Γ. Καψής : Κυπριακό - Φοβού τους Δαναούς

«Θα αποτελούσε εθνική αυτοκτονία να επανέλθει τώρα ένα σχέδιο ανάλογο με αυτό του Ανάν». Η δήλωση του Προέδρου Αναστασιάδη δημιουργεί αισιοδοξία για τις επικείμενες συνομιλίες, μια αισιοδοξία που εξαντλείται βαθμιαία και σταθερά με κάθε λέξη του «κοινού ανακοινω-θέντος» Αναστασιάδη-Ερογλου.

Α. Προκαταρκτικά και για να μην πελαγοδρομήσουμε στην ανάλυση:

• Αναμφισβήτητα, το ανακοινωθέν είναι σε ορισμένα σημεία καλύτερο του σχεδίου Ανάν.
• Υπάρχουν σημεία χειρότερα και σημεία πολύ χειρότερα που οδηγούν ευθέως όχι σε διχοτόμηση αλλά σε διάσπαση των δύο «συνιστώντων» κρατών. Βλ. Τσεχοσλοβακία = Τσεχία + Σλοβακία.
• Η απόσπαση των «συνιστώντων» κρατών απαγορεύεται μεν αλλά οι διεθνείς συνθήκες ισχύουν... μέχρι να καταγγελθούν! Και αν εγερθεί θέμα «εγγυήσεων», ας μην ξεχνάμε τη μεγάλη τραυματική εμπειρία των Ελληνοκυπρίων: η Τουρκία εξαπέλυσε τον Αττίλα με το πρόσχημα της εγγυήτριας Δύναμης.
• Βάζουν την Τουρκία, όχι του Ερντογάν αλλά την εκκολαπτομένη Made in USA¹, από το παράθυρο στην ΕΕ και την καθιστούν ενεργειακό κόμβο - έναν ρόλο που διεκδικούσε η Ελλάδα.
• Την προοπτική αυτή παραδέχθηκε πρόσφατα και ο κ. Αναστασιάδης για να δελεάσει την Αγκυρα. Θα δελεάσει και τους Κυπρίους;

Εχουν πιθανότητες επιτυχίας οι νέες συνομιλίες; Μεγάλες και κύριος παράγων η κόπωση των Λαών, η μεγάλη αδυναμία της λαϊκής βούλησης. Ο κουρασμένος Λαός ανέτρεψε τον Βενιζέλο το '22 και ο ίδιος Λαός έστειλε τους 6 στο απόσπασμα.

Πρέπει να αρχίσουν οι συνομιλίες; Αναμφισβήτητα ναι, εφόσον το κύριο βάρος δεν θα μετατεθεί στον διαπραγματευτή αλλά στη μεθόδευση.

Β. Συγκριτική ανάλυση:

Αρθρον 3. Είναι ο διπρόσωπος Ιανός του ανακοινωθέντος:

• Η Κύπρος διατηρεί την ενιαία, κυρίαρχη κρατική της οντότητα βάσει των ψηφισμάτων του Σ. Ασφαλείας και των Συμφωνιών Υψηλού Επιπέδου². Με το σχέδιο Ανάν η κρατική αυτή οντότητα έπαυε υφισταμένη και σε περίπτωση διαφωνίας των δύο κοινοτήτων επιστρέφαμε στην επομένη της εισβολής του Αττίλα. Επομένως, αποτελεί βελτίωση.
• Θεσπίζεται η συνέχιση της κρατικής οντότητας. Και αυτό αποτελεί βελτίωση.
• Στο ίδιο άρθρο στριμώχνεται και μια σειρά αρνητικών και επικίνδυνων προβλέψεων, όπως:

α) Εισάγεται η έννοια του συνιστώντος κράτους (Οι Κύπριοι θα είναι πολίτες «είτε του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους είτε...»). Ετσι η τουρκοκυπριακή κοινότητα που επί 40 χρόνια δεν είχε αναγνωριστεί, χάρη κυρίως στις προσπάθειες της Αθήνας, αναβαθμίζεται σε κράτος³.

β) Θα υπάρχουν δύο ιθαγένειες, μια «ενωμένη κυπριακή ιθαγένεια» και μια ιθαγένεια του συνιστώντος κράτους. Παρανοϊκή διάταξη που αποβλέπει στο να θεσμοποιηθεί η διάσπαση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δύο κράτη. Mutatis Mutandis οι Αμερικανοί θα είχαν την ιθαγένεια των ΗΠΑ αλλά και της Νέας Υόρκης, της Ατλάντα, της Ντακότα κ.ο.κ. (Το κυπριακό σύστημα είναι προεδρικό όπως των ΗΠΑ).

γ) Αν και αναφέρονται, σαν βάση των συνομιλιών, οι Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου, που προβλέπουν τις τρεις ελευθερίες, διακίνησης, εγκατάστασης, επιχειρηματικής δραστηριότητας, στην ουσία ανατρέπονται. Οι Ελληνοκύπριοι που θα εγκατασταθούν στον τουρκοκυπριακό, σήμερα, τομέα, δηλαδή εκείνοι που θα επιστρέψουν στις εστίες τους, δεν θα έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Σκοπός της διάταξης να μην επιστρέψουν στα σπίτια τους οι εκδιωχθέντες από τον Αττίλα που... τώρα δικαιώνεται!!!

δ) Η διάταξη αυτή όχι μόνον παραβιάζει το ευρωπαϊκό κεκτημένο αλλά και η Κύπρος θα είναι η μόνη «δημοκρατική χώρα» όπου πολίτες της δεν θα έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στον τόπο όπου ζουν, εργάζονται και φορολογούνται.

• Στα δημοκρατικά καθεστώτα επιτρέπονται τα πάντα εκτός από όσα ρητώς απαγορεύονται. Στα δικτατορικά καθεστώτα το ανάποδο: απαγορεύονται τα πάντα εκτός από όσα ρητά επιτρέπονται. Το ίδιο και στο επιδιωκόμενο νέο κρατικό μόρφωμα. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση θα έχει μόνον τις εξουσίες που θα της παραχωρηθούν, ενώ το «κατάλοιπον της εξουσίας» θα ασκείται από τα «συνιστώντα κράτη», δηλαδή τους Τουρκοκυπρίους.

Γ. Σε μια συνολική θεώρηση θα μπορούσαν να παρατηρηθούν τα εξής:

• Η τουρκοκυπριακή πλευρά εξασφάλισε ήδη, και μόνον διά του κοινού ανακοινωθέντος, τα βασικά πλεονεκτήματα που επιδιώκει.
• Ολα τα θέματα που ενδιαφέρουν τους Ελληνοκυπρίους παραμένουν ανοικτά, όπως:

α) Το θέμα των εποίκων, ποιοι και πόσοι θα αναγνωριστούν σαν κάτοικοι του «συνιστώντος» κράτους.

β) Θα επιτρέπεται ή όχι η εγκατάσταση νέων εποίκων, πράγμα που θα μπορούσε να οδηγήσει στον εκτουρκισμό της Κύπρου.

γ) Τα στρατεύματα κατοχής θα αποχωρήσουν; Πότε και με ποιο ρυθμό; Με το σχέδιο Ανάν θα αποχωρούσαν σε βάθος... 15ετίας!!!

δ) Επιστροφή περιουσιών των Ελληνοκυπρίων που έχουν περιέλθει στην κατοχή Τουρκοκυπρίων και αντιστρόφως.

Επαναλαμβάνεται ότι με τις συνθήκες αυτές η διαπραγμάτευση αποκτά βαρύνουσα σημασία. Μόνον με τη συνεχή συμμετοχή του Εθνικού Συμβουλίου της Κύπρου θα φθάσουμε σε ένα προσυμφωνημένο κείμενο και σε ένα διχαστικό δημοψήφισμα τύπου Ανάν.

Δ. Διεθνείς αντιδράσεις:

α) Η θέση των ΗΠΑ δεδομένη. Με την ασφυκτική πίεσή τους φθάσαμε στο κοινό ανακοινωθέν και το επιδιωκόμενο μόρφωμα εξυπηρετεί όχι μόνον τα ενεργειακά συμφέροντά τους αλλά και τους ευρύτερους γεωπολιτικούς στόχους τους στον αναδυόμενο νέο πολιτικό χάρτη στη Μέση Ανατολή.

β) Και μόνον οι δηλώσεις του κ. Νταβούτογλου δείχνουν τον ενθουσιασμό της Αγκυρας που έχει δυο λόγους να πανηγυρίζει. Πρώτον, αναβαθμίζεται ο ρόλος της και δεύτερον το βάρος που αποτελούσε για την τουρκική πολιτική το Κυπριακό μεταβάλλεται σε πλεονέκτημα.

γ) Οι δηλώσεις του κ. Βενιζέλου, που επιμελώς απέφυγε να αναφερθεί στα «συνιστώντα κράτη», δείχνουν ότι ο υπουργός των Εξωτερικών και κορυφαίος συνταγματολόγος ακολουθεί, και ορθότατα, την τακτική του σπεύδε βραδέως.

δ) Αντιθέτως, η οξυτάτη αντίδραση της Μόσχας δείχνει ότι ο κ. Πούτιν όχι μόνο δεν θα απουσιάσει από το ενεργειακό πόκερ στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά ίσως να δώσει και τα ρέστα του.

Δεν είναι καθόλου εύκολη η κατάσταση που αντιμετωπίζει ο Πρόεδρος της Κύπρου κ. Αναστασιάδης. Φέρει ήδη στο παθητικό του δύο αμαρτήματα: την υποστήριξη του σχεδίου Ανάν και την -όποια- συνευθύνη του στη χρεοκοπία της Κύπρου. Ενα τρίτο αμάρτημα δεν θα τον εξαγνίσει. Απλώς, θα του εξασφαλίσει μια θέση στην Κόλαση της Ιστορίας.

1. Ο σεΐχης Φατουλάχ Γκιουλέν στη θέση του Ερντογάν θα εισήγαγε διά της Τουρκίας έναν lihgt ισλαμισμό πολύ χρήσιμο για την Ουάσιγκτον. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

2. Η συμφωνία μεταξύ του Προέδρου Μακαρίου και του Ντενκτάς της 12ης-2-77.

3. Και μόνον διά του ανακοινωθέντος, έστω και αν δεν αρχίσουν συνομιλίες, αν κρίνει κανείς από τη νομολογία του ΔΔ της Χάγης, η αναγνώριση του κρατιδίου έχει επέλθει.

Του Γ. Καψή

Πηγή : Εθνος της Κυριακής

23.2.2014

Ν.Ξυδάκης : Κύπρος-γεωπολιτικά παίγνια και ιστορική μοίρα

Η λεωφόρος Μακαρίου, ο πιο εμπορικός δρόμος της Λευκωσίας, μια μίνι Φίφθ Αβενιου του Νότου, ας πούμε, το βράδυ είναι σκοτεινή, κανένα φως δεν εκπέμπεται από τις άδειες βιτρίνες. Τη μέρα είναι θλιβερή. Σαν την αθηναϊκή οδό Σταδίου, καθρεφτίζει το πληγωμένο σώμα της κυπριακής οικονομίας. Πίσω από τα αλλεπάλληλα συγχαρητήρια της Ευρώπης για την πρόοδο του μνημονίου, βρίσκονται χιλιάδες κουρεμένοι πολίτες και επιχειρηματίες, που αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους και να λειτουργήσουν τις επιχειρήσεις τους. Κι αυτό σε μια χώρα όπου το ιδιωτικό χρέος ήταν πολύ υψηλό, ήδη από τα χρόνια της ανοικοδόμησης μετά την εισβολή του ’74. Σήμερα το ιδιωτικό χρέος είναι περίπου στο 300% του ΑΕΠ ― πανευρωπαϊκό ρεκόρ.

Πίσω από τα κλειστά μαγαζιά με τις πινακίδες «Πωλείται αέρας», βρίσκεται και ένας άλλος ζοφερός δείκτης, η ανεργία. Η Κύπρος δεν είχε ανεργία· το 3-4% προ κρίσης κατέγραφε απλώς τους μετακινούμενους από δουλειά σε δουλειά. Σήμερα πλησιάζει το 18% ― ίσως είναι η ταχύτερη μεταβολή εντός της Ε.Ε.

Σε αυτό το περιβάλλον οικονομικής και κοινωνικής αβεβαιότητας προστίθεται η πολιτική-εθνική αβεβαιότητα. Στα λόμπι των ξενοδοχείων συναντάς πολύ λιγότερους επιχειρηματίες, Ανατολικοευρωπαϊους και Αραβες. Υποκαθίστανται από τεχνοκράτες διπλωματικών αποστολών και sherpas, ανιχνευτές διαθέσεων, διαπραγματευτές: μαζί με το bail in και το Μνημόνιο κατέφθασε η Λύσις του Κυπριακού. Εσπευσμένα, εξπρές, συνοπτικά, πιεστικά, πακεταρισμένη βεβιασμένα με τους υποθαλάσσιους υδρογονάνθρακες, την επαύριον του κουρέματος άρχισε η διαπραγμάτευση του Κυπριακού.

Δέκα χρόνια από το δημοψήφισμα απόρριψης του Σχεδίου Ανάν, νεκρού πλέον υποτίθεται, και τρία χρόνια μετά το ναυάγιο των διμερών διαπραγματεύσεων Χριστόφια-Ταλάτ, το νέο σχέδιο λύσης, όπως προδιαγράφεται με δημιουργικές ασάφειες στην Κοινή Διακήρυξη Αναστασιάδη-Ερογλου, επαναφέρει υπό δυσμενέστερους όρους το «νεκρό» Σχέδιο Ανάν, καταργώντας ουσιαστικά την Κυπριακή Δημοκρατία και προοωθώντας ένα αμφιβόλου βιωσιμότητας μόρφωμα δύο συνιστώντων κυρίαρχων κρατών, δύο ιθαγενειών, και μιας αδύναμης ομοσπονδίας υπό την σκέπην των εγγυητριών δυνάμεων, βασικά της Τουρκίας. Πρόκειται για ένα μη βιώσιμο και λειτουργικό κρατικό μόρφωμα, ρατσιστικό και διχοτομικό, χωρίς ανάλογο στη διεθνή δικαιική και πολιτειακή εμπειρία, που παραβιάζει κατάφωρα το ευρωπαϊκό κεκτημένο σε μια χώρα-μέλος της Ε.Ε. Αναλογίες μπορούν να βρεθούν μόνο σε αποτυχημένα κράτη ή junk states, συγκαλυμμένα προτεκτοράτα.

Το γεωπολιτικό περιβάλλον έχει αλλάξει άρδην στην ΝΑ Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Είναι προφανές ότι ο απώτερος γεωπολιτικός στόχος είναι η στρατηγική επανασύνδεση Τουρκίας και Ισραήλ, μέσω του ενεργειακού δικτύου, και με σκαλοπάτι-μαξιλάρι την Κύπρο. Τον στόχο φαίνεται να επιδιώκουν ζωηρά οι ΗΠΑ, με την υποστηριστική ανοχή των Βρυξελλών. Σε αυτό το περίπλοκο ρευστό περιβάλλον, Κύπρος και Ελλάδα, λόγω επιτήρησης και οικονομικής δυσπραγίας, δεν διαθέτουν προς στιγμήν το απαραίτητο πολιτικό κεφάλαιο για να διαπραγματευτούν λυσιτελώς. Χρειάζεται χρόνος. Ενδεχόμενη εμπλοκή σε οριστικές λύσεις υπό δυσμενείς όρους, χωρίς δυνατότητες άμεσης απεμπλοκής, μπορεί να αποβεί μοιραία, με ιστορικές συνέπειες για την ακεραιότητα και τη γεωπολιτική σημασία των δύο ελληνικών κρατών. Και οι υδρογονάνθρακες, που προβάλλονται τώρα από τις κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας, ως ελπίδες για μελλοντική ανάκαμψη, μπορεί να αποβούν γεωπολιτική κατάρα, όπως εύστοχα έχουν περιγράψει το ζήτημα οι Ισραηλινοί. Αλλά όπως δείχνει και η χθεσινή αποχώρηση του ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση Αναστασιάδη, όλα είναι ανοιχτά, σε Κύπρο και Ελλάδα.

Του Νίκου Ξυδάκη

Πηγή Καθημερινή

28.2.2014 

Χριστόφιας : Λάθος η διάσωση της Λαϊκής

H παροχή έκτακτης ρευστότητας στη Λαϊκή Τράπεζα από τον ELA ήταν λάθος, παραδέχεται τώρα ο τέως πρόεδρος της Κύπρου Δημήτρης Χριστόφιας, ο οποίος υποστηρίζει ωστόσο ότι η κυβέρνηση δεν είχε την εξουσία να κλείσει την τράπεζα.

Σε συνέντευξη στην «Κ» Κύπρου ο κ. Χριστόφιας υποστηρίζει ότι από το καλοκαίρι του 2012, όταν έμαθε ότι ανέβαινε η παροχή βοήθειας από τον ELA, είχε πει στον κεντρικό τραπεζίτη Π. Δημητριάδη και στον τότε υπουργό Οικονομικών Β. Σιαρλή να του πουν τις επιπτώσεις σε περίπτωση εκούσιας διάλυσης της Λαϊκής.

«Και οι δύο απάντησαν ότι θα είχε καταστροφικές συνέπειες αν αφήναμε την τράπεζα να κλείσει και ότι θα χρειαζόμασταν 7 δισ. για τις εγγυημένες καταθέσεις. Και τώρα θέλουμε 10 δισ. Και με ποιον τρόπο θα ξοφλήσουμε αυτά τα 10; Με ίδιους πόρους. Εγώ ποτέ δεν συζήτησα να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα με ίδιους πόρους», ανέφερε ο κ. Χριστόφιας.

Κατηγορεί τον τέως κεντρικό τραπεζίτη Αθανάσιο Ορφανίδη για ελλιπή έλεγχο των τραπεζών και ότι δεν τον ενημέρωσε για την τεράστια έκθεσή τους. «Γιατί ήμουν στα μαχαίρια με τον κ. Ορφανίδη; Διότι συζητήσαμε εκατόν φορές, μου έστειλε άλλες τόσες επιστολές, ουδέποτε, σε κανένα έγγραφο και σε καμιά συζήτηση, αναφέρθηκε στις τράπεζες. Ουδέποτε μου είπε ότι οι τράπεζες κάνουν επεκτατική πολιτική, και όταν άρχισε ο ΕLA για τη Λαϊκή, ουδέποτε μου είπε. Και πού πήγαιναν τα λεφτά από τον ELA της Λαϊκής; Πήγαιναν στην Ελλάδα και γίνονταν επενδύσεις αλλού και χωρίς διασφαλίσεις. Αυτά τα απέκρυβε. Και τώρα δεν τα λέει. Είχε μαρτυρήσει σε αυτή την περιβόητη επιτροπή. Είπε ότι προειδοποίησε τον πρόεδρο για την κατάσταση στις τράπεζες; Ποτέ. Και το πρόβλημά μας είναι η κατάσταση στις τράπεζες. Είχε συναινέσει στη μετεξέλιξη της Marfin Λαϊκής από ελληνική τράπεζα σε κυπριακή και δεν μας είπε τίποτε. Και αυτό είναι εγκληματικό, γιατί χάσαμε αμέσως 4,1 δισ. και άλλα 4 δισ. από τις τράπεζες, να λοιπόν πού είναι το πρόβλημα».

Ο Δ. Χριστόφιας υπεραμύνθηκε των χειρισμών του στην οικονομία λέγοντας ότι προσπάθησε να αποφύγει «όπως ο διάβολος το λιβάνι» την τρόικα, αλλά τελικά υποχρεώθηκε να καταλήξει στο Μνημόνιο το οποίο «ήταν ίσως το πιο χαλαρό που υπέγραψε ποτέ χώρα που απευθύνθηκε στον μηχανισμό στήριξης».

Από τα θέματα εσωτερικής διακυβέρνησης ξεχωρίζει η αναφορά του Δ. Χριστόφια στην τραγωδία της 11ης Ιουλίου στο Μαρί και οι αρχικές σκέψεις για παραίτηση. «Παρ’ όλη την πίεση, ψυχική και πολιτική, αποφάσισα να μείνω στις επάλξεις», είπε, προσθέτοντας ότι θα ήταν ανεύθυνο και ανέντιμο να έφευγε την ώρα της μεγάλης δοκιμασίας, κάτι για το οποίο -όπως είπε- δεν μετάνιωσε. «Θα ήταν κάτι σαν λιποταξία», κατέληξε.

Πηγή Καθημερινή

24.11.2013

Η σιωπηρή-εκκωφαντική διαμαρτυρία των Κύπριων μαθητών στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Λεμεσό

Λεμεσός 28.10.2011

Με πινακίδες όπου αναγράφονταν όλα τα κατεχόμενα Γυμνάσια της Κύπρου παρέλασαν οι μαθητές στη Λεμεσό. Ενας ιδιαίτερος τρόπος να προβληθεί το πρόβλημα της κατεχόμενης Κύπρου. Εύγε στα παιδιά.
Τη φωτό την δημοσίευσε ο Ανδρέας Σώτος Σωτηρίου στο facebook (εδώ)

Αντιδράσεις της Αγκυρας στις γεωτρήσεις από Κύπρο

Την αντίδραση της Αγκυρας που προειδοποιεί με λήψη μέτρων, προκειμένου «να εφαρμοστεί το Διεθνές Δίκαιο», προκαλεί η ανακοίνωση από πλευράς Κύπρου ότι το αργότερο την 1η Οκτωβρίου θα αρχίσουν οι γεωτρήσεις για τον εντοπισμό αποθεμάτων φυσικού αερίου στο λεγόμενο «οικόπεδο 12», στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας και Φυσικών Πόρων, Τανέρ Γιλντίζ, δήλωσε ότι «η Τουρκία δεν θεωρεί νόμιμη τη συμπεριφορά της Κύπρου» και πρόσθεσε ότι «αποφάσεις σχετικές με την ΑΟΖ μπορούν να ληφθούν μόνο με συναίνεση μεταξύ όλων των γειτονικών χωρών και η διαδικασία αυτή δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα».

Στα τέλη Σεπτεμβρίου ή, το αργότερο, την 1η Οκτωβρίου, αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί η μεταφορά και εγκατάσταση στη θαλάσσια περιοχή του «οικοπέδου 12» της εξέδρας «Noble Homer», επί της οποίας βρίσκεται το ειδικό τρυπάνι που θα αρχίσει τις γεωτρήσεις. Το ίδιο τρυπάνι χρησιμοποιήθηκε για γεωτρήσεις και στη θαλάσσια περιοχή του Ισραήλ.

Το προσεχές διάστημα αναμένεται η Αγκυρα να επιχειρήσει με διαβήματα προς κάθε κατεύθυνση, να επιτύχει αναστολή της έναρξης γεωτρήσεων από την Κύπρο, επιμένοντας στο επιχείρημα ότι η ιδιοκτησία των αποθεμάτων στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου δεν έχει καθοριστεί ακόμα και επαναφέροντας τη θέση ότι τα κοιτάσματα αποτελούν ιδιοκτησία ολόκληρης της νήσου και, ως εκ τούτου, δεν μπορούν να προχωρήσουν οι έρευνες χωρίς να ληφθούν υπόψη τα συμφέροντα των Τουρκοκυπρίων. Παράλληλα, διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι εδώ και καιρό η τουρκική πλευρά κινείται για το ίδιο θέμα παρασκηνιακά, προσπαθώντας να επηρεάσει την εταιρεία που έχει αναλάβει τις έρευνες (Noble Energy), χωρίς, ωστόσο, να έχει επιτύχει τους στόχους της.

Τη δυναμική αντίδραση της Τουρκίας προεξόφλησε σε δηλώσεις του και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, Ντερνίς Ερογλου. Ζήτησε από τη Λευκωσία να μην προχωρήσει σε γεωτρήσεις για φυσικό αέριο. «Η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν πρέπει να ξεκινήσει αυτή την ενέργεια γιατί θα γίνει πονοκέφαλος για κάποιους, οι οποίοι έχουν ήδη αρκετούς πονοκεφάλους και δεν πρέπει να προσθέσουν κι άλλους» είπε σε μια δήλωση με στοιχεία συγκαλυμμένης απειλής.

Της Δώρας Αντωνίου

Πηγή Καθημερινή

6.8.2011

Σήμα κινδύνου από Τράπεζα της Κύπρου

Στο ενδεχόμενο να χρειαστεί η Κύπρος οικονομική βοήθεια στην περίπτωση που δεν ληφθούν άμεσα δραστικότερα μέτρα σε σχέση με αυτά που έχουν ήδη ανακοινωθεί με αφορμή την έκρηξη στη ναυτική βάση, αναφέρθηκε σε επιστολή του προς τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια, και τους ηγέτες των κομμάτων ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας της χώρας, Αθανάσιος Ορφανίδης. Μάλιστα, ο επικεφαλής της Τράπεζας της Κύπρου τόνισε ότι η οικονομία του νησιού βρίσκεται σε κατάσταση συγκρινόμενη με αυτή που ακολούθησε την τουρκική συμβουλή. «Συνυπολογίζοντας όλα τα δεδομένα, το δυσμενές διεθνές περιβάλλον, τις δυσκολίες προσφυγής σε εξωτερικό δανεισμό, τις επιπρόσθετες οικονομικές επιπτώσεις από τα πρόσφατα γεγονότα στο Βασιλικό, πιστεύω ότι η οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, συγκρινόμενη με αυτή του 1974», τονίζει χαρακτηριστικά στην επιστολή του ο διοικητής της τράπεζας. Σημειώνεται ότι η έκρηξη στη ναυτική βάση της Εθνικής Φρουράς στις 11 Ιουλίου και οι μεγάλες ζημιές στον ηλεκτροπαραγωγό σταθμού Βασιλικού, πέρα από το γεγονός ότι στοίχισαν τη ζωή σε 13 ανθρώπους, έχουν προκαλέσει σημαντικά προβλήματα στην ηλεκτροδότηση του νησιού, ενώ έχουν κλονίσει και την εμπιστοσύνη των πολιτών προς την κυβέρνηση.

Ο οικονομολόγος Στέλιος Πλατής υπολογίζει ότι οι επιπτώσεις της έκρηξης θα μπορούσαν να περιορίσουν έως 0,5% τον ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ, έναντι των αρχικών εκτιμήσεων για ανάπτυξη 1,5% το τρέχον έτος. Η διαφορά αυτά μεταφράζεται σε ποσό που κυμαίνεται μεταξύ 180 και 350 εκατ. ευρώ, το οποίο θα μπορούσε να προσθέσει ένα επιπλέον 1% με 2% στο δημοσιονομικό έλλειμμα της Κύπρου που βρίσκεται πλέον στο 5,3% του ΑΕΠ. Επιπλέον, ο κ. Πλατής τόνισε ότι στο παραπάνω ποσό δεν περιλαμβάνεται το κόστος επισκευής του μεγαλύτερου ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού της Κύπρου, ο οποίος παράγει το 50% με 60% των ενεργειακών αναγκών του νησιού.

«Προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα, όπως μεταξύ άλλων η ένταξη της Κύπρου στον μηχανισμό στήριξης, με ό,τι συνεπάγεται για την οικονομία αλλά και για το εθνικό θέμα, απαιτούνται αμέσως περισσότερα και δραστικότερα μέτρα από εκείνα που συζητήθηκαν στη συνάντηση της 8ης Ιουλίου, καθώς και η ταχύτερη υλοποίησή τους», συμπληρώνει ο κ. Ορφανίδης, ο οποίος κατά το παρελθόν διετέλεσε και σύμβουλος στην αμερικανική κεντρική τράπεζα Fed.

Η κυβέρνηση αναμένεται να παρουσιάσει την πρώτη δέσμη μέτρων αργότερα μέσα στην εβδομάδα, στον απόηχο και του μπαράζ υποβαθμίσεων της κυπριακής πιστοληπτικής ικανότητας που έχουν προχωρήσει κατά τους τελευταίους μήνες οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης με αφορμή τη μεγάλη έκθεση των κυπριακών τραπεζών στην ελληνική οικονομία. 

Ο κ. Ορφανίδης, ο οποίος είναι μέλος του βασικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έχει εκφράσει κατά το παρελθόν την αντίθεσή του στις προηγούμενες προτάσεις μέτρων λιτότητας, επιμένοντας τόσο ότι η εφαρμογή τους απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα όσο και ότι δεν πράττουν πολλά για τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών, και ειδικότερα τη μείωση των μισθών της κυβέρνησης, που καταλαμβάνουν το ένα τρίτο του κυπριακού προϋπολογισμού. Το ΑΕΠ της Κύπρου, η οποία αποτελεί ένα από τα μικρότερα μέλη της Ευρωζώνης, διαμορφώνεται μόλις στα 17,4 δισ. ευρώ, με την οικονομία της να στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό, καθώς και στις ναυτιλιακές και χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες.

Πρόκειται για την πρώτη φόρα που ο κ. Ορφανίδης αναφέρεται στο ενδεχόμενο ένταξης της Κύπρου σε έναν μηχανισμό στήριξης, παρά το γεγονός ότι το κόστος δανεισμού της Κύπρου ακολουθεί ανοδική πορεία ακόμα και πριν από την έκρηξη. Η απόδοση του δεκαετούς κυπριακού ομολόγου κυμαινόταν χθες στο 8,9%, σε σχέση με το 8,6% της προηγούμενης εβδομάδας, και το 6,2% στις αρχές Μαΐου.

Πηγή Καθημερινή

21.7.2011

Το Σπίτι της Κύπρου «πρότυπο πολιτιστικής διπλωματίας»

Το "Σπίτι της Κύπρου" είναι το Μορφωτικό Γραφείο της Πρεσβείας της Κύπρου στην Ελλάδα. Ζωντανό, ενημερωμένο, δραστήριο και, προπάντων, φιλόξενο, το "Σπίτι της Κύπρου" αποτελεί έναν από τους πλέον σημαντικούς πολιτιστικούς φορείς που λειτουργούν αυτή τη στιγμή στην Αθήνα.

Στεγάζεται σ’ ένα παλιό αρχοντικό, στην οδό Ηρακλείτου 10, στο Κολωνάκι και τα εγκαίνιά του έγιναν τον Ιούνιο του 1987, από τον τότε Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Σπύρο Κυπριανού και τον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου.

Ανάμεσα σε αυτούς που δούλεψαν συστηματικά και οργανωμένα για την δημιουργία του ήταν ο τότε Υπουργός Παιδείας της Κύπρου Ανδρέας Χριστοφίδης, οι Γενικοί Διευθυντές του Υπουργείου Νίκος Συμεωνίδης και Πάνος Ιωαννίδης και ο πρώτος Διευθυντής του Σπιτιού της Κύπρου και ο τέως Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Γεωργής.

Στόχος τους ήταν - και παραμένει - όπως τονίζει ο Μορφωτικός Σύμβουλος και Διευθυντής του Σπιτιού της Κύπρου Κώστας Λυμπουρής «η δημιουργία ενός χώρου οικείου και φιλόξενου, που να προσφέρει τη ζεστασιά και την αγάπη ενός σπιτιού. Μ’ αυτή την έννοια, το Σπίτι της Κύπρου αποτελεί, από τη μια τη στέγη του Μορφωτικού Τμήματος της Κυπριακής Πρεσβείας, από την άλλη, όμως, είναι ένας χώρος «ανοικτός», τόσο για το ελλαδικό κοινό όσο και για οποιονδήποτε άλλο θα επιθυμούσε να γνωρίσει την Κύπρο, μέσα από τον πολιτισμό της».

Το Σπίτι Κύπρου στη διάρκεια των 23 χρόνων λειτουργίας του, έχει επιτελέσει σημαντικό έργο ως προς την προβολή της πνευματικής παραγωγής των Κυπρίων λογοτεχνών και καλλιτεχνών, αλλά και ως προς την καλλιέργεια και ενδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ των πνευματικών ανθρώπων της Ελλάδας και της Κύπρου.

Η βασική φιλοσοφία, που διέπει τη λειτουργία του δεν είναι «κυπροκεντρική». Προβάλλει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της φυσιογνωμίας της Κύπρου, την ιστορία της και τον πολιτισμό της όχι όμως σαν να είναι η Κύπρος ξεκομμένη από τη συνολική ελληνική πολιτισμική πραγματικότητα. Από την αρχή της λειτουργίας του πρωτοπόρησε σε αρκετούς τομείς, όταν ακόμα δεν είχαν λειτουργήσει οι γνωστοί «πολυχώροι» των βιβλιοπωλείων, μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι παρουσίαζαν εκδόσεις τους στις αίθουσες του Σπιτιού της Κύπρου και κορυφαίοι εικαστικοί καλλιτέχνες παρουσίασαν το έργο τους έχοντας ως τίτλο τιμής ότι αυτό έγινε στο Σπίτι της Κύπρου.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η εκδοτική δραστηριότητα του Σπιτιού της Κύπρου, η οποία δείχνει και την πολύ στενή πνευματική σχέση Ελλάδας και Κύπρου. Τον Οκτώβριο του 2007 εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο, με τίτλο «Για τον Σεφέρη» το οποίο παρουσιάζει τον Νομπελίστα ποιητή και στη συνέχεια τα «Κυπριακά» του Τίτου Πατρίκιου, όπου η Μορφωτική Ακόλουθος Ελένη Αντωνιάδου αναδεικνύει τη σχέση του ποιητή με την Κύπρο. Ακολούθησε το βιβλίο του Αλέξη Ζήρα με τίτλο «Όψεις της Κυπριακής Πεζογραφίας, 1900-2000», στο οποίο ο γνωστός κριτικός παρουσιάζει κείμενά του για τη κυπριακή πεζογραφική δημιουργία.

Όπως είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Λυμπουρής, στο στάδιο της προετοιμασίας βρίσκεται το βιβλίο του Αναπληρωτή Καθηγητή του Πανεπιστημίου Κύπρου και τέως Πρέσβη στην Αθήνα Γιώργου Γεωργή, με τίτλο «Διατοπικές σχέσεις και εθνική πρόσληψη: ΚΥΠΡΟΣ-ΗΛΕΙΑ» το οποία διερευνά τις ιστορικές σχέσεις των δύο περιοχών. Παράλληλα τη φετινή χρονιά θα εκδοθεί ένα ακόμα βιβλίο του γνωστού κύπριου κριτικού του κινηματογράφου Νίνου Φένεκ Μικελλίδη, με επιλογή σημειωμάτων του, που δημοσιεύτηκαν σε κυπριακά έντυπα.

Το Σπίτι της Κύπρου αποτελεί τη γέφυρα μεταφοράς στην Αθήνα, της πνευματικής δημιουργίας της Κύπρου, κυρίως με την παρουσίαση λογοτεχνικών και άλλων εκδόσεων, εικαστικών εκθέσεων, αλλά και δειγμάτων της θεατρικής παραγωγής της Κύπρου. Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου έχει ανεβάσει παραστάσεις στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο και έχει την πρόθεσή του να καθιερώσει στην Αθήνα σειρά παραστάσεων.

Επίσης διαθέτει τη μεγαλύτερη κυπρολογική βιβλιοθήκη στην Ελλάδα. Οι ενδιαφερόμενοι για την κυπριακή ιστορία, τη λογοτεχνία και γενικότερα τονπολιτισμό της Κύπρου, μπορούν να βρουν σπάνια βιβλία και ειδικές εκδόσεις.

Είναι βέβαιο ότι το Σπίτι της Κύπρου αποτελεί πρότυπο πολιτιστικής ''διπλωματίας'', όμως τα προβλήματα δεν λείπουν όπως αναφέρει ο Μορφωτικός Σύμβουλος Κ.Λυμπουρής. «Η αποτελεσματικότητα των προσπαθειών του Σπιτιού σ’ ό,τι αφορά τη διακίνηση της πνευματικής δημιουργίας θα ήταν πολύ μεγαλύτερη, αν ξεπερνιούνταν χρόνια προβλήματα. Αυτά έχουν να κάνουν, πρώτα απ’ όλα με την κυκλοφορία κυπριακών εκδόσεων στην Ελλάδα. Όσοι είχαν την ευκαιρία να δουν δείγματα τις επιστημονικής και της λογοτεχνικής παραγωγής της Κύπρου διαπιστώνουν πως όχι μόνο δεν υστερούν έναντι των ελλαδικών, αλλά θα μπορούσαν να προσθέσουν πολλά στο πνευματικό γίγνεσθαι και της Ελλάδας. Οι λόγοι έχουν να κάνουν με νομοτεχνικές δυσκολίες, φοβούμαι όμως ότι οφείλονται και σε βαθύτερα αίτια. Η Κύπρος είναι μακριά από το ελλαδικό κέντρο και πνευματικά θεωρείται μάλλον περιφερειακή δύναμη».

Ως το Μορφωτικό Τμήμα της Κυπριακής Πρεσβείας, το Σπίτι της Κύπρου έχει την ευθύνη και για τις εκπαιδευτικές σχέσεις Ελλάδας- Κύπρου. Τα τελευταία, μάλιστα, χρόνια παρατηρείται μια αμφίδρομη διακίνηση φοιτητών και εκπαιδευτικών.

Αναφερόμενος στην οικονομική κρίση που περνάει η χώρα μας ο κ. Λυμπουρής τόνισε: «σε μια περίοδο μεγάλης κρίσης, τα αίτια της οποίας είναι πρωτίστως αξιακά, ο ρόλος των όπου γης ελλήνων πνευματικών ανθρώπων γίνεται ολοένα και πιο σημαντικός. Το Σπίτι της Κύπρου, ως τμήμα της Κυπριακής Πρεσβείας, διαδραματίζει ρόλο πνευματικής εφεδρείας στην προσπάθεια προώθησης των αξιών του ελληνικού πολιτισμού. Η συστράτευσή μας με όσες δυνάμεις μπορούν να βοηθήσουν σ’ αυτή τη φάση τον ελληνικό λαό, πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Να το πούμε κι αλλιώς: Το Σπίτι της Κύπρου λειτουργεί όχι ως πρεσβευτής της Κύπρου στην Ελλάδα, αλλά ως πρεσβευτής των ελληνικών αξιών».

 

 Πηγή NEWPOST

5.5.2011

 

Κλεμμένοι θησαυροί επιστρέφουν στην Κύπρο

Μια από τις εικόνες που είχαν κλαπεί από εκκλησίες της Κύπρου

Ενα δικαστήριο του Μονάχου αποφάσισε στις 23 Σεπτεμβρίου την επιστροφή πολύτιμων βυζαντινών εικόνων, μωσαϊκών και αγιογραφιών στη Δημοκρατία της Κύπρου. Πρόκειται για εκατοντάδες αντικείμενα που είχαν κλαπεί από 50 διαφορετικές εκκλησίες και μοναστήρια μετά το 1974 από τα Κατεχόμενα και είχαν μεταφερθεί παράνομα στη Γερμανία. Το σημαντικότερο από αυτά (η αξία του εκτιμάται σε 4 εκατ. ευρώ) είναι ένα μωσαϊκό από τον 6ο αιώνα, το οποίο παριστάνει τον απόστολο Θωμά και εκλάπη από την εκκλησία της Παναγίας Κανακαριάς στο κατεχόμενο χωριό Λυθράγκωμη. Η θρησκευτική και πολιτιστική αξία του είναι βέβαια ανεκτίμητη. Τα κλοπιμαία είχαν βρεθεί το 1997 κατά τη διάρκεια αστυνομικής έρευνας στην κατοικία του σεσημασμένου τούρκου κλεπταποδόχου Αϊντίν Ντ. στο Μόναχο. Στο ίδιο σπίτι βρέθηκαν σπάνιες εικόνες κύπριων αγιογράφων διαφόρων εποχών, όπως μια σειρά απεικονίσεων της Παναγίας από τη Μονή του Χριστού Αντιφωνητή στο χωριό Καλογραία, που προέρχονταν από άλλες κλοπές. Σύμφωνα με τις κυπριακές αρχές, τουλάχιστον 500 θρησκευτικοί χώροι στη Βόρεια Κύπρο έχουν γίνει στόχος οργανωμένων κλοπών.

Να σημειωθεί ότι η κατάσχεση των έργων είχε προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον στη γερμανική κοινή γνώμη και τα μέσα ενημέρωσης είχαν παρουσιάσει εκτενή ρεπορτάζ για αυτό. Ακολούθησε μαραθώνιος δικαστικός αγώνας, ο οποίος έληξε μόλις τώρα με την απόφαση για την επιστροφή των εικόνων, ορισμένες εκ των οποίων έχουν ανακηρυχθεί παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά από την UΝΕSCΟ. Η απόφαση στηρίχθηκε πρωτίστως στη γνωμάτευση του καθηγητή της Ιστορίας της Τέχνης Γκέοργκ Ντέκερς, ο οποίος υπέδειξε επακριβώς τα μέρη από τα οποία αφαιρέθηκαν τα πολύτιμα αντικείμενα. «Η απόφαση του δικαστηρίου βάζει τέρμα σε μια δύσκολη δικαστική αντιπαράθεση» δήλωσε αμέσως μετά ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄. «Η δικαστική κρίση εκπληρώνει πλήρως τις προσδοκίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας».

Πηγή Το Βήμα
30.9.2010

Ο "αόρατος δικτάτορας" και η εισβολή στην Κύπρο (Δημ. Ιωαννίδης)

Δύο άνθρωποι γνώριζαν τι πραγματικά συνέβη το μοιραίο καλοκαίρι του 1974. Και οι δύο έφυγαν από τη ζωή παίρνοντας μαζί τους πολύτιμα μυστικά και χωρίς ποτέ να αποκαλύψουν την αλήθεια. Ο ένας ήταν ο «αόρατος δικτάτορας», ο ιδιόμορφος Δημήτρης Ιωαννίδης, ο οποίος απεβίωσε προ ολίγων ημερών. Ο άλλος, ο Γκας Αβρακότος, Ελληνοαμερικανός πράκτορας της CIA, ο οποίος χειριζόταν για πολλά χρόνια τη σχέση της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας με τον Ιωαννίδη.

Ο Αβρακότος ήταν ενας εξαιρετικά φανατικός αντικομμουνιστής που πολλές φορές ξεπερνούσε και τα όρια των εντολών του. Το 1967, λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ο πρόεδρος Τζόνσον αποφάσισε να στείλει ένα άκρως απόρρητο μήνυμα στον τότε ισχυρό δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο, με το οποίο του ζητούσε να μην εκτελέσει τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Αβρακότος γνώριζε καλά τον Παπαδόπουλο από τον καιρό που ο συνταγματάρχης ήταν ο σύνδεσμος της ΚΥΠ με την αμερικανική υπηρεσία. Αν και υπηρετούσε στο Βιετνάμ, το Λάνγκλεϊ τον διέταξε να πάει στην Αθήνα ως αγγελιαφόρος για να δώσει το μήνυμα στον Παπαδόπουλο. Εκείνος, σύμφωνα με διήγησή του, τον επεσκέφθη στο γραφείο του στη Βουλή και αφού του ανέπτυξε το επίσημο μήνυμα για τον Ανδρέα, συμπλήρωσε: «αυτό είναι το μήνυμα που φέρνω, αλλά αν θέλεις τη γνώμη μου, καλά θα κάνεις να καθαρίσεις αυτό τον «μπάσταρδο»». Ο Παπαδόπουλος, ο οποίος είχε εν τω μεταξύ αποκτήσει και άλλα δικά του κανάλια επικοινωνίας με την Ουάσιγκτον, ζύγισε τα πράγματα και ακολούθησε τη συμβουλή του Τζόνσον.

Ο Αβρακότος επανήλθε, όμως, στην Ελλάδα, στον σταθμό της CIA και ανέλαβε το κρίσιμο πόστο του συνδέσμου με τα ΛΟΚ που είχαν εκείνη την εποχή την ευθύνη για τις επιχειρήσεις Stay behind που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «Κόκκινη Προβιά». Επρόκειτο στην ουσία για ένα σχέδιο που προέβλεπε την οργάνωση μυστικών ομάδων αντίστασης σε περίπτωση που οι δυνάμεις του Ανατολικού Μπλοκ εισέβαλλαν στην Ελλάδα. Ο Αβρακότος βρισκόταν συχνά στο γραφείο του διοικητη των ΛΟΚ, ταξίαρχου Γιαννακού, στο Πεντάγωνο, ο οποίος ήταν ο στενότερος φίλος του Ιωαννίδη. Οταν η CIA ήθελε να περάσει κάποιο μήνυμα στον Ιωαννίδη ο Αβρακότος ζητούσε να τον δει στο γραφείο του Γιαννακού.

Διαφορετικές «ατζέντες»

Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές και μαρτυρίες, οι Αμερικανοί θεωρούσαν πως ο Παπαδόπουλος είχε αποκτήσει δική του «ατζέντα» το φθινόπωρο του 1973, ειδικά μετά τις δυσκολίες που προέβαλλε στη διευκόλυνση των αμερικανικών αποστολών βοήθειας στο Ισραήλ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Ο Ιωαννίδης είχε και εκείνος τη δική του «ατζέντα», καθώς διαφωνούσε με την «κοσμικότητα» που επεδείκνυε πλέον ο Παπαδόπουλος, αλλά και τα ανοίγματα φιλελευθεροποίησης που είχε ανακοινώσει. Είναι, λοιπόν, λογικό να βρήκε σύμφωνους τους ανθρώπους της CIA στην Αθήνα, μιας και την περίοδο εκείνη ο Κίσινγκερ θεωρούσε πιο σημαντική την πλήρη υποταγή της Ελλάδας στους δικούς του γεωπολιτικούς υπολογισμούς παρά την ομαλή μετάβαση σε ένα φιλοδυτικό δημοκρατικό καθεστώς.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν δύο μυστήρια που περιμένουν ακόμη απαντήσεις. 

Το ένα είναι αν και ποιος έδωσε στον Ιωαννίδη αυτό που εκείνος εξέλαβε ως «πράσινο φως» να:

α) ανατρέψει τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και 

β) αγνοήσει παντελώς τον κίνδυνο τουρκικής εισβολής. 

Υπάρχει βεβαίως και ένα τρίτο ερώτημα, το οποίο όμως έχει απαντηθεί, για το πώς οι Αμερικανοί σταμάτησαν τον Ιωαννίδη και την τότε ελληνική κυβέρνηση από τον πόλεμο κατά της Τουρκίας, όταν με εξαιρετικά μεγάλη καθυστέρηση το αποφάσισε ο αόρατος δικτάτορας.

Ως προς τα πρώτα δύο ερωτήματα έχουμε μαρτυρίες και έγγραφα που δημιουργούν πολλά ερωτήματα. Ο τότε Νο2 της CIA στην Αθήνα Ρον Εστες ισχυρίζεται και αναφέρεται σε συγκεκριμένο τηλεγράφημα, πως επεσκέφθη τον Ιωαννίδη δέκα ημέρες πριν από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, του επεσήμανε τους κινδύνους ανατροπής του στάτους κβο στην Κύπρο και το μεγάλο ρίσκο μιας τουρκικής εισβολής. Κατά τη διήγηση του Εστες, ο Ιωαννίδης αντέδρασε βίαια, κλώτσησε το τραπέζι με τον καφέ που είχε μπροστά του και δήλωσε πως «αν οι Τούρκοι τολμήσουν θα φτάσω έως την Κωνσταντινούπολη». Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι τι διημείφθη μεταξύ Ιωαννίδη και Αβρακότου, ο οποίος ήταν παρών σε αυτή την κρίσιμη συνάντηση, αλλά είναι βέβαιο πως είχε και αλλες κατ' ίδίαν επαφές με τον Ιωαννίδη. Ο Αβρακότος μισούσε τον Μακάριο, τον αποκαλούσε «Κάστρο της Μεσογείου» και δεν θα πρέπει να αποκλείεται -με βάση και το προηγούμενο με το μήνυμα για τον Ανδρέα- να τον ενθάρρυνε να προχωρήσει στο πραξικοπημα διαβεβαιώνοντάς τον πως οι ΗΠΑ δεν θα άφηναν ποτέ την Τουρκία να εισβάλει στην Κύπρο και να προκαλέσει ελληνοτουρκικό πόλεμο. Υπάρχει βεβαίως και η πιο συνωμοσιολογική θεωρία που θέλει τον Κίσινγκερ εν γνώσει του να στέλνει αυτό το μήνυμα στον Ιωαννίδη μέσω Αβρακότου γνωρίζοντας πως ο «τυφλωμένος» από μένος κατά του Μακαρίου και υπερπατριωτισμό Ιωαννίδης θα έπεφτε στην παγίδα.

Επιχείρηση παραπλάνησης

Γεγονός είναι πως ο Ιωαννίδης εξεπλάγη, έμεινε εμβρόντητος όταν έμαθε ότι άρχισε η τουρκική εισβολή και φερόταν σαν να είχε «προδοθεί» από κάποιους. 

Η αλήθεια πάντως είναι πως από την ώρα που, με τεράστια καθυστέρηση, αποφάσισε να αντιδράσει στρατιωτικά με την αποστολή υποβρυχίων και αεροσκαφών και την απειλή ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, οι Αμερικανοί έκαναν τα πάντα για να τον αποτρέψουν. H CIA έφτασε στο σημείο να διαδώσει την παραπλανητική πληροφορία πως οι Βούλγαροι συγκεντρώνουν δυνάμεις στα σύνορά τους με την Ελλάδα, ενώ κατεβλήθη κάθε προσπάθεια να παραγκωνισθεί ο Ιωαννίδης και να περάσει η εξουσία στους τότε αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίοι διατηρούσαν παραδοσιακά στενές σχέσεις με τους Αμερικανούς. Η Ουάσιγκτον θεώρησε, άλλωστε, τεράστια επιτυχία της, όπως φάνηκε και απο την περίφημη έκθεση της CIA μετά την κρίση, το γεγονός πως σταμάτησε τον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι ποτέ δεν είχε σχεδιάσει την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην εξουσία, γιατι τον θεωρούσε ισχυρογνώμονα, απρόβλεπτο και φιλοευρωπαϊστή.

Το τι συνέβη εκείνο το περίφημο και μοιραίο καλοκαίρι θα απασχολεί για πολλά ακόμη χρόνια τους ιστορικούς. Ο Αβρακότος πέθανε αφού πάλεψε με τη μανία καταδίωξης, ενώ ο Ιωαννίδης έβαζε συχνά τα κλάματα γιατί δεν άντεχε αντικρίζοντας το αποτέλεσμα του τυφλού του υπερπατριωτισμού. 

Και οι δύο έχουν ίσως πάρει μαζί στον τάφο δικά μας εθνικά μυστικά που αξίζει όμως τον κόπο να ερευνηθούν περαιτέρω.

ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΕΝΤΟΛΩΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ

Οι πληροφορίες για επικείμενη τουρκική εισβολή στην Κύπρο είχαν προκαλέσει κινητικότητα στην Αθήνα, όπως προκύπτει από την εντολή που δόθηκε στα υποβρύχια Τρίτων, Γλαύκος, Νηρεύς και Πρωτεύς, στις 19 Ιουλίου, να αποπλεύσουν από τη Σαλαμίνα με προορισμό τη Ρόδο. 

Επισήμως, σκοπός της μετάβασης ήταν η συμμετοχή τους σε ασκήσεις, ωστόσο οι κυβερνήτες των Γλαύκος και Νηρεύς είχαν ενημερωθεί σε μυστική σύσκεψη για σχέδιο που προέβλεπε αναχαίτιση τουρκικών δυνάμεων στην Κύπρο.

Σύμφωνα με τα σήματα, που παρουσιάζει η «Κ», στις 20 Ιουλίου και ενώ η απόβαση των τουρκικών δυνάμεων είχε αρχίσει από το πρωί, λίγο μετά τις 3 μ.μ., δόθηκε εντολή στα υποβρύχια Γλαύκος και Νηρεύς να πλεύσουν «εν καταδύσει και υπό πολεμικάς συνθήκας» στην περιοχή ανάμεσα στις ακτές Κύπρου και Τουρκίας, με σκοπό την εμπλοκή με τις τουρκικές δυνάμεις. 

Στις 21 Ιουλίου, στη 1 μ.μ. και ενώ τα δύο υποβρύχια βρίσκονταν σε απόσταση 85 ν.μ. δυτικά της Κύπρου, εστάλη νέο σήμα που διέτασσε την επιστροφή τους στη Ρόδο. Την επομένη, στις 3 μ.μ. δόθηκε νέα εντολή προς τα δύο υποβρύχια να κατευθυνθούν και πάλι προς την Κύπρο «το ταχύτερο δυνατόν», εντολή που ανακλήθηκε στις 23 Ιουλίου, στις 2 μ.μ.

Αντίστοιχα, τα πολεμικά αεροσκάφη Phantom, που βρίσκονταν σταθμευμένα στο Καστέλι της Κρήτης, έλαβαν δύο φορές διαταγή επέμβασης στις 22 Ιουλίου, η οποία και τις δύο φορές ανεκλήθη έπειτα από λίγα λεπτά. 

Ηταν ανεπάρκεια και ανικανότητα; 

Ηταν φόβος μπροστά στην ανάληψη της τεράστιας ευθύνης; 

Ηταν αλληλοσυγκρουόμενες αντιλήψεις τακτικής και στρατηγικής; 

Ηταν προσωπικά παιχνίδια εξουσίας και επικράτησης με το βλέμμα στραμμένο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού; 

Απάντηση μέχρι σήμερα απόλυτα πειστική δεν δόθηκε στα ερωτήματα αυτά, που αφορούν τη συμπεριφορά της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Αποτελεί κοινή εκτίμηση ότι απέναντι στην απόβαση τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων, η Ελλάδα μπορούσε να «απαντήσει» αποτελεσματικά, με τρόπο που πιθανότατα θα άλλαζε το αποτέλεσμα της εισβολής. Η εκτίμηση αυτή απορρέει από την καταγραφή δυνάμεων, την υπεροπλία της χώρας μας στη θάλασσα με τα σύγχρονα γερμανικά υποβρύχια που διέθετε και θα μπορούσαν να ανακόψουν την πορεία των τουρκικών αποβατικών πλοίων και την υπεροπλία στον αέρα, με τα υπερσύγχρονα, τότε, αεροπλάνα τύπου Phantom. Οι αντιφατικές αποφάσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε εν μέσω κρίσης ένας άνθρωπος, στον οποίο όλοι να αναφέρονται και από τον οποίο να λαμβάνουν κατευθύνσεις. 

Αυτό που προβλήθηκε ως δικαιολογία από την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων για την καθυστερημένη, αρχικά, αντίδραση και για την ανάκληση των αποφάσεων εμπλοκής των υποβρυχίων και των αεροσκαφών ακολούθως, ήταν οι πληροφορίες που υπήρχαν για σχεδιαζόμενη επίθεση από τη Βουλγαρία.  

Ο «Ελληνας Νάσερ» και η «αρσακειάς»

«Δάμων και Φιντίας». Eτσι είχε περιγραφεi η σχέση Παπαδόπουλου - Ιωαννίδη από τη σύζυγο του δικτάτορα Δέσποινα Παπαδοπούλου. Οπως όλοι οι μύθοι της επταετίας όμως, ήταν και αυτός κούφιος. Η σχέση τους ξεκίνησε από τη συμμετοχή τους στην οργάνωση ΙΔΕΑ μετά τον πόλεμο και ήταν άνιση. Ο Παπαδόπουλος ήταν αριστούχος στην Ευελπίδων, δημοφιλής, με γρήγορη βαθμολογική ανέλιξη και φήμη εκκολαπτόμενου «Νάσερ της Ελλάδας». Ο Ιωαννίδης ήταν από τους τελευταίους της τάξης του και τον διέκρινε μάλλον αγοραφοβία. Ηταν ιδρυτής της ΕΕΝΑ, που οργάνωσε το πραξικόπημα, παρέδωσε όμως γρήγορα την ηγεσία της στον Γ. Παπαδόπουλο.

Μέγας συνωμότης ο τελευταίος, προφανώς εκτιμούσε τις «σκοτεινές» του ικανότητες. Τον Ιωαννίδη επέλεξε ως αρχηγό της ΕΣΑ (με αρμοδιότητα στις παρακολουθήσεις των στρατιωτικών). Τον θεωρούσε «μάτι του» και «αυτί του» στο στράτευμα…

Οι σχέσεις που εξυφαίνονται στη συνωμοτική δράση ψυχραίνονται όταν η συνωμοσία επιτυγχάνει. Στην περίπτωση μας, αυτό εκδηλώθηκε ως οπερετική φάρσα. Ο Ιωαννίδης άρχισε να διαφωνεί με τους χειρισμούς του Παπαδόπουλου από τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967.

Ο Ιωαννίδης ήταν ο μόνος από τους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος που παρέμεινε στο στράτευμα, διατηρώντας την επαφή με τη βάση ισχύος της χούντας. Ηγέτης μπορεί να μην ήταν, όμως του άρεσε να εμφανίζεται ως ο «ιδεολόγος της επανάστασης». Ασκεί όλο και πιο έντονη κριτική στον συγχρωτισμό του Παπαδόπουλου με το «μεγάλο κεφάλαιο» (τη διαμονή του στη βίλα Ωνάση στο Λαγονήσι) και τη διαφθορά. 

Δεν είναι τυχαίο ότι από τις πρώτες ενέργειες του ιωαννιδικού καθεστώτος ήταν η αποκάλυψη των σκανδάλων της περιόδου Παπαδόπουλου (υπόθεση Μπαλόπουλου). Ο Παπαδόπουλος είχε προειδοποιηθεί, δεν πίστευε όμως ότι ο Ιωαννίδης θα τον ανατρέψει: «Ο Μίμης είναι αρσακειάς. Αποκλείεται να κάνει κάτι τέτοιο», έλεγε. 

Δεν του το συγχώρησε ποτέ, στη φυλακή μάλιστα είχε εξομολογηθεί στον Παττακό πως ήθελε να του επιτεθεί στο προαύλιο. 

Από το 1974, Παπαδόπουλος και Ιωαννίδης δεν αντάλλαξαν ούτε μια κουβέντα.

Πηγή Καθημερινή

22.8.2010

Η ΣΧΕΣΗ ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ

Ο θάνατος του Δημητρίου Ιωαννίδη μάς ξαναθυμίζει μια τραγική περίοδο της σύγχρονης Ιστορίας μας. Αφήνει συγχρόνως αναπάντητα ερωτήματα που, δυστυχώς, θα ταφούν μαζί με τον σκιώδη δικτάτορα: τι ήταν ο Ιωαννίδης; Πράκτορας ψυχροπολεμικών αμερικανικών συμφερόντων; Παρανοϊκά αντι-κομμουνιστής; Μονοδιάστατα και αθεράπευτα εθνικιστής; Ορκισμένος εχθρός του Μακαρίου; ΄Η «όλα τα παραπάνω»,  όπως θα απαντούσε φοιτητής πανεπιστημίου σε μια ερώτηση πολλαπλών επιλογών;

Το 1995 μου είχε δοθεί η ευκαιρία να συμμετάσχω στο ετήσιο συνέδριο της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που έγινε σε χειμερινό θέρετρο στους πρόποδες των ελβετικών Αλπεων. Σε ένα από τα άτυπα δείπνα βρέθηκα δίπλα στον Χένρι Κίσινγκερ. Συγκεκριμένα, καθόμουν στα αριστερά του. Δεξιά του κάθησε κάποιος κύριος από την Τουρκία, που δεν έμαθα την ιδιότητά του. Δεν γνώριζα τον πρώην Αμερικανό ΥΠΕΞ και θεώρησα μοναδική ευκαιρία να του θέσω μερικά ερωτήματα σχετικά με τα θλιβερά γεγονότα της Κύπρου (πραξικόπημα του Ιωαννίδη κατά του Μακαρίου και τουρκική εισβολή που ακολούθησε σε δύο αιματηρά κύματα).

Ο παρακάτω διάλογος (όπως τον συγκράτησα στη μνήμη μου) μπορεί να μας βοηθήσει να απαντήσουμε στο καίριο ερώτημα για τον ρόλο των Αμερικανών στις τραγικές εξελίξεις: 

«Γιατί κ. υπουργέ», τον ρώτησα, «αφήσατε την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση στην Κύπρο να κλιμακωθεί επικίνδυνα και να φέρει δύο σημαντικές χώρες του ΝΑΤΟ στο χείλος της πολεμικής αναμέτρησης»; 

Η απάντηση του Κίσινγκερ ήταν προκατασκευασμένη για μαζική κατανάλωση. 

«Ακούστε», μου είπε, «η περίοδος εκείνη ήταν βαθύτατα φορτισμένη από τα ιστορικά γεγονότα του Γουοτεργκέιτ που ανάγκασαν τον πρόεδρο Νίξον να παραιτηθεί από τα προεδρικά του καθήκοντα. Ως προς την κατάσταση στην Ελλάδα και την Κύπρο, απανωτές εκθέσεις των διπλωματών μας συστηματικά ανέφεραν φήμες για τις αποσταθεροποιητικές προθέσεις της χούντας των Αθηνών και των Ελληνοκυπρίων συνοδοιπόρων της».

Επανήλθα στο θέμα προσπαθώντας, ταυτοχρόνως, να του δείξω ότι ήμουν υποψιασμένος και γνώστης των καθημερινών εξελίξεων της Ουάσιγκτον. «Κύριε Κίσινγκερ», του είπα, «ήμουν στα χρόνια 1965-83 καθηγητής στο Πανεπιστήμιο American της Ουάσιγκτον. Στα χρόνια της δικτατορίας βοηθούσα με τις πενιχρές μου δυνάμεις Ελληνες πολιτικούς που επισκέπτονταν την αμερικανική πρωτεύουσα, με σκοπό να πείσουν την κυβέρνηση Νίξον να σταματήσει τον θερμό εναγκαλισμό της με τους πραξικοπηματίες. Παράλληλα, μιλούσα συχνά με αξιωματούχους τους State Department που χειρίζονταν τις υποθέσεις Ελλάδας και Κύπρου (π.χ. Thomas Boyatt, John Day, Walter Silva κ.ά.)».

Συνέχισα την τοποθέτησή μου ως εξής: «Δέχομαι ότι τον Ιούλιο του 1974 οι ΗΠΑ δεν ήθελαν και δεν μπορούσαν να εμποδίσουν μια τουρκική στρατιωτική επιχείρηση στην Κύπρο. Είχατε, όμως, κάθε δυνατότητα να σταματήσετε την απόλυτα εξαρτημένη χούντα του Ιωαννίδη! Ο Thomas Boyatt σάς είχε προτείνει μια επιστολή προς Ιωαννίδη που θα τον προειδοποιούσε ότι οι ΗΠΑ δεν θα είχαν καμιά ευθύνη (ή υποχρέωση), σε περίπτωση που η Τουρκία -έπειτα από ένα ελληνικό πραξικόπημα- επενέβαινε στρατιωτικά στην Κύπρο. Οπως γνωρίζετε, το 1964 ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον είχε στείλει μια αυστηρότατη επιστολή στον Ισμέτ Ινονού, τονίζοντας ότι η Αμερική δεν θα ευθυνόταν και δεν θα αντιδρούσε σε περίπτωση σοβιετικών ενεργειών εις βάρος της Τουρκίας. Ετσι, παρά την ενόχληση της Αγκυρας με την αμερικανική στάση, ο Ινονού δεν διέταξε τα τουρκικά στρατεύματα να εισβάλουν στην Κύπρο».

Στο σημείο αυτό ο Κίσινγκερ μου απάντησε πιο συγκεκριμένα, δίνοντάς μου και «είδηση». «Δείτε», μου είπε, «είχαμε ετοιμάσει γραπτό μήνυμα, το οποίο -δυστυχώς- δεν έφτασε ποτέ στον Ιωαννίδη, διότι ο πρέσβης μας Henry Tasca αρνήθηκε να επισκεφθεί ένα άτομο (Ιωαννίδης), το οποίο δεν είχε επίσημη θέση στην ελληνική κυβέρνηση». Εγώ τότε επέμεινα προσθέτοντας: «Γιατί δεν δώσατε οδηγίες στον τοπικό συνομιλητή του της CIA να τον αποτρέψει, λέγοντάς του ότι η Ουάσιγκτον δεν μπορούσε να εγγυηθεί τη μη ανάμειξη της Τουρκίας, ως συνεγγυήτριας δύναμης κ.λπ.»; «Κοιτάξτε», μου είπε (και εδώ ήταν η είδηση), «δεν μπορώ να αποκλείσω ότι κάποιος από τους πράκτορές μας, ίσως Ελληνοαμερικανός, πήρε την πρωτοβουλία -χωρίς καμιά εξουσιοδότηση- να ενθαρρύνει τον Ιωαννίδη, διαβεβαιώνοντάς τον ότι οι Τούρκοι θα παρέμεναν αδρανείς σε περίπτωση που η Αθήνα ανέτρεπε τον Μακάριο».

Εδώ, προφανώς, ο Κίσινγκερ αναφερόταν στον Ελληνοαμερικανό πράκτορα Γκας Αβρακότος, ο οποίος διατηρούσε μακροχρόνια επαφή με το καθεστώς Παπαδόπουλου - Ιωαννίδη. Είναι κρίμα που ο Ιωαννίδης δεν έλυσε ποτέ τη σιωπή του για το όλο θέμα, πέρα από την κραυγή του προς τους Αμερικανούς στο άκουσμα της τουρκικής εισβολής... «μας εξαπατήσατε».

Στα γκρίζα χρόνια της δικτατορίας αναπτύχθηκαν δύο σχολές σκέψης σχετικά με τον τρόπο αποκατάστασης της Δημοκρατίας στην Ελλάδα: ομαλή και ανώμαλη προσγείωση! Η πρώτη υποστηριζόταν από την πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών και προϋπέθετε τη διεθνή απομόνωση των συνταγματαρχών και την καθαρή παρέμβαση της Ουάσιγκτον που θα ανάγκαζε τη στρατιωτική ηγεσία να παραδώσει την εξουσία σε μια μεταβατική κυβέρνηση εθνικής ενότητας που θα διενεργούσε ελεύθερες εκλογές. Η δεύτερη σχολή συνιστούσε μια ένοπλη αναμέτρηση με τις «αμερικανικές δυνάμεις κατοχής και τους ντόπιους εντολοδόχους τους».

Τελικά, η προσγείωση ήταν, δυστυχώς, ανώμαλη με θύματα την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου και την ταπείνωση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων. Ο θύτης ήταν ο μόλις αποδημήσας εις Κύριον, Δημήτριος Ιωαννίδης. Θα μπορούσαμε, ίσως, να προσθέσουμε στη λίστα των υπευθύνων της κυπριακής τραγωδίας τον Γκας Αβρακότος και -γιατί όχι- τον ίδιο τον Χένρι Κίσινγκερ. 

Οι ιστορικοί του μέλλοντος ίσως πλησιάσουν πιο κοντά στην αλήθεια για μια από τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας του τόπου μας.

Του Θ. Κουλουμπή 

(Ο κ. Θεόδωρος Κουλουμπής είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. couloumbis@msn. com)

Πηγή Καθημερινή

22.8.2010

"Πρέπει να αφήσουμε πίσω το παρελθόν και να κοιτάξουμε το μέλλον (Ελληνοκύπριος κέρδισε την περιουσία του στη κατεχόμενη Κύπρο))

Ο Μελέτης Αποστολίδης, που νίκησε την κυρία Μπλερ και κέρδισε την περιουσία του στα κατεχόμενα, ζητάει συνύπαρξη με τους Τουρκοκυπρίους

Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Πρέπει να αφήσουμε πίσω το παρελθόν και να κοιτάξουμε το μέλλον»

«Μπορώ ίσως να καταλάβω γιατί στη γη μου ζουν Τουρκοκύπριοι. Δεν μπορώ να καταλάβω τι γυρεύουν οι ξένοι»
 
Θα μπορούσε να ήταν σενάριο ταινίας. Σε ένα χωριό της Κύπρου ένα παιδί, ο ήρωάς μας, βλέπει τους «γείτονες» να στριμώχνονται σε λεωφορεία και να φεύγουν. Τα σπίτια τους ύστερα από λίγους μήνες λεηλατούνται. Το παιδί μεγαλώνει και κάποια στιγμή ξεσπάει πόλεμος. Οι «γείτονες» επιστρέφουν, με όπλα πια, και διώχνουν από το χωριό την οικογένεια του ήρωά μας. Αυτός πολεμάει, βλέπει τους φίλους του να σκοτώνονται και όταν το νησί χωρίζεται στα δύο φεύγει για το Λονδίνο. Για να σπουδάσει και να ξεχάσει. Εκεί γνωρίζει κάποιον από τους «γείτονές» του, από εκείνους που είχαν σκοτώσει τους φίλους του και που παλιότερα είχαν εκδιωχθεί από το χωριό.

Κουβέντα στην κουβέντα, οι δύο φοιτητές γίνονται φίλοι και προσπαθούν να καταλάβουν πού βρέθηκε τόσο μίσος στο χωριό τους αλλά και σε ολόκληρο το νησί.

Τα χρόνια περνούν, οι άνθρωποι μαλακώνουν αλλά οι λόγοι που τους χωρίζουν δεν εκλείπουν. Κάποια στιγμή όταν ανοίγουν τα οδοφράγματα, ο ήρωάς μας επισκέπτεται το χωριό του και βλέπει ότι στο περιβόλι των γονιών του έχουν εγκατασταθεί ξένοι. Όχι οι «γείτονες», αλλά Άγγλοι άγνωστοι. Και τότε αποφασίζει να τους διώξει. Όχι με όπλα. Με δικαστήρια. Στην αρχή όλοι γελάνε μαζί του. Οι Άγγλοι βάζουν για δικηγόρο τη γυναίκα του πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας. Δαυίδ εναντίον Γολιάθ. Σε κάποιες ταινίες όμως υπάρχουν ανατροπές. Ο Δαυίδ κερδίζει. Οι ξένοι διατάσσονται να φύγουν από το περιβόλι του και ο ήρωας μας γίνεται πρωτοσέλιδο ακόμη και σε βρετανικές εφημερίδες. Αυτός όμως αντί να βγει και να πανηγυρίσει με τον αέρα του νικητή, μαζεύεται, αναλογίζεται τα βάσανα της οικογένειά του αλλά και των «γειτόνων» του και λέει πράγματα που συνήθως μόνο οι πραγματικοί ήρωες τολμάνε να πουν.

Στον πόλεμο ήσασταν στρατιώτης;

Ναι. Μόλις είχα τελειώσει μηχανικός στο Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο, αμέσως μετά πήγα φαντάρος. Υπηρέτησα στο 70ό Τάγμα Μηχανικού.

Τι συμμετοχή είχατε δηλαδή στον πόλεμο;

Ήμουν σε έναν λόχο 50 ατόμων, από τα οποία επιβιώσαμε μόνο 18. Οι περισσότεροι μάλιστα χάθηκαν στο χωριό μου, τη Λάπηθο.

Μέχρι τότε ποιες ήταν οι σχέσεις σας με τους Τουρκοκυπρίους;

Δεν είχα ιδιαίτερες σχέσεις, παρ΄ όλο που ήταν μεικτό χωριό. Άλλωστε, ήμουν μικρό παιδί τότε που έφυγαν οι Τουρκοκύπριοι το 1963.

Όταν λέτε μεικτό χωριό;

Από τους 4.500 κατοίκους που είχε η Λάπηθος, οι 250 ήταν Τουρκοκύπριοι.

Και με την εισβολή τούς μισήσατε;

Δεν πρόλαβα καν να το σκεφτώ αυτό. Στον πόλεμο πολεμάς. Δεν ήξερα καν ποιος είναι απέναντί μου ούτε γιατί το κάνω. Με τα όσα έζησα πίστεψα ότι δεν θα γελάσω ποτέ ξανά στη ζωή μου. Αργότερα, στο Λονδίνο που πήγα για σπουδές με είχαν τραβήξει οι φίλοι μου σε μια φοιτητική συγκέντρωση. Καθόμουν σε μια γωνιά μίζερος. Απέναντί μου ήταν ένα άτομο με την ίδια συμπεριφορά. Ήταν ένας Τουρκοκύπριος. Έπρεπε να απαντήσουμε σε πολλά ερωτήματα. Να εξηγήσουμε πώς βρεθήκαμε αντιμέτωποι. Τελικά, γίναμε φίλοι.

Φαντάζομαι ότι στην αρχή είχατε μεγάλη καχυποψία ο ένας για τον άλλον.

Μα, ήμασταν απέναντι στον πόλεμο. 200 μέτρα ο ένας από τον άλλο. Αυτός μέσα στην Αμμόχωστο, εγώ απ΄ έξω. Ο καθένας είχε τις πληγές του. Το ερώτημα όμως ήταν τι είχαμε να χωρίσουμε. Έτσι, σιγά σιγά, κατανοήσαμε ο ένας τον άλλον.

Στο Λονδίνο υπήρχαν μεικτές παρέες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων;

Δεν ήταν και τόσο δημοφιλείς αυτές οι παρέες. Για κάποιους ήμασταν προδότες. Αλλά εμείς θέλαμε να κατανοήσουμε γιατί συνέβησαν όλα αυτά. Πέρα από τη δική σου αλήθεια, από την άλλη πλευρά υπάρχει πάντα μια άλλη αλήθεια που χρειάζεται να την κατανοήσεις.

Δεν θα μπορούσε η μια κοινότητα να είχε ακούσει την άλληπριν από τον πόλεμο ή πριν από το ΄63;

Εγώ νομίζω πως ναι. Θα σας περιγράψω μια σκηνή από το 1963. Εγώ ήμουν πιτσιρικάς. Οι Τουρκοκύπριοι ήταν μέσα σε ένα λεωφορείο έτοιμοι να φύγουν από το χωριό. Θυμάμαι έναν δικό τους νεαρό να τους καθοδηγεί να φύγουν. Και μια Τουρκάλα να είναι αγκαλιασμένη με τη θεία μου την Αρετή γειτόνισσά της στον τούρκικο μαχαλά. Θυμάμαι τη θεία μου να παίρνει τα κλειδιά και να υπόσχεται στην Τουρκάλα ότι θα της προσέχει το σπίτι. Της έλεγε «όταν επιστρέψετε, όλα θα είναι στη θέση τους». Και βέβαια όλοι ξέρουμε ότι σε 3 μήνες δεν υπήρχαν ούτε πόρτες ούτε παράθυρα σ΄ αυτά τα σπίτια.

Τους φερθήκαμε πολύ άσχημα τότε.

Ναι, αλλά ο πόνος θα μπορούσε να μας οδηγήσει να καταλάβουμε η μια κοινότητα την άλλη. Το θέμα είναι γιατί δεν τα καταφέραμε τελικά...

Τι έφταιξαν; Οι ηγέτες; Η Αθήνα και η Άγκυρα;

Όλα αυτά, αλλά και η αδράνεια του κόσμου βέβαια. Εγώ θυμάμαι ακόμα κάποιους συγχωριανούς στο καφενείο να λένε ότι τις λεηλασίες στη γειτονιά των Τουρκοκυπρίων θα τις πληρώσουμε κάποια μέρα. Αυτά που έκαναν 5 - 10 άτομα τα πληρώσαμε όλοι ακριβά.

Δεν έφταιξαν λοιπόν μόνο οι ηγεσίες αλλά και οι πολίτες.

Ναι, μια ανωριμότητα σ΄ όλα τα επίπεδα μάς οδήγησε σε αυτά τα αδιέξοδα. Έπρεπε να υπερασπισθούμε τους συγχωριανούς μας, τους Τουρκοκυπρίους αλλά σιωπήσαμε.

Ο Καζαντζάκης είχε γράψει για την καταστροφή της Σμύρνης «τον άνθρωπο πολλοί ατίμασαν και Έλληνες και Τούρκοι».Θα το λέγατε αυτό και για το Κυπριακό;

Θα το ΄λεγα. Εδώ έχουμε μια παροιμία. «Ο άνθρωπος είναι ο τόπος κι ο τόπος έρημος». Αν προσβάλεις τον άνθρωπο, ουσιαστικά έχεις προσβάλει και τον τόπο. Άκουγα πρόσφατα έναν Τουρκοκύπριο πολιτικό να λέει ότι πρέπει «να υψώσουμε τείχη, δεν υπάρχει άλλη λύση».

Εγώ λέω ότι πρέπει να βρούμε λύσεις συνύπαρξης. Δεν μπορούμε να ακονίζουμε τα μαχαίρια μας μέχρι να βρούμε την ευκαιρία, είτε εμείς είτε εκείνοι, για να ξεκαθαρίσουμε τις διαφορές μας. Δεν είναι αυτό το πνεύμα των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων που προσβλέπουν στην Ενωμένη Ευρώπη. Οι λαοί της Ευρώπης ύστερα από ποταμούς αίματος έχουν φτάσει σήμερα σε αξιοζήλευτα επίπεδα πολιτισμού και λύνουν τις διαφορές τους με ειρηνικούς τρόπους. Γιατί όχι και εμείς;

Θα δεχόσασταν, όμως, ένας Τουρκοκύπριος να αποφασίζει, ανά διαστήματα έστω, για σας; Θα το δεχόσασταν ποτέ;

Εγώ λέω ότι πρέπει να δείξουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον. Πρέπει να βρούμε τρόπο να αισθάνεται ο καθένας ότι έχουμε μπροστά μας μέλλον και όχι να αναμασούμε το παρελθόν.

Μήπως, όμως, η συνύπαρξη είναι κάτι εύθραυστο; Μήπως δηλαδή με το παραμικρό αναζωπυρωθούν τα πάθη;

Αυτό τώρα δεν το ξέρει κανένας. Πιστεύω ότι αν δεν πάρουμε το ρίσκο της προσπάθειας να βρούμε ένα κοινό μέλλον, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Για μένα αξίζει τον κόπο να δοκιμάσουμε τη δυνατότητα να συμβιώσουμε. Και να ελπίζουμε ότι σήμερα που και τους θεσμούς και τους νόμους κατά ένα μεγάλο ποσοστό τους ορίζουν οι Βρυξέλλες και όχι η Λευκωσία, αυτό ενδεχομένως να διαφοροποιεί τα πράγματα από την προγενέστερη εμπειρία μας. Τι στάση είχατε κρατήσει στο σχέδιο Ανάν;

Να μου επιτρέψετε να πω ότι το «ναι» και το «όχι» ανήκουν στο παρελθόν. Αυτό που έχει σημασία είναι να κοιτάξουμε μπροστά και να βρούμε κοινό παρονομαστή.

Τι θα τα κάνετε τα κτήματα τώρα που θα τα πάρετε πίσω;

Κατ΄ αρχάς, δεν νομίζω ότι το καθεστώς στα Κατεχόμενα θα επιτρέψει να πάρω την περιουσία μου, όταν μάλιστα έχουν 10.000 ξένους οι οποίοι περιμένουν να δουν τι θα γίνει. Θα εφοδιάζουν τους Όραμς με ένα χαρτί που θα λέει ότι “δεν σας επιτρέπουμε να κατεδαφίσετε”. Θα τους δώσουν και τα χρήματα να πληρώσουν τις αποζημιώσεις και να απαλλαγούν με άλλα λόγια από την απόφαση του δικαστηρίου της Μεγάλης Βρετανίας.

Αν κάποια στιγμή βρεθεί λύση, εσείς θα θέλατε να ζείτε στη Λάπηθο μαζί με Τουρκοκυπρίους;

Αυτό θα ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί. Να μπορεί κάποιος με συνθήκες ασφάλειας, βέβαια, να κατοικήσει σε ολόκληρη την Κύπρο, χωρίς να υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Η «σύγκρουση» με την Μπλερ

Πώς αποφασίσατε να μπείτε σ΄ αυτόν τον νομικό αγώνα;

Όταν πρωτοπέρασα τα οδοφράγματα το 2003 και αντίκρυσα τις επαύλεις πάνω στις ελληνοκυπριακές περιουσίες, η έγνοια μου ήταν πώς μπορεί αυτό το πράγμα να σταματήσει. Δεν ήταν μόνο που μας έπαιρναν την περιουσία, αλλά ουσιαστικά έτσι καλλιεργούσαν τον διαχωρισμό.

Εμείς δεν έχουμε εκμεταλλευτεί τις περιουσίες των Τουρκοκυπρίων;

Αρκετοί Ελληνοκύπριοι, μέσα από νομικές διαδικασίες, χρησιμοποιούν τις περιουσίες των Τουρκοκυπρίων. Δεν τους ανήκουν όμως, γιατί τις χειρίζεται ο κηδεμόνας, ο υπουργός Εσωτερικών. Αν παρουσιαστούν οι Τουρκοκύπριοι ιδιοκτήτες, αυτές οι περιουσίες, με απόφαση του κηδεμόνα, μπορούν να τους επιστραφούν.

Πόσα λεφτά χαλάσατε σ΄ αυτή την υπόθεση;

Τα έξοδα έχουν φτάσει το ένα εκατομμύριο στερλίνες. Από τη στιγμή που ενεπλάκησαν σε αυτή τη διαδικασία δικηγόροι όπως η κ. Μπλερ, αναγκάστηκα και εγώ να προσφύγω στα μεγάλα γραφεία του Λονδίνου.

Η παρουσία της κ. Μπλερ δεν σας φόβισε;

Με φόβισε με την εξής έννοια: όταν αυτοί έβαλαν την Μπλερ, τη γυναίκα του πρωθυπουργού, στην ουσία προσπάθησαν να πουν «θα κερδίσουμε σίγουρα την υπόθεση». Τελικά τους γύρισε μπούμερανγκ. Ακόμα κι αν υπήρχε κάποιος που δεν ήξερε τι συμβαίνει στα Κατεχόμενα, τώρα έμαθε.

Ποια είναι τα συναισθήματά σας απέναντι στους Όραμς;

Δεν τους γνωρίζω. Τους συνάντησα για 5 λεπτά πριν αρχίσω την αγωγή. Μετά, τους έβλεπα στα δικαστήρια. Από μακριά. Δεν χαίρομαι που έχασαν. Χαίρομαι γιατί κέρδισαν τα δικά μου ανθρώπινα δικαιώματα. Νίκησαν οι αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρα είναι νίκη και των Τουρκοκυπρίων. Η ίδια η κ. Λίντα Όραμς παραδέχτηκε στο δικαστήριο πως ήξερε ότι η περιουσία ανήκε σε Ελληνοκύπριο. Αλλά μάλλον θεωρούσε ότι το ρίσκο ήταν μικρό.

Στους Τουρκοκυπρίους που χρησιμοποιούσαν την περιουσία σας, σκεφθήκατε ποτέ να κάνετε αγωγή;

Μα, μπορώ να καταλάβω σε κάποιο βαθμό, γιατί μέσα στο σπίτι μου ζουν Τουρκοκύπριοι, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αυτοί οι ξένοι τι γυρεύουν εδώ.

Το χρονικό

Το 2002, οι Όραμς, ένα ζευγάρι Βρετανών συνταξιούχων, αγόρασαν από έναν Τουρκοκύπριο μέρος του χωραφιού με τις λεμονιές και έκτισαν το εξοχικό τους. Ο Αποστολίδης τούς πάει στα δικαστήρια. Το 2006, το πρωτόδικο δικαστήριο της Βρετανίας δικαιώνει τους Όραμς.

Το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων όμως αποφαίνεται υπέρ του Αποστολίδη.

Στις 19 Ιανουαρίου 2010 και το βρετανικό εφετείο αποφασίζει ότι οι Όραμς πρέπει να κατεδαφίσουν το σπίτι, να αποζημιώσουν τον Αποστολίδη και να πληρώσουν τα δικαστικά έξοδα.

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

30.1.2010

Ντόμινο προσφυγών για περιουσίες στα κατεχόμενα

Ντόμινο εξελίξεων στην Κύπρο προκαλεί η απόφαση του βρετανικού Εφετείου στην υπόθεση του ζεύγους Οραμς. Δεν είναι μόνο που το ζεύγος Τσάρλι και Λίντα Οραμς είναι υποχρεωμένο τώρα να κατεδαφίσει την οικία του στην κατεχόμενη Λάπηθο την οποία σφετερίστηκε από τον κ. Μελέτη Αποστολίδη, είναι και 14.000 αλλοδαποί, στην πλειονότητά τους Βρετανοί, που έχουν αγοράσει ακίνητα στα Κατεχόμενα, τα πλείστα επί των ελληνοκυπριακών περιουσιών. Εδώ και καιρό αγοραστές τέτοιων ακινήτων έχουν θορυβηθεί από τις εξελίξεις γύρω από την υπόθεση Οραμς (λόγω της γνωμάτευσης επί της υπόθεσης του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων), που άρχισαν να τα πωλούν όσο όσο προκειμένου να μη χάσουν όλα τα χρήματά τους. Επιπλέον ετοιμάζονται χιλιάδες προσφυγές Ελληνοκυπρίων που έχασαν τις περιουσίες τους στα Κατεχόμενα.

Με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο το βρετανικό Εφετείο αναγνώρισε με την προχθεσινή απόφασή του ότι η παράνομη εκμετάλλευση και ο σφετερισμός ελληνοκυπριακών περιουσιών από ευρωπαίους πολίτες στα Κατεχόμενα είναι δυνατόν να μεταφερθούν και να κριθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης των ίδιων των χωρών τους. Η υπόθεσησταθμός πλέον για το σύνολο των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα Κατεχόμενα, όπως ανέφεραν και τα κυπριακά ΜΜΕ, αφενός ενισχύει πολιτικά τις θέσεις της Λευκωσίας στις διαπραγματεύσεις για το Περιουσιακό, αφετέρου θωρακίζει περαιτέρω νομικά τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων στα Κατεχόμενα.

Στη Λευκωσία επικρατεί ικανοποίηση, στα Κατεχόμενα επικρατεί κατήφεια, ενώ η Αγκυρα διά του υπουργείου Εξωτερικών έσπευσε να διασκεδάσει τον προβληματισμό των Τουρκοκυπρίων δηλώνοντας ότι η δικαίωση του κ. Μελέτη Αποστολίδη περιπλέκει τις προσπάθειες για την επίτευξη λύσης στο πρόβλημα, ωστόσο δεν πρόκειται να επηρεάσει το κεφάλαιο για τις περιουσίες. Οι επενδύσεις όμως στα Κατεχόμενα έπεσαν στο ναδίρ. Την ίδια ώρα, ο 43χρονος δικηγόρος κ. Κωνσταντής Καντούνας που κέρδισε την υπόθεση Οραμς, έχοντας μάλιστα ως νομικό αντίπαλο την κυρία Σερί Μπλερ, σύζυγο του πρώην πρωθυπουργού της Βρετανίας κ. Τόνι Μπλερ, ετοιμάζεται να ανοίξει μια άλλη υπόθεση και να στραφεί εναντίον 50 Ευρωπαίων που είχαν παραθερίσει στο ξενοδοχείο «Ντόουμ», το οποίο ανήκε στην οικογένεια του κ. Κατσελή και το σφετερίστηκαν οι Τουρκοκύπριοι. Εξήγησε ότι, αν κερδηθεί η υπόθεση, τότε ανοίγει ο δρόμος νομικών διαδικασιών και για τον παράνομο τουρισμό στα Κατεχόμενα.

Πηγή Το Βήμα

21.1.2010

Αναστασία Παπαδοπούλου : Βίασαν την αξιοπρέπειά μας

«Δεν είσαι το σώμα που αποχαιρετούμε, είσαι η ψυχή που κουβαλάμε πάντα μέσα μας».

Ο πρώην Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος με την κόρη του Αναστασία. Πριν από ένα χρόνο η ίδια είχε αναλάβει τον ρόλο να τον κατευοδώσει στο τελευταίο του ταξίδι. «Τα σενάρια μας τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Τι θέλουν να πετύχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά», λέει η Αναστασία, ενώ η έκκληση των πολιτικών δυνάμεων της Κύπρου για ενότητα την ξάφνιασε.

«Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση;» Δεν κρύβει ακόμη την πικρία της που ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ υποβάθμισαν την εκπροσώπησή τους στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του αείμνηστου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με αυτά τα λόγια αποχαιρετούσε έναν χρόνο πριν τον αγαπημένο της πατέρα Τάσσο Παπαδόπουλο η κόρη του Αναστασία. Εκ μέρους όλης της οικογένειας εκείνη είχε αναλάβει το δύσκολο έργο να βάλει σε λόγια τη θλίψη για την απώλεια του αγαπημένου προσώπου αλλά και του μεγάλου πολιτικού άνδρα...

Εναν χρόνο μετά, η Αναστασία αναλαμβάνει ξανά να μιλήσει για την αποτρόπαιη πράξη της σύλησης του τάφου του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε ένα συγκλονιστικό κείμενο που η ίδια έγραψε και δημοσιεύει σήμερα το «Εθνος της Κυριακής» περιγράφει λεπτό προς λεπτό τις στιγμές της περασμένης Παρασκευής, όταν έμαθε για το αποτρόπαιο γεγονός και σχολιάζει όλα όσα συζητιούνται δέκα μέρες τώρα στην Κύπρο.

Η Αναστασία Παπαδοπούλου μιλά με πολιτικούς όρους.

«Τα σενάρια μάς τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει. Και γιατί παραμονή του μνημόσυνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Πού το έχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά. Τον πήραμε εμείς, το σχεδίασε ο ίδιος... Γελάω, για να μην κλάψω. Για την κατάντια μας. Για την ενότητά μας...», και καταλήγει: «Βίασαν την αξιοπρέπειά μας...».

Η κόρη του Τάσσου Παπαδόπουλου σχολιάζει την έκκληση των πολιτικών δυνάμεων της Κύπρου για ενότητα. «Τ’ ακούω και με ξαφνιάζει. Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση;». Δεν κρύβει την πικρία της που ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ υποβάθμισαν την εκπροσώπησή τους στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου της Κύπρου.

Παρασκευή στο τηλέφωνο έρχονται τα νέα. «Ανοιξαν τον τάφο του πατέρα μου». Μόνο αυτό για να μην τρομάξω. Ξεκινώ για το κοιμητήριο. Στον δρόμο σκέφτομαι ότι κάποιος έσπασε την πλάκα, ότι έγραψαν συνθήματα πάνω.

Τα λόγια ήταν απλά «άνοιξαν τον τάφο», αλλά δεν το συνειδητοποιώ. Τι σημαίνει «άνοιξαν;». Δεν αντιλαμβάνομαι. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Αδυνατώ να δημιουργήσω την «εικόνα» στο μυαλό μου.

Δεν έχω αρρωστημένη φαντασία φαίνεται και ας περνάω την περισσότερη ελεύθερή μου ώρα βλέποντας κινηματογράφο. Φτάνω στο κοιμητήριο και αντικρίζω αυτοκίνητα της Αστυνομίας. Πλησιάζω και αντικρίζω τις κίτρινες κορδέλες. Βλέπω την οικογένειά μου. Ακόμη δεν υποψιάζομαι τίποτα. Με πλησιάζει ο αδερφός μου. «Τι έγινε;», τον ρωτώ.

«Εκλεψαν τη σορό», μου απαντά. Τα μάτια του γεμάτα και οι λέξεις σχεδόν δεν βγαίνουν να το πει. Ηταν η πρώτη φορά που τέτοιες λέξεις έφυγαν από το στόμα του, είμαι σίγουρη. Ολα σκοτεινιάζουν και νιώθω τα δάκρυα στα μάτια να μαζεύονται. Νιώθω ένα βάρος μέσα μου. Εναν κόμπο στο στομάχι. Ενα αίσθημα που είχα πέραν του χρόνου να νιώσω. Από τότε που άκουσα έναν γιατρό να μας λέει «είναι καρκίνος».

Σαν... τηλεοπτική σειρά

Η εικόνα του άδειου τάφου βρίσκεται συνέχεια μπροστά μου. Ενα φέρετρο άδειο. Ενα άσπρο κενό το οποίο έσπαζε μόνο από το μαξιλάρι, βυθισμένο στη μέση, εκεί όπου ακουμπούσε το κεφάλι του για σχεδόν έναν χρόνο. Ενα βύθισμα και μόνο, να λέει εδώ κάποτε υπήρχε κάτι.

Οι υπόλοιπες ώρες και μέρες περνούν ως μια παραίσθηση. Ως επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Η Αστυνομία με ερωτήσεις. Οι φίλοι με συμπαράσταση. Ο κόσμος με αγάπη. Οι φήμες. Οι πληροφορίες. Τα κανάλια. «Στο ίδιο έργο θεατές», σκεφτόμουν συνέχεια. Η αντίδραση του κόσμου άκρως συγκινητική.

Τηλέφωνα συνεχώς. Μηνύματα. Στο facebook το σχετικό γκρουπ απέκτησε ήδη 17.000 μέλη. Ομοφωνία σχεδόν στις αντιδράσεις. Επαναλαμβάνονται οι ίδιες λέξεις. Σαν να τις επιστρέφει η ηχώ. «Οργή», «Καταδίκη», «αποτροπιασμός»... Οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών στο ίδιο μοτίβο. Επιπροσθέτως, κάνουν κάλεσμα για «ενότητα»...

Τ’ ακούω και με ξαφνιάζει. Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση; Εχει και άλλη άποψη εκτός της καταδίκης; Το μνημόσυνο θα προχωρήσει. «Την ψυχή μνημονεύουμε», μου λένε, «όχι το σώμα». Συμφωνώ. Εξάλλου εδώ και καιρό είχα διαχωρίσει τον πατέρα μου από το σώμα του. «Δεν είσαι το σώμα που αποχαιρετούμε, είσαι η ψυχή που κουβαλάμε πάντα μέσα μας».

Αυτό είχα πει πριν από έναν χρόνο. Αυτό πίστεψα από τη μέρα που τον έχασα. Δεν χρειάζομαι τον τάφο για να τον νιώσω δίπλα μου. Χρειάζομαι μόνο τις σκέψεις μου και την καρδιά μου.

Στο μνημόσυνο η ατμόσφαιρα βαριά. Οταν ακούω τα λόγια του Μυστηρίου, καταλαβαίνω γιατί. Ανάπαυσε την ψυχή του δούλου σου. Τι ειρωνεία...

Στρέφω τα μάτια μου προς τον κόσμο και ψάχνω την πολιτική ηγεσία που εκλιπαρεί για «ενότητα». Βλέπω την ηγεσία του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ, των Οικολόγων, της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑΟΣ, την κυβέρνηση της Ελλάδας. Οι άλλοι;

Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας δεν θεώρησαν ότι υπήρχε λόγος παρουσίας; Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου, του οποίου ο τάφος έχει συληθεί, δεν θεώρησαν ότι έπρεπε να δείξουν στον λαό τους ότι ομόφωνα το καταδικάζουν;

Και μετά το μνημόσυνο μένουν και πάλι μόνο οι σκέψεις. Η προσπάθεια να καταλάβω το γιατί. Το να νιώσω κάτι άλλο από την οργή που με πλημμυρίζει. Τα σενάρια μάς τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει. Και γιατί παραμονή του μνημόσυνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Τι το κάνουν; Πού το έχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά. Τον πήραμε εμείς, το σχεδίασε ο ίδιος...

Γελάω, για να μην κλάψω. Για την κατάντια μας. Για την ενότητά μας...

Και πίσω από τις σκέψεις και την οργή, ο πόνος. Ο ανθρώπινος πόνος. Πόνος ακατανόητος. Δεν πήραν τον πατέρα μου. Είναι απλά το εναπομείναν δοχείο της ψυχής του.

Εχασα κάτι περισσότερο από αυτό που έχασα πέρυσι; Την αξιοπρέπεια. Την αξιοπρέπειά μου ως θυγατέρα που δεν προστάτεψε το σώμα του πατέρα της. Ως Ελληνίδα. Ως Χριστιανή.

Ως πολίτης μιας Δημοκρατίας η οποία (όσο και αν εντίμως και φιλότιμα προσπαθεί η Αστυνομία να εξιχνιάσει) αδυνατεί να προστατεύσει τα σύμβολα της οντότητας και τους θεσμούς, οι οποίοι την καθιστούν κράτος.

Τι θα γινόταν, αναλογίζομαι, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα με αυτοσεβασμό, εάν είχε συμβεί το αντίστοιχο; Φαντάζομαι μόνο στην Αμερική τι θα γινόταν εάν είχε γίνει παρόμοια ενέργεια. Θα το αντιμετώπιζαν ως ένα ιδιωτικό έγκλημα; Ως ένα μεμονωμένο συμβάν; Θα το ερμήνευαν ως οτιδήποτε άλλο εκτός από τρομοκρατική ενέργεια;

Τι άλλο μπορεί να είναι κάτι το οποίο πολτοποιεί τα πιστεύω μας; Κάτι που προσβάλλει και προκαλεί τη θρησκεία και την κουλτούρα μας; Την ασφάλεια και ανασφάλειά μας;

Τι είναι τελικά το αίσθημα που με κυριεύει; Τι έχει γεμίσει το κενό;

Τι έχει μείνει εκτός από ένα βύθισμα στο μαξιλάρι; Μια λέξη μόνο. Βιασμός.

Πώς αλλιώς περιγράφεις την εισβολή στην προσωπική σου ζωή, στον δικό σου χώρο; Τον διασυρμό ενός σώματος, έστω και αν η ψυχή είναι άυλη;

Ο βιασμός δεν είναι και ψυχολογικός; Και ποιον βίασαν τελικά οι βάνδαλοι; Τον Τάσσο; Την οικογένειά του; Τους φίλους και συνεργάτες του; Τους υποστηρικτές του; Το κράτος μας; Την Ιστορία και τον πολιτισμό μας; Τη θρησκεία μας;

Βίασαν την αξιοπρέπειά μας...».

ΠPOBOKATΣIA TOYPKΩN EΘNIKIΣTΩN;

Στο σκοτάδι οι έρευνες για τη βεβήλωση

Στο σκοτάδι παραμένουν οι αστυνομικές έρευνες για τον εντοπισμό της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου, δέκα ημέρες μετά τη σύληση του τάφου του στην Κύπρο. Παρά το γεγονός ότι γενετικό υλικό που βρέθηκε στο σημείο κρίθηκε ως αξιοποιήσιμο, η κυπριακή αστυνομία δεν έχει ακόμη εντοπίσει κάτι που θα τη βοηθούσε να βρει ποιος κρύβεται πίσω από την πρωτοφανή προβοκάτσια.

Τα βλέμματα όλων τώρα έχουν στραφεί στη βοήθεια που αναμένεται από το εξωτερικό, αφού οι διωκτικές αρχές της Κύπρου έχουν ήδη ζητήσει συμβολή δυνάμεων ξένων χωρών.

Την ίδια στιγμή, ειδικό κλιμάκιο ερευνητών «σκαλίζει» 20.000 τηλεφωνικές κλήσεις που έγιναν πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη βέβηλη πράξη στην περιοχή της Δευτεράς, όπου είχε ταφεί ο τέως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Oσο περνούν πάντως οι μέρες καταρρίπτονται διάφορα σενάρια - π.χ. αυτό της συμμορίας ξένων για να ζητήσουν λίτρα, αφού αν ίσχυε θα είχαν εκδηλωθεί.

Το μόνο σενάριο που παραμένει ισχυρό και μέχρι στιγμής όλα συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση, είναι η προβοκάτσια να οργανώθηκε από τουρκικούς παραστρατιωτικούς και εθνικιστικούς κύκλους (η όλη ενέργεια παραπέμπει στη δράση τους), που είχαν στόχο να προκαλέσουν αναστάτωση στη Μεγαλόνησο.

Πηγή Εθνος της Κυριακής

Της ΜΑΡΙΑΣ ΨΑΡΑ mapsara@pegasus.gr

20.12.09

Αγνωστοι σύλησαν τον τάφο του Τάσσου Παπαδόπουλου και έκλεψαν τη σορό του

Σοκ στην Κύπρο, καθώς άγνωστοι σύλησαν τον τάφο του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τάσσου Παπαδόπουλου στο νεκροταφείο Δευτεράς και πήραν μέσα από το φέρετρο τη σορό του.

Το πρωτοφανές περιστατικό συνέβη το βράδυ της Πέμπτης.

Στο νεκροταφείο βρίσκεται ισχυρή αστυνομική δύναμη, ενώ έρευνες άρχισαν προς διάφορες κατευθύνσεις από μέλη της εγκληματολογικής υπηρεσίας. Ο χώρος του κοιμητηρίου έχει αποκλειστεί με κορδέλες και απαγορεύεται η είσοδος.

Όπως μετέδωσε σε έκτακτη είδησή του το ΡΙΚ, στο κοιμητήριο βρίσκονται όλα τα μέλη της οικογένειας του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, η αστυνομία ενημέρωθηκε τηλεφωνικά για το περιστατικό από πολίτη που αντιλήφθηκε ότι ο τάφος είχε ανοιχθεί.

Αύριο Σάββατο, το ετήσιο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, Μάριος Καρογιάν, καταδίκασε την πράξη αυτή, χαρακτηρίζοντάς την «απεχθές και τρομερό έγκλημα».

Ο Μητροπολίτης Ταμασσού Ησαϊας, στην επαρχία του οποίου βρίσκεται το κοιμητήριο , χαρακτήρισε «γιγαντιαίο ανοσιούργημα την κλοπή της σορού του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου». Επίσης, απηύθυνε έκκληση να επιδειχθεί ηρεμία και ενότητα από το λαό.

Ο Μητροπολίτης, ο οποίος μετέβη στο κοιμητήριο της κοινότητας της Δευτεράς, δήλωσε ότι ο χώρος έχει αγιαστεί και έτσι θα τελεστεί, εκεί το Σάββατο, και τρισάγιο και μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Ως εγκληματική, βανδαλιστική πράξη ιεροσυλίας χαρακτήρισε το γεγονός ο στενός συνεργάτης του αείμνηστου Τ.Παπαδόπουλου, Χρύσης Παντελίδης.

«Εγκληματίες, ιερόσυλοι άνοιξαν τον τάφο του Προέδρου και αφαίρεσαν τη σορό», δήλωσε ο κ. Παντελίδης.

Ο κ. Παντελίδης ανέφερε πως το άδειο φέρετρο εντόπισε γύρω στις 8 το πρωί, πρώην μέλος από τη φρουρά του Τάσσου Παπαδόπουλου που πήγαινε κάθε πρωί στο κοιμητήριο για να ανάψει το καντήλι στον τάφο του.
Σε εξέλιξη η ανάκριση
Η κυπριακή αστυνομία ανακρίνει τρία άτομα για τη σύληση του τάφου. Σύμφωνα με πληροφορίες του ΡΙΚ αναμένεται εντός της ημέρας να προσαχθούν για ανάκριση και άλλα άτομα.
Οι άγνωστοι, αφού σύλησαν τον τάφο, ανέσυραν το φέρετρο, πήραν τη σορό και φεύγοντας έσβησαν τα ίχνη τους αδειάζοντας δύο σάκους ασβέστη γύρω από τον τάφο.
Σύμφωνα με πληροφορίες του ΡΙΚ, οι δράστες ήταν τουλάχιστον τέσσερις και δεν χρησιμοποίησαν οποιοδήποτε μηχανοκίνητο μέσο. Η γρανιτένια ταφόπλακα, το βάρος της οποίας ξεπερνά τα 250 κιλά, δεν φέρει ίχνη βανδαλισμού.
Αντιδράσεις στην Αθήνα
Τη θλίψη του για το πρωτοφανές περιστατικό εξέφρασε από τις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου.

Απίστευτο γεγονός βεβήλωσης και ιεροσυλίας χαρακτήρισε το μακάβριο περιστατικό, ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς.

«Παρά τον αποτροπιασμό μας, δεν πρέπει να αφήσουμε τα δίκαια αισθήματα οργής, να παρασύρουν την κοινή γνώμη σε διχαστικές αντιδράσεις. Αυτό θα προσέβαλε ακόμα πιο βάναυσα τη μνήμη του», πρόσθεσε.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή in.gr

Μυστήρια και αποτρόπαια πράξη που μου μυρίζει έντονα άρωμα προβοκάτσιας.....

Ισραηλινοί επενδύουν σε μεγάλα έργα στη βόρεια Κύπρο

Κατασκευάζουν μονάδες αφαλάτωσης, μαρίνες, ξενοδοχεία και πολυτελείς κατοικίες οι Ισραηλινοί

Μετά τους ρώσους επενδυτές που ανακάλυψαν τελευταίως τις επενδύσεις σε ακίνητα στα Κατεχόμενα, εμφανίστηκαν στο παράνομο καθεστώς του κ. Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και Ισραηλινοί, οι οποίοι έσπασαν τους τελευταίους μήνες ρεκόρ επενδύσεων. Δέλεαρ οι φθηνές τιμές των ακινήτων (ιδιοκτήτες των οποίων παραμένουν Ελληνοκύπριοι που εκδιώχθηκαν το 1974 από τα στρατεύματα κατοχής) και η σχετικά μικρή απόσταση Ισραήλ- Κύπρου. Εξέλιξη για την οποία η κυπριακή κυβέρνηση εκφράζει προβληματισμό, τη στιγμή που εκκρεμούν δεκάδες προσφυγές Ελληνοκυπρίων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) για να πάρουν πίσω τις περιουσίες τους.

Ολα σχεδόν τα μεγάλα έργα που κατασκευάζονται στα Κατεχόμενα, όπως μονάδες αφαλάτωσης, μαρίνες, ξενοδοχεία και πολυτελείς κατοικίες, τα έχουν αναλάβει ισραηλινές κατασκευαστικές εταιρείες. Οπως γράφει η εφημερίδα «Χουριέτ», η ισραηλινή εταιρεία Ταχάλ διαχειρίζεται ήδη δύο μονάδες αφαλάτωσης στις κατεχόμενες περιοχές Βοκολίδα και Αμμόχωστο. Επιπλέον, όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα «Αλήθεια» της Κύπρου, ισραηλινοί επιχειρηματίεςσε συνεργασία με Βρετανούς- κατασκευάζουν μαρίνα μεγάλων διαστάσεων στην κατεχόμενη περιοχή της Γιαλούσας (εκεί όπου βρέθηκαν ομαδικοί τάφοι ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων). Στην περιοχή της Κερύνειας δραστηριοποιούνται παράνομα πέντε εταιρείες με ισραηλινούς συνεταίρους. Ενας από τους επιχειρηματίες αυτούς, ο κ. Ρόνι Κουπέρμπεργκ , όταν του επισημάνθηκε πόσο επικίνδυνο είναι να επενδύει κάποιος σε παράνομο καθεστώς και σε ακίνητα που ανήκουν σε Ελληνοκυπρίους και άρπαξαν τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής, και όταν του υπενθύμισαν τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ για επιστροφή των ακινήτων αυτών στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, δήλωσε: «Επενδύσεις σημαίνει ρίσκο και σε εμάς τους Ισραηλινούς αρέσει το ρίσκο». Ο εν λόγω ισραηλινός επιχειρηματίας διαμένει βεβαίως εδώ και 12 χρόνια στα Κατεχόμενα και στις μπίζνες που κάνει με το τουρκοκυπριακό καθεστώς χρησιμοποιεί τουρκοκυπρίους συνεργάτες, τους οποίους βαφτίζει συνεταίρους.

Η εφημερίδα «Χουριέτ» γράφει επίσης ότι πολλοί Ισραηλινοί φθάνουν μέσω του αεροδρομίου της Λάρνακας στα Κατεχόμενα και μόνο για να δοκιμάσουν την τύχη τους στα καζίνα του ψευδοκράτους. Την ίδια ώρα η διευθύντρια του λεγομένου πρακτορείου προώθησης επενδύσεων του παράνομου καθεστώτος κυρία Αϊσέ Ντονμεζέρ δηλώνει ότι κατά τους πρώτους οκτώ μήνες του 2009 αποτάθηκαν στην υπηρεσία της για επενδύσεις 19 εταιρείες από την Τουρκία, 5 από τη Βρετανία, 5 από τη Γερμανία και 1 από το Ισραήλ. Πριν από τέσσερα χρόνια ισραηλινοί επιχειρηματίες έγιναν συνέταιροι στο καζίνο «Τατλίσες» στην κατεχόμενη Κερύνεια, το οποίο και μετονόμασαν σε «Λας Βέγκας», αλλά δεν ρισκάρισαν, όπως αποδείχθηκε, τα λεφτά τους. Αποσύρθηκαν από το καζίνο και στράφηκαν προς άλλους επιχειρηματικούς τομείς στα Κατεχόμενα.

Πηγή Το Βήμα
3.10.09