Η χώρα μας στερείται μεταναστευτικής πολιτικής

Σε επιστολή του προς την εφμ Καθημερινή γράφει ο κ. Αγγελος Τσιγκρής

Κύριε διευθυντά

Ηχώρα μας διαχειρίζεται το μεταναστευτικό με την ίδια προχειρότητα και τον ερασιτεχνισμό που τη διακρίνουν και στους άλλους τομείς. Τις συνέπειες της προχειρότητας η κοινωνία μας τις βιώνει με τρόπο δραματικό.

Με το νόμο για την ιθαγένεια, που ψηφίστηκε πρόσφατα από την κυβερνητική πλειοψηφία, η Ελλάδα μετατράπηκε σε πόλο έλξης μεταναστών από την Ασία και την Αφρική.

Εγινε πολύ κακή διαχείριση της υπόθεσης των μεταναστών απεργών πείνας της «Υπατίας», με αποτέλεσμα να ανοίξει ο δρόμος για τη μαζική νομιμοποίηση παράνομων μεταναστών.

Επιτέλους, η χώρα μας θα πρέπει να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους μας ότι: 1) η παράνομη μετανάστευση αποτελεί κοινό πρόβλημα των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.) και συνεπώς χρειάζεται κοινή και ριζική αντιμετώπιση, 2) απαιτείται συνέπεια στην τήρηση των συλλογικών συμφωνιών από όλες, ανεξαιρέτως, τις χώρες που έχουν συνυπογράψει, 3) η Τουρκία θα πρέπει να σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο και τη συμφωνία που συνυπέγραψε το 2001 για την επανεισδοχή μη νόμιμων μεταναστών και 4) να ενισχυθεί –με προσωπικό και μέσα– η Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή (Frontex).

Μεταξύ των προτάσεων που πρέπει άμεσα να υιοθετηθούν από τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. είναι: 1) Η διακοπή των κοινοτικών ενισχύσεων προς τις χώρες προέλευσης που δεν θα επιδείξουν πνεύμα συνεργασίας στη δίωξη των δικτύων που διακινούν λαθρομετανάστες. 2) Η ενίσχυση των ελέγχων. 3) Η στενότερη συνεργασία στο ζήτημα της θεώρησης των διαβατηρίων. 4) Η αύξηση της κοινοτικής βοήθειας προς τα κράτη του μεσογειακού Νότου.

Τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. πρέπει να επιδείξουν πνεύμα συνεργασίας προκειμένου να ληφθούν άμεσα μέτρα: 1) Ενημέρωση των Ευρωπαίων πολιτών σε ζητήματα μετανάστευσης. 2) Περιθωριοποίηση των φαινομένων ξενοφοβίας και ρατσισμού. 3) Ενημέρωση των παραγωγικών φορέων για τη διευκόλυνση της πρόσβασης των νόμιμων μεταναστών στην απασχόληση. 4) Ενημέρωση των νόμιμων μεταναστών σε ζητήματα εργασίας, εκπαίδευσης, υγείας και κοινωνικής ένταξης. 5) Εκπαίδευσή τους και στοιχειώδης εκμάθηση της γλώσσας των κρατών υποδοχής. 6) Υγειονομική περίθαλψη των νόμιμων μεταναστών. 7) Εξέτασή τους για τυχόν μεταφορά μολυσματικών ασθενειών και επιδημιών. 8) Επίλυση του στεγαστικού προβλήματος των νόμιμων μεταναστών και διευκόλυνσή τους στην απόκτηση στέγης. 9) Πάταξη των κυκλωμάτων παράνομης διακίνησης μεταναστών. 10) Θωράκιση των εξωτερικών συνόρων της Ε.Ε. 11) Επαναπροώθηση των παράνομων μεταναστών στις χώρες καταγωγής τους.

Η ταυτόχρονη εφαρμογή του συνόλου των παραπάνω προτάσεων θα μπορούσε να αποτελέσει πειστική απάντηση στη σημερινή απουσία μεταναστευτικής πολιτικής, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αγγελος Τσιγκρης / Δικηγόρος

Πηγή Καθημερινή

6.9.2011

Συνέλαβαν μετανάστες της Υπατίας με κλοπιμαία στο «Ελ. Βενιζέλος»

Με τα κλοπιμαία στις βαλίτσες τους συνελήφθησαν χθες στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» τέσσερις μετανάστες από το Μαρόκο, οι οποίοι επρόκειτο να αναχωρήσουν με αρχικό προορισμό την Τυνησία. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές ήταν ανάμεσα στους μετανάστες που είχαν διαμείνει στο μέγαρο Υπατία. Στην κατοχή τους βρέθηκαν και κατασχέθηκαν, μεταξύ άλλων, τέσσερις φορητοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές, εννέα κινητά τηλέφωνα, τέσσερις φορτιστές κινητών τηλεφώνων που είχαν κλαπεί από σπίτια και οχήματα στην Αθήνα.

 

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

21.7.2011

Αύξηση των ποσοστών χορήγησης ασύλου

Η θετική εξέλιξη την οποία έχει σηματοδοτήσει η λειτουργία των δευτεροβάθμιων επιτροπών ασύλου, η ανθρωπιστική κρίση στους συνοριακούς χώρους κράτησης και τα αυξημένα κρούσματα ρατσιστικής βίας που έχουν καταστήσει εφιαλτική τη ζωή προσφύγων και μεταναστών κυριαρχούν στο κείμενο προτάσεων και διαπιστώσεων της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, στην τελευταία έκθεση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και στην έκθεση της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) που αποτελεί συμβουλευτικό όργανο της Πολιτείας. 

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων η Δευτέρα 20 Ιουνίου, και οι προαναφερόμενοι φορείς και οργανώσεις καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η εύρυθμη λειτουργία των δευτεροβάθμιων επιτροπών ασύλου έχει ήδη αυξήσει θεαματικά τα ποσοστά χορήγησης πολιτικού ασύλου. Οπως σημείωσε και ο επικεφαλής της Υπάτης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα κ. Γ. Τσαρμπόπουλος σε ενημέρωση, «η ποιότητα των διαδικασιών στις επιτροπές, που επανασυστάθηκαν τον περασμένο Φεβρουάριο, δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν. Γίνονται συνεντεύξεις εις βάθος, υπάρχουν διερμηνείς που μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της εξέτασης από τις επιτροπές και οι αποφάσεις, αρνητικές ή θετικές, είναι αιτιολογημένες. Πρόκειται για αυτονόητα στοιχεία στη διαδικασία ασύλου που όμως δεν υπήρχαν στην Ελλάδα».

Περιορισμένη πρόσβαση

Η Υπάτη Αρμοστεία κάνει συγκεκριμένες προτάσεις για την καλύτερη λειτουργία αυτών των επιτροπών. Ομως σημειώνει ότι αυτή η θετική εξέλιξη είναι αποσπασματική, αφού η πρόσβαση στη διαδικασία του ασύλου είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Η Δ/νση Αλλοδαπών στην Π. Ράλλη κάνει δεκτά μόλις 20-30 αιτήματα την εβδομάδα και οι αστυνομικές διευθύνσεις κρατούν όσους θέλουν να κάνουν αίτηση για πολιτικό άσυλο περισσότερο χρόνο υπό επονείδιστες συνθήκες. «Μάλιστα σε ορισμένες αστυνομικές διευθύνσεις έχουν κρατηθεί άτομα που εμφανίσθηκαν οικειοθελώς για να υποβάλουν αίτημα για πολιτικό άσυλο». Απαραίτητη χαρακτηρίζεται η κάλυψη στις αστυνομικές δ/νσεις των ελλείψεων σε πολιτικό προσωπικό, τεχνική, γραμματειακή υποστήριξη και διερμηνείς, αφού το προσωπικό και οι δομές αυτές θα χρησιμοποιηθούν στα κέντρα πρώτης υποδοχής.

Απάνθρωπες σκιαγραφούνται οι συνθήκες κράτησης στην περιοχή του Εβρου, με άνδρες, γυναίκες και παιδιά στοιβαγμένους σε μικρά κελιά, απουσία προαυλισμού και στέρηση ενημέρωσης για τα δικαιώματά τους. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα σε έκθεσή τους, για την περίοδο Δεκέμβριος 2010 - Μάρτιος 2011, διαπιστώνουν ότι πάνω από το 60% των ιατρικών προβλημάτων των κρατουμένων οφείλεται στις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής. «Οι περισσότεροι μετανάστες που περιθάλψαμε δεν ήταν άρρωστοι όταν πρωτομπήκαν στους χώρους κράτησης. Αρρώστησαν επειδή κρατούνταν σε ασφυκτικά γεμάτα κελιά που δεν είχαν κατάλληλο εξαερισμό, που είχαν προβλήματα ύδρευσης και υγιεινής, χωρίς ποιοτικό φαγητό και χωρίς καμία δυνατότητα να βγουν έστω και λίγο έξω από τα κελιά», σημειώνει η συντονίστρια του προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα κ. Ιωάννα Περτσινίδου.

Εντονα επικριτικές είναι η Υπάτη Αρμοστεία και η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) όσον αφορά τη στάση της Πολιτείας απέναντι στα φαινόμενα ρατσιστικής βίας. Οπως σημειώνεται, η μη αντιμετώπιση διαπιστωμένων ρατσιστικών πρακτικών «θέτει σε κίνδυνο τους δημοκρατικούς θεσμούς και τον κοινωνικό ιστό». Ο πρόεδρος της ΕΕΔΑ κ. Κ. Παπαϊωάννου, σε συνέντευξη Τύπου με τον κ. Τσαρμπόπουλο, είπε χαρακτηριστικά: «Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περιοχές της χώρας, και όχι μόνο της Αθήνας, που βιώνουν αδιανόητη κατάσταση για την Ελλάδα. Εχουν δημιουργηθεί συνοριακά φυλάκια-checkpoints Charlie», όπως είπε, «όπου κάποιοι αποφασίζουν ποιοι θα περάσουν, για παράδειγμα, από την οδό Ηπείρου. Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί έχει καταλύσει τον ρόλο και την κυριαρχία του κράτους στην ελληνική επικράτεια. Ανθρωποκτονίες, απόπειρες ανθρωποκτονίας, εμπρησμοί σε χώρους λατρείας θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αυτό που πραγματικά είναι: κακουργηματικές πράξεις από εγκληματικά δίκτυα».

Και όσον αφορά την αστυνομία, «σοβαρά ερωτήματα γεννώνται αναφορικά με την ατιμωρησία όσων πρωτοστατούν σε πράξεις ρατσιστικής βίας, ενώ υπάρχουν καταγγελίες για αδράνεια ή ακόμη και ανοχή τέτοιων συμπεριφορών από αστυνομικά όργανα», σημειώνει η Υπάτη Αρμοστεία. Η ΕΕΔΑ θέτει ως επιτακτικό το θέμα της καταγραφής των ρατσιστικών πράξεων και τονίζει την ανεπάρκεια του Γραφείου Αντιμετώπισης Αυθαιρεσιών Αστυνομικών στη διερεύνηση σχετικών υποθέσεων. Μάλιστα, έχει ετοιμάσει πρόταση την οποία αναμένεται να παραδώσει στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χρ. Παπουτσή σχετικά με την αναμόρφωση του γραφείου με βάση το βρετανικό μοντέλο.

Της Μαρίας Δεληθανάση

Πηγή Καθημερινή

18.6.2011

Κατανομή μεταναστών στην περιφέρεια

Εάν υλοποιηθούν τα όσα ανακοινώθηκαν για το κέντρο της Αθήνας, θα υπάρξει αποτέλεσμα, επισημαίνει ο δήμαρχος Αθηναίων κ. Γ. Καμίνης, μιλώντας στην «Κ», και δεσμεύεται για εφαρμογή των μέτρων που εμπίπτουν στις αρμοδιότητες του δήμου. Παράλληλα, τονίζει ότι για να μην καταρρεύσει η Αθήνα υπό την πίεση της παράνομης μετανάστευσης, χρειάζεται την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση της υπόλοιπης χώρας για κατανομή του βάρους.

- Είστε ικανοποιημένος από τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση για το κέντρο της Αθήνας, κυρίως τα μέτρα αστυνόμευσης; Θα αποδώσουν;

- Ανακοινώθηκαν πολλά μέτρα: πολεοδομικά, κοινωνικής πρόνοιας, αστυνομικά. Εάν εφαρμοστούν, θα έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι μέτρα ανακοινώνονται, αλλά δεν υλοποιούνται. Από την πλευρά του δήμου, σε ό,τι έχω δεσμευθεί, θα το υλοποιήσουμε.

- Μήπως με τις αστυνομικές επιχειρήσεις, απλώς θα «μεταφέρουμε» το πρόβλημα σε άλλες γειτονιές, εκτός κέντρου;

- Πρέπει να λειτουργήσουν κέντρα υποδοχής, προκειμένου να μεταφέρονται εκεί όσοι είναι παράνομοι, να συλλαμβάνονται και να απελαθούν. Θα πρέπει να καμφθούν οι αντιστάσεις των τοπικών κοινωνιών για να γίνουν κέντρα υποδοχής. Να μοιραστούμε το πρόβλημα. Οπως ως χώρα ζητάμε από την Ευρώπη κατανομή του βάρους της παράνομης μετανάστευσης, έτσι και η Αθήνα ζητάει τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη της υπόλοιπης χώρας.

- Εχει μεταβληθεί η στάση σας απέναντι στο μεταναστευτικό πρόβλημα από τότε που αναλάβατε δήμαρχος;

- Καθόλου. Συνεχίζω να υποστηρίζω αυτά που υποστήριζα και πριν. Ως προς τους νόμιμους μετανάστες, να προχωρήσουν με ταχύτητα οι διαδικασίες ένταξης και ενσωμάτωσης. Οι παράνομοι, όμως, όπως η νομοθεσία ορίζει, θα πρέπει να επιστρέψουν στις χώρες προέλευσης. Η χώρα μας δεν μπορεί ούτε δουλειά να τους προσφέρει ούτε υπάρχει δυνατότητα μαζικών νομιμοποιήσεων.

- Εσείς προσωπικά περπατάτε άνετα στις γειτονιές γύρω από το δημαρχείο;

- Κυκλοφορώ άνετα, αλλά δεν αισθάνομαι καθόλου ευχάριστα. Καταλαβαίνω απόλυτα το πρόβλημα που βιώνουν οι άνθρωποι όταν πέφτει το σκοτάδι και πρέπει να κυκλοφορήσουν χωρίς την αστυνομική προστασία που έχω εγώ. Κατανοώ τις εκκλήσεις και τα παράπονά τους προς τον δήμο, παρά το ότι γνωρίζουν ότι συχνά δεν αφορούν αρμοδιότητές του. Ο δήμος ό,τι μπορεί, θα το πράξει. Θα φροντίσει η πόλη να είναι καθαρή και φωτισμένη.

- Στο θέμα των διαδηλώσεων, ποια θα είναι η πρότασή σας;

- Ανέλαβα την πρωτοβουλία για τη συγκρότηση επιτροπής συνταγματολόγων με αντικείμενο τη σύνταξη ενός προσχεδίου, το οποίο θα υλοποιεί την επιταγή του Συντάγματος. Το πολιτικό σύστημα έχει απόσχει να κάνει τη δουλειά του σε αυτό το θέμα από το 1975 και μετά. Πρέπει να διασφαλισθεί η ελευθερία των συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, αλλά με σεβασμό στα δικαιώματα των άλλων.

- Ενας Συνήγορος του Πολίτη μπορεί να γίνει δήμαρχος του «νόμου και της τάξης»;

- Αν είναι να γίνει «σερίφης», όχι. Η θητεία του Συνηγόρου του Πολίτη, που έχει ως βασική αρχή την προάσπιση των δικαιωμάτων, δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για να είναι κάποιος καλός δήμαρχος, αποτελεί, όμως, καλό εφόδιο.

Της Δώρας Αντωνίου

Πηγή Καθημερινή

Δημ. Παπαδημητρίου : "Η Ελλάδα δεν ελέγχει τα σύνορά της"

Η Τουρκία κρατά το κλειδί της αντιμετώπισης της αθρόας λαθρομετανάστευσης που απειλεί την Ελλάδα, τονίζει σε συνέντευξή του στην «Κ» ο Ελληνοαμερικανός πρόεδρος του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής των ΗΠΑ, Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο οποίος υπογραμμίζει τον σημαντικό ρόλο που αρχίζει να διαδραματίζει η Frontex, τη δημιουργία της οποίας είχε προτείνει ο ίδιος στην Ε. Ε. το 2004.

Στη συζήτηση που έγινε στο γραφείο του που βρίσκεται λίγα τετράγωνα από τον Λευκό Οίκο, ο κ. Παπαδημητρίου επισημαίνει τα τεράστια κενά της Ελλάδας σε θεσμούς και υποδομές, αλλά επικρίνει και τους ισχυρούς της Ευρώπης που δεν έχουν στηρίξει οικονομικά χώρες, οι οποίες δέχονται τεράστια κύματα λαθρομεταναστών παρότι πρόκειται για πρόβλημα που απειλεί όλη την Ευρώπη.

- Κινδυνεύει η Ελλάδα να τεθεί εκτός συνθήκης Σένγκεν;

- Παρά τη βελτίωση των ελληνικών αρχών σε συνδυασμό με την πιο ενεργό παρουσία της Frontex, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι πολύ δυσαρεστημένη από τη συνεχιζόμενη εισροή λαθρομεταναστών, αλλά και την απουσία υποδομών. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα δέχεται επικρίσεις και σε ανθρωπιστικό επίπεδο. Χώρες όπως η Σουηδία, η Ολλανδία, η Νορβηγία κ. ά. δυσφορούν επειδή παρέχει πολιτικό άσυλο σε λιγότερο από το 1% των αιτούντων.

- Πώς έρχονται οι λαθρομετανάστες;

- Τους μεταφέρουν οργανωμένα κυκλώματα που βγάζουν τεράστια κέρδη και μάλιστα χωρίς ρίσκο. Οι εγκληματίες απολαμβάνουν τα οφέλη, ενώ οι κίνδυνοι και το κόστος πέφτουν στους μετανάστες.

- Πόσο πρόβλημα είναι για την Ελλάδα;

- Από το 2007 αρχίζει να καταγράφεται εισροή από Πακιστάν, Μπανγκλαντές, Ιράν, και άλλες χώρες της περιοχής, ενώ τελευταία έρχονται και πολλοί Αφρικανοί που δύσκολα επαναπατρίζονται. Η Ελλάδα ήταν εντελώς απροετοίμαστη για τέτοιου μεγέθους εισροή και δεν μπόρεσε να τη διαχειρισθεί. Ερχονται από τον Εβρο και τα νησιά, όχι από τον Νότο. Η Τουρκία συνεργάζεται πολύ καλά με τα κυκλώματα μεταφοράς και όσο η Ευρώπη δεν ανταποκρίνεται στις ενταξιακές της προσδοκίες το πρόβλημα θα εντείνεται.

- Θα βοηθούσε η ομαλοποίηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων;

- Οι Τούρκοι δεν ενδιαφέρονται τόσο για τις καλές σχέσεις με την Ελλάδα, όσο για την ένταξή τους στην Ε. Ε.

- Αρα, η Ελλάδα «πληρώνει» την ευρωτουρκική διαμάχη;

- Ναι. Η Τουρκία χρησιμοποιεί τη λαθρομετανάστευση ως διαπραγματευτικό χαρτί και το πληρώνει η Ελλάδα. Το κλειδί είναι η Τουρκία. Μόνο αυτή μπορεί να διαμηνύσει στα οργανωμένα κυκλώματα να σταματήσουν τη μεταφορά λαθρομεταναστών μέσω Ελλάδας. Ο Παπανδρέου κατανοεί το θέμα και το έχει θέσει στον Ερντογάν. Πάντως, η οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας είναι θετική εξέλιξη, γιατί «συγκρατεί» μετανάστες, ενώ σε δέκα χρόνια ίσως να μην χρειάζεται τόσο την Ε. Ε. και όλα θα αλλάξουν.

- Τι ποσοστό λαθρομεταναστών εισέρχεται στην Ε. Ε. μέσω Ελλάδας;

- Η τεράστια πλειοψηφία. Το 90%. Ο απόλυτος αριθμός είναι πάνω από 100 χιλιάδες ετησίως. Τελευταία μειώνεται, πρωτίστως λόγω Frontex, αλλά και της βελτίωσης των ελληνικών αρχών. Το πρόβλημα δημιουργήθηκε σταδιακά, και μάλιστα επί Ν. Δ., μιας συντηρητικής κυβέρνησης που θα περίμενε κανείς να είναι πολύ αυστηρή. Βεβαίως, ο αρμόδιος υπουργός, ο κ. Παυλόπουλος, ήταν περισσότερο «φιλόσοφος» και προσπαθούσε να δει όλες τις διαστάσεις του προβλήματος που, όμως, αποδείχθηκε τεράστιο και εξελίχθηκε ταχύτατα.

- Οι χειρισμοί του ΠΑΣΟΚ;

- Ούτε η σημερινή κυβέρνηση γνώριζε τι έπρεπε να κάνει. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν ελέγχει στον επιθυμητό βαθμό τα σύνορά της, αλλά δεν έχει και τις απαραίτητες υποδομές για τον τεράστιο αριθμό που δέχεται. Εάν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιος πρέπει να λάβει πολιτικό άσυλο, ποιος πρέπει να μείνει προσωρινά και ποιος όχι, αδυνατείς να αποφασίσεις ποιος πρέπει να επαναπατρισθεί. Η τρίτη κατηγορία είναι με διαφορά η μεγαλύτερη, αλλά δεν μπορείς να τους απομακρύνεις εάν προηγουμένως δεν έχεις δημιουργήσει τους αναγκαίους θεσμούς, υποδομές και διαδικασίες υποδοχής, εξέτασης και έγκρισης.

Συνεργασία με Frontex

- Πόσο βοηθά η Ε. Ε.;

- Η Ε. Ε. δεν βοηθά τα κράτη-μέλη. Η ιδέα της Frontex τέθηκε στο τραπέζι το 2004 από εμάς, στη διάρκεια της ολλανδικής προεδρίας με την οποία συνεργαζόμασταν. Διοργανώσαμε δύο μεγάλες υπουργικές συνόδους, μία για τη μετανάστευση, όπου καταθέσαμε τη σκέψη της δημιουργίας μιας δύναμης, όπως η Frontex, και μία τον Νοέμβριο για την ενσωμάτωση η οποία ήταν και η πρώτη του είδους. Πολλοί ήταν τότε αντίθετοι στην ιδέα.

- Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα;

- Να περιορίσει την εισροή σε συνεργασία με τη Frontex, και να αναπτύξει διαδικασίες ταχείας εξέτασης έτσι ώστε να επαναπατρίζονται πολλοί.

- Αρα, μόνη ελπίδα είναι η Frontex;

- Προς το παρόν η Frontex δεν είναι αστυνομία. Μέχρι πριν από 1,5 χρόνο ήταν ουσιαστικά μια γραφειοκρατική διαδικασία. Καθώς ο προϋπολογισμός της υπερδιπλασιάζεται αρχίζει να έχει αποτελέσματα και μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικά πανευρωπαϊκή δύναμη, αλλά οι «μεγάλες» χώρες δεν κινούνται σε πνεύμα αλληλεγγύης και δεν βοηθούν αυτές που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, χρηματοδοτώντας τον επαναπατρισμό.

Αυστηροί νόμοι χωρίς «ευγένειες»

- Ποια είναι η εμπειρία των ΗΠΑ;

- Πρέπει να έχεις ένα συντεταγμένο σύστημα εισδοχής μεταναστών, και να ελέγχεις τα σύνορά σου. Εδώ δεν έχεις τις «ευγένειες» της Ευρώπης. Οι νόμοι είναι αυστηροί. Εάν βρίσκεσαι στη χώρα παράνομα και σε πιάσουμε θα σε διώξουμε και δεν θα μπορείς να ξανάρθεις για δέκα χρόνια. Από την άλλη, σχεδόν 1,7 εκατομμύρια έρχονται νόμιμα και εργάζονται σε πανεπιστήμια, επιχειρήσεις, αλλά και σε χειρωνακτικές εργασίες.

- Πώς εξελίχθηκε η σημερινή κρίση λαθρομετανάστευσης στην Ε. E.;

- Πριν από 10 ή 12 χρόνια η πλειοψηφία όσων προσπαθούσαν να εισέλθουν στην Ευρώπη το έκαναν από το Μαρόκο μέσω Ισπανίας. Η τότε κυβέρνηση πέτυχε να αντιμετωπίσει αυτό το μείζον πρόβλημα με πολύ μεγαλύτερη αστυνομική παρουσία, χρήση νέων τεχνολογιών, αλλά και συμφωνίες διαφόρων ειδών με τους Μαροκινούς. Ξέρετε, τόσο η Ν. Δ. όσο και το ΠΑΣΟΚ αναζητούν την ηθική προσέγγιση, αλλά καμία χώρα δεν χειρίζεται αυτό το θέμα με απόλυτα ηθικό τρόπο. Ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Γαλλία ούτε η Γερμανία. Μετά την ενοποίηση της Γερμανίας οι μετανάστες αυξάνονταν κατακόρυφα. Τον πέμπτο χρόνο η Γερμανία άλλαξε το Σύνταγμά της για να τους σταματήσει. Προσελήφθησαν 5.000 ειδικοί και σε 2,5 χρόνια όλα είχαν μπει στον δρόμο τους.

- Πώς κρίνετε τη νέα νομοθεσία της Ελλάδας για τους μετανάστες;

- Ελλοχεύει ο κίνδυνος η πιο γενναιόδωρη νομοθεσία να προσελκύει περισσότερους μετανάστες. Από την άλλη, συμβολικά δείχνεις στους εταίρους σου ότι πρωτοστατείς με μια πιο ευαίσθητη αντιμετώπιση και αλλάζεις την εικόνα της χώρας σου.

Υπό αναθεώρηση η ζώνη Σένγκεν

Νικος Xρυσολωρας
Μετά το ευρώ, ένας ακόμη βασικός πυλώνας της ενωσιακής διαδικασίας, τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση. Την προσεχή Πέμπτη, το συμβούλιο των υπουργών Εσωτερικών της Ε. Ε. πρόκειται να συζητήσει αλλαγές στη Συνθήκη του Σένγκεν, ενδεχομένως δε και να αποφασίσει την επανέναρξη των διασυνοριακών ελέγχων.
Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με το υφιστάμενο καθεστώς, έλεγχος ταυτότητας και διαβατηρίων διενεργείται μόνο κατά την είσοδο στη ζώνη του Σένγκεν, η οποία περιλαμβάνει 22 κράτη-μέλη της Ενωσης, καθώς και την Ισλανδία, την Ελβετία και τη Νορβηγία. Ετσι, για παράδειγμα, από τη στιγμή που θα εισέλθει κάποιος στην Πολωνία, μπορεί να διασχίσει 3.000 χιλιόμετρα οδηγώντας έως και την Πορτογαλία, χωρίς να συναντήσει κανέναν συνοριακό φρουρό ή να περάσει από οποιονδήποτε έλεγχο. Από το τέλος του 2008, έλεγχος ταυτότητας δεν πραγματοποιείται ούτε καν στα αεροδρόμια, όταν πρόκειται για πτήση που αφικνείται από πόλη εντός της ζώνης Σένγκεν.
Οπως είναι φυσικό, η απόλυτη αυτή ελευθερία κινήσεων θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της διαδικασίας ευρωπαϊκής ενοποίησης. Εντούτοις, μετά τις πρόσφατες εξεγέρσεις στη Βόρεια Αφρική και το μαζικό κύμα εξόδου προσφύγων και μεταναστών που αυτές προκάλεσαν, άνοιξε για τα καλά η συζήτηση της αναδίπλωσης και της επαναφοράς στοιχείων από το προηγούμενο καθεστώς. Αφορμή στάθηκε η δημόσια αντιπαράθεση Ιταλίας και Γαλλίας, η οποία ξεκίνησε με την απόφαση της Ρώμης να χορηγήσει πράσινες κάρτες «για ανθρωπιστικούς λόγους» στους Τυνήσιους πρόσφυγες που κατάφεραν να φτάσουν στις ακτές της. Το Παρίσι αντέδρασε έντονα, καθώς ήταν βέβαιο ότι όλοι σχεδόν οι επωφελούμενοι της παραχώρησης αυτής ήταν Γαλλόφωνοι και θα εκμεταλλεύονταν την ελευθερία κινήσεων που τους παρασχέθηκε για να καταφύγουν στη Γαλλία. Η ένταση εντέλει εκτονώθηκε έπειτα από συνάντηση του Ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι και του Γάλλου προέδρου, Νικολά Σαρκοζί, η οποία κατέληξε στη σύνταξη επιστολής προς την Κομισιόν, με την οποία ζητείτο ουσιαστικά η αναθεώρηση της Συνθήκης του Σένγκεν.
Την περασμένη Τετάρτη, η Επιτροπή αποφάνθηκε, δημοσιοποιώντας δέσμη προτάσεων, η οποία και θα συζητηθεί στο προσεχές συμβούλιο των υπουργών Εσωτερικών της Ενωσης, αλλά και στο θερινό Συμβούλιο Κορυφής, στα τέλη Ιουνίου. Ανάμεσα στα μέτρα που μελετώνται είναι η δυνατότητα επανέναρξης των συνοριακών ελέγχων, ύστερα από έκτακτα γεγονότα, όπως, φέρ’ ειπείν, η εν εξελίξει κρίση στον αραβικό κόσμο. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τους υφιστάμενους κανονισμούς, ένα κράτος-μέλος του Σένγκεν έχει τη δυνατότητα να διενεργεί έκτακτους ελέγχους για διάστημα έως και ενός μήνα, όταν συντρέχουν λόγοι εθνικής ασφάλειας ή διατήρησης δημόσιας τάξης. Η Γερμανία χρησιμοποιεί για παράδειγμα τη συγκεκριμένη διάταξη προκειμένου να εμποδίσει την είσοδο χούλιγκαν από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, πριν από ποδοσφαιρικούς αγώνες. Η Επιτροπή προτείνει ουσιαστικά την επέκταση του εν λόγω μέτρου.
H γαλλική κυβέρνηση προχωρά όμως ένα βήμα παραπέρα, ζητώντας την προσωρινή αναστολή του Σένγκεν σε περιπτώσεις χωρών που δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. «Αν μία ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να φυλάξει τα σύνορά της, τότε το θέμα της προσωρινής εξόδου της από τη ζώνη Σένγκεν δεν θα πρέπει να θεωρείται ταμπού», δήλωσε ο κ. Σαρκοζί, σε συνέντευξή του που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό L’ Express, την Τετάρτη.
Σημειώνεται ότι οι αντιδράσεις δεν αφορούν μόνο την εισροή μεταναστών από τρίτες χώρες, αλλά και τη δυνατότητα πολιτών της Ε. Ε. να μετακινούνται ελεύθερα. Για παράδειγμα, ο αρχηγός της νορβηγικής αστυνομίας δήλωσε αυτή την εβδομάδα ότι το 80% των εγκλημάτων στη Σκανδιναβία διαπράττονται από πολίτες των Βαλτικών -πρώην Σοβιετικών- δημοκρατιών που σήμερα είναι μέλη της Ε. Ε. (Εσθονία, Λεττονία και Λιθουανία) και άρα μπορούν να κινούνται ελεύθερα μέσα στη ζώνη Σένγκεν. Είναι αμφίβολο το κατά πόσον οι στατιστικές επιβεβαιώνουν τις αιχμές του. Οπως είναι αμφίβολο και το κατά πόσον οι 20.000 Τυνήσιοι πρόσφυγες με πράσινες κάρτες θα δημιουργούσαν τόσο μεγάλο πρόβλημα στην Ευρώπη του μισού δισεκατομμυρίου πολιτών. Ωστόσο, οι περισσότερες αναλύσεις συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι οι πολιτικές ηγεσίες της Ε. Ε. προσπαθούν, όπως και στο παρελθόν, να ανασχέσουν την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων στη Γηραιά Ηπειρο, υιοθετώντας τη ρητορική των συγκεκριμένων κομμάτων, σε ζητήματα όπως η μετανάστευση. Η εμπειρία όμως έχει δείξει ότι συχνά πετυχαίνουν το ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο.

Ζυμώσεις για το Δουβλίνο ΙΙ

Της Δωρας Aντωνιου
Η διόγκωση του παράνομου μεταναστευτικού ρεύματος προς την Ευρώπη, ως συνέπεια της κρίσης στη βόρεια Αφρική, δεν μετέβαλε, σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών, ένα βασικό για τη χώρα μας δεδομένο: το 90% των παράνομων μεταναστών που εισέρχονται στην Ευρώπη, εξακολουθούν να συλλαμβάνονται στην Ελλάδα. Αν και η κρίση στη Λιβύη δεν φαίνεται, μέχρι στιγμής, να επηρεάζει τη χώρα μας, καθώς το κύμα παράνομης μετανάστευσης που προκάλεσε, κατευθύνεται, μέσω Τυνησίας, κυρίως προς Ιταλία και Μάλτα, στην Ελλάδα συνεχίζουν με τους ίδιους ρυθμούς να φθάνουν παράνομοι μετανάστες από χώρες της Αφρικής και της Ασίας, μέσω της «παραδοσιακής» οδού, της Τουρκίας.
Η αυξημένη μεταναστευτική πίεση προς την Ευρώπη αναμένεται να συνεχιστεί όσο παρατείνεται η κρίση. Υπολογίζεται ότι στη Λιβύη βρίσκονται εγκλωβισμένοι περίπου 1,5 εκατομμύρια ξένοι εργάτες, οι οποίοι θα επιχειρήσουν, μέσω Τυνησίας, να κατευθυνθούν προς ευρωπαϊκό έδαφος. Και, βεβαίως, όσο η εμπόλεμη κατάσταση συνεχίζεται, αυξάνεται η πιθανότητα ανθρωπιστικής κρίσης και δημιουργίας ενός νέου μεταναστευτικού κύματος, από Λίβυους αυτή τη φορά.
Ενιαίο μέτωποΤα δεδομένα αυτά διαμορφώνουν μια πιεστική πραγματικότητα, εκ της οποίας αναβαθμίζεται στο εσωτερικό της Ε. Ε. η συζήτηση για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης. Το θέμα, που η Ελλάδα έθετε εδώ και καιρό μόνη της σε κάθε ευκαιρία, πλέον βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης. Η Αθήνα προσπαθεί να διαμορφώσει ενιαίο μέτωπο με τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου που αποτελούν πύλες εισόδου των παράνομων μεταναστών, επιμένοντας σε δύο βασικά σημεία: την αναθεώρηση του κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ, προκειμένου να υπάρξει κατανομή της μεταναστευτικής πίεσης σε όλα τα κράτη - μέλη και ενίσχυση της συνδρομής για τη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ε. Ε.
Οπως επισημαίνουν διπλωματικές πηγές, η απόφαση ορισμένων κρατών - μελών να «παγώσουν» στην πράξη την εφαρμογή του Δουβλίνου ΙΙ, το οποίο προβλέπει επιστροφή των παράνομων μεταναστών στη χώρα πρώτης εισόδου, δείχνει ότι εντός της Ε. Ε. ωριμάζει το κλίμα για την αναθεώρηση του κανονισμού. Ωστόσο, οι χώρες του Βορρά εξακολουθούν να εμφανίζονται εξαιρετικά απρόθυμες να υποδεχθούν παράνομους μετανάστες, ώστε να εκτονωθεί η πίεση που υφίστανται οι χώρες του Νότου. Η Αθήνα προβάλλει σε όλα τα αρμόδια όργανα την εξής επιχειρηματολογία για την ανάγκη κατανομής του παράνομου μεταναστευτικού πληθυσμού: η Ελλάδα είναι πρακτικά αδύνατο να εξετάζει σε ετήσια βάση 150.000 αιτήματα χορήγησης ασύλου. Εάν οι παράνομοι μετανάστες και συνακόλουθα τα αιτήματά τους για άσυλο, κατανεμηθούν σε όλα τα κράτη - μέλη, η διαδικασία εξέτασής τους και απόφασης για το ποιοι δικαιούνται άσυλο και ποιοι πρέπει να απελαθούν είναι εφικτό να διεκπεραιώνεται σε εύλογο χρονικό διάστημα. Παράλληλα, με τον τρόπο αυτό θα αυξηθεί η πίεση προς τις χώρες προέλευσης για την επανεισδοχή των μεταναστών, καθώς το σχετικό αίτημα θα υποβάλεται από περισσότερες και ισχυρότερες χώρες.
Οι εισηγήσεις της Κομισιόν για επαναφορά των διαβατηριακών ελέγχων ως μέτρο για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης αντιμετωπίζονται με εύλογο προβληματισμό από τις ελληνικές αρχές. Ουσιαστικά, με τον τρόπο αυτό, όπως ανέφερε και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Χρήστος Παπουτσής σε κλειστή σύσκεψη για το θέμα, εν όψει της επικείμενης περιοδικής αξιολόγησης της χώρας μας ως προς την εφαρμογή των διατάξεων της συνθήκης Σένγκεν, η Ε. Ε., αντί να ενισχύσει τη φύλαξη των εξωτερικών συνόρων και τις προσπάθειες των κρατών - μελών που βρίσκονται στα εξωτερικά σύνορα να αντιμετωπίσουν το ζήτημα, επιστρέφει σε παλαιότερες λογικές και μεθόδους, οι οποίες αμφισβητούν ένα από τα βασικά στοιχεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, την ελευθερία στη μετακίνηση των πολιτών της Ε. Ε.
Διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι εντός της Ε. Ε. η συζήτηση τώρα αρχίζει και πολλές, ετερόκλητες απόψεις θα πρέπει να συγκερασθούν πριν παραχθεί αποτέλεσμα. Οι αποφάσεις αναμένονται στο Συμβούλιο Κορυφής του Ιουνίου, με πρώτο ενδιάμεσο σταθμό τη σύνοδο υπουργών Εσωτερικών, εντός της προσεχούς εβδομάδας.

Πηγή Καθημερινή
8.5.2011

Το Μουσείο Αναγνώρισης Προσφοράς των Ελλήνων στην Αυστραλία

 

Με ελληνικού χορούς τιμήθηκε στην Αυστραλία η η 75η επέτειος του «Roxy Theatre», ενός μεγαλοπρεπούς κινηματογράφου που κτίστηκε από Έλληνες και σήμερα έχει μετατραπεί σε Μουσείο Αναγνώρισης της Προσφοράς των Ελλήνων στην επαρχιακή Αυστραλία.

«Το 1936, τρεις Έλληνες από τα Κύθηρα, οι Πήτερ Φέρος, Εμμανουήλ Αρώνης και Γιώργος Ψάλτης, εμπνεύσθηκαν μια μεγάλη ιδέα να κτίσουν ένα μεγαλοπρεπή κινηματογράφο (αρτ ντεκό), το «Roxy Theatre» και ακόμη το «Roxy cafe» και το «Peters & Co Cafe», όπως είπε ο Γιώργος Πούλος, διαχειριστής του Κυθηραϊκού Ταμείου Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. «Οι τρεις αρχικοί ιδιοκτήτες υπερέβαλαν τους εαυτούς τους» εξήγησε.

«Αποφάσισαν να οικοδομήσουν ένα ξενώνα. Νόμιζαν ότι όταν οι αγρότες θα πήγαιναν στον κινηματογράφο, όλοι τους θα διέμεναν στον ξενώνα για να έχουν ένα πολυτελές Σαββατοκύριακο, φαγητό στο καφέ κλπ.», είπε ο Γ. Πούλος.

Και μπορεί να πτώχευσαν οι πρωτοπόροι Έλληνες αλλά έγραψαν ιστορία. 

«Η κληρονομιά όμως που άφησε πίσω του αυτό το εγχείρημα είναι κάτι σημαντικό σε πολλά επίπεδα. Τα ελληνικά καφενεία άλλαξαν τον ρου της πολιτιστικής ιστορίας της Αυστραλίας και άφησαν μια σημαντική κληρονομιά για την μαγειρική και το πολιτιστικό τοπίο», ανέφερε.

Οι Αρχές της Αυστραλίας, για να τιμήσουν αυτή την προσφορά των Ελλήνων αποφάσισαν να μετατρέψουν το «Roxy» σε μουσείο προς τιμήν τους. Το συγκρότημα «Roxy» αναπαλαιώθηκε πλήρως και εγκαινιάστηκε με κάθε επισημότητα.

Έπαινος στο βιβλίο «Η Ζωή εν Αυστραλία»

Εν τω μεταξύ, το Ίδρυμα Προστασίας της Εθνικής Κληρονομίας της Αυστραλίας (National Trust Heritage) τίμησε πρόσφατα την ελληνική παρουσία στην πέμπτη ήπειρο και την προσφορά της, στην ανάπτυξη και εξέλιξη της χώρας.

Δόθηκε ο κορυφαίος έπαινος στην επανέκδοση ενός ιστορικού βιβλίου που καταγράφει την παρουσία των Ελλήνων στην Αυστραλία, στις αρχές του περασμένου αιώνα.

Το βιβλίο «Η Ζωή εν Αυστραλία» κυκλοφόρησε το 1916 και είναι το πρώτο βιβλίο στην ελληνική γλώσσα που εκδόθηκε στην Αυστραλία. Επανεκδόθηκε πριν δυο χρόνια, αυτή τη φορά τόσο στην ελληνική (στην αυτούσια μορφή του) όσο και στην αγγλική γλώσσα.

Η πρωτοβουλία της επανέκδοσης άνηκε στους Άγγελο Νοταρά, Τζέϊμς Πρινέα και Γεώργιο Πούλο.

Πηγή Το Εθνος

18.4.11

Δύο νεκροί από συμπλοκή στον ΧΥΤΑ Ανω Λιοσίων - Βεντέτα Πακιστανών Αθίγγανων για τα ανακυκλώσιμα υλικά

Δύο άτομα, πατέρας και γιος, από το Πακιστάν έχασαν τη ζωή τους και άλλοι τρεις συμπατριώτες τους τραυματίσθηκαν κατά την διάρκεια συμπλοκής με αθίγγανους στον ΧΥΤΑ Άνω Λιοσίων την Παρασκευή το απόγευμα.

Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές οι πακιστανοί πήγαν την Παρασκευή το απόγευμα στο χώρο της χωματερής για να πάρουν ανακυκλώσιμα υλικά και κυρίως σίδερα.

Τότε τους αντιλήφθηκαν αθίγγανοι που διαμένουν σε καταυλισμό δίπλα στη χωματερή και τους ζήτησαν να απομακρυνθούν απειλώντας τους με καραμπίνες. Στη συνέχεια συνεπλάκησαν και τότε κάποιοι από τους αθίγγανους χρησιμοποιώντας τα όπλα πυροβόλησαν εναντίον των πακιστανών με αποτέλεσμα δυο να σκοτωθούν, ο ένας ηλικίας 40-45 ετών και ο γιος του περίπου 20 ετών, και τρεις να τραυματιστούν. Στη συνέχεια οι δράστες τράπηκαν σε φυγή.

Λίγο αργότερα συμπατριώτες των θυμάτων πήγαν στο σημείο και πυρπόλησαν, για εκδίκηση, τα παραπήγματα όπου έμεναν οι αθίγγανοι.

Αστυνομικές πηγές ανέφεραν πως το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούνταν μικροσυμπλοκές μεταξύ πακιστανών και αθίγγανων, καθώς οι δεύτεροι αντιδρούσαν έντονα στην παρουσία των αλλοδαπών στη χωματερή την οποία θεωρούν «άβατο» και θέλουν να την «ελέγχουν». Παράλληλα αστυνομικοί εξέφραζαν φόβους πως η «βεντέτα» που ξεκίνησε μεταξύ πακιστανών και τσιγγάνων στην περιοχή θα συνεχιστεί.

Πηγή ΤΟ ΒΗΜΑ

11.4.2011

Η ανασφάλεια ερημώνει το κέντρο (της Αθήνας)

Σαν ιός εξαπλώνεται από γειτονιά σε γειτονιά της Αθήνας η ανασφάλεια των πολιτών από τα διαρκώς αυξανόμενα κρούσματα παραβατικότητας (κυρίως κλοπών) στο κέντρο της Αθήνας και πέριξ. Πρόκειται για παρανομία μικρής κλίμακας, καθώς τα σοβαρά εγκλήματα (π.χ. ανθρωποκτονίες, βιασμοί) δεν καταγράφουν αντίστοιχη άνοδο, σύμφωνα με την ενημέρωση που έχει ο δήμος από την αστυνομία.

Ωστόσο, η ανησυχία εντείνεται, καθώς το φαινόμενο των μικροεγκλημάτων είναι και ανεξέλεγκτο και τυφλό, αφού οι δράστες δεν στοχεύουν μόνο στους οικονομικά εύρωστους, αλλά στρέφονται και κατά των πιο φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας. Η αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας των κατοίκων της πρωτεύουσας αποτελεί βασική προϋπόθεση για να μπορέσει ο δήμος να προωθήσει την κεντρική του ιδέα για αναβάθμιση του ιστορικού και εμπορικού κέντρου. Αν δηλαδή η αστυνομία δεν δράσει αποτελεσματικά γύρω από την Ομόνοια και σε συνοικίες όπως το Μεταξουργείο ή κάτω από την Πατησίων, τότε η ιδέα του δημάρχου κ. Γ. Καμίνη περί επιστροφής του κόσμου στο κέντρο δύσκολα θα επιτευχθεί. Ηδη περιοχές όπως η πλατεία Αμερικής, Βικτωρίας, Αττικής έχουν μαζικά εγκαταλειφθεί από τις μεσαίες ηλικίες και κατοικούνται σχεδόν αποκλειστικά από ηλικιωμένους.

Ο δήμος αναζητεί τρόπους να προσελκύσει τη νεολαία. Ιδιαίτερα, επίσης, προβληματίζει τη νέα δημοτική αρχή η εικόνα εγκατάλειψης και παρακμής που εμφανίζει η οδός Σταδίου με μεγάλες ιδιοκτησίες καταστημάτων να έχουν σταματήσει τη λειτουργία τους. «Είναι ζωτικής σημασίας οι παρεμβάσεις για τη βελτίωση της εικόνας της πόλης και η Σταδίου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα», εκτιμά ο σύμβουλος του δημάρχου κ. Κ. Κάρης.

Μία από τις ιδέες του δημάρχου που δεν έχει πάρει το πράσινο φως ήταν αυτή της αξιοποίησης κλειστών ξενοδοχείων της Ομόνοιας για στέγαση φοιτητικών εστιών. Το Ιδρυμα Νεότητας (υπ. Παιδείας) δεν έδειξε το ανάλογο ενδιαφέρον ίσως επειδή χρησιμοποιεί ιδιόκτητα κτίρια.

 Της Ελενας Καρανάτση

Πηγή Καθημερινή

2.3.2011

Η Μικρή Ιταλία...μικραίνει - Οι τελευταίοι Ιταλοί στη Νεοϋρκέζικη γειτονιά "Μικρή Ιταλία"

Το 1950, οι μισοί κάτοικοι της Μικρής Ιταλίας, που συνολικά ανέρχονταν σε 10.000, ήταν ιταλικής καταγωγής. Οι στενοί δρόμοι αυτής της νεοϋορκέζικης γειτονιάς αντηχούσαν από τις παιδικές φωνές και τις μελωδικές κουβέντες που αντήλασσαν οι διερχόμενοι στα ιταλικά. Τότε ο ένας στους πέντε κατοίκους είχε γεννηθεί στην Ιταλία. Η απογραφή του 2000 έδειξε ότι οι Ιταλοαμερικανοί στη γειτονιά ανέρχονταν στο 6% του τοπικού πληθυσμού, ενώ μόνο 44 είχαν γεννηθεί στην Ιταλία. Μισό αιώνα νωρίτερα οι γεννημένοι στην Ιταλία ανέρχονταν σε 2.149 άτομα. Η πιο πρόσφατη απογραφή, του Δεκεμβρίου, υποδεικνύει ότι το ποσοστό των Ιταλοαμερικανών έχει συρρικνωθεί σε λιγότερο από 5%, ενώ ούτε ένας δεν έχει γεννηθεί στην Ιταλία.

Η Μικρή Ιταλία γίνεται όλο και μικρότερη. Η Τσάιναταουν επεκτάθηκε προς Βορράν, το Σόχο προς τη Δύση και μαζί «κατάπιαν» τη γειτονιά των Ιταλών. Σήμερα η καρδιά της ιταλικής κοινότητας της Νέας Υόρκης υπάρχει μόνο στις νοσταλγικές αναμνήσεις των παλαιότερων και στους τουριστικούς οδηγούς. Εκεί που κάποτε υπήρχαν μικρά ιταλικά εστιατόρια, σήμερα βλέπει κανείς διαφημιστικές πινακίδες στα κινεζικά για σπα και ευχές για την κινέζικη πρωτοχρονιά.

Η λέσχη της οικογένειας Γκαμπίνο στον αριθμό 247 της οδού Μάλμπερι έχει μετατραπεί σε μπουτίκ, ενώ πρόσφατα, έως το 2005, ο Βίνσεντ Τζιγκάντε, «νονός» της οικογένειας Τζενοβέζε, περιφερόταν στους δρόμους με μπουρνούζι και παντόφλες υποδυόμενος τον ψυχικώς ασθενή για να αποφύγει τη σύλληψη. Τον περασμένο μήνα απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον εκατό μαφιόζων της Νέας Υόρκης, κανείς από τους οποίους δεν κατοικεί στη Μικρή Ιταλία.

Πέρυσι η Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων, κατά τον σχεδιασμό του χάρτη της περιοχής, δεν χάραξε σαφή όρια ανάμεσα στις δύο γειτονιές.

Σε αυτήν, όμως, τη γειτονιά που εξαφανίζεται, πολλά από τα μικρά «μνημεία της ιστορίας της» επιβίωσαν και γνωρίζουν ιδιαίτερη ακμή χάρη στους τουρίστες και σε αυτό που ο συγγραφέας Νίκολας Πιλέτζι περιγράφει ως «Ιταλούς του Σαββατοκύριακου»: τους εύπορους και ευτραφείς γιους των αδύνατων μεταναστών πατεράδων τους.

Ενα από αυτά τα μνημεία της γειτονιάς είναι το μικρό μπακάλικο της οικογένειας Ντι Πάλο, που άνοιξε το 1903, μία μόλις δεκαετία από το Alleva, το οποίο επαίρεται ότι είναι το παλαιότερο τυροπωλείο των ΗΠΑ, και το κατάστημα της οικογένειας Ντι Φεράρα που άνοιξε τις πόρτες του το 1892. Πέντε γενιές συγγενών εργάζονται σε αυτά τα τρία καταστήματα, αλλά και τα τρία δεν έχουν αρνηθεί την τεχνολογία και πωλούν τα προϊόντα τους και μέσω Ιντερνετ.

Το 1990, διηγείται ο Λου ντι Πάλο, ο άρρωστος πατέρας του κληροδότησε τα κλειδιά της επιχείρησης στην επόμενη γενιά. «Ετσι αποφασίσαμε να γυρίσουμε προς το παρελθόν, προς την ιστορία και τις ρίζες μας, να υιοθετήσουμε τον τρόπο που δούλευαν το μαγαζί οι γονείς, οι παππούδες και προπαππούδες μας. Θελήσαμε να γίνουμε μια οικογενειακή, μια ανθρώπινη επιχείρηση που θα έχει στο κέντρο της τον πελάτη. Εξακολουθούμε να είμαστε ένα μικρό κατάστημα, αλλά ταυτόχρονα είμαστε σημείο αναφοράς, ένας προορισμός στη γειτονιά. 

Ο κόσμος μού λέει: “Τι ωραία. Ακόμα βρίσκεστε εδώ”. Τους απαντώ ότι θα βρίσκομαι εδώ όσο εξακολουθούν να έρχονται», καταλήγει ο Ιταλοαμερικανός επιχειρηματίας.

Του Sam Roberts (The New York Times)

Πηγή Καθημερινή

23.2.2011

Το Μεταναστευτικό : Ευλογία ή κατάρα ;

Το μεταναστευτικό είναι ίσως το κρισιμότερο ζήτημα που αντιμετωπίζει η χώρα μετά την οικονομική ύφεση. Κράτος και κοινωνία καλούνται να ενσωματώσουν χιλιάδες ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές καταβολές, αξίες και δεξιότητες. Δεν είναι τυχαίο πως δυσκολεύονται να το αντιμετωπίσουν ευρωπαϊκές χώρες με μακρόχρονη σχετική εμπειρία, αλλά και κατεξοχήν μεταναστευτικές κοινωνίες (ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς). 

Οι κοινωνικές, οικονομικές και ιδεολογικές διαστάσεις του θέματος είναι τεράστιες και συνδέονται με ένα σύνθετο πλέγμα πολιτικών επιλογών: από τη φύλαξη των συνόρων ώς τις υποδομές για την υποδοχή όσων αιτούνται άσυλο και τις πολιτικές ενσωμάτωσης των μεταναστών στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό. Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι η Ελλάδα έχει καθυστερήσει να διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική, καθώς η ρευστότητα του προβλήματος διαπλέκεται με τη γενικότερη αδυναμία του κράτους και τον πολωμένο χαρακτήρα ενός δημόσιου διαλόγου όπου κυριαρχούν οι κραυγές και περισσεύουν οι αυταπάτες.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια οξεία εκδοχή του προβλήματος. Ενα πρώτο κύμα κυρίως ευρωπαϊκής προέλευσης ακολούθησε την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, οπότε και σύμφωνα με την απογραφή του 2001, 762.000 άνθρωποι εισήλθαν στη χώρα, δηλαδή το 7% του πληθυσμού ή αλλιώς το 9% του εργατικού δυναμικού της Ελλάδας. Το δεύτερο κύμα, που διογκώνεται όλο και περισσότερο, προέρχεται κυρίως από την Ασία και την Αφρική. Από το 2002 έχουν γίνει 883.000 συλλήψεις για παράνομη είσοδο ή παραμονή στη χώρα, 132.524 μόνο μέσα στο 2010!

Παρά τα φυσιολογικά προβλήματα, το πρώτο κύμα απορροφήθηκε χωρίς υπέρμετρους κραδασμούς και τελικά μάλλον ωφέλησε τη χώρα, συνεισφέροντας δυναμισμό και εργατικότητα. Τα παιδιά των Αλβανών που μεγάλωσαν στη χώρα μας δεν ξεχωρίζουν από τους συνομήλικους τους και όταν αριστεύουν ζητούν να υψώσουν την ελληνική σημαία. Είναι, όμως, πολύ αμφίβολο πώς τα πράγματα θα εξελιχθούν με αντίστοιχο τρόπο και για το δεύτερο κύμα, ειδικά εν μέσω οικονομικής κρίσης. Οι πρόσφατοι μετανάστες έχουν ιδιαίτερα χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και περιορισμένες δεξιότητες. Για τους περισσότερους ίσως, η Ελλάδα αποτελεί απλό πέρασμα. Εγκλωβίζονται όμως και γκετοποιούνται, με όλες τις αρνητικές επιπτώσεις που κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

Αντιμέτωποι με το πρόβλημα είναι μια Δημόσια Διοίκηση που αδυνατεί να διευθετήσει κεντρικά ζητήματα, όπως η Δικαιοσύνη ή η Παιδεία και μια κοινωνία τραυματισμένη από την οικονομική ύφεση. Στη δημόσια συζήτηση κυριαρχούν αυταπάτες: από τη μία, όσοι θεωρούν πώς είναι δυνατό να λύσουμε το πρόβλημα, μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα-φρούριο και απελαύνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ενταγμένους ανθρώπους, κάτι που πέρα από αποκρουστικό, είναι ανέφικτο. Από την άλλη, όσοι συγχέουν το συναίσθημα με τη δημόσια πολιτική και θεωρούν πως η χώρα μας υποχρεούται να συνδράμει οποιονδήποτε καταφθάνει στις ακτές της. Οι πρώτοι βλέπουν μόνο ζημιές εκεί που οι δεύτεροι αγνοούν κάθε κόστος. Για τους μεν, η μετανάστευση είναι κατάρα, για τους δε ευλογία. Ταυτόχρονα, καιροφυλακτούν όσοι αντιμετωπίζουν τους μετανάστες ως εξαργυρώσιμη πολιτική αξία, θεωρώντας πως ανακάλυψαν είτε το επαναστατικό προλεταριάτο που δεν παρήγαγε ποτέ η Ελλάδα, είτε τον μπαμπούλα που θα στρέψει τον κόσμο προς στην ακροδεξιά.

Η μετανάστευση όμως έχει δύο όψεις. Οπως έχουν δείξει πολλές οικονομικές μελέτες, η ραγδαία αύξηση του εργατικού δυναμικού συμβάλλει στην επέκταση της παραγωγής σε τομείς που δεν ήταν συμφέροντες με το προϋπάρχον εργατικό κόστος, στην ελάττωση του πληθωρισμού και στην αύξηση του ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος. Συγχρόνως, όμως, προκαλεί συμπίεση των χαμηλών ημερομισθίων, αύξηση της ανεργίας και της οικονομικής ανισότητας, αύξηση της παραοικονομίας και αύξηση των δημοσίων δαπανών που σχετίζονται με την απορρόφηση των μεταναστών από το κοινωνικό σύνολο. Περισσότερο απ’ όλους, θίγονται τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Ταυτόχρονα, κοινωνιολογικές μελέτες έχουν αποτυπώσει τους τεράστιους τριγμούς που προκαλεί η ομαλή ενσωμάτωση όχι μόνο των μεταναστών αλλά, κυρίως, των απογόνων τους. Κάποια προάστια ευρωπαϊκών πόλεων θυμίζουν αμερικανικά γκέτο που παράγουν ισλαμιστές τρομοκράτες.

Εθελοτυφλούμε αν νομίζουμε πως το πρόβλημα θα λυθεί με πρόχειρες και αφελείς διακηρύξεις ανθρωπιστικών προθέσεων, αδιάκριτες και μαζικές νομιμοποιήσεις ή με μέτρα ασφαλείας και μόνο. Η αποτελεσματική διαχείρισή του απαιτεί το ξεπέρασμα τόσο της αδιέξοδης ρητορικής όσο και της πολιτικής της αδράνειας. Εφτασε η ώρα να αποδεχθούμε ένα κομμάτι των μεταναστών ως συμπατριώτες, με τους οποίους θα συμβιώσουμε ισότιμα. Οχι όμως με τους πάντες και όχι δίχως όρους. Αυτό ισοδυναμεί με τη διατύπωση ενός κοινωνικού συμβολαίου που θα περιλαμβάνει σαφή δικαιώματα και υποχρεώσεις και θα στοχεύει στην πλήρη ενσωμάτωση εκείνων των μεταναστών που μπορούν και θέλουν να γίνουν μέλη της ελληνικής κοινωνίας. Συνεπάγεται όμως και τον αποκλεισμό των υποχωρήσεων σε εκβιασμούς και την εφαρμογή αυστηρών μέτρων που θα περιορίζουν ένα ανθρώπινο ρεύμα, το οποίο έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά εισβολής. 

Τελικά, το αν η μετανάστευση θα συμβάλει στην ευημερία της χώρας ή στην κατάπτωσή της εξαρτάται κυρίως από εμάς τους ίδιους.

Των Στάθη Καλύβα και Χάρη Μυλωνά

* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Yale. Ο κ. Χάρης Μυλωνάς είναι επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο George Washington.

Πηγή Καθημερινή

20.2.2011

Επενδυτική βίζα σε εύπορους μετανάστες

Reuters, Bloomberg

Κίνητρα εγκατάστασης από τη βρετανική κυβέρνηση, αύξηση φόρων για τους ήδη διαμένοντες

Aντιφατικά θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τα μηνύματα, τα οποία εκπέμπει η Βρετανία με αποδέκτες τους ξένους πλούσιους κατοίκους της και τους μελλοντικούς εν δυνάμει κατοίκους και επενδυτές. Αφενός, η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον ετοιμάζεται να υιοθετήσει ευνοϊκότερους όρους για τη μετανάστευση πολύ πλούσιων ξένων, με βελτιωμένες «επενδυτικές βίζες». Εν τούτοις, παράλληλα, εξετάζει το ενδεχόμενο να επεκτείνει τη φορολογία που επιβάλλει σε όσους ξένους ζουν ήδη στη χώρα, ώστε να εξοικονομήσει πολύτιμα έσοδα για τα κρατικά της ταμεία (π. χ. σε πανίσχυρους επιχειρηματίες, όπως ο «βασιλιάς» της διεθνούς χαλυβουργίας, Λακσμί Μιτάλ, Ελληνες εφοπλιστές, αλλά και πολλά στελέχη του City του Λονδίνου).

Ειδικότερα, στόχος του υπουργείου Εσωτερικών είναι να διευκολύνει τους πάμπλουτους που ενδιαφέρονται να κατοικήσουν και να επενδύσουν στη Βρετανία. Αξίζει να σημειωθεί ότι η κατηγορία αυτών των ξένων εξαιρείται από τους νέους αυστηρότατους περιορισμούς, οι οποίοι ισχύουν πλέον για τις άλλες μεταναστευτικές ομάδες με προορισμό τη Γηραιά Αλβιώνα. Ηδη έχουν μειωθεί κατά ένα πέμπτο οι εξειδικευμένοι εργαζόμενοι, που οι βρετανικές επιχειρήσεις μπορούν να δεχθούν από χώρες εκτός της Ε. Ε., ενώ φέτος ο αριθμός τους αναμένεται να υποχωρήσει περαιτέρω, σε μόλις χίλιους.

Με τις νέες ρυθμίσεις όσοι επενδυτές κομίσουν στη χώρα 10 εκατ. στερλίνες θα δικαιούνται να αιτηθούν άδεια επ’ αόριστον παραμονής σε 2 χρόνια, 5 εκατ. στερλίνες σε 3 χρόνια και 1 εκατ. στερλίνες σε 5 χρόνια. Σήμερα, όλοι ανεξαιρέτως οι κάτοχοι «επενδυτικής βίζας» πρέπει να διαμένουν τουλάχιστον μία πενταετία, προτού υποβάλουν σχετική αίτηση. Η κυβέρνηση Κάμερον ευελπιστεί να τονώσει με το μέτρο αυτό την οικονομία, και όσοι λάβουν άδεια επ’ αόριστον παραμονής θα έχουν μετά το δικαίωμα να μετακινήσουν τα κεφάλαιά τους εκτός Βρετανίας.

Από την άλλη, όμως, η κυβέρνηση εξετάζει τη διαφοροποίηση του φορολογικού καθεστώτος στο οποίο υπόκεινται όσοι ξένοι ζουν ήδη στη χώρα ως «non-dom» (non domicile residents). Ως «non-dom» θεωρούνταν αρχικά οι Ελληνες εφοπλιστές, οι οποίοι είχαν μεταφέρει την οικογενειακή και επαγγελματική βάση τους στο Λονδίνο αλλά δεν φορολογούνταν πλήρως, καθώς στο μέλλον σκόπευαν να μετοικήσουν πίσω στη χώρα τους. Μέχρι πρότινος η Βρετανία κατέβαλλε προσπάθειες να προσελκύσει τέτοιους ανθρώπους, οι οποίοι προσέφεραν εργασία και δαπανούσαν υπέρογκα ποσά στη χώρα. Την τελευταία διετία, αφότου επιβλήθηκε ετήσιος φόρος της τάξεως των 30.000 στερλινών στους 139.000 «non-dom» που διέμεναν στη Βρετανία, το 2007, ο αριθμός τους έχει μειωθεί στις 120.000 σήμερα. Αβέβαιοι για το μέλλον, τουλάχιστον 25 Ελληνες εφοπλιστές είχαν εγκαταλείψει το Λονδίνο προτού ακόμη εφαρμοστεί το μέτρο, σύμφωνα με αναφορά παραγόντων του ναυτιλιακού κλάδου στο βρετανικό Κοινοβούλιο.

Ο φόρος των 30.000 λιρών επιβλήθηκε το 2008 από την προηγούμενη κυβέρνηση των Εργατικών, υιοθετώντας πρόταση της τότε αντιπολίτευσης των Συντηρητικών. Οι έχοντες καθεστώς «non-dom» επιχειρηματίες και ξένοι υψηλόμισθοι που διαμένουν πάνω από επτά χρόνια στη Βρετανία κατέβαλλαν το εν λόγω ποσό, ώστε να μη φορολογούνται τα εκτός συνόρων περιουσιακά τους στοιχεία στη χώρα. Η σημερινή κυβέρνηση των Συντηρητικών επιδιώκει επέκταση της φορολογίας σε όλους τους ξένους που έχουν αυτό το καθεστώς, ανεξαρτήτως του χρόνου παραμονής τους. Από το 2008 έως σήμερα, ο εν λόγω φόρος συγκέντρωσε μόλις 160 εκατ. στερλίνες, ωστόσο η κυβέρνηση προσβλέπει πλέον σε έσοδα 3,5 δισ. στερλινών, τα οποία σκοπεύει να αξιοποιήσει για τη χρηματοδότηση φορολογικών ελαφρύνσεων σε Βρετανούς πολίτες. Ταυτόχρονα, πολλοί ζάπλουτοι ξένοι μετακομίζουν σε χώρες όπως η Ελβετία, όπου το φορολογικό καθεστώς είναι ευνοϊκότερο.

πηγή Καθημερινή

8.2.2011

Το τέλος της πολυπολιτισμικότητας;

Η είδηση μας έρχεται από το Μόναχο, όπου ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, μιλώντας το περασμένο Σάββατο σε διάσκεψη για την ασφάλεια, ανήγγειλε την αποτυχία του πολυπολιτισμικού μοντέλου, στο οποίο η χώρα του βασίστηκε για την κοινωνική απορρόφηση των μεταναστών από τις χώρες της Κοινοπολιτείας τη δεκαετία του 1970. «Η γνησίως φιλελεύθερη κοινωνία», είπε ο Ντέιβιντ Κάμερον, «πιστεύει σε συγκεκριμένες αξίες τις οποίες προωθεί ενεργά. Ελευθερία του λόγου. Ελευθερία της θρησκευτικής πίστης. Κράτος δικαίου. Ισα δικαιώματα, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Και λέει στους πολίτες της: Αυτά μας προσδιορίζουν ως κοινωνία. Το να ανήκεις εδώ σημαίνει ότι πιστεύεις σε αυτά». 

Στο πλαίσιο αυτού του προβληματισμού, εξήγγειλε, επίσης, τον αυστηρότερο έλεγχο των ισλαμικών οργανώσεων της Βρετανίας, αρκετές των οποίων τυγχάνουν μάλιστα κρατικής χρηματοδότησης: «Ας κρίνουμε αυτές τις οργανώσεις: Πιστεύουν στην οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, περιλαμβανομένων των γυναικών και των ατόμων διαφορετικής θρησκείας; Πιστεύουν στην ισονομία; Πιστεύουν στη δημοκρατία και στο δικαίωμα των πολιτών να εκλέγουν την κυβέρνησή τους; Ενθαρρύνουν την ενσωμάτωση ή τον κοινωνικό διαχωρισμό;»

Στην βρετανική κοινωνία, τίποτε από αυτά που είπε ο Κάμερον δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία, έστω και αν η θέση του προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις από την αριστερή πτέρυγα των Εργατικών. Η αντίστροφη μέτρηση για το πολυπολιτισμικό μοντέλο ξεκίνησε την επαύριο των βομβιστικών επιθέσεων της 7ης Ιουλίου 2005, όταν οι Βρετανοί είδαν κατάπληκτοι ότι οι βομβιστές, που είχαν προκαλέσει τον θάνατο 52 ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων 600, ήταν όλοι τους πακιστανικής καταγωγής, γεννημένοι στη Βρετανία και, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, έδειχναν πλήρως ενσωματωμένοι στην κοινωνία της.

Τι πήγε στραβά σε μια κοινωνία που υπερηφανευόταν για την ανεκτικότητα της προς το διαφορετικό, όπως η βρετανική; Το πρόβλημα ανάγεται στον ηθικό σχετικισμό που επικράτησε τις τελευταίες δεκαετίες, σύμφωνα με τον σερ Τζόναθαν Σακς, καθηγητή της Φιλοσοφίας στο επάγγελμα και Αρχιραββίνο της Βρετανίας. Στο βιβλίο που εξέδωσε το 2007, με τον τίτλο «Το σπίτι που χτίζουμε μαζί: Αναδημιουργώντας την κοινωνία», ο Σακς παραθέτει σκέψεις που αφορούν όχι μόνον τους Βρετανούς, αλλά και τη δική μας κοινωνία:

«Τι συμβαίνει όταν χάνουμε την κοινωνική συναίνεση για ζητήματα ηθικής; Η ηθική υποβιβάζεται στο επίπεδο του γούστου, το καλό και το κακό πέφτει στο επίπεδο της διάκρισης μεταξύ εύγευστου και άνοστου. Μου αρέσει αυτό, δεν μου αρέσει το άλλο. Φανταστείτε δύο ανθρώπους, ο ένας εκ των οποίων λέει: “Μου αρέσει το παγωτό”, ενώ ο άλλος λέει: “Δεν μου αρέσει”. Δεν συζητούν. Απλώς ο καθένας τους δηλώνει την προτίμησή του. Εχουμε χάσει τη βάση της ηθικής ως κοινό σύνολο αξιών που κρατάει την κοινωνία ενωμένη. Ζούμε στην εποχή “μετά την αρετή”, δηλαδή σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι δεν έχουν πλέον ρόλους και καθήκοντα μέσα σε ένα σύνολο σταθερών κοινωνικών δομών. Οταν συμβαίνει αυτό, η ηθική γίνεται ένα σκέτο πρόσχημα. Οι διαφωνίες γίνονται ατελείωτες και ανυπόφορες. Η επαρκής απάντηση στην διαφορετική άποψη είναι το: “Ποιος το λέει αυτό;”. Σε μια αντιπαράθεση ιδεών, όπου δεν υπάρχουν κοινά μέτρα και σταθμά, η δυνατότερη φωνή κερδίζει και ο τρόπος για να νικήσεις τους αντιπάλους είναι να τους γελοιοποιήσεις. Εάν δεν υπάρχει συμφωνημένη ηθική αλήθεια, δεν μπορούμε πια να συλλογιστούμε από κοινού. Η αλήθεια γίνεται υποκειμενική ή σχετική, τίποτε παραπάνω από μια κατασκευή, μια αφήγηση, ένας τρόπος ανάμεσα στους πολλούς για να πεις την ιστορία. Ο καθένας αντιπροσωπεύει μιαν άποψη και κάθε άποψη γίνεται η έκφραση μιας ομάδας. Υπ’ αυτήν την έννοια, ο Δυτικός πολιτισμός παύει να είναι αλήθεια και γίνεται απλώς η ηγεμονία μιας άρχουσας τάξης».

Εμείς, βέβαια, ως πρωτοπόροι του ευρωπαϊκού πολιτισμού, έχουμε ήδη φθάσει στο σημείο που περιγράφει ο Σακς. Με τη διαφθορά να έχει διαβρώσει τους θεσμούς και τον «εκδημοκρατισμό» του καφενείου να ορθώνει μόνον δικαιώματα και να περιφρονεί υποχρεώσεις, έχουμε πετύχει ένα επίπεδο κατακερματισμού μεταξύ ομάδων με κοινά συμφέροντα, μπροστά στον οποίο ωχριούν οι καταστάσεις που ανησυχούν τον Σακς. Οσο για την πολυπολιτισμικότητα και την αποτυχία της, δεν πρέπει να ανησυχούμε. Στην Ελλάδα της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, της χρόνιας αβελτηρίας ενός κράτους που δραστηριοποιείται μόνον όταν το πρόβλημα εκραγεί, η πολυπολιτισμικότητα απέτυχε προτού καν υπάρξει ως πολιτική του κράτους...

Του Στέφανου Κασιμάτη

Πηγή Καθημερινή

8.2.2011

Κομπίνες με ένσημα σε μετανάστες

Στο «δόκανο» των ελεγκτών του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων πιάστηκαν 62 κατασκευαστικές εταιρείες-«μαϊμούδες», οι ιδιοκτήτες των οποίων πωλούσαν ένσημα σε μετανάστες αντί 25 ευρώ το ένα. Σύμφωνα με στοιχεία από το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αποκαλύφθηκε κύκλωμα εργολάβων, λογιστών και δικηγόρων το οποίο θησαύριζε εις βάρος του ΙΚΑ και των μεταναστών. Λειτουργούσε χωρίς κανένας να το αντιληφθεί από το 2005 ως και τον περασμένο Αύγουστο και οι επιτήδειοι εκμεταλλεύονταν την ανάγκη των μεταναστών να έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αλλά και την επιθυμία τους να παραμείνουν στην Ελλάδα και να πάρουν σύνταξη όταν θα συμπλήρωναν τα απαιτούμενα χρόνια. Θύματα έπεσαν 40.000 αλλοδαποί, οι οποίοι, αν και δεν εργάστηκαν ποτέ, πλήρωναν ως και 25 ευρώ για κάθε ένσημο. Η ζημιά του ΙΚΑ, όπως υπολογίστηκε από τον αναπληρωτή υπουργό Εργασίας κ. Γ. Κουτρουμάνη, ανέρχεται σε περισσότερα από 300 εκατ. ευρώ.

Το κύκλωμα δρούσε σε όλη την Ελλάδα, κυρίως όμως στην περιοχή της Αθήνας, στη Βόρεια Ελλάδα και στην Κρήτη. Υπάλληλοι του Τμήματος Οικοδομοτεχνικών Εργων του ΙΚΑ ανέλαβαν με εντολή της διοίκησης του Ιδρύματος να διεξαγάγουν τις ανακρίσεις καλώντας τους αλλοδαπούς να καταθέσουν ώστε να φωτιστεί η υπόθεση. Ολοι οι εμπλεκόμενοι έχουν ήδη εντοπιστεί και εναντίον τους έχει σχηματιστεί δικογραφία. «Το Βήμα» έχει στη διάθεσή του τις μαρτυρικές καταθέσεις, καθώς και τις υπεύθυνες δηλώσεις των αλλοδαπών που δήθεν απασχολούνταν σε οικοδομές ή άλλες εργασίες και λάμβαναν παρανόμως ένσημα. Από αυτές προκύπτει ότι οι αλλοδαποί όχι μόνο δεν εργάστηκαν στις οικοδομές για τις οποίες είχαν δηλωθεί στο ΙΚΑ, αλλά ούτε καν γνώριζαν πού βρίσκονταν. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις καταθέσεις τους οι μετανάστες δίνουν με περισσή ευκολία τα ονόματα, τα τηλέφωνα και τις διευθύνσεις αυτών από τους οποίους αγόρασαν τα ένσημα.

Πώς στήθηκε η «μηχανή»
Οι εργολάβοι-θύτες, σε συνεργασία με λογιστικά γραφεία και δικηγόρους, έκαναν την «καραμπινάτη κομπίνα», όπως τη χαρακτηρίζουν κυβερνητικές πηγές, ως εξής: χρησιμοποιούσαν έναν κωδικό πρόσβασης για την αναλυτική περιοδική δήλωση στο ΙΚΑ- «οι εταιρείες υποχρεούνται να την υποβάλλουν κάθε τρεις μήνες και να καταβάλλουν ταυτόχρονα τις εισφορές» εξηγούν μιλώντας στο «Βήμα» στελέχη του ΙΚΑ -, τον οποίο είχαν υφαρπάξει είτε από άλλη κατασκευαστική εταιρεία είτε από τον ιδιοκτήτη ακινήτου στην κατασκευή του οποίου είχαν συμμετάσχει στο παρελθόν. Ο εργολάβος πρότεινε στον δήθεν εργαζόμενο: «Θα σου εξασφαλίσω τα υπόλοιπα ένσημα που χρειάζεσαι για να πάρεις επίδομα ή σύνταξη σε λίγα χρόνια αρκεί να μου δώσεις 25 ευρώ για κάθε ένσημο». Στη συνέχεια ο «εργοδότης» δήλωνε στην κατάσταση του ΙΚΑ ότι δήθεν απασχολεί 150 εργαζομένους. Οι αρμόδιες υπηρεσίες του Ιδρύματος καταχώριζαν τα ένσημα, αλλά ο ιδιοκτήτης της εταιρείας δεν κατέβαλλε το απαιτούμενο ποσό. Παρά ταύτα, το ΙΚΑ πλήρωνε προκειμένου να έχουν ιατροφαρμακευτική κάλυψη οι «εργαζόμενοι» αλλοδαποί.

Τους περισσότερους από τους αλλοδαπούς οι εργολάβοι που συμμετείχαν στην απάτη τούς γνώριζαν από παλαιότερη δουλειά σε οικοδομή.

Των Ν. Χασαπόπουλου-Ελένης Φυντανίδου

Πηγή Το Βήμα

6.2.2011

Για το ίδιο θέμα είχε γραφτεί και άλλο άρθρο που μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Γελιογραφίες : Στη Νομική

Σκίτσο του ηλία Μακρή - εφμ Καθημερινή 27.1.2011

Γελιογραφίες ; Πατησίων και Ηπείρου

Σκίτσο του Α. Πετρουλάκη - εφμ Καθημερινή 30.1.2011

Αννα Φραγκουδάκη :"Στραβά αρμενίζουμε" (για τους μετανάστες στο κτίριο της Νομικής)

# Δεν είναι «στραβός» ο ιδεολογικός «γιαλός», η ελληνική Αριστερά «στραβά αρμενίζει». Για τους μετανάστες στο κτίριο της Νομικής, εκτός από το πανεπιστημιακό άσυλο, την κατάχρησή του, τη δημόσια αντιπαράθεση σε ποιον ανήκει η ευθύνη «να καλέσει» την Αστυνομία, τις δηλώσεις όσων πολιτικών εκπροσώπων ερμηνεύουν τη διάταξη περί προστασίας των ιδεών και της ελεύθερης διακίνησής τους στα πανεπιστήμια με τέτοιον τρόπο, υπάρχει και μια άλλη διάσταση, η εκμετάλλευση των μεταναστών.

# Εκμετάλλευση δεν είναι μόνο το (κοινό σε όλες τις χώρες) φαινόμενο να είναι ψηλό το ποσοστό όσων πολιτών θεωρούν τους μετανάστες ανεπιθύμητους, αλλά ασύγκριτα ψηλότερο όσων έχουν και από έναν έως πολλούς στη δούλεψή τους, με μικρότερα μεροκάματα και χωρίς να τους πληρώνουν ασφάλιση. Είναι εξίσου αδιαφορία για τους μετανάστες και εκμετάλλευση να χρησιμοποιούν κάποιοι το αδιέξοδο των μεταναστών και την απόγνωσή τους για να τους κάνουν όργανα της δικής τους πολιτικής.

# Οι υπεύθυνοι για την κατάληψη (γιατί δεν βρήκαν προφανώς οι μετανάστες μόνοι τους τον δρόμο από τα Χανιά στο κτίριο της Νομικής) δεν πίστευαν ότι δήθεν θα προκαλέσουν την «άμεση νομιμοποίησή» τους. Ηξεραν ότι δεν είναι 250 στη χώρα οι μετανάστες χωρίς χαρτιά αλλά αριθμοί πολλαπλάσια μεγάλοι και αυξανόμενοι. Στόχευαν να προκαλέσουν πολιτική κρίση και έτσι να πλήξουν την κυβέρνηση.

Αυτό επιδίωξαν και πέτυχαν. Αλλά για να το πετύχουν, χρησιμοποίησαν ανθρώπους διωγμένους από τις πατρίδες τους και υπό διωγμόν στην κάθε ακτή όπου τους ξέβρασε η θάλασσα.

# Στόχευαν κάποιοι «επαναστάτες» να πλήξουν την κυβέρνηση προκαλώντας κρίση. Πολιτική τελείως ανεύθυνη, επειδή είναι χωρίς στόχο, γιατί δεν έχουν κανένα πολιτικό σχέδιο αν η κρίση γενικευθεί. Και χρησιμοποίησαν τους 250 αυτούς μετανάστες για να προκαλέσουν την κρίση. Τους χρησιμοποίησαν επιπλέον χωρίς σχέδιο τι θα γίνει στην πιθανότατη περίπτωση η κυβέρνηση να αρνηθεί την «άμεση νομιμοποίηση». Απλούστατα οι «επαναστάτες» θα καταγγείλουν για ό,τι γίνει την κυβέρνηση. Τι θα συμβεί ύστερα με τους μετανάστες γενικά, αδιάφορο.

Τι θα γίνουν οι μετανάστες της Νομικής, αδιάφορο. 

Εξυπηρέτησαν το σχέδιο, αυτό αρκεί.

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

29.1.2011

Οι φράχτες και η μετανάστευση

Σκίτσο του Η. Μακρή

Υπάρχει ένα κακό προηγούμενο για όσους απεχθάνονται -σαν και του λόγου μου- τους φράχτες στα σύνορα. Το γεγονός ότι έχουμε χρόνια να ακούσουμε βομβιστική επίθεση στο Ισραήλ. Για την ακρίβεια, οι τελευταίοι θρησκόληπτοι που ανατινάχτηκαν σε γεμάτες με κόσμο καφετέριες του Τελ Αβίβ, το κατάφεραν πριν ολοκληρωθεί το «Τείχος του Αίσχους».

Καλώς ή κακώς, οι αναστολές που έχει κάποιος για τέτοια μέτρα ζυγιάζεται με την αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων. Οι αιτιάσεις διαφόρων ότι υπάρχει μια «άλλη πολιτική», η οποία δεν θα έχει φράχτες, αλλά ούτε και παράνομη μετανάστευση, προϋποθέτουν την κατάθεση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου. Με συγκεκριμένα βήματα και απτά μέτρα. Το να ζητάμε απλώς καλύτερη αστυνόμευση των συνόρων δεν λέει απολύτως τίποτε. Και οι φράχτες μέσο αστυνόμευσης είναι.

Φυσικά είναι άλλο το Τείχος του Ισραήλ και άλλο ο φράχτης με συρματοπλέγματα που σχεδιάζει να φτιάξει η Ελλάδα στον Εβρο. Η διαφορά δεν έγκειται στο γεγονός ότι θα υπάρξει «κατάτμηση του ενιαίου ευαίσθητου οικοσυστήματος του Εβρου», όπως καταγγέλλουν οι Οικολόγοι. Εγκειται κυρίως στο γεγονός ότι το ισραηλινό τείχος χτίζεται σε κατεχόμενα εδάφη και τα περικλείει. Δεν αποτρέπει μόνο τους τρελούς του Αλλάχ να μπαίνουν σε ισραηλινά εδάφη, νομιμοποιεί την κλοπή εδαφών Παλαιστινίων που έκανε διά των όπλων το Ισραήλ.

Το πρόβλημα όμως για όσους ανατριχιάζουν με τους φράχτες στα σύνορα είναι ότι έστω βραχυπρόθεσμα λύνουν το πρόβλημα. Μακροπρόθεσμα δεν είναι λύση. Εχει δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν διά στόματος του κ. Θανάση Δρίτσα δηλώνει ότι «απαιτείται μια πραγματικά διεθνής ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική που να σέβεται τον πόνο των ανθρώπων τα δικαιώματα όλων και των Ελλήνων και των αλλοδαπών και να προωθεί πραγματικές λύσεις στο υπαρκτό πρόβλημα», αλλά πρέπει να κάνει τα μεγάλα λόγια πιο λιανά. Σε τι συνίσταται αυτή «η πραγματικά διεθνής ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική». Ποια είναι τα επιμέρους μέτρα και πως υλοποιούνται; Κυρίως: μέχρι να πεισθούν οι υπόλοιποι εταίροι να χαράξουν αυτή τη «διεθνή μεταναστευτική πολιτική» εμείς τι κάνουμε; Αριστερά ευχολόγια;

Υπάρχει πάντα μια δυσαρμονία μεταξύ των μέτρων ασφαλείας και της ελευθερίας. Αναγκαστικά τα πρώτα περιορίζουν τη δεύτερη. Το ζύγιασμά τους πρέπει να γίνεται σωστά, διότι και η ελευθερία χωρίς μέτρα ασφαλείας γίνεται ανελευθερία. Ή, έστω, μπορεί να δημιουργήσει αντιδράσεις που οδηγούν σε ανελευθερία.

Δυστυχώς, το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δεν πρόκειται να λυθεί με τους φράχτες. Πιθανότατα όμως θα απαλυνθεί. Οσο υπάρχουν απελπισμένοι στο Μπανγκλαντές, στη Ρουάντα και στο Πακιστάν, θα πηδάνε κάθε φράχτη που η πλούσια Δύση στήνει. Απαιτείται μια διεθνής πολιτική που θα επιτρέπει σ’ αυτούς τους ανθρώπους να ζήσουν και να προκόψουν στον τόπο τους. Γι’ αυτό πρέπει να παλέψουμε όλοι μας. Μέχρι τότε όμως ας αρκεσθούμε στα ημίμετρα γιατί τα μη μέτρα δημιουργούν μεγαλύτερα ακόμη προβλήματα.

ΥΓ.: Υπάρχει μια καινούργια μόδα του «πολιτικά ορθού» που θέλει τους λαθρομετανάστες να είναι κάτι άλλο με πολλές περισσότερες λέξεις. Φυσικά δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι, αλλά λαθραία ή παράνομη μετανάστευση σύμφωνα με τους νόμους αυτής της χώρας υπάρχει.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Πηγή Καθημερινή

5.1.2011

Τι λένε οι εκτιμητές για την πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης για την ανέγερση φράχτη στα σύνορα με την Τουρκία? 

Β. Ρουδομέτωφ : "Η μυθολογία της μετανάστευσης"

Εν μέσω οικονομικής κρίσης, η μετανάστευση έχει σχεδόν «διαφημιστεί» ως μια εναλλακτική προοπτική για νέους και ανέργους στην Ελλάδα. Σχόλια και συζητήσεις σε ΜΜΕ την έχουν αναφέρει ξανά και ξανά ως μια ρεαλιστική προοπτική. Υπήρξε και μια έρευνα του Παντείου Πανεπιστημίου η οποία κατεδείκνυε έντονο ενδιαφέρον μεταξύ των φοιτητών για την αναζήτηση εργασίας στο εξωτερικό. Αναμφίβολα, το σημερινό διεθνοποιημένο εργασιακό περιβάλλον, ειδικά μέσα στην Ευρώπη, ανοίγει ορισμένες τέτοιες προοπτικές.

Ωστόσο, θέλω να αμφισβητήσω αυτόν τον υπό διαμόρφωση «λαϊκό μύθο» που θέλει νέους και νέες να κινούνται εκτός Ελλάδας για το εργασιακό τους μέλλον.

Ναι, για μερικούς ίσως να είναι μια λύση. Δεν πιστεύω όμως ότι κάτι τέτοιο αποτελεί μια βιώσιμη στρατηγική εξόδου από την κρίση και τα προβλήματά της, τουλάχιστον για την πλειοψηφία των νέων ανθρώπων. Στο παρελθόν είναι αλήθεια βέβαια ότι οι Ελληνες μετανάστευσαν ομαδικά σε πολλές χώρες του κόσμου. Ολοι μας γνωρίζουμε από τα μαθητικά μας χρόνια τις ιστορίες για τις περίφημες ελληνικές παροικίες της Ανατολικής Μεσογείου και της Δυτικής Ευρώπης. Αυτές οι μετακινήσεις όμως είχαν γίνει σε παλαιότερες ιστορικές περιόδους όπου οι περιορισμοί στην μετακίνηση πληθυσμών δεν είχαν λάβει τη μορφή που έλαβαν από τα τέλη του 19ου αιώνα και μετά.

Για παράδειγμα, ο κρατικός έλεγχος διαβατηρίων δεν υπήρχε μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Η συστηματική κρατική πολιτική για τη ρύθμιση της μετανάστευσης ήταν μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα ανύπαρκτη για τα περισσότερα κράτη. Σήμερα όμως ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου τα περισσότερα κράτη προσπαθούν να ελέγξουν τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό τις μεταναστευτικές ροές που κατευθύνονται προς αυτά. Και, για να μην το ξεχάσουμε, ανάμεσα σε αυτά τα κράτη είναι και η Ελλάδα.

Για να κάνουμε μια αναφορά σε μια περίοδο συγκρίσιμη με τη δική μας πρέπει να κοιτάξουμε την περίπτωση της μεταπολεμικής μετανάστευσης από την Ελλάδα. Σε αυτήν την περίοδο οι σημαντικότερες μεταναστευτικές ροές κατευθύνθηκαν από την Ελλάδα προς την τότε Δυτική Γερμανία και τους υπερπόντιους προορισμούς της Αυστραλίας, του Καναδά και των ΗΠΑ.

Η μετακίνηση αυτή όντως προσέφερε πολλά στην οικονομική ανάκαμψη της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ομως, οφείλονταν στο γεγονός ότι οι οικονομίες αυτές είχαν τότε έντονες ανάγκες για εργατικά χέρια, καθώς αναπτύσσονταν με ταχύτατους ρυθμούς. Η μεταπολεμική περίοδος, τουλάχιστον μέχρι το πετρελαϊκό κραχ του 1973, υπήρξε μια μεγάλη περίοδος οικονομικής ανάπτυξης για αυτές τις οικονομίες. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Ελληνες μπόρεσαν να μεταναστεύσουν προς αυτούς τους προορισμούς.

Σήμερα βιώνουμε μια εντελώς διαφορετική κατάσταση. Η κρίση είναι παντού, τόσο σε Δυτική Ευρώπη όσο και σε Βόρειο Αμερική. Οι εθνικές αγορές εργασίας σε αυτές τις χώρες έχουν σημαντικά προβλήματα. Το φάσμα της ανεργίας είναι μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν χιλιάδες νοικοκυριά τόσο σε Δυτική Ευρώπη όσο και σε Βόρειο Αμερική. Επομένως, η αντικειμενική δυνατότητα για την απορρόφηση νέων μεταναστών είναι πολύ περιορισμένη.

Τα τελευταία χρόνια οι μεταναστευτικές ροές προς αυτές τις χώρες έχουν μειωθεί και έχει υπάρξει και η αντίθετη τάση, δηλαδή να επιστρέφουν οι μετανάστες που βρισκόντουσαν σε αυτές τις χώρες πίσω στις πατρίδες τους ακριβώς γιατί η αγορά εργασίας δεν μπορεί να τους στηρίξει οικονομικά.

Ανάλογο φαινόμενο έχει παρατηρηθεί και στην Ελλάδα με τους μετανάστες από την Αλβανία και άλλες γειτονικές χώρες.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι η μετανάστευση δεν αποτελεί μια κάποια προοπτική για ορισμένους Ελληνες. Η ύπαρξη οικογενειακών δεσμών με μετανάστες εγκαταστημένους σε άλλες χώρες δίνει τη δυνατότητα μετακίνησης με την προοπτική ότι οι μετακινούμενοι θα απασχοληθούν σε οικογενειακές επιχειρήσεις άλλων ομογενών. Αυτή είναι μια από τις κλασικές μεθόδους μετανάστευσης. Επίσης, όσοι διαθέτουν τις αναγκαίες δεξιότητες όπως π.χ. η γνώση μιας ευρωπαϊκής γλώσσας, μπορούν να διερευνήσουν τις πιθανότητες στο πλαίσιο της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας.

Ομως, η μετανάστευση δεν πρέπει, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, να θεωρείται ως μια κεντρική επιλογή για την πλειοψηφία των ανέργων στην Ελλάδα. Αυτό μπορεί να αλλάξει μόνον εάν υπάρξει ανάκαμψη στην παγκόσμια οικονομία και αυξημένη ζήτηση σε άλλες χώρες. Προς το παρόν, όμως, το μέλλον της ελληνικής οικονομίας και η κατάσταση στην αγορά εργασίας της Ελλάδας εξαρτώνται από ό,τι πρόκειται να γίνει ή να μη γίνει μέσα στην Ελλάδα.

Του Βίκτωρα Ρουδομέτωφ (* Ο Βίκτωρ Ρουδομέτωφ είναι αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου)

Πηγή Καθημερινή

31.12.2010

Φεύγουν για σπουδές, αλλά και για καριέρα

Παιδιά μετανάστες - Ellis island - Φωτό Brown Brothers, ca. 1908

Παρότι το ασφυκτικό οικονομικό κλίμα στην Ελλάδα λογικά θα αποτελούσε ανασταλτικό παράγοντα για σπουδές στο εξωτερικό, όπως δείχνουν τα στοιχεία περισσότεροι -έως και κατά 30%- σε σχέση με πέρυσι είναι όσοι ενδιαφέρονται να σπουδάσουν σε χώρα της Ευρώπης ή τις ΗΠΑ πιθανολογώντας μάλιστα, να μεταναστεύσουν μόνιμα στους τόπους των σπουδών τους. Μάλιστα, πολλοί γονείς παρακινούν τα παιδιά για κάτι τέτοιο. Ειδικότερα, η ζήτηση από Ελληνες για σπουδές στο εξωτερικό παραμένει υψηλή και είναι ενδεικτικό ότι η Ελλάδα κατατάσσεται στην πρώτη θέση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ στη φοιτητική μετανάστευση με βάση τον πληθυσμό της κάθε χώρας και στη 10η θέση μεταξύ 31 χωρών σε απόλυτους αριθμούς. Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΟΣΑ για το 2010, στο εξωτερικό σπουδάζουν 34.196. Δημοφιλέστερος προορισμός είναι η Βρετανία (12.626 σπούδαζαν εκεί) και ακολουθούν η Γερμανία (5.627) η Ιταλία (4.537), οι ΗΠΑ (1.983) και η Γαλλία (1.926 φοιτητές).

Το στοιχείο που διακρίνει τη φετινή από τις προηγούμενες είναι ότι έχει αυξηθεί ο αριθμός όσων ρωτούν για τις προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης που θα έχουν στη χώρα όπου θα σπουδάσουν. «Οσοι ζητούν πληροφορίες για επαγγελματική αποκατάσταση στη Γερμανία υπολογίζεται ότι έχουν φέτος αυξηθεί κατά περίπου 20% με 25%. 

Ουσιαστικά ενδιαφέρονται για να κάνουν καριέρα εκεί και όχι μόνο για να σπουδάσουν», ανέφερε στην «Κ» η εκπαιδευτική σύμβουλος του Ενημερωτικού Κέντρου Αθηνών της Γερμανικής Υπηρεσίας Ακαδημαϊκών Ανταλλαγών (DAAD) κ. Λία Γουδουσάκη. «Παρατηρείται αύξηση έως και 30% του ενδιαφέροντος των Ελλήνων 18χρονων για σπουδές στη Βρετανία. Μάλιστα είναι πολλοί όσοι εισήχθησαν σε κάποιο ελληνικό ΑΕΙ που δεν είναι της πρώτης τους επιλογής, και προτιμούν να σπουδάσουν στη Βρετανία αυτό που θέλουν. 

Από την πλευρά των γονέων παρατηρείται ότι «συστήνουν» σπουδές στο εξωτερικό επειδή εκεί τα παιδιά έχουν μεγαλύτερες προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης», τονίζει στην «Κ» η αρμόδια του Βρετανικού Συμβουλίου στην Αθήνα για τις σπουδές στο εξωτερικό κ. Κατερίνα Φέγγαρου. «Η ζήτηση είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Κυρίως όσοι επιλέγουν ΑΕΙ των ΗΠΑ επιθυμούν να κάνουν μεταπτυχιακό και, ίσως, μετά την απόκτηση του πτυχίου, να παραμείνουν στη χώρα», συμπληρώνει ο εκπαιδευτικός σύμβουλος του ιδρύματος «Φουλμπράιτ» κ. Νίκος Τουρίδης.

Υποτροφίες

Την ίδια τάση επιβεβαιώνει και η υπεύθυνη του Γαλλικού Ινστιτούτου για τις σπουδές στη Γαλλία κ. Πατρισιά Σαβαρί. «Το ενδιαφέρον όσων ζητούν πληροφορίες αφορά όχι μόνο τις σπουδές αλλά και πιθανές υποτροφίες με τις οποίες θα μπορούσαν να περιορίσουν το κόστος», ανέφερε στην «Κ» η κ. Σαβαρί. Η μεγαλύτερη ζήτηση είναι για σπουδές στην οικονομία, τις θετικές επιστήμες, στους κλάδους των μηχανικών και τη νομική. Μάλιστα η ζήτηση εκδηλώνεται και από αποφοίτους μεταλυκειακών δομών κατάρτισης.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση του 24χρονου Αλέξανδρου Καρακούση από τον Πειραιά, ο οποίος ολοκληρώνει τις σπουδές του σε ΙΕΚ Μηχανολογίας Αυτοκινήτων. «Ακόμη και εάν βρω δουλειά εδώ θα είναι κακοπληρωμένη ή part time. Απευθύνθηκα στο Ινστιτούτο Γκαίτε για να μεταναστεύσω στη Γερμανία. Εχω δει ότι πολλές επιχειρήσεις, προσφέρουν ευκαιρίες περαιτέρω κατάρτισης στο αντικείμενό μου και κατόπιν εργασίας» ανέφερε στην «Κ» δίνοντας το στίγμα της τάσης για φοιτητική και επαγγελματική μετανάστευση.

Του Απόστολου Λακασα

Πηγή Καθημερινή

3.10.2010

*Φωτό από εδώ

Οπου γης και πατρις

Τα παιδιά μας φεύγουν. Μας εγκαταλείπουν και πολύ καλά κάνουν. Πηγαίνουν με αυξανόμενους ρυθμούς πλέον να βρουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Αργησαν μάλιστα, αποχαυνωμένα τις τελευταίες δεκαετίες από τη μαλθακότητα, τη γονική υπερπροστασία, το πλούσιο χαρτζιλίκι, το βόλεμα στον δημόσιο τομέα και τον πατροπαράδοτο επαρχιωτισμό της ελληνική κοινωνίας, που ακόμη δεν αντιλαμβάνεται ότι ανήκει πλέον στον ευρύτερο χώρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ότι, καλώς ή κακώς, η παγκοσμιοποίηση έχει επιβληθεί σε μεγάλο βαθμό. Τώρα όμως, η κρίση λειτουργεί καταλυτικά για την έξοδο.

Η μετανάστευση δεν είναι καινούργιο φαινόμενο στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους. Πολλές χιλιάδες Ελλήνων, κυρίως από την Πελοπόννησο, μετανάστευσαν στην Αμερική κυνηγημένοι από τη φτώχεια τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Πολλοί ήταν και εκείνοι που έφευγαν στην ξενιτιά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, για να ακολουθήσουν νέες μαζικές μεταναστεύσεις στις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Νότια Αφρική μετά τον Εμφύλιο. Η πατρίδα δεν μπορούσε να θρέψει τα παιδιά της, ήταν και το κυνηγητό των αριστερών…

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και τη δεκαετία του ’60 οι Ελληνες δεν αναγκάστηκαν να πάνε πολύ μακριά για να φάνε ψωμί. Στη Γερμανία, το οικονομικό θαύμα ήταν σε πλήρη ανάπτυξη και είχε ανάγκη από εργατικό δυναμικό, όπως και οι στοές του Σαρλ λε Ρουά, στο Βέλγιο· κάποιοι έφτασαν μέχρι τη Σουηδία. Αυτή τη φορά, η πλειονότητα των μεταναστών ήταν από τη βόρεια Ελλάδα, τη Μακεδονία, τη Θράκη, και ευτυχώς βοήθησε και ο Καζαντζίδης να πνίξουν τους καημούς τους.

Από την πρόχειρη λοιπόν αναδρομή γίνεται φανερό ότι ο ιδιωτικός τομέας δεν μπορούσε ποτέ να απορροφήσει την ανεργία. Με εξαίρεση μόνο τη ναυτιλία και τον εφοπλισμό, που σε ολόκληρο σχεδόν τον 20ό αιώνα πρόσφερε θέσεις εργασίας σε νησιώτες και άλλους Ελληνες από τη νότια Ελλάδα. Αλλά και αυτή ήταν μια μορφή ξενιτιάς. Και μόνο τα τελευταία 35-40 χρόνια, που το δανεικό χρήμα έρρεε άφθονο, που αναπτύχθηκε ο τουρισμός, παράλληλα με τον παρασιτισμό, και ο δημόσιος τομέας φρόντιζε να βολεύει στην αγκαλιά του άξιους και ανάξιους, κομματικούς και μη, πελάτες των πολιτικών και των συνδικαλιστών, κοντοχωριανούς, κοντινούς και μακρινούς συγγενείς, οι Ελληνες σταμάτησαν να μεταναστεύουν και να μπαρκάρουν μαζικά.

Με λίγα λόγια, ο δημόσιος τομέας, που οι πάντες καταριούνται σήμερα, απορροφούσε την ανεργία που δεν μπορούσε να απορροφήσει ο ιδιωτικός τομέας. Το κακό είναι ότι το έκανε δανειζόμενος, σπαταλώντας, αναξιοκρατικά, βουτηγμένος στη διαφθορά, χωρίς να δημιουργεί δομές, δίχως να προσφέρει κίνητρα για να αναπτυχθούν κάποιοι τομείς, με απουσία μελέτης, συντονισμού, συνέπειας και συνέχειας, αλλοτριώνοντας την παιδεία, εξυπηρετώντας μεγαλοσυμφέροντα, αλλά και απίστευτα πλέγματα συντεχνιακών μικροσυμφερόντων, επιτρέποντας στον κομματισμό να κυριαρχήσει, συμβάλλοντας στην αφυδάτωση της κοινωνίας και στην επιβολή του δημοσιοϋπαλληλικού πνεύματος. Το κυριότερο, βοήθησε όσο μπορούσε για να παγιωθεί από άκρου εις άκρον η στρεβλή νοοτροπία που χαρακτηρίζει τη χώρα.

Τώρα που ξεφούσκωσε και το Δημόσιο, αρχίζουν να φεύγουν τα παιδιά. Αυτή τη φορά βέβαια τις τάσεις φυγής τις έχουν τα παιδιά με τα πτυχία, με τα προσόντα, με τις δεξιότητες, όχι αναγκαστικά από φτωχές οικογένειες (αλλά και από αυτές), τα παιδιά των μικρομεσαίων, αρκετά αστόπαιδα, τα παιδιά που θεωρητικά θα αποτελούσαν τον κορμό της χώρας στο μέλλον. Γι’ αυτούς υπάρχει η διέξοδος, όχι για εκείνους που είναι ανειδίκευτοι και δεν έχουν δεξιότητες. Το διεθνές οικονομικό περιβάλλον δεν έχει χώρο γι’ αυτούς τους τελευταίους…

Επικρατεί ανησυχία που φεύγουν τα παιδιά και σε λίγο ίσως αρχίσουν οι θρήνοι και οι υστερίες. Αλλά γιατί να μείνουν; Τι ευκαιρίες έχουν εδώ; Ποιο περιβάλλον δημιουργήσαμε γι’ αυτά; Ποια παιδεία, ποια αξιοκρατία, ποια οργάνωση, ποια συμπεριφορά, ποιον πολιτισμό, ποιους θεσμούς, ποια οικονομία, ποιες καινοτομίες, ποια έρευνα, ποια ανταγωνιστικότητα, ποια αγωγή, ποια σταθερότητα, ποιους μισθούς, ποιες θέσεις εργασίας, ποιες προοπτικές; Ας φύγουν λοιπόν, να πάνε στο καλό, να ανοίξουν τα μάτια τους και τους ορίζοντές τους, να ξεφύγουν από τη μιζέρια της ελληνικής καθημερινότητας και από τον ασφυκτικό υπερπροστατευτισμό της μανούλας, να ανοίξουν περπατησιά μόνα τους, να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, να πλασαριστούν, να αμειφθούν, να δουν πώς λειτουργούν οι χώρες όπου εφαρμόζονται οι νόμοι και επικρατεί κάποια πειθαρχία και λογική.

Το νέο κύμα μετανάστευσης φουσκώνει ακόμη, δεν έχει ξεσπάσει και δεν ξέρουμε ακόμα με ποια ένταση θα ξεσπάσει. Ούτε σημαίνει ότι τα Ελληνόπουλα με προσόντα φεύγουν από την κόλαση για να βρεθούν αυτόματα στον παράδεισο. Θα μεταβούν όμως από το ακατάληπτο «αλαλούμ» της ελληνικής πραγματικότητας σε στοιχειωδώς οργανωμένες κοινωνίες. Στο κάτω κάτω της γραφής, ο ευρωπαϊκός χώρος είναι και δικός μας χώρος, οι επικοινωνίες και οι συγκοινωνίες έχουν μικρύνει χρόνο και αποστάσεις. Μεσοπρόθεσμα, θα ωφεληθεί και η χώρα, αφού όσοι επιστρέψουν θα μεταφέρουν εδώ γνώσεις, εμπειρία και μια άλλη νοοτροπία, ενώ όσοι μείνουν έξω θα μπορούν να βοηθήσουν αγοράζοντας… τα «ομόλογα της διασποράς» που πρόκειται να λανσάρει η κυβέρνηση στον απόδημο ελληνισμό. 

Οπου γης και πατρίς λοιπόν, για το καλό τους και ενδεχομένως και για το καλό της χώρας.

Του Αγγελου Σταγκου

Πηγή Καθημερινή

17.9.2010