Ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες από το Εθνικό Θέατρο : Τα παιδιά...φρικάρουν με τον Θουκιδίδη

Μετά την «Ιλιάδα» και τους «Πλατωνικούς Διαλόγους», το Εθνικό Θέατρο προτείνει τη σκηνική μεταφορά κειμένων του αρχαίου ιστορικού μέσα από οκτώ παραστάσεις λυκείων της Αττικής

«Πελάγωσα», λέει η Μάρθα Φριντζήλα, «όταν ο Γιάννης Χουβαρδάς έριξε την ιδέα του Θουκυδίδη κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας για τη συνέχεια των θεατρικών αναλογίων στο Εθνικό» - μια ιδέα που ήθελε τα οκτώ βιβλία της «Ιστορίας» του Θουκυδίδη να δραματοποιούνται και να παίζονται από οκτώ λύκεια της Αττικής. Η σκηνοθέτης ωστόσο ανέλαβε να υλοποιήσει το φιλόδοξο σχέδιο.

«Σκεφτόμουν ότι θα χρειαζόταν πολύς χρόνος γι' αυτό και θέλησα να συνεργαστώ με οκτώ μαθητές μου, απόφοιτους της Δραματικής Σχολής του Εθνικού, ώστε ο καθένας τους να αναλάβει ένα κομμάτι. Η αλήθεια είναι ότι ανάμεσα στο Εθνικό και στους μαθητές των λυκείων οι απόφοιτοι, οι νέοι ηθοποιοί δηλαδή, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως ενδιάμεσος. Από τη μία είναι ηλικιακά πιο κοντά στα παιδιά και από την άλλη οι ίδιοι, καινούργιοι στη δουλειά, θα αναλάμβαναν κάτι από την αρχή ως το τέλος». Μια εμπειρία σημαντική και για τους ίδιους στο ξεκίνημα της επαγγελματικής τους ζωής, στην οποία μάλιστα συμμετέχουν εθελοντικά.

«Ξαναμπήκα σε αυτό το κείμενο και φυσικά γοητεύτηκα από τον Θουκυδίδη» λέει η σκηνοθέτις. Παραδέχεται ότι «στην αρχή τα παιδιά φρίκαραν με τον Θουκυδίδη. Σιγά-σιγά και με προσπάθεια απ' όλους μας τα πράγματα προχώρησαν και προχωρούν πολύ καλά. Πλησιάζουν τον Θουκυδίδη μέσα από μια διαφορετική προσέγγιση, με ασκήσεις σωματικής διαδικασίας, αυτοσχεδιασμούς, δικές τους μουσικές, ακόμη και κείμενα. Πάνω απ' όλα όμως είναι σημαντικό να διδαχθούν την Ιστορία. Χωρίς Ιστορία δεν υπάρχει μέλλον».

Ενα σεμινάριο με τους καθηγητές από τα επιλεγμένα σχολεία πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο, προτού ξεκινήσει η δουλειά. Κάθε ομάδα αποτελείται από 15-35 μαθητές, ενώ το πρόγραμμα της προετοιμασίας περιλαμβάνει ένα τρίωρο εβδομαδιαίως και δύο με τρία πεντάωρα καθώς πλησιάζουν οι παραστάσεις. Τα σχολεία επελέγησαν βάσει κριτηρίων ώστε να καλύπτουν μια ευρεία γκάμα σε κοινωνικό και εκπαιδευτικό επίπεδο. Περιλαμβάνονται ιδιωτικά και δημόσια, καλλιτεχνικά, ξενόγλωσσα, πρότυπα και πειραματικά σχολεία της ευρύτερης περιφέρειας της Αττικής. (Μόνο το 15ο Λύκειο Αθηνών επέλεξε να δουλέψει το τρίτο βιβλίο μόνο του).

Οκτώ από τους μαθητές που θα συμμετάσχουν στις παραστάσεις μίλησαν στο «Βήμα» για την επαφή τους με την «Ιστορία» του Θουκυδίδη.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΝΑΔΗΣ

(1ο βιβλίο, 11ο Λύκειο Περιστερίου)

«Είναι πολύ περίεργο να καταπιάνεσαι με τον Θουκυδίδη. Είναι τεράστιος ο όγκος, γι' αυτό και χρειάστηκε να κοπεί κείμενο. Στην αρχή τα παιδιά νόμιζαν ότι θα γίνει κάποιο υπερθέαμα με μάχες. Είχαν δυσκολίες να μάθουν τα λόγια, να φανταστούν να ζωντανεύει το κείμενο. Με τον καιρό συνήθισαν, κατάλαβαν και ξέφυγαν από το θέατρο που είχαν στο μυαλό τους. Με τον Θουκυδίδη μαέστρο η πρώτη παράσταση κάνει τις συστάσεις».

ΒΟΥΡΔΑΜΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΗΣ

(2ο βιβλίο, 5ο Λύκειο Νίκαιας)

«Καλύπτουμε τα τρία πρώτα χρόνια του Πολέμου - στο δικό μας βιβλίο περιλαμβάνεται και ο "Επιτάφιος" του Περικλή. Είναι πολύ δύσκολο αυτό που κάνουν τα παιδιά. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς και θεατρικό παιχνίδι προσπαθούμε μαζί με τον Χρήστο να οδηγήσουμε τα παιδιά και όχι να τα καθοδηγήσουμε. Είναι πολύ σημαντικό που απέκτησαν αυτή τη σχέση με τον Θουκυδίδη και ετοιμάζονται για μια παράσταση που περιλαμβάνει ακόμη και σάμπα».

ΝΑΝΣΥ ΣΙΔΕΡΗ

(4ο βιβλίο, Βαρβάκειο)

«Τα παιδιά αντιμετωπίζουν το όλο εγχείρημα με μια ελαφρά διάθεση - με την καλή έννοια -, την ίδια στιγμή που δείχνουν με τον δικό τους τρόπο το ενδιαφέρον τους. Αναφερόμαστε στη μάχη της Πύλου, με τον Κλέωνα και τον Βρασίδα, και τους ακολουθούμε ως τον θάνατό τους. Η παράστασή μας έχει μουσική και τραγούδι».

ΑΡΗΣ ΜΠΑΛΗΣ

(5ο βιβλίο, Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής Eugene Delacroix)

«Η Ειρήνη του Νικία ανάμεσα στους Αθηναίους και στους Λακεδαιμονίους είναι το βασικό μας κομμάτι, μια ειρήνη που αποδεικνύεται... πόλεμος, αφού τη διαδέχεται η σφαγή της Μήλου. Με ελάχιστα μέσα φτιάχνουν τα παιδιά μια παράσταση που διαθέτει αφηγηματικά μέρη, δράση και διαλόγους. Το επίπεδο είναι υψηλό και με έχει εντυπωσιάσει η κρίση τους και το πόσο δοσμένοι είναι σε αυτό που κάνουν».

ΔΗΜΗΤΡΑ ΒΛΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ

(6ο βιβλίο, 2ο Πειραματικό Αμπελοκήπων)

«Είμαστε στη Σικελική Εκστρατεία και, παρ' ό,τι η δική μας παράσταση θα παιχτεί μετά τις γιορτές, έχουμε φτιάξει τη δομή της σε ό,τι αφορά το κείμενο και τη δραματουργία. Εχουμε αποφασίσει ότι και τα 20 παιδιά της ομάδας θα βρίσκονται επί σκηνής για τους διαλόγους, τις αφηγήσεις και τις αναπαραστάσεις. Τα παιδιά, μαθητές Α' και Β' Λυκείου, μοιάζουν να έχουν οικειοποιηθεί τον Θουκυδίδη και δουλεύουν με μεγάλη προθυμία».

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΤΣΙΛΙΚΑ

(7ο βιβλίο, Νέα Γενιά Ζηρίδη)

«Καθώς μιλάμε για ένα ιστορικό και όχι θεατρικό κείμενο, σημαντικό είναι να βρουν τα παιδιά το δικό τους ενδιαφέρον για τον Θουκυδίδη, τη δική τους σύνδεση με πρόσωπα. Και όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο εμπλέκονται σε αυτό το εγχείρημα. Προφανώς κατά την προετοιμασία περνάνε από διάφορα στάδια. Μας βοηθούν οι καθηγητές του σχολείου, ο θεατρολόγος. Βρισκόμαστε στην κατρακύλα των Αθηναίων».

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΑΒΟΥΛΑΡΗ

(8ο βιβλίο, Μουσικό Σχολείο Αλίµου)

«Το ενδιαφέρον στο 8ο βιβλίο είναι το γεγονός ότι ο Θουκυδίδης έχει πεθάνει προτού τελειώσει ο Πόλεμος κι έτσι δεν έχει γράψει για το τέλος του Πελοποννησιακού. Παραμένει ανοιχτό για μας το πώς θα χειριστούμε την κατάσταση. Είμαστε η ομάδα που θα κλείσει την "Ιστορία", στις 25 Ιανουαρίου. Εχουμε ακόμη πολύ δρόμο».  


πότε & πού:
Η «Ιστορία» του Θουκυδίδη. Εθνικό Θέατρο - Αίθουσα Εκδηλώσεων, κτίριο Τσίλερ. Παραστάσεις κάθε Παρασκευή στις 18.00. Ως τις 25.1.2013. Είσοδος 5 ευρώ.

Της Μυρτώς Λοβέρδου
Πηγή Το Βήμα
25.11.2012

Ελπίδες για ελληνικό σχολείο στην Ιμβρο

Κοντά στην πραγμάτωσή του βρίσκεται το όνειρο των Ιμβρίων για επαναλειτουργία ελληνικού σχολείου στο νησί, έπειτα από ενημέρωση ότι το τουρκικό υπουργείο Παιδείας ενέκρινε το σχετικό αίτημα. Τα ελληνικά σχολεία της Ιμβρου και της Τενέδου, έκλεισαν το 1964, όταν ξέσπασε το κύμα διωγμού της ελληνικής μειονότητας. Μετά από 47 χρόνια, οι ελπίδες πολλών Ιμβρίων με μικρά παιδιά να μπορέσουν να επιστρέψουν στο νησί, αναπτερώνονται.

Η περιπέτεια της λειτουργίας ελληνικών σχολείων σε Ιμβρο και Τένεδο άρχισε αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, με την τουρκική ηγεσία να ερμηνεύει ότι τα ζητήματα των δύο νησιών ρυθμίζονται αποκλειστικά από το άρθρο 14 και δεν τους αφορούν τα άρθρα που αναφέρονται στη μειονοτική εκπαίδευση. Η ερμηνεία αυτή αποτυπώθηκε στον εκτελεστικό νόμο 1153/1927, με τον οποίο ορίσθηκε ότι η εκπαίδευση στα δύο νησιά δεν μπορεί να είναι μειονοτική. Το 1951, στο πλαίσιο της βελτίωσης των σχέσεων Ελλάδας - Τουρκίας, ανεστάλη ο νόμος 1153 και λειτούργησαν ελληνικά σχολεία μέχρι το 1964, οπότε και ετέθη σε εφαρμογή το σχέδιο αφελληνισμού των δύο νησιών. Ο επίμαχος νόμος επανήλθε σε ισχύ, απαγορεύθηκε η λειτουργία ελληνικών σχολείων, τα σχολικά κτίρια δημεύθηκαν, οι δάσκαλοι διώχθηκαν και τα παιδιά έπρεπε υποχρεωτικά να φοιτούν σε τουρκικά σχολεία. Στην Ιμβρο λειτουργούσαν ελληνικά δημοτικά σχολεία σε έξι από τα επτά ελληνικά χωριά, στην Παναγία, τα Αγρίδια, το Σχοινούδι, το Γλυκί, τους Αγίους Θεόδωρους και το Κάστρο και ένα κεντρικό Γυμνάσιο. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70, όπως αναφέρει ο κ. Πάρις Ασανάκης από τον σύλλογο Ιμβρίων, τα τελευταία παιδιά έφυγαν από το νησί και τα σχολικά κτίρια αφέθηκαν να ερημώνουν ή υπέστησαν αλλαγή χρήσης από εποίκους.

Η πρώτη αναφορά σε επαναλειτουργία ελληνικού σχολείου στην Ιμβρο έγινε το 2004, σε έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ενώ ως συγκεκριμένη πρόταση συμπεριελήφθη το 2008 στο ψήφισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης, με το οποίο ζητείται από την Τουρκία να προβεί σε διορθωτικές κινήσεις για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας. Σε κρούση που έγινε τότε προς την Τουρκία δόθηκε η απάντηση ότι εφόσον βρεθούν 10 παιδιά στην Ιμβρο, θα επαναλειτουργήσει το σχολείο. Οταν το 2010 ο Οικουμενικός Πατριάρχης έθεσε το θέμα προς τις τουρκικές αρχές, έλαβε την απάντηση ότι δεν υπάρχει προϋπόθεση συγκεκριμένου αριθμού μαθητών για την επαναλειτουργία σχολείου. Ετσι, τον Μάιο του 2010 κινήθηκαν οι σχετικές διαδικασίες και τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου υποβλήθηκε επισήμως αίτημα για επαναλειτουργία του σχολείου από τον εκπρόσωπο Μειονοτικών Βακουφίων στην Κεντρική Διεύθυνση Βακουφίων της Τουρκίας, Λάκη Βίγκα.

Η προσπάθεια που θα καταβληθεί, εφόσον η απόφαση ανακοινωθεί και επίσημα, είναι από τον επόμενο Σεπτέμβριο να επαναλειτουργήσει σχολείο στην Ιμβρο. Σύμφωνα με τον κ. Ασανάκη, το ενδιαφέρον για επιστροφή Ιμβρίων στο νησί είναι μεγάλο και εάν λειτουργούσε σχολείο, θα είχε τουλάχιστον επτά μαθητές. Από τα κτίρια που λειτουργούσαν το 1964 ως σχολεία, υπάρχουν δύο που με μικρές παρεμβάσεις θα μπορούσαν να επαναλειτουργήσουν άμεσα.

Της Δώρας Αντωνίου

Πηγή Καθημερινή

12.1.2012

Παιδεία : Προβληματισμός από τα συμπεράσματα για την ερευνητική εργασία

Δύο-τρεις μελετηροί μαθητές... κυνηγούσαν τους υπολοίπους στα διαλείμματα για να οργανώσουν την κοινή, ερευνητική τους εργασία. Από την άλλη, οι περισσότεροι έκαναν τις εργασίες τους με τη μέθοδο του «copy-paste» των πηγών της βιβλιογραφίας, που τους πρότειναν οι καθηγητές.

Πρόκειται για δύο από τα βασικά συμπεράσματα που εξάγονται από την πρώτη υλοποίηση, από τους μαθητές της Α΄ Λυκείου, της ερευνητικής εργασίας. Κάθε αρχή και δύσκολη, βέβαια, για ένα σημαντικό εγχείρημα, το οποίο όμως αντιμετωπίζει μεγάλα εμπόδια κατά την υλοποίησή του στο ελληνικό σχολείο, όπου οι μαθητές δεν έχουν μάθει να συνεργάζονται μεταξύ τους και να αξιοποιούν τις πηγές.

Ειδικότερα, η ερευνητική εργασία καθιερώθηκε από φέτος ως υποχρεωτικό μάθημα και για τις τρεις τάξεις του Λυκείου. Η αρχή έγινε, εύλογα, από τους μαθητές της φετινής Α΄ Λυκείου. Στο πλαίσιο του μαθήματος οι μαθητές -ανά τετράμηνο- θα επιλέγουν προς ανάπτυξη ένα θέμα. Οι ερευνητικές εργασίες θα γίνονται υπό την καθοδήγηση ενός ή περισσότερων καθηγητών (θα γίνει επιμόρφωση τον Ιούνιο) και θα αναρτώνται στο Διαδίκτυο. Μία από τις εργασίες σε κάθε σχολείο μπορεί να γίνεται στα αγγλικά. Ο βαθμός του μαθήματος θα προσμετρείται ισότιμα με τους βαθμούς των άλλων μαθημάτων. Ουσιαστικά, για πρώτη φορά οι μαθητές, δουλεύοντας σε ομάδες, καλούνται να αξιολογήσουν πληροφορίες και να τις συνθέσουν σε μία εργασία. Στόχος είναι η ανάπτυξη κριτικής σκέψης στους μαθητές, η εκπαίδευσή τους ώστε να αξιοποιούν άλλες πηγές γνώσης πλην του σχολικού βιβλίου, η ανάπτυξη συνεργατικότητας και πνεύματος ομαδικότητας. Μάλιστα, η ερευνητική εργασία εφαρμόζεται σε πολλά εκπαιδευτικά συστήματα στην Ευρώπη.

«Οι συμμαθητές μου, με τους οποίους ανέλαβα την ερευνητική εργασία -το θέμα της ήταν η σχολική βία- δεν ήθελαν τελικά να συνεργαστούν. Μάλλον δεν κατάλαβαν το περιεχόμενο του μαθήματος, που μας ζητούσε να προστρέξουμε σε πηγές (εγκυκλοπαίδειες, Ιντερνετ, Τύπος) και αφού μελετήσουμε για το θέμα να οδηγηθούμε στα δικά μας συμπεράσματα. Εμένα όμως μου άρεσε πολύ η διαδικασία. Ετσι έκανα σχεδόν μόνη τη δουλειά» ανέφερε, μιλώντας στην «Κ», η 15χρονη Μαρία, μαθήτρια Α΄ Λυκείου σε ιδιωτικό λύκειο της Αθήνας.

«Τελικά, το βασικό μήνυμα που πέρασε στους μαθητές είναι η αξία της συνεργασίας. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα. Ομως, όπως φάνηκε κατά τη διαδικασία εκπόνησης της εργασίας, τα παιδιά δεν έχουν μάθει να συνεργάζονται στο σχολείο» τόνισε, μιλώντας στην «Κ» από την πλευρά της, η καθηγήτρια σε λύκειο του Ωρωπού, Ντίνα Λάκκη, η οποία ανέλαβε τον συντονισμό ερευνητικής εργασίας, που μάλιστα έγινε στα αγγλικά. Το μήνυμα της συνεργασίας, που πέρασε στα παιδιά, είναι ένα -έστω μικρό- θετικό βήμα.

Δυστυχώς όμως, απαιτούνται πολλά βήματα ώστε στο μέσο ελληνικό σχολείο οι μαθητές να μάθουν να αντιμετωπίζουν τα μαθήματά τους όχι ως ύλη προς αποστήθιση, αλλά ως γοητευτική γνώση. «Μόνο το 20% με 25% των μαθητών προσέγγισαν το θέμα της ερευνητικής εργασίας με κριτική σκέψη. Οι υπόλοιποι έκαναν αντιγραφή, από διάφορες πηγές, κειμένων σχετικών με το θέμα» προσθέτει η ίδια, για να διαπιστώσει ότι «δεν αρέσει στους μαθητές να δουλεύουν κριτικά. Δεν έχουν μάθει από το σχολείο. Τους βολεύει η στεγνή παπαγαλία»...

Του Απόστολου Λακασά

Πηγή Καθημερινή

30.12.2011

Μαθήματα διδασκαλίας από ένα ορεινό χωριό της Κρήτης

Τέσσερις δάσκαλοι, 25-27 ετών συν 47 μικροί μαθητές μάς «κάνουν» ένα μικρό θαύμα. Στον ορεινό και απομακρυσμένο Φουρφουρά Ρεθύμνου, ένα εγκαταλελειμμένο δημοτικό έχει μετατραπεί σε hi tech σχολείο «της φύσης και των χρωμάτων», εκπέμποντας μεταξύ άλλων και από τη δική του διαδικτυακή τηλεόραση. «Για να μην τα πολυλογώ, αλλάξαμε τα φώτα του συστήματος», λέει στην «Κ» ο νεαρός διευθυντής του σχολείου κ. Αγγελος Πατσιάς.

Την είδηση έφερε στο φως το μπλογκ Σχολιαστής (sxoliopoliti.blogspot.com) και έλαμψε σαν μικρό διαμάντι ανάμεσα στα ζοφερά νέα της περιόδου. Ολα άρχισαν πριν από δύο χρόνια, όταν ο κ. Πατσιάς διορίστηκε στο δημοτικό του Φουρφουρά. Παρά την καταγωγή από τη Δράμα, ο νέος δάσκαλος δεν είδε την προσγείωση στο γερασμένο χωριό της Κρήτης των 500 κατοίκων (το χωριό βρίσκεται στη δυτική πλευρά του Ψηλορείτη, το χαμηλότερο σπίτι βρίσκεται σε ύψος 450 μ.) σαν εμπόδιο, αλλά σαν προσωπικό στοίχημα. Και όπως ο δυνατός άνεμος που φυσάει στο χωριό (από εκεί πήρε άλλωστε και το όνομά του) αποφάσισε να σαρώσει κι αυτός τα πάντα.

Διαφορετική προσέγγιση

«Συνήθως αυτά τα σχολεία, δάσκαλοι και διευθυντές τα αντιμετωπίζουν σαν αποθήκες στις οποίες απλώς θα αποθέσουν τα πράγματά τους για ένα χρόνο», λέει. «Ομως, τόσο εγώ όσο και τα υπόλοιπα παιδιά που βρεθήκαμε στο σχολείο αποφασίσαμε ότι μας αρέσει και θέλουμε να μείνουμε». Αρχικά έπρεπε το κτίριο να σουλουπωθεί. Οι αίθουσες ήταν παρατημένες, το προαύλιο ανύπαρκτο. Με προσωπική εργασία, οι χώροι καθαρίστηκαν, οι τοίχοι βάφτηκαν και ζωγραφίστηκαν και η αποθήκη μετατράπηκε σε σύγχρονο εργαστήριο. Σιγά σιγά, ο δραστήριος διευθυντής εμπλούτισε τη βιβλιοθήκη και έφερε υπολογιστές. «Πρόσβαση στο Ιντερνετ έχουν δεν έχουν τέσσερα στα δέκα παιδιά του χωριού, ήταν σημαντικό στο σχολείο να γνωρίζουν αυτόν τον κόσμο». Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα της web tv. «Αρχίσαμε να γυρίζουμε βιντεάκια με τις διάφορες δραστηριότητες που κάναμε στο σχολείο και να τις ανεβάζουμε στην ιστοσελίδα μας. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν, το αγκάλιασαν αμέσως, ενώ η απήχηση ήταν καταπληκτική. Είναι ό,τι πρέπει για διδασκαλία». Στη Fourfouras Tv (fourfourastv.blogspot.com) ανεβαίνουν εκπομπές με λύσεις σε απορίες παιδιών, για τη ρομποτική, για την προέλευση των εκφράσεων κ.ά.

Η μεγαλύτερη καινοτομία ωστόσο υπήρξε ο τρόπος διδασκαλίας. Οι δάσκαλοι ξέφυγαν από τα αυστηρά πλαίσια ενός συνηθισμένου σχολείου, έβγαλαν τους μαθητές στην ύπαιθρο, επινόησαν δραστηριότητες με το χώμα, τα δέντρα, τον περίφημο αέρα της περιοχής. Επιασαν τις κατασκευές, άρχισαν τα πειράματα, αγόρασαν ρομποτάκια. «Οι δάσκαλοι σε τέτοια σχολεία καθορίζουν οι ίδιοι τα διαλείμματα, τον χρόνο που τα παιδιά θα περάσουν στην τάξη και έξω στη Φύση, υπάρχει αυτή η ελευθερία», εξηγεί ο Αγγελος. Ας ησυχάσει το υπουργείο, το σχολείο δεν έχει ξεφύγει από το αναλυτικό πρόγραμμα. «Ομως το προσαρμόζουμε στα παιδιά μας. Τα σχολικά βιβλία είναι συχνά προσανατολισμένα στα παιδιά της πόλης. Μαθαίνουν για παράδειγμα ότι τα φυλλοβόλα δέντρα το φθινόπωρο χάνουν τα φύλλα τους. Μα, στην περιοχή αυτή της Κρήτης δεν υπάρχει ούτε ένα τέτοιο δέντρο!», λέει χαρακτηριστικά. «Εδώ δεν έχουμε οδούς, δεν έχουμε κινηματογράφους, θέατρα, συναυλίες, για τις οποίες μιλούν τα εγχειρίδια. Πρέπει να βρούμε άλλα πράγματα, πιο κοντά στις ανάγκες τους».

Το τελευταίο επίτευγμα του μικρού δημοτικού σχολείου ήταν η δημιουργία ενός δικτύου ορεινών σχολείων που θα ενώνει τόπους και παραδόσεις. «Την πρωτοβουλία αγκάλιασαν πολλά σχολεία σε όλη τη χώρα και σήμερα έχει δημιουργηθεί ένα δυναμικό δίκτυο με τεράστιες δυνατότητες. Στόχος ήταν η ένταξη των δημοτικών στην κοινωνία του χωριού ως δραστήρια μέλη που αλληλεπιδρούν με τους κατοίκους του τόπου τους, μαθαίνοντας από αυτούς και προσφέροντας σε αυτούς». Ηδη ντόπιοι τεχνίτες έχουν επισκεφθεί το δημοτικό Φουρφουρά μαθαίνοντας στα παιδιά από το πώς να φτιάχνουν σαπούνι μέχρι πώς να φτιάχνουν ψωμί. Τα παιδιά ανταποδίδουν προσφέροντας εθελοντική εργασία στο χωριό (μαζεύουν χόρτα με τους ηλικιωμένους κατοίκους, πωλούν τα καλούδια τους κ.ο.κ.).

Και μετά τι; «Ποιος ξέρει. Το σχολείο είναι πάντα εργοτάξιο. Ολο κάτι φτιάχνουμε», καταλήγει ο δάσκαλος.

Της Λίνας Γιανναρου

Πηγή Καθημερινή

15.12.2011

Προτιμήστε τον μαυροπίνακα!

Στον αέρα βρίσκεται η θρυλούμενη συμβολή των νέων τεχνολογιών στη μάθηση. Σύμφωνα με τον κορυφαίο ψυχίατρο δρα σπίτσερ, η ασφαλέστερη οδός για τη γνώση είναι ο ...μαυροπίνακς και το βιβλίο.
Στα σχολεία ο μαθησιακός πυρετός κορυφώνεται, καθώς το πρώτο τρίμηνο έχει φθάσει σχεδόν στο τέλος του. Οι επιδόσεις άρχισαν ήδη να δοκιμάζονται και να μοιράζονται οι πρώτοι βαθμοί. Και αν τα μαθητικά χρόνια φαντάζουν ξέγνοιαστα για τους μεγαλύτερους, για τα παιδιά ίσως και να μην είναι τόσο ρόδινα. Σε μια υπερσύγχρονη κοινωνία όπου καθημερινά οι μαθητές βομβαρδίζονται από τεχνολογικούς πειρασμούς και από συνεχείς προσθήκες στο ήδη βεβαρημένο πρόγραμμά τους, πώς μπορούν άραγε να βελτιώσουν τους βαθμούς τους και παράλληλα να «γυμνάσουν» τον εγκέφαλό τους ώστε να αφομοιώνει όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις; Ο αυστριακός «γκουρού» της ψυχιατρικής και επικεφαλής της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Ουλμ δρ Μάνφρεντ Σπίτσερ βρέθηκε στην Ελλάδα με αφορμή τη διάλεξή του στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Αναπτύσσοντας τις δεξιότητες στο διάβασμα» που διοργάνωσε το Ιδρυμα Ευγενίδου και μας ταξίδεψε στα άδυτα του εγκεφάλου. Εκεί όπου πραγματοποιούνται οι διεργασίες τις οποίες ονομάζουμε μάθηση. {AR}

«Είμαι επιστήμονας αλλά και γονιός» αναφέρει ο ίδιος στο «Βήμα». «Οταν πριν από δέκα χρόνια τα παιδιά μου επέστρεφαν από το σχολείο, σκεφτόμουν ότι, ενώ από νευροεπιστημονικής απόψεως γνωρίζουμε τόσα πολλά γύρω από τη μάθηση, τίποτε από όλα αυτά δεν έχει εισαχθεί ακόμη στα σχολεία. Ετσι ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μελέτη των εγκεφαλικών διεργασιών κατά τη διάρκεια της μάθησης. Το 2004 ίδρυσα το κέντρο Transfer Center for Neurosciences and Learning, βασικός στόχος του οποίου είναι η “μετάφραση” των αποτελεσμάτων ερευνών από τον τομέα της νευροεπιστήμης, για την ένταξή τους σε νηπιαγωγεία, σε σχολεία ή ακόμη και σε πανεπιστήμια. Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο αλλά είναι σημαντικό».

Ανάγνωση και δημιουργία

Σύμφωνα με τον ειδικό, πίσω από τη διαδικασία της μάθησης κρύβεται η ικανότητα του εγκεφάλου να μεταβάλλεται συνεχώς ανάλογα με τις εμπειρίες που αποκτά και επεξεργάζεται. «Είναι δηλαδή σαν ένα είδος περιφερειακού (hardware) το οποίο αλλάζει συνεχώς, λειτουργικά και δομικά, ανάλογα με το λογισμικό (software) που καλείται να “τρέξει” – σκεφτόμαστε, αντιλαμβανόμαστε, κάνουμε ένα σωρό πράγματα με τον εγκέφαλό μας και όλα αυτά αλλάζουν ανάλογα με τα όσα συναντούμε στην πορεία. Αυτό ονομάζεται νευροπλαστικότητα, ή αλλιώς μάθηση» μας εξηγεί ο δρ Σπίτσερ.

Η διαδικασία της ανάγνωσης, κατά τον δρα Σπίντσερ, είναι πολύ δημιουργική, καθώς το μόνο που έχουμε μπροστά μας είναι «βουβά» γράμματα και χαρακτήρες σε ένα χαρτί, τα οποία καλούμαστε να «ζωντανέψουμε». «Ο εγκέφαλός μας είναι φτιαγμένος ώστε να μπορεί να μεταφράζει τις γραφικές παραστάσεις που προσλαμβάνει σε φωνητικά ερεθίσματα και στη συνέχεια σε σημασιολογικές έννοιες. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τη μετάφραση των ακουστικών ερεθισμάτων (όταν ακούμε μια ιστορία) αλλά σε πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα. Για παράδειγμα, η διαφορά μεταξύ των φθόγγων “μπα” και “πα” αγγίζει μόλις τα 40 χιλιοστά του δευτερολέπτου (mSec). Παρ’ όλα αυτά, αν ο εγκέφαλος δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ των δύο, τότε κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει σε δυσκολία κατά την ανάγνωση και κατά συνέπεια σε μαθησιακά προβλήματα» μας λέει ο ειδικός.

Διάγνωση της δυσλεξίας πριν από το σχολείο!

«Γνωρίζουμε ότι περίπου το 85% των μικρών παιδιών αντιμετωπίζουν σε έναν βαθμό το συγκεκριμένο ακουστικό πρόβλημα. Κάτι τέτοιο μπορεί να οφείλεται στις δέσμες νευρικών ινών περιοχών του εγκεφάλου που σχετίζονται με την επεξεργασία του ήχου, οι οποίες παίζουν “πινγκ-πονγκ” μεταξύ τους ανταλλάσσοντας πληροφορίες. Εκεί λοιπόν η ταχύτητα της αγωγιμότητας παίζει καθοριστικό ρόλο. Αν οι ίνες αυτές δεν είναι καλά σχηματισμένες, τότε ο εγκέφαλος δεν θα είναι σε θέση να ξεχωρίζει δύο κοντινούς φθόγγους. Από νευροεπιστημονικής απόψεως, η δυσλεξία είναι δυνατό να διαγνωσθεί σε πολύ μικρές ηλικίες, προτού δηλαδή το παιδί μάθει να διαβάζει και να γράφει» υποστηρίζει ο δρ Σπίτσερ. «Η θεραπεία πραγματοποιείται με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών και ουσιαστικά “τεντώνουμε” τον ήχο των δυσδιάκριτων φθόγγων, με αποτέλεσμα η χρονική απόκλιση μεταξύ του “πα” και του “μπα” να διπλασιάζεται. Ετσι τα παιδιά μπορούν να διακρίνουν και να κατανοήσουν τη διαφορά και στη συνέχεια εφαρμόζουν τα όσα έχουν μάθει για την αποκωδικοποίηση πραγματικών ήχων».

Η διαδικασία της μάθησης όμως δεν σχετίζεται μόνο με την ανάγνωση αλλά και με τον προφορικό λόγο. «Για τον άνθρωπο η εξιστόρηση γεγονότων ή εμπειριών είναι ό,τι και οι προσομοιωτές πτήσης για την αεροπορία. Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση “Science”, ο άνθρωπος αφιερώνει κατά μέσο όρο τέσσερις ώρες σε συζητήσεις με πυρήνα την εξιστόρηση γεγονότων και εμπειριών, όμως μόλις τέσσερα λεπτά στην αναπαραγωγική πράξη. Βλέπουμε λοιπόν ότι παρά το γεγονός πως το σεξ αποτελεί σημαντικό μέρος της ζωής μας, δεν ξεπερνά χρονικά την εξιστόρηση εμπειριών. Οπότε οι ιστορίες αυτές είναι μεγίστης σημασίας για την εξέλιξή μας – τόσο τη δική μας όσο και του εγκεφάλου μας» αναφέρει ο αυστριακός επιστήμονας. «Σύμφωνα με νέα ευρήματα που παρουσιάστηκαν πριν από λίγες ημέρες στο ετήσιο συνέδριο “Neuroscience 2011” στην Ουάσινγκτον, η ακρόαση και η ανάγνωση μιας ιστορίας ενεργοποιούν τελικά το ίδιο δίκτυο εγκεφαλικών περιοχών».

Μιλάτε στα παιδιά!

Το πρόβλημα της δυσλεξίας, σύμφωνα με τον επιστήμονα, μπορεί να έχει γονιδιακό αλλά και περιβαλλοντικό υπόβαθρο. Γονιδιακό γιατί, όπως εξηγεί, κάποια γονίδια ενισχύουν τις πιθανότητες λανθασμένης «καλωδίωσης» του εγκεφάλου και περιβαλλοντικό, σε περίπτωση απουσίας του προφορικού λόγου στην οικογένεια. «Αν δεν υπάρχουν αρκετά ερεθίσματα, δηλαδή αρκετή ομιλία από το οικογενειακό μας περιβάλλον, τότε ο εγκέφαλος δεν μαθαίνει να απορροφά γνώση. Πιστεύω λοιπόν ότι οι γονείς πρέπει να ξεκινούν να μιλούν στα παιδιά τους από πολύ νωρίς. Ως ψυχίατρος, γνωρίζω ότι οι μητέρες που πάσχουν από κατάθλιψη τείνουν να μιλούν λιγότερο στα παιδιά τους, γεγονός που αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης μαθησιακών δυσκολιών. Αν όμως εκείνες διδάσκονταν να ασχολούνται περισσότερο με τα παιδιά τους, ενδεχομένως το πρόβλημα να μην ήταν τόσο μεγάλο» μας λέει.

Εξίσου καταστροφικές για την ανάπτυξη των γλωσσικών ικανοτήτων των παιδιών, προσθέτει, είναι η τηλεόραση και η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή. «Η προσωπική μου συμβουλή προς τους γονείς είναι να τα κρατήσουν μακριά από την τηλεόραση όσο περισσότερο μπορούν. Οπως επίσης και από τις νέες τεχνολογίες γενικότερα, ακόμη και στο σχολείο. Δεν υπάρχει μελέτη που να αποδεικνύει ότι η χρήση τους βοηθά τις μαθησιακές ικανόητες των παιδιών, αντίθετα υπάρχει πολλή παραπλανητική διαφήμιση γύρω από κάτι το οποίο δεν ισχύει» τονίζει.

Η κοινωνία του multitasking

Οι καλπάζοντες ρυθμοί της καθημερινότητάς μας μάς έχουν μεταμορφώσει σε «ζογκλέρ» δραστηριοτήτων. Κάτι τέτοιο, υποστηρίζει ο δρ Σπίτσερ, μειώνει τις εγκεφαλικές μας επιδόσεις. Η αμερικανική εφημερίδα «The New York Times» μάλιστα είχε δημοσιεύσει πρόσφατα άρθρο, σύμφωνα με το οποίο η αμερικανική οικονομία χάνει ετησίως περί τα 650 δισ. δολάρια ακριβώς επειδή οι εργαζόμενοι ασχολούνται με πολλά πράγματα ταυτόχρονα.

«Αρκετοί παιδαγωγοί υποστηρίζουν ότι επειδή ακριβώς ασχολούμαστε με πολλά πράγματα ταυτόχρονα στην καθημερινότητά μας, πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να κάνουν το ίδιο – όχι δεν πρέπει!» ξεκαθαρίζει ο ειδικός. «Επιστημονικά ευρήματα δείχνουν ότι ο εγκέφαλος δεν είναι δομημένος ώστε να παρακολουθεί δύο συζητήσεις ταυτόχρονα. Και δεν μιλάω για απλές πράξεις που μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους, όπως το να κρατάει μια μητέρα στο ένα χέρι το παιδί και με το άλλο να ανακατεύει το φαγητό. Αναφέρομαι σε επικοινωνιακό ή γλωσσικό multitasking, το οποίο είναι ανέφικτο. Πειράματα έχουν δείξει ότι άτομα που χειρίζονται πολλά πράγματα ταυτόχρονα εμφανίζουν περιορισμένη ικανότητα στο να διώχνουν άχρηστες πληροφορίες, να “ζογκλάρουν” μεταξύ διαφορετικών πράξεων, να διώχνουν άχρηστες σκέψεις. Τα άτομα αυτά λοιπόν αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής».

ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Σύμφωνα με τον αυστριακό ψυχίατρο, δεν υπάρχουν μαγικά κόλπα που μπορούν να μας μεταμορφώσουν σε Αϊνστάιν εν μια νυκτί. Ο εγκέφαλός μας, άλλωστε, είναι σαν έναν αθλητή που χρειάζεται καθημερινή προπόνηση προτού τρέξει στον μαραθώνιο. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό παίζει το εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο, κατά τον δρα Σπίτσερ, πρέπει να αλλάξει ριζικά.

«Το τρικ για κάποιον που επιθυμεί να βελτιώσει τις ικανότητές του στην ανάγνωση είναι να διαβάζει πολύ. Οι δυσκολίες κατά την ανάγνωση που εμφανίζουν αρκετοί μαθητές ενδεχομένως να συνοδεύονται από άλλα προβλήματα, όπως η έλλειψη ενδιαφέροντος για τα μαθήματά τους. Σε αυτό, βέβαια, σημαντικό ρόλο παίζει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που ακολουθούν τα σχολεία. Στα αγόρια, π.χ., δεν αρέσουν τόσο τα φιλολογικά μαθήματα σε σχέση με τα κορίτσια. Αν όμως στραφούμε προς θέματα που προσελκύουν το ενδιαφέρον τους, π.χ. πώς να κατασκευάσετε μια μηχανή ή οι βασικές αρχές του ποδοσφαίρου, τότε η ανάγνωση δεν θα τους ήταν αγγαρεία. Αντίθετα, αν τα κορίτσια διδάσκονταν για τη φυσική του κραγιόν, τότε είμαι σίγουρος ότι το ενδιαφέρον τους θα χτυπούσε κόκκινο» υπογραμμίζει. «Ενα επιπλέον σημαντικό στοιχείο που είδαμε να βοηθά τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών είναι η αισιοδοξία και τα θετικά συναισθήματα. Αρα οι δάσκαλοι δεν πρέπει να διδάσκουν προκαλώντας άγχος στα παιδιά. Ακόμη, οφείλουν να ενσωματώσουν το γνωστό (πραγματικός κόσμος) στο άγνωστο (νέες γνώσεις) με θετικό τρόπο ώστε τα παιδιά να μπορούν να συνδυάσουν τα νέα δεδομένα με κάτι που ήδη γνωρίζουν και να το μάθουν».

Πολέμιος της εισαγωγής των νέων τεχνολογιών στα σχολεία, ο δρ Σπίτσερ γνωρίζει καλά ότι οι απόψεις του δεν είναι δημοφιλείς. Δεινός υποστηρικτής του μαυροπίνακα, των καλών εκπαιδευτικών και της πλούσιας βιβλιοθήκης, είναι της άποψης ότι πίσω από το σπρώξιμο των μαθητών προς αυτές δεν υπάρχει κανένα μαθησιακό όφελος παρά μόνο η αύξηση των κερδών των τεχνολογικών κολοσσών.

«Οι νέες τεχνολογίες στα σχολεία δεν πιστεύω ότι βοηθούν, ούτε καν υπό μορφή διαδραστικών προγραμμάτων» αναφέρει χαρακτηριστικά. «Εχω επισκεφθεί αρκετά σχολεία που φιλοξενούν τέτοια συστήματα και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στο τέλος της ημέρας τα παιδιά μαθαίνουν κάτι όχι χάρη στις νέες τεχνολογίες αλλά επειδή συνδέουν τα νέα στοιχεία με τον πραγματικό – και όχι τον εικονικό – κόσμο. Το ίδιο πιστεύω και για τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης: οι πραγματικοί φίλοι είναι καλύτεροι από τα εικονικά avatars. Και δεν αναφέρομαι στη δυσκολία του διαχωρισμού του πραγματικού από τον εικονικό κόσμο, γιατί κάτι τέτοιο είναι διακριτό από το 8ο έτος της ηλικίας μας. Το πρόβλημα είναι ότι αν “τρέφουμε” τον εγκέφαλό μας μόνο με σκιές του πραγματικού μέσω του εικονικού κόσμου, τότε η πραγματικότητα γίνεται ρηχή. Δεν επεξεργαζόμαστε, δηλαδή, τις πληροφορίες αυτές με την ίδια βαρύτητα που θα τις επεξεργαζόμασταν σε περίπτωση που τις συναντούσαμε στην πραγματικότητα. Και το βάθος της επεξεργασίας αυτής σχετίζεται άμεσα με τη μνήμη» επισημαίνει.

Και η ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης των μαθητών όμως δέχεται... «ηλεκτρονικό» πόλεμο. «Τα βιντεοπαιχνίδια μαθαίνουν στα παιδιά πώς να συγκεντρώνονται σε διαφορετικά σημεία της οθόνης. Αυτό πλασάρεται από τις εταιρείες ως ενίσχυση της προσοχής. Η προσοχή στο σχολείο όμως μεταφράζεται στην ικανότητα του να μπορεί κανείς να συγκεντρωθεί σε ένα πράγμα κάθε φορά. Και την ικανότητα αυτή ακριβώς “χάνουν” τα παιδιά όταν μαθαίνουν να συγκεντρώνονται στα πάντα. Πρόσφατη μελέτη μάς έδειξε ότι, αν δώσουμε σε έναν μαθητή μια παιχνιδομηχανή, τότε μέσα σε διάστημα τεσσάρων μηνών οι σχολικές  επιδόσεις του θα κάνουν “βουτιά”».

Της Ειρήνης Βένιου

 Πηγή Το Βήμα

27.11.2011

Τα άγνωστα αρχεία του 1ου Λυκείου

Ανεξερεύνητα από μελετητές, άγνωστα στους περισσότερους είναι τα αρχεία του 1ου Λυκείου Θεσσαλονίκης. Η λυκειάρχης Μαρία Ζιώγα ανακάλυψε πρόσφατα στις παλιές και σκονισμένες ντουλάπες που είχαν μεταφερθεί από το εγκαταλελειμμένο νεοκλασικό επί της Βασιλίσσης Ολγας στο σημερινό λυόμενο κτίριο, μετά τον σεισμό του 1978, το αρχειακό υλικό της ιστορίας του σχολείου που εξελίσσεται παράλληλα με τη σύγχρονη ιστορία της πόλης. Τα αρχεία ξεκινούν από το έτος 1874, την χρονιά που ιδρύθηκε το σχολείο σε μια πολυεθνική Θεσσαλονίκη, επί τουρκοκρατίας. Μάλιστα ορισμένα από τα έπαθλα που έχουν διασωθεί φέρουν εγχάρακτη επιγραφή της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Θεσσαλονίκης προς «τη Πολυνείκη σχολή». Μέσα από τους τόμους του σχολικού αρχείου παρελαύνουν ως μαθητές γνωστά ονόματα της Θεσσαλονίκης, οι επιδόσεις τους, οι εκδηλώσεις του σχολείου, οι μαθητικοί αγώνες μεταφέροντας την ατμόσφαιρα της παλιάς Θεσσαλονίκης πριν ακόμη ελευθερωθεί. «Θεωρούμε ότι όλα αυτά τα αρχεία είναι αξιοποιήσιμα και προσφέρονται για ιστορικούς και μελετητές της Θεσσαλονίκης», λέει η λυκειάρχης. Μαζί με το αρχείο του σχολείου αναδείχθηκαν και ορισμένες σπάνιες εκδόσεις στα Γαλλικά που διδάσκονταν κατά περιόδους στα σχολεία της Θεσσαλονίκης. Το Συμβούλιο των καθηγητών του 1ου Λυκείου (βρίσκεται στην οδό Εντισον, απέναντι από το Δημαρχείο) αποφάσισε μάλιστα όλα τα αρχεία, μαζί με τα έπαθλα, να φυλάσσονται στις καλά διατηρημένες προθήκες του παλιού σχολείου, ανοιχτές όμως σε όλους τους ενδιαφερόμενους μελετητές. Πηγή Καθημερινή 10.11.2011

Τα συσσίτια επιστρέφουν στα σχολεία

Στην αρχή θεωρήθηκε λαϊκισµός. Στη συνέχεια δηµοσιογραφική υπερβολή. Τα στοιχεία ωστόσο είναι πλέον αµείλικτα. Το ένα περυσινό κρούσµα ασιτίας µαθητή σε σχολείο της πρωτεύουσας δεν έµεινε εκεί. Τέσσερα νέα κρούσµατα αποδεδειγµένης ασιτίας – ένα στο Ρέθυµνο της Κρήτης και τρία σε σχολεία της Αθήνας – καταγράφηκαν εφέτος, χωρίς φυσικά να µπορεί να υπολογιστεί ο «σκοτεινός» αριθµός εκείνων που αντιµετωπίζουν το πρόβληµα αλλά δεν το έχουν ακόµη εκδηλώσει. Μπροστά σε αυτή τη νέα πραγµατικότητα το υπουργείο Παιδείας αναλαµβάνει δράση. Τα «νέα συσσίτια» παίρνουν σύντοµα µορφή και φέρνουν στη µνήµη τη δεκαετία του ’60, όταν οι µαθητές έπιναν στα σχολεία τους γάλα σε σκόνη και έτρωγαν κίτρινο τυρί προκειµένου να τονωθεί η εύθραυστη υγεία τους.

Μια σύγχρονη µορφή συσσιτίων, µε τη µορφή µικρογευµάτων, θα προσφέρεται από τη νέα χρονιά στα σχολεία της χώρας, σε περιοχές όπου φοιτούν µεγάλα ποσοστά µαθητών από χαµηλότερα οικονοµικά στρώµατα, µετανάστες και Αθίγγανοι. Και βέβαια στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας που στην πλειονότητά τους θα ενταχθούν στο σχετικό πρόγραµµα. Οι λεπτοµέρειες του προγράµµατος σχεδιάζονται αυτές τις ηµέρες.

Σύµφωνα µε τις πληροφορίες του «Βήµατος», το υπουργείο Παιδείας θα δίνει κουπόνια στους µαθητές περιοχών µε χαµηλούς οικονοµικούς και κοινωνικούς δείκτες και µε αυτά θα µπορούν να τρώνε στα κυλικεία των σχολείων. Τα κουπόνια θα είναι του επιπέδου των 2 ή 3 ευρώ, αλλά µε αυτά τα χρήµατα ένας µαθητής θα µπορεί να φάει ένα σάντουιτς και να πιει έναν χυµό ή γάλα στο σχολείο του.

Τα δεδοµένα των τελευταίων εβδοµάδων πάντως απέδειξαν ότι η επέµβαση του κράτους στο πρόβληµα είναι αναγκαία.

«Πριν από λίγες ηµέρες ένας µαθητής της Α΄ Γυµνασίου λιποθύµησε» εξοµολογείται στο «Βήµα» καθηγήτρια κεντρικού σχολείου στην περιοχή της Νίκαιας. «Δεν καταλάβαµε στην αρχή τι συµβαίνει. Νοµίζαµε ότι ήταν άρρωστος. Ωστόσο, όταν του δώσαµε µια πορτοκαλάδα, συνήλθε. Τελικά µας εξοµολογήθηκε ότι δεν είχε φάει τίποτε από το πρωί γιατί στο σπίτι δεν είχε γάλα. Ο πατέρας του µαθητή είναι από πέρυσι άνεργος αλλά δεν µπο ρέσαµε να τον ρωτήσουµε πολλά σεβόµενοι το πρόβληµά του και τη δυσκολία του να µας µιλήσει γι’ αυτό».

Οι περιοχές που ξεκινούν

Η σκηνή αυτή φαίνεται να επαναλαµβάνεται συχνά και µε τραγικό τρόπο στις σχολικές αυλές. Πολλοί εκπαιδευτικοί µιλούν πια για κρούσµατα ασιτίας στα σχολεία τους. Κάποιοι µάλιστα ήδη δραστηριοποιούνται σε επιτροπές και οµάδες που συγκροτούνται για να στηρίξουν τους µαθητές τους και να τους εξασφαλίσουν ρούχα ή τρόφιµα. Ωστόσο πρώτη φορά σχεδιάζεται έλεγχος του προβλήµατος σε κεντρικό επίπεδο.

Οι δράσεις του υπουργείου Παιδείας θα ενταχθούν στα προγράµµατα των Ζωνών Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (ΖΕΠ) που αφορούν τη στήριξη περιοχών µε µαθητές που έχουν ανάγκη κοινωνικής και εκπαιδευτικής στήριξης. Ηδη έχουν επιλεγεί νηπιαγωγεία και δηµοτικά στις περιοχές του Ταύρου, της πλατείας Βάθης, των Εξαρχείων, των Κάτω Πατησίων, των Αχαρνών, αλλά και σχολεία σε Μοσχάτο, Νίκαια, Ασπρόπυργο, Ζεφύρι και Αυλώνα για να ενταχθούν στο πρόγραµµα.

«Στόχος µας είναι να διασφαλίσουµε την ισότιµη ένταξη των µαθητών στο εκπαιδευτικό σύστηµα στις περιοχές µε χαµηλούς εκπαιδευτικούς και κοινωνικοοικονοµικούς δείκτες» λέει στο «Βήµα» η αρµόδια για θέµατα Πρωτοβάθµιας και ∆ευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης υφυπουργός Παιδείας κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου. «Στην προσπάθεια αυτή το σχολείο αναλαµβάνει ενεργό ρόλο εποικοδοµητικής συνεργασίας µε τις οικογένειες και τους φορείς εκπαίδευσης της τοπικής κοινότητας. Ο ρόλος αυτός είναι πολυσχιδής και εδώ εντάσσεται η πρωτοβουλία για τη διανοµή µικρογευµάτων στα σχολεία ΖΕΠ γι’ αυτές ακριβώς τις περιοχές που το έχουν περισσότερο ανάγκη» συνεχίζει.

Ανήσυχοι δάσκαλοι και εθελοντές

Και οι κοινωνικές υπηρεσίες του ∆ήµου Αθηναίων έχουν δεχθεί αιτήµατα. Οπως ανέφερε η πρόεδρος του Βρεφοκοµείου Αθηνών και υπεύθυνη των δηµοτικών σταθµών κυρία Μαρία Ηλιοπούλου , τα µηνύµατα που παίρνει τον τελευταίο καιρό είναι πραγµατικά ανησυχητικά. «Ερχονται κάθε ηµέρα στο Βρεφοκοµείο αιτήµατα από διευθυντές δηµοτικών σχολείων από όλη την Αθήνα για να τους στείλουµε µερίδες φαγητού, καθώς πολλά παιδιά δεν φέρνουν τρόφιµα από το σπίτι σε όσα σχολεία είναι ολοήµερα. Δίνουµε µερίδες φαγητού σε 70 σχολεία κάθε ηµέρα. Ενα ποσοστό σχολείων µπορούµε να καλύψουµε αλλά σίγουρα όχι πάρα πολλά».

Στο ερώτηµα τι προτείνει για την αντιµετώπιση παρόµοιων προβληµάτων η κυρία Ηλιοπούλου τονίζει ότι πρέπει να υπάρξει ένας συντονισµός φορέων: «Για παράδειγµα, πολλά εστιατόρια στα οποία περισσεύει φαγητό θα µπορούσαν να το προσφέρουν. Πρέπει όµως να είµαστε σεµνοί και ταπεινοί στον τρόπο που βοηθάµε τους γύρω µας γιατί οι άνθρωποι έχουν αξιοπρέπεια».

«Τα κρούσµατα µαθητών που έρχονται στο σχολείο το πρωί και φεύγουν το µεσηµέρι χωρίς να έχουν φάει τίποτα ή δεν έχουν τα κατάλληλα παπούτσια για τη γυµναστική είναι καθηµερινά πλέον» λέει ο δάσκαλος σε σχολείο των Αµπελοκήπων κ. Δ. Μαργιόλης. «Αυτά δεν είναι παρά ακραία γεγονότα που αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου σε µια κατάσταση που βιώνουµε καθηµερινά. Βλέπεις να σε κυκλώνει η εξαθλίωση ανθρώπων που ως χθες δεν διανοούνταν ότι δεν θα µπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους τα απαραίτητα είδη. Είναι καθήκον µας να βοηθήσουµε όλοι» καταλήγει.

Τρεις επώνυμοι θυμούνται

Γάλα, κίτρινο τυρί και βούτυρο...

Ο συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης ανασύρει από τη µνήµη του σκηνές «συσσιτίων» από την παιδική του ηλικία. «Θυµάµαι γύρω στο ’54-’57 στα συσσίτια που γίνονταν στο σχολείο µας µάς έδιναν γάλα, ένα κίτρινο τυρί σαν ένταµ και ένα πολύ νόστιµο αυστριακό βούτυρο. Μας έδιναν οι γονείς µας ένα σακουλάκι µε το όνοµά µας που περιείχε και ένα κυπελλάκι και πηγαίναµε στο σχολείο µας. Το γάλα εκείνο ήταν πραγµατικά αηδιαστικό, εγώ δεν το έπινα, ούτε έτρωγα το τυρί, τα έδινα σε συµµαθητές µου, που µε τη σειρά τους τα έδιναν σε άλλους. Παίζαµε το σπασµένο τηλέφωνο µε το συσσίτιό µας...» σχολιάζει χαριτολογώντας.

Τα συσσίτια που πρόσφερε το κράτος ωστόσο σε περιόδους κρίσης είχαν σώσει και γενιές. «Εγώ επέζησα από τα συσσίτια στη διάρκεια της µεγάλης πείνας» εξοµολογείται ο επίτιµος πρόεδρος της Ν∆ κ. Κ. Μητσοτάκης. «Τα συσσίτια ήταν πολύ σηµαντική υπόθεση. Δεν πρέπει τα παιδιά να πεινούν και να υποσιτίζονται. Τώρα έχουν αρχίσει πάλι να λειτουργούν τα συσσίτια. Αρχισαν µάλιστα να λειτουργούν και στον στρατό. Συνέστησα ακόµη και στα ιδρύµατα να κάνουν το ίδιο. Και ιδρύµατα, όπως π.χ. το Ιδρυµα Νιάρχου, αλλάζουν πολιτική στην οικονοµική κρίση και δίνουν χρήµατα για στέγαση και σίτιση. Πρέπει να κινητοποιηθούν οι πάντες» αναφέρει ο κ. Μητσοτάκης.

«Στο δηµοτικό σχολείο της Καρυάς Λευκάδας µάς έστελνε τρόφιµα µια οργάνωση του ΟΗΕ. Γάλα σε σκόνη και ένα κίτρινο τυρί που πρώτη φορά φάγαµε και κολλούσε στα δόντια, το ολλανδικό» αναφέρει ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής κ. Απ. Κακλαµάνης. «Εµείς προτιµούσαµε το άσπρο τυρί. Μας έδιναν και ψωµί µε σταφίδες. Το 1964 θυµάµαι, µε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου και υφυπουργό Παιδείας τον Λουκή Ακρίτα, εγκαινιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το πρωινό ρόφηµα του παιδιού και το µεσηµεριανό. Μας πήγαιναν όµως και κατασκήνωση και προσπαθούσαν µε τον καθαρό αέρα να τονώσουν την υγεία µας» θυµάται.

Της Μάρνυς Παπαματθαίου

Το Βήμα

11.12.2011

Αλεξάνδρεια : Ελληνισμός / Στα χνάρια σπουδαίων προγόνων

Δημοτικό: Μαθητές με τον διευθυντή τους στο Πρατσίκειο - Τοσίτσειο δημοτικό σχολέιο

Χάρη στους ευεργέτες που τα θεμελίωσαν και τα στήριξαν, συνεχίζουν να απαγγέλλουν Ομηρο και Καβάφη και μέσα σε δύσκολες συνθήκες διατηρούν ανόθευτη την ελληνική παιδεία. Στα βήματα των μεγάλων Αλεξανδρινών της Τέχνης και των γραμμάτων, οι μαθητές των ελληνικών σχολείων της Αλεξάνδρειας τηρούν κατά γράμμα τις εκπαιδευτικές παραδόσεις, όπως και οι διάσημοι μαθητές που πέρασαν παλαιότερα από εκεί.

H ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο άρχισε το 332 π.Χ., όταν ο Μέγας Αλέξανδρος δημιούργησε την Αλεξάνδρεια. Το πρώτο μεγάλο ρεύμα Ελλήνων εποίκων στην περιοχή άρχισε μετά την εγκαθίδρυση του κράτους των Πτολεμαίων και είχε ως αποτέλεσμα την ευρεία διάδοση της ελληνικής παιδείας. Το δεύτερο ελληνικό μεταναστευτικό ρεύμα συνέβη στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν δημιουργήθηκαν από Ελληνες μεγάλες εμπορικές εταιρίες και εργοστάσια αγροτικών και χημικών προϊόντων. Πρωτοπόροι επιχειρηματίες, μεταξύ των οποίων οι αδελφοί Τοσίτσα και ο Γεώργιος Αβέρωφ, έπαιξαν ηγετικό ρόλο στην παγκόσμια αγορά του βαμβακιού και δημιούργησαν μεγάλες περιουσίες.

Την περίοδο άνθησης της ελληνικής κοινότητας στην Αλεξάνδρεια κτίστηκαν πολλά ομογενειακά σχολεία για να καλυφθούν οι εκπαιδευτικές ανάγκες χιλιάδων Ελληνόπουλων. Η άνοδος όμως στην εξουσία του Νάσερ, στη δεκαετία του 1950, οδήγησε στην εθνικοποίηση των ξένων επιχειρήσεων και στην παρακμή της ελληνικής κοινότητας. Από τα ελληνικά σχολεία έχουν απομείνει σήμερα στην Αλεξάνδρεια μόνο δύο, το Πρατσίκειο-Τοσίτσειο νηπιαγωγείο-δημοτικό και το Αβερώφειο γυμνάσιο-λύκειο, στα οποία φοιτούν συνολικά 91 μαθητές. Τα μαθήματα που διδάσκονται είναι τα ίδια με αυτά που διδάσκονται στην Ελλάδα, με την προσθήκη της αραβικής γλώσσας ως 3ης ξένης γλώσσας, καθώς και της αιγυπτιακής ιστορίας και γεωγραφίας, που διδάσκονται στα αραβικά.

Ο αριθμός των μαθητών των ελληνικών σχολείων θα ήταν ακόμα μικρότερος, αν δεν φοιτούσαν σε αυτά τα παιδιά των Ελλήνων υπαλλήλων στην Αλεξάνδρεια και των Αιγυπτίων πρώην μεταναστών στην Ελλάδα, που διαθέτουν ελληνική υπηκοότητα. Οι τελευταίοι προτιμούν τα ελληνικά σχολεία για να εξασφαλίσουν ομαλή συνέχεια στα παιδιά τους, που τα περισσότερα έχουν γεννηθεί και ξεκινήσει την εκπαίδευσή τους σε σχολεία στην Ελλάδα. Τα παραπάνω Αιγυπτιόπουλα προσαρμόζονται πολύ εύκολα στο πρόγραμμα και τον τρόπο λειτουργίας των ελληνικών σχολείων, χωρίς μεταβατικό στάδιο προσαρμογής.

Ο πρώην διευθυντής του Πρατσίκειου δημοτικού σχολείου, Διονύσης Διαμαντόπουλος, ανέφερε ότι τα παιδιά των Αιγυπτίων με ελληνική υπηκοότητα μιλούν τέλεια τα ελληνικά και έχουν ελληνικότατη συνείδηση. Αφηγήθηκε μάλιστα ένα χαρακτηριστικό περιστατικό με έναν από τους μαθητές του: "Οταν ο δάσκαλος, με την ευκαιρία της 28ης Οκτωβρίου, ρώτησε στην τάξη ποιος νίκησε στον πόλεμο του 1940 μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών, ο Αιγύπτιος μαθητής πετάχτηκε αυθόρμητα από τη θέση του και είπε: Εμείς, κύριε".

Ζερβουδάκειο. Εδώ στεγάζονται το Γυμνάσιο και το Λύκειο.

Υπάρχουν ελάχιστα Ελληνόπουλα της Αλεξάνδρειας, τα οποία δεν φοιτούν στα ελληνικά σχολεία, αλλά σε ξενόγλωσσα ιδιωτικά κολλέγια της πόλης. Αυτά τα παιδιά προορίζονται να συνεχίσουν τη ζωή τους στην Αίγυπτο και να αναλάβουν τις επαγγελματικές δραστηριότητες των γονέων τους. Στα ιδιωτικά σχολεία αποκτούν τέλεια γνώση της αραβικής και άλλων ξένων γλωσσών, ενώ παράλληλα αποκτούν τις απαραίτητες γνωριμίες που θα ανοίξουν ευκολότερα τις πόρτες στην αιγυπτιακή αγορά. Ακόμα κι αυτά τα παιδιά, όμως, παρακολουθούν μαθήματα ελληνικής γλώσσας κάθε Παρασκευή, για να κρατούν επαφή με τις ρίζες τους και να συναναστρέφονται με τα άλλα Ελληνόπουλα.

Διάσημοι μαθητές

Μαθήματα. Η γεωγραφία και ιστορία της Αιγύπτου και η αραβική γλώσσα διδάσκονται από Aραβες.

Στους πίνακες ανακοινώσεων του Αβερώφειου Λυκείου είναι καρφιτσωμένες φωτογραφίες παλαιών μαθητών, που εξελίχτηκαν σε μεγάλους καλλιτέχνες. Εκεί διακρίναμε τα πρόσωπα των Ντέμη Ρούσσου, Μάνου Λοΐζου και Αλκηστης Πρωτοψάλτη. Η διευθύντρια του λυκείου, Ελένη Δαλγκίτση, μας εξήγησε ότι από παράδοση σε αυτό το σχολείο υπηρετούν καθηγητές με έφεση στη μουσική, γεγονός που βοηθάει τα παιδιά να καλλιεργήσουν το μουσικό ταλέντο τους. Μας έκανε μάλιστα ειδική αναφορά στον θρυλικό προπολεμικό διευθυντή Ερρίκο Χατζηανέστη, που ήταν φανατικός μουσικόφιλος: "Είχε εξοπλίσει το λύκειο με πικάπ και μικροφωνική εγκατάσταση υψηλής για την εποχή τεχνολογίας, προκειμένου να παίζει στα διαλείμματα κλασσική μουσική. Εχουμε συντηρήσει αυτόν τον εξοπλισμό, που βρίσκεται σε άριστη κατάσταση". Στους τοίχους του λυκείου είδαμε επίσης κρεμασμένα και πορτρέτα του Ευάγγελου Παπανούτσου, ο οποίος δίδαξε εκεί.

Η διευθύντρια του λυκείου μας οδήγησε στην αίθουσα όπου φυλάσσεται το αρχείο του σχολείου και μας έδειξε ένα ποινολόγιο του 1928 με κιτρινισμένες σελίδες. "Σας παρακαλώ, ξεφυλλίστε με προσοχή τις σελίδες, επειδή έχουν ξεραθεί από το πέρασμα του χρόνου και μπορεί να κοπούν", μας είπε. Μέσα στο ποινολόγιο βρισκόταν ένα έγγραφο που συντάχτηκε στις 21 Μαΐου 1928 από την καθηγήτρια Τασία Στεφάνου και εξηγεί το? βαρύτατο για την εποχή παράπτωμα ενός μαθητή: "Κατά το μάθημα των αγγλικών έβγαλε ένα παπούτσι από την τσάντα ενός συμμαθητού του και επροκάλει τον γέλωτα. Εις παρατήρησιν να εξέλθει έξω ηυθαδίασεν με τας φράσεις "Δεν πηγαίνω. Τι έκαμα;". Κατόπιν τούτου εστάλη να φέρη τον κηδεμόνα του". Σε ένα άλλο σημείωμα κηδεμόνα προς τον διευθυντή του γυμνασίου, αναφέρεται: "Κύριε Γυμνασιάρχα. Ο ανεψιός μου Ιωάννης Ιγγλέσης απουσιάζει από την οικία του υπό την πρόφασιν ότι προσήλθε εις το σχολείον. Θα σας ήμουν ευγνώμων αν εφέρεσθο προς αυτόν με την αρμόζουσαν αυστηρότητα. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων, Ελένη Ιγγλέση".

Aρχείο. Στα συρτάρια με τις παλαιές μαθητικές καρτέλες.

Στα παραπάνω σχεδόν αιωνόβια έγγραφα αποτυπώνεται το παιδαγωγικό μοντέλο της εποχής εκείνης, το οποίο ήταν αρκετά αυστηρό, αλλά καθόλου βάναυσο. Τα επιβλητικά από αρχιτεκτονική άποψη σχολικά κτήρια, τα οποία ήταν γεμάτα από έργα τέχνης και έλαμπαν από αρχοντιά, προδιέθεταν εκπαιδευτικούς και μαθητές για μάθημα υψηλού επιπέδου και απέτρεπαν τις κραυγαλέες παραπτωματικές συμπεριφορές. Αξίζει να σημειωθεί ότι τον ίδιο ακριβώς σεβασμό προς τα ελληνικά σχολικά κτήρια της Αλεξάνδρειας δείχνουν και οι σημερινοί μαθητές, παρόλο που στην εποχή μας δεν εφαρμόζονται καθόλου αυστηρά παιδαγωγικά μοντέλα. Απ' άκρη σ' άκρη τα ελληνικά σχολεία δεν έχουν φθορές ή βαψίματα στους τοίχους και λάμπουν από καθαριότητα. Η σύγκριση με τα αντίστοιχα σχολεία στην Ελλάδα μόνο σε μελαγχολία οδηγεί.

Παλαιότερα η ελληνική εκπαίδευση δεν περιοριζόταν μόνο στα δημοτικά και τα γυμνάσια, αλλά επεκτεινόταν και σε ανώτερο επίπεδο. Στο κτήριο του σημερινού δημοτικού σχολείου λειτουργούσε η Σαλβάγειος Εμπορική Σχολή, δωρεά του τραπεζίτη Κωνσταντίνου Σαλβάγου. Εβγαζε λογιστές υψηλού επιπέδου οι οποίοι ήταν περιζήτητοι. Επίσης, στη κτίριο του σημερινού γυμνασίου-λυκείου λειτουργούσε η φημισμένη Ζερβουδάκειος Αστική Σχολή, δωρεά του τραπεζίτη Γεωργίου Ζερβουδάκη. Δυστυχώς, οι παραπάνω σχολές έκλεισαν μετά τη φυγή των περισσότερων Ελλήνων από την Αλεξάνδρεια. Το 2009 γιορτάστηκαν τα 100 χρόνια του Ζερβουδακείου και στο προσκλητήριο ανταποκρίθηκαν γεμάτοι συγκίνηση όλοι οι εν ζωή πρώην μαθητές του. Ταξίδεψαν από όλες τις άκρες του κόσμου, όπου ζουν και διαπρέπουν, για να τιμήσουν το λίκνο της ελληνικής παιδείας, μέσα στο οποίο πέρασαν τα καλύτερά τους χρόνια και διαμόρφωσαν ανεξίτηλα την ελληνικότητά τους.

Αρχοντιά. Η μαρμάρινη σκάλα του Ζερβουδάκειου γυμνασίου -λυκείου.

Τα ελληνικά σχολεία της Αλεξάνδρειας είναι ζωντανά, με πολλές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Οι σχολικοί αθλητικοί αγώνες του Ιουνίου στα κλασσικά αγωνίσματα μοιάζουν με μικρές Ολυμπιάδες, στις οποίες τηρείται το αρχαιοελληνικό τελετουργικό με την αφή της φλόγας. Συχνά γίνονται εκδηλώσεις στο σπίτι του Καβάφη, όπου Ελληνες μαθητές απαγγέλουν ποιήματα του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή, όχι μόνο στα ελληνικά, αλλά και μεταφρασμένα στην αραβική και άλλες γλώσσες. Πρόπερσι, στη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας οργανώθηκε μεγάλη εκδήλωση από τη διεθνή οργάνωση "Αναγνώστες του Ομήρου", κατά τη διάρκεια της οποίας μαθητές των ελληνικών σχολείων απήγγειλαν μπροστά σε διεθνές ακροατήριο στίχους της Ιλιάδας και της Οδύσσειας. Μεγάλη επιτυχία είχε και η έκθεση φωτογραφίας των μαθητών, με τον τίτλο "Η Αλεξάνδρεια μέσα από τα μάτια των παιδιών". Φαναράκια από το Ραμαζάνι των μουσουλμάνων, άνθρωποι που πίνουν το τσάι τους σε καφενέδες, τα ζεστά χρώματα του σούρουπου στην παραλιακή λεωφόρο, ήταν μερικά από τα θέματα των φωτογραφιών.

Τα βράδια οι Ελληνες μαζεύονται στο εντευκτήριο της ελληνικής κοινότητας, που βρίσκεται στο "ελληνικό τετράγωνο" της Αλεξάνδρειας. Εκεί συχνά οι καθηγητές και οι μαθητές γλεντούν, σπάζοντας για λίγο τις τυπικότητες. Μια καθηγήτρια μας είπε χαρακτηριστικά: "Συχνά τα παιδιά χορεύουν και τραγουδούν μαζί μας, αλλά το επόμενο πρωί στις τάξεις ξαναμπαίνουν αμέσως στον ρόλο του μαθητή. Δεν εκμεταλλεύονται την εκτός σχολείου οικειότητα και έχουν σέβας στους καθηγητές. Είναι παιδιά από καλή πάστα που γνωρίζουν τα όριά τους".

Εργαστήριο βιολογίας. Θα το ζήλευαν τα καλύτερα σχολεία.

Ασυντήρητα κειμήλια
Οι πολιτιστικές δραστηριότητες που πραγματοποιούν τα ελάχιστα Ελληνόπουλα της Αλεξάνδρειας, δεν επαρκούν για να εξασφαλίσουν τη συνέχεια της ελληνικής εκπαίδευσης στην περιοχή. Χρειάζεται επειγόντως βοήθεια από την Ελλάδα, όχι μόνο οικονομική, αλλά και σε τεχνικό επίπεδο. Για παράδειγμα, μέσα στα ελληνικά σχολεία φυλάσσονται σπάνια βιβλία, χειρόγραφα και αντικείμενα, που τα φθείρει ο χρόνος και η μεγάλη ζέστη. Θα μπορούσαν να δοθούν υποτροφίες σε Ελληνες σπουδαστές των ΤΕΙ με ειδίκευση στη συντήρηση έργων τέχνης, να διασώσουν τα παραπάνω κειμήλια. Δίπλα στα σχολεία βρίσκεται το ελληνικό Κανισκέρειο Γηροκομείο, που εκτός από τους θαλάμους των γερόντων, διαθέτει αυτόνομους χώρους, στους οποίους θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν με ελάχιστο κόστος οι Ελληνες συντηρητές. Οι ίδιοι, θα μπορούσαν να απασχοληθούν και στο ελληνικό νεκροταφείο της πόλης, στο οποίο καταστρέφονται από τον καυτό ήλιο και την άμμο της ερήμου μαρμάρινα γλυπτά μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας. Ακόμα και σήμερα, που η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα της πτώχευσης, υπάρχουν φθηνοί τρόποι διάσωσης της ελληνικής κληρονομιάς, που είναι διάσπαρτη στις χώρες της Μεσογείου. Χρειάζεται όραμα, μυαλό, εθελοντική διάθεση και εμπνευσμένοι χορηγοί, για να συνεχίσει το ελληνικό πνεύμα να ομορφαίνει τον κόσμο.

Προτομή. Ο Μέγας Αλέξανδρος δεσπόζει στο προαύλιο.

Τα Ελληνόπουλα της Αλεξάνδρειας τον τελευταίο καιρό αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα. Εξαιτίας της λαϊκής εξέγερσης στην Αίγυπτο, δραπέτευσαν κακοποιοί από κρατητήρια και φυλακές, οι οποίοι λεηλάτησαν σπίτια και καταστήματα. Οι Ελληνες μαζί με τον ντόπιο πληθυσμό, φυλούσαν βάρδιες έξω από τα σπίτια τους, με μοναδικό οπλισμό ξύλινες μαγκούρες. Τα σχολεία σταμάτησαν να λειτουργούν επί εβδομάδες και χάθηκαν πολλά μαθήματα. Ολοι οι Ελληνες της Αλεξάνδρειας εύχονται να ξημερώσουν καλύτερες ημέρες για την Αίγυπτο και ο φιλήσυχος λαός της να αποκτήσει πρόοδο και ευημερία αντάξια της τεράστιας ιστορικής κληρονομιάς του.

KEIMENO- ΦΩTOΓΡAΦIEΣ: Γιώργος Ζαφειρόπουλος
www.travelpaths.gr

Πηγή ΕΘΝΟΣ

4.9.11

Ολο τον χρόνο μετρούν τα κενά, αλλά οι καθηγητές πάντα λείπουν

Πάνω από πέντε φορές μέσα στη σχολική χρονιά μετράνε τα κενά οι υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας και οι περιφερειακές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης και πάλι... άκρη δεν βγαίνει. Στην Πρωτοβάθμια τα κενά σε νηπιαγωγούς και δασκάλους υπολογίζονται περί τα 1.000, ενώ δεν είναι εύκολος ο προσδιορισμός τους. Το πρόβλημα οφείλεται στο εντελώς ανορθολογικά δομημένο σύστημα του προσωπικού της δημόσιας εκπαίδευσης. Εκπαιδευτικοί πλεονάζοντες σε μια περιοχή, ελλείψεις σε σχολεία διπλανής περιοχής. Πλεονάζον προσωπικό σε πολλές ειδικότητες, όμως στα σχολεία οι διευθυντές διαμαρτύρονται ότι δεν έχουν καθηγητές. Οπως ανέφερε στην «Κ» ο περιφερειακός διευθυντής Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής κ. Ιωάννης Κουμέντος φέτος στην Αττική 1.001 εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων (γυμναστές, ξένων γλωσσών, καλλιτεχνικών μαθημάτων και πληροφορικής) μετακινήθηκαν από τη Δευτεροβάθμια στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, διότι είχαν σχεδόν... μηδενικό ωράριο στα γυμνάσια που υπηρετούσαν. Μάλιστα, υπάρχουν άλλοι περίπου 300 καθηγητές στην ίδια κατάσταση. Από την άλλη, πάνω από 200 διδακτικές ώρες χάθηκαν σε ένα μόνο λύκειο της Αθήνας τις πρώτες δύο εβδομάδες λειτουργίας των σχολείων, λόγω ελλείψεων εκπαιδευτικών. Την ίδια στιγμή σήμερα καθηγητές θα πραγματοποιήσουν διαμαρτυρία στην Δ΄ Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην Αθήνα (στις 12.30 μ.μ.) διότι η διευθύντρια παρουσίασε ονόματα πλεοναζόντων εκπαιδευτικών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν την προοπτική να τοποθετηθούν σε άλλο νομό ή περιφέρεια. «Τα κενά στα σχολεία είναι σαν την κινούμενη άμμο. Υστερα από ένα μήνα μπορεί στην ίδια Διεύθυνση να γίνουν προσλήψεις αναπληρωτών», αναφέρει στην «Κ» ο γραμματέας της ΟΛΜΕ κ. Θέμης Κοτσυφάκης. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ» μετά την ολοκλήρωση της φάσης των αποσπάσεων θα γίνουν νέες προσλήψεις αναπληρωτών (ήδη έχουν γίνει 3.500 και υπάρχουν πιστώσεις για άλλες 13.500). Για να κατανοήσουμε το πρόβλημα πρέπει να δούμε πώς γίνονται οι υπηρεσιακές μετακινήσεις των εκπαιδευτικών. Ας μετρήσουμε, λοιπόν, πόσες φορές οι υπηρεσιακοί παράγοντες... μετράνε τα κενά στα σχολεία: –Κάθε χρόνο το υπουργείο μετρά τα κενά για να γίνουν οι μεταθέσεις από τη μία Διεύθυνση Εκπαίδευσης σε άλλη. Οι μετατιθέμενοι υποβάλλουν τις προτιμήσεις τους και τοποθετούνται σε σχολεία, μαζί με όσους εκπαιδευτικούς έχουν ζητήσει αλλαγή θέσης εντός της ίδιας Διεύθυνσης Εκπαίδευσης, που υπηρετούν. – Το υπουργείο κάνει νέα μέτρηση των κενών για να γίνουν οι αποσπάσεις από τη μία Διεύθυνση σε άλλη. Οι αποσπασμένοι υποβάλλουν τις προτιμήσεις τους και τοποθετούνται από το υπηρεσιακό συμβούλιο. Αυτό γίνεται δύο με τρεις φορές. – Μετράνε πάλι τα κενά και γίνονται οι αποσπάσεις εντός κάθε Διεύθυνσης Εκπαίδευσης. – Μετράνε πάλι τα κενά και αρχίζει η μεταφορά καθηγητών που δεν συμπληρώνουν το ωράριό τους σε κοντινά σχολεία, ώστε να συμπληρώνουν το ωράριό τους σε δύο ή και τρία διαφορετικά σχολεία. Αρχίζει παράλληλα και η πρόσληψη αναπληρωτών και ωρομισθίων, που πρέπει να καλύψουν όσες τρύπες υπάρχουν, γιατί οι διορισμοί έχουν ελαχιστοποιηθεί. Η διαδικασία αυτή ξεκινά τον Νοέμβριο κάθε έτους με την υποβολή των αιτήσεων μεταθέσεων και ολοκληρώνονται τα πρώτα δύο βήματα το καλοκαίρι από τον Ιούνιο μέχρι τον Ιούλιο. Φέτος οι αποσπάσεις από μία Διεύθυνση Εκπαίδευσης (π.χ. από Καβάλα) σε άλλη Διεύθυνση Εκπαίδευσης (π.χ. Δράμα) ανακοινώθηκαν από το υπ. Παιδείας στις 31 Αυγούστου. Υπήρξε Αθηναίος εκπαιδευτικός που έχει οργανική θέση στην Καστοριά και έπρεπε να παρουσιαστεί στη θέση του την 1η Σεπτεμβρίου. Ετσι, ενώ ξεκίνησε για Καστοριά στον δρόμο έμαθε ότι πήρε απόσπαση για Αθήνα και γύρισε πίσω. «Είναι αδύνατο» «Οταν το δεύτερο από τα τέσσερα βήματα ολοκληρώνεται στις 31 Αυγούστου, εννέα μήνες μετά την έναρξη της διαδικασίας, πώς τα άλλα δύο βήματα θα γίνουν μέσα σε 10 μέρες;» αναρωτιέται, μιλώντας στην «Κ» ο εκπαιδευτικός-ερευνητής κ. Στράτος Στρατηγάκης. «Αδύνατο να γίνουν» είναι η εύλογη απάντηση. Μέσα σε όλο αυτό το χάος υπάρχουν και μερικοί άνθρωποι που τρέχουν πανικόβλητοι, προσπαθώντας να κάνουν το σύστημα να πάρει μπρος επιταχύνοντας τις διαδικασίες όσο περνάει από το χέρι τους. Φυσικά κάποιοι άλλοι κάθονται ξέγνοιαστοι στα γραφεία τους… Του Απόστολου Λακασά Πηγή Καθημερινή 29.9.2011

Να γίνουν πρότυπα σχολεία στο κέντρο

Τα προβλήματα της Αθήνας ή οποιασδήποτε μεγαλούπολης δεν λύνονται με αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις και αναπλάσεις, με αυτοκινητόδρομους και νέα εμβληματικά κτίρια. Αν το ζήτημα στην Αθήνα είναι η εγκατάλειψη του κέντρου και η πλήρωσή του από μετανάστες, τότε θα πρέπει να εργαστείς επάνω στους μετανάστες και στην ταχεία ενσωμάτωσή τους. Χρειάζεται όμως και ευρηματικότητα, ενδεχομένως και ορισμένες κινήσεις-κλειδιά, όπως η δημιουργία εξαιρετικών σχολείων στο κέντρο. Ο διάσημος καθηγητής Αρχιτεκτονικής στο ΜΙΤ Julian Beinart, μιλώντας στην «Κ», εκφράζει την αισιοδοξία του για την αναστροφή της τάσης υποβάθμισης του κέντρου της Αθήνας και εκτιμά ότι η πόλη δεν έχει ανάγκη να επανεφεύρει τον εαυτό της, έχοντας το πλεονέκτημα να ανήκει στο πάνθεον των ιστορικών πόλεων του κόσμου. Ο Julian Beinart βρέθηκε πριν από λίγες ημέρες στην Αθήνα, προσκεκλημένος της Σχολής Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ, για να μιλήσει σε συμπόσιο που οργανώθηκε στη μνήμη της καθηγήτριας Αρχιτεκτόνων Πολυξένης Κοσμάκη, που έφυγε πρόωρα από τη ζωή πριν από ένα έτος. Η συζήτηση ξεκινάει από την ταχεία υποβάθμιση του κέντρου της Αθήνας και την αμερικανική εμπειρία. «Δυστυχώς, σε αυτές τις περιπτώσεις, η αρχιτεκτονική και ο πολεοδομικός σχεδιασμός δεν μπορούν να προσφέρουν πολλά», εκτιμά. «Πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο, που σε πολλές αμερικανικές πόλεις εμφανίστηκε ήδη από τη δεκαετία του ’20: η μετακίνηση των κατοίκων έξω από το κέντρο και η πλήρωση του κενού από τα φτωχότερα στρώματα, κυρίως μετανάστες. Πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για μια αναπόφευκτη, σχεδόν νομοτελειακή εξέλιξη στη ζωή μιας πόλης. Στην Αθήνα, απ’ ό, τι φαίνεται, πρέπει να γίνει ένας κύκλος. Στις ΗΠΑ τα παιδιά που μεγάλωσαν στα προάστια επιστρέφουν στο κέντρο. Βαριούνται τα σπίτια των γονιών τους και τη ζωή εκεί, θέλουν τις επιλογές και την ενέργεια της πόλης. Ο κόσμος εκτιμά και πάλι την αστική ζωή, τους μικρούς δρόμους, τα καταστήματα, τη διαφορετικότητα, το «new urbanism». Οι πιο δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές στις ΗΠΑ και στον κόσμο αποθεώνουν τη νεανικότητα της ενήλικης ζωής στο κέντρο των μητροπόλεων». Τι χρειάζεται, λοιπόν, για να επιστρέψει αυτό το κλίμα και στην Αθήνα; Ο κ. Beinart εκφράζει μια άποψη αρκετά διαφορετική απ’ όσα ακούγονται σήμερα στην Ελλάδα για το θέμα. «Τα προβλήματα της πόλης είναι τα προβλήματα των κατοίκων της. Συχνά το ξεχνάμε και τα εξετάζουμε ως διαφορετικά πράγματα. Αν το πρόβλημα είναι η μεγάλη παρουσία μεταναστών, τότε πρέπει η πολιτεία να ασχοληθεί με τους μετανάστες. Συνήθως η πρώτη γενιά μεταναστών “θυσιάζεται”, εργάζεται σκληρά, δεν μαθαίνει τη γλώσσα, δεν ανοίγεται στην τοπική κουλτούρα. Το στοίχημα είναι τα παιδιά τους. Να γίνουν Ελληνες πολίτες, μέρος της νέας ελληνικής κουλτούρας», εκτιμά ο Νοτιοαφρικανός στην καταγωγή πανεπιστημιακός. «Χρειάζεται επίσης πρότυπα σχολεία στο κέντρο, να μην οδηγούνται οι κάτοικοι σε φυγή γι’ αυτόν τον λόγο». Παρά την –όχι αδικαιολόγητη– απαισιοδοξία που αντίκρισε στους Ελληνες συναδέλφους του, ο Julian Beinart δηλώνει αισιόδοξος για την Αθήνα. «Ναι, θα στοιχημάτιζα στην Αθήνα. Δεν χρειάζεται branding (προώθηση) της πόλης, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, όλοι ξέρουν ποια είναι, έστω κι αν αυτό οφείλεται στο κλασικό παρελθόν της. Αυτό είναι ένα σπάνιο πλεονέκτημα που δεν πρέπει να το ξεχνάτε. Καμία ανερχόμενη ασιατική μεγαλούπολη δεν μπορεί να πάρει τη θέση των ιστορικών πόλεων στη φαντασία των πολλών. Η Αθήνα δεν χρειάζεται τον Rem Koolhaas ή την Zaha Hadid για να «μπει στον χάρτη». Οι πραγματικά σημαντικές πόλεις, όπως το Παρίσι και η Νέα Υόρκη, δεν βασίζουν τη φήμη τους στα τοπόσημα. Οι πόλεις φτιάχνονται από την ποιότητα του αστικού περιβάλλοντος (urbanism), την ποιότητα του να είσαι εκεί, τη συλλογική μνήμη της πόλης, την κουλτούρα, το φαγητό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η Αθήνα δεν ακολούθησε αυτό το μονοπάτι. Η Ελλάδα έχει μια ιστορική κουλτούρα, έχει παράδοση, πάντα κέρδιζε πολλά ως σταυροδρόμι ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση. Η Τουρκία τα τελευταία χρόνια προωθεί τον εαυτό της σε αυτό το σταυροδρόμι, νομίζω όμως ότι η Ελλάδα είναι πιο κοντά σε αυτήν την πραγματικότητα». Μέγιστη απειλή η κλιματική αλλαγή Θέμα του συμποσίου, στο οποίο ο Julian Beinart ήταν κεντρικός ομιλητής, ήταν η μεταβαλλόμενη σχέση πόλης και φύσης. «Τα πράγματα έχουν αλλάξει», σημειώνει ο κ. Beinart. «Σήμερα, για πρώτη φορά από το 5.000 π. Χ., ζούμε σε ένα περιβάλλον που απειλεί την επιβίωσή μας ως είδος. Η κλιματική αλλαγή είναι ένα πρόβλημα με ανυπολόγιστες συνέπειες, στο οποίο δυστυχώς ακόμα και στις ΗΠΑ δεν δίνεται ακόμα η δέουσα προσοχή. Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική έχει πολλά να προσφέρει, χρειάζεται όμως και μια παγκόσμια συμφωνία». Η κλιματική αλλαγή θα επηρεάσει, αναπόφευκτα, και την εξέλιξη των μεγαλουπόλεων. «Το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε παράκτιες περιοχές και επομένως μεγάλες μάζες πληθυσμού θα αναγκαστούν σε μετακίνηση μέσα στον επόμενο αιώνα. Εκτιμώ ότι η κλιματική αλλαγή θα οδηγήσει σε μια μετανάστευση χωρίς προηγούμενο. Αν θεωρούμε, λοιπόν, σήμερα ότι αντιμετωπίζουμε έντονο μεταναστευτικό πρόβλημα, μπορεί να μην έχουμε δει τίποτα». Συνεπώς, για τον καθηγητή του ΜΙΤ, η συζήτηση για την κλιματική αλλαγή αφορά ουσιαστικά την αντιμετώπιση της φτώχειας στον Τρίτο Κόσμο και στις αναπτυσσόμενες χώρες. «Η συζήτηση περί αειφορίας έχει γίνει της μόδας. Αειφορία για ένα μεγάλο κομμάτι του πλανήτη είναι απλά η επιβίωση. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να συζητάμε για τις πόλεις μας σαν να πρόκειται να τις κλείσουμε σε τείχη».

Πηγή Καθημερινή 12.6.2011

Σταφίδες με φυτοφάρμακο στα σχολεία

Υπολείμματα απαγορευμένου φυτοφαρμάκου εντοπίστηκαν σε αποξηραμένη σταφίδα που μοιράστηκε στα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία, στο πλαίσιο ευρωπαϊκού προγράμματος που χρηματοδοτείται με 2.221.083 ευρώ (τα μισά κονδύλια προέρχονται από τον κρατικό προϋπολογισμό) για την προώθηση της κατανάλωσης φρούτων από μαθητές. Αν και οι ποσότητες που ανιχνεύθηκαν δεν είναι άμεσα τοξικές για τους μικρούς μαθητές, σοβαρά ερωτήματα εγείρονται όσον αφορά τους ελέγχους που θα έπρεπε να έχουν πραγματοποιηθεί, αλλά και την προέλευση του προϊόντος.

Πώς βρέθηκε μη εγκεκριμένο φυτοφάρμακο στις σταφίδες; Εγιναν οι απαραίτητοι έλεγχοι; Και αν ναι, γιατί το προϊόν διανεμήθηκε στα σχολεία; Πώς πιστοποιείται ότι οι σταφίδες είναι Προϊόν Ολοκληρωμένης Διαχείρισης, όπως επιβάλλεται σύμφωνα με την υπουργική απόφαση που εξέδωσε το ίδιο το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης; Και γιατί τα φρούτα και τα λαχανικά διανεμήθηκαν το τελευταίο δεκαήμερο του σχολικού έτους χωρίς καμία προετοιμασία ώστε να διασφαλίζεται η αποδοτικότητα του προγράμματος; Να σημειωθεί ότι η διαδικασία διανομής στα σχολεία Αττικής είναι σε εξέλιξη από την προηγούμενη εβδομάδα.

Με αφορμή το θέμα που έχει προκύψει με τα μολυσμένα λαχανικά από ισπανικά κτήματα, το οποίο έχει αναστατώσει την Ε. Ε., αναλάβαμε την πρωτοβουλία να πραγματοποιήσουμε δειγματοληψίες στα φρούτα και λαχανικά που αυτές τις ημέρες μοιράζονται στα δημόσια και ιδιωτικά δημοτικά σχολεία. Στους εργαστηριακούς ελέγχους που πραγματοποιήθηκαν (τα αποτελέσματα, καθώς και τα στοιχεία του εργαστηρίου όπου στάλθηκαν τα δείγματα, βρίσκονται στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου) ανιχνεύθηκε η τοξική ουσία Pirimiphos methyl που χρησιμοποιείται για τον «καθαρισμό» των αποθηκών όπου φυλάσσονται σιτηρά. Ωστόσο, το συγκεκριμένο φάρμακο δεν έχει εγκριθεί για χρήση σε χώρους όπου αποθηκεύεται σταφίδα, γεγονός που σημαίνει ότι δεν έχουν γίνει οι αναγκαίες τοξικολογικές δοκιμές για την επίδραση που μπορεί να έχει στην ανθρώπινη υγεία –και δη σε μικρούς μαθητές– η χρήση του.

Οπως αναφέρεται στην υπουργική απόφαση (αριθμός 13637, ημερομηνία δημοσίευσης 27 Ιανουαρίου 2011) που αφορά στην εφαρμογή του προγράμματος για την προώθηση της κατανάλωσης φρούτων στα σχολεία για το σχολικό έτος 2010-2011 προβλέπεται δαπάνη ύψους 2.221.083 ευρώ, εκ των οποίων, 1.118.122 ευρώ θα βαρύνουν τον κοινοτικό προϋπολογισμό και το υπόλοιπο 1.099.960 ευρώ τον κρατικό προϋπολογισμό. Οπως επίσης επισημαίνεται στο άρθρο 5 της ίδιας απόφασης, τα προϊόντα που θα διατεθούν πρέπει να είναι Ολοκληρωμένης Διαχείρισης, σύμφωνα με το πρότυπο agro 2. Oι αγρότες που συμμετέχουν σε πρόγραμμα παραγωγής προϊόντων Ολοκληρωμένης Διαχείρισης ακολουθούν συγκεκριμένη διαδικασία παραγωγής με την παρακολούθηση υπεύθυνου γεωπόνου που αποδεικνύει ότι δεν έχουν χρησιμοποιήσει λανθασμένο ή απαγορευμένο σκεύασμα. Με βάση τη νομοθεσία, εφ’ όσον εντοπιστούν υπολείμματα, προβλέπονται σοβαρές συνέπειες, όπως η αφαίρεση του σχετικού πιστοποιητικού Ολοκληρωμένης Διαχείρισης. 

Ακόμα, όπως καθορίζει νέα υπουργική απόφαση (αριθμός 136432, ημερομηνία έκδοσης 24/2/2011) για τον καθορισμό λεπτομερειών όσον αφορά τους ελέγχους και τα δικαιολογητικά πληρωμής για την παράδοση των οπωροκηπευτικών στα σχολεία, κάθε παρτίδα προϊόντος πρέπει να συνοδεύεται με το «δελτίο ανάλυσης υπολειμμάτων φυτοπροστατευτικών προϊόντων». Aν είχε γίνει σχετική ανάλυση, τα υπολείμματα του μη εγκεκριμένου Pirimiphos methyl που οι προαναφερθείσες δειγματοληψίες εντόπισαν θα είχαν ανιχνευθεί. Οπότε ή δεν πραγματοποιήθηκαν οι αναγκαίοι έλεγχοι ή τα αποτελέσματά τους αγνοήθηκαν...

Στα πακέτα που διανέμονται στα σχολεία οι σταφίδες είναι συσκευασμένες σε πλαστικό διαφανές σακουλάκι, χωρίς πάνω στη συσκευασία να αναφέρεται η ημερομηνία παραγωγής, χωρίς να υπάρχει lot number ώστε να μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα ιχνηλασιμότητας που θα δείξει ακριβώς την προέλευση του προϊόντος, αλλά και το «μονοπάτι» που ακολούθησε έως ότου φτάσει στις σχολικές αίθουσες. Δεν γνωρίζουμε, λοιπόν, από πού έγινε η προμήθεια του προϊόντος. Επίσης, πουθενά δεν αναφέρεται ότι πρόκειται για Προϊόν Ολοκληρωμένης Διαχείρισης, όπως καθορίζεται στην υπουργική απόφαση.

Γίνεται φανερό ότι το όλο εγχείρημα είχε στόχο την απορρόφηση κονδυλίων μέσω του συγκεκριμένου προγράμματος, χωρίς ωστόσο να τηρηθούν οι απαραίτητες διαδικασίες και κατά παράβαση της νομοθεσίας.

Aντί μαθήματος, ένα κουτί μήλα

Η «προώθηση της υγιεινής διατροφής» από πρόγραμμα που θα μπορούσε να έχει σημαντική επίδραση στη διαμόρφωση των διατροφικών συνηθειών των μικρών μαθητών (αξίζει να σημειωθεί ότι κατέχουμε τα σκήπτρα στην παιδική παχυσαρκία στην Ευρωπαϊκή Ενωση) κατέληξε στο μοίρασμα μήλων που έχουν συλλεγεί τον Νοέμβριο και από τότε φυλάσσονται σε ψυγεία, πορτοκαλιών και αγγουριών στο τέλος Μαΐου, δέκα ημέρες πριν κλείσουν τα σχολεία.

Οπως σημείωσε χαρακτηριστικά μια μητέρα, «γιατί μας μοιράζουν φρούτα; Παρά την οικονομική κρίση, μπορούμε ακόμα να αγοράσουμε τρία μήλα και μόνοι μας».

Η πρώτη απόφαση για την υλοποίηση του σχεδίου προώθησης της κατανάλωσης φρούτων στα σχολεία, στο πλαίσιο εφαρμογής σχετικού ευρωπαϊκού προγράμματος, δημοσιεύθηκε στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως στις 27 Ιανουαρίου 2011. Ομως χρειάστηκε να περάσουν πέντε μήνες και τουλάχιστον ακόμη 4 εφαρμοστικές υπουργικές αποφάσεις (αναφερόμαστε σε όσες έχουν αναρτηθεί στο Διαδίκτυο) για να ολοκληρωθεί η διαδικασία...

Η καθυστέρηση αυτή ακυρώνει στην πράξη την ουσιαστική αξία του προγράμματος. Κανονικά το «μοίρασμα» των φρούτων έπρεπε να γίνει στο πλαίσιο κάποιου ειδικού μαθήματος, έτσι ώστε οι μικροί μαθητές να δουν τη διαδικασία ως παιχνίδι και να διδαχθούν από αυτή. Ομως οι αργοί ρυθμοί της δημόσιας διοίκησης οδήγησαν στο να μοιραστούν τα κουτιά ελάχιστες μόνο ημέρες πριν λήξει η σχολική χρονιά, προκειμένου μαζί με την ευκαιρία για προώθηση της υγιεινής διατροφής να μη χαθεί και η χρηματοδότηση.

Της Τάνιας Γεωργοπούλου

Πηγή Καθημερινή

5.6.2011

Δεν καταργείται το σχολείο των Πυλών (της Καρπάθου)

Η απόφαση ελήφθη σε κάποιο γραφείο της Περιφερειακής Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Νοτίου Αιγαίου στη Σύρο. Κάποιος υπάλληλος άνοιξε χάρτες, μέτρησε χιλιομετρικές αποστάσεις, τα έβαλε κάτω και τα υπολόγισε και, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, το σχολείο έπρεπε να καταργηθεί. Ομως, εάν κάτι έχει διδάξει η ιστορία του μονοθέσιου σχολείου Πυλών Καρπάθου, είναι ότι τα πράγματα σπάνια μπαίνουν σε κουτιά. Δεν μπορεί, θα το έχουν παρατηρήσει και οι δεκάδες υπουργοί, βουλευτές και τοπικοί άρχοντες, ακόμα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που κατά καιρούς έχουν επισκεφθεί το ακριτικό σχολειό και έχουν φωτογραφηθεί ανάμεσα στους μαθητές του.

Το μικρό σχολείο στην άκρη αυτή του Αιγαίου, στο μικρότερο από τα 12 χωριά της Καρπάθου, τις Πυλές, γνωστό και ως χωριό των Δασκάλων, χάρη στους πολλούς και καλούς εκπαιδευτικούς που παραδοσιακά βγάζουν, από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 βρίσκεται συνεχώς στην επικαιρότητα. Αιτία, το ασίγαστο πνεύμα του δασκάλου π. Καλλινίκου, κατά κόσμον Νικόλαος Μαυρολέων, ο οποίος έφερε το σχολείο στην αιχμή των νέων τεχνολογιών, όταν η Πληροφορική ήταν ακόμα άγνωστη λέξη για τη συντριπτική πλειονότητα των ελληνικών σχολείων. Στο «βιογραφικό» του βρίσκεται η ίδρυση Μαθητικού Συνεταιρισμού, ήδη από το 1989, στο πλαίσιο του οποίου εκδίδεται εφημερίδα και λειτουργούν βιβλιοθήκη με 3.500 τόμους, εργαστήρια ψηφιδωτού, παραδοσιακού κεντήματος, ελεύθερου σχεδίου κ.ά., ενώ από το 1992, οπότε αποφάσισε να εκπαιδευτεί στην Πληροφορική, όλα τα μαθήματα γίνονται με χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών. Σήμερα, οι λιγοστοί μαθητές του δημοτικού σχολείου διατηρούν τα δικά τους μπλογκ, στέλνοντας από αυτή τη γωνιά της Ελλάδας το δικό τους σήμα σε όλο τον κόσμο.

Ομως, τα τελευταία νέα ήταν δυσάρεστα. «Το σχολείο μας κλείνει» έγραψαν τα παιδιά. Πράγματι, στο πλαίσιο των συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων, το υπουργείο Παιδείας αποφάσισε την κατάργηση του δημοτικού Πυλών, όπως και άλλων τριών σχολείων της Καρπάθου. Φυσικά, ουδείς κάθισε με σταυρωμένα χέρια. Δάσκαλος και μαθητές, με τη βοήθεια του φοιτητή και αποφοίτου του μονοθέσιου σχολείου Πυλών Καρπάθου Γ. Κωνσταντινίδη, συνέθεσαν ένα «δυνατό» βίντεο με φωτογραφίες από τα επιτεύγματα του σχολείου, τους «επισήμους» που το έχουν επισκεφθεί και τα βραβεία που έχει αποσπάσει. Το ανέβασαν στο YouTube, και σε ελάχιστες ημέρες, συγκέντρωσε πάνω από 9.000 θεάσεις.

Η δουλειά τους φαίνεται ότι απέδωσε καρπούς. Σε τηλεφωνική επικοινωνία της υπουργού κ. Αννας Διαμαντοπούλου με τον π. Καλλίνικο φέρεται να τον διαβεβαίωσε ότι το σχολείο δεν θα καταργηθεί, αλλά θα μετατραπεί σε τριθέσιο. «Εάν όμως δεν μπει η υπογραφή, δεν είμαι βέβαιος για τίποτα», λέει εκείνος στην «Κ» με το γνωστό του ζωηρό ύφος. «Ας κρατάμε και μια... πισινή».

Της Λίνας Γιάνναρου

Πηγή Καθημερινή

5.4.2011

"Πενθούμε και διαμαρτυρόμαστε για το κλείσιμο του σχολείου μας" έγραψαν οι μαθητές στο blog τους (βλ.εδώ)

Στο παρακάτω βίντεο λίγες εικόνες για το συγκεκριμένο σχολείο:

Σκίτσα : Νέο Λύκειο

Σκίτσο του Ηλία Μακρή - εφμ Καθημερινή 2.4.2011

Η κακοκαιρία και το σχολείο (του P.Armstrong διευθυντή του Βρετανικού σχολείου)

Σε επιστολή του προς την εφμ Καθημερινή ο κ. Peter Armstrong Διευθυντής του Βρετανικού σχολέιου St Catherine's γράφει :

Κύριε διευθυντά

Ακριβώς 12 μήνες μετά, στην Ελλάδα, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα της ζωής στη χώρα είναι το καταπληκτικό κλίμα που απολαμβάνουμε και ο τρόπος ζωής που αυτό συνεπάγεται, καθώς και το γεγονός ότι οι πραγματικές κακοκαιρίες είναι σπάνιες. Ωστόσο, όταν το σχολείο μας ξανάνοιξε μετά την πρόσφατη αργία της Καθαράς Δευτέρας, παρατήρησα μία περίεργη διάθεση που σχετιζόταν με τον υγρό και (πολύ) θυελλώδη καιρό. Μεγάλος αριθμός μαθητών, καθηγητών και γονέων ασχολούνταν κυρίως με το θέμα αν θα έπρεπε καν να είναι ανοιχτό το σχολείο, μέχρι ποια ώρα θα έμενε ανοιχτό και αν θα έπρεπε να ανοίξει την επομένη, εφόσον επιβεβαιώνονταν οι προβλέψεις περί χιονόπτωσης.

Μέχρι τις 12 το μεσημέρι, τα σχολεία του δήμου μας είχαν κλείσει, με την προειδοποίηση ότι πιθανότατα το ίδιο θα συνέβαινε και την επόμενη ημέρα. Το να στείλουμε τους μαθητές μας στο σπίτι στη μέση της ημέρας χωρίς να είναι απολύτως αναγκαίο, προσωπικά μου φάνηκε παράλογο και κράτησα το σχολείο ανοιχτό, σχεδιάζοντας να τηρήσω την ίδια στάση και την επομένη. Αυτό, δηλαδή, μέχρι να με ειδοποιήσουν ότι η επιλογή δεν είναι δική μου και ότι επαφίεται στις δημοτικές αρχές. Δυστυχώς, ο δήμος αποφάσισε στις έντεκα το βράδυ ότι τελικά τα σχολεία θα παραμείνουν κλειστά, κάτι που σήμαινε ότι έπρεπε να αρχίσουμε να παίρνουμε τηλέφωνα για να ειδοποιούμε τους γονείς από τις έξι το πρωί της επομένης. Το υπόλοιπο της ημέρας, ο εκνευρισμός μου μεγάλωσε, καθώς ο ήλιος έλαμπε, ο ουρανός ήταν γαλανός και τα όποια ίχνη χιονιού είχαν εξαφανιστεί έως τις 8.30 το πρωί. Κατά τη γνώμη μου, το σχολείο έπρεπε να είναι ανοιχτό εκείνη την ημέρα.

Οι ανησυχίες μου είναι δύο: Πέρα από την ασάφεια για το τι επρόκειτο να γίνει και το κλείσιμο των σχολείων χωρίς λόγο, ειλικρινά εξεπλάγην από την ευκολία με την οποία ελήφθη η συγκεκριμένη απόφαση και το υποσυνείδητο μήνυμα που στέλνει στους μαθητές μας.

Βέβαια, η ασφάλεια των μαθητών είναι μείζονος σημασίας για όλους εμάς τους δασκάλους και οι διευθυντές έχουμε συναίσθηση των ευθυνών μας σε αυτόν τον τομέα. Επιπλέον, οι γονείς έχουν το δικαίωμα να μη στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο, σε περιπτώσεις μεγάλων κακοκαιριών, αν και η τριακονταετής εμπειρία μου, μου λέει ότι αυτό δύσκολα συμβαίνει.

Οι κοινωνίες δεν σταματάνε να λειτουργούν επειδή φυσάει πολύ, βρέχει πολύ ή ρίχνει λίγο χιόνι και δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για να περάσει αυτό το μήνυμα απ’ ό,τι το σχολείο. Ανάμεσα στα καθήκοντά μας είναι να προετοιμάσουμε τα παιδιά για τις μεγάλες δυσκολίες και τις προκλήσεις της ζωής. Και το αναγκαστικό κλείσιμο των σχολείων υπό τέτοιες συνθήκες δεν συμβάλλει στον σκοπό αυτό.

Peter Armstrong - Διευθυντής του Βρετανικού σχολείου St Catherine’s

Πηγή Καθημερινή

3.4.2011

Γελιογραφίες : Συγχώνευση σχολείων

Σκίτσο του Πετρουλάκη - εφμ Καθημερινή 2.3.2011

Πηγή Καθημερινή
2.3.2011