αυτήν».

Τη δραματική αυτή πραγματικότητα βιώνει τα τελευταία τρία χρόνια η χώρα. Και αν δεν υπήρχαν οι άμυνες της ελληνικής κοινωνίας, οι ισχυροί δεσμοί της οικογένειας, το τεράστιο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ποσοστό ιδιοκατοίκησης και τα εισοδήματα που παράγονται ακόμη και σήμερα στα χωριά, τότε οι αντοχές θα είχαν εξαντληθεί και η κοινωνία θα είχε εκραγεί.

Του Ζώη Τσώλη

ztsolis@dolnet.gr

Πηγή: Το Βήμα

18.11.2012

Τα συσσίτια επιστρέφουν στα σχολεία

Στην αρχή θεωρήθηκε λαϊκισµός. Στη συνέχεια δηµοσιογραφική υπερβολή. Τα στοιχεία ωστόσο είναι πλέον αµείλικτα. Το ένα περυσινό κρούσµα ασιτίας µαθητή σε σχολείο της πρωτεύουσας δεν έµεινε εκεί. Τέσσερα νέα κρούσµατα αποδεδειγµένης ασιτίας – ένα στο Ρέθυµνο της Κρήτης και τρία σε σχολεία της Αθήνας – καταγράφηκαν εφέτος, χωρίς φυσικά να µπορεί να υπολογιστεί ο «σκοτεινός» αριθµός εκείνων που αντιµετωπίζουν το πρόβληµα αλλά δεν το έχουν ακόµη εκδηλώσει. Μπροστά σε αυτή τη νέα πραγµατικότητα το υπουργείο Παιδείας αναλαµβάνει δράση. Τα «νέα συσσίτια» παίρνουν σύντοµα µορφή και φέρνουν στη µνήµη τη δεκαετία του ’60, όταν οι µαθητές έπιναν στα σχολεία τους γάλα σε σκόνη και έτρωγαν κίτρινο τυρί προκειµένου να τονωθεί η εύθραυστη υγεία τους.

Μια σύγχρονη µορφή συσσιτίων, µε τη µορφή µικρογευµάτων, θα προσφέρεται από τη νέα χρονιά στα σχολεία της χώρας, σε περιοχές όπου φοιτούν µεγάλα ποσοστά µαθητών από χαµηλότερα οικονοµικά στρώµατα, µετανάστες και Αθίγγανοι. Και βέβαια στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας που στην πλειονότητά τους θα ενταχθούν στο σχετικό πρόγραµµα. Οι λεπτοµέρειες του προγράµµατος σχεδιάζονται αυτές τις ηµέρες.

Σύµφωνα µε τις πληροφορίες του «Βήµατος», το υπουργείο Παιδείας θα δίνει κουπόνια στους µαθητές περιοχών µε χαµηλούς οικονοµικούς και κοινωνικούς δείκτες και µε αυτά θα µπορούν να τρώνε στα κυλικεία των σχολείων. Τα κουπόνια θα είναι του επιπέδου των 2 ή 3 ευρώ, αλλά µε αυτά τα χρήµατα ένας µαθητής θα µπορεί να φάει ένα σάντουιτς και να πιει έναν χυµό ή γάλα στο σχολείο του.

Τα δεδοµένα των τελευταίων εβδοµάδων πάντως απέδειξαν ότι η επέµβαση του κράτους στο πρόβληµα είναι αναγκαία.

«Πριν από λίγες ηµέρες ένας µαθητής της Α΄ Γυµνασίου λιποθύµησε» εξοµολογείται στο «Βήµα» καθηγήτρια κεντρικού σχολείου στην περιοχή της Νίκαιας. «Δεν καταλάβαµε στην αρχή τι συµβαίνει. Νοµίζαµε ότι ήταν άρρωστος. Ωστόσο, όταν του δώσαµε µια πορτοκαλάδα, συνήλθε. Τελικά µας εξοµολογήθηκε ότι δεν είχε φάει τίποτε από το πρωί γιατί στο σπίτι δεν είχε γάλα. Ο πατέρας του µαθητή είναι από πέρυσι άνεργος αλλά δεν µπο ρέσαµε να τον ρωτήσουµε πολλά σεβόµενοι το πρόβληµά του και τη δυσκολία του να µας µιλήσει γι’ αυτό».

Οι περιοχές που ξεκινούν

Η σκηνή αυτή φαίνεται να επαναλαµβάνεται συχνά και µε τραγικό τρόπο στις σχολικές αυλές. Πολλοί εκπαιδευτικοί µιλούν πια για κρούσµατα ασιτίας στα σχολεία τους. Κάποιοι µάλιστα ήδη δραστηριοποιούνται σε επιτροπές και οµάδες που συγκροτούνται για να στηρίξουν τους µαθητές τους και να τους εξασφαλίσουν ρούχα ή τρόφιµα. Ωστόσο πρώτη φορά σχεδιάζεται έλεγχος του προβλήµατος σε κεντρικό επίπεδο.

Οι δράσεις του υπουργείου Παιδείας θα ενταχθούν στα προγράµµατα των Ζωνών Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (ΖΕΠ) που αφορούν τη στήριξη περιοχών µε µαθητές που έχουν ανάγκη κοινωνικής και εκπαιδευτικής στήριξης. Ηδη έχουν επιλεγεί νηπιαγωγεία και δηµοτικά στις περιοχές του Ταύρου, της πλατείας Βάθης, των Εξαρχείων, των Κάτω Πατησίων, των Αχαρνών, αλλά και σχολεία σε Μοσχάτο, Νίκαια, Ασπρόπυργο, Ζεφύρι και Αυλώνα για να ενταχθούν στο πρόγραµµα.

«Στόχος µας είναι να διασφαλίσουµε την ισότιµη ένταξη των µαθητών στο εκπαιδευτικό σύστηµα στις περιοχές µε χαµηλούς εκπαιδευτικούς και κοινωνικοοικονοµικούς δείκτες» λέει στο «Βήµα» η αρµόδια για θέµατα Πρωτοβάθµιας και ∆ευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης υφυπουργός Παιδείας κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου. «Στην προσπάθεια αυτή το σχολείο αναλαµβάνει ενεργό ρόλο εποικοδοµητικής συνεργασίας µε τις οικογένειες και τους φορείς εκπαίδευσης της τοπικής κοινότητας. Ο ρόλος αυτός είναι πολυσχιδής και εδώ εντάσσεται η πρωτοβουλία για τη διανοµή µικρογευµάτων στα σχολεία ΖΕΠ γι’ αυτές ακριβώς τις περιοχές που το έχουν περισσότερο ανάγκη» συνεχίζει.

Ανήσυχοι δάσκαλοι και εθελοντές

Και οι κοινωνικές υπηρεσίες του ∆ήµου Αθηναίων έχουν δεχθεί αιτήµατα. Οπως ανέφερε η πρόεδρος του Βρεφοκοµείου Αθηνών και υπεύθυνη των δηµοτικών σταθµών κυρία Μαρία Ηλιοπούλου , τα µηνύµατα που παίρνει τον τελευταίο καιρό είναι πραγµατικά ανησυχητικά. «Ερχονται κάθε ηµέρα στο Βρεφοκοµείο αιτήµατα από διευθυντές δηµοτικών σχολείων από όλη την Αθήνα για να τους στείλουµε µερίδες φαγητού, καθώς πολλά παιδιά δεν φέρνουν τρόφιµα από το σπίτι σε όσα σχολεία είναι ολοήµερα. Δίνουµε µερίδες φαγητού σε 70 σχολεία κάθε ηµέρα. Ενα ποσοστό σχολείων µπορούµε να καλύψουµε αλλά σίγουρα όχι πάρα πολλά».

Στο ερώτηµα τι προτείνει για την αντιµετώπιση παρόµοιων προβληµάτων η κυρία Ηλιοπούλου τονίζει ότι πρέπει να υπάρξει ένας συντονισµός φορέων: «Για παράδειγµα, πολλά εστιατόρια στα οποία περισσεύει φαγητό θα µπορούσαν να το προσφέρουν. Πρέπει όµως να είµαστε σεµνοί και ταπεινοί στον τρόπο που βοηθάµε τους γύρω µας γιατί οι άνθρωποι έχουν αξιοπρέπεια».

«Τα κρούσµατα µαθητών που έρχονται στο σχολείο το πρωί και φεύγουν το µεσηµέρι χωρίς να έχουν φάει τίποτα ή δεν έχουν τα κατάλληλα παπούτσια για τη γυµναστική είναι καθηµερινά πλέον» λέει ο δάσκαλος σε σχολείο των Αµπελοκήπων κ. Δ. Μαργιόλης. «Αυτά δεν είναι παρά ακραία γεγονότα που αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου σε µια κατάσταση που βιώνουµε καθηµερινά. Βλέπεις να σε κυκλώνει η εξαθλίωση ανθρώπων που ως χθες δεν διανοούνταν ότι δεν θα µπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους τα απαραίτητα είδη. Είναι καθήκον µας να βοηθήσουµε όλοι» καταλήγει.

Τρεις επώνυμοι θυμούνται

Γάλα, κίτρινο τυρί και βούτυρο...

Ο συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης ανασύρει από τη µνήµη του σκηνές «συσσιτίων» από την παιδική του ηλικία. «Θυµάµαι γύρω στο ’54-’57 στα συσσίτια που γίνονταν στο σχολείο µας µάς έδιναν γάλα, ένα κίτρινο τυρί σαν ένταµ και ένα πολύ νόστιµο αυστριακό βούτυρο. Μας έδιναν οι γονείς µας ένα σακουλάκι µε το όνοµά µας που περιείχε και ένα κυπελλάκι και πηγαίναµε στο σχολείο µας. Το γάλα εκείνο ήταν πραγµατικά αηδιαστικό, εγώ δεν το έπινα, ούτε έτρωγα το τυρί, τα έδινα σε συµµαθητές µου, που µε τη σειρά τους τα έδιναν σε άλλους. Παίζαµε το σπασµένο τηλέφωνο µε το συσσίτιό µας...» σχολιάζει χαριτολογώντας.

Τα συσσίτια που πρόσφερε το κράτος ωστόσο σε περιόδους κρίσης είχαν σώσει και γενιές. «Εγώ επέζησα από τα συσσίτια στη διάρκεια της µεγάλης πείνας» εξοµολογείται ο επίτιµος πρόεδρος της Ν∆ κ. Κ. Μητσοτάκης. «Τα συσσίτια ήταν πολύ σηµαντική υπόθεση. Δεν πρέπει τα παιδιά να πεινούν και να υποσιτίζονται. Τώρα έχουν αρχίσει πάλι να λειτουργούν τα συσσίτια. Αρχισαν µάλιστα να λειτουργούν και στον στρατό. Συνέστησα ακόµη και στα ιδρύµατα να κάνουν το ίδιο. Και ιδρύµατα, όπως π.χ. το Ιδρυµα Νιάρχου, αλλάζουν πολιτική στην οικονοµική κρίση και δίνουν χρήµατα για στέγαση και σίτιση. Πρέπει να κινητοποιηθούν οι πάντες» αναφέρει ο κ. Μητσοτάκης.

«Στο δηµοτικό σχολείο της Καρυάς Λευκάδας µάς έστελνε τρόφιµα µια οργάνωση του ΟΗΕ. Γάλα σε σκόνη και ένα κίτρινο τυρί που πρώτη φορά φάγαµε και κολλούσε στα δόντια, το ολλανδικό» αναφέρει ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής κ. Απ. Κακλαµάνης. «Εµείς προτιµούσαµε το άσπρο τυρί. Μας έδιναν και ψωµί µε σταφίδες. Το 1964 θυµάµαι, µε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου και υφυπουργό Παιδείας τον Λουκή Ακρίτα, εγκαινιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το πρωινό ρόφηµα του παιδιού και το µεσηµεριανό. Μας πήγαιναν όµως και κατασκήνωση και προσπαθούσαν µε τον καθαρό αέρα να τονώσουν την υγεία µας» θυµάται.

Της Μάρνυς Παπαματθαίου

Το Βήμα

11.12.2011

Κλέβουν ψητό κρέας μέχρι... υδρόμετρα άρδευσης λόγω της κρίσης

Δυστυχώς η φτώχεια και η ανέχεια έφτασε έξω από την πόρτα μας ...

Δυστυχώς η φτώχεια και η ανέχεια έφτασε έξω από την πόρτα μας ... Η ανεργία, έχει αναγκάσει πολλούς συμπολίτες μας , Ελληνες και αλλοδαπούς να προχωρούν σε διαρρήξεις και κλοπές για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Πολίτες που έχουν πέσει θύματα κλοπής, έχουν δει με τα μάτια τους, τους διαρρήκτες να απομακρύνονται τρέχοντας από τα σπίτια τους, με τρόφιμα στα χέρια.

Στις γραμμές που ακολουθούν θα διαβάσετε κλοπές και διαρρήξεις, που ,άλλους καιρούς θα μας έκαναν να χαμογελάμε,όμως, πλέον όπως έχει η κατάσταση, μας δημιουργεί μεγάλο προβληματισμό και ερωτήματα για το ποια θα είναι η εξέλιξη...

Στην πόλη του Αγρινίου πρωταγωνιστές είναι «πεινασμένοι» κάτοικοι, οι οποίοι στην απόγνωση που τους έχει οδηγήσει η οικονομική κρίση κλέβουν το φαγητό από τα μηχανάκια των μεταφορέων.

Η πιο πρόσφατη υπόθεση, αφορά ένα νεαρό που εργάζεται σε κρεπερί, ο οποίος επιστρέφοντας από την απόδοση παραγγελίας, αντίκρισε το ειδικό κουτί άδειο και τις παραγγελίες του να έχουν κάνει φτερά. Αυτό που πάντως κάνει αρκετή εντύπωση είναι τα συνεχή κρούσματα, δείγμα πως το φαινόμενο δεν είναι παροδικό…

Οργανωμένα κυκλώματα κακοποιών που λυμαίνονται μήνες τώρα την Θεσπρωτία έχουν φέρει σε απόγνωση τους παραγωγούς. Μετά τα ακτινίδια, τα μελίσσια και τα… σαλιγκάρια, σειρά είχαν τα μανταρίνια!
Οι άγνωστοι δράστες παραβίασαν την είσοδο ενός κτήματος με μανταρινιές στην Ποταμιά Παραμυθιάς και… δούλεψαν όλη τη νύχτα μαζεύοντας όλα τα μανταρίνια που υπήρχαν στα 630 δέντρα!

Στις αρχές μήνα άλλοι δράστες άρπαξαν δέκα κυψέλες μαζί με τα μελίσσια και το μέλι που περιείχαν από τον ιδιόκτητο χώρο ενός 44χρονου στην Δράμεση Παραποτάμου, ενώ άγνωστοι είχαν κλέψει 300 κιλά… σαλιγκάρια από το εκτροφείο ενός 55χρονου έξω από την Ηγουμενίτσα!

Σε χωριό του Πύργου στα Βυτινέϊκα, οι δράστες πήραν τα εργαλεία για να κόψουν ξύλα. Από αγροικία έκλεψαν ένα αλυσοπρίονο και έναν κόφτη, συνολικής αξίας 850 ευρώ.

Σε χωριό της Ηλείας άγνωστοι έκλεψαν πέντε τόνους με καυσόξυλα ώστε να μπορέσουν να ζεσταθούν ή ακόμα και για να τα πουλήσουν. Μάλλον ήταν οι ίδιοι που χτύπησαν στα Βυτινέϊκα...

Ένα χωματουργικό μηχάνημα αξίας περίπου 10.000 ευρώ έκανε… βίδες μια τετραμελής σπείρα «κυνηγών» μετάλλων με σκοπό να το πουλήσουν σε μάντρες παλαιών σιδερικών! Οι δράστες, που είναι τρεις Έλληνες ηλικίας 29, 29 και 54 χρόνων και ένας 58χρονος Αλβανός, συνελήφθησαν στο Λακκώνα Λασιθίου την στιγμή που φόρτωναν σε φορτηγό τα μέταλλα του μηχανήματος, τα οποία είχαν τεμαχίσει με ειδικά εργαλεία!

Ανυπολόγιστη οικονομική καταστροφή έχουν προκαλέσει στους αγρότες της περιοχής του Χάρακα, 45 χιλιόμετρα νότια της πόλης του Ηρακλείου, οι...επιδρομές των «κυνηγών» του χαλκού που έχουν βάλει στο μάτι τα πανάκριβα υδρόμετρα άρδευσης από τα οποία ποτίζονται οι καλλιέργειες!

Τα περιστατικά δεν έχουν τέλος και οι αρχές πλέον έχουν να κάνουν με την μίκροεγκληματικότητα που η ροή της δείχνει μεγαλώνει και να διογκώνεται παρασύρωντας και το αίσθημα ανασφάλειας των πολιτών.

Κλείνωντας μέρες που είναι και εύχομαι αν όχι όλοι ,αλλά , οι περισσότεροι να βγείτε και να ψωνίσεται ένα δώρο για τα αγαπημένα σας πρόσωπα , θα ήθελα να σας θυμίσω μερικά κόλπα των κακοποιών ,που ποντάρουν, στην αφηρημάδα μας.

Προσοχή στο έγγραφο
Γυρνάτε στο αυτοκίνητο σας μετά από ψώνια και περπατάτε στο χώρο στάθμευσης. Ξεκλειδώνετε το αυτοκίνητό σας και μπαίνετε μέσα.

Βάζετε μπρος και πάτε να κάνετε όπισθεν. Όταν εξετάζετε τον καθρέφτη παρατηρείτε ένα κομμάτι χαρτί που υπάρχει στη μέση του οπίσθιου παραθύρου στερεωμένο ή κολλημένο.

Έτσι, ξεκλειδώνετε τις πόρτες σας, και βγαίνετε από το αυτοκίνητό σας για να αφαιρέσετε εκείνο το έγγραφο που εμποδίζει την οπτική σας.

Όταν φθάνετε στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου σας, εμφανίζεται από το πουθενά ο κλέφτης που ορμά, μπαίνει στο αυτοκίνητό σας, το παίρνει και φεύγει!!!

Φυσικά το πορτοφόλι σας είναι ακόμα στο αυτοκίνητο. Τώρα ο κλέφτης έχει το αυτοκίνητό σας, τη διεύθυνση κατοικίας σας, τα χρήματά σας και τα κλειδιά σας. Το σπίτι σας και ολόκληρη η ταυτότητά σας είναι στα χέρια του!

Εάν δείτε ένα κομμάτι του χαρτί στο πίσω παράθυρό σας, οδηγήστε μακριά και μετά αφαιρέστε το έγγραφο.

Τα λουλούδια στην κυρία από μένα
Μία σπείρα κακοποιών, σύμφωνα με την αστυνομία, δρα τους τελευταίους τρεις μήνες και μέχρι στιγμής έχουν χτυπήσει πάνω από 10 φορές.

Κάμερα ασφαλείας πολυκατοικίας στο Νέο Ηρακλείο κατέγραψε ένα νεαρό άνδρα που μπήκε στην αυλή μιας πολυκατοικίας, νωρίς το μεσημέρι. Τη συγκεκριμένη ημέρα, ο δράστης προφασίστηκε ότι έφερε κάποιες γλάστρες, δώρο από κατάστημα της περιοχής. Η άνεσή του ήταν τόσο μεγάλη που μίλησε και σε ιδιοκτήτρια διπλανού σπιτιού και προσφέρθηκε να δώσει και σε αυτή γλάστρες.

Όσο απασχολούσε το θύμα του, εμφανίστηκε ο συνεργός του, ο οποίος πήδηξε πάνω από το μπαλκόνι του ισογείου και εισέβαλε στο διαμέρισμα. Ανυποψίαστη η ηλικιωμένη είδε λίγη ώρα μετά ότι της είχαν αρπάξει περίπου 1.000 ευρώ μέσα στο σπίτι.

Σε συναγερμό πάντως βρίσκονται οι αρχές για τους παραδοσιακούς εισαγόμενους χριστουγεννιάτικους πορτοφολάδες που θα καραδοκούν σε κάθε κατάστημα και σε κάθε γωνία, περιμένοντας να κάνετε το μοιραίο λάθος .....

Προσοχή λοιπόν γιατί τα χρήματα είναι σαν το νερό... Προσέχουμε για να έχουμε.

Του Δημήτρης Καραστεφανή
Πηγή ΣΚΑΙ
6.12.2011

 

Πολυκατοικίες σε πτώχευση

Στις πολυκατοικίες της Αθήνας, αυτήν την εποχή, εκτυλίσσεται το ίδιο έργο. Το εξής: Ο/η διαχειριστής/-στρια σε απόγνωση. Απλήρωτα κοινόχρηστα μηνών συσσωρεύονται, οι περισσότεροι ένοικοι αδυνατούν να καταβάλουν τα χρωστούμενα. Η εξίσωση άλυτη. 

Η αγορά πετρελαίου για τον ερχόμενο χειμώνα, αυτονόητη σε άλλους χρόνους, παρελθόντες πλέον, μοιάζει, αν όχι οριακά αδύνατη, πάρα πολύ δύσκολη. Σε ορισμένες πολυκατοικίες, το έργο έχει και δεύτερο μέρος: γενικές συνελεύσεις για να αποφασίσουν οι ιδιοκτήτες αν θα προχωρήσουν στη λύση της «αυτόνομης θέρμανσης». Αλλά αυτή η εκδοχή συνοδεύεται από σημαντική δαπάνη, γι’ αυτό αφορά ένα μικρό ποσοστό. Ο υπέρτιτλος, του σε εξέλιξη δράματος, κοινός: πολυκατοικίες σε πτώχευση.

Πριν από ένα χρόνο γράφαμε για το ίδιο θέμα αλλιώς. Οι μάχες μαίνονταν για τις ώρες. Πόσο και πότε μέσα στη μέρα θα ανάβει το καλοριφέρ. Οσο το δυνατόν λιγότερο, έστω κι αν το κρύο γίνεται δυσβάσταχτο. Φέτος, η υποχώρηση είναι ολοσχερής. Ο καβγάς έφτασε στα στοιχειώδη. Τα οχυρά της ευπρεπούς, πολιτισμένης, καθημερινότητας πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Πίσω ολοταχώς.

Οι ρωγμές βαθαίνουν στις γερασμένες κατοικίες, τον ιστό της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής και ζωής. Η καιροσκοπική ανάπτυξη του ’60 και του ’70, ο βάρβαρος τραυματισμός του περιβάλλοντος, η ανατροπή κάθε έννοιας αισθητικής και οργάνωσης χώρου, εμφανίζεται διογκωμένη και καταρρέουσα. Επιπλέον, κρύα. Πολύ κρύα.

Ο χειμώνας αυτός δεν θα είναι μόνο «της μεγάλης δυσαρέσκειας». Θα είναι σκληρός. Φέτος θα βιώσουμε ό,τι πέρυσι ήταν μόνο το προανάκρουσμα. Αν πέρυσι ο γείτονας δυσκολευόταν να εκθέσει την αδυναμία του να πληρώσει τα κοινόχρηστα, τώρα εκφράζει επιθετικά την ανημπόρια του. Οι περικοπές τον ζώνουν και οι διαφυγές συρρικνώνονται κι αυτές. Οι ζωές στεγνώνουν. Το κρύο είναι διαπεραστικό. Φτάνει, αγγίζει, παγώνει, τις διαθέσεις.

Και ενώ ο μισθοσυντήρητος –που δεν προσμετρείται στο 40% του ΑΕΠ, στο οποίο υπολογίζεται η παραοικονομία– αντιμετωπίζει κυρίως εκπτώσεις, αποχωρισμούς και απώλειες, η διαφθορά γύρω του απολαμβάνει ανεμπόδιστη τα προνόμιά της.

Πριν από λίγες ημέρες παραιτήθηκε ο γενικός γραμματέας Πληροφοριακών Συστημάτων του υπουργείου Οικονομικών, Διομήδης Σπινέλλης, απαυδισμένος από την «αδυναμία» του συστήματος να ελέγξει το λαθρεμπόριο καυσίμων. Στο διαφωτιστικό ρεπορτάζ της «Κ» (18/11, του Σωτήρη Νίκα) αποκαλύπτεται το παρασκήνιο προστίμων που δεν εισπράττονταν ή, ακόμη χειρότερα, ακυρώνονταν με διάφορα προσχήματα. Το μέγεθος και η έκταση της διαπλοκής, που στερεί από τον κρατικό προϋπολογισμό πάνω από δύο δισ. ευρώ, αποσαφηνίζονται στη φράση πρώην υφυπουργού Οικονομικών: «Αν βγάλω τον σχετικό φάκελο από τα συρτάρια μου, θα χρειαστώ πολύ βαριά θωρακισμένο αυτοκίνητο».

Ενώ λοιπόν το ίδιο το πολιτικό προσωπικό εμφανίζεται απροστάτευτο μπροστά σε εκείνους που λυμαίνονται τον κρατικό κορβανά και υπουργοί και αναπληρωτές υπουργοί δίνουν αξιοθρήνητες ερμηνείες, σπεύδοντας να αποσιωπήσουν την υπόθεση, οι παραβάτες παραμένουν κυρίαρχοι του παιχνιδιού και ανενόχλητοι. Περιφερειακές διευθύνσεις του ΣΔΟΕ έχουν εντοπίσει μεγάλο αριθμό παραβάσεων στα πρατήρια που διαθέτουν στους καταναλωτές πετρέλαιο θέρμανσης. Ο λογαριασμός πηγαίνει απευθείας στο κράτος, αλλά, να, που στο τέλος η διαρκής αφαίμαξη και απάτη εις βάρος της ίδιας πηγής καταλήγει στο μικρό, συνοικιακό, νοικοκυριό.

Η παραοικονομία και η φοροκλοπή «επιστρέφουν» στους απλήρωτους λογαριασμούς κοινοχρήστων, μέσα από έναν φαύλο κύκλο, ευανάγνωστο παρά τις γκρίζες ζώνες του.

Κάποιοι κάνουν ό,τι μπορούν για να επιβάλουν τη νομιμότητα, ενώ κάποιοι άλλοι βολτάρουν ανενόχλητοι στην ασυδοσία υπό τη σκέπη των εκάστοτε κυβερνώντων. Ανάμεσά τους, διαμερίσματα μικρά και μεγάλα, στις γειτονιές της Αθήνας, ερημώνουν. Με ή χωρίς ενοίκους, λίγη έχει σημασία. Το αίσθημα της απουσίας μετράει. 

Οι μειώσεις δεν είναι μόνο οικονομικές, όπως και η πτώση της θερμοκρασίας δεν αποτυπώνεται μόνο στον υδράργυρο.

Της Μαρίας Κατσουνάκη

Πηγή Καθημερινή

23.10.2011

Η φτώχεια τους αναγκάζει να δώσουν τα παιδιά τους

Κατά 50%, σε σχέση με το 2010, αυξήθηκε το ποσοστό των γονιών που λόγω της οικονομικής κρίσης αδυνατούν να συντηρήσουν τα παιδιά τους και ζητούν από τον κοινωνικό φορέα να τα κρατήσει

Σήμα κινδύνου εκπέμπουν τα Χωριά SOS. Η οικονομική ανέχεια, η ανεργία, οι σαρωτικές απολύσεις έχουν φέρει σε απελπιστική κατάσταση χιλιάδες οικογένειες, που αντιμετωπίζουν πλέον τεράστια προβλήματα, σε σημείο να μην μπορούν να θρέψουν τα παιδιά τους.

Συγκλονιστικά στοιχεία που προκύπτουν από τα Παιδικά Χωριά SOS δείχνουν ότι η κρίση κτυπά την καρδιά του κοινωνικού ιστού, καθώς δεκάδες οικογένειες και μεμονωμένοι γονείς έχουν απευθυνθεί στις υπηρεσίες τους με αίτημα να πάρουν τα παιδιά τους, λέγοντας ότι οι ίδιοι αδυνατούν να τα συντηρήσουν.

"Αυτό το φαινόμενο ξεκίνησε το 2010 και φέτος έχει πολύ μεγάλη αύξηση που αγγίζει το 50% συγκριτικά με τον προηγούμενο χρόνο.

Στήριξη
Σε απόλυτους αριθμούς από τα 1.000 περιστατικά που καλύπτουμε σε όλες τις δράσεις μας, τα 250 υπάγονται στις φροντίδες παραμονής στα Παιδικά Χωριά, ενώ οι 750 περιπτώσεις χρειάζονται κάποια οικονομική στήριξη", λέει ο κ. Στέργιος Σιφνιός, διευθυντής κοινωνικής εργασίας και έρευνας στα Χωριά SOS.

"Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου έρχονται γονείς και λένε: πάρτε το παιδί, έχω σοβαρό πρόβλημα, δεν ξέρω τι να κάνω. Παλαιότερα αυτό το φαινόμενο ήταν κάτω από το 10% των συνολικών περιπτώσεων.

Από το 2010 είδαμε δεκάδες γονείς να λένε ότι βρίσκονται σε ανέχεια και μέσα στην απελπισία τους να ζητούν απεγνωσμένα να κρατήσουμε τα παιδιά τους για να τα σώσουμε από την πείνα. Πολλοί ζητούν να τα φιλοξενήσουμε για ένα διάστημα μέχρι να βρουν κάποια δουλειά και να τα ξαναπάρουν κοντά τους.

Αρκετοί δεν μπορούν να τα θρέψουν γιατί έχουν χάσει την εργασία τους και αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα, ενώ σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για μονογονεϊκές οικογένειες", λέει ο κ. Στέργιος Σιφνιός και σημειώνει ότι το φαινόμενο απλώνεται ραγδαία σε όλη την Ελλάδα.

ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΣΙΦΝΙΟΣ
"Στόχος μας να γυρίσουν σύντομα σπίτι τους"

"Εχουμε δεχθεί πολύ λίγα παιδιά (δέκα με δεκαπέντε) από τις περιπτώσεις στις οποίες οι γονείς αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και βέβαια με τον στόχο να επιστρέψουν σύντομα στην οικογένειά τους.

Κατά κύριο λόγο με τους γονείς δεν συζητάμε τον αποχωρισμό του παιδιού, αλλά προσπαθούμε να τους στηρίξουμε και να καταλάβουν πόσο κακό είναι για τους ίδιους και για το παιδί μια τέτοια κατάσταση", εξηγεί ο κ. Σιφνιός και σημειώνει ότι τα Χωριά προσφέρουν υλική βοήθεια, τρόφιμα, ρούχα και μερικές φορές οικονομική υποστήριξη π.χ. για την πληρωμή του ενοικίου.

"Ομως είναι δύσκολα τα πράγματα και για εμάς πλέον. Οι δωρεές έχουν μειωθεί στο ελάχιστο και οι οικογένειες που έρχονται για βοήθεια έχουν αυξηθεί γιατί υπάρχει φτώχεια".

Τα Παιδικά Χωριά SOS ξεκίνησαν τη δεκαετία του '80 και αναδείχθηκαν σε έναν κοινωνικό φορέα που καλύπτει κενά της πολιτείας. Σήμερα λειτουργούν: στη Βάρη με 65 παιδιά, στην Αλεξανδρούπολη με 20 παιδιά και στην Θεσσαλονίκη με 55 παιδιά.

Οι δομές
Παράλληλα λειτουργούν Κέντρα Στήριξης Παιδιού και Οικογένειας σε Αθήνα, Αλεξ/πολη και Καλαμάτα, καθώς και Κέντρο Ημέρας για παιδιά με νοητική αναπηρία στην Αλεξ/πολη. Συνολικά σε όλες τις δομές φιλοξενίας και υποστήριξης εντάσσονται περίπου 1.000 παιδιά. Από τα περιστατικά, που καταφθάνουν καθημερινά, το 80% αφορά Ελληνες γονείς και το 20% οικονομικούς μετανάστες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ
gapostolidis@pegasus.gr

Πηγή ΕΘΝΟΣ

23.10.2011

Η φτώχεια και η καλοπέραση

Washington Allston - The Poor Author and the Rich Bookseller (1811)

Δεν είμαι άνθρωπος "σφιχτός". Δεν είμαι καν οικονόμος. Είμαι σπάταλος και έχω υπάρξει ακόμη πιο σπάταλος. Απλώς, τα τελευταία χρόνια με έπιασε κάτι σαν ανασφάλεια και δεν ξοδεύω σε ρυθμούς που ξόδευα παλαιότερα τα (όλο και λιγότερα) χρήματα που βγάζω. Κάτι η οικονομική κρίση, κάτι η κρίση ηλικίας που με αναγκάζει να υπολογίζω αλλιώς τα πράγματα...

Δεν θα γίνω ποτέ ο άνθρωπος με τις παχυλές καταθέσεις, αποφάσισα όμως και να μην ανήκω σε εκείνους που σε ώρα ανάγκης στέκονται έξω από τις εκκλησίες με το "Είμε μόνως και μεγαλόνω πετε ορφανά", κακογραμμένο σε ένα χαρτόνι περασμένο στο λαιμό τους. Έτσι, προσπαθώ να κάνω το κουμάντο μου. Και όσο πιο πολύ το κάνω τόσο απορώ; Πως ενώ εγώ που δεν αντιμετωπίζω οικονομικό πρόβλημα, όποτε νιώθω την ανάγκη να κάνω την κουτσουκέλα ... κρατιέμαι, ενώ κάτι άλλοι, από εκείνους που φωνάζουν ότι πεινάνε, ότι δεν αντέχουν άλλους φόρους, ότι αν δεν τους συνδράμει ο Σαμοίλης του "Για λογαριασμό σας" δεν έχουν αύριο, έχουν .... σήμερα υπερπολυτελές και καλολουστραρισμένο;

Θα τους δείτε χαράματα στα "πολιτιστικά κέντρα" της Ιεράς Οδός. Έτσι το λέει η κυρία Άννα του γωνιακού ψιλικατζίδικου: "Στις έξι τα χαράματα φύγανε, κύριε Κοσμά μου, τα παιδιά από την Ιερά Οδός, αλλά, δεν βαριέστε, η φτώχεια θέλει καλοπέραση" Αυτό το τελευταίο περί φτώχειας - καλοπέρασης το είπε για να δικαιολογήσει τα 300 ευρώ που ξόδεψε ο άνεργος γιός της στον γαριφαλοπόλεμο. "Εγώ δεν θα τα χαλάλιζα για την Πάολα, ειδικά τώρα που έχει πέσει η δουλειά και που πάω για λουκέτο, κύριε Κοσμά μου, γιατί δεν βγαίνω αν συνεχίσω να πουλάω με το τεφτέρι, αλλά τι να έλεγα του παιδιού..." Μήπως να του έλεγε να βρεί δουλειά αντί να κοιμάται τις ημέρες και να καταθέτει τα βράδια την είσπραξή της στην στην πίστα;

Αυτή η πιθανότητα δεν περνάει πλέον από το μυαλό του, γιατί "έχει αγανακτήσει, κύριε Κοσμά μου, που κανείς δεν εκτιμά τις σπουδές του, παντού κλειστές πόρτες". Δεν γνωρίζω τι έχει σπουδάσει - απόφοιτο των ΤΕΙ Κωλοπαιδισμού τον κόβω -, γνωρίζω όμως πολλούς σαν αυτόν. Και σαν τη μαμά του. Οικογένειες που δεν έχουν και ξοδεύουν.

Έχω γνωστούς που χρωστάνε τρία νοίκια, αλλά πηγαίνουν για σούσι στο "Kiku" (των 70 και βάλε ευρώ το άτομο). Που πηγαίνουν στη λαϊκή μετά τις 2.00 το μεσημέρι για να έχει πέσει η τιμή της λαχανίδας, αλλά το Πάσχα θα επιστρέψουν στο χωριό οδηγώντας αυτοκίνητο πολυτελείας, "γιατί πάνω απ' όλα βάζω την ασφάλεια της οικογένειάς μου". Ασφάλεια το λένε τώρα, το να εισβάλλεις με το θηρίο στην πλατεία για να σε καμαρώνουν όσοι κάθονται στο καφενείο. Που τα Σαββατοκύριακα πηγαίνουν στα boutique hotels της επαρχίας, όπου το δίκλινο "με πρωινό με τοπικά προϊόντα" στοιχίζει το λιγότερο 140 ευρώ. Τη μαρμελάδα βερίκοκο της θείας του ιδιοκτήτη την πληρώνουν υπερ-τιμημένη, από Δευτέρα όμως στο λεωφορείο το παίζουν ακτιβιστές του "δεν πληρώνω". Είδα τις προάλλες μία της κατηγορίας τους, στο κέντρο της Αθήνας, να συμμετέχει σε πορέια. Απόρησα με τα μυαλά της τα πυρπολημένα: Φώναζε: "Εμπρός λαέ..." και άλλα τέτοια παλαιοεπαναστατικά συνθήματα, φορώντας πουκάμισο Burberry. "Θα ήταν μαϊμού από αυτά που πουλάνε οι Κινέζοι" προσπάθησε να τη δικαιολογήσει η θεία Ιουλία. Όπως και αν έχει, αν επρόκειτο γαι κανονικό Burberry, ήταν ηλίθια που το φόρεσε για να διαμαρτυρηθεί για τη φτώχεια της, αγκαλιά με την αντι-Burberry Αλέκα, αν επρόκειτο περί "μαιμούς", ήταν δυο φορές ηλίθια καθώς διακινδύνευε να φάει τσάμπα ξύλο από εκέινους που θα έβλεπαν στο πρόσωπό της - ή μάλλον στον χαρακτηριστικό καρό γιακά της - μια εκπρόσωπο του "μαζί τα φάγαμε".

Είναι βεβαίως θέμα επιλογών: Από τη μία υπάρχει η εικόνα που θέλεις να προβάλλεις, ακόμη και αν δεν έχεις τα μέσα για να την υποστηρίζεις, από την άλλη η πραγματική ζωή, η ουσία των πραγμάτων. Θαυμάζω τους ανθρώπους της ουσίας: Που δεν εξαρτούν την επιτυχία τους (μόνο) από τα ρούχα, τα αυτοκίνητα και τα ακριβά εστιατόρια, που πορεύονται αξιοπρεπώς μέσα στα όριά τους και τις όποιες "αταξίες" τους - χρειάζεται πότε πότε να ξεφεύγουμε - τις κάνουν για την ψυχούλα τους και όχι για να επιδείξουν ως ενσταντανέ μιας ζωής που στην πραγματικότητα δεν είναι δική τους.

Εκείνους που, τώρα που τα πράγματα έχουν σφίξει, δεν κλαίγονται και δεν ζητούν να τους επιστραφεί μια ευμάρεια την οποία δεν δικαιούνται, όπως άλλοι κι άλλοι, αλλά προπαθούν αξιοπρεπώς να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα (ακόμη και αν αυτά τους αδικούν). 

Καταλαβαίνω, εν μέρει, τους επενδύοντες στην εικόνα, όσο κάλπικη κι αν είναι - δεν τους δικαιολογώ, τους καταλαβαίνω, εν μέρει, όπως καταλαβαίνω τα παιδιά που έχουν κακομάθει. 

Γιατί δικαιολογία δεν υπάρχει, κυρία Άννα μου, όταν ο κόσμος χάνεται, όταν οι συνάδελφοί σου, οι περιπτεράδες της Κρήτης, κάνουν ως και απεργία πείνας για να διεκδικήσουν βιώσιμα ποσοστά στα τσιγάρα, όταν εσύ η ίδια κλαις πάνω από τα απούλητα "Τζούλια 2 μαύροι", αφού "το πρώτο DVD είχε αφήσει κέρδος, ενώ αυτό δεν κινείται", να κλείνεις για Τσικνοπέμπτη στο "Βαρούλκο", "με μέσον, κύριε Κοσμά μου, γιατί ήταν φίσκα, αλλά προτιμώ να το πληρώσω παραπάνω το ψάρι για να ξέρω τι τρώω". 

Τι έτρωγες στο χωριό σου τις Τσικνοπέμπτες, κυρία Άννα μου; 

Παϊδάκια, αν είχε σφάξει κανένας γείτονας, αλλιώς περιοριζόσουν στην πατσαβουρόπιτα της χθεσινής ημέρας και άφηνες τις γιορτές για άλλους. 

Ψάρι από τα χεράκια του Λαζάρου πάντως δεν έτρωγες.

Του Κοσμά Βίδου

Πηγή BHMAGAZZINO

6.3.2011

Πικρές αλήθειες (για το θέμα της φτώχειας/η περίπτωση της Αϊτής)

AP Photo/Michael Laughlin

Στις 17 Οκτωβρίου 1989 μεγάλος σεισμός εντάσεως 7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ έπληττε τη Βόρεια Καλιφόρνια. Ο φόρος αίματος έφθασε τους 63 ανθρώπους. Αυτή την εβδομάδα σεισμός ίδιας έντασης έπληξε την Αϊτή, ενώ ο Ερυθρός Σταυρός εκτιμά ότι οι νεκροί θα φθάσουν τους 50.000.

Αυτή δεν είναι μία απλή φυσική καταστροφή, αλλά μία ιστορία φτώχειας, ελλιπών οικοδομικών κανονισμών, κακών υποδομών και ανύπαρκτων κρατικών υπηρεσιών. Την Πέμπτη, ο πρόεδρος Ομπάμα είπε απευθυνόμενος στον λαό της Αϊτής: «Δεν θα σας εγκαταλείψουμε, δεν θα σας ξεχάσουμε». Αν εννοεί να τηρήσει τη δέσμευση αυτή, τότε θα πρέπει να εκμεταλλευθεί την τραγωδία αυτή για να επανεκτιμήσει την προσέγγιση της Δύσης στο θέμα της φτώχειας στον κόσμο, παραδεχόμενος μερικές πικρές αλήθειες.

Η πρώτη από αυτές αφορά την άγνοιά μας στο πώς να περιορίσουμε τη φτώχεια. Παρά τα τρισεκατομμύρια δολάρια που έχει δαπανήσει ο κόσμος τις τελευταίες δεκαετίες για την ενίσχυση της ανάπτυξης στον αναπτυσσόμενο κόσμο, χώρες που δεν εξασφάλισαν βοήθεια, όπως η Κίνα, ήκμασαν, ενώ άλλες που βοηθήθηκαν, όπως η Αϊτή, παρέμειναν στάσιμες. Ισως, όπως επισημαίνουν ολοένα και περισσότεροι οικονομολόγοι, οι αναπτυξιακές πρωτοβουλίες να μην αποτελούν τον καλύτερο μοχλό ανάπτυξης.

Η δεύτερη πικρή αλήθεια είναι ότι η βοήθεια περιορισμένης κλίμακας είναι αναγκαία, αλλά ανεπαρκής. Δεδομένων των αποτυχιών της μακροοικονομικής αναπτυξιακής πολιτικής, οι οργανώσεις αρωγής στρέφουν συχνά την προσοχή τους σε προγράμματα μικρής κλίμακας. Περισσότερες από 10.000 τέτοιες μη κυβερνητικές οργανώσεις δραστηριοποιούνται στη σημερινή Αϊτή. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους, όμως, δεν θα μπορέσουν μόνες να αντιμετωπίσουν την οξεία ανθρωπιστική κρίση.

Τρίτον, η ώρα είναι κατάλληλη για να φέρουμε το ακανθώδες θέμα των αρνητικών πολιτιστικών επιρροών. Γιατί είναι τόσο φτωχή η Αϊτή; Πολλοί απαντούν ότι γι' αυτό ευθύνεται η μακρά ιστορία σκλαβιάς, καταπίεσης και αποικιοκρατίας. Ανάλογη ιστορική εμπειρία είχαν, όμως, και τα Μπαρμπέιντος, που απολαμβάνουν σήμερα ικανοποιητική ποιότητα ζωής. Η Αϊτή επλήγη από δικτατορίες, διαφθορά και ξένες εισβολές. Τα ίδια υπέστη, όμως, και η Δομινικανή Δημοκρατία. Παρότι Αϊτή και Δομίνικος μοιράζονται το ίδιο νησί και το ίδιο οικοσύστημα, η συνοριακή γραμμή χωρίζει δύο κόσμους, με παρθένα δάση και πρόοδο από τη μία και αποψίλωση δασών, φτώχεια και πρόωρο θάνατο από την άλλη.

Οπως εξηγεί ο Λόρενς Χάρισον στο βιβλίο του «Η Κεντρική Προοδευτική Αλήθεια», η Αϊτή, όπως και οι περισσότερες φτωχές χώρες του κόσμου, μαστίζεται από περίπλοκο συνδυασμό πολιτισμικών επιρροών, που ανθίστανται στην πρόοδο. Η επιρροή της αίρεσης του βουντού, που διαμηνύει ότι η ζωή διέπεται από απρόβλεπτες μεταφυσικές δυνάμεις, τα υψηλά επίπεδα κοινωνικής καχυποψίας και η άρνηση ανάληψης ευθυνών είναι μερικοί από τους πολιτισμικούς αυτούς παράγοντες.

Τέταρτον, η ώρα είναι κατάλληλη για την προώθηση του τοπικού πατερναλισμού. Στην Αϊτή, τα μόνα αποτελεσματικά είναι τα προγράμματα που αδιαφορούν για τα βαθύτερα αίτια της φτώχειας, προωθώντας μόνο τις αξίες της εκπαιδευτικής και επαγγελματικής αριστείας, μόνες ικανές να εγγυηθούν τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Πηγή Καθημερινή

16.1.2010