Το Δημόσιο στη Γερμανία (στατιστικά)

Απασχολεί το 11% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού της χώρας

«Η Γερμανία», είπε πριν από λίγες ημέρες ο Γερμανός υφυπουργός Εργασίας Χανς Γιόακιμ Φούχτελ, μιλώντας στον γράφοντα στη Θεσσαλονίκη, «δεν έχει πάνω από δύο εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους». Η δήλωση αυτή δεν είναι ακριβής.

Η «Κ» αναζήτησε τα στοιχεία της Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας για το 2011, χρονιά κατά την οποία υπήρξε μάλιστα αύξηση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, και βρήκε ότι οι «κάθε είδους» υπάλληλοι που απασχολούνται στον ευρύτατο δημόσιο τομέα στη Γερμανία πλησιάζουν τα 4,6 εκατομμύρια. Είναι δηλαδή το 11% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού που το 2011 έφθασε τα 41 εκατομμύρια ανθρώπους. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία Απριλίου του 2012, σε 3,8 εκατομμύρια εργαζόμενους, 712.000 δουλεύουν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Σχεδόν δηλαδή το 20% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού.

Σχεδόν το 1/10 των εργαζομένων του δημόσιου τομέα δουλεύει στους δήμους (90.000), ενώ στη Γερμανία σχεδόν διπλάσιοι (180.000) είναι μόνον οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι των δήμων. Σε αυτούς θα πρέπει να προστεθεί ένας πολύ μεγάλος αριθμός υπαλλήλων, με διαφορετικά καθεστώτα. Στο σημείο αυτό, όμως, πρέπει να γίνει μια κρίσιμη διευκρίνιση: Μέσα στον γενικό αριθμό περιλαμβάνονται και εκπαιδευτικοί, γιατροί και εργάτες κοινωνικών υπηρεσιών, που αμείβονται εν μέρει από μεικτά, δημόσια και ιδιωτικά, σχήματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι από το σύνολο των εργαζομένων στους δήμους και τις κοινότητες στη Γερμανία μόλις 827.000 είναι πλήρους απασχόλησης, ενώ οι υπόλοιποι είναι μερικής απασχόλησης. Οι λιγότεροι υπάλληλοι υπηρετούν στην κεντρική κυβέρνηση (524.000), ενώ η μεγάλη τους πλειονότητα υπηρετεί στα κρατίδια, στους δήμους και τις κοινότητες. Ακόμα και από τους υπαλλήλους της κεντρικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης, οι 154.000, δηλαδή πάνω από ένας στους τέσσερις, είναι μερικής απασχόλησης. Συνολικά, 1,5 εκατομμύριο από τα 4 εκατ. των Γερμανών απασχολουμένων στο Δημόσιο ήταν το 2011 μερικής απασχόλησης.

Σε ό,τι αφορά το ελληνικό ζήτημα, η κριτική της γερμανικής κυβέρνησης αγνοεί τους δραματικούς ρυθμούς μείωσης του Δημοσίου από το 2009. Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές το σύνολο των απασχολουμένων στο Δημόσιο, μόνο από την εφαρμογή του παγώματος των προσλήψεων και του 1 προς 5 (προσλήψεις – αποχωρήσεις) προσεγγίζει τις 600.000, δηλαδή το 15% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, από τις 975.000 που ήταν το 2009.

Διέφυγαν της προσοχής επίσης και οι αλλαγές που επιφέρει η λεγόμενη διαθεσιμότητα - κινητικότητα που επιχειρεί το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ώστε να οδηγήσει εκόντες - άκοντες τους υπαλλήλους εκεί όπου τους έχει ανάγκη ο πολίτης.

Παράγοντες του υπουργείου, που έπαιξαν ρόλο στη διαμόρφωση του πλαισίου, υποστηρίζουν ότι ακόμα και δήμαρχοι που δεν λογίζονται στο παραδοσιακό σύστημα εξουσίας δεν έχουν επαρκώς συγκρουσθεί με υπαλλήλους που οι ίδιοι ή προκάτοχοί τους είχαν διορίσει. Ενας μόνο οργανισμός του Δήμου Αθηναίων έχει σχεδόν διπλάσιους υπάλληλους από το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ενώ στον δήμο Ρόδου υπηρετεί τέτοιος αριθμός υπαλλήλων που θα μπορούσαν να τον... ονειρεύονται οι άλλες κρίσιμες υπηρεσίες του νησιού (ΙΚΑ). Σε πολλές δημοτικές υπηρεσίες πλειοψηφούν εκείνοι που... περνούν από τη δουλειά τους, έναντι εκείνων που πάνε στην δουλειά τους. Την ίδια ώρα, μαζικά μεταφέρθηκαν στην ΥΠΑ (Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας) και την Περιφέρεια Θράκης εργαζόμενοι από την Ολυμπιακή και την ΕΒΖ (Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης) χωρίς να είναι σαφές τι ακριβώς θα έκαναν. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι καινούργιες υπηρεσίες χρησιμοποιήθηκαν για τους παλιούς ως «αποθήκες».

Διαβάζοντας τις στατιστικές πάντως σε Ελλάδα και Γερμανία, οι αριθμοί των δημοσίων υπαλλήλων λένε μόνο τη μία αλήθεια, εκείνη της ποσότητας. Την άλλη τη λέει η ποιότητα των υπαλλήλων. Ετσι, στη Γερμανία μόνο ένας στους τρεις εργαζόμενους στο Δημόσιο δεν έχει ανώτερη ή ανώτατη εκπαίδευση, ενώ στην Ελλάδα οι υπάλληλοι αυτοί αποτελούν ακόμα μειονότητα. Στους δήμους η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη.

Του Τασου Tελλογλου

Πηγή Καθημερινή

25.11.2012

Το Γκέτο του κέντρου "σκοτώνει" την Αθήνα

Η αύξηση της εγκληματικότητας, το παραεμπόριο, αλλά και η κατακόρυφη πτώση της κατανάλωσης, που καταδικάζει εκατοντάδες επιχειρήσεις σε λουκέτο, τείνουν να «ερημοποιήσουν» το ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας μετατρέποντάς το σε άβατο για τους κατοίκους της πόλης

 

Ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, καθημερινές ληστείες, λουκέτο στα καταστήματα, απολύσεις εργαζομένων, εγκαταλελειμμένα κτίρια και συσσώρευση παράνομων μεταναστών σε γειτονιές που μετατρέπονται σε γκέτο. Ειδήσεις που δεν περνούν καν στα «ψιλά» των εφημερίδων για πολυμελείς σπείρες με μέλη από Αφγανιστάν, Ιράκ, Αλγερία, Παλαιστίνη, Τυνησία, οι οποίες διέπραξαν κλοπές σε Κεραμικό, Εξάρχεια, Αγ. Παντελεήμονα.

Οπως η σύλληψη 72 Ρουμάνων κλεφτών του Μετρό, «οι οποίοι πλέον είναι σχεδόν όλοι ελεύθεροι και έχουν επιστρέψει στην ?εργασία τους?», όπως σημειώνει η Κίνηση Πολιτών για το Κέντρο της Αθήνας (ΚΙΠΟΚΑ).

Το εμπόριο ναρκωτικών ανθεί στη σκιά του Πολυτεχνείου, το παραεμπόριο κατακλύζει κεντρικούς δρόμους, την ώρα που εκατοντάδες άνθρωποι στοιβάζονται σε κτίρια του ιστορικού κέντρου, δημιουργώντας εστίες κινδύνου για τη δημόσια υγεία.

Σύμφωνα με την Περιφέρεια Αττικής έχουν καταγραφεί στο ευρύτερο κέντρο περίπου 1.000 εγκαταλελειμμένα κτίρια εκ των οποίων τα 500 είναι διατηρητέα. Το αίτημα για αξιοποίηση των ακινήτων που είχε υποβάλει από παλιά η τότε Νομαρχία περιμένει τον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας.

Εν τω μεταξύ, δεκάδες καταστήματα στις οδούς Σταδίου και Πατησίων μένουν κλειστά, ενώ τη δική τους θύελλα βιώνουν οι ξενοδόχοι της περιοχής που καταγράφουν συνεχείς απώλειες. Ολοι οι φορείς και η επίσημη πολιτεία συνηγορούν στην ανάγκη αντιμετώπισης των προβλημάτων στο κέντρο αλλά ύστερα από δεκάδες συσκέψεις, δηλώσεις αρμοδίων και συναρμοδίων παραγόντων και υπηρεσιών η κατάσταση παραμένει η ίδια.

Εγκατάλειψη
Η γκετοποίηση στο Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας έχει χαρτογραφηθεί και προ διετίας σε μελέτη του κ. Κυριάκου Ρερρέ για το Ινστιτούτο Τουριστικών Ερευνών και Προβλέψεων. «Από το 2008 η αστυνομία κάνει λόγο για συνθήκες γκέτο, διασάλευση της δημόσιας τάξης και επισημαίνει κινδύνους για τη δημόσια υγεία. Η εικόνα παρακμής και υποβάθμισης γενικεύεται. Η παραβατικότητα αυξάνει και οι κάτοικοι θεωρούν την περιοχή νησίδα ανομίας», σημειώνεται στη μελέτη που υπογραμμίζει ότι καλλιεργείται αίσθημα μειωμένης ασφάλειας.

«Το Ιστορικό κέντρο έχει μετατραπεί σε γκέτο ανεξέλεγκτης ανομίας, παραβατικότητας και εγκληματικότητας, διακόπτοντας και απομακρύνοντας κάθε νόμιμη επαγγελματική δραστηριότητα καθώς και τους κατοίκους. Εχει απαξιωθεί, τόσο κοινωνικά όσο και οικονομικά, και μέρα με την ημέρα γκετοποιείται και ερημοποιείται», λέει στο «Εθνος της Κυριακής» ο κ. Γιώργος Τσακίρης, πρόεδρος στο Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο Ελλάδος, και προσθέτει ότι αν και η παρουσία της αστυνομίας είναι εντονότερη σε σχέση με το παρελθόν, παραμένει ελλιπής για τις ανάγκες ασφάλειας. «Η συνεχιζόμενη ανεξέλεγκτη εισροή αλλοδαπών στην Ελλάδα σε συνδυασμό με την απουσία οποιασδήποτε πολιτικής, από την πλευρά της πολιτείας, για τη διαχείρισή τους και την προώθησή τους στη συνέχεια, από τα διάφορα κυκλώματα, στο κέντρο της πόλης, επιδεινώνει διαρκώς την κατάσταση», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Μόλις πριν από μερικούς μήνες η Ελλάδα ήταν συγκλονισμένη από την άγρια δολοφονία του 44χρονου Μανώλη Καντάρη στην 3η Σεπτεμβρίου. Η οργή της κοινής γνώμης και τα πογκρόμ σε αλλοδαπούς οδήγησαν σε αύξηση της αστυνόμευσης ενώ η ΕΛ.ΑΣ. εντόπισε και συνέλαβε τους δολοφόνους. Υστερα επανήλθε η λήθη. Μια θρυαλλίδα ή ένα τυχαίο γεγονός αρκούν για να ξεσπάσουν εκ νέου σκηνές βίας ενώ οι επαγγελματίες εκπέμπουν σήμα κινδύνου για τις κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις των προβλημάτων.
Οι απελάσεις
Αρχές του 2012 ο υπ. Προστασίας του Πολίτη, Χρ. Παπουτσής, αναφέρθηκε σε 25.000 απελάσεις τους τελευταίους μήνες αλλά και στον εντοπισμό δεκάδων αποθηκών παραεμπορίου. Η ΕΛ.ΑΣ. με επίσημα στοιχεία παρουσιάζει επιτυχίες της στη μάχη κατά του εγκλήματος. Οπως ανακοινώνει, μόνο τον Δεκέμβριο εξαρθρώθηκαν τέσσερις σπείρες που είχαν ληστέψει από τράπεζες μέχρι... περίπτερα, έξι σπείρες διαρρηκτών και άλλες που αφορούν κλοπές ΙΧ, ναρκωτικά, πλαστογραφίες, λαθρεμπόριο τσιγάρων κλπ.
Η σύλληψη 3.036 ατόμων σε έναν μόλις μήνα στην Αττική αποτελεί τη μία όψη του ζητήματος καθώς οι αριθμοί αποτυπώνουν και την έξαρση της εγκληματικότητας. Μέσα σε λίγες ημέρες συνελήφθησαν 476 άτομα για κλοπές και διαρρήξεις, 79 για ληστείες, 297 για ναρκωτικά, 83 για παράνομο τζόγο, 749 για καταδιωκτικά έγγραφα, 51 για πορνεία ενώ υπήρχαν και 730 για παραβάσεις του νόμου «περί αλλοδαπών».
Η ευρυτερη περιοχή του Μεταξουργείου και τα στενά πίσω από την πλατεία Κοτζιά αποτελούν «στέκια» του αγοραίου έρωτα. Οίκοι ανοχής και πόρνες που εκδίδονται για να βγάλουν τη δόση τους συνθέτουν ένα σκηνικό ιδιαίτερα επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια.

Οι δρομοι γύρω από την πλατεία Βάθη και το Eθνικό Θέατρο αποτελούν το επίκεντρο του ναρκεμπορίου. Δρόμοι που κάποτε έσφυζαν από ζωή έχουν μετατραπεί εδώ και καιρό σε στέκια εμπόρων ναρκωτικών και τοξικομανών.
Την ίδια ώρα oλόκληρα οικοδομικά τετράγωνα αποτελούν απαγορευμένη ζώνη όπως στο Γεράνι και στα στενά ανάμεσα σε Πειραιώς, Σοφοκλέους, Μενάνδρου, Αθηνάς, όπου δεκάδες αλλοδαποί στοιβάζονται σε λίγα τετραγωνικά.

• Παραεμπόριο
  
52 αποθηκες με προϊόντα παραεμπορίου εντοπίστηκαν πέρυσι σε εφόδους της ΕΛ.ΑΣ. μαζί με το ΣΔΟΕ και τη Δημοτική Αστυνομία . Η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου εκτιμά ότι τα λαθραία προϊόντα που διακινούνται στον δρόμο έχουν 25% μικρότερο κόστος απ' ό,τι στα ράφια των καταστημάτων.

ΠΛΗΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Το κράτος χάνει έσοδα και ο κόσμος τη δουλειά του
Τα κλειστά καταστήματα χαρτογραφούν άλλη μια δυσοίωνη πραγματικότητα που επιτείνει την ερημοποίηση σε ολόκληρες γειτονιές και τη δημιουργία «γκέτο». Η πρόσφατη «μάχη» Δημοτικής Αστυνομίας και ξένων μικροπωλητών δίπλα από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο (με την πρόσβαση για παροχή ασύλου), είναι μόνο μια πτυχή από την επέκταση του παραεμπορίου. Σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας από τα τελωνεία της ΕΕ, η Ελλάδα το 2009 δέσμευσε 21.990.722 προϊόντα απομιμήσεων.
Στο παραεμπόριο κυριαρχούν ρούχα και παπούτσια σε ποσοστό 57% και το «πανόραμα» συμπληρώνεται από κινητά τηλέφωνα, αξεσουάρ, παιχνίδια και καλλυντικά. Εκτιμάται ότι ο τζίρος του παραεμπορίου ξεπερνά το 1 δισ. ευρώ και το Δημόσιο χάνει εκατοντάδες εκατομμύρια. Απόρροια αυτής της κατάστασης σε συνδυασμό με την κατακόρυφη πτώση της κατανάλωσης είναι να αυξάνονται τα «λουκέτα» στο κέντρο.
Δραματική αύξηση
Οι κλειστές επιχειρήσεις από 18% επί του συνόλου (Αύγουστος 2010 ) ανήλθαν σε 24,4% τον Αύγουστο του 2011. Στην οδό Σόλωνος το ποσοστό αγγίζει το 42%, στην Τσακάλωφ 34,8%, στη Σταδίου ανέρχεται σε 32%, στη Χαρ. Τρικούπη ξεπερνά το 28% και στην Πατησίων κυμαίνεται στο 22%. Στην Πανεπιστημίου από τα 280 καταστήματα έκλεισαν τα 72, στην Ερμού από τα 269 έκλεισαν τα 60 και στην Εμμ. Μπενάκη από 154 τα 32 έβαλαν λουκέτο. Στην εξαμηνιαία έρευνά της η ΕΣΕΕ σημειώνει ότι από τις 324.000 εμπορικές επιχειρήσεις που υπήρχαν στις αρχές του 2009 έως τον Αύγουστο του 2011 έκλεισαν 68.000 εξαιτίας της κρίσης.
«Οικονομική κρίση, γκετοποίηση, μεταναστευτικό, εγκληματικότητα, ενώ δύο δρόμοι -Σταδίου και Πανεπιστημίου- επιλέγονται από όλους για διαμαρτυρία. Ολοι έχουν δίκιο. Υπάρχουν όμως επαγγελματίες που πλήττονται περισσότερο», λέει ο αντιπρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθήνας Ανδρέας Τριανταφυλλίδης και συμπληρώνει ότι μέσα στο 2011 έως τον Νοέμβριο έγιναν 1.214 πορείες στο κέντρο.
ΚΛΟΠΕΣ
Μία στις δύο διαπράττονται από αλλοδαπούς
Η μελέτη του κ. Ρερρέ παρουσιάζει σημαντικά στοιχεία για την έκρηξη της εγκληματικότητας σε συνάρτηση με τα κύματα λαθρομετανάστευσης. Το 1990 οι αλλοδαποί εμπλέκονταν στο 1,1% των εγκληματικών ενεργειών που καταγράφηκαν στη χώρα μας. Το 2000, το αντίστοιχο ποσοστό ανήλθε σε 6,4% και το 2009 ξεπέρασε το 20%. Ηδη από το 2009, σύμφωνα με στατιστικά της ΕΛ.ΑΣ., κατηγορίες εγκλημάτων (όπως κλοπές, διαρρήξεις, ληστείες) διαπράττονται σε ποσοστό 50% από αλλοδαπούς. Από την Πλ. Θεάτρου μέχρι τον Αγ. Παντελεήμονα δεκάδες καταστήματα μένουν κλειστά, ενώ χώροι πολιτισμού όπως θέατρα και γκαλερί προσπαθούν να αντισταθούν στην ερημοποίηση.
Εκτιμάται ότι το ποσοστό κατοίκησης στο Ιστορικό Κέντρο αγγίζει μόλις το 3-4%. Είναι ίσως οι επιπτώσεις από τη θεωρία των «σπασμένων παραθύρων» όπως γράφει ο κ. Ρερρές: «Οι κάτοικοι απογοητεύονται όταν τα περιστατικά εγκληματικότητας επαναλαμβάνονται και γίνονται διαρκώς πιο απαθείς... Κανείς δεν θα καταδιώξει νεαρούς που ληστεύουν έναν μεθυσμένο, οι πόρνες θα κυκλοφορούν ανενόχλητες και το ίδιο με τους μικρεμπόρους ναρκωτικών. Θα ακολουθήσουν πιο βίαιες ληστείες και κλοπές αυτοκινήτων». Και έτσι όντως έγινε. Σε μια δεκαετία οι ένοπλες ληστείες αυξήθηκαν κατά 200%, οι κλοπές και οι διαρρήξεις κατά 58%, ενώ τετραπλασιάστηκαν πλαστογραφίες ενσήμων, πλαστές άδειες παραμονής κλπ.
Συνεχή λουκέτα
Σε απόγνωση οι ξενοδόχοι
Σε έκθεση της ΚIΠOKA που υποβλήθηκε στην επίτροπο της ΕΕ, Σεσίλια Μάλστρομ, επισημαίνεται ότι, ενώ το 2004 άνοιξαν δώδεκα νέα ξενοδοχεία στην Αθήνα, το 2011 έκλεισαν 17. Τεράστιες επιπτώσεις καταγράφονται και στην αγορά εργασίας. Τον Μάιο του 2008 η συνολική απασχόληση σε ξενοδοχεία της Αττικής ήταν 16.731 άτομα. Αντίστοιχα πέρυσι εργάστηκαν 11.757 άτομα. Χάθηκαν δηλαδή κάπου 5.000 θέσεις εργασίας.
«Αποτελεί μεγάλο ερωτηματικό γιατί δεν αξιοποιούνται πόροι άνω των 300 εκατ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Εξωτερικών Συνόρων», διερωτάται ο κ. Δημήτρης Νικολακόπουλος, εκπρόσωπος της ΚΙΠΟΚΑ. «Δεν βλέπουμε από καμία πλευρά προσπάθεια για αντιμετώπιση της κατάστασης. Σε δύο χρόνια έκλεισαν 18-20 ξενοδοχεία που ήταν ανακαινισμένα, σε πολύ καλή κατάσταση και παρείχαν πολύ καλές υπηρεσίες», λέει ο κ. Γιάννης Ρέτσος, πρόεδρος της Ενωσης Ξενοδόχων Αθήνας.

• 25% χαμηλότερος σε σχέση με το 2009 ήταν το 2010 ο τζίρος στα καταστήματα του κέντρου
• 43% αυξήθηκαν οι ληστείες στο κέντρο της Αθήνας σε ένα χρόνο
• 17 ξενοδοχεία στην περιοχή έβαλαν λουκέτο το 2011
  

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ
gapostolidis@pegasus.gr

Πηγή ΕΘΝΟΣ
29.1.2012

Αύξηση των ποσοστών χορήγησης ασύλου

Η θετική εξέλιξη την οποία έχει σηματοδοτήσει η λειτουργία των δευτεροβάθμιων επιτροπών ασύλου, η ανθρωπιστική κρίση στους συνοριακούς χώρους κράτησης και τα αυξημένα κρούσματα ρατσιστικής βίας που έχουν καταστήσει εφιαλτική τη ζωή προσφύγων και μεταναστών κυριαρχούν στο κείμενο προτάσεων και διαπιστώσεων της Υπάτης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, στην τελευταία έκθεση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και στην έκθεση της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) που αποτελεί συμβουλευτικό όργανο της Πολιτείας. 

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων η Δευτέρα 20 Ιουνίου, και οι προαναφερόμενοι φορείς και οργανώσεις καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η εύρυθμη λειτουργία των δευτεροβάθμιων επιτροπών ασύλου έχει ήδη αυξήσει θεαματικά τα ποσοστά χορήγησης πολιτικού ασύλου. Οπως σημείωσε και ο επικεφαλής της Υπάτης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα κ. Γ. Τσαρμπόπουλος σε ενημέρωση, «η ποιότητα των διαδικασιών στις επιτροπές, που επανασυστάθηκαν τον περασμένο Φεβρουάριο, δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν. Γίνονται συνεντεύξεις εις βάθος, υπάρχουν διερμηνείς που μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της εξέτασης από τις επιτροπές και οι αποφάσεις, αρνητικές ή θετικές, είναι αιτιολογημένες. Πρόκειται για αυτονόητα στοιχεία στη διαδικασία ασύλου που όμως δεν υπήρχαν στην Ελλάδα».

Περιορισμένη πρόσβαση

Η Υπάτη Αρμοστεία κάνει συγκεκριμένες προτάσεις για την καλύτερη λειτουργία αυτών των επιτροπών. Ομως σημειώνει ότι αυτή η θετική εξέλιξη είναι αποσπασματική, αφού η πρόσβαση στη διαδικασία του ασύλου είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Η Δ/νση Αλλοδαπών στην Π. Ράλλη κάνει δεκτά μόλις 20-30 αιτήματα την εβδομάδα και οι αστυνομικές διευθύνσεις κρατούν όσους θέλουν να κάνουν αίτηση για πολιτικό άσυλο περισσότερο χρόνο υπό επονείδιστες συνθήκες. «Μάλιστα σε ορισμένες αστυνομικές διευθύνσεις έχουν κρατηθεί άτομα που εμφανίσθηκαν οικειοθελώς για να υποβάλουν αίτημα για πολιτικό άσυλο». Απαραίτητη χαρακτηρίζεται η κάλυψη στις αστυνομικές δ/νσεις των ελλείψεων σε πολιτικό προσωπικό, τεχνική, γραμματειακή υποστήριξη και διερμηνείς, αφού το προσωπικό και οι δομές αυτές θα χρησιμοποιηθούν στα κέντρα πρώτης υποδοχής.

Απάνθρωπες σκιαγραφούνται οι συνθήκες κράτησης στην περιοχή του Εβρου, με άνδρες, γυναίκες και παιδιά στοιβαγμένους σε μικρά κελιά, απουσία προαυλισμού και στέρηση ενημέρωσης για τα δικαιώματά τους. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα σε έκθεσή τους, για την περίοδο Δεκέμβριος 2010 - Μάρτιος 2011, διαπιστώνουν ότι πάνω από το 60% των ιατρικών προβλημάτων των κρατουμένων οφείλεται στις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής. «Οι περισσότεροι μετανάστες που περιθάλψαμε δεν ήταν άρρωστοι όταν πρωτομπήκαν στους χώρους κράτησης. Αρρώστησαν επειδή κρατούνταν σε ασφυκτικά γεμάτα κελιά που δεν είχαν κατάλληλο εξαερισμό, που είχαν προβλήματα ύδρευσης και υγιεινής, χωρίς ποιοτικό φαγητό και χωρίς καμία δυνατότητα να βγουν έστω και λίγο έξω από τα κελιά», σημειώνει η συντονίστρια του προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα κ. Ιωάννα Περτσινίδου.

Εντονα επικριτικές είναι η Υπάτη Αρμοστεία και η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) όσον αφορά τη στάση της Πολιτείας απέναντι στα φαινόμενα ρατσιστικής βίας. Οπως σημειώνεται, η μη αντιμετώπιση διαπιστωμένων ρατσιστικών πρακτικών «θέτει σε κίνδυνο τους δημοκρατικούς θεσμούς και τον κοινωνικό ιστό». Ο πρόεδρος της ΕΕΔΑ κ. Κ. Παπαϊωάννου, σε συνέντευξη Τύπου με τον κ. Τσαρμπόπουλο, είπε χαρακτηριστικά: «Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περιοχές της χώρας, και όχι μόνο της Αθήνας, που βιώνουν αδιανόητη κατάσταση για την Ελλάδα. Εχουν δημιουργηθεί συνοριακά φυλάκια-checkpoints Charlie», όπως είπε, «όπου κάποιοι αποφασίζουν ποιοι θα περάσουν, για παράδειγμα, από την οδό Ηπείρου. Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί έχει καταλύσει τον ρόλο και την κυριαρχία του κράτους στην ελληνική επικράτεια. Ανθρωποκτονίες, απόπειρες ανθρωποκτονίας, εμπρησμοί σε χώρους λατρείας θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αυτό που πραγματικά είναι: κακουργηματικές πράξεις από εγκληματικά δίκτυα».

Και όσον αφορά την αστυνομία, «σοβαρά ερωτήματα γεννώνται αναφορικά με την ατιμωρησία όσων πρωτοστατούν σε πράξεις ρατσιστικής βίας, ενώ υπάρχουν καταγγελίες για αδράνεια ή ακόμη και ανοχή τέτοιων συμπεριφορών από αστυνομικά όργανα», σημειώνει η Υπάτη Αρμοστεία. Η ΕΕΔΑ θέτει ως επιτακτικό το θέμα της καταγραφής των ρατσιστικών πράξεων και τονίζει την ανεπάρκεια του Γραφείου Αντιμετώπισης Αυθαιρεσιών Αστυνομικών στη διερεύνηση σχετικών υποθέσεων. Μάλιστα, έχει ετοιμάσει πρόταση την οποία αναμένεται να παραδώσει στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χρ. Παπουτσή σχετικά με την αναμόρφωση του γραφείου με βάση το βρετανικό μοντέλο.

Της Μαρίας Δεληθανάση

Πηγή Καθημερινή

18.6.2011

"Διαβάζω επειδή είμαι υποχρεωμένος"

«Ακόμη και στα μαθήματα που μου αρέσουν περισσότερο, όπως είναι η Λογοτεχνία και η Ιστορία, έχω δει ότι ο αρχικός μου ενθουσιασμός μειώνεται κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς και τα διαβάζω επειδή είμαι υποχρεωμένος. Για να μη μιλήσω για εκείνα που δεν νιώθω ότι έχω κλίση, όπως τα Μαθηματικά και η Φυσική...». 

Ο 15χρονος Γιώργος, που πηγαίνει σε Γυμνάσιο της Αθήνας, δεν είναι η εξαίρεση, είναι ο κανόνας. Αγγαρεία θεωρούν οι τρεις στους τέσσερις Ελληνες μαθητές το διάβασμα. Καμία ευχαρίστηση δεν έχουν από αυτό, καμία βελτίωση... Εύλογο είναι, λοιπόν, να βλέπουν τη σχολική διαδικασία και τις σπουδές σαν αναγκαίο κακό για την απόκτηση επαγγελματικών προσόντων. Και τι θέλουν να τους εξασφαλίζει, πρωτίστως, η δουλειά τους; Υψηλό εισόδημα και οικονομική ανεξαρτησία, απαντούν οι ίδιοι. Τις μεγαλύτερες πιθανότητες για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και άρα εκπλήρωση του εκπαιδευτικού «σχεδιασμού» έχουν οι απόφοιτοι των ιδιωτικών σχολείων σε σχέση με εκείνους των δημοσίων.

Συμπεράσματα

Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν από διπλωματική μελέτη που πραγματοποίησε σε 400 μαθητές δημοσίων και ιδιωτικών σχολείων η εκπαιδευτικός και κάτοχος μεταπτυχιακού στη βιώσιμη ανάπτυξη κ. Μαρίνα Κατσαούνη (η μελέτη έγινε υπό την επίβλεψη των Γ. Χονδρογιάννη, Α. Σαΐτη και Ε. Σαρδιανού στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο). Ειδικότερα, το 73,5% των μαθητών απάντησε ότι διαβάζει από υποχρέωση. Μόλις ο ένας στους πέντε (το 19,78%) το κάνει διότι θεωρεί ότι έτσι θα ολοκληρωθεί πνευματικά. Πολύ λιγότεροι (το 6,7%) μελετούν τα μαθήματά τους από ευχαρίστηση.

Σύμφωνα με τους ίδιους, η καλή απόδοση στα μαθήματα επιτυγχάνεται από τον συνδυασμό καλού προγραμματισμού (70,8%), επιμονής (65,3%), σωστής οργάνωσης υποχρεώσεων (64%). Ακολουθούν η μεγάλη αυτοπεποίθηση (47%), οι αξίες από το οικογενειακό περιβάλλον (43,5%), ο τρόπος διδασκαλίας στο σχολείο, όπως π. χ. η χρήση οπτικοακουστικών μέσων (40,1%). Μικρότερη επίπτωση προκύπτει να έχουν το οικογενειακό εισόδημα και τα καλοκαιρινά μαθήματα. Βέβαια, οι περισσότεροι (72,3%) δήλωσαν ότι μετά το λύκειο θα συνεχίσουν τη μόρφωσή τους, ενώ το 9,5% δήλωσε ότι επιθυμεί άμεσα με την αποφοίτηση από το λύκειο να μπει στην αγορά εργασίας. Από την άλλη, το 16,8% δήλωσε ότι όταν τελειώσει το λύκειο επιθυμεί να... ξεκουραστεί.

Το κύριο κίνητρο για να συνεχίσει ένας μαθητής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι το γεγονός ότι έτσι θα έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να βρει καλύτερη δουλειά, αφού το 69,3% συμφωνεί απόλυτα με την άποψη αυτή. Ο εμπλουτισμός των γνώσεων μέσω των σπουδών σε ΑΕΙ αποτελεί, επίσης, παρακίνηση για το 57% των μαθητών.

Το διάβασμα κυρίως για ωφελιμιστικούς σκοπούς δικαιολογεί και τη στόχευση που έχουν οι μαθητές μέσω των σπουδών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι περισσότεροι (26,5%) αναζητούν ένα υψηλό εισόδημα από το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν. Αμέσως επόμενος στόχος –με ποσοστό 25,3%– είναι η οικονομική ανεξαρτησία. Αντίθετα, το 16,8% των μαθητών δήλωσε ότι αναζητεί από τη δουλειά πνευματική ικανοποίηση, το 11% δημιουργική απασχόληση και το 7,5% τη δυνατότητα για κοινωνική προσφορά. Ακολουθούν η ασφάλεια (6,5%), η κοινωνική καταξίωση (3,8%), η ανάγκη για συμμετοχή σε ομάδα (1,3%) και λιγότερο η καταξίωση στο οικογενειακό περιβάλλον (0,8%).

Το περιβάλλον

Το περιβάλλον του μαθητή –οικογένεια, φίλοι, σχολείο– παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην πρόοδό του. Πλεονέκτημα για να συνεχίσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν οι μαθητές που φοιτούν σε ιδιωτικό σχολείο, συγκεκριμένα έχουν 93,4% πιθανότητες να συνεχίσουν σε Α°ΕΙ, ενώ οι μαθητές των δημοσίων σχολείων 81,6% πιθανότητες. Μόνο οι μαθητές των ιδιωτικών (συγκεκριμένα το 70,8%) είναι ικανοποιημένοι από τις παροχές (π. χ. καθηγητές, περιβάλλον, τρόπος διδασκαλίας κ. λπ.) του σχολείου στο οποίο φοιτούν. Αντίστροφη είναι η κατάσταση στους μαθητές των δημοσίων, 57,3% των οποίων δεν δήλωσαν ικανοποιημένοι από το σχολείο τους.

Την επόμενη εβδομάδα οι βαθμολογίες

Στο τέλος της επόμενης εβδομάδας θα ανακοινωθούν οι βαθμοί των περίπου 115.000 φετινών υποψηφίων των Πανελλαδικών Εξετάσεων, που διεκδικούν μία από τις 77.440 θέσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Κατόπιν, και έως το τέλος του Ιουνίου, οι υποψήφιοι θα υποβάλουν το μηχανογραφικό τους δελτίο με τις σχολές όπου επιθυμούν να εισαχθούν. Πρόκειται για μία διαδικασία δύσκολη, διότι ο υποψήφιος καλείται να αποτυπώσει στο μηχανογραφικό τα όνειρά του σε συνδυασμό με την προσφορότερη λύση σπουδών κοντά στην οικογενειακή κατοικία, ώστε να αποφευχθούν τα έξοδα της φοιτητικής «μετανάστευσης».

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», το υπ. Παιδείας κάνει τις τελευταίες δοκιμές για το σύστημα ηλεκτρονικής υποβολής του μηχανογραφικού, που θα ισχύσει από φέτος. Κάθε υποψήφιος με προσωπικό κωδικό (τον Αριθμό Εξετάσεων που έχει ήδη) θα έχει πρόσβαση στη φόρμα του μηχανογραφικού δελτίου στην ιστοσελίδα http: //exams. minedu. gov. gr. Εκεί, στο προσωπικό ηλεκτρονικό του δελτίο ο υποψήφιος θα μπορεί να κάνει όσους συνδυασμούς σχολών επιθυμεί. Τελικά, ο υποψήφιος θα επιλέξει ένα μηχανογραφικό από όσους συνδυασμούς σχολών έχει κάνει και θα υποβάλει στο σχολείο του το οριστικό μηχανογραφικό. Ομως, όπως φαίνεται από τη μελέτη της κ. Κατσαούνη, οι μαθητές δεν γνωρίζουν πολλά για τις επαγγελματικές προοπτικές που τους ανοίγονται. Ο Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός δεν φαίνεται να εκπληρώνει τον σκοπό του. Το 67,9% των μαθητών θεωρεί ότι ο ΣΕΠ δεν βοηθάει στην επιλογή ΑΕΙ.

Πηγή Καθημερινή

11.6.2011

Η αύξηση της φορολογίας στην Ελλάδα γιγαντώνει την παραοικονομία

H αύξηση της φορολογίας διογκώνει την παραοικονομία, υποστήριξε ο Αυστριακός ακαδημαϊκός δρ Φρίντριχ Σνάιντερ. Ο κ. Σνάιντερ, σύμβουλος του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σημείωσε ότι είναι λάθος μια αύξηση της φορολογίας στην Ελλάδα, η οποία θα οδηγήσει άμεσα ή έμμεσα στη αύξηση της παραοικονομίας και σε αντίθετα αποτελέσματα όσον αφορά τη μείωση του δημόσιου χρέους.

Ο δρ Σνάιντερ υποστήριξε ότι στην Ελλάδα, η παραοικονομία είναι η μεγαλύτερη (ως ποσοστό του ΑΕΠ) στη ζώνη του ΟΟΣΑ και ότι για το 2010 διαμορφώθηκε στο 29,9% του ΑΕΠ ή σε 69,05 δισ. ευρώ. Μάλιστα, στη διάρκεια της περασμένης χρονιάς, η «μαύρη» οικονομία στην Ελλάδα διευρύνθηκε κατά 0,4 ποσοστιαίες μονάδες. «Αν η ύφεση διατηρηθεί, η ανεπίσημη οικονομία θ’ αυξήσει το μέγεθός της, ειδικά αν η ελληνική κυβέρνηση αναγκαστεί από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. να προχωρήσει σε έναν νέο γύρο αύξησης των φόρων». Ο ακαδημαϊκός, μάλιστα, προχώρησε ένα βήμα περαιτέρω, σημειώνοντας ότι αν υπάρξει άλλη αύξηση φόρων, ο κόσμος θα βγει στα... Βαλκάνια. «Νομίζω ότι η Ελλάδα έχει φτάσει σε ένα σημείο που πλέον δεν μπορεί ν’ αυξήσει τους φόρους. Αν αυξηθούν, ο κόσμος θ’ αρχίσει να πηγαίνει στα Σκόπια, όπου η φορολογία είναι χαμηλότερη... Προσωπικά, θεωρώ ότι οποιαδήποτε άλλη αύξηση φόρων πρέπει να σταματήσει».

Σύμφωνα με τα στοιχεία του δρος Σνάιντερ, η παραοικονομία στη ζώνη του ΟΟΣΑ ανέρχεται στο 13,4% του ΑΕΠ. Μεταξύ των 31 ευρωπαϊκών χωρών, η Ελλάδα κατατάσσεται στη 10η θέση έχοντας στην πρώτη θέση τη Βουλγαρία, όπου η παραοικονομία ανέρχεται στο 32,6% του ΑΕΠ. Στη δεύτερη θέση κατατάσσεται η Κροατία, με την παραοικονομία ν’ ανέρχεται στο 29,8%.

Πάντως, κατά περίεργο τρόπο, ο κ. Σνάιντερ υποστήριξε ότι η μεγάλη παραοικονομία λειτουργεί ως σταθεροποιητικός παράγοντας στην παρούσα οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, καθώς συνιστά τη μοναδική διέξοδο για μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού. Επίσης, υποβάθμισε τις απώλειες δημόσιων εσόδων εξαιτίας της παραοικονομίας, καθώς υπολογίζει ότι τα 2/3 της «μαύρης» οικονομίας επανέρχονται στην πραγματική οικονομία, κυρίως μέσω της κατανάλωσης. 

Τέλος, ο ίδιος φέρεται να συμμετέχει σε τριετές ερευνητικό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Μακεδονία με στόχο την περαιτέρω έρευνα της παραοικονομίας στην Ελλάδα, αλλά πρόσφατη απόφαση «έκοψε» το κονδύλι ύψους 450.000 ευρώ.

Πηγή Καθημερινή

16.6.2011

Ολη η Ευρώπη κάνει φροντιστήριο

Εκρηκτικές διαστάσεις προσλαμβάνει το φαινόμενο, που δεν είναι μόνο ελληνικό Καμπανάκι της Κομισιόν μετά τα αποτελέσματα της πρώτης έρευνας.

Εδώ και χρόνια, η στήλη αυτή επιδίωξε να απομυθοποιήσει μια καραμέλα που επαναλαμβανόταν από το στόμα όλων. 0 μύθος ότι το φροντιστήριο είναι καθαρά ελληνικό φαινόμενο καταρρέει πλέον με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. 0 Jan Truszczynski, γενικός διευθυντής της αρμόδιας για την παιδεία και τον πολιτισμό διεύθυνσης της Ένωσης, παραδέχεται ότι όλοι γνώριζαν, αλλά έκαναν ότι δεν γνώριζαν.

Τα αποτελέσματα της πρώτης έρευνας που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της Κομισιόν είναι αποκαλυπτικά: κάθε χρόνο, τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά δαπανούν δισεκατομμύρια ευρώ για ιδιωτική φροντιστηριακή βοήθεια, βοήθεια που καλύπτει και τις τρεις βαθμίδες της εκπαίδευσης, από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο. Η φροντιστηριακή βιομηχανία εμφανίζει εκρηκτική ανάπτυξη, το φαινόμενο έχει αρχίσει να παρασύρει ακόμη και χώρες, όπως του Βορρά, που κρατούσαν .

Ειδικότερα, το περιεχόμενο του μικρού εισαγωγικού σημειώματος του γενικού είναι απολύτως εύγλωττο. Το να σπάσουμε τη σιγή γύρω από το φαινόμενο, σημειώνει ο Truszczynski, είναι ένα πρώτο σημαντικό βήμα, η ανάγκη διαλόγου είναι κάτι παραπάνω από προφανής.

Η ογδοντασέλιδη έρευνα, υπό τον τίτλο «The challenge of shadow ducation» , που δημοσιεύθηκε πριν από λίγες ημέρες, δίνει μια ευσύνοπτη εικόνα για ένα φαινόμενο που βρίσκεται στη φάση της έκρηξης. Τα στοιχεία για την Ελλάδα δεν εκπλήσσουν, σε γενικές γραμμές βρίσκονται κοντά σε όσα έχουν κατά καιρούς δημοσιοποιηθεί. Η έρευνα αναφέρει ότι οι δαπάνες για φροντιστηριακή βοήθεια, που συνήθως προσφέρεται σε μικρά γκρουπ ή κατ’ οίκον, ανέρχονται περίπου στο 1 δισ. ευρώ ετησίως (952 εκατ.), δαπάνες που αντιστοιχούν στο 20% των κρατικών δαπανών για την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ δαπανώνται ετησίως για εξωσχολική Βοήθεια σε μαθητές και φοιτητές χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην Κύπρο τα στοιχεία κάνουν λόγο για 111 εκατ. (17% των δημόσιων δαπανών για πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια). Στην Αυστρία το 20% των γονέων δηλώνει ότι καταφεύγει σε εξωσχολική βοήθεια, το 62% των σπουδαστών στη Λιθουανία κάνει φροντιστήριο, όπως και το 56% στη Σλοβακία. Στην Πορτογαλία το 56% των υποψηφίων για την ανώτατη εκπαίδευση παρακολουθεί ιδιωτικά μαθήματα, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο στην εξωσχολική βοήθεια προσφεύγει το 12% των μαθητών του δημοτικού και το 8% των μαθητών της δευτεροβάθμιας.

Οι δαπάνες που προορίζονται για τον τομέα της φροντιστηριακής παιδείας υπερβαίνουν με στοιχεία του 2007 τα 2 δισ. ευρώ στη Γαλλία (2,210 εκατ.), στη Γερμανία (1,1 εκατ. μαθητές, που αντιστοιχεί στο 15%, δηλώνουν ότι κάνουν συστηματικά ιδιωτικά μαθήματα) το ύψος τους ανέρχεται μεταξύ 1 και 1,5 δισ., ενώ στην Ιταλία σε 420 εκατ. ευρώ, βάσει των στοιχείων της Ένωσης Adoc (πολύ περισσότερα στην πραγματικότητα). Στην Πολωνία το ήμισυ (49,8%) των πρωτοετών φοιτητών δήλωσε ότι καταφεύγει στη εξωπανεπιστημιακή βοήθεια, στην Ιρλανδία το 45% των μαθητών του λυκείου, στην Ουγγαρία το 60,5% των φοιτητών δηλώνει ότι έκανε ιδιωτικά μαθήματα στο λύκειο, στη Ρουμανία το 27% των μαθητών της δευτεροβάθμιας και σε μια πρόσφατη, περσινή, εθνική μελέτη το 50% των γονέων δηλώνει ότι έχει ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς για τα παιδιά τους.

Σε ό,τι αφορά το κόστος (μαθηματικά, φυσική, χημεία, γλώσσα είναι τα συνηθέστερα φροντιστηριακά μαθήματα), στο Βέλγιο η μία ώρα κατ’ οίκον ανέρχεται στα 33 ευρώ (σε 75 ευρώβκ επίπεδο οικογένειας), συν τα έξοδα μεταφοράς του εκπαιδευτικού, στη Γαλλία και στην αλυσίδα των φροντιστηρίων Akadomia το ύψος της ωριαίας αποζημίωσης για γκρουπ 10 μαθητών είναι 30,5 ευρώ, στην Ιρλανδία 30 για κατ’ οίκον διδασκαλία, στην Πορτογαλία εμφανίζονται οι χαμηλότερες τιμές, 15 ευρώ την ώρα, στο Ηνωμένο Βασίλειο 24 ευρώ (20 λίρες), ενώ ένα τυπικό ετήσιο πρόγραμμα στην Ιρλανδία ανέρχεται στα 900 ευρώ για ένα γνωστικό αντικείμενο.

Ο υπότιτλος της μελέτης (τα πλήρη στοιχεία της βρίσκονται στη διεύθυνση www.nesse.fr/nesse/activities/reports) κάνει λόγο για την πρόκληση της σκιώδους εκπαίδευσης . Η σκιώδης εκπαίδευση δεν είναι καθόλου σκιώδης στα καθ’ ημάς, σκιώδεις εδώ, πέρα από τα εκπαιδευτικά ζητούμενα, είναι η παραοικονομία, η φοροδιαφυγή και η ανάγκη θεσμικής θωράκισης και διαφάνειας του χώρου αυτού. Πριν από λίγες ημέρες, μια μητέρα (πωλήτρια το επάγγελμα) έλεγε στον γράφοντα ότι έδινε, μαύρα εννοείται, 55 ευρώ την ώρα για χημεία! Στη μελέτη και σε πλαίσιο κιόλας καταγράφεται η αναφορά ενός Έλληνα μαθητή, ο οποίος σκιαγραφεί με γλαφυρό τρόπο το αλισβερίσι με κάποιον καθηγητή στο σχολείο, ο οποίος από την τάξη στο σπίτι και στο ιδιαίτερο μεταμορφωνόταν.

Του Φάνη Καλλατζή

Πηγή Ο κόσμος του επενδυτή

4.6.2011

Οι Αθηναίοι λένε "δεν πάει άλλο"

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ διάλυσης στο κέντρο της Αθήνας αποτελεί απειλή για την ίδια την υπόσταση του ελληνικού κράτους. Αυτό επισημαίνει η μεγάλη πλειονότητα των κατοίκων του Λεκανοπεδίου σε έρευνα για το ιστορικό κέντρο που διενήργησε η Κάπα Research για λογαριασμό του «Βήματος της Κυριακής». Παρά την ύφεση, οι Αθηναίοι εντοπίζουν ότι το ιστορικό κέντρο δεν αντιμετωπίζει τόσο οικονομικά προβλήματα όσο κοινωνικά, τα οποία και συνδέουν ευθέως με τη μεγάλη συγκέντρωση παράνομων μεταναστών και την ανεξέλεγκτη δράση του εγκλήματος. Ετσι οι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου στην πλειονότητά τους θέτουν ως προτεραιότητα την αντιμετώπιση της μετανάστευσης και την ενίσχυση της αστυνόμευσης, ενώ κατηγορούν ως απόντα τα κορυφαία θεσμικά όργανα της ελληνικής πολιτείας. Επίσης στη μεγάλη τους πλειονότητα οι Αθηναίοι προτείνουν πολεοδομικά μέτρα για την ανάκτηση του κέντρου, όπως ανακαινίσεις διατηρητέων κτιρίων, ενοποιήσεις αρχαιολογικών χώρων, ευρείες πεζοδρομήσεις, πολιτικές βιώσιμης κινητικότητας και ενίσχυση των δημόσιων συγκοινωνιών, με στόχο την ανάδειξή του ως πολιτιστικού και τουριστικού προορισμού. Μάλιστα, συμφωνούν με το ότι και οι ίδιοι θα πρέπει να σέβονται τον δημόσιο χώρο των Αθηνών, όπως σέβονται και τον ιδιωτικό τους.

Οι Αθηναίοι δεν έχουν απαξιώσει στη συνείδησή τους το ιστορικό κέντρο, το οποίο και θεωρούν, παρά τα προβλήματα, ψυχή του ελληνικού κράτους. Αυτό διαφαίνεται και από την άποψή τους για την αξία της γης στο ιστορικό κέντρο, καθώς είναι υπερπολλαπλάσιο το ποσοστό όσων επιθυμούν να αγοράσουν ακίνητο σε σύγκριση με εκείνους που επιθυμούν να πουλήσουν την ιδιοκτησία τους στην εν λόγω περιοχή.

Σχεδόν εννέα στους δέκα που κατοικούν στο κέντρο έχουν αισθανθεί να απειλείται η ασφάλειά τους, έξι στους δέκα θέλουν να μετακομίσουν και ένας στους δύο νιώθει πλέον ότι η κατοίκηση στο κέντρο τον περιθωριοποιεί. Είναι ενδεικτικό ότι επτά στους δέκα κατοίκους του Λεκανοπεδίου δεν θα σκέφτονταν να εγκατασταθούν στο ιστορικό κέντρο. Τρεις στους τέσσερις δηλώνουν ότι δεν είναι καθόλου ικανοποιημένοι από τη συνολική κατάσταση. Μάλιστα, σημειώνουν ότι δεν κυκλοφορούν στο ιστορικό- εμπορικό κέντρο λόγω της αύξησης της εγκληματικότητας. Επτά στους δέκα Αθηναίους ομολογούν ότι σε σύγκριση με πέντε χρόνια πριν έχουν αραιώσει τις επισκέψεις τους στο κέντρο της πόλης.

Η συντριπτική πλειονότητα των ερωτηθέντων ομολογεί ότι η κατάσταση στο κέντρο έχει επιδεινωθεί σημαντικά και προκρίνει την εγκληματικότητα (85,5%) και την παρουσία των οικονομικών μεταναστών (57,3%) ως τα πλέον σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πρωτεύουσα. Μάλιστα, εμφανίζονται και τάσεις ενός μικρού «εμφυλίου», καθώς στο ερώτημα αν συμφωνούν με τις πράξεις αυτοδικίας οι απαντήσεις είναι περίπου 50-50! Τρεις στους τέσσερις Αθηναίους σημειώνουν, κατά την άποψή τους, ότι η δολοφονία του Μανώλη Καντάρη είναι αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης συγκέντρωσης λαθρομεταναστών στο κέντρο.

Στην πλειονότητά τους οι Αθηναίοι ζητούν από το κράτος, τον δήμο και την Αστυνομία να αναλάβουν τις ευθύνες τους, ενώ σε μικρότερο βαθμό αναζητούν ευθύνες και από τους κατοίκους της πόλης. Οι κάτοικοι ζητούν κατά προτεραιότητα αντιμετώπιση του μεταναστευτικού (77%), ενίσχυση της αστυνόμευσης (59,6%), βελτίωση της καθαριότητας και του φωτισμού (30,6%). Επίσης θεωρούν ότι η εικόνα της Αθήνας μπορεί να αλλάξει με την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας (84,5%), των παράνομων μεταναστών (75,3%), των ναρκωτικών (43,8%), των εγκαταλειμμένων κτιρίων (23,1%) και του παρεμπορίου (22,9%). Οι πολίτες κρίνουν θετικά για τη βελτίωση του κέντρου μόνο τις δραστηριότητες των επιχειρήσεων (42,2%), της Αστυνομίας (22,5%), του κεντρικού δήμου (16,6%), ενώ πολύ χαμηλά βρίσκονται η κυβέρνηση (5,2%) και τα πολιτικά κόμματα και η Βουλή (3,3%).

«Κάντε έργα για αναβάθμιση»

Οι Αθηναίοι ζητούν την ανάκτηση του κέντρου των Αθηνών, τη σύνδεση των πάρκων και των λόφων της πόλης σε δίκτυο πράσινων διαδρομών, την ενίσχυση των αστικών συγκοινωνιών, των ποδηλάτων και της πεζοπορίας έναντι του ΙΧ, τη συγκέντρωση δομών και υπηρεσιών του κράτους και του πολιτισμού στο κέντρο και, λιγότερο, την πεζοδρόμηση του κέντρου της πόλης.

Οκτώ στους δέκα Αθηναίους θεωρούν αποτελεσματικό μέτρο την ανακαίνιση διατηρητέων κτιρίων (79,8%), την παροχή φορολογικών κινήτρων για δημιουργία νέων επιχειρήσεων στο κέντρο (70,8%) και για τη λήψη δανείου για ανακαίνιση κτιρίου (62,5%), την εγκατάσταση δημόσιων υπηρεσιών σε άδεια κτίρια (55,8%), την παροχή οικονομικών κινήτρων σε φοιτητές για την εγκατάστασή τους (52,2%), αλλά και παρόμοιων κινήτρων για νέα ζευγάρια (43%).

Ενας στους δύο μνημονεύει τις πεζοδρομήσεις και την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων ως πρόγραμμα που εφαρμόστηκε με επιτυχία, ένας στους τέσσερις επικαλείται το τρίπτυχο «Τρίτσης- Μάνος- Πλάκα» και μόλις ένας στους δέκα τους Ολυμπιακούς Αγώνεςαντίστοιχο ποσοστό γνωρίζουν και οι επιχειρήσεις-«σκούπα» της Αστυνομίας.

Η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων του Λεκανοπεδίου επικροτεί τη δημιουργία της γραμμής U του μετρό (Πανεπιστήμιο- ΠολυτεχνείοΑλεξάνδρας- Κυψέλη- Γαλάτσι), συμφωνεί με τη διπλή ανάπλαση, την ήπια κυκλοφορία των οχημάτων από την Ομόνοια ως το Πεδίον του Αρεως, με το τραμ στην Πατησίων και την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ

Επωνυμία εταιρείας: Κάπα Research ΑΕ. Επωνυμία/ όνομα εντολέα: «Το Βήμα της Κυριακής».

Σκοπός δημοσκόπησης: Ερευνα κοινής γνώμης για το ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά δείγματος: Αντιπροσωπευτικό,άνδρες και γυναίκες, 18 ετών και άνω,στο Λεκανοπέδιο Αττικής,βάσει της απογραφής του 2001 της ΕΣΥΕ.

Μέγεθος δείγματος/ Γεωγραφική κάλυψη:

1.005 άτομα στο Λεκανοπέδιο Αττικής.

Χρονικό διάστημα συλλογής στοιχείων:

11 και 12 Μαΐου 2011.

Μέθοδος δειγματοληψίας: Πολυσταδιακή δειγματοληψία με χρήση quota ως προς τη γεωγραφική κατανομή του πληθυσμού,το φύλο και την ηλικία.

Μέθοδος συλλογής στοιχείων: Η συλλογή των στοιχείων έγινε με τη μέθοδο των τηλεφωνικών συνεντεύξεων και βάσει ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου.

Τυπικό στατιστικό σφάλμα: Μέγιστο σφάλμα 3,09%,με διάστημα εμπιστοσύνης 95%.

Η Κάπα Research είναι μέλος της ΕSΟΜΑR και του ΣΕΔΕΑ και τηρεί τους κώδικες δεοντολογίας για τη διεξαγωγή και τη δημοσιοποίηση ερευνών κοινής γνώμης.


Πηγή Το ΒΗΜΑ
15.5.2011

ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Ανησυχούν για τις σπουδές τους

Ο ένας στους τρεις νέους φοιτητές (32,3%) φοβάται ότι η κρίση θα τον αναγκάσει να διακόψει τις σπουδές του. Επίσης, οι 6 στους 10 (ποσοστό 58%) ανησυχούν ότι λόγω της οικονομικής στενότητας δεν θα μπορέσουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε ανώτερο επίπεδο. Από την άλλη, οι 4 στους 10 (41%) σκέφτονται να αναζητήσουν δουλειά στο εξωτερικό. Τα στοιχεία αυτά προέκυψαν από έρευνα της εταιρείας ALCO.

Πηγή Καθημερινή
19.5.2011

Οικονομική προσαρμογή σε δυσμενές περιβάλλον

Σε εξαιρετικά δυσμενές και δύσκολο περιβάλλον εξελίσσεται η προσπάθεια ανάταξης της ελληνικής οικονομίας. Η κοινή γνώμη, ένα χρόνο μετά την έναρξη εφαρμογής του Μνημονίου, διακατέχεται από κόπωση και άρνηση στην εφαρμογή των επιταγών του, όπως καταγράφεται στο βαρόμετρο της Public Issue για τον ΣΚΑΪ. Παράλληλα, οι πολίτες συνειδητοποιούν ότι η προσπάθεια για την έξοδο της χώρας από την κρίση θα είναι επίπονη και σημαντικά μεγαλύτερης διάρκειας απ' ό, τι θεωρούσαν αρχικά.

Από τις απαντήσεις των ερωτηθέντων, προκύπτει αύξηση εκείνων που επιθυμούν επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους και πληρωμή μόνο μέρους του, με το ποσοστό τους να φθάνει στο 53%, έναντι 40% τον περασμένο Σεπτέμβριο. Παράλληλα, μειώνεται από 29% σε 17% το ποσοστό εκείνων που απαντούν ότι θα πρέπει να συνεχισθεί η εφαρμογή του Μνημονίου και να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος στο σύνολό του, ενώ από 7% σε 17% αυξάνεται το ποσοστό όσων ζητούν να προχωρήσει η χώρα σε στάση πληρωμών προς τους δανειστές της. Η δυσκολία που βλέπουν οι πολίτες στην επιτυχή υλοποίηση των επιταγών του Μνημονίου, αποτυπώνεται και στην τοποθέτησή τους απέναντι στο ενδεχόμενο χρεοκοπίας, με το 64% να το θεωρεί πιθανό, έναντι 32% που το θεωρεί μη πιθανό. Σε σχέση με τον Φεβρουάριο του 2010, τα ποσοστά για το συγκεκριμένο θέμα έχουν σχεδόν πλήρως αντιστραφεί. Τότε, το 38% θεωρούσε πιθανή τη χρεοκοπία, έναντι 59%, που απαντούσε αρνητικά για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Οι πολίτες φαίνεται, επίσης, να αντιλαμβάνονται, πλέον, ως πολύ πιο δύσκολη την κατάσταση. Ενώ ένα χρόνο πριν, το 32% των πολιτών εκτιμούσε ότι θα χρειαστούν 5 - 10 χρόνια για αντιμετώπιση του χρέους και το 20% θεωρούσε ότι αυτό μπορεί να γίνει σε 3 - 5 χρόνια, τώρα το 40% δηλώνει ότι θα απαιτηθούν περισσότερα από 20 χρόνια και το 29% αναφέρεται σε διάστημα 10 - 20 ετών.

Οι υπεύθυνοι

Μεγάλη ευθύνη για τη διαμόρφωση του χρέους αποδίδει το 98% των ερωτηθέντων στις ελληνικές κυβερνήσεις. Ακολουθούν οι κερδοσκόποι με 89%, οι ελληνικές τράπεζες (70%), οι μεγάλες χώρες της Ε.Ε. (67%), οι ξένες τράπεζες (60%). Στο ερώτημα «τι φταίει για το έλλειμμα και το χρέος», το 33% απαντά οι πολιτικοί, το 21% οι κυβερνήσεις, ακολουθούν η κακοδιαχείριση και η διαφθορά (13%), ενώ ένα 11% αποδίδει ευθύνες στους ίδιους τους Ελληνες. Ενα χρόνο μετά την έναρξη εφαρμογής του Μνημονίου, το 62% των πολιτών εκτιμά ότι έβλαψε τη χώρα, με μόλις το 13% να θεωρεί ότι την ωφέλησε. Την ίδια στιγμή, μόλις το 24% θεωρεί ότι είναι μονόδρομος και το 69% απαντά αρνητικά. Ακριβώς ένα χρόνο πριν, το 32% θεωρούσε ότι είναι μονόδρομος το Μνημόνιο και η εφαρμογή των μέτρων που συμπεριλαμβάνει, ενώ το 59% των ερωτηθέντων είχαν αντίθετη άποψη. Αναμενόμενο είναι, λοιπόν, ότι το 62% τάσσεται κατά του Μνημονίου, ενώ υπέρ δηλώνει το 15%.

Άποψη: Οι αντιφάσεις των Ελλήνων

Του Αγγελου Σταγκου
Παράδοξα και ταυτόχρονα ενδεικτικά της αντιφατικότητας, της νοοτροπίας και της έλλειψης πραγματικής γνώσης που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινή γνώμη, είναι τα ευρήματα της δημοσκόπησης της Public Issue για τον ΣΚΑΪ, τα οποία σε διαφορετικές περιστάσεις θα ήταν και διασκεδαστικά. Οι Ελληνες λοιπόν:
-Ομολογούν ότι δεν είναι ενημερωμένοι για τον ρόλο του ΔΝΤ (60%), αλλά ταυτόχρονα το 75% έχει αρνητική γνώμη γι' αυτό, το 69% θέλει να φύγει από την Ελλάδα γιατί πιστεύει (65%) ότι η παρουσία του τη βλάπτει, παρόλο που μας στήριξε για να μη χρεοκοπήσουμε,
-Εχουν θετική γνώμη με αυξητική τάση για την Ε. Ε. (59%), αλλά είναι αρνητικοί απέναντι στην ΕΚΤ (52%) και τον Ζ. Κ. Τρισέ (61%), ενώ αγοράζει τα ομόλογά μας, όταν όλοι οι άλλοι τα θεωρούν σκουπίδια.
-Αντιμετωπίζουν αρνητικά τη Γερμανία (-67%) και θετικά τη Γαλλία (+62), αν και οι Γερμανοί είναι εκείνοι που από το 1980 έδιναν και δίνουν τα περισσότερα χρήματα για μας στο πλαίσιο της Ε. Ε. και του Ταμείου Στήριξης.
-Πιστεύουν ότι οι πάντες φταίνε, εκτός από τους ίδιους (11%) για το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος της χώρας όταν καλούνται να απαντήσουν αυθόρμητα, αλλά όταν ερωτώνται συγκεκριμένα, το 52% ομολογεί ότι έχει ευθύνη.
- Δεν θεωρούν (69%) μονόδρομο το Μνημόνιο και το 62% τάσσεται εναντίον της εφαρμογής του γιατί πιστεύει ότι έβλαψε τη χώρα, χωρίς να σκέπτεται πώς θα εξασφαλίζαμε διαφορετικά τη στήριξη.
Μήπως τελικά έχουν δίκιο όσοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι μη κυβερνήσιμη χώρα;

Άποψη: Χωρίς ψευδαισθήσεις για ανάκαμψη

Του Νικου Γ. Ξυδακη
Ενα χρόνο μετά το Μνημόνιο, οι πολίτες αντιλαμβάνονται τη σημασία του εκ του αποτελέσματος: πώς άλλαξε η οικονομία του νοικοκυριού, πώς μεταβάλλονται τα μικροοικονομικά μεγέθη, ο μισθός και η σύνταξη, η ευρωστία της επιχείρησης ή του επαγγέλματος, οι τιμές, οι θέσεις εργασίας - όσα εντέλει απαρτίζουν την πραγματική οικονομία και συγκροτούν ψυχολογία και πολιτική συμπεριφορά. Η έρευνα αποτυπώνει ό, τι ήδη αντιλαμβανόμαστε: κοινωνία σε ύφεση και αναδίπλωση, κοινωνία ανασφαλή, χωρίς ψευδαισθήσεις για ταχεία ανάκαμψη. Η κοινή γνώμη φαίνεται να τοποθετείται ενώπιον μιας τετελεσμένης καταστροφής, ούτε καν επερχόμενης: ως προ τούτο είναι ενδεικτικές οι θεαματικές μετατοπίσεις συμπεριφοράς τον φετινό Μάιο ως προς τον περασμένο προμνημονιακό Φεβρουάριο του '10 ή και τον μεταμνημονιακό Σεπτέμβριο του '10. Πίσω από τις κρίσιμες μετατοπίσεις στάσεως, βρίσκεται τώρα η συρρίκνωση της ελπίδας, η πικρή επίγνωση μετά ένα μνημονιακό χρόνο ύφεσης και άμορφη οργή κατά της πολιτικής ηγεσίας, εκφρασμένη με σχεδόν πάνδημη δυσπιστία προς τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Οικονομικών, αλλά και με αυξημένη δυσπιστία προς τους οργανισμούς δανεισμού και τους επικεφαλής τους. Η δυσπιστία αυτή δεν εκφράζεται πάντως με αντιευρωπαϊσμό - το αντίθετο. Αξιοπρόσεκτος είναι ο χρόνος κατά τον οποίο εξαντλείται η περίοδος ανοχής: η δυσαρέσκεια αρχίζει δειλά τον Νοέμβριο του '10 και εκτινάσσεται μετά τον Απρίλιο του '11, με την αναγγελία του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του δεύτερου κύματος λιτότητας.

Δυσφορία για ΔΝΤ, αλλά και ΕΚΤ

Η άποψη των πολιτών για την ολοένα και πιο προβληματική οικονομική κατάσταση της χώρας δεν θα μπορούσε να εξαιρέσει και τους «κακούς» δανειστές μας. Καίτοι υποτίθεται ότι χάριν κυρίως της παρέμβασης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου η χώρα διεσώθη προ έτους, το 75% έχει αρνητική γνώμη για τον ρόλο του και μόνο το 20% θετική.
Αντίστοιχο είναι το ποσοστό προσωπικής αποδοκιμασίας (74%) και για τον επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομίνικ Στρος - Καν, ενώ θετικά διάκειται μόνο το 13% των Ελλήνων (σημειωτέον ότι η έρευνα ολοκληρώθηκε προ της σύλληψής του).
Τα ποσοστά αυτά εξηγούνται, βέβαια, από το γεγονός ότι μόνον το 19% των πολιτών έχει την αίσθηση ότι οι χώρες στις οποίες παρενέβη το ΔΝΤ ωφελήθηκαν με το 64% να πιστεύει το αντίθετο.
Με μικρότερη δυπιστία από το ΔΝΤ αντιμετωπίζεται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (52% αρνητικές γνώμες, 33% θετικές), αλλά και στην περίπτωση αυτή ο επικεφαλής της, Ζακ-Κλοντ Τρισε, ουδόλως συμπαθής είναι στο 61% των Ελλήνων.
Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, ότι παρά την επιφυλακτικότητα με την οποία εν γένει αντιμετωπίζονται όσοι εμπλέκονται στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας, οι Ελληνες εξακολουθούν να δηλώνουν στην πλειοψηφία τους ότι εμπιστεύονται την Ε.Ε., με το εν λόγω ποσοστό μάλιστα να βαίνει αυξανόμενο (από 56 σε 59%).
Τέλος, μάλλον αναμενόμενο είναι ότι για τη Γερμανία το 67% των πολιτών δηλώνει αρνητική γνώμη, ενώ για τη Γαλλία το 62% θετική.

Δεν πείθουν Παπανδρέου, Σαμαράς

Ενα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα του Βαρόμετρου είναι η πρωτοφανής δυσπιστία που καταγράφεται τόσο έναντι του πρωθυπουργού όσο και του υπουργού Οικονομικών. Οκτώ στους δέκα πολίτες (77% και 80% αντίστοιχα) δηλώνουν ότι «δεν τους εμπιστεύονται» για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, ενώ πρωτόγνωρη είναι η αμφισβήτησή τους και από τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που φτάνει στο 49% για τον κ. Παπανδρέου και στο 61%(!) για τον κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Σημειωτέον, δε, ότι το έλλειμμα εμπιστοσύνης βαίνει διαρκώς αυξανόμενο εδώ και 12 μήνες, ένδειξη που είναι επιβεβαιωτική ότι οι πολίτες κάθε άλλο παρά πίστεψαν τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις περί διάσωσης της χώρας από τη χρεοκοπία.
Με ανάλογη επιφυλακτικότητα, όμως, αντιμετωπίζεται και ο κ. Αντ. Σαμαράς, καθώς το 64% των πολιτών θεωρεί ότι είναι εσφαλμένη η στάση του στα θέματα της οικονομίας, έναντι μόνον του 21% που τη χαρακτηρίζει σωστή. Σημειωτέον δε ότι ο πρόεδρος της Ν.Δ. καλείται να πείσει πρωτίστως τους δικούς του ψηφοφόρους, καθώς το 35% εξακολουθεί να αμφισβητεί την ορθότητα των πολιτικών του επιλογών.
Ας σημειωθεί, τέλος, ότι η ολοένα και διογκούμενη δυσπιστία των πολιτών για την πορεία της οικονομίας αγγίζει πλέον και μη πολιτικά πρόσωπα, με το 49% να δηλώνει ότι έχει αρνητική γνώμη για τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γ. Προβόπουλο και μόνον το 30% θετική.

Πηγή Καθημερινή
19.5.2011

Τι δεν θέλουμε να απογράψουμε;

Πόρτες κλειστές και απροθυμία. Η διαδικασία της Γενικής Απογραφής Πληθυσμού - Κατοικιών 2011 έχει ήδη συμπληρώσει μία εβδομάδα και οι πρώτες ενδείξεις καταγράφουν υπολογίσιμο ποσοστό άρνησης ή δυσθυμίας. Δεν είναι μόνο τα σχετικά ρεπορτάζ στον Τύπο, αλλά και οι συζητήσεις με απογραφείς που μεταφέρουν ατμόσφαιρα δυσπιστίας ή επιθετικής συμπεριφοράς. Οι περισσότεροι είναι φοιτητές που πίστευαν ότι θα εξασφαλίσουν ένα χαρτζιλίκι (παίρνουν 1,30 ευρώ για κάθε άτομο που απογράφουν και 1,70 ευρώ για κάθε κατοικία) και βρίσκονται μπροστά σε δυσεπίλυτα προβλήματα. «Περίπου 20 στους 160 που αναλαμβάνουμε να απογράψουμε δεν ανοίγουν ή δεν θέλουν να απαντήσουν στο ερωτηματολόγιο», σχολιάζει νεαρή απογραφέας, συμπεριλαμβάνοντας στο στοιχείο αυτό και τις εκτιμήσεις φίλων και γνωστών της. «Δηλαδή, τι σας λένε;» ρωτάμε. «Μας φτάσατε εδώ που μας φτάσατε και θέλετε να μας απογράψετε κιόλας;» απαντάει το κορίτσι, αποτυπώνοντας το κλίμα θυμού και απαξίωσης της προσπάθειας. Η στάση αυτή μπορεί να μη χαρακτηρίζει το σύνολο, δίνει όμως μια γεύση. Επαναφέρει το μείγμα τυφλής, ανεπεξέργαστης αντίδρασης και έλλειψης ενημέρωσης. Ο, τι εκπορεύεται από την πολιτική εξουσία, ό, τι είναι απόφαση μιας Αρχής (έστω και Στατιστικής) γεννάει ανακλαστικά και την επιθυμία αντίστασης. Η Γενική Απογραφή, λοιπόν, χρεώνεται το Μνημόνιο, τις περικοπές μισθών και συντάξεων, την ανεργία, την εξαχρείωση του κέντρου της Αθήνας κ. ο. κ. Η Απογραφή, ως ψήφος δυσαρέσκειας. Σαν μια ευκαιρία να διοχετευτεί η ένταση, η οργή. Αν το ερωτηματολόγιο έχει συνταχθεί σωστά ή όχι, αν υπάρχουν παραλείψεις και ασαφή σημεία, εμπίπτει στην αρμοδιότητα των ειδικών. Το γεγονός όμως ότι ορισμένοι από τους συμμετέχοντες δηλώνουν λάθος στοιχεία (στην ηλικία για παράδειγμα...), ενώ άλλοι κρύβονται και προτιμούν να μην απογραφούν είναι ζητήματα κοινωνικής συνείδησης, ευαισθησίας και υπευθυνότητας. Η καταμέτρηση του πληθυσμού της Ελλάδας, η σύνθεση, τα χαρακτηριστικά του, η συγκέντρωση πληροφοριών που βοηθούν στη δημιουργία μιας πραγματικής εικόνας της χώρας δεν μπορεί να μπερδεύονται με τη σημερινή οικονομική κατάσταση. Να γίνονται στόχος τα στατιστικά μεγέθη, λες και αν η απογραφή αποτύχει θα έχει ενισχυθεί το «κίνημα ανυπακοής» κερδίζοντας μια μάχη εναντίον του «άδικου κράτους». Η Γενική Απογραφή, μια -ως θα όφειλε να είναι - διεκπεραιωτική διαδικασία, βαραίνει με φορτία που δεν της αναλογούν. Κυρίως αναδύεται το έλλειμμα παιδείας, εμφανές και στα πιο μικρά και ασήμαντα, το οποίο ενισχύεται, εν προκειμένω, από εγγενείς δυσανεξίες και «μυστικά»: ο φόβος μήπως με τις απαντήσεις διαπιστωθούν, προδοθούν, μικρές ή μεγαλύτερες παρανομίες. Οπως, για παράδειγμα, ψευδείς δηλώσεις στην εφορία… Εστω και αν σκοπός της απογραφής δεν είναι να ελέγξει, αλλά να καταμετρήσει. Πίσω από τις κλειστές πόρτες στοιβάζονται πολλά. Η απογραφή μάς φέρνει αντιμέτωπους με μια πραγματικότητα που δεν μας αρέσει. Οφείλει όμως να καταγραφεί. Για να ξέρουμε ποιοι είμαστε και όχι ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε.

Της Μαρίας Κατσουνάκη  Πηγή Καθημερινή 18.5.11

Οι άνθρωποι που δεν θα βρει η απογραφή

Η φιλόδοξη απογραφή που ξεκινάει αυτήν την εβδομάδα θα μας πει πόσοι ζουν σε αυτήν τη χώρα αυτή την περίοδο της μεγάλης αναπροσαρμογής, καθώς και ποια είναι τα οικονομικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά της Ελλάδας. Αυτό που δεν θα μας πει είναι πώς θα αντέξουμε τα δύσκολα χρόνια που έρχονται και πόσοι θα μετρηθούν στην επόμενη απογραφή, το 2021. Είναι σαν να μετράμε τις διαστάσεις ενός ασθενούς χωρίς να γνωρίζουμε τις δυνάμεις που θα χρειαστεί για να αντέξει στα βάσανα της ασθενείας του αλλά και στη θεραπεία. Πώς μετριέται, όμως, η δύναμη και η αντοχή ενός λαού;

Από πλευράς πληθυσμού, ό, τι κι αν καταγράψει η νέα απογραφή, το σίγουρο είναι ότι οι Ελληνες δύσκολα θα γλιτώσουν από τη δημογραφική βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας. Η απογραφή του 2001 έδειξε ένα σύνολο 10.964.020 κατοίκων, εκ των οποίων οι 761.813 ήταν αλλοδαποί. Το 1991, ο πληθυσμός ήταν 10.259.900· δηλαδή, χωρίς τους «ξένους» και λόγω της υπογεννητικότητας των Ελλήνων, ο πληθυσμός θα είχε μειωθεί μέσα σε δέκα χρόνια. Η γήρανση του πληθυσμού και το στρεβλό ασφαλιστικό σύστημα του παρελθόντος (με τις πολλές πρόωρες συντάξεις) έχει ως αποτέλεσμα την αντιστοιχία 1,7 εργαζομένων προς ένα συνταξιούχο, όταν χρειάζονται 3,5 εργαζόμενοι για κάθε συνταξιούχο για να είναι βιώσιμο το σύστημα. Αν προσθέσουμε το κύμα μαζικών συνταξιοδοτήσεων τον τελευταίο χρόνο (για να προλάβουν τις δυσμενέστερες διατάξεις του νέου ασφαλιστικού συστήματος), την ανεργία που ξεπέρασε το 15% και τη θέληση πολλών εξειδικευμένων νέων να μεταναστεύσουν, βλέπουμε ότι η αντιστοιχία εργαζομένων-συνταξιούχων πάει προς την καταστροφή. Το γενικότερο οικονομικό κλίμα, όμως, δημιουργεί κι άλλα δεινά: πόσοι νέοι θα τολμήσουν σήμερα να κάνουν πάνω από ένα ή δύο παιδιά; Επίσης, αν η ανεργία αναγκάσει πολλούς από τους αλλοδαπούς που ρίζωσαν εδώ να φύγουν, θα έχουμε ακόμη λιγότερα έσοδα στα Ταμεία.

Η μεγαλύτερη συρρίκνωση και γήρανση του πληθυσμού θα καταστήσει ασήκωτα τα βάρη των εργαζομένων και θα οδηγήσει σε οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Το πρόβλημα φαίνεται από μία απλή ανάλυση των αριθμών. Αυτό που δεν δείχνουν οι αριθμοί είναι η ποιότητα της ζωής μας – όχι τόσο σε σχέση με την αγοραστική μας δύναμη και τις πολυτέλειες που απολαμβάνουμε, αλλά με επίκεντρο τις ανθρώπινες σχέσεις, τα νήματα που υφαίνουν την κοινωνία.

Η απογραφή δεν θα μας πει για το πολιτικό σύστημα το οποίο παραμένει δέσμιο του παρελθόντος του, ανίκανο να κάνει τις τομές που χρειάζεται η χώρα. Δεν θα μας πει για θεσμούς παγιδευμένους στην ανεπάρκεια και στην απομόνωσή τους από την κοινωνία. Δεν θα μας πει και για τους δημόσιους λειτουργούς και πολίτες που πάνε κόντρα στο ρεύμα, που παίρνουν προσωπικά ρίσκα για να κάνουν τη δουλειά τους. Είτε είναι επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης είτε διοικητές νοσοκομείου είτε εφοριακοί, η απλή εκτέλεση των καθηκόντων τους, όπως το απαιτεί η συνείδησή τους, μπορεί να τους εκθέσει σε προσωπικούς κινδύνους από διάφορα συμφέροντα. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο και συχνά η υπευθυνότητα είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Πώς μετριέται η ποιότητα των ανθρώπων; Η ευγένεια, η έγνοια για τον άλλον, ο σεβασμός για τον συμπολίτη και για την κοινωνία, το φιλότιμο, το θάρρος, η προσπάθεια να κάνουμε τη δουλειά μας καλά ώστε να ωφελούνται και άλλοι, να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό που κάνουμε; Αυτά δεν μετριούνται ούτε είναι πάγια αγαθά· θέλουν προσπάθεια, αφοσίωση και επιμονή - τη μια στιγμή υπάρχουν, την άλλη εξανεμίζονται, όταν υπάρχουν δημιουργούν συνθήκες ασφαλείας ανάμεσα στους πολίτες, όταν απουσιάζουν τους αφήνουν μετέωρους. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον υπάλληλο του ΙΚΑ που εξυπηρετεί τον ασφαλισμένο και τον άλλο που αδιαφορεί, που προσβάλλει και τιμωρεί από θέση ισχύος· είναι η διαφορά ανάμεσα στον οδηγό λεωφορείου που περιμένει τον ηλικιωμένο να επιβιβαστεί και τον άλλον που κλείνει την πόρτα στα μούτρα του και φεύγει. Είμαστε ικανοί και για τα δύο, η κοινωνία μας είναι μείγμα των άκρων.

Η διαφορά ανάμεσα στο καλό και στο κακό μέσα μας δεν θα φανεί σε αυτήν την απογραφή. Αλλά έως την επόμενη θα γνωρίζουμε ποιο από τα δύο θα έχει υπερτερήσει.

Πηγή Καθημερινή

8.5.2011

Δύσκολο καλοκαίρι για τον Τουρισμό

Δυσοίωνες είναι οι προοπτικές του ελληνικού τουρισμού για το 2010, το οποίο εκτιμάται ότι θα είναι το ίδιο ή και περισσότερο δύσκολο με το 2009, καθώς είναι βέβαιο ότι δεν θα καλυφθούν οι ζημιές του. Σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Τουριστικών Ερευνών και Προβλέψεων (ΙΤΕΠ) τα πρώτα αρνητικά μηνύματα έρχονται από τις μειώσεις των προκρατήσεων στις παραδοσιακές αγορές, με τη Γερμανία να αγγίζει το-10% κυρίως λόγω της άσχημης εικόνας που παρουσιάζουν τα ξένα ΜΜΕ για την Ελλάδα (ταραχές, δεινή οικονομική κατάσταση κτλ.), ενώ η μείωση από τη Βρετανία φθάνει σε 7%.

Τεράστιες απώλειες εσόδων στον κλάδο

Θετικά, αντίθετα, κινούνται οι αγορές της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ανατολικής Ευρώπης (Ρωσία, Ουκρανία κτλ.).

Η αύξηση στις κρατήσεις από τη Ρωσία ανέρχεται σε 20%, όμως τα απόλυτα μεγέθη δεν θα καλύψουν τη μείωση από τις παραδοσιακές αγορές, ενώ και οι αυξημένες κρατήσεις της «τελευταίας στιγμής» δεν θα μπορέσουν να ισοσταθμίσουν τις τεράστιες απώλειες εσόδων στον κλάδο.

Απώλειες αναμένεται να υπάρξουν και στον εσωτερικό τουρισμό, καθώς οι Ελληνες αναμένεται να στραφούν εφέτος σε προορισμούς όπου θα μπορέσουν να φιλοξενηθούν από συγγενείς και φίλους για να περιορίσουν το κόστος των διακοπών τους, ενώ θα κάνουν τις κρατήσεις τους την τελευταία στιγμή για να τύχουν καλύτερων τιμών. Το 2009, με βάση τα στοιχεία που παραθέτει το Ινστιτούτο Τουριστικών Ερευνών και Προβλέψεων, οι αφίξεις αλλοδαπών τουριστών διαμορφώθηκαν σε 14.704.479 τουρίστες, με μείωση 12,2% (1.792.521 λιγότεροι επισκέπτες), ενώ το τουριστικό προϊόν μειώθηκε κατά 10% (1,61 δισ. ευρώ) σε 16,18 δισ. ευρώ, και κα τά 47.774 μειώθηκαν οι θέσεις απασχόλησης (-10%).

Τα χαρακτηριστικά της νέας κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στον τουρισμό, τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε τοπικό επίπεδο, από πλευράς επιχειρήσεων περιλαμβάνουν χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, μειωμένες πωλήσεις και πληρότητες που δημιουργούν πρόβλημα ρευστότητας, δυσκολία πρόσβασης σε τραπεζικό δανεισμό, αύξηση των πωλήσεων μέσω Διαδικτύου, αποτυχία των προϊόντων χαμηλής ποιότητας και πιέσεις για μείωση τιμών.

Κυνηγούν τις ευκαιρίες οι καταναλωτές

Από την πλευρά τους οι καταναλωτές κάνουν περικοπές στις δευτερεύουσες διακοπές, κυνηγούν ευκαιρίες και προσφορές, καθυστερούν να κλείσουν, κάνουν ταξίδια σύντομης διάρκειας σε μικρή απόσταση από τον τόπο κατοικίας και μειώνουν το κόστος του ταξιδιού και της τουριστικής δαπάνης.

Προτιμούν επίσης αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους, προορισμούς με ευνοϊκή συναλλαγματική ισοτιμία και στρέφονται στον εσωτερικό τουρισμό.

Στις δυσμενείς συνθήκες που θα επικρατήσουν το 2010 κρίνεται απαραίτητο να εξασφαλιστεί από το κράτος η αντιστροφή του οικονομικού κλίματος ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες ανάκαμψης του τουρισμού, αλλά και η ανάληψη πρωτοβουλιών στις οποίες περιλαμβάνονται η άρση εμποδίων που λειτουργούν ως αντικίνητρα (καμποτάζ, υψηλά λιμενικά τέλη, γραφειοκρατία, βίζα), η μείωση του συντελεστή ΦΠΑ από 10% σε 7% ή ακόμη και σε 5%, η ενίσχυση της ρευστότητας των τουριστικών επιχειρήσεων, η προστασία της απασχόλησης και η αλλαγή της πολιτικής επενδυτικών κινήτρων.

Πηγή Το Βήμα

27.4.2010