Η εμπειρία ενός γιατρού στην Αϊτή

Εμεινε δέκα ημέρες, αλλά θα επιθυμούσε πολύ να πήγαινε ξανά. Ο 39χρονος κ. Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης, πλαστικός χειρουργός στο επάγγελμα, βρέθηκε με τους Γιατρούς του Κόσμου στη δοκιμασμένη από τον σεισμό Αϊτή. Γύρισε μόλις την περασμένη Κυριακή, με τις εντυπώσεις ακόμη «νωπές».

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγε εκεί όπου το καθήκον τον καλεί. Εχουν περάσει κοντά έξι χρόνια από τότε που είχε βρεθεί για δύο μήνες στο Ιράκ, πίσω στο 2003. Η τωρινή εμπειρία, όμως, είναι εντελώς διαφορετική, όπως λέει στην «Κ».

Τι ήταν εκείνο που τον έκανε να το αποφασίσει αυτή τη φορά; «Είδα ότι ζητούσαν περισσότερους γιατρούς και λιγότερους δημοσιογράφους». Η απάντηση, αποστομωτική... Η επταμελής αποστολή των Γιατρών του Κόσμου περιελάμβανε, εκτός από τον ίδιο, δύο γυναίκες αναισθησιολόγους και μία βιοπαθολόγο, έναν πνευμονολόγο και άλλον ένα χειρουργό. Μαζί τους μετέφεραν δεκαπέντε κιβώτια φάρμακα.

Η έκταση των περιστατικών σε μια περίπτωση όπως της Αϊτής οδηγεί αναπόφευκτα «στο να αφήσεις σε δεύτερη μοίρα την ειδικότητά σου. Εκεί είσαι απλά γιατρός». Το πρόγραμμα, εξαντλητικό. «Από τις 7 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα εξετάζαμε περίπου 150 με 200 άτομα τη μέρα, παράλληλα με τις επισκέψεις στο νοσοκομείο τρεις φορές την ημέρα. Τα μισά από αυτά ήταν παιδιά, που σχεδόν όλα ήταν κρυωμένα, ενώ το μεγαλύτερο μέρος των περιστατικών ήταν λοιμώξεις και δυσεντερία».

Σε μικρά παιδιά

Ωστόσο, με την ιδιότητά του ως πλαστικού χειρουργού κλήθηκε να αντιμετωπίσει «πολλά περιστατικά τραυμάτων και πληγών σε κάποιες από τις οποίες τα ράμματα δεν έγιναν σωστά ή στον χρόνο που έπρεπε», «από μέτριες έως πιο σοβαρές περιπτώσεις που άγγιζαν τα όρια της σήψης» και μάλιστα σε μικρά παιδιά. Και όλα αυτά, στο πρόχειρο ιατρείο που είχε στηθεί σε ένα βιομηχανικό πάρκο. Ομως και για τους ίδιους οι συνθήκες δεν ήταν οι πλέον εύκολες. Αφ’ ενός έπρεπε να συνηθίσουν στη διαφορά ώρας, που τους έκανε να ξυπνούν στις 3 τα ξημερώματα, αφ’ ετέρου στο τροπικό κλίμα.

Εκεί, σε αυτό το πρόχειρο ιατρείο, τα μέλη της αποστολής έζησαν και μερικές στιγμές χαράς μέσα στη θλίψη, όπως συνήθως συμβαίνει ακόμη και στις μεγαλύτερες τραγωδίες. Μαζί με τους άλλους γιατρούς έφεραν στον κόσμο δύο κοριτσάκια, που φώτισαν με το μήνυμα αισιοδοξίας το απόγευμα και το βράδυ που γεννήθηκαν.

Η ευχάριστη νότα, όμως, δεν παύει παρά να είναι ένα διάλειμμα. «Για τους ανθρώπους αυτούς η πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα σκληρή. Ωστόσο, αισθάνεσαι ότι προσφέρεις. Δεν έχουν πού αλλού να πάνε και η φτώχεια είναι μεγάλη. Φανταστείτε ότι οι μισοί από όσους έρχονταν ήταν ξυπόλυτοι. Ακόμη κι έναν γέροντα που δεν μπορούσε να περπατήσει χρειάστηκε να τον μεταφέρουν σε καροτσάκι οικοδομής». Ο κ. Σαρηγιαννίδης δεν μπόρεσε να μην εντυπωσιαστεί από «την υπερηφάνεια, την αξιοπρέπεια και την ψυχραιμία που επέδειξαν οι γηγενείς σε μια τέτοια δοκιμασία. Ερχονταν για να τους φροντίσουμε και έψελναν ύμνους, ευχαριστούσαν τον Θεό».

Της Ιφιγενειας Διαμαντη


Πηγή Καθημερινή
3.2.2010

Η Πλ. Δεξαμενής στο Κολωνάκι (Μόνο τα Θεοφάνεια καθαρίζεται?)

Γράφει η κ. Σοφία Ζαλοκώστα από την Αθήνα σε επιστολή της προς την εφμ Καθημερινή:

Κύριε διευθυντά

Κάθε χρόνο, τις πρώτες ημέρες του νέου έτους, συνεργεία συντήρησης και καθαρισμού ενσκήπτουν στην περιοχή της πλατείας Δεξαμενής στο Κολωνάκι. Πρώτα βάφουν τους στύλους του φωτισμού και τα καλάθια των σκουπιδιών. Επειτα βάφουν τα παγκάκια ή, αν είναι χαλασμένα, τα αντικαθιστούν, όπως συνέβη φέτος.

Φυτεύουν κάθε χρόνο λουλούδια, που είναι ζήτημα αν επιζούν το πολύ δέκα ημέρες, γιατί όπως τα φυτεύουν και χωρίς καμιά περιποίηση είναι αδύνατον να επιζήσουν.

Τέλος, εμφανίζονται τα συνεργεία που πλένουν με πεπιεσμένο νερό την πλατεία και την γύρω περιοχή. Φέτος είδα τρία βυτία την Τρίτη 5/1 και άλλα τρία το πρωί των Θεοφανίων. Εκείνο το πρωί εκτός από τα βυτία ήρθε και ένα αυτοκίνητο - σκούπα που επί ώρες έκανε βόλτες και καθάριζε το οδόστρωμα που θα πατούσαν τα… επίσημα πόδια των αρχόντων μας, οι οποίοι θα ήταν αναγκαστικά πεζοί και όχι εποχούμενοι των Lexus και των Mercedes.

Ολα τα ανωτέρω θα ήταν αξιέπαινα αν δεν συνέβαιναν μόνον μία φορά τον χρόνο και μόνον προς το θεαθήναι!

Ολο τον χρόνο η περιοχή είναι επιεικώς απαράδεκτη από τη βρώμα. Οι κάδοι των σκουπιδιών δεν επαρκούν και ξεχειλίζουν από σακούλες και χαρτοκιβώτια που πετούν τα εστιατόρια και τα καταστήματα. Το πεζοδρόμιο, κάτω από την πλατεία, που ενώνει την οδό Φωκυλίδου με την οδό Γλύκωνος χρησιμοποιείται από τους οδηγούς των ταξί που σταθμεύουν εκεί, ως υπαίθρια τουαλέτα και μυρίζει «αναλόγως».

Τουρίστες που πηγαίνουν είτε προς το ξενοδοχείο είτε προς τον Λυκαβηττό, έχω δει να φωτογραφίζουν τα... σκουπίδια.

Αυτή είναι η καθημερινή κατάσταση κύριοι «επίσημοι» και όχι αυτή που βλέπετε στις 6 Ιανουαρίου!

Διερωτώμαι, γιατί όλα αυτά τα μέσα που κάθε χρόνο διαπιστώνω ότι υπάρχουν στον δήμο, δεν τα χρησιμοποιούν συχνότερα και να καθαρίζουν την περιοχή γύρω από τους κάδους των σκουπιδιών ή, ακόμα καλύτερα, να πλένουν εκ περιτροπής όλα τα ρυπαρά πεζοδρόμια της Αθήνας;

Πηγή Καθημερινή

15.1.2010

*Στη φωτό η Αδριάνειος Δεξαμενή στο Κολωνάκι (1936)

Σε εποχές λιτότητας

Σε επιστολή του προς την εφμ Καθημερινή ο κ. Νίκος Σιλβέστρος από την Αθήνα γράφει:

Κύριε διευθυντά

Βρέθηκα στον Πολυχώρο Αθηναΐς και βλέποντας ότι υπήρχε μια έκθεση και μια διημερίδα για τον Κηφισό οργανωμένη από τον Φορέα Διαχείρισης του υπό την αιγίδα του ΥΠΕΚΑ (πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ) αποφάσισα να την παρακολουθήσω. Στην αίθουσα υπήρχαν γύρω στα 50 άτομα και από τους χαιρετισμούς κατάλαβα ότι ήταν κυρίως στελέχη της κεντρικής διοίκησης, υπάλληλοι του φορέα, εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και ελάχιστοι πολίτες. Στον προθάλαμο στοίβες τα πολύχρωμα ντοσιέ μπλοκ και στυλό για σημειώσεις, κονκάρδες κ.λπ. περίμεναν ματαίως τους παραλήπτες τους. Κατά τις 7 το απόγευμα παρατέθηκε δεξίωση σε πλαϊνή αίθουσα όπου στρωμένα τραπέζια και πλούσιος μπουφές περίμεναν τους συνδαιτυμόνες. Και αναρωτήθηκα. Σε εποχές τέτοιας λιτότητας ήταν ανάγκη η διημερίδα να γίνει σε ιδιωτικό χώρο, ήταν ανάγκη αντί για καφέ και αναψυκτικά να στρωθεί ολόκληρο τσιμπούσι 7 η ώρα το απόγευμα, ήταν ανάγκη τόσα χαρτιά, τόσα υλικά για τους ελάχιστους που την παρακολούθησαν; Ισως ο φορέας να προσφέρει έργο, αλλά μήπως τα περιττά χρήματα γι’ αυτές τις εκδηλώσεις θα ήταν καλύτερα να διατεθούν αλλού ή να εξοικονομηθούν; Φασούλι το φασούλι λέει ο λαός και αν υπάρχουν πολλά τέτοια φασούλια άντε να ισοσκελίσει ισολογισμό ο κ. Παπακωνσταντίνου ή να πείσει τους πιστωτές μας πως προσπαθούμε να συμμαζέψουμε τις δημόσιες δαπάνες.

Πηγή Καθημερινή

3.1.2010

Ο κύριος Σπύρος ο μικρός, ο μέγας!

Ο κύριος Σπύρος ο μικρός, ο μέγας!
Ο κ. Παν. Χρ. Καραγεώργος, από την Αθήνα, γράφει:

Μέσα από τον ορυμαγδό και τον κουρνιαχτό της επικρατούσας αποδόμησης που βιώνουμε, μου προέκυψε επεισόδιο ανέλπιστο και γι΄ αυτό αξιοσημείωτο. Ζήτησα από ειδικό κατάστημα να μου στείλει έναν τεχνίτη για την εγκατάσταση τηλεοπτικής συσκευής. Πράγματι, ήλθε ο κύριος Σπύρος. Κατόπτευσε τον χώρο, εκτίμησε την κατάσταση και όταν τον ρώτησα τι θα κοστίσει, μου είπε σαράντα (40) ευρώ. Επειτα από δύο ημέρες ήλθε ο κύριος Σπύρος με τα εργαλεία του και τα απαιτούμενα υλικά. Με πολλή επιμέλεια και επιδεξιότητα έκανε τη δουλειά του και επιπλέον ρύθμισε τα κανάλια. Ευχαριστώντας τον, του πρόσφερα τα δύο χαρτονομίσματα των 20 ευρώ. Ανοιξε το πορτοφόλι του και αντί να τα βάλει μέσα, έβγαλε και μου πρόσφερε χαρτονόμισμα των 10 ευρώ. «Τι είναι αυτό;» του λέω «σαράντα δεν είπαμε;». «Ναι» μου λέει «αλλά χρησιμοποίησα λιγότερα υλικά από ό,τι είχα υπολογίσει»!! Εμεινα άναυδος!! Παρά τις φορτικές παρακλήσεις μου, ο κύριος Σπύρος δεν δέχτηκε να πάρει το δεκάρικο, ούτε ως δώρο! Ζήτησα να μάθω τι ήταν αυτός ο ανατρεπτικός πραγματικά επαναστατικός Ανθρωπος που ήταν μπροστά μου. Ηταν μικροσυνταξιούχος του ΙΚΑ, 76 ετών. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας, δούλευε από μικρός. Κάποτε δούλευε συνέχεια 18 ώρες για να αγοράσει ένα φόρεμα, δώρο στην αδερφή του για τον γάμο της. Οι εργοδότες του όχι μόνο δεν του έβαζαν τα ένσημα που έπρεπε, αλλά όταν ζήτησε τη σύνταξή του ανακάλυψε ότι του έβαζαν λιγότερα από ό,τι του έλεγαν. Ο αξιότιμος κύριος Σπύρος, «ο μικρός ο μέγας», με τη στάση ζωής του, μιας ολόκληρης ζωής, διαγράφει, εκμηδενίζει, οικτίρει όλους εκείνους τους offσόρους νομικιστές- «ηθικό είναι το νόμιμο»-, όλους εκείνους τους όψιμους σοφιστές«ο θάνατος της Ηθικής»-, όλα αυτά τα απόβλητα του μεταχουντικού τσουνάμι που μας κατέκλυσαν. Εκάς οι βέβηλοι!

ΠΗΓΗ : TO BHMA
14.10.08

"Μένουμε Ελλάδα", αλλά πως?

«Μένουμε Ελλάδα», αλλά πώς;

Κύριε διευθυντά

Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον τη σύντομη ανακοίνωση του ΕΟΤ για τη νέα διαφημιστική καμπάνια –που αισιοδοξεί να μας πείσει να «μείνουμε Ελλάδα»– έτσι όπως αυτή δημοσιεύθηκε σε οικονομικά φύλλα εφημερίδων ευρείας κυκλοφορίας.

Πέραν του οικονομικού μέρους της, σημείωσα τους στόχους: ενίσχυση του εσωτερικού τουρισμού, τουριστική συνείδηση, εθελοντισμός, πρόγραμμα κοινωνικού τουρισμού.

Κατά τη διάρκεια του φετινού καλοκαιριού, που βαίνει προς τη λήξη του, έτυχε να συζητήσουμε με πολλούς φίλους, Ελληνες και μη, τις εντυπώσεις τους από τα παραθεριστικά θέρετρα όπου βρέθηκαν, τις υπηρεσίες που τους παρασχέθηκαν και την ποιότητα των «διακοπών» τους. Ο απολογισμός, πικρός. Η δυσαρέσκεια μεγάλη. Η απογοήτευση, εμφανής. Η ελπίδα μηδαμινή. Η ουσία, ανυπαρξία τουριστικής συνείδησης.

Χωρίς να απαριθμήσω το πλήθος των ποικίλων, αρνητικών επί το πλείστον, εντυπώσεων, θα ήθελα να παραμείνω στο θέμα της τουριστικής συνείδησης. Αναφερόμαστε σε ποιους; Στους επιχειρηματίες τουρισμού ή στους τουρίστες; Σε αυτούς που δηλώνουν «ειδικοί» να ικανοποιήσουν τις ελπίδες του εκάστοτε «διακόπτοντα» την εργασία ή την καθημερινότητά του, σε αναζήτηση ανάπαυλας ή σε εκείνους που επιδιώκουν την ανάπαυλα; Σε αυτούς που χωρίς γνώση, εκπαίδευση, προσόντα, ικανότητες, δεξιότητες, διάθεση, φιλανθρωπία κόπτονται ότι ασχολούνται με την προσφορά ευχαρίστησης στον συνάνθρωπο, ή στον υποκείμενο, κάθε φορά, στη βιαιότητα της έλλειψης ποιότητας, αισθητικής, ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας;

Η καλλιέργεια τουριστικής συνείδησης, όπως και της εθελοντικής προσφοράς, αφορά πρωτίστως τους επιχειρηματίες τουρισμού. Αφορά εκείνους που επιλέγουν να ασχοληθούν με την παροχή υπηρεσιών προς τον Ευρωπαίο ή κοσμοπολίτη συμπολίτη τους. Με άλλα λόγια, η καμπάνια οφείλει να αναφερθεί σε αυτούς και λιγότερο στον «καταναλωτή». Ο οποίος, επειδή δεν γνωρίζει –δεν τον δικαιώνουμε, αλλά τον δικαιολογούμε, ελλείψει σχετικής παιδείας– ανέχεται, σε βαθμό αντίστοιχο της αγνωσίας ή ημιμάθειας ή μετριοφροσύνης – την κακή ποιότητα τουριστικών παροχών.

Προκειμένου η Ελλάδα να εξελιχθεί σε «τουριστικό προορισμό» πρώτης ανάγκης, απαιτείται επιμόρφωση –ή ακόμη καλύτερα, μόρφωση– όλων όσοι «μεριμνούν και τυρβάζουν» περί των ξενίων παροχών. Η προς αυτήν την κατεύθυνση επένδυση κονδυλίων του ύψους που εξοικονόμησε ο ΕΟΤ μπορεί τότε μόνον να δικαιολογηθεί, αλλά και να δικαιώσει τις επιλογές και αποφάσεις των εκάστοτε αρμοδίων προσώπων.

Βασιλεια Κατσανη / Κηφισιά

Πηγή : εφμ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ