Το ιντερνετ δεν απειλεί, αλλά προάγει την ελληνική γλώσσα

Η διατήρηση των Ελληνικών σε αξιοπρεπές επίπεδο χρήσης στο Διαδίκτυο αντιμετωπίζεται σε δύο (2) άξονες: στην προσαρμογή της τεχνολογικής και χρηστικής ορολογίας στις ανάγκες κατανόησης των Ελλήνων και στην ανάπτυξη κειμένων και διαλόγων στα Ελληνικά. Για μεν το πρώτο πρέπει να τονιστεί η παλαιότητα του προβλήματος και να δηλωθεί ότι έχει την καταγωγή στην ιστορία των υπολογιστών, όπου υπήρξαν εποχές όπου χρειάστηκαν ηρωικές προσπάθειες για Ελληνικά στο Ιντερνετ (σε μενού, οδηγίες).

Σήμερα η συγκεκριμένη περιοχή έχει σαφώς βελτιωθεί και τα Ελληνικά είναι αυτονόητο μέρος του οπλοστασίου των χρηστών. Χρειάζεται ίσως δουλειά για να ωριμάσει η ανάλογη διαθεσιμότητα σημάνσεων των social media, αλλά και εκεί η εικόνα βελτιώνεται. Αλλωστε μιλάμε για την κυριαρχία των Αγγλικών στον αντίστοιχο ρόλο, κάτι που καθιέρωσε τη γλώσσα αυτή ως κέντρο του διαδικτυακού λόγου.

Ως προς το δεύτερο πρέπει να τονιστεί ότι η προσπάθεια πολλών να ταυτιστεί η χρήση του Ιντερνετ με κάθε δείκτη μέτριας γνώσης της γλώσσας από τους νεοέλληνες και δη τους νεότερους είναι από κάθε πλευρά άστοχη. Ο μύθος της αγραμματοσύνης των νέων παιδιών ΔΕΝ κλείνει πουθενά μέσα του το γεγονός ότι ζούμε στην εποχή της εικόνας, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Βεβαίως η εικόνα υποκαθιστά μέρος του λόγου και φυσικά η γιγάντωση της ιντερνετικής επικοινωνίας μεγεθύνει και τη δική της χρήση. Είναι αλήθεια ότι η συντομογραφία αλλά και η ιδιαιτερότητα του διαδικτυακού λόγου είναι πιθανόν να επεμβαίνει στη γλώσσα.

Είναι επίσης λογικό να δέχεται η γλώσσα την επίδραση της συντόμευσης που απαιτούν τα σημεία των καιρών και, φυσικά, το Ιντερνετ ευνοεί λόγω της ταχύτητας και των ρυθμών εργασίας και παραγωγής έργου που «επιτρέπει» και ενίοτε «επιβάλλει». Επειδή, όμως, ΟΛΕΣ οι καταστάσεις περιέχουν στοιχεία αυτοδιόρθωσης, το Ιντερνετ γέμισε κάποια στιγμή με τα (δισ)εκατομμύρια των facebookάδων, κάποια εκατομμύρια εκ των οποίων συζητούν Ελληνικά. Πιστέψτε με, αυτό είναι ευλογία... Και μέσα στις συζητήσεις αυτές υπάρχουν εξαιρετικοί διάλογοι με πλήθος υπέροχων κειμένων, σύνθετων αναφορών, ΚΑΘΕ μορφή λόγου σε μια καινούργια πλατφόρμα!

Παρακαλούνται οι έχοντες φόβο για τη ζημιά που το Ιντερνετ θα κάνει στη γλώσσα μας να αντιληφθούν ότι αν είναι να γίνει ζημιά ΔΕΝ θα γίνει από το Ιντερνετ... Ισως γίνει από τη μετριότητά μας ή από υπερβολική δόση υποκατάστασης της περιγραφής από σύμβολα. Αυτά είναι, όμως, σημεία των καιρών. Η παιδεία και ο πολιτισμός μας κουβαλούν τόνους αποθέματος έξοχης χρήσης της γλώσσας για να τροφοδοτούνται γενιές χρηστών με όμορφα και ακριβή Ελληνικά... και το Ιντερνετ προσφέρει άρμα μεταφοράς των όγκων ποιοτικού λόγου που παρήγαγε η ελληνόφωνη γραμματολογία ανά τους αιώνες.

Του Γιώργου Μπολανη

* Ο Γιώργος Μπολάνης είναι NMC Business Development Consultant NEW MEDIA CONCEPT

Πηγή ΕΘΝΟΣ 

11.11.2012

Φιμώνουν τα blogs?

Λόγω του πρόσφατου προβλήματος της διακοπής λειτουργίας του Blogger για μακρύ χορνικό διάστημα (που δεν δικαιολογείται για τα δεδομένα ενός σοβαρού φορέα που παρέχει υπηρεσίες στο κοινό του) μου ήρθε στο μυαλό το παρακάτω κείμενο που είχα διαβάσει στο διαδίκτυο και το αναδημοσιεύω :

"Εμείς δεν θέλουμε να το πιστέψουμε …Αλλά αν είναι έστω και στο παραμικρό αλήθεια αυτό το σχέδιο της Κυβέρνησης, να περάσει “ντροπολογία” για τα blogs πρέπει να αντιδράσουμε καταγγέλλοντας τους στο διαδίκτυο κατά πρώτο. Κατά δεύτερο με δεδομένο ότι η κυβέρνηση στο Government χρησιμοποιεί την wordpress, που αναπτύχθηκε από τα blogs και το ανοικτό λογισμικό να κινητοποιήσουμε τους χρήστες και προς αυτή την κατεύθυνση.

Λοιπόν τι πάνε να κάνουν…Επειδή δεν είναι δυνατή η ονομαστικοποίηση όπως παπαγαλίζουν εδω και χρόνια στους παρόχους των εφαρμογών για τα blogs, πάνε να περάσουν νομοσχέδιο σε συνδυασμό με την γνωμάτευση του Σανιδά σαν αποδεικτικό κυριότητας ενός blogs , την ανιχνεύσιμη ip του χρήστη και πάνω εκεί να στήνουν δικογραφίες. Ετσι πάνε να ξεπεράσουν την πιστοποίηση του παρόχου για την κυριότητα ενός blog !

Δηλαδή μια ακόμα γελοιότητα στις τόσες που γίνονται στην Ελλάδα

Η καραμέλα της ip είναι γνωστή . Τι είναι ip! Είναι ενας αριθμός που απαιτείται να γίνει μία σύνδεση ή επαφή στο internet. Όπως δηλαδή ένας τηλεφωνικός αριθμός.

Μέσο αυτής, όπως και με το κλασικό τηλέφωνο, μπορείς να εντοπίσεις τον κάτοχο.

Επιπλέον δεν πρόκειται για κάτι κρυφό και ο ποιο άσχετος στο internet μπορεί να εντοπίσει ip ! Άλλωστε καταγράφονται και σε main εφαρμογές του διαδικτύου και συνοδεύουν κάθε ηλεκτρονική επικοινωνία. Πχ αν αφήσετε ένα σχόλιο σε blogs ή σε οποιαδήποτε online εφαρμογή o λήπτης ξέρει απο ip προήλθε. Αν στείλετε ενα email ο παραλήπτης ξέρει από ποιά ip του στάλθηκε. Υπάρχουν άπειρες εφαρμογές και απο hoby να εντοπίζεται ip Δηλαδή ένα απλό παιχνιδάκι. Αυτό το παιχνιδάκι θέλουν να το χρησιμοποιήσουν για ποινικοποιήσουν στην Ελλάδα το internet και μάλιστα ως τεχνολογικό επίτευγμα. Σε μια χώρα που έχει μηδαμινή εγκληματικότητα … πέρα απο τους γνωστούς παιδεραστές που μας τους δίνει η interpol. Ετσι η σκληρή εγκληματικότητα είναι ελάχιστη μέσα σε 4.000.000χρήστες. Βέβαια υπάρχει και η καταγγελλόμενη …δυσφημίσεις προσωπικά δεδομένα κλπ …επίσης απειροελάχιστη και συνήθως βασίζεται στην ηλιθιότητα αυτών που την διαπράττουν . Και αντί να εκμεταλλευθούμε το γεγονός να αναπτύξουμε την χώρα ηλεκτρονικά …αυτογελοιοποιούμαστε με σωβρακοφανέλλες ! Για φανταστείτε να ειχαμε εδώ την wordpreess η την blogspot.com Τι μεταφράζεται σε θέσεις εργασίας και έσοδα για το κράτος

Τι σημαίνει αυτό . Με νόμο όλοι όσοι χρησιμοποιείται internet στην Ελλάδα μπορεί να βρεθείτε με μια δικογραφία.

Αυτο είναι όλο …το νταβαντούρι.Και δεν αντιδρά κανείς…

Είτε από άγνοια είτε απο συμφέρον

…Καταδικάζοντας την χώρα στην ηλεκτρονική υπανάπτυξη…και τον σκοταδισμό"

ΠΗΓΗ : http://papatzides.blogspot.com

Σχόλιο δικό μας :

Ξενίζουν πάντως οι πολλές συμπτώσεις : Η σχεδόν ταυτόχρονη προχθεσινή απεργία των δημοσιογράφων και η διακοπή - "  βλάβη  " του Blogger.  Κοινός παρονομαστής : Η διακοπή της ενημέρωσης!!!!!

Τυχαίο ή απλή σύμπτωση????

Δεν βλέπω πάντως μέχρι στιγμής τον Blogger να δίνει πειστικές εξηγήσεις για το θέμα...

Μήπως θα πρέπει να προβληματιστούμε????

Θα δείξει....

Μια πατρίδα στο Ιντερνετ για τους Ελληνες της Αυστραλίας

Εκείνος στη μέση, οι συγγενείς τριγύρω, λίγες μαυροντυμένες γριές παραταγμένες στην αυλή. Ο φακός του φωτογράφου απαθανατίζει τις ώρες πριν το καράβι φύγει για την ξενιτιά. Κι έπειτα τον αποχαιρετισμό στο λιμάνι, το μακρύ ταξίδι για την Αυστραλία. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες που διηγούνται εύγλωττα την ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης.

Eνας ομογενής από το Σίδνεϊ, ο φιλόλογος κ. Βασίλης Βασιλάς, συγκέντρωσε εκατοντάδες χαρακτηριστικές πόζες αναζητώντας πόρτα πόρτα τους Ελληνες που έφυγαν από τη Μυτιλήνη ?τον ιδιαίτερο τόπο καταγωγής του? με προορισμό τη μακρινή ήπειρο. Παιδί μίας Ελληνίδας που έφτασε στην Αυστραλία ως «νύφη» και ενός ελληνόπουλου που μετανάστευσε σε ηλικία 15 ετών, ο ίδιος έχει εντοπίσει μέχρι σήμερα σχεδόν 800 συμπατριώτες του, ενώ συνεχίζει την προσπάθειά του επεκτείνοντας την αναζήτηση πέρα από το Σίδνεϊ, στα όρια του οποίου είχε κινηθεί μέχρι σήμερα.

Στο εγχείρημά αυτό τον βοηθά η ιστοσελίδα www.syndesmos.net στην οποία καταγράφει τους Μυτιληνιούς μετανάστες της Αυστραλίας ανά χωριό, αναρτά παλιές φωτογραφίες τους και δημοσιεύει τις προσωπικές ιστορίες που του εμπιστεύονται.

Ο αποχαιρετισμός στο χωριό, το πλοίο στον Πειραιά, το ταξίδι έως την Αυστραλία που συνιστούσε μια ανυπέρβλητη εμπειρία ζωής, μέχρι το συναπάντημα με τους συμπατριώτες στα ξένα, την εύρεση δουλειάς και τη δημιουργία οικογένειας πλήρως ενταγμένης στα νέα δεδομένα, ο κύκλος της μετανάστευσης ιδωμένος από φωτογραφίες και προσωπικές μαρτυρίες περιλαμβάνονται στη συλλογή του.

Τα ντοκουμέντα που έχει συλλέξει ο κ. Βασιλάς αποτέλεσαν υλικό για το βιβλίο του «Ταξίδια Αβεβαιότητας και Ελπίδας» το οποίο εκδόθηκε πριν από λίγο καιρό, ενώ έκθεση φωτογραφίας με το υλικό που συγκέντρωσε πραγματοποιήθηκε στη Γιορτή του Ούζου που διοργάνωσε η Παλλεσβιακή Ενωση Μελβούρνης στο Μπεϊζγουότερ.

Καταγραφή
Η καταγραφή γίνεται πόρτα πόρτα, σύσταση με σύσταση και μετρά ήδη πέντε χρόνια προσπάθειας. «Ηθελα πάντα να κάνω κάτι για την πατρίδα», λέει ο κ. Βασιλάς. «Κάποια στιγμή, λοιπόν, έπεσε στα χέρια μου μία στερεότυπη φωτογραφία της μετανάστευσης. Ανήκε σε έναν Μυτιληνιό που την είχε φέρει από την πατρίδα: στο κέντρο έστεκε αυτός που θα έφευγε στην ξενιτιά, οι συγγενείς τριγύρω, η αγωνία για το ταξίδι στη μακρινή Αυστραλία ήταν έκδηλη. Κάτι μου έκανε κλικ. Ετσι ξεκίνησα τη συλλογή του υλικού», εξηγεί.

«Λίγο αργότερα έστησα την ιστοσελίδα μέσα από την οποία η προσπάθειά μου απέκτησε φήμη στους ομογενειακούς κύκλους. Το 2009 ο πρόεδρος των Μυτιληνιών, της αδελφότητας στο Σίδνεϊ, μου ζήτησε να στήσουμε με τις φωτογραφίες αυτές μία έκθεση για το ?ταξίδι του Μυτιληνιού μετανάστη στην Αυστραλία? και το κάναμε».

Η ιστοσελίδα γνώρισε μεγάλη ανταπόκριση με αποτέλεσμα τον περασμένο Φεβρουάριο να φτάσει τις 8.800 επισκέψεις.

Συχνά ο κ. Βασιλάς γίνεται δέκτης ομογενών οι οποίοι, ενημερωμένοι για την προσπάθειά του, τον τροφοδοτούν με πληροφορίες για τους Μυτιληνιούς γονείς ή παππούδες τους που έφτασαν στην Αυστραλία στις αρχές ή στα μέσα του αιώνα και καταγράφουν στο site τις οικογενειακές τους εμπειρίες.

«Προσπαθώ να μαζέψω όσους ζουν ή τις ιστορίες τους από τους απογόνους γιατί η μεταπολεμική γενιά χάνεται, σβήνει», λέει. Και τα όνειρα συνεχίζονται. «Σκοπεύω να γράψω ένα δεύτερο βιβλίο με θέμα τι άφησαν πίσω τους οι μετανάστες από τη Λέσβο και ένα ακόμη για το τι βρήκαν στον νέο τόπο που τους περίμενε...».

Μαρτυρία
«Μόνος στη μακρινή ήπειρο χωρίς λεφτά και συγγενείς»

«Oταν έφτασα στη Μελβούρνη, δεν ήξερα τι να κάνω. Χωρίς αγγλικά, χωρίς συγγενείς να με περιμένουν. Δύο άντρες από το Ιμιγκρέσιον με πλησίασαν και με οδήγησαν στον σταθμό για να πάρω το τρένο για το Σίδνεϊ», διαβάζει κανείς μεταξύ άλλων στο βιβλίο του κ. Βασιλά. Είναι απόσπασμα της προσωπικής ιστορίας που διηγείται ένας ηλικιωμένος σήμερα Μυτιληνιός μετανάστης, ο Γιώργος Αμπελακιώτης. «Ετσι όπως ήταν νωρίς ακόμη, με πήραν μαζί τους σ' ένα φαστφουντάδικο. Ο ιδιοκτήτης ήταν Ελληνας και με ρώτησε αν πεινούσα. Δεν είχα λεφτά επάνω μου και απάντησα ''όχι''. ''Δεν υπάρχει ντροπή εδώ'', μου είπε, προσφέροντάς μου ένα πιάτο ζεστό φαγητό. Εβγαλα τότε ένα μπουκάλι ούζο που είχα για να δώσω σε κάποιον στο Σίδνεϊ και του το πρόσφερα αντί πληρωμής. Συγκινήθηκε τότε τόσο πολύ που με ρώτησε αν ήθελα να μείνω εκεί. Δεν είχε παιδιά και ήταν διατεθειμένος να με υιοθετήσει...». 

Μ. Μανούσος
Ο Ελληνας που τον ήξεραν όλοι στην Αυστραλία

Ο παλαιότερος μετανάστης από τη Μυτιλήνη και ένας από του πρώτους Eλληνες απόδημους ήταν ο Μιχάλης Μανούσος. Γεννημένος το 1826 έμεινε στην ιστορία για το επιχειρηματικό του δαιμόνιο και την ευστροφία του. Eφτασε στην Αυστραλία το 1853 μαζί με περίπου 200 Eλληνες, που είχαν παρακινηθεί από την ανακάλυψη κοιτασμάτων χρυσού στη Νέα Νότια Ουαλία. Η ζωή του βρέθηκε στο επίκεντρο αρκετών εκθέσεων για την ελληνική μετανάστευση, ενώ του έχει αποδοθεί ο χαρακτηρισμός του πρωτοπόρου μετανάστη.

Μετά 15 χρόνια παραμονής στο Σίδνεϊ ο Μιχάλης Μανούσος είχε αποκτήσει 10 παιδιά, πολλά εκ των οποίων έφεραν αρχαιοελληνικά ονόματα όπως Θεμιστοκλής, Αριστοτέλης, Αχιλλέας, Ομηρος, Περικλής αλλά δεν έμαθαν ποτέ να μιλούν Ελληνικά.

Ελληνικό ξενοδοχείο
Επίσης είχε, ήδη, γίνει ο τρίτος Ελληνας στην ιστορία με αυστραλιανή υπηκοότητα και διέθετε έκταση 80 στεμμάτων στη Eurobodalla, όπου έχτισε το πρώτο ελληνικό ξενοδοχείο στην Αυστραλία.

Λίγο αργότερα έβγαλε άδεια για τη λειτουργία της πρώτης παμπ στη χώρα. Επειτα από πολλές περιπέτειες και περιπλανήσεις κι ενώ το όνομά του είχε αποκτήσει φήμη στην Αυστραλία εγκαταστάθηκε στην περιοχή Mendooran, όπου δόθηκε το όνομά του και σε μια γέφυρα της περιοχής.

Σύμφωνα με τις ιστορίες που διασώζονται, ο Μιχάλης Μανούσος ήταν ένας παθιασμένος παίκτης του σκάκι, ο οποίος ήταν πρόθυμος να προσκαλέσει για μια παρτίδα οποιονδήποτε περαστικό, ήταν ένα ανήσυχο πνεύμα κι ένας επίμονος άνθρωπος...

Της Κατερίνας Ροββα

Πηγή Το Εθνος

2.4.2011

Πνευματικά δικαιώματα και στα links?

Με πιθανότητα που αγγίζει το 100%, είναι η μοναδική πράξη που δεν μπορείς να αποφύγεις όταν μπεις στο Ιντερνετ: να «κλικάρεις» πάνω σε links. Για να «μεταφερθείς», να παραπέμψεις, να προτείνεις, να μοιραστείς.

Οι σύνδεσμοι υπερκειμένου (ελληνιστί) είναι οι «νευρώνες» του Διαδικτύου· μέσω αυτών γίνεται ο διαμοιρασμός και η διάχυση πληροφοριών, ειδήσεων και πολιτιστικών προϊόντων. Μπορεί όμως ένα link να γυρίσει «μπούμερανγκ» σ’ αυτόν που το αναρτά; Πού ξεκινούν και πού τελειώνουν τα όρια της πνευματικής ιδιοκτησίας;

Εντοπίσαμε μια δικαστική διαμάχη η οποία αφορά links που παραπέμπουν σε έργα τα οποία προστατεύονται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Πρόσφατα, η Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Πνευματικής Ιδιοκτησίας  (www. aepi. gr) κατέθεσε μήνυση εναντίον του ιδιοκτήτη του site www. livemovies. gr  («ευρετήριο» ελληνικών εκπομπών και ταινιών) για ηθική βλάβη, διεκδικώντας αποζημίωση πολλών χιλιάδων ευρώ. Η υπόθεση προχώρησε, με αποτέλεσμα ο εισαγγελέας να διατάξει την έναρξη προκαταρκτικής εξέτασης για κακούργημα. Ο ισχυρισμός της ΑΕΠΙ εδράζεται στο ότι ορισμένα από τα links του livemovies καθιστούν «προσιτά στο κοινό» έργα για τα οποία η ΑΕΠΙ έχει δικαιοδοσία – και άρα νομιμοποιείται να ζητήσει άδεια, καθώς και το προβλεπόμενο αντίτιμο.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον δικηγόρο του livemovies. gr,  Βασίλη Σωτηρόπουλο, η αξίωση της ΑΕΠΙ δεν είναι βάσιμη. «Το livemovies. gr είναι ένα καθαρά ευρετηριακό site,  το οποίο σέβεται τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας και μάλιστα καλύπτεται από τον νόμο 2121/1993 (άρθρο 2, παρ. 2-α) περί “βάσης δεδομένων”». «Πρόκειται για απλή παράθεση links», εξηγεί ο κ. Σωτηρόπουλος. «Δεν συνιστά παραβίαση της πνευματικής ιδιοκτησίας, αφού δεν αποτελεί αναπαραγωγή ούτε μετάδοση στο κοινό. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ισοδυναμεί με την παραπομπή σ’ ένα βιβλίο. Δεν υπάρχει κανένα έννομο συμφέρον για είσπραξη δικαιωμάτων».

Η υπόθεση ξεκινάει το 2008, όταν η ΑΕΠΙ είχε πρωτοεπικοινωνήσει με τον διαχειριστή της ιστοσελίδας ζητώντας ενημέρωση για το καθεστώς λειτουργίας της. Παρά τις εξηγήσεις από την πλευρά του livemovies. gr, η Εταιρεία επέμεινε στη διεκδίκηση αντιτίμου. Σημειώνεται πως τα επίμαχα links «ανοίγουν» σε ιστοσελίδες τηλεοπτικών σταθμών οι οποίες νόμιμα φιλοξενούν το οποιοδήποτε οπτικοακουστικό έργο.

«Από το 2008 μέχρι σήμερα, έχω χάσει τον ύπνο μου και μερικές χιλιάδες ευρώ», λέει ο ιδιοκτήτης του livemovies. gr. «Δεν θεωρώ ότι παραβιάζω πνευματικά δικαιώματα – υπάρχουν εκατοντάδες ιστοσελίδες που παραπέμπουν με link σε διαθέσιμα οπτικοακουστικά έργα. Μάλιστα, θεωρώ εξωφρενική την απαίτηση της ΑΕΠΙ, όταν τα ίδια τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν το κουμπί “share” για διαμοιρασμό του οπτικοακουστικού υλικού».

Πρόκειται για μια υπόθεση που έχει πολλές προεκτάσεις, καθώς αφορά και τους χρήστες των social media, τους bloggers,  αλλά και τα διαδικτυακά ραδιόφωνα. Η συχνή χρήση links για τραγούδια, φωτογραφίες και κείμενα, το live-streaming και η οn demand αναπαραγωγή έργων αποτελούν παγιωμένες συμπεριφορές στο Διαδίκτυο. Την τελευταία τριετία, μάλιστα, με την αυξανόμενη διείσδυση του Twitter στην ελληνική διαδικτυακή σφαίρα, η τοποθέτηση links αφορά σε μεγάλο ποσοστό το καθημερινό «τιτίβισμα».

Ο διαμοιρασμός οπτικοακουστικών αρχείων είναι ένα εγγενές στοιχείο της διαδικτυακής δομής, ωστόσο, όπως εξηγεί ο Νίκος Σμυρναίος, λέκτορας της Επιστήμης της Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζ, στο blog του (smyrnaios. net)  αναφερόμενος στους περιορισμούς που θέτει η πολιτιστική βιομηχανία στους χρήστες. «Το ζήτημα είναι κατά πόσον το ισοζύγιο αυτών των μέτρων μεταξύ προσδοκώμενων αποτελεσμάτων και ανεπιθύμητων παρενεργειών είναι θετικό ή αρνητικό».

Επικοινωνήσαμε με την ΑΕΠΙ προκειμένου να φιλοξενήσουμε την άποψή της για τη συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά αρνήθηκε να σχολιάσει, «δεδομένου ότι η υπόθεση εκκρεμεί στη Δικαιοσύνη».

Τις τελευταίες ημέρες, μια παρόμοια υπόθεση που αφορά την τοποθέτηση συνδέσμων που οδηγούν σε άλλο δικτυακό τόπο ήρθε στη δημοσιότητα από την ιστοσελίδα XanthiPress. gr. Η υπόθεση αφορά τον 22χρονο διαχειριστή του tainies. org, στον οποίο έχει επιβληθεί απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Ο νεαρός συνελήφθη πρόσφατα έπειτα από διαδικασίες που κίνησε εναντίον του η Εταιρεία Προστασίας Οπτικοακουστικών Eργων, ενώ, μεταξύ άλλων, κατηγορείται για διαφυγόντα κέρδη της τάξεως των 15 - 25 εκατ. ευρώ.

Aπό την πλευρά του, ο 22χρονος υποστηρίζει ότι μέσω της ιστοσελίδας του παρέπεμπε σε τρίτο διαδικτυακό τόπο, όπου οι χρήστες έβρισκαν οδηγίες για να δουν ταινίες μέσω file sharing· διευκρίνιζε, μάλιστα, ότι δεν επρόκειτο για downloading.

Του Χρήστου Σύλλα

Πηγή Καθημερινή

26.3.2011

Google Art Project Πανοραμική περιήγηση σε όλα τα μουσεία του κόσμου

Van Gogh - Εναστρη νύχτα (1889)

Σήμερα η Google έκανε τα αποκαλυπτήρια του Art Project, μίας μοναδικής συνεργασίας με ορισμένα από τα πλέον φημισμένα μουσεία τέχνης του κόσμου με σκοπό να δώσει τη δυνατότητα στον κόσμο να ανακαλύψει και να δει περισσότερα από χίλια έργα τέχνης στο Διαδίκτυο με εξαιρετική λεπτομέρεια.

Για τους τελευταίους 18 μήνες, η Google έχει εργαστεί σε 17 μουσεία τέχνης. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, το οποίο μπορεί κάποιος να εξερευνήσει στο googleart συμπεριλαμβάνει τη συγκέντρωση ορισμένων από τις εξαιρετικά υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες διασήμων έργων τέχνης, καθώς και την αντιπαραβολή περισσότερων από χιλίων άλλων εικόνων σε ένα σημείο. Επιπλέον, η εφαρμογή περιλαμβάνει τη δυνατότητα πανοραμικής περιήγησης σε συγκεκριμένες γκαλερί χρησιμοποιώντας την τεχνολογία Street View εσωτερικού χώρου.

Με αυτό το μοναδικό πρόγραμμα, ο καθένας, οπουδήποτε και αν βρίσκεται, θα έχει τη δυνατότητα να μάθει για την ιστορία αλλά και τους καλλιτέχνες οι οποίοι βρίσκονται πίσω από ένα τεράστιο αριθμό έργων τέχνης με το κλικ ενός ποντικιού.

Κάθε ένα από τα μουσεία έχουν συνεργαστεί εκτενώς με την Google παρέχοντας εμπειρογνωμοσύνη και καθοδήγηση σε κάθε βήμα του έργου, από την επιλογή των συλλογών που θα παρουσιαστούν έως την παροχή συμβουλών για την καλύτερη γωνία λήψης των φωτογραφιών αλλά και το είδος της πληροφορίας που θα συνοδεύει το έργο τέχνης.

Το εύρος των έργων τέχνης που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα της Google είναι τεράστιο και περιλαμβάνει έργα από τη Γέννηση της Αφροδίτης του Botticelli έως και το No Woman, No Cry του Chris Ofili, τα μεταϊμπρεσιονιστικά έργα βυζαντινής εικονογραφίας του Cezanne, τις οροφές των Βερσαλλιών, ναούς της αρχαίας Αιγύπτου, τη συλλογή Whistlers αλλά και έργα του Rembrandt ανά την υφήλιο. Συνολικά, έχουν συμπεριληφθεί 486 καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο.

Βασικά χαρακτηριστικά - Εξερεύνηση των μουσείων με την τεχνολογία Street View:

Χρησιμοποιώντας το χαρακτηριστικό αυτό, οι επισκέπτες μπορούν να κινούνται μέσα στην γκαλερί εικονικά στο www. googleartproject. com, επιλέγοντας έργα τέχνης που τους ενδιαφέρουν και κάνοντας κλικ για να ανακαλύψουν περισσότερα ή απολαμβάνοντας τις εικόνες υψηλής ανάλυσης όταν αυτές είναι διαθέσιμες.

Το πλαίσιο πληροφοριών επιτρέπει στους ανθρώπους να διαβάζουν περισσότερα για ένα έργο τέχνης, να βρουν και άλλα έργα του ίδιου καλλιτέχνη αλλά και να δουν σχετικά video στο YouTube.

Ένα ειδικά σχεδιασμένο όχημα του Street View τράβηξε φωτογραφίες 360 μοιρών του εσωτερικού επιλεγμένων γκαλερί, οι οποίες στη συνέχεια ενώθηκαν, επιτρέποντας την αρμονική περιήγηση σε περισσότερα από 385 δωμάτια μέσα στα μουσεία. Το εσωτερικό των γκαλερί μπορεί επίσης να εξερευνηθεί από το Street View in Google Maps.

Χαρακτηριστικό ιδιαίτερα υψηλής ανάλυσης στα έργα τέχνης:

Κάθε ένα από τα 17 μουσεία, επέλεξαν από ένα έργο για να φωτογραφηθεί σε εξαιρετική λεπτομέρεια με τη χρήση τεχνολογίας φωτογραφίας super high resolution ή «gigapixel». Κάθε τέτοια εικόνα περιέχει περίπου 7 δισ. pixels, επιτρέποντας στον θεατή να μελετήσει τις λεπτομέρειες της πινελιάς αλλά και την πατίνα πέρα από τις δυνατότητες του γυμνού οφθαλμού. Λεπτομέρειες που είναι δύσκολο να δει κανείς όπως το μικροσκοπικό χαρτί με τους λατινικού στίχους στο έργο του Hans Holbein του Νεότερου The Merchant Georg Gisze. ή οι άνθρωποι πίσω από το δέντρο στο έργο του Ivanov The Apparition of Christ to the People.

Επιπλέον, τα μουσεία παρείχαν φωτογραφίες για μία συλλογή η οποία περιλαμβάνει περισσότερα από 1.000 έργα τέχνης. Η ανάλυση αυτών των εικόνων, σε συνδυασμό με ένα ειδικά κατασκευασμένο zoom viewer, επιτρέπει στους λάτρεις των έργων τέχνης να ανακαλύψουν μικροσκοπικές πτυχές των έργων τις οποίες μπορεί να μην είχαν ποτέ δει από κοντά, όπως τους ανθρώπους στον ποταμό στο έργο του El Greco View of Toledo ή τις μεμονωμένες κουκίδες στο Grandcamp, Evening του Seurat.

Δημιουργείστε τη δική σας συλλογή:

η λειτουργία «Create your own collection» επιτρέπει στους χρήστες να σώσουν συγκεκριμένες οπτικές οποιουδήποτε από τα 1000 έργα τέχνης και να χτίσουν τη δική τους προσωποπική συλλογή. Σχόλια μπορούν να προστεθούν σε κάθε πίνακα και όλη τη συλλογή μπορούν να τη μοιραστούν με τους φίλους και την οικογένειά τους. Είναι ένα ιδανικό εργαλείο για μαθητές ή ομάδες που δουλέψουν σε ομαδικές εργασίες ή συλλογές.

Ο Nelson Mattos, VP Engineering της Google δήλωσε σχετικά με το νέο πρόγραμμα: «τα τελευταία 20 χρόνια ο κόσμος της τέχνης έχει μετατραπεί και εκδημοκρατιστεί. Είμαστε ενθουσιασμένοι που είχαμε τη δυνατότητα να συνεργαστούμε με κορυφαία μουσεία σε πολλές χώρες, προσφέροντάς τους υπηρεσίες τεχνολογίας αιχμής. Ελπίζουμε ότι αυτό θα αποτελέσει έμπνευση για ακόμη περισσότερους ανθρώπους να μπουν και να εξερευνήσουν την τέχνη σε νέα επίπεδα λεπτομέρειας».

Ο Amit Sood, Head του συγκεκριμένου έργου της Google δήλωσε: «Αυτή η πρωτοβουλία ξεκίνησε από μία ομάδα Googlers με πάθος για να κάνουν την τέχνη προσβάσιμη στο διαδίκτυο. Μαζί με τους συνεργάτες μας στα μουσεία ανά τον κόσμο έχουμε δημιουργήσει κάτι το οποίο ελπίζουμε να είναι ένα συναρπαστικό εργαλείο στα χέρια όσων αγαπούν την τέχνη, μαθητών αλλά και όσων επισκέπτονται μουσεία έστω και περιστασιακά, εμπνέοντάς τους να επισκεφτούν το πραγματικό μουσείο μία μέρα».

Μουσεία:

Alte Nationalgalerie, Βερολίνο, Γερμανία

Freer Gallery of Art, Smithsonian, Ουάσινγκτον DC, Η.Π.Α.

The Frick Collection, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α

Gemδldegalerie, Βερολίνο, Γερμανία

The Metropolitan Museum of Art, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α

MoMA, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α

Μουσείο Reina Sofia, Μαδρίτη, Ισπανία

Μουσείο Thyssen - Bornemisza, Μαδρίτη, Ισπανία

Μουσείο Kampa, Πράγα, Τσεχία

National Gallery, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο

Βερσαλλίες, Γαλλία

Rijksmuseum, Άμστερνταμ, Ολλανδία

Μουσείο Ερμιτάζ, Αγ. Πετρούπολη, Ρωσία

State Tretyakov Gallery, Μόσχα, Ρωσία

Tate, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο

Uffizi, Φλωρεντία, Ιταλία

Μουσείο Van Gogh, Άμστερνταμ, Ολλανδία 

Πηγή Το Βήμα

1.2.2011

Έργα με τη χρήση Gigapixel για κάθε μουσείο

Μουσείο	Έργο τέχνης
Alte Nationalgalerie	In the Conservatory, Edouard Manet (1878-1879)
Freer Gallery of Art, Smithsonian	The Princess from the Land of Porcelain, James McNeill Whistler (1863-1865)
The Frick Collection	St Francis in the Desert, Giovanni Bellini (started around 1480)
Gemδldegalerie	The Merchant Georg Gisze, Hans Holbein the Younger (1497 - 1562)
Museum Kampa	The Cathedral, František Kupka (1912-1913)
The Metropolitan Museum of Art	The Harvesters, Pieter Bruegel the Elder (1565)
MoMA, The Museum of Modern Art	The Starry Night, Vincent van Gogh (1889)
Museo Reina Sofia	The Bottle of Anνs del Mono, Juan Gris (1914)
Museo Thyssen - Bornemisza	Young Knight in a Landscape, Vittore Capaccio (1510)
National Gallery	The Ambassadors, Hans the Younger Holbein (1533)
Palace of Versailles	Marie-Antoinette de Lorraine-Habsbourg, Queen of France, and her children, Louise Elisabeth Vigιe-Lebrun (1787)
Rijksmuseum	Night Watch, Rembrandt Harmensz. van Rijn (1642)
The State Hermitage Museum	Return of the Prodigal Son, Rembrandt Harmensz van Rijn (1663-1665)
State Tretyakov Gallery	The Apparition of Christ to the People (The Apparition of the Messiah), Aleksander Ivanov (1837-1857)
Tate	No Woman, No Cry, Chris Ofili (1998)
Uffizi Gallery	The Birth of Venus, Sandro Botticelli (1483-1485)
Van Gogh Museum	The Bedroom, Vincent van Gogh (1888)

Θέλουν να παρακολουθούν το Ιντερνετ όπως το τηλέφωνο

Ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι προετοιμάζουν σαρωτικούς νέους κανονισμούς για το Ιντερνετ, με το επιχείρημα ότι η ικανότητά τους να παρακολουθούν υπόπτους για ποινικά αδικήματα, αλλά και για τρομοκρατία δυσκολεύει, όσο οι άνθρωποι επικοινωνούν περισσότερο ηλεκτρονικά, αντί τηλεφωνικά.

Στην ουσία, οι αξιωματούχοι θέλουν να εξαναγκάσει το Κογκρέσο όλους τους παρόχους επικοινωνιών -περιλαμβανομένων των παροχέων κρυπτογραφημένων e-mail όπως τα Blackberry, κοινωνικών δικτύων όπως το facebook και λογισμικού, που επιτρέπει απευθείας ανταλλαγές μηνυμάτων, όπως το Skype- να αποκτήσουν δυνατότητα τεχνικής προσαρμογής, ώστε να ανταποκρίνονται, αν δοθεί εντολή για ηλεκτρονική παρακολούθηση. Η εντολή θα περιλαμβάνει τη δυνατότητα υποκλοπής κρυπτογραφημένων μηνυμάτων.

Το νομοσχέδιο, που η κυβέρνηση Ομπάμα σχεδιάζει να καταθέσει τον επόμενο χρόνο, θέτει νέα ερωτήματα, σχετικά με την εξισορρόπηση της ανάγκης για ασφάλεια και την προστασία της ιδιωτικής ζωής. Κι επειδή οι υπηρεσίες ασφαλείας ανά τον κόσμο αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, το αμερικανικό παράδειγμα θα μπορούσε να αντιγραφεί σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ο Τζέιμς Ντέμπσεϊ, αντιπρόεδρος του Κέντρου για τη Δημοκρατία και την Τεχνολογία, είπε ότι μια τέτοια πρόταση θα έχει «τεράστιες επιπτώσεις» και θέτει υπό αμφισβήτηση «θεμελιώδη στοιχεία της ιντερνετικής επανάστασης» - περιλαμβανομένου του αποκεντρωμένου σχεδιασμού του.

«Στην πραγματικότητα ζητούν την άδεια να επανασχεδιάσουν υπηρεσίες που επωφελούνται από τη μοναδική και τώρα διεισδυτική αρχιτεκτονική του Ιντερνετ», είπε. «Βασικά θέλουν να γυρίσουν πίσω το ρολόι και να κάνουν τις υπηρεσίες του Ιντερνετ να λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργούσε το τηλέφωνο». Ωστόσο, οι αξιωματούχοι διατείνονται ότι η επιβολή τέτοιων κανόνων είναι λογική και απαραίτητη για να αποτραπεί η διάβρωση των ερευνητικών εξουσιών τους.

«Μιλάμε για νόμιμα εξουσιοδοτημένες υποκλοπές», είπε η Βάλερι Ε. Καπρόνι, γενική σύμβουλος του FBI. «Δεν μιλάμε για διεύρυνση εξουσιών. Μιλάμε για τη διατήρηση της ικανότητάς μας να εκτελούμε την υφιστάμενη αρμοδιότητά μας, για να προστατέψουμε τη δημόσια και εθνική ασφάλεια».

Οι ερευνητές ανησυχούσαν επί χρόνια ότι η αλλαγή της επικοινωνιακής τεχνολογίας θα μπορούσε να καταστρέψει την ικανότητά τους να διεξάγουν παρακολουθήσεις. Τους τελευταίους μήνες, αξιωματούχοι από το FBI, το υπουργείο Δικαιοσύνης, την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας, τον Λευκό Οίκο και άλλες υπηρεσίες πραγματοποιούσαν συναντήσεις, προκειμένου να καταλήξουν σε μια λύση. Και παρότι δεν έχουν συμφωνήσει, το ζητούμενο είναι να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη πρόσβασή τους στα κρυπτογραφημένα ηλεκτρονικά μηνύματα.

Του Charlie Savage - The New York Times

Πηγή Καθημερινή

28.9.2010

Η Google πούλησε την ψυχή του internet στον Διάβολο

Ενας ποδηλάτης περνά δίπλα από την πινακίδα της Google στην έδρα της στην περιοχή Μountain View της Καλιφόρνιας (ΤΟΝΥ ΑVΕLΑR/ΒLΟΟΜΒΕRG)

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ Eντονες ανησυχίες μεταξύ των χρηστών του Διαδικτύου προκαλεί η επικείμενη ανακοίνωση της συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ της μεγαλύτερης μηχανής αναζήτησης στον κόσμο, της Google, και της μεγαλύτερης εταιρείας τηλεπικοινωνιών των ΗΠΑ, Verizon Communications. Ενα «mega-deal» που, όπως εύγλωττα σημειώνει ο βρετανικός «Ιndependent», «πουλά την ψυχή του Ιnternet στον Διάβολο», αφού στην πράξη καταργεί τον άγραφο νόμο της «ουδετερότητας των δικτύων» (net neutrality). Δηλαδή της θεμελιώδους αρχής που υπαγορεύει ισότιμη πρόσβαση όλων στο διαδικτυακό περιεχόμενο.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Αν και οι δύο κολοσσοί τηρούν «σιγήν ιχθύος» για τις λεπτομέρειες της συμφωνίας, οι ιντερνετικοί «διάδρομοι» βουίζουν ότι η συμφωνία θα επιτρέπει στη Verizon (και αύριο σε άλλους παρόχους ευρυζωνικών υπηρεσιών) να χειραγωγεί την κίνηση του Διαδικτύου, ανάλογα με το βαλάντιο του εκάστοτε δημιουργού περιεχομένου.

Ουσιαστικά η Verizon υπόσχεται να «βελτιστοποιήσει» και να προσφέρει με μεγαλύτερη ταχύτητα το online περιεχόμενο της Google (όπως, για παράδειγμα, τα δημοφιλέστατα βιντεάκια του ΥouΤube) στους χρήστες, αν οι δημιουργοί περιεχομένου είναι πρόθυμοι να πληρώσουν το προνόμιο αυτό. Η Google θα δημιουργεί «λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας» για τα «προνομιούχα» (και «βαριά», λόγω αυξημένου μεγέθους) αρχεία πολυμέσων ή τα «δικά της» ιστολόγια, ανοίγοντας την Κερκόπορτα για την κατάτμηση του Διαδικτύου μεταξύ των μεγάλων μιντιακών επιχειρήσεων του πλανήτη.

Αντιμέτωπος, τα τελευταία 24ωρα, με την οξύτατη κριτική χιλιάδων bloggers, ο διευθύνων σύμβουλος της Google Ερικ Σμιντ ισχυρίστηκε ότι η ουδετερότητα ισχύει μόνον για ισότιμη πρόσβαση σε ίδιους τύπους αρχείων, π.χ. σε βίντεο. «Δεν είναι σωστό να επιβάλεις διακρίσεις υπέρ ενός βίντεο και εις βάρος ενός άλλου. Ομως το να δίνεις προτεραιότητα σε έναν τύπο αρχείου σε βάρος ενός άλλου, όμως, είναι Ο.Κ.», είπε- προκαλώντας νέο κύμα αντιδράσεων.

Το επιχείρημα της Google και της Verizon είναι ότι η επιπλέον χρέωση των εταιρειών περιεχομένου με τη «βαρύτερη» κυκλοφορία, θα δημιουργήσει καλύτερες υποδομές και θα αυξηθεί η συνολική ταχύτητα του Ιnternet. Αντίθετα οι επικριτές υποστηρίζουν ότι θα οδηγήσει σε ένα Διαδίκτυο δύο ή και περισσότερων ταχυτήτων, όπου οι νεοσύστατες μικρές εταιρείες και οι ανεξάρτητοι bloggers θα «ξεμείνουν» από ταχύτητα, αφού οι τιμές μιας «αξιοπρεπούς» σύνδεσης θα αυξηθούν κατακόρυφα.

«Είναι η αρχή του τέλους για το Ιnternet όπως το ξέρουμε. Εξαρχής το Δίκτυο ήταν ισότιμο πεδίο, όπου όλο το περιεχόμενο κινούνταν με την ίδια ταχύτητα- είτε ήταν οι ειδήσεις του ΑΒCείτε το video blog του θείου σου. Ολα αυτά αλλάζουν, και το μέλλον των ελεύθερων φωνών στο Ιnternet, αλλά και στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, δεν θα μπορούσε να είναι πιο ζοφερό» καταγγέλλει το αμερικανικό site υπεράσπισης της μιντιακής ελευθερίας Free Ρress.

Πηγή Το Βήμα

7.8.2010

Το Διαδίκτυο και η χρήση προσωπικών δεδομένων

«To πρόβλημα με την παραβίαση της νομοθεσίας για τα προσωπικά δεδομένα στο Διαδίκτυο είναι ότι σπάνια εκείνοι των οποίων τα δικαιώματα προσβάλλονται προσφεύγουν στα δικαστήρια, γιατί συμβιβάζονται με κάποιο ποσό που θα τους δώσουν», λέει ο καθηγητής της Νομικής Σχολής της Νέας Υόρκης Τζέιμς Γκρίμελμαν, που δούλευε επί αρκετά χρόνια για τη Microsoft πριν γίνει ακαδημαϊκός.

Ο ίδιος ο Γκρίμελμαν ενσαρκώνει την αντίθεση του φανατικού χρήστη του Facebook, αλλά και εκείνου που φοβάται για τη χρήση των προσωπικών του δεδομένων από τον διαδικτυακό τόπο, «εκείνον που μάλλον διαχειρίζεται με τον χειρότερο τρόπο τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών του», όπως λέει. «Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να προσεγγίσουμε το επίπεδο της συνειδητότητας των Ευρωπαίων καταναλωτών σε σχέση με τα social media, αν γίνει όμως κάτι τέτοιο θα γίνει μέσω των social media...».

Ακόμα στα δικαστήρια

O Γκρίμελμαν αναφέρεται σε μια υπόθεση που το Facebook μοιράστηκε με το διαδικτυακό «μαγαζί» Zapoos τα στοιχεία των χρηστών του. Η υπόθεση εκκρεμεί ακόμα στα δικαστήρια, παρά το γεγονός ότι το Facebook διέκοψε τη συνεργασία με το διαδικτυακό «κατάστημα».

Ο Γκρίμελμαν θεωρεί ασυμμετρία το γεγονός ότι ενώ τα παλιά μέσα (εφημερίδες, τηλεόραση κ.λπ.) ήταν δυνατόν να εναχθούν για δημοσιεύματά τους, «οι διαδικτυακές πύλες και οι μηχανές αναζήτησης δεν έχουν την παραμικρή αστική ευθύνη. Η ασυμμετρία αυτή δεν είναι βιώσιμη», υπογραμμίζει. Στις ΗΠΑ ακόμα και αν καταδικαστεί ο δημιουργός του υλικού, ο φορέας δεν έχει την υποχρέωση να τον απομακρύνει.

Αλλά η συνάδελφος του Γκρίμελμαν, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν Σούζαν Κρόφορντ, που υπήρξε σύμβουλος τεχνολογίας του Αμερικανού προέδρου Ομπάμα βρίσκει αυτό το καθεστώς του Διαδικτύου «κοινωνικά ωφέλιμο. Αν καθιστούσαμε τον μεσάζοντα αστικά υπόλογο τότε θα δυσχεραίναμε την καινοτομία που δρομολογεί η ανάπτυξη του Διαδικτύου». Σε παρατήρηση της «Καθημερινής» ότι αυτό το καθεστώς θα μπορούσε να οδηγήσει στον παραλογισμό να δημοσιεύεται κάτι στο Διαδίκτυο που έχει απαγορευθεί να δημοσιευθεί στα παλιά μέσα, η Κρόφορντ παρατηρεί ότι «ακόμα και με την ισχύουσα νομοθεσία στις ΗΠΑ, ο συντάκτης ενός κειμένου ή ο δημιουργός ενός δυσφημιστικού βίντεο στο Διαδίκτυο μπορεί να εναχθεί, αλλά όχι η πλατφόρμα. Ο εκδότης επιλέγει, σχολιάζει, δημιουργεί περιεχόμενο. Μια μηχανή αναζήτησης ή μια διαδικτυακή πύλη απλά φιλοξενεί περιεχόμενο...», λέει η πρώην σύμβουλος του προέδρου Ομπάμα, που αντιπροσωπεύει τη διαδικτυακή κοινότητα των ΗΠΑ στον διεθνή οργανισμό ICANN .

Καταστρεπτική πρακτική

Η Κρόφορντ επισημαίνει ότι «ουδείς μπορεί να υποστηρίξει ότι είναι σε θέση να ελέγχει κάθε δημοσίευση στο Διαδίκτυο. Κάθε άλλη πρακτική θα ήταν καταστρεπτική για την καινοτομία που πηγάζει από το Ιντερνετ. Στις ΗΠΑ πιστεύουμε ότι το κράτος θα πρέπει να παρεμβαίνει λιγότερο και γι’ αυτό δεν επιθυμούμε έναν νόμο που θα ρυθμίζει συνολικά τη χρήση των προσωπικών δεδομένων στο Διαδίκτυο. Για να σας το πω αλλιώς το πρόβλημα δεν είναι να αναγκάσουμε τον τηλεβόα που δίνει λάθος πληροφορία να σιωπήσει, αλλά να “πνίξουμε¨ τη λάθος πληροφορία σε μια θάλασσα από σωστές...».

Η κ. Κρόφορντ δεν κρύβει την εγγύτητα στην κοινότητα των εταιρειών του Διαδικτύου, υποστηρίζοντας ότι «η οικονομική μηχανή που είναι το Διαδίκτυο δεν θα πρέπει να καταστραφεί...». Υπολογίζει μάλιστα ότι το σχέδιο νόμου που προωθεί ο ρεπουμπλικάνος Ρικ Μπάουτσερ δεν θα προχωρήσει τα επόμενα χρόνια. Το σχέδιο νόμου του ρεπουμπλικάνου βουλευτή προβλέπει μια πιο αυστηρή νομοθεσία για την προστασία των «προσωπικών δεδομένων», θέση που υποστηρίζεται από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης αλλά και την ένωση των «παραγωγών περιεχομένου στο Διαδίκτυο...».

Αντίθετα αρκετοί αξιωματούχοι στην Ουάσιγκτον θεωρούν ότι χρειάζεται μια «ελαφρά ρύθμιση» στα θέματα προσωπικών δεδομένων στο Διαδίκτυο χωρίς να απειλείται «η ουδετερότητα των παρόχων...». Για τους εκπροσώπους των παλαιών μέσων ή τους παραγωγούς περιεχομένου δεν υπάρχει «ουδετερότητα». Ούτε και για τον καθηγητή Γκρίμελμαν. «Από τη στιγμή που διαλέγεις τι θα ανεβάσεις και τι όχι, παράγεις περιεχόμενο», λέει.

Του Τάσου Τελλόγλου

Πηγή Καθημερινή

7.7.2010

Αναζητείται μια καλή είδηση.....

Στον ρυθμό της απαισιόδοξης νότας που «χορεύει» η χώρα μας αυτόν τον δύσκολο καιρό της απύθμενης οικονομικής κρίσης, η κοινωνία της πληροφορίας διολισθαίνει προς την παραπληροφόρηση και την υπερπληροφόρηση· με τις αμέτρητες καθημερινές ποικιλόμορφες οικονομικές και κοινωνικές αναλύσεις, πολλές από τις οποίες προκαλούν σύγχυση τόσο με τα διασταυρούμενα πυρά τους όσο και με τις σύντομες διαψεύσεις τους· το αποτέλεσμα είναι η κοινωνία της γνώσης, για την οποία θριαμβολογούσαμε, να έχει μεταλλαχθεί σε κοινωνία της απόγνωσης.

Πρωτεύοντα ρόλο γι΄ αυτή την κατάσταση που βιώνουμε δεν έχει μόνο η πολιτική, αλλά και τα ΜΜΕ, ηλεκτρονικά και έντυπα. Χρόνια τώρα παρακολουθούμε από τις τηλεοράσεις την προβολή, κυρίως, θεμάτων που «πουλούν». Εγκλήματα, φόνοι, ληστείες, τρομοκρατίες, καταστροφές, σεισμοί, νεκροί και όλα τα σχετικά να προβάλλονται επίμονα. Αιμοβόρος κανιβαλισμός κατακλύζει τις οθόνες των τηλεοράσεων· σπάνια η καλή είδηση· σαν να μη συμβαίνει τίποτα καλό σ΄ αυτόν τον κόσμο, σ΄ αυτόν τον τόπο· σαν να ζούμε σε μια κοινωνία που η ανθρωπιά έχει εκμηδενισθεί.

Και όμως υπάρχουν πολλές πηγές ανθρωπιάς που «σιγορρέουν», αλλά στο τέλος το νερό τους χάνεται στην έρημο της αδιαφορίας πολλών από εκείνους που έχουν αναλάβει την ενημέρωση της κοινής γνώμης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ζούμε σ΄ έναν σκληρό κόσμο, στον οποίον η παιδεία υπολείπεται, ενώ περισσεύουν η αδιαφορία, η ανευθυνότητα και η βαρβαρότητα· είναι ο κόσμος του δικού μας πολιτισμού. Αλλά όταν και η ενημέρωση είναι μονόπλευρη, τότε χάνεται κάθε ελπίδα για μια ισόρροπη ανάδειξη και συνακόλουθη κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας.

Οι άνθρωποι όμως ως κοινωνικά ζώα έχουν, από τη φύση τους, ανάγκη το καλό και το αναζητούν διότι τους τέρπει· με πολλούς να έχουν μέσα τους ενδυναμωμένη την καλοσύνη και την υπευθυνότητα. Όταν όμως συνεχώς βλέπουν, ακούνε ή διαβάζουν μόνο αρνητικές ειδήσεις, τότε υποσυνείδητα πολλοί από αυτούς προσαρμόζονται σ΄ αυτόν τον παραμορφωμένο κόσμο· είναι τα μιμήδια μας, οι ιδέες, οι αξίες, οι αντιλήψεις που διασπείρονται στην κοινωνία, όπως τα μικρόβια, και είναι αυτός ο βασικός μηχανισμός της πολιτισμικής μας εξέλιξης.

Το καλό ή κακό παράδειγμα πάντα έχει την επίδρασή του. Κατηγορούμε συλλήβδην τους νέους για την ανευθυνότητα και τη σκληρότητά τους· και όμως όταν ένας νεαρός ποδοσφαιριστής έκαμε μια καλή πράξη, επισκέφθηκε στην Κύπρο ένα μικρό πολύ άρρωστο θαυμαστή του και έμεινε παίζοντας μαζί του μια ολόκληρη ημέρα, η καλή αυτή είδηση άγγιξε χιλιάδες νεαρούς φιλάθλους και προβλήθηκε ευρέως ως εκ τούτου. Με τέτοια παραδείγματα από κάθε όροφο κάθε πολιτιστικού οικοδομήματος η βία και η επιθετικότητα θα πέθαιναν.

Υπάρχει λοιπόν ελπίδα, υπάρχει έδαφος για τις καλές ειδήσεις, που δήθεν δεν πουλούν. Αντ΄ αυτών μερικά ιδιωτικά κανάλια ευτελίζουν την ανθρώπινη νοημοσύνη με τις ανούσιες εκπομπές τους, οι οποίες παίζουν έναν αρνητικό παιδαγωγικό ρόλο· και αν εξαιρέσει κανείς τα κρατικά κανάλια και λίγα ιδιωτικά, που εμπεριέχουν στο ρεπερτόριό τους έστω λίγες καλές ειδήσεις, η συνισταμένη είναι γενικά αρνητική και προσβλητική για όποιον προσπαθεί να σκέφτεται κάπως σοβαρά.

Μήπως λοιπόν θα έπρεπε ορισμένοι ανοησιολόγοι και ανουσιολόγοι- όσοι λίγοι κι αν είναι, ίσως είναι και πολλοί, αν εκταθούμε και εκτός πρωτευούσης-, που δήθεν διασκεδάζουν το τηλεοπτικό ή ραδιοφωνικό κοινό τους, να υποχρεωθούν να μετεκπαιδευθούν στην κατανόηση της δύναμής τους και στην παιδαγωγική βελτίωσή τους; Για να μην βλάπτουν μ΄ αυτά που λένε, μ΄ αυτά που προβάλλουν και τα θεωρούν και περισπούδαστα. Με τις επιδόσεις τους αυτές όμως κάνουν κακό στην κοινωνία, στους ανθρώπους κάθε ηλικίας, στους οποίους προβάλλουν έναν ελλειμματικό κόσμο στον οποίον εθίζονται πολλοί· και από το κακό πάμε στο χειρότερο· σε μια χώρα που δεν αξιολογείται συστηματικά τίποτα, όταν ακόμα και το DΝΑ μας αξιολογείται με μοριακούς μηχανισμούς τη στιγμή που διπλασιάζεται και ελαχιστοποιεί τα λάθη του, τις μεταλλάξεις, που είναι επιβλαβείς στην πλειονότητά τους, όπως τα λάθη των ανθρώπων.

Μια πρόταση λοιπόν, ιδιαίτερα τώρα που όλα μοιάζουν σκούρα, θα ήταν να συμφωνήσουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί μεταξύ τους για να αφιερώνουν ένα ποσοστό του χρόνου των δελτίων τους σε καλές ειδήσεις· οι εφημερίδες και τα περιοδικά μια χαρακτηριστική ξεχωριστή σελίδα σε θετικές ειδήσεις· και κάποιες εφημερίδες σκανδαλοθηρικού ή κουτσομπολίστικου περιεχομένου να αναγκασθούν να τηρούν ορισμένα αξιοπρεπή κριτήρια, τα οποία οφείλει η Πολιτεία να διαμορφώσει. Για να σπάσει η αρνητική νοοτροπία του νεοέλληνα, που δεν το ΄χει σε καλό να πει έναν καλό λόγο για κανέναν και για τίποτα, διότι αυτό βλέπει και ακούει παντού.

Του Στ. Ν. Αλαχιώτη

Ο κ. Σταμάτης Ν. Αλαχιώτης είναι καθηγητής Γενετικής.

Πηγή Το Βήμα

13.6.2010

Power Management: Η πληροφορία τρέφεται με ενέργεια

Κάθε φορά που ένα έγγραφο μετακινείται από το σκληρό δίσκο του υπολογιστή στην οθόνη σας ένας απερίγραπτος αριθμός ηλεκτρονίων ρουφάει την ενέργεια που έχει απελευθερώσει ένα κομμάτι λιθάνθρακα ή έχει δημιουργήσει μια πυρηνική σχέση. Η δημιουργία του αεικίνητου είναι ένα σισύφειο μαρτύριο για τους φυσικούς εδώ και αρκετούς αιώνες. Σε οποιαδήποτε μετατροπή ενέργειας, η παραγόμενη ενέργεια είναι μικρότερη της ενέργειας που καταναλώνεται.

Ανάλογα με την ποιότητα του μετατροπέα, οι απώλειες μπορεί να είναι από μικρές έως τεράστιες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι μηδενικές.

Επομένως, όταν τροφοδοτούμε έναν υπολογιστή με ηλεκτρική ενέργεια, προκειμένου να δημιουργήσουμε τις απαραίτητες διαφορές δυναμικού που θα θέσουν σε κίνηση τα ηλεκτρόνιά του, γνωρίζουμε εξαρχής ότι ένα κομμάτι της ενέργειας δεν θα πετύχει το σκοπό της και θα μετατραπεί σε θερμότητα, φέρνοντας το σύμπαν που ζούμε ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος του, σύμφωνα με τις νεότερες επιστημονικές θεωρίες.

Ωστόσο, η καταστροφή του σύμπαντος είναι μάλλον πιο μακρινή από την «καταστροφική» επιβάρυνση που προκαλείται στα λειτουργικά έξοδα της επιχείρησης που εργαζόμαστε ή της οικίας που ζούμε.

Στις ανέμελες εποχές που το πετρέλαιο έμοιαζε να είναι αιώνιο, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έδιναν ιδιαίτερη σημασία σε αυτή τη «λεπτομέρεια» της ενεργειακής απόδοσης. Για παράδειγμα, η τεχνολογία που χρησιμοποιούσαμε για το φωτισμό μας, εδώ και αρκετούς αιώνες, ήταν περισσότερο κατάλληλη για σόμπες, ωστόσο καταργήθηκε μερικώς μόλις την τελευταία διετία.

Το κόστος ενέργειας θα ξεπερνάει το κόστος αγοράς IT εξοπλισμού

Σύμφωνα με έρευνα που έγινε για λογαριασμό της Microsoft, το 2010 περισσότερες από τις μισές εταιρείες του Forbes Global 200 θα ξοδεύουν περισσότερα χρήματα για τις ανάγκες τους σε ενέργεια σε σχέση με τις αγορές τους σε εξοπλισμό πληροφορικής.

Σε πρωταθλητές κατανάλωσης ενέργειας αναδεικνύονται τα data centers. Σύμφωνα με τη Sun Microsystems, μία συστάδα servers, που αποτελούν ένα κομμάτι ενός τυπικού data center κατανάλωνε πριν από μια διετία 2 KW ενέργειας και δημιουργούσε 40 W θερμότητας. Νεότερες συστάδες που αποτελούνται από περισσότερους servers υψηλότερης επεξεργαστικής ισχύος μπορεί να καταναλώνουν μέχρι 25 KW και να παράγουν 500 W θερμότητας.

Πρόσφατα, μια εταιρεία στο Helsinki πρότεινε τη δημιουργίας ενός data center σε σπήλαιο κάτω από καθεδρικό ναό της πόλης, όπου αφενός η θερμοκρασία του χώρου μειώνει τα έξοδα ψύξης, ενώ παράλληλα, η παραγόμενη ενέργεια θα διοχετευτεί στο δίκτυο θέρμανσης της πόλης.

Η Google, μια από τις εταιρείες που χρειάζεται να διατηρεί τεράστια data centers για τη φύλαξη και επεξεργασία των δεδομένων της, χρησιμοποιεί μεταξύ άλλων server containers. Πρόκειται για containers μεταφοράς εμπορευμάτων καθένα εκ των οποίων είναι ένα πλήρες data center που μπορεί να μεταφερθεί οπουδήποτε υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για τη λειτουργία του, δηλαδή συνήθως φθηνό ρεύμα και καλές τηλεπικοινωνιακές υποδομές.

Πριν από μια διετία, άνθρωποι της Microsoft χτένιζαν την Ισλανδία για να εντοπίσουν τοποθεσίες που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν data centers. Η Ισλανδία, εκτός από τις κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες με μέση ετήσια θερμοκρασία 12 έως 14 βαθμούς, έχει και πολύ φθηνή ηλεκτρική ενέργεια λόγω γεωθερμίας.

Τέρμα οι «τεμπέληδες» servers

Αν οι servers είχαν συνδικαλισμό, τον τελευταίο καιρό θα έπρεπε να βρίσκονται συνέχεια στους δρόμους και να διεκδικούν τα ωράρια των παλιών καλών εποχών. Ευτυχώς για τις επιχειρήσεις δεν έχουν και έτσι εταιρείες, όπως η VMware, μπορούν να πουλάνε χωρίς αντίσταση λύσεις, οι οποίες αποσκοπούν σε server consolidation. Δηλαδή, η εργασία που γίνονταν μέχρι τώρα από δύο ή τρεις servers θα γίνεται πλέον από έναν. Σύμφωνα με τη VMware, η πρακτική αυτή μπορεί να μειώσει το ενεργειακό κόστος μιας εταιρείας μέχρι και 80%, ανάλογα με το βαθμό συμπύκνωσης που είναι εφικτός.

Παράλληλα, οι κατασκευαστές φροντίζουν ώστε οι νέες γενιές servers να καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια ή για την ακρίβεια να αποδίδουν περισσότερο έργο για την ενέργεια που καταναλώνουν. Οι σειρές blade servers που έχουν εντάξει πλέον όλοι οι κατασκευαστές στηn γκάμα τους, εκτός από την εξοικονόμηση ενέργειας, λόγω μειωμένου όγκου έχουν και λιγότερες απαιτήσεις σε φυσικό χώρο, ο οποίος επίσης έχει κόστος.

Πηγή Banker's review

24.2.2010

ΚλέψεΜεΠαρακαλώ, μια επικίνδυνη ιστοσελίδα (Please Rob Me)

ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ Νέο website με την ονομασία ΡleaseRobΜe (ΚλέψεΜεΠαρακαλώ) ισχυρίζεται ότι αποκαλύπτει την ακριβή τοποθεσία άδειων σπιτιών που είναι ό,τι πρέπει για διάρρηξη- από πληροφορίες που δίνουν οι άνθρωποι για τις κινήσεις τους σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Τwitter.

Οι ολλανδοί προγραμματιστές που το ανέπτυξαν είπαν στο ΒΒC ότι σκοπός τους δεν είναι να καθοδηγούν κακοποιούς στη λεία αλλά να αποδείξουν πόσο επικίνδυνο είναι να μοιράζονται οι χρήστες ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, όπως η διεύθυνση της κατοικίας, στο Ιnternet.

Το ΡleaseRobΜe παίρνει τα στοιχεία από το διαδικτυακό παιχνίδι FourSquare, το οποίο λειτουργεί βασιζόμενο στις πληροφορίες της γεωγραφικής θέσης των ατόμων, και από την ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης Τwitter, όπου πολλοί χρήστες επιλέγουν να εμφανίζεται αυτόματα η ακριβής τοποθεσία τους. «Ξεκίνησε από εμένα και έναν φίλοπαρακολουθώντας το Τwitter και τις διαρκώς αυξανόμενες δημοσιεύσεις του FourSquare» είπε στο ΒΒC ο Μπόι βαν Αμστελ, ένας από τους τρεις δημιουργούς της ιστοσελίδας.

«Οι άνθρωποι έμπαιναν στις ιστοσελίδες από το σπίτι τουςή από το σπίτι της κοπέλας τους ή των φίλων τους και δημοσίευαν τις διευθύνσεις τους. Δεν πιστεύω ότι γνωρίζουν πραγματικά πόσες πληροφορίες μοιράζονται με αυτόν τον τρόπο» συμπλήρωσε.

Οι τρεις Ολλανδοί γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι οι χρήστες του Διαδικτύου δεν δημοσίευαν απλώς τις διευθύνσεις των ιδίων και των φίλων τους αλλά γνωστοποιούσαν ακόμη και το πότε έλειπαν από το σπίτι τους. Για τη δημιουργία του ΡleaseRobΜe δεν χρειάστηκαν περισσότερες από τέσσερις ώρες. «Είναι βασικά μια αναζήτηση στο Τwitterτίποτε το καινούργιο» εξήγησε ο κ. Βαν Αμστελ. «Οποιοσδήποτε έχει γνώσεις από ΗΤΜL και Javascript μπορεί να το κάνει αυτό. Βάζεις τα γέλια με το πόσο εύκολο είναι».

«Η ιστοσελίδα που φτιάξαμε δεν είναι εργαλείο για να διευκολύνει τις διαρρήξεις. Το αντίθετο, θέλαμε να δείξουμε πόσο επικίνδυνη είναι η διάδοση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων στο Δίκτυο. Πριν από λίγο καιρόκαι μόνο η δημοσιοποίηση του πλήρους ονόματός σου στο Ιnternet εθεωρείτο επικίνδυνη παραβίαση της ιδιωτικής ζωής. Πλέον έχουμε ξεπεράσει αυτό το στάδιο κατά πολύ» είπαν οι Ολλανδοί.

Πηγή Το Βήμα

20.2.2010

Το μάτι της Google

Επιτέλους, τα Τρίκαλα θα μπουν στον παγκόσμιο χάρτη. Η Google θα στείλει κάμερα για να καταγράψει κάθε γωνιά της πόλης, δίδοντας στους χρήστες του Ιnternet το προνόμιο της ψηφιακής βόλτας. Για όσους δεν έχουν ακόμη περπατήσει στις λεωφόρους του «street view», να περιγράψουμε συνοπτικά την υπηρεσία. Θέλει κάποιος να βρει τη γωνία Θεοδοσοπούλου και Γεωργίου Ολυμπίου. Βρίσκει στον χάρτη το σημείο, κάνει «κλικ» σε αυτό και αίφνης ξεπετάγονται αληθινές εικόνες της πόλης. Μπορεί κανείς να δει σαν άνθρωπος δεξιάαριστερά και σαν πτηνό βλέποντας πίσω από το κεφάλι του. Η κάμερα καλύπτει 360 μοίρες.

Βλέπει τα μαγαζιά, θαυμάζει την τοπική αρχιτεκτονική και αντιλαμβάνεται μερικά σουλούπια να περπατούν. Οι ανθρώπινες φιγούρες παρουσιάζονται θολωμένες. Ο καταγραφέας παίρνει τα μέτρα του. Δεν θέλει να φέρει κανέναν σε δύσκολη θέση, να τον δείξει στην υφήλιο ολάκερη την ώρα που εισέρχεται στα μουλωχτά, ας πούμε, σε οίκο ανοχής.

Η τεχνολογία είναι συναρπαστική. Εκεί που βαριέται κανείς να γράψει για τη δουλειά του, πετάγεται εικονικά ως το Μόντρεαλ. Δεν δείχνει το χιόνι, Γενάρη μήνα, αλλά η φαντασία το στρώνει. Οπως έχει επισημανθεί σε ξένα έντυπα, οι ζωντανοί χάρτες της Google είναι ικανοί να λύσουν θεμελιώδη ζητήματα της ανθρωπότητας: πας, βρε αδερφέ, να συναντήσεις έναν άνθρωπο στα Τρίκαλα, τα οποία σου είναι άγνωστα. Να μην περιηγηθείς λιγουλάκι ψηφιακά για να βρεις μια καλή καφετέρια; Δεν χρειάζεται να ανακαλύψεις την πόλη ποδαράτα ούτε να βρεθείς προ εκπλήξεως. Ολα οργανώνονται από πριν, ξέρεις τον δρόμο, πού θα στρίψεις, τι χρώμα έχουν τα άνθη στο απέναντι μπαλκόνι. Υπάρχει και ένα εγκυκλοπαιδικό ενδιαφέρον στο όλο εγχείρημα.

Συγκεντρώνεται πρώτη ύλη για την όψη των πόλεων, όπως δημοσιεύονταν κάποτε οι φωτογραφίες στα ταξιδιωτικά βιβλία.

Η κάλυψη των υπέρτατων αναγκών που αναφέρθηκαν δικαιολογούν άραγε την απόφαση της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων; Αν έλεγε «όχι» στην Google, αν δηλαδή απαγόρευε την κυκλοφορία του οχήματος που φέρει στην οροφή την περίφημη κάμερα του «street view», κινδύνευε να κατηγορηθεί για βλαχιά. Ολες οι μεγάλες πόλεις έχουν μπει στους ψηφιακούς χάρτες, γιατί να μην καμαρώσουμε την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τα Τρίκαλα; Επιπλέον τέθηκαν όροι. Οι άνθρωποι που βιντεοσκοπούνται θα θολώνονται. Γιατί όμως θα πρέπει να εμπιστευθούμε έναν ιδιώτη που μας φιλμάρει; Προτού παραποιηθούν τα πρόσωπα και προτού εξαφανιστούν οι πινακίδες των αυτοκινήτων που φαίνονται στα βίντεο, έχουν ήδη καταχωριστεί σε αρχεία. Δηλαδή το πρόβλημα δεν είναι ο χειρισμός του υλικού, είναι η ύπαρξή του από μόνη της.

Οι αρνητές της καταγραφής καταφεύγουν σε δυσάρεστες συνέπειες του «street viewing». Απιστοι σύζυγοι και ακαμάτηδες εργαζόμενοι είχαν συνέπειες στη ζωή τους επειδή τους τσάκωσε το άγρυπνο μάτι της Google. Γονείς είδαν στο Διαδίκτυο τα ημίγυμνα παιδιά τους να μπουγελώνονται με λάστιχο, χωρίς να έχουν συναινέσει στη δημοσιοποίηση των εικόνων. Η επίκληση περιπτώσεων είναι περιττή. Δεν χρειαζόμαστε δικαιολογητικά όταν δηλώνουμε: «Δεν θέλω να βιντεοσκοπεί κανείς το σπίτι μου, δεν θέλω να καταγράφονται τα παιδιά μου. Δεν θέλω, un point c΄est tout». Είναι ζήτημα αρχής. Δεν μπορεί κάποιος να εγκλωβίζει ολόκληρες πόλεις σε ένα ιδιότυπο «Τρούμαν Σόου» (για να θυμηθούμε την ταινία με τον Τζιμ Κάρεϊ, στην οποία ο ήρωας συμμετείχε εν αγνοία του σε ριάλιτι).

Υπάρχει μια παραδοξότητα στην Ελλάδα. Πολλοί εξανίστανται όταν η Αστυνομία προτίθεται να τοποθετήσει κάμερες παντού, αλλά κανένας δεν αντιδρά για τον ιδιώτη που προχωρεί στην ίδια πρακτική για εμπορικούς λόγους. Η Google απoδέχεται την υπόδειξη να κινηματογραφεί νωρίς τις Κυριακές ώστε να μην κυκλοφορεί ψυχή στους δρόμους. Θα κοινοποιεί πότε και πού κινηματογραφεί.

Επιπλέον δεσμεύεται να μην παραχωρήσει σε τρίτους το υλικό της. Αν πάντως θέλουμε να αφαιρεθούν οι φάτσες μας, υπάρχει δυνατότητα να το ζητήσουμε. Αλλη δουλειά δεν είχαμε, να ψάχνουμε για το θολωμένο σουλούπι μας στον χάρτη.

Της Λώρης Κεζά

Πηγή Το Βήμα

21.1.2010

Καλύτερες υπηρεσίες σε τηλεπικοινωνίες - Internet

Προς τη σωστή κατεύθυνση κινείται το νέο νομικό πλαίσιο περί τηλεπικοινωνιών και Ιnternet, το οποίο σταδιακά θα ισχύσει όπως σε όλες της χώρες της ΕΕ και στην Ελλάδα από εφέτος, εκτιμά ο κ. Ν. Βασιλάκος , εκπρόσωπος της Ιnternet Νow! (www.internetnow.gr).

-Ωφελούνται οι έλληνες καταναλωτές με την ενσωμάτωση του νέου νομικού πλαισίου στην ελληνική νομοθεσία;

«Για πρώτη φορά έπειτα από καιρό έρχεται η ΕΕ και υπόσχεται καλύτερες υπηρεσίες και εξυπηρέτηση καταναλωτών. Με λίγα λόγια, λέει “τέρμα στις καθυστερήσεις”. Περιμένουμε να δούμε τον μεγάλο τηλεπικοινωνιακό πάροχο (λέγε με ΟΤΕ) να συνταχθεί και να υιοθετήσει τις νέες επιταγές. Μία ημέρα θα είναι η αναμονή για ενεργοποίηση, μεταφορά, νέα σύνδεση. Οχι οι επίσημες 15 εργάσιμες που περιμένουμε σήμερα και καταλήγουν 45 ημέρες πολύ συχνά».

- Τι σημαίνει στην πράξη η έννοια «τεκμήριο αθωότητας» που βλέπουμε σε διάταξη του νέου πλαισίου για το κυβερνοέγκλημα;

«Ελάχιστοι συνειδητοποιούν τι σημαίνει το “τεκμήριο αθωότητας”. Θα σας το πω με παράδειγμα: Τεκμήριο αθωότητας σημαίνει ότι ο δικαστής που δικάζει στην έδρα, η Αστυνομία που κάνει τις συλλήψεις, ο Τύπος που γράφει άρθρα για ένα έγκλημα και όλος ο κόσμος είναι υποχρεωμένοι να θεωρούν τον χρήστη εκ προοιμίου αθώο μέχρι ικανής αποδείξεως του εναντίου. Ετσι προστατεύεται πραγματικά η τιμή, η υπόληψη, το κύρος και η φήμη του κάθε χρήστη. Για να καταλάβετε πόσο σημαντικό είναι αυτό, αρκεί να σας πω ότι πολλές φορές το ηλεκτρονικό έγκλημα γίνεται από υπολογιστή-ζόμπι (Η/Υ ελεγχόμενος από κράκερ ή “πειρατές”). Ρωτάω λοιπόν: Τι φταίνε οι ταλαίπωροι χρήστες να διαπομπεύονται; Η Ευρωπαϊκή Ενωση λέει “ως εδώ! ” Μένει να εφαρμοστεί άμεσα και στην Ελλάδα». - Πώς κρίνετε την αντιμετώπιση των παράνομων δραστηριοτήτων (πειρατεία, διακίνηση ήχου- εικόνας χωρίς άδεια δημιουργών κτλ.);

«Η Γαλλία νομοθέτησε ήδη τον περίφημο νόμο “Τhree Strike”. Τρία “χτυπήματα” στον χρήστη που κατεβάζει παράνομο περιεχόμενο: προειδοποίηση- κόψιμο συνδρομής- αποζημίωση στις εταιρείες. Αυτή είναι η επίσημη απάντηση της Γαλλίας σε όποιον κατεβάζει πειρατικές ταινίες και παράνομα τραγούδια. Εκτίμησή μου είναι ότι στο ίδιο πλαίσιο θα κινηθούν και τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης για να προστατεύσουν τους δημιουργούς και τους φορείς διαχείρισης πνευματικής ιδιοκτησίας».

- Αρκεί η ενσωμάτωση του πλαισίου στη νομοθεσία ή απαιτούνται και άλλες ενέργειες;

«Χρειάζεται και εγρήγορση από την πλευρά των πολιτικών μας- ειδικά εκείνων που υπηρετούν στις Βρυξέλλες. Σε αυτό το πνεύμα ήταν ιδιαίτερα σημαντική πριν από λίγες ημέρες η ερώτηση του επικεφαλής της ΚΟ του ΠαΣοΚ στην ΕΕ κ. Στ. Λαμπρινίδη προς την αρμόδια επίτροπο κυρία Βίβιαν Ρέντινγκ, μετά την οποία η επίτροπος δεσμεύθηκε ρητά να προασπίσει τα θεμελιώδη δικαιώματα των χρηστών Ιnternet».

Του Γερ. Ζώτου

Πηγή Το Βήμα

16.1.2010

Διαμαρτυρία για τις παρακολουθήσεις (των χρηστών του διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων)

Το τεράστιο αφτί που περιφέρει ο διαδηλωτής στην κεντρική πλατεία της Σόφιας, έξω από τη Βουλή, είναι ένα από τα σύμβολα που έδωσαν ιδιαίτερο χρώμα στη μεγάλη διαδήλωση με θέμα: «Η Βουλγαρία δεν είναι Μεγάλος Αδελφός». Εκατοντάδες πολίτες διαμαρτυρήθηκαν για το σύστημα που στήνει το υπουργείο Εσωτερικών προκειμένου να έχει άμεση πρόσβαση στο προσωπικό ηλεκτρονικό ταχυδρομείο των χρηστών Διαδικτύου. Ταυτοχρόνως θα καταγράφει όλους τους αριθμούς των τηλεφωνικών κλήσεων και όχι μόνον: μέσω δορυφορικού δικτύου εντοπισμού, θα γνωρίζει ανά πάσα στιγμή σε ποιο σημείο βρίσκεται ο κάτοχος κάθε κινητού τηλεφώ νου που διαθέτει GΡS.

(ΑΡ/ ΡΕΤΑR ΡΕΤRΟV)

Πηγή Το Βήμα
16.1.2010

Κατάχρηση ελευθερίας

Κατάχρηση ελευθερίας

The Guardian

Σε γενικές γραμμές, δεν μπορώ να παραπονεθώ για τους αναγνώστες που απαντούν μέσω του Ιντερνετ στη στήλη μου. Η μεγάλη πλειονότητά τους παρουσιάζει τα επιχειρήματά της με αρκετά νηφάλιο τρόπο. Οι περισσότεροι συμφωνούν με την άποψή μου, όπως και πρέπει να γίνεται. Πολλοί υποστηρίζουν τις αντιρρήσεις τους με χρήσιμες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Ως εδώ, όλα καλά. Υπάρχουν ορισμένοι, όμως, που εκφράζουν την αντίθεσή τους με υβριστικό τρόπο, με προσωπικές επιθέσεις και υστερικό παραλήρημα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα σοβαρά να μηνύσω έναν σχολιαστή για συκοφαντία· θα είχα κερδίσει την αγωγή, και ο βρετανικός νόμος, με σκοπό την καταπολέμηση της λιβελλογραφίας, επιτρέπει την αποκάλυψη του πραγματικού ονόματος που κρύβεται πίσω από ένα ψηφιακό ψευδώνυμο.

Αυτή η ανωνυμία βρίσκεται στο κέντρο της συζήτησης που γίνεται αυτή την εβδομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μια Εσθονή ευρωβουλευτής, η Μαριάν Μίκο, ανησυχεί επειδή αυξανόμενος αριθμός ιστολογίων γράφονται «με κακόβουλες προθέσεις και κρυμμένες σκοπιμότητες». Προτείνει οι μπλόγκερ να δηλώνουν την ταυτότητά τους και τα συμφέροντα που τυχόν έχουν όσον αφορά το θέμα για το οποίο γράφουν.

Οι ανησυχίες της πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη. Οσοι διαβάζουμε τα ιστολόγια δεν γνωρίζουμε ποιοι κρύβονται πίσω από τα διάφορα ψευδώνυμα. Χρειαζόμαστε περισσότερες πληροφορίες για τους συγγραφείς ώστε να κρίνουμε πόσο σοβαρά μπορούμε να πάρουμε τις γνώμες τους. Εχει ο τάδε προσωπικό συμφέρον στην υπό συζήτηση υπόθεση; Η κυρία που μας συστήνει ένα ρεστοράν μήπως είναι αδελφή του ιδιοκτήτη του; Μήπως ο κύριος που το δυσφημεί έχει κάποια προσωπική διαφορά με τον εστιάτορα; Δεν το ξέρουμε.

Κατά σύμπτωση, την περασμένη εβδομάδα, ο Σερ Τιμ Μπέρνερς-Λι, ο δημιουργός του world wide web, εξομολογήθηκε τις δικές του ανησυχίες για τον τρόπο που χρησιμοποιείται η εφεύρεσή του για να διαδίδονται ψευδείς πληροφορίες, θεωρίες συνωμοσίας (π.χ., ότι η 9η Σεπτεμβρίου ήταν έργο της αμερικανικής κυβέρνησης) και επιβλαβείς ιδέες.

Αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη φήμη ότι το τριπλούν εμβόλιο αυξάνει τον κίνδυνο αυτισμού στα παιδιά (φήμη που έθεσε σε πραγματικό κίνδυνο πολλά παιδιά στη Βρετανία, τα οποία δεν εμβολιάστηκαν). Είπε επίσης ότι διάφορες περιθωριακές αιρέσεις έχουν τη δυνατότητα τώρα να διαδίδουν πολύ γρήγορα τις παρανοϊκές και δυνητικά επικίνδυνες ιδέες τους. Οι λύσεις που πρότεινε –συστήματα που θα μπορούσαν να δώσουν σε μια ιστοσελίδα μια εγγύηση αξιοπιστίας– είναι λιγότερο πειστικές.

Προς το παρόν, τα πλεονεκτήματα της απρόσκοπτης πρόσβασης στο Ιντερνετ υπερτερούν των αναμφισβήτητων μειονεκτημάτων της. Παράλληλα, όμως, όλο και περισσότεροι χρήστες του Διαδικτύου κάνουν κατάχρηση αυτής της ελευθερίας. Πιθανότατα θα χρειαστεί γρήγορα να σκεφτούμε τρόπους ελέγχου, που τη μορφή τους είναι ακόμα δύσκολο να φανταστούμε. Γιατί αλλιώς, ίσως ανακαλύψουμε, μετά από 10 ή 20 χρόνια, ότι με το Ιντερνετ κατασκευάσαμε ένα θηρίο που δεν μπορούμε να εξημερώσουμε, και που η ικανότητά του να προκαλεί κακό υπερβαίνει το καλό που αρχικά μας προσέφερε.

ΠΗΓΗ : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

28.9.08

Τι να προσέξετε όταν κατεβάζετε mp3

Τι να προσέξετε όταν κατεβάζετε MP3

Όλοι θέλουν να κατεβάζουν δωρεάν μουσική και κανείς δε θέλει να είναι παράνομος. Για όσους ψάχνουν δωρεάν τραγούδια στο Διαδίκτυο, η ισορροπία νομιμότητας - παρανομίας είναι ευαίσθητη υπόθεση.

Το κατέβασμα τραγουδιών από διαδικτυακές υπηρεσίες όπως το LimeWire είναι πολύ εύκολη υπόθεση, μπορεί όμως να οδηγήσει και σε ανεπιθύμητα μπλεξίματα με τον νόμο. Ο Ντέιβ Ντέντερερ, ιδιοκτήτης δισκογραφικής εταιρείας στις ΗΠΑ και από τους πρωτοπόρους της μουσικής στο Διαδίκτυο έχει μελετήσει διεξοδικά τους νόμους που διέπουν την αγορά και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για «βρώμικη δίνη».

Η γραμμή ανάμεσα στην νομιμότητα και την παρανομία είναι ασαφής, ακόμη και για τον Ντέντερερ. Η διαδικτυακή του υπηρεσία κατεβάσματος τραγουδιών, πληρώνει πνευματικά δικαιώματα στους καλλιτέχνες. Ωστόσο, σε αυτό το ομιχλώδες νομικό τοπίο, κάτι τέτοιο μπορεί να μην είναι αρκετό στο άμεσο μέλλον. Αυτό το σκηνικό μπορεί να λειτουργεί υπέρ των φίλων της δωρεάν μουσικής.

Εξαιτίας του ότι οι νομοθετικές ρυθμίσεις υστερούν σε σχέση με τις τεχνολογικές εξελίξεις, εντοπίζονται πολλές γκρίζες ζώνες όπου η δωρεάν μουσική, αν και όχι ξεκάθαρα νόμιμη, δεν είναι παράνομη. Οι χρήστες μπορούν να εκμεταλλευτούν αυτά τα κενά, αν και κάποιος θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ενημερωμένος σε νομικά θέματα ώστε να μην αντιμετωπίσει προβλήματα νομιμότητας.

Το νομικό σκεπτικό σχετικά με την αντιγραφή λέγεται δίκαιη χρήση. Το νομικό προηγούμενο που επιτρέπει τη μεταφορά ενός CD σε ένα iPod δημιουργήθηκε μετά την υπόθεση της Sony Αμερικής εναντίον Universal City Studios, γνωστή ως υπόθεση Betamax. Στην ουσία, η απόφαση έλεγε ότι επιτρέπεται η αντιγραφή υλικού που υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα όταν πρόκειται για προσωπική, μη εμπορική χρήση.

Αυτό είναι και το σημείο που περιπλέκεται η κατάσταση. Αν κάποιος θέλει να μεταφέρει ένα άλμπουμ βινυλίου στο iPod του, θα πρέπει να είναι ο δικός του δίσκος, ή θα μπορεί να κατεβάσει τα τραγούδια από μια υπηρεσία στο Ίντερνετ, που δίνει πρόσβαση σε χιλιάδες νόμιμα και παράνομα τραγούδια; Εξάλλου, ο κάτοχος του δίσκου βινυλίου έχει πληρώσει για το δικαίωμα του να ακούσει τα τραγούδια όταν τον αγόρασε.

«Είναι μία γκρίζα ζώνη. Δεν έχει υπάρξει ποτέ δικαστική υπόθεση που να την καλύπτει» αναφέρει ο Φρεντ φον Λόμαν, δικηγόρος της Electronic Frontier Foundation, ομάδας υπεράσπισης της ελευθερίας του λόγου.

Κάποιες από τις υπηρεσίες κατεβάσματος μουσικής από το Διαδίκτυο είναι χωρίς αμφιβολία νόμιμες. Η iTunes της Apple είναι μία από αυτές, με διάφορες προσφορές δωρεάν τραγουδιών κάθε εβδομάδα. Το Amazon προσφέρει και αυτό δωρεάν τραγούδια στη σχετική ιστοσελίδα αγοράς τραγουδιών σε αρχεία .mp3.Αν ψάξει κάποιος, θα βρει αρκετές πηγές από όπου μπορεί να κατεβάσει τραγούδια, νόμιμα και χωρίς κίνδυνο παρανομίας.

Μία άλλη μέθοδος που θεωρείται ασφαλής είναι η ηχογράφηση τραγουδιών από ραδιοφωνικούς σταθμούς στο Ίντερνετ, ιδιαίτερα εάν οι ηχογραφήσεις προορίζονται για προσωπική χρήση. Μάλιστα, με το κατάλληλο λογισμικό που μπορεί κάποιος να βρει δωρεάν στο Ίντερνετ, το κατέβασμα και αποθήκευση τραγουδιών από ραδιοφωνικούς σταθμούς στο Διαδίκτυο γίνεται πολύ εύκολη υπόθεση.

Πηγή: The New York Times

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ