Οι δρόμοι της γνώσης επιστρέφουν στην Ακαδημία Πλάτωνος

Aκαδημία Πλάτωνος! Λαμπρό παρελθόν στην αττική γη, υποβάθμιση και λήθη τις τελευταίες δεκαετίες στη σύγχρονη Αθήνα. Μπορεί να υπάρξει μια νέα αρχή; Η Ακαδημία Πλάτωνος, στην περιοχή του Μεταξουργείου, βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος την τελευταία διετία, και κυρίως ύστερα από τη διαμάχη που προέκυψε για τον τρόπο αναβάθμισής της, με αποκορύφωμα την προοπτική ανέγερσης κτιρίου δίπλα στο πάρκο και τον αρχαιολογικό χώρο, η οποία δεν υλοποιήθηκε τελικά.

Σήμερα, η υπουργός Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου, με τον δήμαρχο Αθηναίων, κ. Γεώργιο Καμίνη, θέλουν να δώσουν μια νέα μορφή στον τρόπο ανάπτυξης της περιοχής. «Ακαδημία Πλάτωνος, οι δρόμοι της γνώσης - πολίτης και πολιτεία» τιτλοφορείται το σχέδιο παρεμβάσεων στην Ακαδημία Πλάτωνος που «στόχο έχει την ανάκτηση της συνοχής της πόλης, το ζωντάνεμα της γειτονιάς, την ενεργοποίηση των πολιτών και την ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς ως μέσο καλλιέργειας και γνώσης», όπως λέει η κ. Διαμαντοπούλου στο προλογικό της σημείωμα για το πρόγραμμα, το οποίο θα παρουσιαστεί μεθαύριο Κυριακή στο Μουσείο της Ακρόπολης (στις 7 μ.μ.).

Η Ακαδημία Πλάτωνος είναι μία από τις παλαιότερες γειτονιές της Αθήνας. Ονομάστηκε έτσι από τον πρώτο οικιστή της, τον ήρωα Ακάδημο (ή Εκάδημο), αλλά έμεινε στην Ιστορία εξαιτίας της ομώνυμης Φιλοσοφικής Σχολής, που ίδρυσε στην περιοχή ο Πλάτωνας το 387 π.Χ. και η οποία λειτούργησε μέχρι την παύση της από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό το 529 μ.Χ. Η Ακαδημία Πλάτωνος ήταν το πνευματικό κέντρο της Αθήνας, που καθόρισε τη φιλοσοφική σκέψη του σύγχρονου πολιτισμού μας, μια «σχολή» στην οποία γινόταν έρευνα σε όλους τους τομείς.

Το πρόγραμμα του υπουργείου Παιδείας αφορά δράσεις στην παιδεία, στον πολιτισμό και στην ανάπτυξη. «Φιλοδοξώ το έργο να αποτελέσει το έναυσμα για την ανάδειξη της Αθήνας, και ειδικότερα της Ακαδημίας Πλάτωνος ως τόπου και ως μνημείου με παγκόσμια σημασία και ακτινοβολία, όπου η πολιτιστική κληρονομιά αλληλοεπιδρά δυναμικά με το σύγχρονο αστικό περιβάλλον, υποστηρίζοντας παραγωγικές δραστηριότητες και μια ανάπτυξη συμβατή με το “πνεύμα” και την ιστορική ταυτότητα της περιοχής», δηλώνει για το έργο η κ. Διαμαντοπούλου.

Ειδικότερα, το πρόγραμμα έχει δύο θεματικούς κύκλους - ο πρώτος απευθύνεται σε μαθητές και φοιτητές, ο δεύτερος σε πολίτες. Συγκεκριμένα, θα αναπτυχθούν εκπαιδευτικά εργαστήρια στα σχολεία, μέσω των project και της βιωματικής μάθησης, που θα βοηθήσουν στην εξοικείωση των μαθητών με τις αξίες της αρχαίας Αθήνας, ενώ θα δημιουργηθεί ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό. Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στη λειτουργία θερινών σχολείων για Ελληνες μαθητές ευρωπαϊκών λυκείων και μαθητές από όλο τον κόσμο ως εργαλείο ανάδειξης της ελληνικής Γλώσσας και του Πολιτισμού.

Θερινά σχολεία

Τα μαθήματα θα γίνονται σε σχολικά κτίρια της Ακαδημίας Πλάτωνος, τα οποία τους θερινούς μήνες είναι κλειστά. Ετσι, θα ζωντανέψουν γειτονιές βοηθώντας στη συνολικότερη αναβάθμιση της περιοχής. Επίσης, θα λειτουργήσουν θερινά σχολεία εφαρμοσμένης έρευνας με στόχο την προσέλκυση ερευνητών υψηλού επιπέδου από όλο τον κόσμο, ενώ θα επιδιωχθεί να δοθούν υποτροφίες, ώστε να ενισχυθούν αλλοδαποί φοιτητές για να σπουδάσουν ή να κάνουν διδακτορική ή μεταδιδακτορική διατριβή σε ελληνικά ΑΕΙ στον τομέα της Φιλοσοφίας και των Κοινωνικών Επιστημών. «Είναι πρώτη φορά που δίνονται υποτροφίες σε αυτό τον τομέα», ανέφερε, μιλώντας για το θέμα στην «Κ», στέλεχος του υπουργείου Παιδείας, μνημονεύοντας για τη συνεργασία το υπουργείο Πολιτισμού και το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Βάρος δίνεται και στην ανάπτυξη ψηφιακής πλατφόρμας -ένα είδος ψηφιακής εγκυκλοπαίδειας- με περιεχόμενο σχετικό με τον Πλάτωνα, που αρχικά θα παρέχεται σε τουλάχιστον πέντε γλώσσες.

Στο πλαίσιο του δεύτερου θεματικού κύκλου, θα πραγματοποιηθούν, μεταξύ άλλων, εκπαιδευτικά προγράμματα για κάθε ενδιαφερόμενο με αντικείμενο τη φιλοσοφία και τον ρόλο της στην καθημερινή ζωή. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται να έχουν τα προγράμματα για την καλλιέργεια επιχειρηματικής κουλτούρας και εκπαίδευσης και την υποστήριξη δημιουργίας επιχειρήσεων στην περιοχή στον τομέα του πολιτισμού.

Η Ακαδημία Πλάτωνος ήταν κέντρο πολιτικού προβληματισμού. Σήμερα στην Ελλάδα ο πολιτικός διάλογος αποκτά νέα δυναμική. «Μέγιστη νόσος αμάθεια» έλεγε ο Πλάτων. Ποιος θα διαφωνούσε 2.500 χρόνια μετά;

Του Απόστολου Λακασά

Πηγή Καθημερινή

16.12.2011

Ο νέος Ελληνικός Διαφωτισμός

Από το κράτος τής δουλείας που καταπλάκωνε τη χώρα επί 400 χρόνια κατόρθωσε η Ελλάδα να απαλλαγεί το 1821 µε τον ένοπλο αγώνα των Ελλήνων µετά τον φωτισµό τους από µερικούς εµπνευσµένους διανοούµενους εντός και εκτός Ελλάδος. Με ηγετική µορφή έναν παθιασµένο για ελευθερία και παιδεία διανοούµενο, τον Αδαµάντιο Κοραή, µια σειρά από καλλιεργηµένους Ελληνες, πολλοί από τους οποίους ήταν ιερωµένοι, αναλώθηκαν στην πνευµατική αφύπνιση τού Γένους, η οποία οδήγησε στον νικηφόρο ξεσηκωµό. Κι είναι αυτό ένα τρανό παράδειγµα από την πρόσφατη ιστορία µας πώς η αληθινή παιδεία µπορεί να εµπνεύσει, να ενθουσιάσει και να ξεσηκώσει έναν ολόκληρο λαό, οδηγώντας τον να συνειδητοποιήσει ότι η ιστορία και η πολιτιστική κληρονοµιά του υπαγορεύουν µια καλύτερη τύχη γι’ αυτόν και τα παιδιά του. Ετσι η συµβολή τού Νεοελληνικού ∆ιαφωτισµού, µιας παιδευτικής αφύπνισης τού Γένους µε τη βοήθεια των διανοουµένων τής εποχής, των ∆ιδασκάλων τού Γένους, αποδείχθηκε καθοριστική.

Τα τελευταία χρόνια οι Ελληνες – πολιτικοί κυρίως αλλά και πολίτες – µε πράξεις και παραλείψεις µας οδηγήσαµε την Ελλάδα σε µια πρωτόγνωρη µορφή δουλείας, σε µια πλήρη εξάρτηση από αγορές, τράπεζες και ξένα εποπτικά όργανα. Πρόκειται για µια οικονοµική δουλεία που βυθίζει χιλιάδες Ελλήνων σε ανεργία, σε ανατροπή τής ατοµικής και οικογενειακής τους ζωής, σε µια οδυνηρή εξαθλίωση και απόγνωση. Η εξαθλίωση αυτή µάλιστα τείνει να καλύψει όλες τις µορφές τής ελληνικής ζωής, πλήττοντας θανάσιµα – ως µη ώφειλε – και την πνευµατική µας υπόσταση, την παιδεία και τον πολιτισµό µας. Μια καταχνιά όλο και περισσότερο σκεπάζει τις ψυχές των πολιτών. Ενα σκοτάδι ξεχύνεται σε όλες τις δραστηριότητές µας. Μια κατάθλιψη κυριεύει τη διάθεσή µας και µαυρίζει τις ελπίδες µας για το µέλλον. Εχουµε περάσει σε µια δουλεία που – τηρουµένων των αναλογιών – είναι το ίδιο βαριά, αν δεν είναι βαρύτερη από την ανελευθερία που έχει βιώσει η χώρα υπό ξένο ζυγό. Γιατί τώρα, απρόσµενα και υπό συνθήκες ειρήνης και συµπόρευσης των λαών τής Ευρώπης, διακυβεύονται η αξιοπρέπεια, η ψυχική ισορροπία, η συλλογική εικόνα τής χώρας, οι ελπίδες, το µέλλον και τα όνειρα ενός ολόκληρου λαού.

Το ζήτηµα πλέον είναι πώς θα αποτινάξουµε αυτόν τον νέο ζυγό που «ανεπαισθήτως» βάλαµε στον τράχηλό µας µετά από περίοδο σχετικής υλικής ευφορίας, προόδου και ευηµερίας που φάνηκαν µετά τον Εµφύλιο. Πρόκειται για µια ιδιότυπη δουλεία στρεβλών αντιλήψεων και άνοµων επιδιώξεων που επέφεραν την οικονοµική µας υποδούλωση. Πρόκειται για τη δουλεία τού βολέµατος, τού καταναλωτισµού, τής διαφθοράς, των πελατειακών σχέσεων, τής φοροδιαφυγής, τής ανοργανωσιάς, τής ανευθυνότητας, τής φιλαυτίας, τού καιροσκοπισµού, τής αρπαχτής, τής ευθυνοφοβίας, τού εύκολου πλουτισµού, τής απαξίωσης προσώπων και θεσµών, τής κατάλυσης αρχών και κανόνων, τής θεοποίησης τού χρήµατος, τής υποβάθµισης των αξιών και τής παιδείας, τής ποικιλόµορφης ξενοµανίας (από τις ξενόγλωσσες πινακίδες µέχρι τα Greeklish µας), τής αποµάκρυνσης από την παράδοση, τής υποτίµησης τού πολιτισµού, τής αποστασιοποίησης από την ορθόδοξη πίστη και τη θρησκεία γενικότερα. Πρόκειται για τη δουλεία τού ψευτοπροοδευτισµού, τής µόνιµης εξέγερσης πάντων εναντίον πάντων, τής καταρράκωσης τής εκπαίδευσης, των πάσης µορφής καταλήψεων ευκαίρως ακαίρως, τής άσκησης βίας προς και από ποικίλες πηγές, τής ισοπέδωσης και τού εξισωτισµού, τού αχαλίνωτου συνδικαλισµού, τού γενικού ξεχαρβαλώµατος και βαθµιαίου γκρεµίσµατος τής χώρας µας χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ. Ετσι – εκτός από µεµονωµένες φωνές και µικρές ανήµπορες δυνάµεις που αντιστάθηκαν, όπως κάποιοι διανοούµενοι – µόνοι µας κτίσαµε τα τείχη τής δουλείας µας, µιας δουλείας για την οποία τώρα όλοι θρηνούµε και κοπτόµεθα και αλληλοκατηγορούµαστε, µε αποδιοποµπαίο τράγο – όχι χωρίς λόγο – τους πολιτικούς.

Χρειαζόµαστε, λοιπόν, µέσα στην καταχνιά και στο σκοτάδι το φως που θα τα διαλύσει. Και αυτό δεν µπορεί να είναι παρά «τα φώτα» µιας εθνικής αυτοσυνειδησίας, µιας αυτογνωσίας και πολιτικοκοινωνικής εγρήγορσης που θα µάς βγάλουν από τα σηµερινά αδιέξοδα. Χρειαζόµαστε µια πνευµατική αφύπνιση, έναν σύγχρονο διαφωτισµό που θα βοηθήσει να πετάξουµε από πάνω µας τα βαρίδια που µάς κατέβασαν στον πάτο τής εθνικής απαξίωσης. Αυτός ο διαφωτισµός µπορεί να προέλθει από επιστήµονες και διανοούµενους, πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά άφθαρτους και αδιάφθορους, µε ήθος και ηθική, µε παιδεία και φρόνηµα, µε όραµα, παρρησία, µαχητικότητα και ετοιµότητα για σύγκρουση όπου και όσο χρειαστεί, χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς ατοµικά συµφέροντα, χωρίς προσωπικές βλέψεις. Τέτοιοι άνθρωποι, σε στενή συνεργασία µε ανιδιοτελείς πνευµατικές και πολιτιστικές δυνάµεις τού τόπου και, κυρίως, µε νεότερους µαχητικούς και αγνούς ανθρώπους, µέσα από δηµοκρατικές πάντοτε διαδικασίες (χωρίς αυτόκλητους σωτήρες), πρέπει να βγουν µπροστά, να αφυπνίσουν συνειδήσεις και να εµπνεύσουν τους Ελληνες να αγωνισθούν για να αποτινάξουν τη δουλεία των στρεβλώσεων και την απότοκη οικονοµική δουλεία. Με την προϋπόθεση ότι είµαστε αποφασισµένοι να υπερβούµε τον εαυτό µας και να προχωρήσουµε σε ανατροπές. Η παιδεία στην πιο ευρεία της έννοια, µε αρχές, κανόνες, ιδανικά και αξίες, µπορεί να ξαναγίνει η αφετηρία ενός νέου ελληνικού διαφωτισµού. Τα λόγια τής κορυφαίας µορφής τού Νεοελληνικού ∆ιαφωτισµού, τού Αδαµάντιου Κοραή, είναι όσο ποτέ επίκαιρα: «Τρόπον µεταβολής τής Ελλάδος από την εις την οποίαν ευρίσκεται κατάστασιν την σήµερον ούτ’ εστοχάσθην ποτέ ούτε στοχάζοµαι δυνατόν άλλον παρά την παιδείαν. […] Εξω τούτου τού µέσου τής αναγεννήσεως τής Ελλάδος, αν ήναι κανέν άλλο (και τι άλλο εµπορεί να νοµίση τις πλανώµενος παρά το µέσον τής βίας;) το στοχάζοµαι και άδικον και ανόητον».

Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Του Γ, Μπαμπινιώτη

Πηγή Το Βήμα

4.12.2011

Παρωδία εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης

Gerbrand van den Eeckhout - "Scholar with his books"

Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα ΑΕΙ αποτελεί μία απέλπιδα επικοινωνιακού χαρακτήρα προσπάθεια, προκειμένου να μετατεθούν τα προβλήματα χρηματοδότησης και στρατηγικής των ΑΕΙ στα ίδια τα ιδρύματα αποκλειστικά.

Το επίκεντρο της υπόθεσης αυτής είναι το αμφιβόλου συνταγματικότητας συμβούλιο διοίκησης καθώς και ο διορισμός πρύτανη, προκειμένου να μειωθεί δραστικά η οικονομική στήριξη της ανώτατης εκπαίδευσης. Ολα τα υπόλοιπα είναι ήδη θεσμοθετημένα από το 2005, το 2007 και 2008 και επομένως η δήθεν για «πρώτη φορά» εισαγωγή τους στον νόμο αποτελεί τον απαραίτητο διάκοσμο της δήθεν μεταρρύθμισης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε μια εποχή κρίσης χρέους αλλά και ελλείμματος όπως η σημερινή, χρειάζονται περιστολές δαπανών και άψογη διαχείριση. Αυτό, όμως, θα μπορούσε να έχει επιτευχθεί με την πλήρη εφαρμογή του μεταρρυθμιστικού νομοθετικού πλαισίου που υπάρχει ήδη. Αντ’ αυτού επελέγη η εκ συστήματος παραβίαση των νόμων, η αποποίηση των ευθυνών του υπουργείου Παιδείας ως θεματοφύλακα της εφαρμογής τους και η παρουσίαση της υπάρχουσας ήδη μεταρρύθμισης ως νέας και πρωτοφανούς μεταρρυθμιστικής προσπάθειας. Αν η κατάσταση της οικονομίας της χώρας δεν ήταν τόσο δυσμενής, η υπόθεση θα ήταν για γέλια.

Ας υπενθυμίσουμε, λοιπόν, μερικές αλήθειες: τα ελληνικά πανεπιστήμια το 2004 βρίσκονταν ουσιαστικά εκτός του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης. Το διάστημα 2005-07 νομοθετήθηκαν ρηξικέλευθες αλλαγές για την αξιολόγηση της ποιότητας των ιδρυμάτων και των μελών ΔΕΠ, την ενίσχυση της αυτοδιοίκησης και της κοινωνικής λογοδοσίας των ΑΕΙ. Σε όλες αυτές τις αλλαγές συναντήσαμε την άρνηση του ΠΑΣΟΚ, τότε από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να ψηφίσει έστω και επί της αρχής τα σχετικά σχέδια νόμου, παρά το γεγονός ότι διακυβευόταν η εγκυρότητα των ελληνικών πτυχίων στον ευρωπαϊκό χώρο.

Ο νόμος-πλαίσιο 3549/2007 μεταρρύθμισε το παρωχημένο πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ του ν. 1268/82. Ο νόμος για την αξιολόγηση (ν. 3374/2005) καθιέρωσε όλες τις διαδικασίες και τα κριτήρια για τη διασφάλιση της ποιότητας στα ΑΕΙ. Η σημερινή κυβέρνηση δεν αξιοποιεί τα αποτελέσματα της εσωτερικής αξιολόγησης, ενώ δεν διευκολύνει την εξωτερική και πλέον αποφασιστική αξιολόγηση των ΑΕΙ. Ειδικότερα:

- Συμβούλιο Διοίκησης: ήδη προβλέπεται ο θεσμός του γραμματέα του ΑΕΙ με αυξημένες εκτελεστικές αρμοδιότητες. Τον θεσμό αυτό δεν έχει υποστηρίξει η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας.

Ενίσχυση της αυτοδιοίκησης των ΑΕΙ: ο ν. 3549/2007 μεταφέρει σημαντικές αρμοδιότητες στα όργανα διοίκησης, όπως για παράδειγμα η καθιέρωση εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας και ο έλεγχος νομιμότητας των εκλογών μελών ΔΕΠ. Οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις παραβιάζονται εκ συστήματος κατά την τελευταία διετία.

- Ακαδημαϊκή δεοντολογία/ζητήματα προσωπικού: προβλέπεται Επιτροπή Δεοντολογίας και συγκεκριμένες ρυθμίσεις για την εξέλιξη, τα γνωστικά αντικείμενα των μελών ΔΕΠ, τον διορισμό, τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις.

- Οικονομική αυτοτέλεια: ο ν. 3549/2007 περιλαμβάνει ρυθμίσεις οικονομικού περιεχομένου για τη διευκόλυνση της εκτέλεσης του προϋπολογισμού των ΑΕΙ και τον οικονομικό έλεγχο, αντίστοιχες με εκείνες του Ελεγκτικού Συνεδρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.

- Χρηματοδότηση, διαφάνεια, λογοδοσία και αποτελεσματικότητα: ο ν. 3549/07 περιλαμβάνει ρυθμίσεις για τη διαφάνεια, τη δημοσιότητα και τη λογοδοσία για τις οικονομικές αποφάσεις των ΑΕΙ.

- Υπηρεσίες υποστήριξης φοιτητών: υφίστανται ρυθμίσεις για τις υπηρεσίες υποστήριξης και συμβούλους σπουδών, ανταποδοτικές υποτροφίες και εκπαιδευτικά δάνεια καθώς και προβλέψεις για εργαζόμενους φοιτητές.

- Πτυχία με αντίκρισμα: Δώσαμε κίνητρα για την ανανέωση των προγραμμάτων σπουδών, καθιερώσαμε τα προαπαιτούμενα μαθήματα για την ολοκλήρωση των σπουδών, την ανώτατη διάρκεια φοίτησης για την αντιμετώπιση του φαινομένου των «αιωνίων φοιτητών» και τη δυνατότητα επιλογής συγγράμματος. Καθιερώσαμε το σύστημα συσσώρευσης και μεταφοράς πιστωτικών μονάδων και το παράρτημα διπλώματος.

- Διεθνοποίηση ανώτατης εκπαίδευσης: στην κατεύθυνση αυτή ιδρύθηκε το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας, δόθηκε η δυνατότητα για διοργάνωση κοινών μεταπτυχιακών προγραμμάτων ελληνικών και ξένων ΑΕΙ και η διοργάνωση σπουδών σε ξένη γλώσσα.

- Αναδιάρθρωση ακαδημαϊκών τμημάτων: δίνεται η δυνατότητα στα ιδρύματα να αναδιαρθρώσουν και να δημιουργήσουν σχολές από υπάρχοντα τμήματα.

Καταλήγοντας, το κεκτημένο των αλλαγών στα ΑΕΙ θεμελιώθηκε την περίοδο 2005-07. Σήμερα, η κυβέρνηση με κλειστά τα ΑΕΙ επιδιώκει να περάσει μία κατ’ επίφαση, κενή περιεχομένου μεταρρύθμιση με ανομολόγητο σκοπό να μεταθέσει τις ευθύνες της πολιτείας στα Ιδρύματα. Κυρίως, όμως, δεν εξασφαλίζει τα προαπαιτούμενα, όπως την εφαρμογή της υφιστάμενης νομοθεσίας, το ύψος της χρηματοδότησης για τα επόμενα έτη, καθώς και την ενίσχυσή τους με τους ήδη εκλεγμένους νέους επιστήμονες. Βέβαια, αν επικαλεστούμε την κοινή λογική, το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: είναι αδύνατον να υπάρξει μεταρρύθμιση που να έχει σχέση με την ποιότητα, από ανθρώπους που θεωρούν ότι η ανώτατη εκπαίδευση είναι ένα είδος συνέχειας της υποχρεωτικής, όπου μπορεί να φοιτήσει και κάποιος που παίρνει μηδέν στις εισαγωγικές εξετάσεις. Αλλά έτσι δεν χρειάζονται οι εξετάσεις.

Τελικά το θέμα παραμένει βαθιά ιδεολογικό. Εμείς αποδεχόμαστε τη διεθνώς επικρατούσα άποψη ότι η ανώτατη εκπαίδευση είναι χώρος επιστήμης και έρευνας. Οι νέοι «μεταρρυθμιστές» θεωρούν ότι είναι χώρος ταχύρρυθμων προγραμμάτων «βολέματος» για όλους.

Της Μαριέττας Γιαννάκου

* Η κ. Μαριέττα Γιαννάκου είναι επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τ. υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Πηγή Καθημερινή

17.7.2011

Γ Μπαμπινιώτης : Κρίση παιδείας η κρίση της οικονομίας

Προσπαθώ να πω με όση δύναμη δημόσιας φωνής διαθέτω ότι η οικονομική κρίση που μαστίζει σήμερα τη χώρα μας είναι πριν και πάνω απ΄ όλα κρίση αρχών, κανόνων, αξιών και ιδανικών, κρίση υπεύθυνων πολιτών με αίσθηση υποχρεώσεων και δικαιωμάτων, κρίση σκεπτόμενων πολιτών με δυνατότητα εκτιμήσεως προσώπων και πραγμάτων, κρίση ήθους και ηθικής, κρίση ευαισθησίας κοινωνικής, κρίση πολιτικής σκέψεως με όραμα και πολιτικών με συνείδηση ευθύνης, με πείρα ζωής και αίσθηση τής πραγματικότητας, κρίση συναίσθησης τής ουσίας και τής σπουδαιότητας τού πολιτισμού και τής εν γένει καλλιέργειας τού ανθρώπου, κρίση θρησκευτικής πίστης, κρίση εμπιστοσύνης σε πρόσωπα και θεσμούς (στον δάσκαλο, στον δικαστή, στον ιερέα, στον γιατρό, στον πολιτικό, στον δημοσιογράφο, στον δημόσιο υπάλληλο), κρίση σύνεσης και ορθοφροσύνης, κρίση αυτογνωσίας, κρίση στοχασμού για το τι είναι σημαντικό στη ζωή, κρίση... Μπορώ εδώ να σταματήσω την απαρίθμηση των μορφών κρίσεως που γέννησαν, κατά βάθος, την οικονομική κρίση και να εστιάσω στην καρδιά τής κρίσης: στην κρίση παιδείας που περνάει πολλά χρόνια τώρα η χώρα μας και που είναι αυτή η οποία υπέσκαψε, αν δεν διέλυσε ήδη, τον ιστό τής ελληνικής κοινωνίας.

Η κρίση παιδείας, βαθύτερης δηλαδή και ουσιαστικής καλλιέργειας τής προσωπικότητας τού ατόμου, που πλήττει όχι μόνο τη χώρα μας αλλά τον ευρύτερο χώρο, αποπροσανατόλισε τον σύγχρονο άνθρωπο και υπονόμευσε τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς του, τις επιδιώξεις, τις επιθυμίες, τις βιοτικές του προτεραιότητες, ολόκληρη τη ζωή τη δική του και των γύρω του. Η επιθυμία απόκτησης όλο και περισσότερων υλικών αγαθών εξελίχθηκε-ελλείψει ουσιαστικής παιδείας και ικανότητας ιεράρχησης αναγκών και επιδιώξεων- σε μανία καταναλωτισμού, με το πολυτελές αυτοκίνητο ή σπίτι, τα σινιέ ρούχα, το σκάφος, τις τραπεζικές καταθέσεις, τα κέρδη από το Χρηματιστήριο ή τον τζόγο να ανάγονται σε αυτοσκοπούς, η φοροδιαφυγή σε εξυπνάδα και το χρήμα σε μέτρο αξιολόγησης τής επιτυχίας τού ατόμου. Χάθηκε το μέτρο. Ελειψε το όραμα. Παρατοποθετήθηκε το νόημα τής ζωής. Το κυνήγι τού χρήματος έγινε αυτοσκοπός. Σε τέτοιες καταστάσεις μειώνονται οι αναστολές, εκλείπουν τα σημεία αναφοράς, χαλαρώνουν οι αντιστάσεις, αρχίζει η φθορά, επιδίδει η δια-φθορά. Παύουν δηλαδή να λειτουργούν οι οδοδείκτες και οι δικλίδες ασφαλείας μιας πραγματικής παιδείας: οι σωστές αξιολογήσεις στη ζωή, το ήθος, η αίσθηση ευθύνης και, κυρίως, η αίσθηση ορίων. Μιλάμε, βέβαια, για μια πραγματική παιδεία η οποία έχει μεν ως βάση τη σχολική εκπαίδευση αλλά συνδιαμορφώνεται από πολλούς παράγοντες: τα ενδιαφέροντα καθενός, τις ποικίλες επιλογές του (κοινωνικές, πολιτικές, ηθικές, θρησκευτικές), τις ευαισθησίες του, τη διάθεση αυτομόρφωσης και την όλη σχέση του με τον πολιτισμό (με το βιβλίο, το θέατρο, τη μουσική, τον κινηματογράφο, τα εικαστικά, την επιστήμη, την ευρύτερη διανόηση). Μιλάμε για μια παιδεία που-με ευθύνη τής Πολιτείας- προσφέρονται: ποιοτική δημόσια εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες (σχολική εκπαίδευση- πανεπιστήμια), ευκαιρίες για ευρύτερη ποιοτική διά βίου εκπαίδευση, ποιοτικά κρατικά μέσα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας (ραδιόφωνο, τηλεόραση), συνεχής και αποδεδειγμένη έμφαση σε όλες τις μορφές τής τέχνης.

Είναι φανερό ότι μιλώντας για παιδεία δεν εννοώ τις απλές γνώσεις ή τους όγκους των ασύνδετων πληροφοριών που παρέχει ήδη η σχολική εκπαίδευση. Δεν αναφέρομαι στον «γραμματιζούμενο» αλλά στον «μορφωμένο» -διάκριση που κάνει εύστοχα η λαϊκή σοφία. Μιλάω για ένα σχολείο και μια γενικότερη παιδεία που μορφώνει πολίτες υπεύθυνους, σκεπτόμενους, καλλιεργημένους, κοινωνικά ευαίσθητους, πολίτες με ιδανικά, αρχές και αξίες, πολίτες που αγαπούν την πατρίδα τους και νοιάζονται γι΄ αυτήν, πολίτες με αναφορά σε ρίζες και παραδόσεις, πολίτες με ταυτότητα, που ξέρουν από πού έρχονται και πού πάνε, πολίτες που σέβονται τους θεσμούς και τιμούν τους συμπολίτες τους. Μόνο έτσι πιστεύω ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις ριζικά ό,τι έχει φθείρει ψυχικά και διανοητικά σήμερα τον πολίτη και τον έχει εκτρέψει σε κάθε μορφής παρανομία και διαφθορά.

Λέγοντας αυτά, έχω συνείδηση ότι αναφέρομαι σε μια αντιμετώπιση των δεινών που μάς κατατρύχουν, η οποία απαιτεί χρόνο, δυνάμεις και, το κυριότερο, αλλαγή νοοτροπίας, αλλαγή εθνικής και κοινωνικής πλεύσεως. Αλλά θα ήταν αφελές να πιστεύει κανείς ότι το πρόβλημα τής φθοράς που έχουμε υποστεί ως κοινωνία και τού οποίου τώρα συνειδητοποιούμε μία μόνο πλευρά που είναι η οικονομική κατάρρευση, επιφαινόμενο και απόρροια ενός πολύ πιο σύνθετου και ουσιαστικού προβλήματος, ότι αυτό θα λυθεί ως διά μαγείας με κάποια καθαρώς οικονομικά μέτρα! Τα αίτια που το προκαλούν-και ανέφερα ένα από αυτά, το κατ΄ εμέ καθοριστικό- και αν ακόμη τώρα λυθεί το πρόβλημα τής οικονομικής κρίσης, θα επαναφέρουν το πρόβλημα πολύ σύντομα, αν δεν υπάρξει ριζική στροφή. Και μια ακόμη διασάφηση. Η φθορά, η διαφθορά και ο αποπροσανατολισμός τής ελληνικής κοινωνίας δεν περιλαμβάνει όλους τους Ελληνες. Είναι ευτυχώς πολλοί, και σε ορισμένα στρώματα τής κοινωνίας οι περισσότεροι που δεν έχουν διαβρωθεί. Αυτοί είναι και η δύναμη στην οποία μπορεί να στηριχθεί η χώρα.

Και μια συχνή επωδός: τι κάνουν οι πνευματικοί άνθρωποι τής χώρας; Μιλούν; Παίρνουν θέση; Βοηθούν; Απάντηση: το ζήτημα δεν είναι αν μιλούν, διότι είναι πολλοί αυτοί που μιλούν δημόσια, που συζητούν, που προτείνουν. Το ζήτημα είναι αν τους ακούει κανείς... Και μάλιστα αν τους ακούν αυτοί που πρέπει πρώτα απ΄ όλα να μάθουν να ρωτούν.

www.babiniotis.gr

Του Γ. Μπαμπινιώτη
Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τ. πρύτανης του Πανεπιστημίου των Αθηνών. 
Πηγή Το Βήμα
30.4.2011

Εκπαίδευση σε περιβάλλον τρόμου...

Μια ζοφερή πραγματικότητα βιώνουν οι φοιτητές της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, η οποία στεγάζεται στο ιστορικό κτίριο της Πατησίων, λόγω της κατάστασης ανομίας στην οποία έχουν περιέλθει οι γύρω δρόμοι, ιδιαίτερα η οδός Στουρνάρη όπου «ανθούν» το παρεμπόριο, η πορνεία, η διακίνηση ναρκωτικών. Καθημερινά, τοξικομανείς κάνουν χρήση με σύριγγες έξω από την πύλη του ΕΜΠ, μπροστά στα μάτια των φοιτητών, λένε οι ίδιοι. Η σχολή, λέει στην «Κ» ο πρόεδρός της, λειτουργεί σε ένα περιβάλλον φόβου, με οξύτατα προβλήματα ασφάλειας και υγιεινής.

«Επιτέλους, να σταματήσει το άγχος των καταλήψεων και των επεισοδίων στο ιστορικό συγκρότημα της Πατησίων». «Κάνω μάθημα και κοιτάζω την πόρτα μήπως μπει κάποιος και μας απειλήσει»... Η πρώτη δήλωση ανήκει σε στέλεχος του ΕΜΠ, η δεύτερη σε έγκριτο συνταγματολόγο της Νομικής Σχολής Αθηνών. Και οι δύο πανεπιστημιακοί, μιλώντας στην «Κ», εστιάζουν στις αρνητικές συνέπειες που έχει στην ακαδημαϊκή λειτουργία των δύο ΑΕΙ (από τα εμβληματικότερα πανεπιστημιακά κτίρια) το ότι έχουν πλέον γίνει έρμαια εξωπανεπιστημιακών, η συμπεριφορά των οποίων αγγίζει τα όρια της παραβατικότητας. Την ίδια στιγμή, αναγκάζονται να λειτουργούν, κυρίως το συγκρότημα της Πατησίων, σε περιβάλλον φόβου, που προκαλείται από τα τεκταινόμενα στη γύρω περιοχή: διακίνηση ναρκωτικών, πορνεία, παρεμπόριο...

«Η πρόταση να μη γίνονται μαθήματα στα κτίρια αυτά, αλλά να χρησιμοποιηθούν για διαφορετικούς σκοπούς από το κάθε ίδρυμα, υπήρχε πάντα, θυμάμαι να γίνεται από τη δεκαετία του '90. Ομως, πλέον έχει ενταθεί και διαφαίνεται ότι το κλίμα μεταξύ των πανεπιστημιακών έχει αντιστραφεί. Η πλειοψηφία ζητεί αποφάσεις. Για παράδειγμα, ή το ακαδημαϊκό έργο να μεταφερθεί στην Πανεπιστημιούπολη ή να ενισχυθεί η φύλαξη των κτιρίων αυτών», ανέφερε στην «Κ» ο κοσμήτωρ της Νομικής Αθηνών κ. Μιχ. Τσινισιζέλης.

Το ίδιο κλίμα επικρατεί στο ΕΜΠ. «Η ακαδημαϊκή κοινότητα του ιδρύματος είναι θετική στη μεταφορά στην Πολυτεχνειούπολη των μαθημάτων που σήμερα πραγματοποιούνται στο συγκρότημα της Πατησίων. Ολο το ΕΜΠ το επιθυμεί, διότι κουράστηκε να αναλίσκεται καθημερινά σε συζητήσεις για επεισόδια, καταλήψεις, άσυλο κ. λπ. Βέβαια, η κοινότητα της Αρχιτεκτονικής Σχολής, που στεγάζεται στα κτίρια της Πατησίων, δεν το επιθυμεί. Ορισμένοι διδάσκοντες θεωρούν ότι ο κυριότερος λόγος είναι ότι δεν θέλουν να ξεβολευτούν από το κέντρο και να μεταφερθούν στου Ζωγράφου», ανέφερε στέλεχος του ΕΜΠ.

Χρήση ναρκωτικών

Ομως, η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού εξαρτημένων ατόμων, το εμπόριο και η χρήση ναρκωτικών μπροστά στις πύλες του ΕΜΠ, αλλά και τα προβλήματα ασφάλειας και υγιεινής που δημιουργούνται, δεν μπορούσαν να μην επηρεάσουν τη λειτουργία του ιδρύματος. Μιλώντας στην «Κ» ο πρόεδρος της Αρχιτεκτονικής κ. Σπ. Ραυτόπουλος κάνει λόγο για ζοφερή καθημερινότητα, με τους εκατοντάδες τοξικομανείς να κάνουν χρήση με σύριγγες έξω στην πύλη του ΕΜΠ, στην οδό Στουρνάρη, μπροστά στα μάτια των φοιτητών. «Αυτή δεν μπορεί να είναι η εικόνα εκπαιδευτικού ιδρύματος. Κάναμε έκκληση στους αρμόδιους φορείς, αλλά ουδείς ευαισθητοποιήθηκε. Φοβάμαι ότι κάποιοι θέλουν να κρατήσουν τα εξαρτημένα άτομα εδώ για να ασκήσουν πίεση για τη μετακίνησή μας στου Ζωγράφου», υποστηρίζει ο κ. Ραυτόπουλος. Οπως λέει, η Αρχιτεκτονική δεν μπορεί να μετακινηθεί στου Ζωγράφου, καθώς «διδάσκουμε ότι ο αστικός χώρος πρέπει να λειτουργεί ως ζωντανός οργανισμός. Οι φοιτητές πρέπει να κινούνται και να διδάσκονται μέσα σε αυτόν τον χώρο και όχι κάπου απομονωμένα». Το πρόβλημα των ναρκωτικών επιβάρυνε την ήδη άσχημη κατάσταση γύρω από το ίδρυμα, που οφείλεται στη δράση αναρχικών ομάδων, στα επεισόδια, στις φθορές και στη ρύπανση από τις αφίσες και τα γκράφιτι. «Δεν είναι βάσιμο ότι τα επεισόδια ξεκινούν από το Πολυτεχνείο. Εχουμε διαπιστώσει ότι η αστυνομία συχνά ωθεί αυτά τα άτομα στο ΕΜΠ για να εκτονωθεί η κατάσταση σε άλλα σημεία του κέντρου», αναφέρει ο κ. Ραυτόπουλος.

Οι φοιτητές, από την πλευρά τους, εκφράζουν τη συμπόνια τους στους εξαρτημένους, ωστόσο δεν μπορούν να κρύψουν ότι έχουν θορυβηθεί. «Εχουν γίνει διάφορες κλοπές εις βάρος συμφοιτητών μας. Περισσότερο την περίοδο που παραδίδουμε εργασίες και υπάρχει κίνηση, κάποιοι από τους χρήστες επιχειρούν να μπουν στις αίθουσες για να κλέψουν κάτι», λέει στην «Κ» η Μυρσίνη. 

Ακρως δυσαρεστημένοι δηλώνουν και οι κάτοικοι και επιχειρηματίες της περιοχής, ενώ έχουν σημειωθεί περιστατικά όπου άγνωστοι ρίχνουν λάδι στο οδόστρωμα προκειμένου οι χρήστες να μη συγκεντρώνονται μπροστά από πολυκατοικίες ή καταστήματα, δημιουργώντας άμεσο κίνδυνο για τους πεζούς.

Του Απόστολου Λακασά

Πηγή Καθημερινή

---

Διακήρυξη πανεπιστημιακών κατά της λογοκλοπής

Για πρώτη φορά, ο πόλεμος κατά της λογοκλοπής στα ελληνικά πανεπιστήμια λαμβάνει σάρκα και οστά. Ενόψει της αυριανής Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Διαφθοράς, 265 μέλη πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων της Ελλάδας και του εξωτερικού, μεταξύ των οποίων καθηγητές όλων των βαθμίδων, ερευνητές και επιστήμονες, συνυπογράφουν διακήρυξη κατά της λογοκλοπής, η οποία σύμφωνα με τους ίδιους έχει διαδοθεί σε «απαράδεκτα ευρεία κλίμακα» στην ανώτατη εκπαίδευση.

«Με θλίψη και αυξανόμενη ανησυχία παρακολουθούμε τη διάδοση και εξέλιξη της λογοκλοπής μέσα στην ελληνική Ανώτατη Εκπαίδευση, σε επίπεδο προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών, υποψηφίων διδακτόρων και πανεπιστημιακών δασκάλων», αναφέρεται στη διακήρυξη. «Η λογοκλοπή, η ιδιοποίηση πνευματικής ιδιοκτησίας άλλων, είναι πράξη ηθικά ανεπίτρεπτη και παράνομη στις σύγχρονες πολιτισμένες και ευνομούμενες κοινωνίες. Η αντιμετώπιση όμως των καταγγελιών από τα αρμόδια όργανα των ΑΕΙ δεν είναι η ενδεδειγμένη. Σπάνια επιβάλλονται οι προβλεπόμενες κυρώσεις στους παραβάτες, τόσο για την πράξη αυτή καθαυτή όσο και για την ιδιοποίηση ξένου επιστημονικού έργου με σκοπό την προσωπική πανεπιστημιακή ανέλιξη».

Την ίδια ώρα, στα πανεπιστήμια γίνεται της... λογοκλοπής. «Δυστυχώς τα κρούσματα συνεχώς πληθαίνουν», λέει στην «Κ» ο καθηγητής του ΑΠΘ κ. Βασίλης Μούγιος, εκ μέρους της ομάδας πρωτοβουλίας. «Τόσο σε επίπεδο φοιτητών που “κατεβάζουν” από το Ιντερνετ τις εργασίες τους όσο και σε επίπεδο καθηγητών που ιδιοποιούνται εργασίες ακόμα και φοιτητών τους και τις παρουσιάζουν ως δικές τους σε άρθρα και βιβλία.Ομως, η αντιμετώπιση είναι πάντα χλιαρή. Γι’ αυτό και πολλοί θεωρούν ότι “συμφέρει” να αντιγράψεις. Στα πανεπιστήμια επικρατεί μια κακώς εννοούμενη συναδελφική αλληλεγγύη η οποία μας βλάπτει στα μάτια της κοινής γνώμης. Δίνουμε την εικόνα ενός διεφθαρμένου χώρου, τη στιγμή που θα έπρεπε να είμαστε η αφρόκρεμα του πνευματικού κόσμου».

Χαρακτηριστικό είναι πάντως ότι από τους περίπου 70 πρυτάνεις και αντιπρυτάνεις των ελληνικών πανεπιστημίων, μόνο 4 έχουν υπογράψει το κείμενο. «Δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι είναι υπέρ της λογοκλοπής, όμως είναι ενδεικτικό τού πόσο ταμπού παραμένει το θέμα», συνεχίζει ο κ. Μούγιος.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο μη παρέκει. «Ως πνευματικοί άνθρωποι του τόπου δεν μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι», γράφουν στο κείμενο οι 265 πανεπιστημιακοί, που ζητούν μηδενική ανοχή σε φαινόμενα λογοκλοπής, καθιέρωση μαθημάτων και σεμιναρίων για έρευνα και συγγραφή επιστημονικών έργων, καθιέρωση μηχανισμών ελέγχου της πρωτοτυπίας των παραγόμενων πνευματικών έργων και προσθήκη στον εσωτερικό κανονισμό ή κώδικα δεοντολογίας των ΑΕΙ της απαγόρευσης και καταδίκης της πρακτικής (σ. σ. στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας έχει ήδη ξεκινήσει προσπάθεια με σεμινάρια, αλλά και ειδική αναφορά στον Κώδικα Δεοντολογίας).

«Η πρωτότυπη επιστημονική εργασία είναι πολύ απαιτητική. Θέλει προσπάθεια και ενασχόληση με αυτό στο οποίο είμαστε ταγμένοι», καταλήγει ο κ. Μούγιος. «Οπως και στον αθλητισμό έτσι και στα πανεπιστήμια, όποιος δεν θέλει να βρέξει τη φανέλα, χωρίς αυστηρούς κανόνες ρέπει προς την εξαπάτηση».

Της Λίνας Γιανναρου

Πηγή Καθημερινή

8.12.2010

Το "Χρέος" στον δάσκαλο (Περί Παιδείας)

Διαβάζοντας πρόσφατα δυο εντελώς ανόμοια, όσον αφορά το ύφος και το ειδικό τους βάρος, κείμενα του Δημήτρη Πικιώνη και του Παναγιώτη Τέτση, συνειδητοποίησα ότι οι εκπρόσωποι περασμένων γενεών (μέχρι και εκείνη των γονιών μου) νιώθουν κάποια στιγμή την ανάγκη να αποτίσουν φόρο τιμής στους δασκάλους τους. Κι η ανάγκη έκφρασης σεβασμού και ευγνωμοσύνης για τα δώρα που έδρεψαν από τα χρόνια της μαθητείας τους, δεν αφορά μόνο σημαίνουσες προσωπικότητες, όπως ο Κωνσταντίνος Παρθένης τον οποίο μνημονεύει ο Πικιώνης, αλλά και τους «ανώνυμους» δασκάλους των χρόνων του εξατάξιου γυμνασίου. Η δική μου γενιά, αντίθετα, δεν έχει -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- να ανακαλέσει τρυφερά ή σεβαστικά στη μνήμη της κανέναν δάσκαλο. Κι η ευθύνη γι’ αυτό μοιάζει να είναι μοιρασμένη. Σύμπασα η κοινωνία αντιλαμβάνεται σχολείο και πανεπιστήμιο ως προέκταση ενός εχθρικού κράτους. Ως ένα αναγκαίο κακό: για τον σπουδαστή μια «καταπιεστικά» επιβεβλημένη παρένθεση για την απόκτηση των αναγκαίων «χαρτιών» που ανοίγουν -υποτίθεται- τις πόρτες του Δημοσίου ή της εργασίας, και για τους καθηγητές η καθημερινή ρουτίνα για την εξασφάλιση του μισθού του δημοσίου υπαλλήλου.

Μπορεί το εκπαιδευτικό σύστημα, πριν από την αναθεώρηση του 1982 με τον διαβόητο «Νόμο Πλαίσιο», να φέρει τη σφραγίδα του καταπιεστικού, ανελεύθερου ή και «σκοταδιστικού», με αυταρχικούς κι ενίοτε τυραννικούς δασκάλους, προκειμένου να υπογραμμιστεί ο «άνεμος ελευθερίας» που έκτοτε (δήθεν) πνέει στην εκπαίδευση, όμως τα απτά, απελπιστικά αποτελέσματα των τελευταίων δεκαετιών μάλλον καταμαρτυρούν το αντίθετο. Οι «αγράμματοι» ψαράδες και αγρότες που έβγαλε το «Σχολαρχείο» ήταν όχι απλώς πιο ουσιαστικά εγγράμματοι σε σχέση με πλείστους όσους σημερινούς αποφοίτους ΑΕΙ, αλλά και πιο ουσιαστικοί πολίτες. Η παιδεία, συνώνυμο σήμερα της πληροφορίας, δεν μεταγγίζεται πλέον ως γνώση και ήθος, αλλά καταναλώνεται όπως οι διαφημίσεις. 

Η δε κατανάλωση αποτιμάται εύλογα μόνο μέσω της «παπαγαλίας» σαν τα μετρημένα κουκιά.

Του Σπύρου Γιανναρά

Πηγή Καθημερινή

8.12.2010

"Τα ελληνικά βρίσκονται παντού"

Αμερικανοί έφηβοι, που μαθαίνουν τη γλώσσα μας, βρίσκονται στην Ελλάδα για εθελοντική εργασία

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Για ορισμένους η νέα ελληνική είναι η γλώσσα μιας μικρής χώρας σε μια γωνιά του πλανήτη, η οποία έχει χάσει προ πολλού και ανεπιστρεπτί τον χαρακτήρα της οικουμενικότητας. Για κάποιους άλλους, όμως, τα ελληνικά είναι πηγή γνώσης και πολιτισμικού πλούτου, προσόν και ευκαιρία για το μέλλον, αλλά και μια πόρτα σε μια δεύτερη πατρίδα, την οποία δεν φαντάζονταν ποτέ πως θα αποκτήσουν.

Τα ισπανόφωνα παιδιά του Μαϊάμι των ΗΠΑ μέχρι πριν από πέντε χρόνια δεν είχαν την παραμικρή ιδέα για το πού βρίσκεται η Ελλάδα. Η μόνη επαφή τους με τον ελληνικό πολιτισμό, αρχαίο και σύγχρονο, ήταν μέσα από τη δημοφιλή ταινία «Γάμος αλά Ελληνικά» και τη γνωστή τηλεοπτική σειρά «Ηρακλής».

Ωστόσο, με δύο ώρες την ημέρα νέα ελληνικά και επιπλέον ώρες μαθηματικά και φιλοσοφία στα ελληνικά στην Αρχιμήδειο Ακαδημία του Μαϊάμι των ΗΠΑ, είναι επόμενο να προκαλούν την έκπληξη και τον θαυμασμό των περαστικών στους δρόμους της Θεσσαλονίκης όταν, παρά τα λατινοαμερικάνικα χαρακτηριστικά τους, ακούγονται να μιλούν την καθομιλουμένη ελληνική, συνοδεύοντας τις φράσεις τους με τις απαραίτητες χειρονομίες.

Μοναδικό εφόδιο

«Κάποιοι μας λένε πως μαθαίνουμε μια άχρηστη ξένη γλώσσα που μιλιέται μόνο στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα τα ελληνικά βρίσκονται παντού. Μέσα από αυτά δουλεύουμε καλύτερα τα αγγλικά μας, γνωρίσαμε έναν νέο πολιτισμό και έχουμε ένα μοναδικό εφόδιο που κανείς άλλος δεν έχει στις ΗΠΑ», εξήγησε στην «Κ» η 16χρονη Μαρία Καμίλα με καταγωγή από το Περού, που μαζί με άλλους πέντε συμμαθητές της βρίσκεται για είκοσι ημέρες στη Θεσσαλονίκη, βοηθώντας εθελοντικά στη θερινή δημιουργική απασχόληση παιδιών του Αμερικανικού Κολλεγίου Θεσσαλονίκης.

«Το Μαϊάμι είναι μια ανοιχτή πολυπολιτισμική κοινωνία. Και πάλι όμως, φίλοι από άλλα σχολεία που ακούν ότι μαθαίνουμε νέα ελληνικά μένουν έκπληκτοι. Αλλά όταν έμαθαν πως χάρη σ’ αυτό θα ερχόμασταν στην Ελλάδα τότε το βρήκαν ιδιαίτερα ενδιαφέρον», ανέφερε και η Ντανιέλα Τζενάρο, που κατάγεται από την Κολομβία. «Με τον ερχομό μας εδώ ήταν σαν να απέκτησαν πρόσωπο όσα μαθαίναμε όλα αυτά τα χρόνια στο σχολείο μας», παρατήρησε χαρακτηριστικά η Μελίσα Μαρτίνεζ με καταγωγή από τη Δομινικανή Δημοκρατεία. «Εδώ ζήσαμε τους Ελληνες στο πραγματικό περιβάλλον τους. Είναι φιλικοί, ανοιχτοί, πνευματώδεις, δεν σε κοιτούν παράξενα επειδή είσαι μελαμψός», σημείωσε και ο συμμαθητής τους Ερνέστο Νενέτι Περάσιος που κατάγεται από το Περού, εξηγώντας πως πριν από το ταξίδι τους ήξεραν μόνο τους καθηγητές τους και τους Ελληνες της ομογενειακής κοινότητας του Μαϊάμι. «Κάποιοι αισθάνονται νοσταλγία όταν λείπουν από τον τόπο τους πολύ καιρό. Το ίδιο θα νιώσουμε κι εμείς όταν φύγουμε από τη Θεσσαλονίκη», κατέληξε.

«Τέχνη της νόησης»

Οπως εξήγησε στην «Κ» η δασκάλα και συνοδός τους κ. Eλα Ελίας Καρ, η Αρχιμήδειος Ακαδημία, σχολείο δευτεροβάμιας εκπαίδευσης φιλανθρωπικού χαρακτήρα, όπου οι κατά κύριο λόγο ισπανόφωνοι μαθητές εισάγονται έπειτα από κλήρωση, στοχεύει στη μύηση των νεαρών «στην τέχνη της νόησης» μέσω των ελληνικών και των μαθηματικών, ενώ λαμβάνουν και πιστοποιητικό γλωσσομάθειας από το ελληνικό υπουργείο Παιδείας. Το σχολείο, κατά την ίδια, έχει υψηλά ποσοστά επιτυχίας στις εξετάσεις τόσο σε περιφερειακό επίπεδο όσο και σε επίπεδο πολιτείας. «Πιστεύουμε ότι αυτό οφείλεται στην ενάσχόλησή τους με τα ελληνικά», σημείωσε η κ. Ελίας Καρ.

Της Ζωγιας Kουταλιανου

Πηγή Καθημερινή

2.7.2010

Φαντασία στο κουτί .......(Το "Νέο Σχολείο").....

Σε πολλά δημόσια σχολεία υπάρχει χώρος για να γίνουν πισίνα και γήπεδο χάντμπολ. Είναι ο χώρος που καταλαμβάνουν τα κοντέινερ μέσα στα οποία γίνεται μάθημα. Ναι, για όσους δεν το έχουν προσέξει, στον 21ο αιώνα πολλά παιδιά κάνουν μάθημα μέσα σε κουτιά. Ενας ενδεικτικός αριθμός έχει καταγραφεί στη Θεσσαλονίκη: 1.300 παιδιά μαθαίνουν γράμματα σε προκατασκευασμένους χώρους, χωρίς ηχομόνωση, συχνά χωρίς θέρμανση και (εννοείται) χωρίς εύκολη πρόσβαση σε τουαλέτα. Ερχεται λοιπόν η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου και λέει ότι θα ανεβάσει το επίπεδο του δημόσιου σχολείου σε αυτό των καλών ιδιωτικών.

Δεν είναι χαζή, οπότε για το κτιριακό κάνει τσιμουδιά. Μιλάει για το πρόγραμμα των σπουδών, για το περιεχόμενο της διδασκαλίας. Η υπουργός Παιδείας έκανε ορισμένες προτάσεις σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από καθηγητές της ανώτατης εκπαίδευσης.

Η κυρία Διαμαντοπούλου εμφανίζεται ως Δελμούζος της σύγχρονης εποχής λέγοντας ότι τα παδιά θα μαθαίνουν τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα μέσα στο σχολείο. Θα μαθαίνουν τα αγγλικά σε επίπεδο επάρκειας και θα έχουν δυνατότητα επιλογής και δεύτερης γλώσσας. Αυτό θα επιτευχθεί με την αύξηση των ωρών διδασκαλίας. Στις δύο τελευταίες τάξεις του λυκείου τα παιδιά θα έχουν λιγότερα υποχρεωτικά και περισσότερα επιλεγόμενα μαθήματα. Θα επιλέγει το καθένα αυτά που το ενδιαφέρουν για να εμβαθύνει στους γνωστικούς τομείς που το ενδιαφέρουν.

Αυτό είναι το διδακτικό μοντέλο της Εσπερίας και εφαρμόζεται στα ιδιωτικά, στο μέτρο που επιτρέπει ο νόμος.

Μία ακόμη επιδίωξη για το «Νέο Σχολείο» είναι η ανάπτυξη δεξιοτήτων που δεν συνδέονται με τα μαθήματα, η κοινωνική αφύπνιση και η ανάπτυξη της προσωπικότητας.

Πρακτικά τι σημαίνουν όλα αυτά. Τα παιδιά επιλέγουν ένα ζήτημα, όπως η χρήση των ναρκωτικών, οι άστεγοι, οι πρόσφυγες ή στρέφονται στα οικολογικά προβλήματα, στο κλίμα, στα σκουπίδια, στις φάλαινες. Ερχονται σε επαφή με φορείς, ετοιμάζουν δράσεις, οργανώνονται. Τις ίδιες φιλοδοξίες έχει η κυρία Διαμαντοπούλου στον τομέα των τεχνών. Επιπλέον τα παιδιά θα αναλαμβάνουν εργασίες, υπό την επίβλεψη των καθηγητων, ώστε να μάθουν να ερευνούν και να συνθέτουν πληροφορίες (κάτι τέτοιο απαιτεί και βιβλιοθήκες, αλλά αυτό είναι άλλο μεγάλο θέμα...). Σε όλα τα παραπάνω υπάρχει κοινός παρονομαστής: μπορούν να γίνουν τζάμπα. Η αλλαγή του προγράμματος και ο εμπλουτισμός του δεν χρειάζονται χρήματα. Υπάρχουν βέβαια και δύο προτάσεις οι οποίες απαιτούν κονδύλια.

Είναι η σύνδεση του σχολείου με την τεχνολογία και η δημιουργία εργαστηρίων για τις φυσικές επιστήμες.

Η κυρία Διαμαντοπούλου βασίζεται εν πολλοίς στον ανθρώπινο παράγοντα. Εκείνη δίνει το πλαίσιο, οι καθηγητές καλούνται να δώσουν το κέφι, την ενέργεια. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το εκπαιδευτικό κέφι έχει σώσει τη δημόσια εκπαίδευση ως τώρα. Οι διδάσκοντες περιθάλπουν τους μαθητές όταν στάζουν τα ταβάνια ή όταν σιγοψήνονται από τον καύσωνα στα κοντέινερ συνεχίζοντας απτόητοι το διδακτικό έργο. Ορισμένοι κάνουν την υπέρβαση με δική τους πρωτοβουλία. Ολο και κάποια θεατρική παράσταση ανεβαίνει χάρη στο μεράκι, όλο και κάποιο εφημεριδάκι εκδίδεται, όλο και μια γιορτή στήνεται. Οι προτάσεις για το «Νέο Σχολείο» έρχονται να ενθαρρύνουν όλα αυτά που πραγματοποιούνται από το ψυχικό περίσσευμα.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε αρνητικοί στις νέες ιδέες, λίγη αυτογνωσία όμως εκεί στο υπουργείο δεν θα έκανε κακό. Αν από τον Σεπτέμβρη εξοπλιστούν τα σχολεία με κομπιούτερ τελευταίας τεχνολογίας, με γιγαντοοθόνες και όλα τα καλούδια του ψηφιακού κόσμου, το εγχείρημα θα είναι παράταιρο. Σαν να στολίζει κάποιος το καλύβι του με ντιζαϊνάτα έπιπλα. Η Παιδεία δεν θα βελτιωθεί μόνο με καλές ιδέες και ευφάνταστες προτάσεις. Πρέπει να πέσει χρήμα. Καλό θα ήταν να μην τα ακούσουν όλα αυτά οι διαχειριστές της ελληνικής οικονομίας. Μπορεί να αποφασίσουν να κάνουν και εκεί οικονομία. Θα κάνουν περικοπές στις κιμωλίες.

Της Λώρης Κεζά

Πηγή Το Βήμα

26.6.2010

Το άπιαστο όνειρο έγινε πραγματικότητα (σε ένα σχολείο στην πλ. Βάθης)

Ο αγώνας ενός δασκάλου σε «σχολείο της απελπισίας», στην πλατεία Βάθης, ώστε οι ξένοι μαθητές να ενταχθούν στην τάξη

Ενα όνειρο «άπιαστο», «τολμηρό», «μαγικό», το «όνειρό τους» έκαναν πραγματικότητα οι μαθητές της Ε΄ τάξης του 54ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, στην πλατεία Βάθης. Η παράσταση που έδωσαν με αφορμή το κλείσιμο της σχολικής χρονιάς, «Ονειροταξιδευτές», την οποία διαμόρφωσαν οι ίδιοι, συνεπήρε το ετερόκλητο κοινό, το οποίο παρέμεινε μέχρι αργά το βράδυ στη μικρή αίθουσα χωρίς κλιματισμό. Παράλληλα, η παράσταση αντανακλούσε την πραγμάτωση των κόπων του δασκάλου τους, κ. Φώτη Ψυχάρη. «Εχω δει αυτά τα παιδιά να ψηλώνουν δέκα πόντους αυτήν τη χρονιά», λέει με καμάρι στην «Κ», καθώς τον αποχαιρετούν συγκινημένα για τις καλοκαιρινές διακοπές.

«Σχολεία της απελπισίας» ονομάζουν οι εκπαιδευτικοί σχολεία, όπως αυτό με πολλούς ξένους μαθητές, που ξεκινούν χωρίς να γνωρίζουν καν την ελληνική γλώσσα. «Το τοπίο που διαμορφώνεται είναι εκρηκτικό και αν δεν ασχοληθούμε συστηματικά με την εξομάλυνση του κλίματος, θα αντιμετωπίσουμε ακραία φαινόμενα bullying», εκτιμά ο 50χρονος δάσκαλος, ο οποίος διδάσκει, ωστόσο, στο ίδιο σχολείο σχεδόν 20 χρόνια.

Το μάθημα του κ. Ψυχάρη πάει πολύ «παρακάτω» από τα βιβλία του Οργανισμού. «Εχω πεισθεί ότι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουν τα παιδιά είναι ο βιωματικός», επισημαίνει, «πρέπει να κτίσεις μια ισότιμη σχέση μαζί τους, να τους δώσεις χώρο έκφρασης». Η διδασκαλία στηρίζεται πολύ στον διάλογο και στη σύνδεση αφηρημένων εννοιών με την καθημερινότητα. Η επεξεργασία κειμένων στο μάθημα της Ελληνικής Γλώσσας γίνεται με όρους όπως «κυρία Προβλεψούλα» και «κουκουτσάκι», ενώ στη διάρκεια των τεστ ακούγεται χαμηλά κλασική μουσική. «Είχα διαβάσει ότι ενισχύει την απόδοση στα μαθηματικά και στις δημιουργικές ασχολίες», εξηγεί ο κ. Ψυχάρης «και διαπίστωσα ότι όντως επιδρά θετικά. Φτιάχνει έστω τη διάθεση!»

Ο 50χρονος δάσκαλος αξιοποίησε ιδιαίτερα τη λεγόμενη «ευέλικτη ζώνη» που προβλέπεται από το σχολικό πρόγραμμα, δύο σχολικές ώρες, όπου μαζί με την εθελοντική συμμετοχή δραματοθεραπεύτριας, έκαναν με τους μαθητές θεατρικό παιχνίδι και προετοίμαζαν όλοι μαζί projects, από τα οποία τελικά προήλθε και το κείμενο της παράστασης. «Αν δεν δοκιμάζεις νέα πράγματα στη σχολική καθημερινότητα, που να σε εμπνέουν, βαλτώνεις».

Nέες φιλίες

Μεγάλη είναι η εμπειρία του 50χρονου εκπαιδευτικού και στη διαδικασία ένταξης των ξένων μαθητών στην τάξη. «Ο Κάρολος προσγειώθηκε στην τάξη μας από την Πολωνία λίγο πριν από τα Χριστούγεννα», διηγείται. «Μιλούσε ελάχιστα ελληνικά, προσπάθησα να του κάνω επιπλέον μαθήματα στα διαλείμματα ή στη διάρκεια άλλων μαθημάτων. Ανά δύο μέρες, όμως, ένας από τους υπόλοιπους μαθητές “αναλάμβανε” τον Κάρολο για να του διδάξει ό,τι εκείνος ζητούσε: στο διάλειμμα μια μέρα έμαθε να μετράει μέχρι το 100 και πετούσε από τη χαρά του! Ετσι, εντάχθηκε στην τάξη, ενώ δημιουργήθηκαν νέες φιλίες» σημειώνει.

Oλοι μαζί ως ομάδα

Ο Χασάν επιβίωσε του βομβαρδισμού του Λιβάνου, έχασε, όμως, αγαπημένα πρόσωπα και βίωσε τη βία στην πιο ακραία μορφή της. «Ηταν πολύ επιθετικός όταν ήρθε στο σχολείο, από την τάξη μέχρι τις τουαλέτες δάγκωνε από τρία παιδιά, επειδή ένιωθε επαπειλούμενος», θυμάται ο δάσκαλος. «Μια μέρα τον βρήκα εκτός σχολικής αίθουσας και τον ρώτησα αν ήθελε να παρακολουθήσει τις προετοιμασίες για την 28η Οκτωβρίου, όπου και πάλι κάναμε θεατρικό παιχνίδι», περιγράφει ο κ. Ψυχάρης. Στην αρχή, ο Χασάν παρατηρεί σιωπηλά, την επομένη ζητάει να παίξει με τα παιδιά, τότε «του επέτρεψα, βέβαια, αλλά του έθεσα όρια». «Τελικά, ο Χασάν μάς διηγήθηκε με τα λίγα ελληνικά του την εμπειρία των βομβαρδισμών, εκείνος απελευθερώθηκε και εμείς τη συνδέσαμε με τους βομβαρδισμούς του 1940. Συμμετείχε στις δραστηριότητες χωρίς επιθέσεις και, όποτε προέκυπτε πρόβλημα με τη συμπεριφορά του, συζητούσαμε όλοι μαζί ως ομάδα».

Τι ονειρεύεται ο χαρισματικός δάσκαλος; «Να φέρουμε τη χαρά, το παιχνίδι στο σχολείο», απαντά. «Αυτά αποτελούν την προϋπόθεση για μάθηση». «Αναρωτιέμαι ποιο είναι το όραμα της παιδείας», εξομολογείται. «Είμαι πάντως σίγουρος ότι δεν είναι μόνο το Ιντερνετ και οι διαδραστικοί πίνακες».

Εντονη κριτική από 10χρονους

Η ζωή στο σχολείο αλλά και η επικαιρότητα αποτέλεσαν πυρήνα της παράστασης που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο πολιτιστικού προγράμματος του υπουργείου Παιδείας και εμπεριείχε χορό, μουσική και πλήθος συμβολισμών. Επιβεβαιώθηκε και πάλι ότι από «μικρό και τρελό» μπορείς να μάθεις την αλήθεια!

Κάποιος χωρίς όνειρα κλέβει μια βαλίτσα με τα όνειρα των ανθρώπων – έτσι ξεκινά μια εσωτερική αναζήτηση. «Η ζωή είναι φτιαγμένη από υλικά ονείρου. Τι γίνεται όταν αυτά χαθούν;» αναρωτιούνται οι μαθητές επί σκηνής, ενώ μας καταθέτουν τα προσωπικά τους όνειρα, όπως και το σχολείο των ονείρων τους. «Εκεί όπου σου διδάσκουν και να πλένεις, να ζυμώνεις, αλλά και να αγαπάς».

Εντονη η κριτική των 10χρονων στη νεοελληνική νοοτροπία. «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» «Κοιτάω την πάρτη μου», λένε υποκρινόμενοι ξιπασμένους ενηλίκους με γυαλιά ηλίου. Ούτε όμως οι πολιτικοί και τα οικονομικά σκάνδαλα «γλίτωσαν» από τη σάτιρά τους. «Είναι πολλά τα δισ. για τα αεροπλάνα...» υπενθυμίζουν με νόημα. Φορώντας χάρτινα κουτιά στο κεφάλι, ο 20μελής θίασος αναπαράγει το δελτίο των 8 – από ΔΝΤ μέχρι συνεντεύξεις μοντέλων...

Οταν ο κλέφτης των ονείρων επιστρέφει τα κλοπιμαία, τα παιδιά τον συμβουλεύουν «μόνο με την καρδιά μπορείς να δεις. Μέσα σου, καλά κρυμμένα, βρίσκονται τα όνειρά σου».

Της Ιωαννας Φωτιαδη

Πηγή Καθημερινή

19.6.2010

Οι καλύτεροι μάνατζερ έχουν κλασσική παιδεία

«Πολλοί φοιτητές μου έχουν διαπρέψει στους τομείς της βιομηχανίας και της οικονομίας, επειδή, χάρη στην κλασική παιδεία τους, έχουν αναπτύξει τη σκέψη τους και την ικανότητα να μαθαίνουν διαρκώς νέα πράγματα και να είναι ευρηματικοί» είπε στο «Βήμα» ο κ. Φράνκο Μοντανάρι, καθηγητής στην έδρα Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γένοβας.

Το μέλλον των αρχαιοελληνικών σπουδών, οι οποίες αποτελούν το «βαρύ χαρτί» του ελληνικού πολιτισμού, απασχόλησε έντονα τον τελευταίο μήνα διαπρεπείς κλασικιστές της Ελλάδας και του εξωτερικού σε επιστημονικές συναντήσεις στη χώρα μας.

«Στη σημερινή πλουτοκρατική και τεχνοκρατική κοινωνία οι κλασικές σπουδές χάνονται» είπε στο «Βήμα» η κυρία Ναννώ Μαρινάτου , καθηγήτρια Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο Ιλινόι του Σικάγου. «Οι έδρες κλασικών σπουδών μειώνονται ή κλείνουν και οι καθηγητές που συνταξιοδοτούνται δεν αντικαθίστανται από άλλους. Στο Πανεπιστήμιο Ιλινόι του Σικάγου το Τμήμα Κλασικών Σπουδών έχασε την αυτονομία του και συγχωνεύθηκε με το Τμήμα Ξένων Γλωσσών του Πανεπιστημίου, και από εφέτος καταργήθηκε επισήμως η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Η διδασκαλία του αρχαιοελληνικού πολιτισμού σε συνδυασμό με άλλα αντικείμενα και κουλτούρες είναι μια λύση απελπισίας. Για τους φοιτητές οι κλασικές σπουδές έχουν μεν ενδιαφέρον αλλά δεν ξέρουν πώς να τις χρησιμοποιήσουν. Δεν πρόκειται επομένως για οικονομική κρίση αλλά για κρίση αξιών μεταπολεμικά. Η άποψη ότι η κλασική παιδεία διαμορφώνει πολίτες φαίνεται ότι δεν έχει απήχηση σήμερα» μας διευκρίνισε.

Διαφορετική είναι η προσέγγιση του κ. Γκρέγκορι Ναζ, καθηγητή Κλασικών Σπουδών και Συγκριτικής Λογοτεχνίας και διευθυντή του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, και η εικόνα που παρουσίασε σε σχετική πρόσφατη ημερίδα της Ακαδημίας Αθηνών: «Τώρα που η κοινωνία της πληροφορίας είναι εδώ πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από την παρούσα υποδομή και να ενώσουμε διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους υπό την ευρύτερη ιδέα του Ελληνισμού. Με αυτή την έννοια οι ελληνικές σπουδές στις ΗΠΑ γνωρίζουν ανάπτυξη. Η σπουδή του “Ελληνισμού” έχει αφήσει το στενό πλαίσιο των κλασικών σπουδών και έχει πάρει πιο παγκόσμια στροφή, που ενθαρρύνει νέα μοντέλα και μεθόδους έρευνας και προσελκύει νέους φοιτητές».

Δικαιολογημένα αισιόδοξος είναι και ο κ. Φράνκο Μοντανάρι, καθώς στην Ιταλία, όπου ο θεσμός των κλασικών λυκείων είναι ακόμη σε ισχύ, « φοιτούν 50.000 μαθητές κάθε χρόνο στα λύκεια αυτά, ένας σημαντικός αριθμός» είπε στο «Βήμα» ο καθηγητής Μοντανάρι, του οποίου το «Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής», το πρώτο καινούργιο λεξικό των αρχαίων ελληνικών στον 20ό αιώνα, πουλάει περισσότερα από 25.000 αντίτυπα κάθε χρόνο στην Ιταλία και μεταφράζεται ήδη στην Ελλάδα, στη Γερμανία και στις ΗΠΑ. «Είναι δύσκολο να πείσουμε τους νέους και τις οικογένειές τους να μην αναζητούν μονάχα την εξειδίκευση και την εκπαίδευση η οποία μπορεί να εξαργυρωθεί επαγγελματικά πολύ γρήγορα» απάντησε σε σχετική ερώτηση του «Βήματος», «διότι είναι αλήθεια ότι οι ανθρωπιστικές σπουδές δεν οδηγούν άμεσα σε εύρεση εργασίας. Ωστόσοστον σημερινό κόσμο, που αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς, χρειάζεται πλέον να είμαστε γρήγοροι στη σκέψη, επινοητικοί, δημιουργικοί, καινοτόμοι. Και η κλασική παιδεία ήταν πάντοτε το εφόδιο όσων είχαν την ικανότητα να αλλάξουν, να εξελιχθούν και να προχωρήσουν».

Της Λαμπρινής Κουζέλη

Πηγή Το Βήμα
18.62010

Η αξιολόγηση (στα δημόσια Πανεπιστήμια) λιμνάζει

Σε αγγαρεία, με όλα τα χαρακτηριστικά του Δημοσίου, έχει μετατραπεί η διαδικασία της αξιολόγησης των ελληνικών πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Οι εξωτερικές αξιολογήσεις έχουν λιμνάσει, καθώς δεν έχει ολοκληρωθεί καμία από πέρυσι τέτοια εποχή, όταν ο πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση κ. Σπύρος Αμούργης ανακοίνωσε την ολοκλήρωση των πέντε πρώτων αξιολογήσεων σχολών και τμημάτων. Αυτές οι πέντε αντιστοιχούν μόλις στο 1% του συνόλου των περίπου 500 τμημάτων της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Και ολοκληρώθηκαν περίπου τέσσερα χρόνια μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου το 2005. Ομως, ήταν μία αρχή, που έδινε ελπίδες ότι κάτι κινείται στο αγκυλωμένο δημόσιο πανεπιστήμιο.

Δυστυχώς, η συνέχεια δεν δικαιολογεί την τότε αισιοδοξία. Μυστήριο επικρατεί για το πώς αξιοποιήθηκαν τα συμπεράσματα των πέντε αυτών «ηρωικών» τμημάτων -δύο πανεπιστημιακών και τριών ΤΕΙ- τα οποία ολοκλήρωσαν την εξωτερική τους αξιολόγηση. Μάλλον σκονίζονται σε κάποιο συρτάρι του υπουργείου Παιδείας. Ταυτόχρονα, μέσα στο 2009 καμία εξωτερική αξιολόγηση δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας των γραφειοκρατικών προβλημάτων και της έλλειψης κονδυλίων. Ενδεικτικό είναι ότι για τους ξένους πανεπιστημιακούς, που θα συμμετείχαν στην αξιολόγηση των ελληνικών ΑΕΙ, είχε κοπεί κονδύλι 88 ευρώ ημερησίως, από αυτά τα 59 ευρώ για τη διαμονή και τα 29 ευρώ για το φαγητό!

Οσο για τις εσωτερικές αξιολογήσεις των ΑΕΙ, από το 2005 έως τώρα τα Ιδρύματα ανέβασαν... ταχύτητα μόνο μία φορά: τον Ιούνιο του 2008 όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απείλησε την Ελλάδα να κόψει χρηματοδότηση, εάν δεν εφαρμοστεί η αξιολόγηση σε όλα τα τμήματα. Από τον Οκτώβριο του 2008, δηλαδή με την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς, περί τα 100 τμήματα άρχισαν να εφαρμόζουν τη διαδικασία της εσωτερικής αξιολόγησης. Αυτό δεν κράτησε πολύ, αφού μετά την εκταμίευση των κονδυλίων οι ενέργειες ατόνησαν. Η αξιολόγηση, δηλαδή, γίνεται για τα... μάτια της Ευρώπης ενώ ελάχιστοι ενδιαφέρονται πραγματικά για τη σημασία της. Ισως, βέβαια, να μην πρέπει να μας ξενίζει η κατάσταση αυτή. Οπως προέκυψε από τις πέντε εκθέσεις εξωτερικής αξιολόγησης που δημοσιοποιήθηκαν πέρυσι τον Γενάρη, η βασική αδυναμία που προκύπτει είναι το καθεστώς χαλαρότητας που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια.

....ΔΗΜΟΣΙΟ....

Tου Αποστολου Λακασα

Πηγή Καθημερινή

16.1.2010

«Κύριε Ρίχτερ, εμείς δεν σας φοβόμαστε» - Μαθήματα γνώσης και ψυχραιμίας από μαθητές απέναντι στους σεισμούς

Οι μαθητές του Γυμνασίου Αντισσας Λέσβου ήταν «προετοιμασμένοι» για τον σεισμό της Αθήνας των 5,9 Ρίχτερ, «αισθάνθηκαν» περισσότερο τα 6,6 Ρίχτερ του σεισμού της Κοζάνης που ακολούθησαν, και... ένα λεπτό αργότερα «βίωσαν» τα 7,3 Ρίχτερ που συγκλόνισαν την Ταϊβάν.

Μέσα σε τρία λεπτά, τα παιδιά «αντιμετώπισαν» τρεις μεγάλους καταστροφικούς σεισμούς αλλά την ώρα που όλα γύρω τους σείονταν από τα Ρίχτερ, και τα βιβλία της αίθουσας έφευγαν από τα ράφια έκαναν αυτό που ήξεραν ότι έπρεπε να κάνουν. «Σαν ένας άνθρωπος» απομακρύνθηκαν από τις ψηλές βιβλιοθήκες, χώθηκαν κάτω από τα θρανία και χωρίς κραυγές αγωνίας περίμεναν το ξέσπασμα του Εγκέλαδου, ώστε να βγουν στο τέλος έξω, κρατώντας πάνω από τα κεφάλια τις σχολικές τσάντες. Επίδειξη ψυχραιμίας, ανάλογη με αυτή Ιαπώνων συνομηλίκων τους.

Η αντίδραση των μαθητών του Γυμνασίου Αντισσας όπως και η αντίστοιχη εκατοντάδων άλλων συμμαθητών τους από Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια της Λέσβου, της Χίου κι άλλων περιοχών της Ελλάδας που έζησαν τον «Χορό των Ρίχτερ» στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου (Σίγρι) ήταν κάτι παραπάνω από ικανοποιητικές απέναντι σε σεισμό.

«Τις περισσότερες φορές, όπως λένε οι υπεύθυνοι του Μουσείου οι μαθητές αντιδρούν στα Ρίχτερ πειθαρχημένα, μάλλον ενδεδειγμένα και σίγουρα περισσότερο ψύχραιμα απ’ ό, τι οι ενήλικες!»

Πώς γίνεται όμως οι μαθητές ενός σχολείου να «βιώσουν» τρεις ισχυρούς σεισμούς σε τρία λεπτά και να εκτιμώνται αμέσως οι αντιδράσεις τους;

Στην ειδική «σεισμική τράπεζα» που λειτουργεί στο Μουσείο - από τον περασμένο Μάρτιο- και είναι διαμορφωμένη σαν αίθουσα σχολείου, οι μαθητές έχουν τη δυνατότητα να βιώσουν την εμπειρία 3 ή 4 μεγάλων σεισμών που έχουν καταγραφεί σε όλο τον κόσμο, στο πλαίσιο μιας πρωτότυπης εκπαιδευτικής δραστηριότητας-προσομοίωσης που εφαρμόζει το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.

Ο προσομοιωτής μπορεί να «αναπαράγει» σε πραγματικό χρόνο 40 μεγάλους σεισμούς που έχουν καταγραφεί τις τελευταίες δεκαετίες σε όλο τον κόσμο. Εως τώρα, περισσότερα από 16 σχολεία από όλη τη χώρα επισκέφθηκαν τις ειδικά διαμορφωμένες αίθουσες του Μουσείου για να «συναντηθούν» με τον Εγκέλαδο, παρακολουθώντας το δίωρο πρόγραμμα που σχεδίασε και υλοποιεί το Μουσείο με θέμα «Φυσικές διεργασίες στον πλανήτη μας – Ελάτε να γνωρίσουμε τους σεισμούς».

Ο σχεδιασμός του, όπως ανέφερε στην «Κ» ο διευθυντής του Μουσείου κ. Νίκος Ζούρος βασίστηκε στα επιστημονικά δεδομένα που προέκυψαν από το έργο «Αξιοποίηση σύγχρονων μεθόδων των γεωεπιστημών στη διαχείριση του σεισμικού κινδύνου με έμφαση στο δομημένο περιβάλλον των νησιών του Βορείου Αιγαίου Πελάγους».

Για μια χώρα όπως η Ελλάδα που είναι πρώτη σε σεισμικότητα στην Ευρώπη το πρόγραμμα δεν απευθύνεται μόνο σε αυτούς που ζουν στο Βόρειο Αιγαίο αλλά αποτελεί την πιο έμπρακτη εφαρμογή της σύστασης «να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς» που συχνά απευθύνουν οι Ελληνες σεισμολόγοι.

Στον ελλαδικό χώρο δεν υπάρχει άλλωστε ακίνδυνη από σεισμική δραστηριότητα περιοχή. Στατιστικά κάθε 18 ημέρες γίνεται ένας σεισμός 5 R ή και μεγαλύτερος, κάθε δύο μήνες γίνεται ένας σεισμός 5,5 ή μεγαλύτερος και ένας σεισμός μεγέθους περίπου 8 Ρίχτερ γίνεται κάθε 850 χρόνια. Σύμφωνα με στοιχεία του Εργαστηρίου Γεωφυσικής του ΑΠΘ από το 550 π. Χ. έως σήμερα έχουν γίνει στη χώρα μας περισσότεροι από 40.000 σεισμοί από 3 έως 8,2 Ρίχτερ».

«Οι μαθητές αλλά και οι εκπαιδευτικοί έχουν την ευκαιρία να βιώσουν την εμπειρία προσομοίωσης ενός πραγματικού σεισμού, να εκπαιδευτούν για τον τρόπο αντίδρασης σε περίπτωσης σεισμικής δόνησης και να ενημερωθούν για τα μέτρα πρόληψης και προστασίας στους σεισμούς» επισημαίνει ο κ. Ζούρος.

Οι μαθητές από τα νησιά του Βορείου Αιγαίου μαθαίνουν για τον σεισμικό κίνδυνο που τους απειλεί καθώς στην ευρύτερη περιοχή, όπως έχουν επισημάνει πολλές φορές οι σεισμολόγοι, καταλήγει το γνωστό ρήγμα της Ανατολίας από το οποίο έχουν προέλθει μεγάλοι καταστροφικοί σεισμοί.

Εκτός από την εμπειρία της «σεισμικής τράπεζας» (μία από τις πέντε ενότητες του προγράμματος) οι μαθητές που συμμετέχουν στο πρόγραμμα ξεναγούνται σε έκθεση όπου παρουσιάζονται χάρτες με γεωλογικά και σεισμολογικά δεδομένα, που αφορούν τη σεισμικότητα του Β. Αιγαίου. Παρακολουθούν βίντεο και εικόνες, γίνονται για λίγο ερευνητές - σεισμολόγοι, εξοικειώνονται με τους σεισμογράφους στον Σεισμολογικό Σταθμό Σιγρίου και τα ενεργά ρήγματα της ευρύτερης περιοχής. Μυούνται στη διαδικασία παρακολούθησης της ενεργού σεισμικότητας σε όλη την Ελλάδα, ενώ οι μικρότεροι σε ηλικία μαθητές συμμετέχουν σε θεατρικό παιχνίδι όπου γίνεται δραματοποίηση του φαινομένου του σεισμού.

Μετά το πέρασμα από τη «σεισμική τράπεζα» μικροί και μεγάλοι που δεν είχαν νιώσει ποτέ σεισμό, κατανόησαν τη δύναμη της Φύσης και τις συνέπειες που μπορεί να έχει στην καθημερινή ζωή, επισημαίνουν οι συντελεστές του προγράμματος.

Tου Θαναση Tσιγγανα

Πηγή Καθημερινή

17.1.2010

Το σχολείο πρέπει να είναι η φωνή του μέλλοντος

Η χώρα μας αντιμετωπίζει προβλήματα που σχετίζονται με τους θεσμούς και την αναδιοργάνωση της παραγωγής και των πολιτικών.

Η οργάνωση της παραγωγής δεν έχει παράδοση και χρειάζεται μια ριζική διεύρυνση της κοινωνικής και εκπαιδευτικής πρόσβασης σε παραγωγικές πρωτοπορίες. Μάλιστα, οι μέθοδοι που εφαρμόζονται σε εξελιγμένους τομείς πρέπει να μεταφυτευθούν σε πολλούς τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας. Η καινοτομία αποτελεί αναγκαιότητα...

Η εκπαιδευτική πρωτοβουλία, η οποία ολοκληρώνει τις οικονομικές καινοτομίες, θα πρέπει να περιλαμβάνει την παροχή μιας διά βίου εκπαίδευσης, επικεντρωμένης στην απόκτηση γενικών πρακτικών και θεωρητικών ικανοτήτων. Ενα τέτοιο οπλοστάσιο επιτρέπει στο άτομο να μετακινείται από επάγγελμα σε επάγγελμα, συμμετέχοντας σε ένα είδος παραγωγής που βαθμιαία γίνεται μια πρακτική συλλογικής εκμάθησης και διαρκούς καινοτομίας. Το σχολείο δεν πρέπει απλώς να εξοπλίζει το παιδί με εργαλεία αποτελεσματικής δράσης, αλλά πρέπει επίσης να το ενισχύει με δεξιότητες και συνήθειες διαρκούς σταδιακού πειραματισμού. Σε κάθε τομέα της σκέψης και της πράξης, οσοδήποτε ταπεινού, θα πρέπει να μαθαίνει στους ανθρώπους πώς να σχεδιάζουν και να εκτελούν το επόμενο βήμα.

Είναι απαραίτητο να υιοθετηθεί η πολιτική σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι να μπορούν να επιστρέφουν περιοδικά στο σχολείο με δαπάνες του κράτους και των εργοδοτών τους. Πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση ότι κανένα στοιχείο της βασικής κοινωνικής τους ενίσχυσης δεν είναι πιο σημαντικό από την απαίτηση για διαρκή εκπαίδευση. Το γεγονός αυτό συνηγορεί ώστε η οργάνωση και η χρηματοδότηση των σχολείων να αποτελούν παράγοντα εξόδου από την κρίση και συνεπώς προτεραιότητα αιχμής στις σημερινές και μελλοντικές συνθήκες.

Μακροπρόθεσμα, η ανάπτυξη μπορεί να βασιστεί στην πρακτική εφαρμογή της γνώσης. Το σημαντικότερο είδος της γνώσης είναι εκείνο που μας επιτρέπει να τυποποιήσουμε, με βάση έναν αλγόριθμο, το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας, ούτως ώστε να μπορούμε να τη φέρουμε σε πέρας με τη χρήση τεχνολογιών οι οποίες πολλαπλασιάζουν τις δυνάμεις μας. Ετσι, έχουμε τον χρόνο να μετατοπίζουμε τον ορίζοντα της προσοχής μας από αυτό που είναι επαναλήψιμο σε αυτό που δεν είναι ακόμη.

Μεσοπρόθεσμα, αυτό που μετρά περισσότερο στην οικονομική ανάπτυξη, όσο και σε άλλες πτυχές της πρακτικής προόδου, είναι η ικανότητά μας να συνεργαζόμαστε. Πρέπει να τονιστεί ότι η συνεργασία πρέπει να οργανωθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι φιλική προς την καινοτομία- δημιουργώντας το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορούμε να επιταχύνουμε την πρακτική εφαρμογή της γνώσης και να μετατοπίσουμε την εστίασή μας στο καινούργιο. Η συνεργασία είναι αναγκαία στην πρακτική της καινοτομίας, είτε οι καινοτομίες είναι τεχνολογικές, οργανωτικές, κοινωνικές είτε εννοιακές.

Η πολιτεία πρέπει να αναζητήσει τρόπο να θεμελιώσει την κοινωνική ενσωμάτωση και την ατομική ενίσχυση στην πρακτική οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας και στην κοινωνική λογική της ανάπτυξης και της καινοτομίας.

Η κύρια ευθύνη της εκπαίδευσης στη δημοκρατία είναι ο εξοπλισμός του ατόμου ώστε αυτό να μπορεί να σκέπτεται και να πράττει σήμερα, στην παρούσα κατάσταση, ενώ συγχρόνως του παρέχει τα μέσα για να την υπερβεί.

Το σχολείο πρέπει να είναι η φωνή του μέλλοντος. Στο περιεχόμενό της η εκπαίδευση, που αυτό παρέχει, πρέπει να επικεντρωθεί σε έναν πυρήνα γενικών ικανοτήτων και να προετοιμάσει τον νου για τη συμμετοχή σε μια κουλτούρα πειραματική.

Η έλλειψη εκπαιδευτικής στρατηγικής για την οικοδόμηση της κοινωνίας του μέλλοντος οδήγησε τη χώρα μας σε αδιέξοδο, χωρίς προοπτική.

Η κοινωνία μας πρέπει να καταστεί «εκπαιδευμένη» και να συνδυάσει στη διακυβέρνηση τα χαρακτηριστικά της αντιπροσωπευτικής και της άμεσης δημοκρατίας. Πρέπει να τονιστεί ότι η άμεση δημοκρατία δεν αντικαθιστά την αντιπροσωπευτική, αλλά την εμπλουτίζει.

Η αναδιοργάνωση της χώρας μας πρέπει να ανοίξει ορίζοντα για το μέλλον της.

Του Χρήστου Β. Μασσάλα

 *(Ο κ. Χρ. Β. Μασσαλάς είναι πρόεδρος ΔΕ του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και του Συμβουλίου Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης.)

Πηγή Το Βήμα

16.1.2010

Περισσότεροι "αιώνιοι" παρά ενεργοί φοιτητές

Οι «αιώνιοι» φοιτητές και σπουδαστές έχουν ξεπεράσει προ πολλού τους «ενεργούς» φοιτητές στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Αυτό αποδεικνύουν για μία ακόμη χρονιά τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδος. Ομως, ελάχιστα ιδρύματα έχουν προχωρήσει στο ξεκαθάρισμα των μητρώων τους από τους «αιώνιους» φοιτητές.

Ειδικότερα, με βάση τα στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η ΕΣΥΕ, οι «αιώνιοι» φοιτητές και σπουδαστές ξεπερνούν τις 300.000. Συγκεκριμένα, το 2008, 303.026 (εκ των οποίων 195.152 φοιτητές των πανεπιστημίων και 107.874 σπουδαστές των ΤΕΙ) όφειλαν ακόμη μαθήματα, παρότι έχουν τελειώσει κανονικά τα εξάμηνα σπουδών τους. Δηλαδή, βρίσκονται εκτός των κανονικών ετών ολοκλήρωσης των σπουδών κάθε σχολής. Από την άλλη, κατά την περσινή ακαδημαϊκή χρονιά, ενεγράφησαν στα πανεπιστήμια 171.882 φοιτητές, ενώ στα ΤΕΙ 112.337 - συνολικά 284.223 φοιτητές.

Αυτό επιβεβαιώνει ότι η διάταξη για τους «αιώνιους» φοιτητές στον νέο νόμο-πλαίσιο 3549/2007 για τα ΑΕΙ δεν έχει εφαρμοσθεί. Ελάχιστα ιδρύματα ξεκίνησαν τη διαδικασία, λίγο μετά την ψήφιση του νόμου, ενώ μόνο το Πολυτεχνείο Κρήτης την ολοκλήρωσε.

Εως και 25% μείωση

Αισθητή μείωση παρουσιάζει ο φοιτητικός πληθυσμός κυρίως στα περιφερειακά ΤΕΙ. Εξαιτίας της βάσης του 10, από το 2006 -όταν καθιερώθηκε- έμειναν 50.000 κενές θέσεις στα ΤΕΙ, με αποτέλεσμα περί τα 50 τμήματα να οδηγούνται σε κλείσιμο ή συγχώνευση. Το ΤΕΙ Καλαμάτας «έχασε» σε μια χρονιά το 25% του πληθυσμού του καθώς πέρυσι ενεγράφησαν 2.772 σπουδαστές έναντι 3.865 το 2007-08. Μειωμένος ήταν ο πληθυσμός και στα ΤΕΙ Μεσολογγίου και Καβάλας. Αντίστοιχα, η μεγαλύτερη μείωση νέων φοιτητών καταγράφηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (4,5%), ενώ η μεγαλύτερη αύξηση στο Χαροκόπειο (18,3%).

Του Αποστολου Λακασα
Πηγή Καθημερινή
29.12.09

Μύθοι και θρύλοι ενώνουν τους μαθητές της Ευρώπης

Στο δημοτικό δεν τη λέγαμε ακόμα «αγγλικού», αλλά από τότε ήταν η αγαπημένη μας δασκάλα. Ηταν γιατί μίλαγε σ’ αυτήν την περίεργη ξενική γλώσσα που της έδινε άλλο «αέρα»; Ηταν γιατί συνήθιζε να μας βάζει αυτές τις διασκεδαστικές θεατρικές ασκήσεις; Ναι, για κάποιο λόγο, η δασκάλα των αγγλικών δεν έμοιαζε με τις άλλες. Ετσι και η Αννα Καραβόλου και η Σοφία Καρσανίδου, οι «αγγλικούδες» του 1ου Δημοτικού Σχολείου του Νέου Ψυχικού. Που άφησαν στην άκρη τη συμβατική διδασκαλία του μαθήματος (και ποιος θα τις κατηγορούσε αν την επέλεγαν;) και «ταξίδεψαν» τους μικρούς μαθητές σε κάθε γωνιά της Ευρώπης μέσα από μύθους, θρύλους και παραμύθια.
Κοινή ταυτότητα
Το πρόγραμμα είχε πέσει στην αντίληψή τους ήδη από την προηγούμενη χρονιά. Η ευρωπαϊκή εκπαιδευτική δράση e-twinning δίνει την ευκαιρία σε σχολεία της Ευρώπης να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους και με τη βοήθεια της νέας τεχνολογίας να δουλέψουν πάνω σε ένα κοινό θέμα - στόχο, τη γνωριμία με τον «άλλο» και την ανάπτυξη μιας κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας.
Ομοιότητες και διαφορές
Από κοινού λοιπόν, το 1ο Δημοτικό του Ν. Ψυχικού, μαζί με σχολεία από την Κάτω Ιταλία, την Καταλωνία, την Πορτογαλία, τη Ρουμανία, την Πολωνία και την Τουρκία αποφάσισαν ότι δεν υπάρχει προσφορότερο έδαφος για τη δημιουργική έκφραση των παιδιών, αλλά και την εξερεύνηση των ομοιοτήτων και των διαφορών μεταξύ των πολιτισμών, από την ανταλλαγή μύθων και θρύλων. Η διαδικασία ήταν πολύ απλή, αλλά άκρως συναρπαστική για τους περίπου 70 μαθητές του ελληνικού σχολείου (συμμετείχαν δύο τμήματα της ΣΤ΄ και ένα της Ε΄). Αρχικά, διάλεξαν τους μύθους που ήθελαν να μοιραστούν, που ένιωθαν να τους αντιπροσωπεύουν καλύτερα. Αφού τους συζήτησαν όλοι μαζί στην τάξη (φυσικά στα αγγλικά), μια ομάδα ανέλαβε να τους αποτυπώσει στο χαρτί. Οταν όλα ήταν έτοιμα, καταχώρισαν τη δουλειά τους στην ειδική πλατφόρμα του προγράμματος. «Στη συνέχεια, από αυτήν τη βάση δεδομένων διαλέξαμε τους μύθους που μας άρεσαν από τις άλλες χώρες, προκειμένου να τους εικονογραφήσουμε», εξηγεί στην «Κ» η κ. Σοφία Καρσανίδου. «Αντίστοιχα, τα παιδιά από τις άλλες χώρες πήραν τους δικούς μας».
Οταν ολοκληρώθηκε και αυτή η διαδικασία («τα παιδιά είχαν αγωνία για το πώς θα εικονογραφηθούν οι δικοί μας μύθοι, αλλά και αν θα αρέσει στους συμμαθητές τους από το εξωτερικό η δουλειά τους»), οι εικονογραφημένες ιστορίες εισήχθησαν εκ νέου στην πλατφόρμα, ούτως ώστε ένα τρίτο σχολείο να την παραλάβει για να την επενδύσει με μουσική. «Αυτή ίσως ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του προγράμματος: μπορούσαν να έχουν εξίσου πολύτιμο ρόλο και παιδιά που δεν είναι τόσο “δυνατά” στα αγγλικά, αλλά μπορούν να εκφραστούν μέσω της ζωγραφικής ή της μουσικής», σημειώνει η ίδια. Ενδιαφέρον έχει επίσης το γεγονός ότι την αρχική «ανταγωνιστική» διάθεση των μαθητών («ήθελαν να έχουμε εμείς τους καλύτερους μύθους!») διαδέχθηκε η διάθεση για συνεργασία, για ανακάλυψη των παραδόσεων των άλλων χωρών: εντυπωσιάστηκαν για παράδειγμα από τα κοινά στοιχεία που ανακάλυψαν στους μύθους από την Ιταλία και την Τουρκία.
Ειδική έκδοση
Η «ελληνική πλευρά» αποτύπωσε το αποτέλεσμα του πρωτότυπου αυτού προγράμματος σε ειδική έκδοση με τίτλο «Οι μύθοι μάς ενώνουν», που μεταφέρει στο χαρτί τους 38 από τους συνολικά 75 μύθους που συγκεντρώθηκαν από τα επτά ευρωπαϊκά σχολεία. Η παρουσίαση του βιβλίου θα πραγματοποιηθεί στις 18 Δεκεμβρίου στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Ν. Ψυχικού, σε ειδική εκδήλωση κατά την οποία ομάδα μαθητών -στην Α΄ τάξη του Γυμνασίου πια- θα αφηγηθούν και θα δραματοποιήσουν οκτώ μύθους.

Της Λινας Γιανναρου

Πηγή Καθημερινή
17.11.09

Κλείνει Τμήμα Νεοελληνικών στο Σίδνεϊ

«Οταν είμαι Κέιτ σημαίνει ότι είμαι με τους ανθρώπους που συνάντησα μετά το γυμνάσιο και στο πανεπιστήμιο. Οταν είμαι Κέιτι σημαίνει ότι είμαι με φίλες μου που τις ξέρω πολλά χρόνια. Οταν είμαι Κατερίνα σημαίνει ότι είμαι με τη γιαγιά μου. Οταν είμαι Καθλίν σημαίνει ότι είμαι στο μάθημα στο πανεπιστήμιο με τους ανθρώπους που συναντώ εκεί. Οι πιο πολλοί άνθρωποι με φωνάζουν Καθλίν αντί για Κέιτι ή Κέιτ. Τώρα δεν ξέρω τι όνομα να πω όταν συστήνομαι».

Το κείμενο αλιεύτηκε από το τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Καθρεφτάκι», που εκδίδει το Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλλίας του Σίδνεϊ. Στην κυριολεξία «τελευταίο» τεύχος, καθώς το Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών του πανεπιστημίου καταργείται, ακολουθώντας την πορεία πολλών αντίστοιχων τμημάτων πανεπιστημίων του εξωτερικού. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Πρυτανείας, η απόφαση ελήφθη εξαιτίας του χαμηλού ενδιαφέροντος από φοιτητές. «Ωστόσο, έχουν γίνει οι απαραίτητες ενέργειες ώστε να εξασφαλιστεί ότι οι περισσότεροι φοιτητές που είναι εγγεγραμμένοι στο πρόγραμμα θα κατορθώσουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους έως το 2011. Τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας θα καταργηθούν σταδιακά μέσα στα επόμενα δύο χρόνια», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση. Το ακαδημαϊκό έτος 2008-2009, τα μαθήματα του τμήματος παρακολουθούσαν 83 φοιτητές, 39 από τους οποίους ήταν γραμμένοι στα μαθήματα της ελληνικής γλώσσας. Το πρόγραμμα προσφέρει επιπλέον ένα μάθημα γενικής παιδείας σχετικό με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό στην αγγλική γλώσσα, το οποίο παρακολουθούσαν 142 επιπλέον φοιτητές από όλες τις σχολές του πανεπιστημίου.

Το γεγονός έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στην ελληνική κοινότητα του Σίδνεϊ - φοιτητές μάλιστα πραγματοποίησαν χθες διαδήλωση ζητώντας την αναίρεση της απόφασης του πανεπιστημίου. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι αυτή δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Ο κίνδυνος είχε διαφανεί ήδη από τον περασμένο Απρίλιο, οπότε και η καθηγήτρια της Σχολής δρ Κυριακή Φραντζή είχε με επιστολή της απευθύνει έκκληση στους ανά τον κόσμο ελληνιστές, στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας, το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού, την ελληνική πολιτεία και τους Ελληνες πανεπιστημιακούς να λάβουν άμεσα θέση στο θέμα. Προφανώς, η έκκλησή της δεν «ακούστηκε» ώς εδώ.

Το πλήγμα, πάντως, είναι ισχυρό για τις ελληνικές σπουδές στην Αυστραλία. Τον Ιανουάριο του 2001, το Πανεπιστήμιο του Αρμιντέιλ της Νέας Αγγλίας επίσης κατήργησε την έδρα του Τμήματος Νεοελληνικών Σπουδών για οικονομικούς λόγους. Εκείνο ήταν το αρχαιότερο Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών της Αυστραλίας, με έτος ίδρυσης το 1968. Τότε, τους φοιτητές του καταργηθέντος τμήματος του Αρμιντέιλ είχε δεχθεί το Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Νέας Ν. Ουαλλίας...

Της Λινας Γιανναρου

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

16.9.09

Η διασπορά των Πανεπιστημίων

Η διασπορά των Πανεπιστημίων
Νίκος Μπακουνάκης

Ενα ακόμη πανεπιστήμιο φαίνεται ότι ετοιμάζεται να λειτουργήσει σύντομα στην περιφέρεια. (Το «λειτουργήσει» είναι τρόπος του λέγειν.) Πρόκειται για το Πανεπιστήμιο Δυτικής Στερεάς Ελλάδας, που θα έχει έδρα του κάποια από τις δύο μεγάλες πόλεις της Αιτωλοακαρνανίας, το Αγρίνιο ή το Μεσολόγγι, ή και τις δύο μαζί. Και παλιότερα είχε γίνει προσπάθεια να δημιουργηθεί πανεπιστήμιο στην Αιτωλοακαρνανία. Μάλιστα στο Αγρίνιο είχε τοποθετηθεί η έδρα μιας σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, που γρήγορα φυλλορρόησε και μεταφέρθηκε στην Πάτρα, αφού ούτε οι φοιτητές αλλά ούτε και οι καθηγητές αποδέχθηκαν αυτή την «έκκεντρη» σχολή.

Το «κάθε πόλη και πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ», που μας θυμίζει το χουντικό σύνθημα «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο», είναι μια πάγια πολιτική και των δύο κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία μετά τη μεταπολίτευση. Τα κριτήριά τους για την ίδρυση ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν έχουν καμιά σχέση με εκπαίδευση και εκπαιδευτική φιλοσοφία. Είναι καθαρά κριτήρια περιφερειακής πολιτικής και κυρίως κριτήρια πελατειακά. Ισως οι πολιτικοί να μην το ομολογούν, αλλά οι τοπικές κοινωνίες περιμένουν τα πανεπιστήμια για αναπτυξιακούς λόγους, που, ας μην κοροϊδευόμαστε, ταυτίζονται με την οικοδομική δραστηριότητα (γκαρσονιέρες για νοίκιασμα) και τη μετατροπή πλατειών, πεζόδρομων κ. λπ. σε απέραντα βασίλεια του φραπέ και της καφετέριας. Οταν είχε εξαγγελθεί η ίδρυση Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, και μάλιστα κατεσπαρμένου σε όλες τις πρωτεύουσες των νομών, εύλογα είχαμε αναρωτηθεί γιατί δεν ενισχύεται το Πανεπιστήμιο Πατρών ώστε να γίνει ένα δυναμικό πανεπιστημιακό κάμπους. Η απάντηση, από τους πολιτικούς που εκλέγονταν στην Πελοπόννησο, ήταν- το έχουμε ξαναγράψει- ότι η Πελοπόννησος κινδυνεύει να γίνει Σικελία, επομένως πρέπει να ενισχυθεί. Αλλά τα πανεπιστήμια δεν είναι ούτε μπουτίκ ούτε μπακάλικα να τα ανοίγεις και να τα κλείνεις κατά το (πελατειακό) δοκούν. Η διεθνής τάση σήμερα είναι η συγκέντρωση των πανεπιστημίων και όχι η διασπορά τους. Με τη συγκέντρωση, που σημαίνει συνένωση πόρων, συνένωση ερευνητικών και ακαδημαϊκών δυνάμεων, συνένωση φοιτητικού δυναμικού, τα πανεπιστήμια θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στον διεθνή ανταγωνισμό που αποδεικνύεται όλο και οξύτερος. Οι αξιολογήσεις των πανεπιστημίων σε διεθνές επίπεδο βαραίνουν σήμερα ιδιαίτερα, όσο κι αν δεν θέλουν να το παραδεχθούν οι δυνάμεις αδρανείας και αντίδρασης των ελληνικών πανεπιστημίων, που οι περισσότερες υπάρχουν χάρη στην προστασία των κομμάτων. Η συνένωση δεν είναι απλώς τάση. Είναι ήδη πραγματικότητα. Ανακοινώθηκε ήδη, με διάταγμα που υπογράφηκε στις 18 Αυγούστου 2008, η δημιουργία του ενός και μοναδικού Πανεπιστημίου του Στρασβούργου με τη συνένωση των ως τώρα αυτόνομων, και πολύ δυνατών, τριών πανεπιστημίων της αλσατικής πρωτεύουσας, του Λουί Παστέρ, του Ρομπέρ Σουμάν και του Μαρκ Μπλοκ. Εχει σημασία που η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή συνένωση πανεπιστημίων γίνεται στη Γαλλία, δηλαδή σε μια χώρα όπου η ως τώρα παράδοση στήριζε την πανεπιστημιακή διασπορά, που σε αρκετές περιπτώσεις υπαγορευόταν από την ιστορική ιδιαιτερότητα (Μάης του ΄68) αλλά και από επιστημονικούς- ιδεολογικούς λόγους (ιδιαίτερα στις ανθρωπιστικές επιστήμες). Οι πιεστικές οικονομικές ανάγκες, οι πόροι για την έρευνα, οι διεθνείς συνεργασίες και η ανάγκη για ερευνητικά προγράμματα σε διεθνές επίπεδο οδηγούν τελικά τα πανεπιστήμια σε συνένωση. Δεν ξέρω αν το σκέφτονται αυτό στο Αγρίνιο ή στο όποιο Αγρίνιο, αλλά οι εκλογές πλησιάζουν και κάτι πρέπει να δώσουμε στους ψηφοφόρους μας. Εστω και μια σχολή... οικονομετρίας.
ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
10.10.08