Πως το...σινεμά βοηθάει τον τουρισμό εντός και εκτός Ελλάδας

Μπορεί με την πρώτη ματιά να μη διακρίνει κανείς το πώς σχετίζεται το γύρισμα μιας κινηματογραφικής ταινίας διεθνούς απήχησης με μια ταξιδιωτική δραστηριότητα. Ωστόσο, σχέση υπάρχει. Την τελευταία εβδομάδα, που ξεκίνησε η προβολή της νέας ταινίας του Τζέιμς Μποντ και στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, «σπάει τα ταμεία». Η γερμανική έκδοση της ιστοσελίδας της μηχανής αναζήτησης διαδικτυακών κρατήσεων Τrivago ξεχώρισε τα 10 καλύτερα ξενοδοχεία όπου έχουν γίνει γυρίσματα ταινιών του Τζέιμς Μποντ. Η περίπτωση δεν είναι μοναδική και δεν αφορά μόνο ξένα ξενοδοχεία, αλλά και ελληνικά. Για παράδειγμα, στο ξενοδοχειακό συγκρότημα Costa Navarino στη Μεσσηνία, πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα γυρίσματα δύο διεθνών παραγωγών. Πρόκειται για τις ταινίες «Ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι» και «Πριν τα μεσάνυχτα», που ολοκληρώνει την τριλογία αυτών που γυρίσθηκαν σε Βιέννη και Παρίσι. Αλλά και παλαιότερα αρκετές ξένες ταινίες που γυρίσθηκαν σε ελληνικούς προορισμούς αποτέλεσαν αφορμή για την τουριστική προβολή της χώρας. Είναι χαρακτηριστικά τα παραδείγματα του «Ζορμπά» στην Κρήτη ή τα «Κανόνια του Ναβαρόνε» στη Ρόδο, το «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» στην Κεφαλονιά και το «Μamma Mia» στη Σκόπελο. Τα 10 επιλεγμένα ξενοδοχεία από την Τrivago όπου γυρίστηκαν ταινίες του Τζέιμς Μποντ και τα οποία νοικιάζουν δωμάτια από 105 έως 581 ευρώ τη βραδιά είναι το Ciragan Palace Kempinski στην Κωνσταντινούπολη (ταινία «Skyfall» με τον Ντάνιελ Κρεγκ), το Grand Hotel Pupp στην Τσεχία και το Cirpiani στη Βενετία (ταινία «Casino Royal» με τον Ντάνιελ Κρεγκ), το Atlantic Kempinski στο Αμβούργο (ταινία «Τomorrow never dies» με τον Πιρς Μπρόσναν), το Τhe Langham London στο Λονδίνο (ταινία «Golden eye» με τον Πιρς Μπρόσναν), το Gran Hotel Ciudad de Mexico στο Μεξικό (ταινία «Licence to kill» με τον Τίμοθι Ντάλτον), το Colonian Hilton Nassau στις Μπαχάμες (ταινία «Νever say never again» με τον Σον Κόνερι) το Taj Lake Palace στην Ινδία (ταινία «Οctopussy» με τον Ρότζερ Μουρ), το Cala di Volpe στη Σαρδηνία (ταινία «Τhe spy who loved me» με τον Ρότζερ Μουρ) και το Τhe Peninsula στο Χονγκ Κονγκ (ταινία «The man with the golden gun» με τον Ρότζερ Μουρ). Του Στάθη Κουσούνη Πηγή Καθημερινή 11.11.2012

Νέες σκέψεις για τουριστικά χωριά προς πώληση

Η φωτό από εδώ

Στο σχέδιο Σουφλιά για την οικοδόμηση παραθεριστικών χωριών προς πώληση εμμένει το υπουργείο Περιβάλλοντος. Το γνωστό ως «ισπανικό μοντέλο» είχε επιλεγεί το 2007 από τον τέως υπουργό ΠΕΧΩΔΕ, ως ένα από τα κύρια «εργαλεία» του ειδικού χωροταξικού πλαισίου για τον τουρισμό, παρά τη δριμεία κριτική που είχε δεχθεί σχεδόν από το σύνολο του επιστημονικού κόσμου, ξενοδοχειακούς φορείς, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, που το είχε αναδείξει ως ένα από τα κεντρικά θέματα της προεκλογικής εκστρατείας του. Το συγκεκριμένο μοντέλο θεωρείται πλέον ξεπερασμένο και αντι-αναπτυξιακό, καθώς πολλές από τις χώρες που το εφάρμοσαν έχουν από χρόνια στραφεί στην αποκατάσταση των τεράστιων ζημιών που προκάλεσε.

Μιλώντας χθες στους δημοσιογράφους ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, κ. Νίκος Σηφουνάκης, ανέφερε ότι η πρόθεση του υπουργείου είναι να ζητήσει επιμέρους διορθώσεις, αλλά όχι την κατάργηση του επίμαχου άρθρου για την παραθεριστική κατοικία. Μάλιστα υποστήριξε ότι ο ρόλος του υπουργείου Περιβάλλοντος (αρμόδιου για θέματα χωροταξίας και πολεοδομίας) στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι... τυπικός, καθώς τη διαδικασία αναθεώρησης του σχεδίου έχει αναλάβει το υπουργείο Πολιτισμού-Τουρισμού. «Αποψή μας είναι να μειωθούν παντού οι συντελεστές δόμησης. Δεν μπορείς όμως να απορρίψεις κάποιο επιμέρους μοντέλο», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο κ. Σηφουνάκης διέψευσε δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία έχει παρουσιαστεί στην κυβέρνηση σχέδιο για την οικοδόμηση παραθεριστικών κατοικιών σε κρατικές εκτάσεις, αφήνοντας να εννοηθεί ότι τα σχέδια αυτά προωθούνται από συγκεκριμένους κύκλους.

Κατά τα άλλα, το υπουργείο Περιβάλλοντος ανακοίνωσε τη δημοπράτηση των μελετών για την αναθεώρηση των 12 Περιφερειακών χωροταξικών σχεδίων της χώρας, που θεσπίστηκαν το 2003. Oπως ανέφερε ο κ. Σηφουνάκης, στα 12 σχέδια θα γίνει για πρώτη φορά προσπάθεια να καταγραφούν και τα αξιόλογα τοπία, ώστε να δοθούν κατευθύνσεις για την προστασία τους. Επίσης, το πιθανότερο είναι να υπάρξουν νέοι περιορισμοί για τη δόμηση στις εκτός σχεδίου περιοχές, κάτι που άλλωστε προβλέπεται από το εθνικό χωροταξικό. Τέλος, ανακοίνωσε ότι μέσα στο επόμενο διάστημα θα δοθεί για δημόσια διαβούλευση το πρώτο ειδικό χωροταξικό σχέδιο για τις ιχθυοκαλλιέργειες.

Του Γιώργου Λιάλιου

Πηγή Καθημερινή

1.4.2011

Σημείωση δική μας :

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ένα αποτυχημένο οικιστικό μοντέλο το οποίο καταβροχθίζει ασύστολα φυσικούς πόρους δίχως να έχει αντίστοιχα ανταποδοτικά ωφέλη. Χρειάζεται να αναπτύξει μορφές τουρισμού που σχετίζονται με την εκμετάλλευση των καλών κλιματολογικών συνθηκών (π.χ. διοργάνωση συνεδρίων) και προβολή του πολιτισμού μας και της σπάνιας βιοποικιλότητάς μας (οικοτουρισμός, διοργάνωση ξεναγήσεων σε αρχαιολογικούς χώρους κλπ). Σκοπός δεν είναι να καταλήξει η Ελλάδα το γηροκομείο της Ευρώπης όπου γηραιοί Ευρωπαίοι θα έχουν ιδιόκτητες κατοικίες κλειστές όλο το χρόνο που θα ανοίγουν μερικές ημέρες το χρόνο. Σκοπός είναι να ενεργοποιήσουμε και να αξιοποιήσουμε τον φυσικό και πολιτιστικό πλούτο της χώρας μας. Το μοντέλο αυτό έχει παταγωδώς αποτύχει. Γιατί πρέπει  πάντα να  μιμούμαστε  αποτυχημένα μοντέλα άλλων χωρών αντί να δημιουργούμε νέα πιο κοντά στα δεδομένα του τόπου μας?

Το Δημόσιο χρωστάει και στα τουριστικά γραφεία

Την πληρωμή των οφειλομένων προς τουριστικά γραφεία που εξυπηρετούν τις ανάγκες μετακινήσεων του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα ζητεί με επιστολή του προς τους υπουργούς Οικονομικών και Οικονομίας κ. κ. Γιώργο Παπακωνσταντίνου και Λούκα Κατσέλη –και κοινοποίηση στον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Παύλο Γερουλάνο– ο Σύνδεσμος των εν Ελλάδι Τουριστικών και Ταξιδιωτικών Γραφείων. 

Κατά πληροφορίες, στην επιστολή επισημαίνεται ότι τα τουριστικά γραφεία προπληρώνουν τους προμηθευτές τους (αεροπορικές εταιρείες ξενοδοχεία κ. λπ.) ενώ το ελληνικό Δημόσιο καθυστερεί πολλούς μήνες να πληρώσει τις υποχρεώσεις του. Ετσι, πολλά γραφεία μη μπορώντας να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους χάνουν το δικαίωμα έκδοσης αεροπορικών εισιτηρίων από τη Διεθνή Ενωση Αερομεταφορών (ΙΑΤΑ).

Πηγή Καθημερινή

29.7.2010

Αλλαγή στο all inclusive μετά την κατακραυγή

Αλλαξε την αρχική του τοποθέτηση για τον περιορισμό του συστήματος all inclusive στα ελληνικά ξενοδοχεία ο υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Γιώργος Νικητιάδης. Επανερχόμενος στο ζήτημα, δήλωσε ότι αν κάποιος επενδυτής συμφωνήσει να μη συμπεριλάβει στις προσφερόμενες υπηρεσίες του το σύστημα all inclusive για πέντε χρόνια, τότε θα πριμοδοτείται με επιπλέον 3% μόρια στο πλαίσιο ένταξής του στον νέο Αναπτυξιακό Νόμο.

Aρχικά είχε αναφέρει ότι μονάδες 4 και 5 αστέρων, αν τύχουν χρηματοδότησης από τον νέο Αναπτυξιακό, θα πρέπει να επιστρέψουν το 30% της επιδότησής τους στην περίπτωση που λειτουργήσουν με σύστημα all inclusive σε διάστημα πέντε ετών μετά την ολοκλήρωση της επένδυσης. Πριν επανατοποθετηθεί ο υφυπουργός, είχαν προηγηθεί σφοδρές αντιδράσεις εκπροσώπων του ξενοδοχειακού κλάδου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, επιστολή για το θέμα απέστειλε στον υφυπουργό μετά την πρώτη τοποθέτησή του ο πρόεδρος του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος κ. Γιώργος Τσακίρης, επισημαίνοντας ότι «η χρηματοδότηση μιας τουριστικής επένδυσης μέσω του Αναπτυξιακού Νόμου δεν μπορεί να αποτελέσει τη νομιμοποιητική βάση για την επιβολή περιορισμών που σχετίζονται με την ίδια την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας».

Πηγή Καθημερινή

15.7.2010

Οι ξενοδόχοι της Αθήνας μετρούν ζημιές και εκπέμπουν SOS

Τα ξενοδοχεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο στο κέντρο της Αθήνας. Οι τιμές των δωματίων των ξενοδοχείων του ιστορικού κέντρου έπεσαν, η πληρότητα ακολούθησε πτωτική πορεία, οι εργαζόμενοι στον κλάδου του τουρισμού απολύονται και οι ξενοδόχοι μετρούν τις ζημιές, σύμφωνα με τα στοιχεία έρευνας που πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Τουριστικών Ερευνών και την Κίνηση Πολιτών Κέντρου Αθήνας. 

Ο Δ. Νικολακόπουλος (συντονιστής ΚΙ.ΠΟ.ΚΑ) διευκρινίζει ότι ήδη έκλεισαν τρία μεγάλα ξενοδοχεία («Αμαρυλλίς Ιν», «Πλάζα», «Αριστοτέλης») και ετοιμάζονται να κλείσουν άλλα πέντε, ενώ η κατάσταση χειροτερεύει.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο, με ερωτηματολόγιο που εστάλη σε 492 ξενοδοχεία που βρίσκονται συνολικά στην Αττική. Από αυτά, τα 101 ξενοδοχεία είναι σε περιοχές που επηρεάζονται σημαντικά από την κατάσταση που επικρατεί στο νότιο τμήμα του ιστορικού κέντρου. Η μελέτη των στοιχείων πραγματοποιήθηκε από το ΙΤΕΠ (Ινστιτούτο Τουριστικών Ερευνών του ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου). 

Η ΚΙ.ΠΟ.ΚΑ προχώρησε στη σύνταξη οικονομοτεχνικής μελέτης σχετικά με την απώλεια θέσεων εργασίας και εισοδήματος στον τουριστικό κλάδο, που την αποδίδουν στην υποβάθμιση και την εγκληματικότητα. Αποφάσισαν, μάλιστα, να προχωρήσουν διά της δικαστικής οδού, ζητώντας αποζημιώσεις από το ελληνικό Δημόσιο. 

Η πληρότητα των ξενοδοχείων του ιστορικού κέντρου τον μήνα Μάιο του 2009 και του 2010 είναι ενδεικτική: Τα ξενοδοχεία Α' κατηγορίας έπεσαν από 72,9% στο 58,9%(-14%) και στα ξενοδοχεία Β' κατηγορίας οι κρατήσεις μειώθηκαν από 70,9% σε 57,8%(-13,1%). Αντίστοιχα, στα ξενοδοχεία Γ' κατηγορίας η πτώση ήταν μεγαλύτερη: Από 75,2%, η πληρότητα έπεσε στο 51,5%, σημειώνοντας μείωση κατά 23,7%. 

Οι μέσες τιμές τον μήνα Μάιο των δύο τελευταίων ετών σημειώνουν μεγαλύτερη πτώση: Στα ξενοδοχεία Α' κατηγορίας, το δωμάτιο από 90 ευρώ έπεσε στα 80 (-8%), στη Β' κατηγορία από 64,4 σε 58,3 (-10,2%), ενώ στην Γ ' κατηγορία το δωμάτιο από 61 ευρώ που ήταν η χρέωση μειώθηκε στα 44,5%(-30,8%). 

Τα ετήσια έσοδα ανά δωμάτιο το 2009 εμφανίζουν το μέγεθος της οικονομικής πτώσης στον τουριστικό κλάδο: Σε 16.715 ευρώ υπολογίζονται τα έσοδα ανά δωμάτιο στην Α' κατηγορία, σε 10.651 στη Β' κατηγορία και στην τρίτη ανέρχονται σε 6.831 ευρώ. Συνολικά, τα έσοδα των ξενοδοχείων του αθηναϊκού κέντρου ανά δωμάτιο κυμάνθηκαν στα 10.748 ευρώ, ενώ των ξενοδοχείων που βρίσκονται εκτός κέντρου σε 20.640 ευρώ.

Της Γεωργίας Δάμα

Πηγή Ελευθεροτυπία

15.7.2010

Σε "πόλεμο" οι ξενοδόχοι με το υπουργείο Τουρισμού για περικοπές επιδοτήσεων

Πόλεμος φαίνεται ότι ξεκινάει μεταξύ των ξενοδόχων και του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού μετά την απόφαση του υφυπουργού Τουρισμού κ. Γ. Νικητιάδη να υπάρξει περιορισμός στον νέο αναπτυξιακό νόμο και να μην επιδοτούνται οι τουριστικές μονάδες που λειτουργούν με το σύστημα «all inclusive», δηλαδή που δέχονται πελάτες και γκρουπ με όλα τα έξοδα πληρωμένα στην τιμή του «πακέτου».

Ο υφυπουργός ζήτησε αλλαγή των διατάξεων του αναπτυξιακού νόμου και στο μέλλον θα απαιτείται υπεύθυνη δήλωση του επενδυτή ότι για τουλάχιστον πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση της επένδυσης η ξενοδοχειακή μονάδα δεν θα λειτουργεί με το σύστημα «all inclusive» ούτε θα συνεργάζεται με τουριστικά γραφεία που προωθούν παρόμοια προϊόντα τουρισμού.

Η πρόθεση του κ. Νικητιάδη είναι προφανής. Επιδιώκει οι τουρίστες που θα φθάνουν στην Ελλάδα να μην ξοδεύουν όλα τους τα χρήματα μέσα στα ξενοδοχεία, αλλά να διαχέονται τα οφέλη στις περιοχές που βρίσκονται τα μεγάλα ξενοδοχεία. Η εν λόγω εξέλιξη, όπως αναφέρει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων, αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα ότι ο σημερινός υφυπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού αναλώνεται σε ερασιτεχνικές και μη αποδοτικές προσπάθειες, οι οποίες δεν προσδίδουν προστιθέμενη αξία, δεν επιφέρουν κάτι στην αναστροφή της μείωσης του τουρισμού, ούτε και στην αναπτυξιακή του προοπτική, αλλά απεναντίας εάν γίνουν πράξη θα αποστερήσουν από τις ελληνικές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις τη σταθερά παγκόσμια αυξανόμενη ζήτηση υπηρεσιών «all inclusive», ιδιαίτερα στις υψηλές κατηγορίες.

Σε περίπτωση που υιοθετηθεί μια τέτοια πρόταση, συνεχίζει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων στην ανακοίνωσή της, θα οδηγήσει « σε ακόμη μεγαλύτερη πτώση της ανταγωνιστικότητας του τουριστικού μας προϊόντος. Θα χαροποιούσε δε ιδιαιτέρως τους ανταγωνιστές μας - όπως Τουρκία, Αίγυπτο, κ.ά.-που θα έμεναν μόνοι παίκτες σε ένα ραγδαία αυξανόμενο κομμάτι της τουριστικής ζήτησης"

Τι είναι το σύστημα «all inclusive»
Το σύστημα «all inclusive» αποτελεί διεθνές τουριστικό προϊόν με διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση σε βασικές μας αγορές, όπως η Αγγλία, η Γερμανία και η Ρωσία. Το σύστημα «all inclusive» από τα ξενοδοχεία σημαίνει ότι οι πελάτες πληρώνουν ένα «πακέτο» που περιλαμβάνει τη διαμονή τους στο ξενοδοχείο και τρία γεύματα (δηλαδή, πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό), ενώ σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να περιλαμβάνει επιπλέον ποτά, σνακ και ενδεχομένως και θαλάσσια σπορ.

Οι τουρίστες οι οποίοι επιλέγουν το σύστημα «all inclusive» για τις διακοπές τους συνήθως δεν κυκλοφορούν εκτός ξενοδοχείου, με αποτέλεσμα να μην ενισχύουν οικονομικά τις επιχειρήσεις, όπως εστιατόρια και μπαρ, της περιοχής.

Ο λόγος για τη ραγδαία ανάπτυξή του είναι ότι απαντά εν μέσω οικονομικής κρίσης στη βασική ανάγκη της μέσης οικογένειας:

● Να γνωρίζει και να δεσμεύει από πριν το συνολικό κόστος των οικογενειακών διακοπών.

Τα τελευταία χρόνια αυξάνεται ραγδαία και η ζήτησή του από τους έλληνες ταξιδιώτες.

Πηγή Το Βήμα

13.7.2010

Σημείωση δική μας :

Από πότε το κράτος παρεμβαίνει στις εμπορικές συμφωνίες των ιδιωτικών επιχειρήσεων με τους εταίρους τους? Ας φροντίσει να βάλει στα του οίκου του μια τάξη , όπως να μειώσει τις σπατάλες στις επιχειρήσεις που άπτονται της αρμοδιότητάς του - π.χ. οι εποπτευόμενοι φορείς από το πρώην Υπουργείο Τουρισμού που χρωστάει της Μιχαλούς στις επιχειρήσεις που παρείχαν υπηρεσίες σε αυτούς τους φορείς και παραμένουν ανεξόφλητοι εδώ και πολλούς μήνες και ας αφήσει τον ιδιωτικό τομέα να αποφασίζει μόνος του πως θα λειτουργήσει. Εξ άλλου εάν το Δημόσιο επιθυμεί να κάνει κουμάντο στις τουριστικές επιχειρήσεις ας φροντίσει να αναβιώσει τα ξενοδοχεία Ξενία που ρημάζουν ερειπωμένα ανά την Ελλάδα και ας ασκήσει εκεί την πολιτική που επιθυμεί, όχι όμως σε ξένα χωράφια κατά το "έλα παπού μου να σου δείξω τ' αμπελοχώραφά σου".....

Η κατάρρευση των τιμών προκαλεί μεγαλύτερα προβλήματα στον τουρισμό

«Πόλεμος» τιμών με εκπτώσεις που φθάνουν σε υψηλά επίπεδα μαίνεται στα τουριστικά καταλύματα της χώρας.

Στη διαπίστωση αυτή έχει προχωρήσει το προεδρείο του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, επισημαίνοντας ότι περιοχές της χώρας πλειοδοτούν έναντι άλλων σε διαφημιζόμενες τιμές ανά ημέρα, συγκρίνοντας ετερόκλητα και μη συγκρίσιμα τουριστικά προϊόντα.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΣΕΤΕ κ. Νίκο Αγγελόπουλο και τον αντιπρόεδρο κ. Ανδρέα Ανδρεάδη, τέτοιες γενικευμένες πρακτικές δεν βοηθούν στην αύξηση της τουριστικής ζήτησης. Ενώ προσφορές που συνοδεύονται με έξτρα παροχές μπορεί να λειτουργήσουν θετικά, η κατάρρευση των τιμών αποτρέπει τον υποψήφιο καλό επισκέπτη (γιατί τον προδιαθέτει αρνητικά επί των προσφερομένων υπηρεσιών) και οδηγεί σε συνολική υποβάθμιση του επιπέδου των τιμών και υπηρεσιών, αλλά ταυτόχρονα και σε ραγδαία μείωση της βιωσιμότητας των ελληνικών ξενοδοχειακών επιχειρήσεων.

Κακές υπηρεσίες

Οι εκπρόσωποι των ξενοδόχων θεωρούν ότι οι τιμές είναι κάτι σχετικό και συνδέονται πάντα με την ποιότητα των προσφερομένων υπηρεσιών. Συνεπώς, η απλή αναφορά σε χαμηλές τιμές δε προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό, απλά δημιουργεί εντυπώσεις. Η τιμολόγηση κατά τον Σύνδεσμο δεν γίνεται με βάση την εθνικότητα των πελατών. Οι προσφερόμενες τιμές διαφέρουν λόγω όγκου πωλήσεων, χρονική στιγμή πραγματοποίησης της κράτησης, τρόπο και χρόνο πληρωμής και όλων αυτών υπερισχύει ο νόμος της προφοράς και της ζήτησης. Στο πλαίσιο αυτό προειδοποιούν ότι η μείωση των τιμών έχει ένα όριο κάτω από το οποίο, αφ’ ενός μεν, δεν έχει νόημα η επιχειρηματική δραστηριότητα, αφ’ ετέρου δε, μειώνεται επικίνδυνα η ποιότητα. Oταν μειώνονται οι τιμές, η πρώτη προσπάθεια μείωσης του κόστους γίνεται με μείωση προσωπικού, που επιφέρει κακές υπηρεσίες και αύξηση της ανεργίας. Η εκτεταμένη έρευνα, η συλλογή πληροφοριών και οι έγκαιρες κρατήσεις εξασφαλίζουν καλές τιμές, σύμφωνα με τον ΣΕΤΕ στους καταναλωτές.

Μεγάλη επιλογή

Στην Ελλάδα υπάρχουν περί τις 10.000 ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών και σε πολλά επίπεδα τιμών και 40.000 επιχειρήσεις ενοικιαζομένων δωματίων και διαμερισμάτων. Aρα, συμπεραίνει ότι υπάρχει πολύ μεγάλη επιλογή λόγω αριθμού και διασποράς των επιχειρήσεων και είναι αδύνατη η λειτουργία τύπου καρτέλ για συμφωνία τιμών. Bέβαια, θεωρεί ότι σε ένα τόσο μεγάλο τομέα όπως ο τουριστικός, με τόσο πολλές επιχειρήσεις, αναπόφευκτα θα υπάρχουν και οι κακοί επαγγελματίες, οι «της αρπαχτής». Αυτοί κάνουν κακό στους υπόλοιπους και προτείνει με τη βοήθεια των καταναλωτών και των ενώσεων αυτών, καθώς και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, να καταγγελθούν και να απομονωθούν.

Να σημειωθεί ότι οι ανταγωνιστές του ελληνικού τουρισμού και κυρίως αυτοί εκτός της Ευρωζώνης διαθέτουν πλεονεκτήματα, όπως έλεγχο συναλλαγματικών ισοτιμιών και χαμηλότερο λειτουργικό κόστος, με κυριότερο το εργατικό. Δεν έχουν περιορισμούς για διάφορους τρόπους επιδότησης tour operators και δεν έχουν ανάγκη χορήγησης visa Schengen.

Του Σταθη Κουσουνη

Πηγή Καθημερινή

26.6.2010 

(*Bruegel - The Peasant Dance, 1568, Oil on oak panel, 114 x 164 cm; Kunsthistorisches Museum Wien, Vienna) 

www.arthrosyllektis.blogspot.com

Δύσκολο καλοκαίρι για τον Τουρισμό

Δυσοίωνες είναι οι προοπτικές του ελληνικού τουρισμού για το 2010, το οποίο εκτιμάται ότι θα είναι το ίδιο ή και περισσότερο δύσκολο με το 2009, καθώς είναι βέβαιο ότι δεν θα καλυφθούν οι ζημιές του. Σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Τουριστικών Ερευνών και Προβλέψεων (ΙΤΕΠ) τα πρώτα αρνητικά μηνύματα έρχονται από τις μειώσεις των προκρατήσεων στις παραδοσιακές αγορές, με τη Γερμανία να αγγίζει το-10% κυρίως λόγω της άσχημης εικόνας που παρουσιάζουν τα ξένα ΜΜΕ για την Ελλάδα (ταραχές, δεινή οικονομική κατάσταση κτλ.), ενώ η μείωση από τη Βρετανία φθάνει σε 7%.

Τεράστιες απώλειες εσόδων στον κλάδο

Θετικά, αντίθετα, κινούνται οι αγορές της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ανατολικής Ευρώπης (Ρωσία, Ουκρανία κτλ.).

Η αύξηση στις κρατήσεις από τη Ρωσία ανέρχεται σε 20%, όμως τα απόλυτα μεγέθη δεν θα καλύψουν τη μείωση από τις παραδοσιακές αγορές, ενώ και οι αυξημένες κρατήσεις της «τελευταίας στιγμής» δεν θα μπορέσουν να ισοσταθμίσουν τις τεράστιες απώλειες εσόδων στον κλάδο.

Απώλειες αναμένεται να υπάρξουν και στον εσωτερικό τουρισμό, καθώς οι Ελληνες αναμένεται να στραφούν εφέτος σε προορισμούς όπου θα μπορέσουν να φιλοξενηθούν από συγγενείς και φίλους για να περιορίσουν το κόστος των διακοπών τους, ενώ θα κάνουν τις κρατήσεις τους την τελευταία στιγμή για να τύχουν καλύτερων τιμών. Το 2009, με βάση τα στοιχεία που παραθέτει το Ινστιτούτο Τουριστικών Ερευνών και Προβλέψεων, οι αφίξεις αλλοδαπών τουριστών διαμορφώθηκαν σε 14.704.479 τουρίστες, με μείωση 12,2% (1.792.521 λιγότεροι επισκέπτες), ενώ το τουριστικό προϊόν μειώθηκε κατά 10% (1,61 δισ. ευρώ) σε 16,18 δισ. ευρώ, και κα τά 47.774 μειώθηκαν οι θέσεις απασχόλησης (-10%).

Τα χαρακτηριστικά της νέας κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στον τουρισμό, τόσο σε παγκόσμιο όσο και σε τοπικό επίπεδο, από πλευράς επιχειρήσεων περιλαμβάνουν χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, μειωμένες πωλήσεις και πληρότητες που δημιουργούν πρόβλημα ρευστότητας, δυσκολία πρόσβασης σε τραπεζικό δανεισμό, αύξηση των πωλήσεων μέσω Διαδικτύου, αποτυχία των προϊόντων χαμηλής ποιότητας και πιέσεις για μείωση τιμών.

Κυνηγούν τις ευκαιρίες οι καταναλωτές

Από την πλευρά τους οι καταναλωτές κάνουν περικοπές στις δευτερεύουσες διακοπές, κυνηγούν ευκαιρίες και προσφορές, καθυστερούν να κλείσουν, κάνουν ταξίδια σύντομης διάρκειας σε μικρή απόσταση από τον τόπο κατοικίας και μειώνουν το κόστος του ταξιδιού και της τουριστικής δαπάνης.

Προτιμούν επίσης αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους, προορισμούς με ευνοϊκή συναλλαγματική ισοτιμία και στρέφονται στον εσωτερικό τουρισμό.

Στις δυσμενείς συνθήκες που θα επικρατήσουν το 2010 κρίνεται απαραίτητο να εξασφαλιστεί από το κράτος η αντιστροφή του οικονομικού κλίματος ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες ανάκαμψης του τουρισμού, αλλά και η ανάληψη πρωτοβουλιών στις οποίες περιλαμβάνονται η άρση εμποδίων που λειτουργούν ως αντικίνητρα (καμποτάζ, υψηλά λιμενικά τέλη, γραφειοκρατία, βίζα), η μείωση του συντελεστή ΦΠΑ από 10% σε 7% ή ακόμη και σε 5%, η ενίσχυση της ρευστότητας των τουριστικών επιχειρήσεων, η προστασία της απασχόλησης και η αλλαγή της πολιτικής επενδυτικών κινήτρων.

Πηγή Το Βήμα

27.4.2010

Από την Πόλη έρχομαι...(Περί Τουρισμού)

«Apo ellada eiste? Edo, edo elate. Kernaw tsai, kafe. Exo original maimou» … Ο Τούρκος έμπορος που μας έκανε να χαμογελάσουμε στο μεγάλο παζάρι της Πόλης με τις «επώνυμες» τσάντες του -μιλάμε όντως για ορίτζιναλ μαιμούδες- δεν είναι το μόνο που θα θυμάμαι από το τριήμερο που περάσαμε με τη γυναίκα μου στην Κωνσταντινούπολη. Είχαμε χρόνια να επισκεφθούμε την Τουρκία, και αν κάτι συνειδητοποιήσαμε είναι το πόσο στρεβλή εικόνα έχουμε πλέον στην Ελλάδα γι’ αυτό που ευρύτερα ονομάζεται παροχή υπηρεσιών.

Από πού να ξεκινήσω; Από τον ταξιτζή που μόλις κατάλαβε ότι ήμασταν Ελληνες μας έβαλε cd με ελληνική μουσική; Από τον ιδιοκτήτη του δωματίου που νοικιάσαμε και έμεινε μαζί μας μία ώρα, προτείνοντάς μας πού και πώς να αξιοποιήσουμε καλύτερα τον χρόνο μας; Από τον ξεναγό στην Αγιά Σοφιά που μας οδήγησε και στην αγορά (χωρίς επιπλέον αμοιβή), εφιστώντας μας την προσοχή τι να αποφύγουμε; ΄Η από τους απλούς πολίτες που, βλέποντάς μας με τον χάρτη, προσπαθούσαν να μας βοηθήσουν χωρίς καν να ξέρουν αγγλικά;

Το τριήμερο στην Πόλη ήταν αποκαλυπτικό. Οι Τούρκοι γνωρίζουν άριστα τι σημαίνει «παρέχω υπηρεσίες», είτε εργάζονται σε ακριβά εστιατόρια είτε σε συνοικιακά μικρομάγαζα. Σε εντυπωσιάζουν με την ακάματη εργατικότητά τους και δεν χάνουν ποτέ το χαμόγελο και την ευγένειά τους. Οι δε έμποροι έχουν δαιμόνια εφευρετικότητα για να μπεις στο μαγαζί τους και όταν το πετύχουν σε κάνουν να αισθάνεσαι «αφέντης» τους χωρίς να γίνονται δουλικοί. «Προφανώς περισσότερο εγώ θέλω να πουλήσω από ό, τι εσείς να αγοράσετε» μας είπε ένας, όταν έκρινε ότι θίγουμε πλέον την αξιοπρέπειά του με το εξαντλητικό παζάρι που μας είχαν πει να κάνουμε σε κάθε μας συναλλαγή.

Προσπαθώντας να κρύψω την έκπληξη, αλλά και την αμηχανία μου έναντι ενός μαγαζάτορα που μας κατέβαζε αγόγγυστα δεκάδες χαλιά και κιλίμια (ενώ εμείς δεν θέλαμε να αγοράσουμε), θυμήθηκα τι μου είχε συμβεί τρεις μέρες πριν σε κατάστημα της Κλαυθμώνος. Ενδιαφερόμουν να αγοράσω μια μικρή τηλεόραση και όταν ζήτησα από τον μοναδικό υπάλληλο να μου πει «γιατί η εικόνα ενός μοντέλου δεν φαίνεται τόσο καλή», μου απάντησε με δυσπερίγραπτη βαριεστημάρα ότι «από μακριά όλες οι τηλεοράσεις είναι ίδιες»! Μόνο χάρη δεν μου είπε ότι μου έκανε επειδή του ζήτησα να με εξυπηρετήσει στο μαγαζί του...

Το τριήμερο στην Πόλη μάς θύμισε μια Ελλάδα που έχει από πολλά χρόνια χαθεί στη χοάνη του εύκολου κέρδους με τον ελάσσονα κόπο. Καλοπεράσαμε με τις επιδοτήσεις και τα δανεικά και πιστέψαμε ότι ανακαλύψαμε τον μήνα που θρέφει τους έντεκα. Δεν ξέρω αν η κρίση είναι ευκαιρία, αλλά είναι βέβαιο ότι θα μας προσγειώσει επιτέλους στην πραγματικότητα.

Tου Κωνσταντινου Ζουλα / zoulas@kathimerini. gr


Πηγή Καθημερινή
1.4.2010

Βάθεια, ένα ανοιχτό μουσείο....

Το πολυφωτογραφημένο χωριό της Μάνης, με τις περίφημες πυργογειτονιές

Η Βάθεια είναι μάλλον το πιο πολυφωτογραφημένο χωριό της Μάνης, και όχι άδικα. Ο οικισμός πήρε τη σημερινή του μορφή μετά τον 18ο αιώνα και και ήταν «στις δόξες του» το 19ο αιώνα με 300 κατοίκους, οι οποίοι είχαν ασχολούνταν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία, το κυνήγι και ...βεβαίως την πειρατεία! Η τελευταία ήταν επικερδής ως τα τέλη του 19ου αιώνα, μετά όμως η δράση των πειρατών μειώθηκε κι έτσι ξεκίνησαν την καλλιέργεια της ελιάς και στη Βάθεια λειτούργησαν τέσσερα ελαιοτριβεία.

Αστυφιλία

Από το 1900 όμως και μετά το χωριό άρχισε να ρημάζει με την φυγή των κατοίκων προς τις μεγάλες πόλεις και τη μετανάστευση. Το 1980 είχε σχεδόν ερημωθεί. Είχαν απομείνει ελάχιστοι κάτοικοι (11 συνολικά), κυρίως ηλικιωμένες γυναίκες. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή εμφανίστηκε για πρώτη φορά η ΔΕΗ στη Βάθεια και ως «από μηχανής Θεός» ο ΕΟΤ με μια σπάνια εκδήλωση κρατικής εποικοδομητικής πρωτοβουλίας και παρέμβασης. Αναστύλωσε και αναπαλαίωσε τα παλαιά πυργόσπιτα με ευλάβεια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνον η Μάνη να γίνει τουριστικός προορισμός, αλλά να γίνει και ευρύτερα γνωστή.

Οπως γράφει ο κ Κων. Κατσιγιάννης πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ και τέως γενικός διευθυντής ΕΟΤ: «Ουσιαστική παρέμβαση του ΕΟΤ που αποτέλεσε πρακτικά και την πρώτη σύνδεση της τουριστικής ανάπτυξης με την αρχιτεκτονική κληρονομιά έγινε αργότερα, κατά την περίοδο 1975-1985, με τη μελέτη και τη μετατροπή ιδιωτικών παραδοσιακών κτισμάτων σε τουριστικά καταλύματα, σε αριθμό παραδοσιακών οικισμών της χώρας (Βάθεια-Αρεόπολη Λακωνίας, Μεστά και Ψαρά Χίου, Οία Κυκλάδων, Βυζίτσα και Μηλιές Μαγνησίας, Κορυσχάδες Ευρυτανίας, Πάπιγγο Ιωαννίνων) με την κατασκευή άνω των 100 ξενώνων. Η πολιτεία ενθαρρύνει ανάλογες δράσεις, αφού προβλέπεται η επιδότηση για τη μετατροπή υπαρχόντων παραδοσιακών κτισμάτων σε τουριστικά καταλύματα, με ποσοστό 40% της συνολικής δαπάνης, σύμφωνα με τις διατάξεις του αναπτυξιακού νόμου». Ετσι, η Βάθεια ζωντάνεψε κτιριακά και χρησιμοποιήθηκε σαν πρότυπο. Θεωρείται ο «Παρθενώνας» της μανιάτικης αρχιτεκτονικής, ενώ από ορισμένους αποκαλείται «Νέα Υόρκη της Μάνης», επειδή όλα τα κτίσματα είναι πύργοι διώροφοι, τριώροφοι και τετραώροφοι, πάνω στον λόφο με θέα προς τη θάλασσα.

Πυργόσπιτα

Σήμερα, η Βάθεια αποτελεί ένα ανοιχτό μουσείο με τις πυργογειτονιές των τεσσάρων οικογενειών: των Καλλιδωνιάνων, των Καραμπατιάνων, τις 40 πυργοκατοικίες της μεγαλογενιάς των Μιχαλακιάνων, τις πυργοκατοικίες του Δρακουλαράκου και του Εξαρχάκου που είναι κι αυτοί Μιχαλακιάνοι, ενώ στην πλαγιά του χωριού βρίσκεται το πυργόσπιτο των Λαγουδιάνων με σπίτια, στέρνες, αλώνια και κοιμητήρι. Βέβαια, δεν μπορείτε να μπείτε μέσα. Οταν ο ΕΟΤ αναπαλαίωσε τα πυργόσπιτα δεν τα απαλλοτρίωσε. Εκανε μια σύμβαση με τους κληρονόμους των πυργόσπιτων που δεν ανανέωσε μετά το τέλος της.

Ο εξαίρετος οδηγός της Μάνης που κρατάω στα χέρια μου γραμμένος από τον κ. Γ. Βενιζελέα (Εκδόσεις Αδούλωτη Μάνη) με πληροφορεί πως στη Βάθεια υπάρχουν έξι ξενώνες με δυνατότητα διαμονής 32 ατόμων. Εγώ στην επίσκεψή μου πριν από δύο εβδομάδες δεν βρήκα άνθρωπο να μιλήσω. Προφανώς λειτουργούν μόνον το καλοκαίρι.

Χρήσιμες πληροφορίες

Πώς να πάτε:

Με το πιστό σας Ι.Χ. μέσω Κορίνθου-Τριπόλεως- Γυθείου. Επίσης, έσω Καλαμάτας-Καρδαμύλης.

Πού να φάτε:

Ανοιχτά μαγαζιά θα βρείτε σίγουρα στην Αρεόπολη και στον Γερολιμένα. Και βεβαίως στο Γύθειο και την Καλαμάτα. Στην Αρεόπολη σας συνιστώ το Στέκι του Νικόλα και το Κουτούκι του Μπάρμπα Πέτρου.

Πού να μείνετε:

Αν δεν βρείτε κάτι ανοιχτό στη Βάθεια τότε να πάτε στην Αρεόπολη και το Οίτυλο που είναι σε απόσταση βολής. «Κάστρο Μαΐνη», Αρεόπολη, τηλ. 27330 - 51238. Ξενοδοχείο «ΤΡΑΠΕΛΑ», Αρεόπολη, τηλ. 27330 - 52690 & 27330 - 51370. «Selana Studios», Οίτυλο Λακωνίας, τηλ. 27330 53699 & 6977218328.

Του Ντινου Κιουση
 
Πηγή Καθημερινή
13.2.2010

«Προτεραιότητα η οικονομία»

Επιφυλακτικοί μεν αλλά όχι απαραιτήτως αρνητικοί όσον αφορά την ανακοινωθείσα συγχώνευση των υπουργείων Πολιτισμού και Τουριστικής Ανάπτυξης σε υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού εμφανίζονται οι εκπρόσωποι των τουριστικών φορέων.

«Ο πολιτισμός πρέπει να είναι διάχυτος σε όλους τους κλάδους,τις δραστηριότητες και την κοινωνική ζωή, και όχι αποκλειστικά στον τουρισμό» δηλώνει μιλώντας στο «Βήμα» ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων κ. Ν. Αγγελόπουλος. «Τα κριτήρια επιλογής των τουριστών» συμπληρώνει «έχουν διαφορετικές προτεραιότητες.Αυτοί που έρχονται αυστηρά για τον πολιτισμό στη χώρα αποτελούν μειοψηφία. Πρέπει πάντα να συνδέουμε τη χώρα και με το σκέλος του πολιτισμού, ωστόσο ο τομέας του τουρισμού είναι ο σπουδαιότερος τομέας της ελληνικής οικονομίας. Εκεί πρέπει να δοθεί το βάρος.Ο τουρισμός πρέπει να διατηρήσει απόλυτα τον χαρακτήρα του ως κλάδος της οικονομίας και τη σύνδεσή του με τα οικονομικά υπουργεία καθώς και μεταφορών και περιβάλλοντος».

«Παρ΄ ότι θεωρούμε τον τουρισμό έναν από τους πιο δυναμικούς, παραγωγικούς και συναλλαγματοφόρους κλάδους της οικονομίας» σημειώνει ο πρόεδρος του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου Ελλάδος κ. Γ. Φωκάς, «δεν είμαστε κατ΄ ουσίαν αντίθετοι στην ενοποίηση των δύο παλαιότερων υπουργείων. Στο παρελθόν η αντιμετώπιση του τουρισμού από την πολιτεία ήταν αναντίστοιχη των οικονομικών αποτελεσμάτων και το υπουργείο Τουρισμού ήταν από τα τελευταία τη τάξει υπουργεία. Η συνένωση θα δημιουργήσει ένα πολύ σημαντικό υπουργείο που θα στηρίξει και τους δύο τομείς. Ελπίζουμε σε ένα υπουργείο όπου δεν θα εναλλάσσονται συνεχώς οι υπουργοί και οι αρμοδιότητες και θα προωθηθούν δυναμικά επιτέλους τα μέτρα για τον κλάδο και σε μια ηγεσία που θα είναι ανοιχτή σε έναν διαρκή διάλογο με τους τουριστικούς φορείς».

«Κατ΄ αρχήν ο πολιτισμός είναι σε συνάφεια με τον τουρισμό» δηλώνει ο πρόεδρος της Ενωσης Ξενοδόχων Αθηνών- Αττικής κ. Ι. Ρέτσος. «Είμαι θετικός αν η συγχώνευση αυτή σημαίνει την ισχυροποίηση του υπουργείου Τουρισμού.Παραμένω σκεπτικός όμως στη δημιουργία ενός υφυπουργείου Τουρισμού».

Της ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΟΥΤΕΤΣΗ

Πηγή Το Βήμα
7.10.09

Ερωτήματα για τον γάμο πολιτισμού - τουρισμού

Δύο ξένοι κάτω από την ίδια στέγη; Με επιφυλακτικότητα και σκεπτικισμό δέχθηκαν χθες στο υπουργείο Πολιτισμού την είδηση της συνύπαρξής του με τον τουρισμό για λόγους που συχνά έχουν αναφερθεί και στο παρελθόν: Κίνδυνοι για τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία, εμπορευματοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Υποχρεούμενοι όμως να αποδεχθούν το γεγονός, κάποιοι αναζήτησαν και τα οφέλη που μπορεί να υπάρξουν από αυτόν τον «γάμο», ενώ η πλέον ενδιαφέρουσα άποψη είναι αυτή που ακούστηκε από έναν παλαιό και πολύ γνωστό αρχαιολόγο: «Είναι ένα απαραίτητο πείραμα, κάτι που θα έπρεπε να έχει γίνει, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν εγκυμονεί κινδύνους» έλεγε χθες. «Πώς είναι δυνατόν να παντρευτούν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που συνδέονται με τον τουρισμό- ξενοδοχεία, τουριστικοί πράκτορες κτλ. - με την προστασία των αρχαίων;» είναι ένα από τα ερωτήματα που τίθενται. Ο φόβος είναι δηλαδή ότι σε ένα πλάνο ανάπτυξης του τουρισμού, που συνεισφέρει τα μάλα στην ελληνική οικονομία, η πολιτιστική κληρονομιά θα βρεθεί σε υποδεέστερη θέση (π.χ., μπορεί να δοθεί άδεια για ένα τεράστιο ξενοδοχειακό συγκρότημα δίπλα σε αρχαιολογικό χώρο, κάτι που ήδη έχει συμβεί πάντως, παρά τις διαμαρτυρίες των αρχαιολόγων). Γεγονός είναι ότι η ίδια συνθήκη που ωφελεί τον πολιτισμό μπορεί να γυρίζει εναντίον του. Ο πολιτισμός μπορεί να αυξήσει τον τουρισμό δίνοντας έσοδα τα οποία κατανέμονται και στους δύο τομείς, όμως η υπερεκμετάλλευσή του μπορεί να τον καταστρέψει. Η άποψη λοιπόν ότι ο τουρισμός στηρίζεται σε μια κακώς νοούμενη ανάπτυξη εις βάρος του πολιτισμού και του περιβάλλοντος μένει να διαψευσθεί. Σήμερα δύο τάσεις επικρατούν στο ΥΠΠΟ, όπου η Αρχαιολογική Υπηρεσία καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος. Είναι η παλαιά νοοτροπία της επιστημονικής καθαρά προσέγγισης της Αρχαιολογίας και κατ΄ επέκτασιν η αποστειρωμένη αντιμετώπιση των μνημείων αφενός, αφετέρου η περισσότερο απελευθερωμένη θέση, που αποδέχεται τη συμμετοχή του κοινού, την προβολή των μνημείων για την ανάδειξή τους, τη διαχείριση υπό κάποια έννοια της πολιτιστικής κληρονομιάς, προς όφελός της φυσικά. Μάνατζμεντ για τον πολιτισμό; Στην οδό Μπουμπουλίνας μπορεί οι περισσότεροι να φρίττουν ακούγοντας τη λέξη, κάποιοι όμως θεωρούν ότι όλα εξαρτώνται από τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει.

«Το ιδανικό θα ήταν να υπάρξει μια ειρηνική συνύπαρξη επ΄ ωφελεία των αρχαίων. Η πανωλεθρία θα ερχόταν αν ο τουρισμός απορροφούσε τον πολιτισμό» έλεγε στέλεχος της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, ενώ άλλος θυμήθηκε την εποχήπρο δικτατορίας- όπου ο τουρισμός ενίσχυε οικονομικά τον πολιτισμό, καθώς μάλιστα συνυπήρχαν στο ίδιο υπουργείο.

Πηγη Το Βήμα
7.10.09

«Οποιος μιλάει αγγλικά θέλει να σε ξεγελάσει» (Τουρισμός και υπηρεσίες)

«Η φέτα είναι σαν ασβέστης με αλάτι. Πραγματικά την τρώτε, ή τη φτιάχνετε μόνο για τους τουρίστες;». Αυτή είναι η ερώτηση της Σάμιαν απ’ την Ταϊλάνδη.

«Υπάρχει κάποιο κόλπο για να κάνεις το ταξί να σταματήσει; Αν σηκώσεις το χέρι σου δεν σταματάει κανένα, ούτε τα άδεια». Αυτή είναι η ερώτηση του Μάικλ απ’ το Νιου Τζέρσεϊ.

«Οι Ελληνες κάνετε παζάρι στον λογαριασμό στα εστιατόρια; Γιατί αν δεν κάνετε, είναι τόσο ακριβά που είναι απίστευτο». Αυτή είναι η ερώτηση της Αν απ’ την Αγγλία.

Είναι δύσκολο να κάνεις ρεπορτάζ με τους τουρίστες στην Αθήνα. Κυρίως γιατί πριν προλάβεις να ρωτήσεις οτιδήποτε, πρέπει πρώτα να απαντήσεις σε όλες αυτές τις ερωτήσεις που σε κάνουν να νιώθεις σαν εκπρόσωπος ιθαγενών. Το χειρότερο είναι πως οι τουρίστες – η Αν, η Σάμιαν, ο Μάικλ και οι υπόλοιποι που τριγυρνούν στην πόλη τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, δεν θέλουν καθόλου να σε προσβάλλουν. Θέλουν μόνο μια λογική απάντηση για όλα τα παράλογα που τους συνέβησαν.

Η Σάμιαν έφαγε φέτα στην Πλάκα. Προφανώς πεπαλαιωμένη, αν κρίνω απ’ τη μυρωδιά ασβέστη και τη γλοιώδη υφή που περιγράφει. Η Αν πλήρωσε 112 ευρώ σ’ ένα ταβερνείο στου Ψυρρή για να της σερβίρουν «κεφτεδάκια της μαμάς» και «μπαρμπούνι με αμπελόφυλλα».

Κι ο Μάικλ έψαχνε τρία τέταρτα για ταξί στο Σύνταγμα μπροστά στη Βουλή. «Κάποιοι φρέναραν στιγμιαία», λέει, «αλλά μόλις πήγαινα να ανοίξω την πόρτα γκάζωναν κι έφευγαν». Μάλλον γιατί ο Μάικλ δεν μπορούσε να προφέρει το «Λυκαβηττός!», κι οι ταξιτζήδες δεν είχαν καμία όρεξη να τους παρασύρει σε κάποια μακρινή, ασύμφορη κούρσα.

Στην Ακρόπολη, στο Σύνταγμα και στο Θησείο διαπιστώνω πως ασχέτως εθνικότητας και ηλικίας, φύλου ή κοινωνικής τάξης, κάθε τουρίστας έχει να μου διηγηθεί κι από μια μικρή τραγωδία που του συνέβη στην Αθήνα. Κι όχι μόνο σ’ αυτήν – διότι πώς να κόψεις τη διήγηση όταν σου λένε για το αεροδρόμιο της Μυκόνου στο οποίο οι τουαλέτες ήταν χαλασμένες, με αποτέλεσμα οι επιβάτες να ψάχνουν για δεντράκια στη γύρω περιοχή; Ή για το αεροδρόμιο της Σαντορίνης που στοιβάζονται κατά δεκάδες Γιαπωνέζοι, Κινέζοι και λοιπές φυλές, και μέχρι να έρθει το αεροπλάνο η μόνη λύση είναι να κάτσεις πάνω στη βαλίτσα σου γιατί πουθενά αλλού δεν χωράς;

Την καλύτερη ιστορία απ’ όλους, την έχει ο Μάικλ. Μου δείχνει τα σανδάλια του. «Ξέρεις πόσο τα πλήρωσα;», μου κάνει. Είναι απ’ αυτά που πουλούν στο Μοναστηράκι, με τις δερμάτινες σόλες. «Είκοσι ευρώ;», λέω. «Τριακόσια πενήντα πέντε ευρώ!», κάνει εκείνος. Πριν από τρεις μέρες, τα αγόρασε 15 ευρώ κάπου στην Αδριανού. Την επομένη μπήκε στο μετρό, κι όπως στεκόταν ένιωσε το λουράκι του ενός σανδαλιού λυμένο. «Εσκυψα να το δέσω, σηκώθηκα, και εκείνη την ώρα είδα έναν τύπο που να φεύγει βιαστικά από δίπλα μου. Προφανώς όπως έσκυψα κι άνοιξε η πίσω τσέπη του παντελονιού μου, αυτός ήταν που τράβηξε από μέσα τα 340 ευρώ μου. Κι αυτός πρέπει να ήταν που έλυσε και το λουράκι του παπουτσιού για να με κάνει να σκύψω. Αλλά βέβαια, στα 20 δευτερόλεπτα που μου πήρε να τα καταλάβω όλ’ αυτά, οι πόρτες του τρένου είχαν κλείσει κι ο τύπος είχε εξαφανιστεί».

Είναι ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς πως όλοι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σ’ αυτό το ρεπορτάζ, όταν ήρθαν στην Αθήνα είχαν την καλύτερη γνώμη για την πόλη. Αν εξαιρέσουμε το Ντον, τον νεαρό Αμερικανό που βρήκε την Ιθάκη του στην παραλιακή και τον 67χρονο Χάιντζ απ’ το Αμβούργο, που είναι αρχαιολόγος κι ακόμα δεν μπορεί να ξεκολλήσει απ’ το μυαλό του τις εικόνες του Παρθενώνα, όλοι οι υπόλοιποι θα φύγουν με τις χειρότερες εντυπώσεις.

Στο Κολωνάκι

Οπως το γκρουπ των Ταϊλανδών που συναντώ στην Ερμού. «Ο ένας σου λέει για “όμορφα κορίτσια σε καλή τιμή”, ο άλλος θέλει να σε τραβολογήσει σ’ ένα καταγώγιο, ο τρίτος βγάζει κάτι ρολόγια απ’ την τσέπη και προσπαθεί να στα πουλήσει…». Ο νεαρός Ταϊλανδός κουνάει το κεφάλι. «Εχω την εντύπωση», λέει, «πως όποιος μιλάει Αγγλικά στο Σύνταγμα, τα έχει μάθει για να σε ξεγελάσει!». Μου περιγράφει πως το προηγούμενο βράδυ τον τράβαγαν απ’ το μανίκι στην Πλάκα να κάτσει σ’ ένα εστιατόριο που δεν ήθελε. Η γιαγιά δίπλα του λέει πως «αυτό δεν είναι τίποτα!». Εκείνη όταν πρωτοβγήκε απ’ το ξενοδοχείο της σκόνταψε σ’ ένα ναρκομανή που είχε πέσει μπρος στην είσοδο! Στο «μα, πού μένετε;» απαντά ξέπνοα «Omonia square…». Κι ένα νεαρό κορίτσι με ρωτά αν έχω ψωνίσει ποτέ στο Κολωνάκι. Την κοιτάζω απορηματικά - «τι εννοείς;». Μου λέει πως αυτή προσπάθησε, αλλά δεν τα κατάφερε. «Πήγα να πάρω ένα μαγιό», λέει. «Το κατάλαβα απ’ την αρχή πως η πωλήτρια κάτι κακό σκεφτόταν για μένα. Αλλά είπα πως είναι η φαντασία μου. Διάλεξα δύο σχέδια και τη ρώτησα αν μπορώ να τα δοκιμάσω.

Ξέρεις τι μου απάντησε; “Συγγνώμη κορίτσι μου, αλλά νομίζω πως αυτά τα μαγιό είναι πιο ακριβά απ’ αυτό που αντέχεις να πληρώσεις!”.

Αφησα τα μαγιό κι έφυγα. Δεν νομίζω να έχω ξαναντραπεί άλλη φορά τόσο πολύ στη ζωή μου».

Της Μαριλης Mαργωμενου

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

22.8.09

Ενας πρώην παράδεισος (η "ανάπτυξη" στον τουρισμό)

Hταν ένα ήσυχο παραθαλάσσιο χωριό κάπου στη βόρεια Κρήτη. Κατοικούσαν δεν κατοικούσαν μια εκατοντάδα άνθρωποι. Τα μαγαζιά για τους επισκέπτες τρία. Ενας φούρνος που έφτιαχνε το πιο νόστιμο ψωμί που υπάρχει -προμήθευε όλη την περιοχή-, ένα μικρό μπακάλικο και μια ταβέρνα κυριολεκτικά πάνω στο κύμα, κατά παράβαση των νόμων, αλλά προς τέρψιν των τυχερών.

Δύο ποτάμια αριστερά και δεξιά καθόριζαν τα όρια του οικισμού και πρόσφεραν στον τόπο ένα διαφορετικό χρώμα. Η παραλία; Απίστευτη, τεράστια, με χρυσή άμμο και ανισόπεδο ανάγλυφο από τους αμμόλοφους. Η θάλασσα; Διάφανη, πρασινο-μπλε.

Και ύστερα ήρθε αυτό που στην περιοχή ονομάζουν «ανάπτυξη»...

Οι κτηνοτρόφοι κάτοικοι του χωριού ανακάλυψαν ότι ο τουρισμός αποδίδει. Ετσι, σε κάθε γωνιά ξεφύτρωσε και ένα ροζ κτίριο, εξαιρετικής αρχιτεκτονικής σύλληψης, τύπου πολυκατοικίας, με πολλά κολονάκια, αυτά που έλκουν την καταγωγή τους από την αρχαία Ελλάδα και την εφαρμογή τους από τη νεοελληνική κακογουστιά. Φυσικά, η νομοθεσία που αφορούσε τους όρους δόμησης, στο ύψος των ανεγειρόμενων κτιρίων και στην απόστασή τους από τη θάλασσα έγιναν ψηλά γράμματα που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει και ακόμα περισσότερο να τηρήσει με την ευγενική βοήθεια της τοπικής αρχής. Για σχέδιο πόλης ούτε κουβέντα, με αποτέλεσμα συχνά να ξεπηδά ένα οίκημα στη μέση του δρόμου ή πολλοί δρόμοι να καταλήγουν στο πουθενά. Σε κάθε γωνία ένα σούπερ μάρκετ με τα πράγματα φύρδην- μίγδην στα ράφια, η πλαστική παντόφλα δίπλα στα πεπόνια και τα παραδοσιακά κρητικά προϊόντα να λιάζονται ξαπλωμένα στα πλουμιστά στρώματα θαλάσσης. Το σκηνικό συμπληρώθηκε από δεκάδες ταβέρνες, την παραλία που συρρικνώθηκε, αφού οι οικοδομικές εργασίες απαιτούσαν μεγάλες ποσότητες άμμου και τη θάλασσα που απέκτησε κιτρινοπράσινο χρώμα.

Το άλλοτε ιδανικό χωριό μεταμορφώθηκε σε ένα συνοθύλευμα από μπετό και κακογουστιά. Δεν είναι μόνο που καταστράφηκε ένας τόπος. Είναι που σύντομα οι κάτοικοι θα καταλήξουν πιο φτωχοί απ’ ό,τι ήταν. Γιατί, βέβαια, κανείς δεν θέλει να επισκεφτεί έναν πρώην παράδεισο.

Tης Τανιας Γεωργιοπουλου

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

22.8.09

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ.....

"Μένουμε Ελλάδα" αλλά πως?

Η κυρία Ειρήνη Παρίση, από την Αθήνα, γράφει σε επιστολή της στην εφμ Το Βήμα:

Βλέποντας χθες το σποτάκι στην τηλεόραση που προβάλλει την ελληνική φιλοξενία και τον τουρισμό και ακούγοντας τη φράση «ποτέ δεν θα ξεχάσουμε τη φιλοξενία της κυρίας Σοφίας» αμέσως σκέφτηκα τη δική μας κυρία Σοφία από τη Χαλκιδική.

Την ευγενέστατη κυρία Σοφία όταν τον Μάιο κάναμε τηλεφωνική κράτηση για τα δωμάτια που νοικιάζει στην ακτή Κωβιού στη Σιθωνία για τις καλοκαιρινές μας διακοπές. Τη γεμάτη διαβεβαιώσεις για την ποιότητα των δωματίων, την καταλληλότητά τους για την τετραμελή μας οικογένεια (με παιδιά ηλικίας τριών και ενός έτους). Δωμάτια ευρύχωρα με πλήρως εξοπλισμένη κουζίνα, με καθημερινή καθαριότητα, κατάλληλα για οικογένειες.

Οταν, τέλος Ιουλίου, φτάσαμε στο συγκεκριμένο κατάλυμα, σοκαριστήκαμε. Από το μέγεθος του δωματίου (το παρκοκρέβατο του μωρού δεν πολυχωρούσε), την ύπαρξη σκαλιών μέσα στο δωμάτιο (παρά τις αντίθετες τηλεφωνικές διαβεβαιώσεις) αλλά κυρίως από το γεγονός ότι το δωμάτιο δεν πληρούσε κανέναν βασικό κανόνα υγιεινής και ασφάλειας! Φουρνάκι κουζίνας σκουριασμένο, τοποθετημένο πάνω σε ένα τραπεζάκι του οποίου τα πόδια στηρίζονταν σε τέσσερις αυτοσχέδιες κολονίτσες από τούβλα τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο. Νεροχύτης με ανάποδη κλίση και σε κακή κατάσταση. Μπάνιο δίπλα στην κουζίνα με πόρτα που δεν κλείνει (στυλ φυσαρμόνικα με κενό από κάτω) και μέσα στο μπάνιο ένα σιφόνι και τα νερά όλα στο πάτωμα. Δωμάτιο που μύριζε συνέχεια άσχημα (η χλωρίνη δεν καλύπτει τα πάντα).

Το χειρότερο από όλα όμως ήταν η στάση της δικής μας κυρίας Σοφίας. Πλήρης αδιαφορία και αντιμετώπισή μας σαν να ήμασταν εμείς οι προβληματικοί και όχι τα δωμάτια. Ψέματα στο τηλέφωνο προκειμένου να γίνει η πώληση και αδιαφορία από κοντά γιατί αρχές Αυγούστου και να φύγει ο ένας πελάτης θα βρεθεί σίγουρα άλλος!

Το θέμα είναι ότι μια τέτοια εμπειρία σε επηρεάζει και σε προδιαθέτει άσχημα όχι μόνο για το συγκεκριμένο κατάλυμα αλλά για τον προορισμό γενικότερα.

Η Χαλκιδική παλιά ήταν γεμάτη από γερμανούς τουρίστες, φέτος δεν είχε σχεδόν κανέναν. Γιατί οι Γερμανοί δεν είναι κορόιδα. Διώχνουμε μόνοι μας τον τουρισμό μας και με τον τρόπο μας διώχνουμε και του Ελληνες από την Ελλάδα.

Το ερώτημα είναι γιατί ο ΕΟΤ αντί να βγάζει μηνύματα όπως το «Μένουμε Ελλάδα» δεν ασχολείται με το να δίνει άδεια σε αυτά μόνο τα καταλύματα που πληρούν κάποιες- τουλάχιστον βασικές- προϋποθέσεις.

Θα θυμόμαστε λοιπόν κι εμείς για πάντα τη «φιλοξενία» της δικής μας κυρίας Σοφίας και δεν θα ξαναπάμε στη Χαλκιδική.

ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
19.8.09

Ομπρέλες, ξαπλώστρες, οι πληγές παραλιών

Συχνά ακαλαίσθητες πλαστικές παρεμβάσεις, ο εξοπλισμός της κακώς εννοούμενης οργανωμένης παραλίας στην Ελλάδα

Η επιχείρηση «ξαπλώστρα» στις παραλίες έχει εγκαινιαστεί εδώ και πολλά χρόνια, αλλά εσχάτως έχει σχεδόν γίνει κανόνας ακόμα και σε παραλίες που μέχρι πρότινος είχαν τη φήμη «ερημικής γωνιάς». Το κράτος, από τη δεκαετία του '80, παραχωρεί στους δήμους το δικαίωμα να τοποθετούν ομπρέλες και ξαπλώστρες στις παραλίες ή να υπενοικιάζουν αυτή τη δραστηριότητα σε ιδιώτες. Με τον καιρό, η πρακτική αυτή, που αποδείχθηκε άκρως προσοδοφόρα ειδικά στις τουριστικές παραλίες, τείνει να αποκτήσει διαστάσεις επιδημίας, με τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες να καλύπτουν κάθε ελεύθερο τετραγωνικό παραλίας παρά τα όσα ορίζει η νομοθεσία. Οι τιμές ενοικίασης ξεκινούν από 3 ευρώ το σετ και φτάνουν έως και τα... 50. Η συνήθης τιμή ωστόσο είναι 10 - 15 ευρώ στις δημοφιλείς παραλίες. Στις φθηνές περιπτώσεις, οι λουόμενοι στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον με τις πλαστικές καρέκλες και τα κουβαδάκια του διπλανού στο... κεφάλι. Στις ακριβές, μπορούν να απολαύσουν σέρβις πολυτελείας. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, μία δημοτική επιτροπή εγκρίνει τις θέσεις που θα μπορούν να τοποθετηθούν ομπρέλες και στη συνέχεια πραγματοποιείται ανοικτός πλειοδοτικός διαγωνισμός. Τα έσοδα από την υπενοικίαση ποικίλλουν από δήμο σε δήμο, ανάλογα βέβαια και με την «αξία» της παραλίας που υπενοικιάζεται. Κάποιοι δήμοι, μάλιστα, στη σύμβαση που υπογράφουν βάζουν πλαφόν στην τιμή της «ξαπλώστρας». Ομως, όπως οι ίδιοι ομολογούν, το όριο δεν τηρείται. Σε αυτή την περίπτωση, μόνο έπειτα από καταγγελίες πολιτών μπορεί να παρέμβει το ΣΔΟΕ και όχι ο δήμος. Σε κάποιους δήμους πάλι τα πράγματα έχουν κυριολεκτικά ξεφύγει, καθώς οι υψηλές τιμές στην παραλία σημαίνουν και περισσότερα χρήματα για τα ταμεία τους. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι με αυτά τα χρήματα μπορούν και πληρώνουν το προσωπικό που απαιτείται για την καθαριότητα της πλαζ, για τους ναυαγοσώστες κ.ά. Από τα έσοδα της κάθε παραλίας το 20% επιστρέφει στα κρατικά ταμεία, ενώ σε κάθε παραλία επιτρέπεται η τοποθέτηση εξοπλισμού μόνο στο 50% της συνολικής έκτασης. Αν η μία παραλία βρίσκεται δίπλα στην άλλη, ο δήμος οφείλει να ξεκαθαρίσει τα όρια και να επιβάλει απόσταση περίπου 100 μέτρων της μιας «επιχείρισης» από την άλλη. Οι πολίτες τυπικά έχουν το δικαίωμα να τοποθετήσουν την πετσέτα τους ή τη δική τους ομπρέλα όπου θέλουν.

Σοβαρό ρόλο στη διαμόρφωση της «αγοράς» παίζουν οι μεγάλες τουριστικές μονάδες, τα μεγάλα εστιατόρια και τα μπαρ.

Της Εφης Xατζηιωαννιδου

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

14.8.09

================================================================

ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ - Καθημερινός «πόλεμος» στη Χαλκιδική

Γιωτα Μυρτσιωτη

Στις απέραντες ακρογιαλιές της Κασσάνδρας Χαλκιδικής οι κοινόχρηστοι χώροι για τους λουόμενους είναι είδος πολυτελείας... Ξαπλώστρες και ομπρέλες από οργανωμένα καταστήματα εστίασης, διασκέδασης και μπιτς μπαρ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια επιλογής σε τουρίστες και κατοίκους να αναζητήσουν μια θέση απέναντι από τα κρυστάλλινα νερά χωρίς συνωστισμό και ηχορύπανση. Κατειλημμένες από ξαπλώστρες και ομπρέλες είναι και παραλίες απ’ άκρη σ’ άκρη στο πρώτο «πόδι» όπου δεκάδες καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος εκμεταλλεύονται τον χώρο που δικαιούνται στην πρόσοψή τους, δηλαδή το 60%, με το παραπάνω και με χωρίς... αποζημίωση.

Στη χρήση ιδιωτών κατοχυρώνονται και ορισμένοι κοινόχρηστοι χώροι σε ειδυλλιακές παραλίες που βγαίνουν σε δημοπρασία καταβάλλοντας για την εκμετάλλευσή τους ένα ποσό το οποίο, τις περισσότερες φορές, αρνούνται στη συνέχεια να καταβάλλουν στον Δήμο. Εκτός από τις οργανωμένες παραλίες, σε ιδιωτικές μετατρέπονται ελεύθερες ακτές από τους κατοίκους οικισμών που στήνουν μονίμως τον παραλιακό τους εξοπλισμό εκεί όπου σκάει το κύμα. Ο πόλεμος της ξαπλώστρας είναι γνωστός στη Χαλκιδική. «Είμαι εναντίον της ξαπλώστρας και ταυτίζομαι απόλυτα με τους λουόμενους.

Πρέπει να υπάρχουν χώροι όσοι θέλουν να στήνουν τη δική τους ομπρέλα. Ωστόσο, η εικόνα σε πολλές παραλίες είναι απογοητευτική, καθώς οι επαγγελματίες καταλαμβάνουν όλο το χώρο κι αυτό είναι ασυνειδησία...», δηλώνει στην «Κ» ο δήμαρχος Κασσάνδρας κ. Αριστείδης Κανέλης.

«Κλέφτες και αστυνόμοι» είναι το παιχνίδι που παίζει καθημερινά ο δήμος με τους επιχειρηματίες, αφού σχεδόν κανένας δεν τηρεί τους όρους και τα όρια στις ακτές. Οι ξαπλώστρες το πρωί πολλαπλασιάζονται παρά τα πρόστιμα που επιβάλλει ο δήμος, αλλά πέντε άνδρες της δημοτικής αστυνομίας στον Δήμο Kασσάνδρας δεν επαρκούν για τους ελέγχους. Καλλιθέα, Κρυοπηγή, Αθυτος, Καλλάνδρα, Πολύχρονο, Χανιώτη, Πευκοχώρι, Ποσείδι οργανωμένες επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται ειδυλλιακές παραλίες όπου η τιμή του σετ (2 ξαπλώστρες και ομπρέλα) ξεκινάει από 5 ευρώ και φθάνει ώς τα 20 ευρώ. Οσοι χρησιμοποιούν ξαπλώστρες και ομπρέλες των μπαρ της παραλίας είναι αναγκασμένοι να παραγγείλουν από το κατάστημα καφέ αναψυκτικά, νερό. Οσο για εκείνους που αρνούνται το συνωστισμό και την εκμετάλλευση, πρέπει να ψάξουν πολύ για να βρουν μια ελεύθερη γωνιά στις πανέμορφες ακρογιαλιές της Χαλκιδικής.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

14.8.09

Μένουμε Ελλάδα και το πληρώνουμε....

Iσως έχετε δει στην τηλεόραση τα σποτ της διαφημιστικής καμπάνιας «Μένουμε Ελλάδα» του υπουργείου Τουριστικής Ανάπτυξης. Ισως πάλι να έχετε προσέξει τις μεγάλες αφίσες που έχουν κατακλύσει όλη τη χώρα. Και στο χαρτί και στο γυαλί, το σύνθημα είναι ίδιο: «Υπηρετώντας τον τουρισμό με ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, κερδίζουμε όλοι, δυναμώνουμε την Ελλάδα».

Και να τι είπαν οι ξένοι για εμάς: «Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον Βασίλη και τη μοναδική του εξυπηρέτηση» ή «Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη Μαρίνα και τα υπέροχα πρωινά της». Οπου Βασίλης είναι ένας καλοκάγαθος ταξιτζής, και Μαρίνα μια κυρία με ευγενική φυσιογνωμία, προφανώς ιδιοκτήτρια κάποιας πανσιόν.

Οσοι έχουν ξεμείνει στην Αθήνα και χρησιμοποιούν τα δημόσια μέσα μεταφοράς δεν θα ξεχάσουν τη θηριώδη καθυστέρηση του Προαστιακού, χθες το μεσημέρι, που χρειάστηκε περίπου 50 λεπτά για να μας μεταφέρει από τα Ανω Λιόσια στον Πειραιά. «Οι επιβάτες των δύο τελευταίων βαγονιών να επιβιβαστούν στο μπροστινό βαγόνι», μας ζητήθηκε διά μεγαφώνου στο σταθμό της Αθήνας. Οι επιβάτες, πολλοί από τους οποίους κουβαλούσαν ογκώδεις αποσκευές, καθώς το τρένο ερχόταν από το Κιάτο, υπάκουσαν. Κοντά στο σταθμό του Ρέντη το τρένο ακινητοποιήθηκε γύρω στο δεκάλεπτο πάνω σε μια υπερυψωμένη γέφυρα ενώ ο ήλιος μάς έλουζε αμείλικτα και ο κλιματισμός υπολειτουργούσε. «Στου Ρέντη θα αλλάξετε τρένο», μας είπαν ξανά από το μεγάφωνο.

«Να κατεβούμε να σπρώξουμε;» αναρωτήθηκε μια γριούλα με ψευτομοντέρνα ρούχα made in China, ενώ κάτι τουρίστες δεν καταλάβαιναν γρι. «Ις διζ Πιρέους;» ρωτούσαν σε κάθε ξεφόρτωμα.

Δεν θα ξεχάσουμε, λοιπόν, τη μοναδική εξυπηρέτηση του Προαστιακού και κυρίως δεν θα ξεχάσουμε ότι δεν μας ζητήθηκε ούτε μια συγγνώμη.

Κάποιος φίλος, που έκανε διακοπές σε ένα νησί, το οποίο απέχει περίπου εφτά ώρες από τον Πειραιά, μας έλεγε ότι δεν θα ξεχάσει τους γιαρμάδες που έκαναν 6 ευρώ το κιλό στο μίνι μάρκετ της Χώρας, ούτε την έκφραση που πήρε ένας Ελληνοαμερικανός συγγενής του, σε ένα παραλιακό καφέ, που μόλις είχε πληρώσει 5 ευρώ για μια μπάλα βιομηχανικό παγωτό.

Δεν θα ξεχάσω τις νυχτερίδες και τις αράχνες στον κλειδαμπαρωμένο πανέμορφο σιδηροδρομικό σταθμό του Αιγίου, που τουλάχιστον πρόλαβε να τον απαθανατίσει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στην πρώτη και την τελευταία σκηνή του «Θιάσου». Τι να την κάνουμε αυτή την ταπεινή αρχιτεκτονική κληρονομιά στην Ελλάδα των «μολ», των καλατραβέικων τόξων, των γηπέδων του γκολφ και της ημιυπαίθριας απληστίας; Ποια Ελλάδα δυναμώνουμε όταν αφήνουμε τα τρένα να ρημάζουν;

Η «συνείδηση» (με κεφαλαία στις αφίσες) δεν είναι μια ιδιότητα που αφυπνίζεται α λα καρτ. Ας μάθουμε να υπηρετούμε με συνείδηση τους συνανθρώπους μας, είτε είναι τουρίστες είτε όχι, είτε είναι ανώτεροί μας είτε -και ιδίως τότε- είναι φτωχοί και αδύνατοι. Το ψάρι της συνείδησης βρωμάει από το κεφάλι ενώ η αναλγησία των «μεγάλων» συντηρεί και ενθαρρύνει την αρπακτικότητα των «μικρών».

Tης Μαριαννας Τζιαντζη

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

12.8.09

Με μεράκι κατά της κρίσης

Ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι σαν κάτι να άλλαξε στη Χώρα της Κέας. Περισσότερος κόσμος και τα μαγαζιά μονίμως γεμάτα. Βεβαίως, το νησί δεν είναι μόνο όμορφο. Είναι δίπλα στην Αθήνα, μια ώρα και δέκα λεπτά από το Λαύριο. Ισως η κρίση «ευνόησε» περισσότερο τους προορισμούς του Σαββατοκύριακου και επιβάρυνε τις μακρινές αποστάσεις. Ισως πάλι η φετινή κίνηση στη Χώρα να οφείλεται και στο γεγονός ότι το μέσο εισόδημα των μόνιμων παραθεριστών δεν έχει θιγεί ιδιαίτερα.

Ομως, ούτε αυτή η ερμηνεία δεν επαρκεί για να αιτιολογηθεί το φαινόμενο της Χώρας, που μοιάζει σαν να μπαίνει σε μια νέα περίοδο ακμής. Ακόμη και η καταπληκτική δουλειά που έγινε με τη διάνοιξη και προβολή των αρχαίων μονοπατιών, δεν αρκεί για να εξηγήσει τη φετινή κινητικότητα. Η αλήθεια είναι ότι η Ιουλίδα, παρά τη φυσική γοητεία που σε καθηλώνει, έχει βιώσει μεγάλη απομόνωση λόγω των προβλημάτων που δημιουργεί η έλλειψη χώρων στάθμευσης και βασικών υποδομών, αλλά και η παραίτηση από την αναμέτρηση των προβλημάτων που χαρακτήρισε στο παρελθόν τους παράγοντες του Δήμου. Οι Τζιώτες σταδιακά εγκαταλείπουν τον τόπο ως μόνιμη κατοικία. Χτίζουν στα παράλια, στις εξοχές, ή φεύγουν για την Αθήνα και στα ανηφορικά καλντερίμια τον χειμώνα συναντάς μόνο γερόντια και μετανάστες.

Κι όμως, φέτος για πρώτη φορά συναντά κανείς νέους και πολλούς ξένους τουρίστες. Γερμανούς, Γάλλους, Δανούς. Aλήθεια, τι άλλαξε;

Μπορεί το «κλειδί» να είναι οι ίδιοι οι επαγγελματίες, που συγκροτούν την οικονομία της Χώρας. Αυτοί άλλαξαν. Εσκυψαν με μεράκι στα μαγαζιά τους και τα ανανέωσαν. Εξασφάλισαν εξαιρετική κουζίνα σε όλα τα ταβερνεία. Και σιγά σιγά η Χώρα, η γνωστή Ιουλίδα, έγινε συνώνυμη με τον συνδυασμό καλού φαγητού σε προσιτές τιμές. Ισως να ισχύει για όλους τους επαγγελματίες της Ιουλίδας, αυτό που είπε τις προάλλες ένας καλός συνάδελφος, όταν γεύτηκε την κουζίνα του Ρολάνδου, στην πλατεία της Χώρας, την οποία επισκέφθηκε ύστερα από αρκετά χρόνια.

«Ρολάνδε, έφερες τον πολιτισμό στην Χώρα», του είπε ο Κωνσταντίνος. Κι ο εστιάτορας, Κερκυραίος μάγειρας και απίθανος ψήστης, μου μετέφερε τα λόγια του πελάτη του, λες και είχε πάρει τα εύγε όλου του κόσμου.

Οντως, το φαγητό είναι πολιτισμός. Ιδιαίτερα όταν ξέρει να κάνει αξέχαστη τη γεύση και την οπτική απόλαυση μιας κοινής γόπας που έχει ψηθεί με μεράκι και γαρνίρεται από τις ντόπιες σαλάτες. Δεν πρόκειται απλώς για αίσθηση. Μεταφράζεται και σε 50% αύξηση της πελατείας όπως ομολογεί άλλος μερακλής της περιοχής ο οποίος άνευ πτυχίου θα μπορούσε να δώσει τις καλύτερες συνταγές μάνατζμεντ με τίτλο: «επιβιώνοντας με το μεράκι μέσα από την κρίση».

Tης Χριστινας Κοψινη

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

11.8.09

Το κόστος της ξενάγησης στην Κνωσό

Σε επιστολή του προς την εφμ Βήμα γράφει ο κ. Νικόλαος Παπαδόπουλος :

Πριν από λίγες ημέρες επισκέφτηκα στο πλαίσιο των θερινών μου διακοπών τον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού. Ο θαυμασμός μου για το μεγαλείο της αρχαιότητας διακόπηκε βάναυσα από τη μικροπρέπεια κάποιων νεοελλήνων, που υποτίθεται ότι είναι επιφορτισμένοι με το βαρύ καθήκον της ενημέρωσης των πολιτών σχετικά με τον αρχαιολογικό χώρο.

Μπαίνοντας στον χώρο και χωρίς να ανήκω σε κάποιο γκρουπ άρχισα να κοιτάζω τα εκθέματα. Κατά τη διαδρομή μου, τύχαινε να ακούω μια ξεναγό η οποία ενημέρωνε μια ομάδα Ελλήνων. Σε μια στιγμή και χωρίς να έχουμε ειδοποιηθεί για τίποτα, η ξεναγός ζήτησε από εμένα και τους φίλους μου από 10 ευρώ, για τις υποτιθέμενες «υπηρεσίες ξενάγησης» που μας παρείχε. Της αναφέραμε ότι δεν είμαστε μέλη του γκρουπ και ότι απλά ακολουθούσαμε τον κόσμο γιατί απλά αυτή είναι η πορεία που όλοι ακολουθούν προκειμένου να δουν τα εκθέματα. Επίσης της αναφέραμε ότι κανένας δεν μας έκανε κάποια ενημέρωση για το κόστος της ξενάγησης. Η ξεναγός ήταν ανένδοτη και για την αποφυγή περαιτέρω διαξιφισμών, δώσαμε από 10 ευρώ. Στην ερώτησή μου γιατί δεν μας δίνει κάποια απόδειξη, η ξεναγός μάς είπε ότι δεν μπορεί να κόβει για τόσα άτομα αποδείξεις. Μας είπε, μάλιστα, ότι η Εφορία της παρακρατεί πολλούς φόρους και ότι η «δύστυχη» δεν βγάζει σχεδόν τίποτα από αυτό που κάνει. Οπως καταλαβαίνει κάθε λογικός άνθρωπος, οι ξεναγοί στην Κνωσό βγάζουν καθημερινά χιλιάδες ευρώ και όλα μαύρα. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει πόσα γκρουπ και από πόσα άτομα πληρώνονται, ενώ προφανώς θα φορολογούνται ανάλογα με ένα υποτιθέμενο εισόδημα, του οποίου η δήλωση τίθεται στη διακριτική ευχέρεια του κάθε ξεναγού.

Βγαίνοντας από τον χώρο δεν βρήκα ούτε έναν υπεύθυνο. Παρ΄ όλα αυτά βρήκα κάποια άτομα να περιμένουν σαν αρπακτικά, τα επόμενα θύματα. Ηταν όλοι μέλη του συλλόγου ξεναγών. Είχαν κοστολογήσει μάλιστα και ως ελάχιστη τιμή για τις παρεχόμενες υπηρεσίες τους τα 10 ευρώ. Τους ρώτησα αν ανήκουν στη Νομαρχία Ηρακλείου, στον αρχαιολογικό χώρο ή σε κάποιον άλλον φορέα και μου απάντησαν ότι ανήκουν στο υπουργείο Πολιτισμού. Στην εύλογη απορία μου αν το υπουργείο τους έχει πει να μην κόβουν αποδείξεις, μου απάντησαν το γνωστό τροπάριο ότι πληρώνουν πολλούς φόρους και εισφορές, δεν τους μένει τίποτα, ενώ είναι πολύ δύσκολο να κόβουν για τόσο κόσμο αποδείξεις.

Οι ξεναγοί λοιπόν έχουν κάνει, με το έτσι θέλω, τον ιερό αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού μαγαζάκι τους, παίρνοντας μαύρα χρήματα, υπό τις ευλογίες μάλιστα του υπουργείου Πολιτισμού.

ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
7.8.09