Ο νέος νόμος για τα blogs

Διεύρυνση των εγκληµάτων για τα οποία θα επιτρέπεται η άρση του απορρήτουχρηστών των blogs µε απλή διάταξη του εισαγγελέα αποφάσισε, σύµφωνα µε πληροφορίες, η Επιτροπή για την Αντιµετώπιση του Ηλεκτρονικού Εγκλήµατος του υπουργείου Δικαιοσύνης κατά την τελευταία συνεδρίασή της. Σύµφωνα µε πληροφορίες, από τα µέλη της επιτροπής προτείνεται κατά πλειοψηφία η προώθηση διατάξεων στο υπό κατάθεση νοµοσχέδιο για άρση του απορρήτου για όλα τα κακουργήµατα, αλλά και για τα πληµµελήµατα για τα οποία ο νόµος προβλέπει ποινή φυλάκισης τουλάχιστον τριών µηνών.

Οι προτάσεις της επιτροπής θα τεθούν υπόψη του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Μιλτιάδη Παπαϊωάννου , ο οποίος θα κληθεί να αποφασίσει αν θα κάνει δεκτές τις νοµοθετικές εισηγήσεις των µελών της, αφαιρώντας ή προσθέτοντας διατάξεις. Το νέο νοµοθέτηµα θα είναι έτοιµο να κατατεθεί στη Βουλή το αργότερο ως τις 15 Νοεµβρίου. Στο επίκεντρο του προβληµατισµού πάντως και του υπουργείου Δικαιοσύνης είναι επί της ουσίας ο κατάλογος των εγκληµάτων για τα οποία θα επιτρέπεται η άρση του απορρήτου των επικοινωνιών και η ταυτοποίηση των διαχειριστών των blogs στις περιπτώσεις που οι αρµόδιοι διαπιστώνουν, µε απτά στοιχεία και πέρα από κάθε αµφιβολία, ότι διαπράττεται συγκεκριµένο έγκληµα το οποίο διώκεται από το Ποινικό µας Δίκαιο. Στην πρόταση της επιτροπής, που υιοθέτησε την εισήγηση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Αθ. Κατσιρώδη (µειοψήφησε ο εκπρόσωπος της ΑΔΑΕ), ο κατάλογος των εγκληµάτων διευρύνεται αφού επιτρέπεται η άρση του απορρήτου και για το έγκληµα της συκοφαντικής δυσφήµησης, αλλά δεν επιτρέπεται άρση του απορρήτου στις περιπτώσεις της εξύβρισης και της απλής δυσφήµησης.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης πάντως θα θέσει το νοµοσχέδιο σε ευρεία διαβούλευση, ενώ στο τραπέζι του κοινοβουλευτικού διαλόγου θα θέσει και το αν θα πρέπει να συµπεριληφθεί στον κατάλογο και το αδίκηµα της απειλής κατά της ζωής, κάτι που παρατηρείται έντονα σε µεµονωµένες σελίδες του Διαδικτύου.

Σύµφωνα µε πηγές του υπουργείου Δικαιοσύνης, για την ψήφιση του νοµοσχεδίου θα επιδιωχθεί η µεγαλύτερη δυνατή πολιτική συναίνεση. Οι ίδιες πηγές άλλωστε επιµένουν ότι η ηγεσία του υπουργείου δέχεται αιτήµατα και από βουλευτές της αντιπολίτευσης (κυρίως της περιφέρειας) να µπει ένα τέλος στο κενό του νόµου για την αντιµετώπιση του εγκλήµατος µέσω των blogs.

Και από τα µέλη τηςεπιτροπής του υπουργείου Δικαιοσύνης εντοπίστηκε ότι πρόσφατη δικαστική απόφαση έκανε λόγο για το κενό του νόµου µε τις εξής φράσεις : «Ελλείψει νοµοθετικής ρύθµισης και νοµολογιακής επίλυσης του υπό έρευνα ζητήµατος, η αντιµετώπιση του αναφυέντος κενού του νόµου επιτυγχάνεται µε αναλογική εφαρµογή της υπάρχουσας νοµοθεσίας, τόσο σε επίπεδο ουσιαστικού νόµου, όσο και δικονοµικού ελέγχου...». Στην ίδια απόφαση επισηµαίνεται ότι «ο κάτοχος-διαχειριστής έχει την τελική δυνατότητα µε τη χρήση στοιχείων πρόσβασης να επιλέγει τους αναγνώστες του ιστολογίου του και ακόµη να αποφασίζει αυτός αν και ποιοι από τους αναγνώστες επιτρέπεται να ανακοινώσουν τα δικά τους σχόλια σε αυτό...».

Ανακοινώνοντας τη σύσταση της επιτροπής για την ταυτοποίηση των διαχειριστών των blogs ο υπουργός Δικαιοσύνης είχε µιλήσει για την ανάγκη «να παύσει το Διαδίκτυο να φιλοξενεί κουκουλοφόρους, χωρίς φυσικά να τίθεται σε αµφισβήτηση η ελευθερία του λόγου και της γνώµης». Οι συνεδριάσεις της επιτροπής έγιναν και σε κλίµα έντασης κάποιες φορές. Την τελική επιλογή πάντως του πνεύµατος της νέας νοµοθεσίας θα την κάνει µε πολιτικά κριτήρια το ίδιο το υπουργείο Δικαιοσύνης, µε τη σύµφωνη γνώµη και του Υπουργικού Συµβουλίου.

Της Γιάννας Παπαδάκου

Πηγή Το Βήμα

6.11.2011

Η ελευθερία του φθόνου

Φθόνος κατά τον Αριστοτέλη (Ρητορική) είναι το θλιβερό συναίσθημα που ταλαιπωρεί κάποιον όταν συγκρίνεται με ομοίους του και διαπιστώνει ότι εκείνοι πέτυχαν, ακόμα κι όταν ο ίδιος δεν έχει πραγματική ζημία από την επιτυχία των άλλων. Φθονεί τους άλλους απλά επειδή είχαν επιτυχία ή ό,τι θεωρεί επιτυχία... Στην περιοχή του φθόνου πρέπει να αναζητήσουμε την εξήγηση για ένα φαινόμενο που πλέον κινητοποιεί (για δικούς τους λόγους) και κυβερνητικούς παράγοντες που προσπαθούν να βρουν λύση. Το πρόβλημα είναι ότι πολλά blog, ίσως τα περισσότερα στην ελληνική γλώσσα, είναι ανώνυμα. Ενα μέσο έκφρασης και δημιουργίας, το οποίο στις περισσότερες δημοκρατικές χώρες λειτουργεί σαν προσωπικό σημειωματάριο, ανοικτό σε όλους, με ιδέες, γνώμες και στιγμές από την καθημερινότητα, στα ελληνικά είναι κυρίως ανώνυμο. Είναι επιπλέον μοναχικό, μαχητικό, συχνά θλιβερό, με παράδοξες εμμονές. Ποιος φόβος αναγκάζει πολίτες να κρύβουν την ταυτότητά τους; Υπάρχουν απόψεις που όταν διατυπωθούν από τους εκφραστές τους, αυτοί διώκονται; Οχι! Ακόμα και οι πιο ακραίες υπερβολές ακούγονται ελεύθερα χωρίς κυρώσεις. Το πρόβλημα είναι ότι μαζί με εκείνους που για λόγους σεμνότητας ή δισταγμού αποφεύγουν να εκτεθούν στην επώνυμη εμφάνιση, ορισμένοι χρησιμοποιούν την ανωνυμία σαν όπλο! Αυτοί μοιράζονται σε δύο κατηγορίες. Υπάρχουν εκείνοι που ικανοποιούνται με το φαντασιακό όφελος του φθόνου που αισθάνονται. Αντλούν ικανοποίηση από την ταπείνωση όποιου μισούν καθώς τον εμφανίζουν υποτιμητικά, μειώνοντάς τον! Είναι οι γραφικοί... Η άλλη κατηγορία «ανώνυμων εκδικητών» είναι χειρότερη. Πέρα από τα φαντασιακά οφέλη του φθόνου επιδιώκουν κι άλλα, υλικά και μετρήσιμα. Η διαδεδομένη ανωνυμία δημιούργησε ένα υβρίδιο επιθετικής ενημέρωσης που αναδεικνύει οτιδήποτε είναι αρνητικό. Καταναλωτές που δεν έχουν εξυπηρετηθεί σωστά από επιχείρηση, υπάλληλοι που καταπιέζονται από εργοδότη, πολίτες που αποκαλύπτουν υποτιθέμενα σκάνδαλα πολιτικών, επιχειρηματιών, καλλιτεχνών. Ολοι μαζί σε μια τρελή κούρσα κακίας, που ανανεώνεται (με νεότερες αποκαλύψεις) κάθε τρία λεπτά ώστε να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού που περιμένει περισσότερο δηλητήριο για τους επώνυμους που φθονεί. Σε ορισμένες περιπτώσεις «εταιρείες ενημέρωσης» που ανήκουν σε επιχειρηματίες παριστάνουν τα blog ώστε να πείθουν για την ανιδιοτέλειά τους... Οι ανώνυμες καταγγελίες δεν ελέγχονται και πιθανότατα πίσω από τους «αθώους» καταναλωτές, υπαλλήλους κ. λπ. κρύβονται ανταγωνιστές, αντίπαλοι, αντίδικοι κ.λπ. που ανακάλυψαν τον εύκολο τρόπο να δυσφημήσουν. Πίσω από τη βιτρίνα ερασιτεχνικής ενημέρωσης, κρύβονται οι επαγγελματίες της δυσφήμησης. Διαφορετικά δεν δικαιολογείται ο αλτρουισμός όσων απαρνούνται κάθε ηθική και υλική επιβράβευση για τις αποκαλύψεις τους. Ακόμα κι ο blogger που αποκάλυψε τα απόρρητα έγγραφα του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, έγινε διάσημος, ίσως και πλούσιος από την κυκλοφορία του βιβλίου του. Του Σεραφείμ Κωνσταντινίδη

Πηγή Καθημερινή 9.8.2011

Στο πέλαγος της "γκρίζας" ερμηνείας

Η δημιουργία των μπλογκ ήταν αποτέλεσμα κυρίως δύο παραγόντων: πρώτον, του εκδημοκρατισμού της μαζικής επικοινωνίας και, δεύτερον, της τεχνολογίας. Χωρίς τη κατοχύρωση της ελεύθερης δημοσιότητας δεν θα είχε νόημα η τεχνολογική δυνατότητα και χωρίς τη δεύτερη θα ήταν αδύνατη η πρώτη. Εξ ορισμού λοιπόν τα μπλογκ είναι αποτέλεσμα και παράγοντας εκδημοκρατισμού της μαζικής επικοινωνίας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λύθηκαν όλα τα προβλήματα, το αντίθετο μάλιστα.

Από την άποψη του περιεχομένου, τα μπλογκ χωρίζονται κυρίως σε τέσσερις κατηγορίες. Πρώτον, τα δημοσιογραφικά (ατομικά ή ομαδικά), στα οποία οι δημοσιογράφοι δημοσιεύουν ό,τι (για διάφορους λόγους) δεν μπορούν να δημοσιεύσουν στα μέσα όπου εργάζονται και έχουν τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα. Δεύτερον, τα προσωπικά ημερολόγια, στα οποία οι μπλόγκερ δημοσιεύουν τις σκέψεις τους για διάφορα ζητήματα. Τρίτον, τα επαγγελματικά (που διατηρούν άτομα ή εταιρείες) και, τέταρτον, τα μπλογκ των διαφόρων οργανισμών/φορέων.

Τα προβλήματα που εντοπίζουν κάποιοι αφορούν κυρίως τις δύο πρώτες κατηγορίες. Κοινό τους γνώρισμα είναι ότι ασχολούνται με, ή διευρύνουν, τα θέματα που θέτουν τα παραδοσιακά μέσα, ή, σπανιότερα, προσθέτουν νέα θέματα στον δημόσιο διάλογο. Το πρώτο πρόβλημα που εγείρεται, συνήθως από επαγγελματίες δημοσιογράφους, αφορά την αξιοπιστία των πληροφοριών τους και επιτείνεται από την ανωνυμία των μπλόγκερ. Ωστόσο παρόμοιο πρόβλημα υπάρχει και στα παραδοσιακά μέσα, αφού οι πληροφορίες τους έρχονται από τις επίσημες πηγές (κυβέρνηση, υπηρεσίες, εταιρείες κ.ά.) που ενδιαφέρονται για τη δική τους προπαγάνδα. Αυτό μάλλον προσθέτει αξιοπιστία στα δημοσιογραφικά μπλογκ παρά αφαιρεί, καθώς ανταποκρίνονται στην παραδοχή που θέλει τα μέσα εξαρτημένα ή ελεγχόμενα από την πολιτική και οικονομική εξουσία. Τα πράγματα «σοβαρεύουν» από τη στιγμή που παρόμοιες πληροφορίες είναι ψευδείς, προσβάλλουν ή συκοφαντούν. Ωστόσο ο νόμος μπορεί να τις αντιμετωπίσει. Αν γενικευθεί το φαινόμενο, κάτι που δεν ισχύει προς το παρόν, ίσως να εξεταστεί το ζήτημα της ανωνυμίας. Ωστόσο αν θεωρούμε ότι η διάδοση ψευδών πληροφοριών αφορά μόνο κάποιους μπλόγκερ, είναι σαν να λέμε ότι ψέματα/συκοφαντίες επιτρέπονται μόνο στα παραδοσιακά μέσα, στα οποία παρόμοια ψεύδη χαρακτηρίζονται συνήθως ως «γκάφες». Με άλλα λόγια, η δύναμη των μπλογκ ενισχύεται από τον μονόδρομο και μονομερή τρόπο με τον οποίο πληροφορούν τα παραδοσιακά μέσα. Το δεύτερο πρόβλημα ανακύπτει από τον τρόπο με τον οποίο οι μπλόγκερ χειρίζονται τις πληροφορίες. Συνήθως ερμηνεύουν τις πληροφορίες των παραδοσιακών μέσων, καθώς δεν έχουν τη δυνατότητα να συλλέγουν δικές τους.

Εκ των πραγμάτων περιορίζονται στην αξιολόγηση αυτών των πληροφοριών και συνεπώς αυξάνεται η πιθανότητα να χαρακτηριστεί αυτό που κάνουν ως «προπαγάνδα». Ας μην ξεχνάμε όμως ότι προπαγάνδα δεν σημαίνει να λες ψέματα (αυτή είναι μια «πολύ αμερικάνικη» άποψη), αλλά να προσπαθείς με συμβολικά μέσα να πείσεις κάποιον να κάνει ή να μην κάνει κάτι. Ετσι, ας αντιστρέψουμε το ερώτημα. Ποιος απ΄ όσους παίρνουν μέρος στον δημόσιο διάλογο (κυβέρνηση, κόμματα, φορείς κ.ά.), ιδιαίτερα όταν πρόκειται (ή πρέπει) να γίνουν ρυθμίσεις για τα κοινά μας ζητήματα, δεν κάνει προπαγάνδα; Γιατί τότε η «προπαγάνδα» των μπλόγκερ είναι «κακή» ενώ των άλλων «καλή»; Μήπως γιατί δεν εντάσσεται στο σύστημα μέσωνπολιτικής όπως είναι δομημένο; Αν τα παραδοσιακά μέσα συνδέονται, ακόμη, με την πληροφόρηση (που διαρκώς εξασθενεί), τα μπλογκ συνδέονται πρωτίστως με την αξιολόγηση της πληροφόρησης. Και, «προπαγάνδα» ή όχι, είναι το πέλαγος της επικοινωνίας στο οποίο κολυμπάμε από εδώ και πέρα. Τον δρόμο πάντως δεν τον έδειξαν τα μπλογκ, απλά τον ακολουθούν κατά μυριάδες.

Του Γ.Πλειου Ο κ. Γιώργος Πλειός είναι αναπληρωτής καθηγητής, διευθυντής του Εργαστηρίου Κοινωνικής Ερευνας στα ΜΜΕ, Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ, Πανεπιστήμιο Αθηνών. 

 

Πηγή Το Βήμα

3.4.2011 

Η γνωμοδότηση Σανιδά για Διαδίκτυο - επικοινωνίες

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ πριν από τη συνταξιοδότησή του ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδάς με γνωμοδότησή του άναψε «το πράσινο φως» στις αστυνομικές και δικαστικές αρχές, χωρίς προηγούμενη άδεια της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ), να αίρουν την ανωνυμία των bloggers και να έχουν άμεση πρόσβαση στα blogs του Ιnternet για την εξιχνίαση οποιουδήποτε αδικήματος, ανεξάρτητα
αν είναι σε βαθμό κακουργήματος ή πλημμελήματος. Ο κ. Σανιδάς υπογραμμίζει στη γνωμοδότησή του ότι τα blogs δεν καταλαμβάνονται από το συνταγματικό απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης και επικοινωνίας, που κατοχυρώνονται από το άρθρο 19 του Συντάγματος. Δεν παραλείπει να σημειώσει ότι το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει την επικοινωνία μέσω Διαδικτύου
και κατά συνέπεια αίρεται το απόρρητο των στοιχείων όσων μέσα από τα blogs αναρτούν υβριστικά, απειλητικά ή εκβιαστικά δημοσιεύματα, φωτογραφίες παιδικής πορνογραφίας ή διαπράττουν εν γένει εγκλήματα.

Το πλήρες κείμενο της γνωμοδότησης του κ. Σανιδά δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική έκδοση του «Βήματος», στη διεύθυνση http: //www. tovima. gr/.

Τα κυριότερα σημεία του είναι τα εξής:

Η προστασία του απορρήτου αποσκοπεί στη διασφάλιση της ελεύθερης προσωπικής επικοινωνίας και προϋποθέτει δύο τουλάχιστον πρόσωπα, ήτοι τον αποστολέα και τον παραλήπτη. Βασικό στοιχείο της προσωπικής ανταπόκρισης ή επικοινωνίας είναι η μυστικότητα του περιεχομένου, η εγγύηση δηλαδήότι το μήνυμα έφθασε στον παραλήπτη χωρίς να γνωστοποιηθεί σε τρίτους. Το άρθρο 19 του Συντάγματος, προεκτείνoντας τη lato sensu προσωπική ελευθερία, καθιερώνει την προστασία της επικοινωνίας σε οικειότητα,ενώ το άρθρο 14 προστατεύει την επικοινωνία σε δημοσιότητα.

Το εκ του άρθρου 19 του Συντάγματος δικαίωμα έχει δύο συνιστώσες:

Πρώτον, την ελευθερία της ανταπόκρισης ή επικοινωνίας μέσω επιστολών ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

Δεύτερον, το απόρρητο όλων αυτών των μορφών επικοινωνίας , εφόσον όσοι επικοινωνούν θέλησαν να διατηρήσουν τη μυστικότητα και έλαβαν τα κατάλληλα προς τούτο μέτρα, π.χ. τοποθέτηση επιστολής σε κλειστό φάκελο.

***
Οπως προκύπτει σαφώς από τη διατύπωση του άρθρου 19, παρ.

1, εδ. α΄ Συντ., το απόρρητο προστατεύεται για κάθε μέσο επικοινωνίας υπαρκτό ή μελλοντικό, εφόσον το μέσον αυτό είναι από τη φύση του κατάλληλο για τη διεξαγωγή της επικοινωνίας μέσα σε οικειότητα, έστω και υπό την προϋπόθεση ότι οι επικοινωνούντες έλαβαν ειδικά μέτρα για τον σκοπό αυτόν. Εκ τούτων παρέπεται ότι υπάρχει απόρρητο π.χ. στην επικοινωνία μέσω fax, όχι όμως και στην επικοινωνία μέσω Ιnternet, αφού η τελευταία είναι εξ ορισμού επικοινωνία σε δημοσιότητα (Κ. Χρυσόγονος, ένθ΄ ανωτέρω, σελ. 239, Απόστολος Παπακωνσταντίνου, «Το Συνταγματικό Δικαίωμα συμμετοχής στην κοινωνία της πληροφορίας», Επιθεώρηση Δημοσίου και Διοικητικού Δικαίου, 2006, σελ. 233 επ. και ιδία 242). Το Διαδίκτυο είναι εξ ορισμού χώρος ελεύθερης έκφρασης και η δημιουργία ή άλλως κατασκευή ιστοσελίδας σε αυτό είναι ελεύθερη σε οποιονδήποτε.

***
Είναι, βεβαίως, αυτονόητο ότι υπάρχει απόρρητο και στην επικοινωνία μέσω Ιnternet εάν έχει χρησιμοποιηθεί ειδική διαδικασία διαφύλαξης του απορρήτου. Τούτο π.χ. ισχύει όταν μέσω της ιστοσελίδας έχει δημιουργήσει κάποιος ένα απόρρητο προφίλ στο οποίο θα έχει δικαίωμα πρόσβασης ο ίδιος και κάποιο ή κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα που έχει επιλέξει και έχουν τα απαραίτητα «κλειδιά».

Εκ των ανωτέρω κατά λογική αναγκαιότητα παρέπεται ότι στην περίπτωση τελέσεως οποιουδήποτε εγκλήματος μέσω του Διαδικτύου (Ιnternet) και εν όψει του ότι τα συνθέτοντα αυτό (το έγκλημα) στοιχεία (δημοσίευμα υβριστικό, φωτογραφίες παιδικής πορνογραφίας, απόφαση ή εκδήλωση βουλήσεως ανηλίκου για αυτοκτονία κτλ.) έχουν καταστεί κοινά και προσιτά σε οποιονδήποτε χρήστη ή διαχειριστή ιστοσελίδας, δεν απαιτείται άδεια οποιασδήποτε Αρχής και προεχόντως της Αρχής Προστασίας του Απορρήτου των Επικοινωνιών προκειμένου να εξακριβωθεί και να εντοπισθεί τόσο το ηλεκτρονικό ίχνος της εγκληματικής πράξεως όσο και το πρόσωποτο οποίο κρύπτεται πίσω από το ηλεκτρονικό ίχνος. Συνεπώς, οι εισαγγελικές, ανακριτικές και προανακριτικές αρχές, πολύ δε περισσότερο τα δικαστικά συμβούλια και τα δικαστήρια, στα πλαίσια των ερευνών για τη διακρίβωση τελέσεως ενός εγκλήματος και του δράστη, δικαιούνται να ζητούν από τους παρόχους των υπηρεσιών επικοινωνίας μέσω Ιnternet τα ηλεκτρονικά ίχνη μιας εγκληματικής πράξεως, την ημεροχρονολογία και τα στοιχεία του προσώπου στο οποίο αντιστοιχεί το ηλεκτρονικό ίχνος,και ο πάροχος υποχρεούται να τα παραδίδει χωρίς να είναι αναγκαίο να προηγηθεί άδεια κάποιας αρχής και ιδία της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών.

***
Ούτε όμως περαιτέρω απαιτείται άδεια της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, καθόσον η εγκληματική συμπεριφορά του ατόμου ούτε εμπίπτει ούτε είναι δυνατόν να εμπίπτει στην έννοια των προσωπικών δεδομένων, ούτε καλύπτεται από αυτήν. Ούτε περαιτέρω η αποκάλυψη και επιβεβαίωση της εγκληματικής συμπεριφοράς και του δράστου είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι αποτελεί προσβολή της προσωπικότητας και παραβίαση των προσωπικών δεδομένων.

***
Γ. Ι. Συναφές με το ανωτέρω θέμα είναι και το θέμα της εκτάσεως του απορρήτου της επικοινωνίας. Κατά την έννοια και τον σκοπό της διατάξεως του άρθρου 19, παρ. 1 του Συντάγματος, το απόρρητο αφορά το περιεχόμενο της επιστολής και των εν γένει ανταποκρίσεων και όχι τα εξωτερικά στοιχεία της επικοινωνίας , π.χ. τα στοιχεία του αποστολέα ή του αποδέκτη. Τούτο σημαίνει ότι είναι επιτρεπτή η αποκάλυψη των στοιχείων εκείνων που κάνουν π.χ.υβριστικά, απειλητικά ή εκβιαστικά τηλεφωνήματα και εν γένει διαπράττουν εγκλήματα μέσω οιουδήποτε μέσου επικοινωνίας. Στις περιπτώσεις αυτές δεν πρόκειται για παραβίαση του απορρήτου, αφού δεν υπάρχει βούληση των επικοινωνούντων ναπαραμείνει η συνομιλία τους μυστική, το δε κύκλωμα παύει να είναι κλειστό ύστερα από αίτηση του ενός από τους ανταποκριτές [Μάνεσης, «Ατομικές Ελευθερίες», σελ. 167, Γ. Α. Μαγκάκης: «Περί της προστασίας του απορρήτου των τηλεφωνημάτων» Ποιν. Χρ. ΙΔ 10 επ., Γ. Καραμάνος «Το απόρρητο της τηλεφωνικής επικοινωνίας» ΝοΒ 20-21, 1137, Γνωμοδοτήσεις Εισ. ΑΠ 38/1959 (Σακελλαρίου) και 31/1952 (Κόλλιας) ΠΟΙΝ. ΧΡ. 1959, σελ. 56 και 1952 σελ. 457]. Με την άνω ορθή αυτή θέση έχει στοιχηθεί και η Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, με την υπ΄ αριθμ. 79/2002 Γνωμοδότησή της. Απαντώντας με την τελευταία σε έγγραφο τηλεφωνικής εταιρείας για το τι πρέπει η τελευταία να πράξει εάν της ζητείται με έγγραφο από εισαγγελείς ή πολίτες η ανακοίνωση προσωπικών δεδομένων συνδρομητών (ονοματεπώνυμο, αριθμός κλήσης, διεύθυνση κατοικίας κτλ.), καταλήγει μετά την απάντηση που δίνει επί του ερωτήματος, ως ακολούθως: «Είναι αυτονόητο ότι τα παραπάνω δεν ισχύουν ως προς το εσωτερικό περιεχόμενο της τηλεφωνικής π.χ. συνομιλίας για την οποία έχει εφαρμογή το άρθρο 19 του Συντάγματος και όχι ο Ν. 2225/1994» (Ποιν. Δικ. 2003, 799). Δέχεται δηλαδήανενδοιάστως ότι όλα τα άλλα στοιχεία δεν εμπίπτουν στο προστατευόμενο από το άρθρο 19 του Συντάγματος απόρρητο.

Τέλος, ο Αρειος Πάγος με την υπ΄ αριθμ. 570/2006 απόφασή του δέχθηκε ότι το συνταγματικό απόρρητο των επικοινωνιών καλύπτει μόνον το περιεχόμενο των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και όχι τα εξωτερικά στοιχεία των επικοινωνιών.

Είναι προφανές, εν όψει των ανωτέρω, ότι η όποια αντίθετη θέση δεν δύναται να εύρει έρεισμα στη διάταξη του άρθρου 19, παρ.

1 του Συντάγματος.

***
1) Το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει α) την επικοινωνία μέσω Διαδικτύου (Ιnternet) και β) τα εξωτερικά στοιχεία της επικοινωνίας (ονοματεπώνυμα και λοιπά στοιχεία συνδρομητών, αριθμοί τηλεφώνων, χρόνος και τόπος κλήσεως, διάρκεια συνδιάλεξης κτλ.).

2) Οι εισαγγελικές, ανακριτικές και προανακριτικές αρχές, πολύ δε περισσότερο τα δικαστικά συμβούλια και τα δικαστήρια, δικαιούνται να ζητούν από τους παρόχους των υπηρεσιών Επικοινωνίας, μέσω Διαδικτύου (Ιnternet), τα ηλεκτρονικά ίχνη μιας εγκληματικής πράξεως,την ημεροχρονολογία και τα στοιχεία του προσώπου στο οποίο αντιστοιχεί το ηλεκτρονικό ίχνος, από τους λοιπούς δε παρόχους των υπηρεσιών επικοινωνίας τα «εξωτερικά στοιχεία» της επικοινωνίας, και ο πάροχος υποχρεούται να τα παραδίδει χωρίς να είναι αναγκαίο να προηγηθεί άδεια κάποιας Αρχής και ιδία της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών.

3) Η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών αλλά και οποιαδήποτε άλλη Ανεξάρτητη Αρχή ούτε νομιμοποιείται ούτε δικαιούται να ελέγξει με οποιονδήποτε τρόπο, αμέσως ή εμμέσως, το εάν η περί άρσεως ή μη του απορρήτου απόφαση των οργάνων της Δικαιοσύνης είναι σύννομη ή όχι. Αυτό κρίνεται από τα ίδια τα όργανα της Δικαιοσύνης. Ούτε όμως περαιτέρω η ρηθείσα Αρχή μπορεί να ελέγξει τους παρόχους υπηρεσιών επικοινωνίας για τη,σε κάθε περίπτωση,συμμόρφωσή τους προς τις αποφάσεις των οργάνων της Δικαιοσύνης. Εάν πράξει τούτο, ενεργεί καθ΄ υπέρβαση της δικαιοδοσίας της.

ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
23.8.09

Η δύναμη των blogs

Η εκρηκτική λειτουργική σύζευξη (ή «διακλάδωση») μεταξύ πληροφορίας και διαδικτυακής τεχνολογίας ενέχει κρίσιμες διαστάσεις καθημερινής κοινωνικής επανάστασης. Η τεράστια, ανεξάντλητη και αναπόδραστη δύναμη των «weblogs» ή «blogs» (ελληνιστί ιστολόγια) γονάτισε και συνέτριψε τη στατική, ομοιογενοποιητική και μονόδρομη λογική της τηλεόρασης και της τηλεοπτικής ενημέρωσης. Τα blogs δυνητικά αναταράσσουν τα λιμνάζοντα νερά της καθημερινότητας, αναστατώνουν, ετερογενοποιούν και αποσταθεροποιούν την κοινωνία, παράγοντας συνεχώς πολλαπλές «συνεργατικές αλήθειες» και μια «μεταβλητή κοινωνική γεωμετρία». Αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο κοινωνικό από τα ίδια τα blogs!

Για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρώπινης επικοινωνίας το «ακροατήριο» (audience) αυτονομείται, απομαζικοποιείται, εξατομικεύεται και κινητοποιείται-ενεργοποιείται, κατά τρόπο διαλογικό-διαδραστικό, γνήσια δημοκρατικό και ουσιαστικά συμμετοχικό. Τώρα πλέον πολλοί επικοινωνούν με πολλούς και όχι ένας με έναν (π.χ. τηλέφωνο), ή ένας με πολλούς (π.χ. ραδιόφωνο, τηλεόραση): «Το Ιnternet δεν είναι μεγάφωνο, είναι συζήτηση» (J.D. Lasica). Το κλασικό δίπολο πομπός- δέκτης καταργείται, εφόσον όλοι μας γινόμαστε πομποί και δέκτες ταυτoχρόνως, συμβάλλοντας συνειδητά ή ασύνειδα στη «διαιώνιση της συζήτησης» (Ηans-Georg Gadamer).

Τα blogs καταδεικνύουν και αποδεικνύουν στην πράξη ότι η κοινωνική δυναμική δεν θα πάψει ποτέ να μας εκπλήσσει, ευχάριστα ή δυσάρεστα ( τουλάχιστον έτσι μπορούμε πάντοτε να αποφεύγουμε τη μονοτονία και... να ελπίζουμε )! Η ηνιόχηση (δηλαδή, ο ολοκληρωτικός έλεγχος από τα πάνω ) της κοινωνικής δυναμικής, υπό τη μορφή λ.χ. μιας ορθολογιστικής «επιστημονικής κοινωνικής πολιτικής», φαντάζει απολύτως ανέφικτη. Η κοινωνική δυναμική ούτε ελέγχεται, ούτε υποτάσσεται, ούτε περιστέλλεται. Το παραδοσιακό «θετικιστικό» όραμα της γραφειοκρατικής «κοινωνικής μηχανικής» (κατά τον Αuguste Comte) είναι πέρα για πέρα άπιαστο, ανεδαφικό και ουτοπικό. Για να ακριβολογούμε, αποτελεί μια γιγαντιαία φενάκη.

Μετά τη ραγδαία ανάπτυξη και διείσδυση του ευρυζωνικού Ιnternet, οι κοινωνικές πραγματικότητες παράγονται διαρκώς με ταχύτατους ρυθμούς. Πιο συγκεκριμένα, με την αθόρυβη έλευση του λεγόμενου «κοινωνικού ιστού» («social web» ή «web 2.0») δημιουργείται ταχύτατα ένα εντελώς ρευστό και αποκεντρωμένο ή ά-κεντρο παγκόσμιο «δυνητικό σύστημα» (ένα αχανές και αδόμητο σύστημα αυτο-οργανούμενων, αυτο-ρυθμιζόμενων και αυτο-εξελισσόμενων δυνητικών κοινοτήτων), το οποίο ορθώνεται καθημερινά ενάντια στο αυταρχικό, μονολογικό, αυστηρά κεντροποιημένο σύστημα της τηλεόρασης και τα απρόσωπα «μαζικά» ακροατήριά της.

Θεωρητικά, μια επικοινωνιακή συνθήκη σύμφωνα με την οποία απλώς όλοι μιλούν με όλους συνεπάγεται την απόλυτη σταθερότητα του συστήματος και την προβλέψιμη περιοδική αναπαραγωγή της κοινωνικής τάξης (μια κατάσταση δηλαδή μονότονης, ανιαρής και βαρετής κοινωνικής ισορροπίας ). Στην πραγματικότητα όμως, εντός του κυβερνοχώρου πολλοί μιλούν με πολλούς (πέρα από προκαθορισμένα δίπολα), δημιουργώντας ακατάπαυστα τοπικότητες και, άρα, εγγενώς πολύπλοκες συνθήκες ριζικού μετασχηματισμού της κοινωνικής δομής (online και offline).

Φυσικά, μιλάμε εδώ για νέες εναλλακτικές δυνατότητες κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής, οι οποίες, ως εκ της φύσεώς τους, είναι μη γραμμικές και μη προβλέψιμες. Το σίγουρο είναι ότι το ταξίδι στην αχανή «χώρα του blogistan» θα συνεχίσει να μας γοητεύει, να μας συναρπάζει και να μας επιφυλάσσει σημαντικές εκπλήξεις, καινοτομίες και ανατροπές ( for better or for worse... )!

Του Χαράλαμπου Τσέκερη, αναπληρωτή καθηγητή Κοινωνιολογίας στην Αστυνομική Ακαδημία και διδάσκοντος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
15.7.09

Αποστάσεις στο θέμα των ιστολογίων

Φωτεινη Καλλιρη
Η νομική επιχειρηματολογία που εξέθεσε προσφάτως σε γνωμοδότηση ο απερχόμενος εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδάς για την άρση της ανωνυμίας στα ιστολόγια δεν λαμβάνει υπόψη ευρωπαϊκή Οδηγία για την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και «θα δημιουργήσει προβλήματα», εκτίμησε χθες ο πρόεδρος της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, κ. Χρήστος Γεραρής, κατά την παρουσίαση των πεπραγμένων της Αρχής το 2008. Στο επίκεντρο και τα νομοθετικά μέτρα για την άρση της ανωνυμίας στα καρτοκινητά, τα οποία ο πρόεδρος χαρακτήρισε επίσης υπερβολικά, κάνοντας έκκληση στην Πολιτεία να σεβαστεί τις γενικές αρχές του δικαίου. Αναφορικά με την επίμαχη εισαγγελική γνωμοδότηση ο κ. Γεραρής επισήμανε ότι «θα δημιουργηθούν προβλήματα, διότι δεν έχει ληφθεί υπόψη η οδηγία 2002/58 για την επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, που έχει επικυρωθεί από τη Βουλή με το νόμο 3471/2006 (για την κατοχύρωση του απορρήτου της επικοινωνίας, άρση του οποίου μπορεί να γίνει μόνο υπό τις προϋποθέσεις του άρ. 19 του Συντάγματος). «Σε αυτή την περίπτωση, ενδεχόμενη ρύθμιση χωρίς νομοθετική μεταρρύθμιση, θα δημιουργήσει προβλήματα» σχολίασε.
Εντός του Ιουλίου, η Αρχή θα γνωμοδοτήσει για δύο τροπολογίες των υπ. Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης για την άρση της τηλεφωνικής επικοινωνίας. Η μία τροπολογία εξαιρεί από το πεδίο νόμου και τον έλεγχο της Aρχής την επεξεργασία με ειδικά τεχνικά μέσα από οποιαδήποτε δημόσια αρχή για λόγους ασφάλειας και άμυνας της χώρας. Η δεύτερη αφορά την τροποποίηση διατάξεων του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας για την τήρηση αρχείου δεδομένων DNA, με την οποία ο έλεγχος από την αρμοδιότητα των δικαστικών αρχών μεταβιβάζεται στις αστυνομικές αρχές, ύστερα από εντολή εισαγγελέα.
Ιδιαίτερη μνεία έκανε ο κ. Γεραρής στα κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης, λέγοντας ότι κρίθηκε παράνομη η εγκατάστασή τους σε δύο σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Kαθώς αυξήθηκαν κατά 50% το 2008, σε σχέση με το 2007, οι καταγγελίες για παράνομη λειτουργία κλειστών κυκλωμάτων παρακολούθησης η Αρχή προτίθεται να προχωρήσει σε αναθεώρηση της σχετικής γνωμοδότησης, ώστε να διευκρινιστούν ζητήματα που έχουν προκύψει από τη λειτουργία τους.
Οσον αφορά τα πεπραγμένα της Αρχής, ο κ. Γεραρής ανέφερε ότι το 2008 διεκπεραιώθηκαν 1.838 υποθέσεις και επιβλήθηκαν κυρώσεις σε 24 περιπτώσεις για παραβίαση προσωπικών δεδομένων, επιβάλλοντας πρόστιμα συνολικού ύψους 673.000 ευρώ.

Της Φωτεινής Καλλιρη
ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
2.7.09

Αίρεται το απόρρητο επιστολών για τους bloggers

Στην τελευταία του- ίσως- γνωμοδότηση ο κ. Γ. Σανιδάς καταφέρεται για ακόμη μία φορά κατά των Ανεξάρτητων Αρχών

Π. ΤΣΙΜΠΟΥΚΗΣ

Τρίτη 30 Ιουνίου 2009

Τέλος στην ανωνυμία των bloggers έβαλε χθες o Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδάς, μία ημέρα πριν από τη συνταξιοδότησή του. Επειτα από ερώτημα της Υπηρεσίας Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής ο κ. Σανιδάς σε γνωμοδότησή του σημειώνει ότι τα blogs στο Ιnternet δεν καταλαμβάνονται από το συνταγματικό απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης και επικοινωνίας που κατοχυρώνονται από το άρθρο 19 του Συντάγματος. Ούτε όμως για την άρση του απορρήτου πρέπει να έχει προηγηθεί άδεια της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου (ΑΔΑΕ) ή οποιασδήποτε άλλης Αρχής, προσθέτει ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός. Να σημειωθεί πάντως ότι ο κ. Σανιδάς για μία ακόμη φορά από το όλο πνεύμα της γνωμοδότησής του εκφράζει την αρνητική του θέση για τις ανεξάρτητες αρχές.

Με τη γνωμοδότηση αυτή του κ. Σανιδά αίρεται το απόρρητο των στοιχείων όσων μέσα από τα blogs αναρτούν υβριστικά, απειλητικά ή εκβιαστικά δημοσιεύματα ή φωτογραφίες παιδικής πορνογραφίας ή διαπράττουν εν γένει εγκλήματα. Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση, το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει την επικοινωνία μέσω Ιnternet, αλλά ούτε και τα άλλα εξωτερικά στοιχεία της επικοινωνίας, όπως είναι ονοματεπώνυμο συνδρομητή, αριθμοί τηλεφώνων, χρόνος και τόπος κλήσεως, κτλ.

Παράλληλα όμως, σύμφωνα με το κ. Σανιδά, οι εισαγγελικές, ανακριτικές και προανακριτικές αρχές και πολύ περισσότερο τα Δικαστικά Συμβούλια και τα δικαστήρια, δικαιούνται να ζητούν από τους παρόχους των υπηρεσιών επικοινωνίας μέσω του Ιnternet (όπως είναι ο ΟΤΕ και οι άλλες εταιρείες κινητής τηλεφωνίας) τα «ηλεκτρονικά ίχνη» μιας εγκληματικής πράξεως, όπως είναι η ημέρα- χρονολογία και τα στοιχεία του προσώπου στο οποίο αντιστοιχεί το «ηλεκτρονικό ίχνος». Και οι εταιρείες υποχρεούνται να παραδίδουν τα στοιχεία χωρίς να προηγείται άδεια της ΑΔΑΕ.

Ο κ. Σανιδάς προσθέτει ακόμη ότι η ΑΔΑΕ και οποιαδήποτε άλλη Ανεξάρτητη Αρχή « ούτε νομιμοποιείται ούτε δικαιούται να ελέγξει με οποιονδήποτε τρόπο, αμέσως ή εμμέσως, το εάν η περί άρσεως ή μη του απορρήτου απόφαση των οργάνων της Δικαιοσύνης είναι σύννομη ή όχι». Μόνα αρμόδια να το κρίνουν αυτό είναι τα ίδια τα όργανα της Δικαιοσύνης, καταλήγει η γνωμοδότηση.

ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ

30.6.09

Κατάχρηση ελευθερίας

Κατάχρηση ελευθερίας

The Guardian

Σε γενικές γραμμές, δεν μπορώ να παραπονεθώ για τους αναγνώστες που απαντούν μέσω του Ιντερνετ στη στήλη μου. Η μεγάλη πλειονότητά τους παρουσιάζει τα επιχειρήματά της με αρκετά νηφάλιο τρόπο. Οι περισσότεροι συμφωνούν με την άποψή μου, όπως και πρέπει να γίνεται. Πολλοί υποστηρίζουν τις αντιρρήσεις τους με χρήσιμες και ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Ως εδώ, όλα καλά. Υπάρχουν ορισμένοι, όμως, που εκφράζουν την αντίθεσή τους με υβριστικό τρόπο, με προσωπικές επιθέσεις και υστερικό παραλήρημα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα σοβαρά να μηνύσω έναν σχολιαστή για συκοφαντία· θα είχα κερδίσει την αγωγή, και ο βρετανικός νόμος, με σκοπό την καταπολέμηση της λιβελλογραφίας, επιτρέπει την αποκάλυψη του πραγματικού ονόματος που κρύβεται πίσω από ένα ψηφιακό ψευδώνυμο.

Αυτή η ανωνυμία βρίσκεται στο κέντρο της συζήτησης που γίνεται αυτή την εβδομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μια Εσθονή ευρωβουλευτής, η Μαριάν Μίκο, ανησυχεί επειδή αυξανόμενος αριθμός ιστολογίων γράφονται «με κακόβουλες προθέσεις και κρυμμένες σκοπιμότητες». Προτείνει οι μπλόγκερ να δηλώνουν την ταυτότητά τους και τα συμφέροντα που τυχόν έχουν όσον αφορά το θέμα για το οποίο γράφουν.

Οι ανησυχίες της πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη. Οσοι διαβάζουμε τα ιστολόγια δεν γνωρίζουμε ποιοι κρύβονται πίσω από τα διάφορα ψευδώνυμα. Χρειαζόμαστε περισσότερες πληροφορίες για τους συγγραφείς ώστε να κρίνουμε πόσο σοβαρά μπορούμε να πάρουμε τις γνώμες τους. Εχει ο τάδε προσωπικό συμφέρον στην υπό συζήτηση υπόθεση; Η κυρία που μας συστήνει ένα ρεστοράν μήπως είναι αδελφή του ιδιοκτήτη του; Μήπως ο κύριος που το δυσφημεί έχει κάποια προσωπική διαφορά με τον εστιάτορα; Δεν το ξέρουμε.

Κατά σύμπτωση, την περασμένη εβδομάδα, ο Σερ Τιμ Μπέρνερς-Λι, ο δημιουργός του world wide web, εξομολογήθηκε τις δικές του ανησυχίες για τον τρόπο που χρησιμοποιείται η εφεύρεσή του για να διαδίδονται ψευδείς πληροφορίες, θεωρίες συνωμοσίας (π.χ., ότι η 9η Σεπτεμβρίου ήταν έργο της αμερικανικής κυβέρνησης) και επιβλαβείς ιδέες.

Αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη φήμη ότι το τριπλούν εμβόλιο αυξάνει τον κίνδυνο αυτισμού στα παιδιά (φήμη που έθεσε σε πραγματικό κίνδυνο πολλά παιδιά στη Βρετανία, τα οποία δεν εμβολιάστηκαν). Είπε επίσης ότι διάφορες περιθωριακές αιρέσεις έχουν τη δυνατότητα τώρα να διαδίδουν πολύ γρήγορα τις παρανοϊκές και δυνητικά επικίνδυνες ιδέες τους. Οι λύσεις που πρότεινε –συστήματα που θα μπορούσαν να δώσουν σε μια ιστοσελίδα μια εγγύηση αξιοπιστίας– είναι λιγότερο πειστικές.

Προς το παρόν, τα πλεονεκτήματα της απρόσκοπτης πρόσβασης στο Ιντερνετ υπερτερούν των αναμφισβήτητων μειονεκτημάτων της. Παράλληλα, όμως, όλο και περισσότεροι χρήστες του Διαδικτύου κάνουν κατάχρηση αυτής της ελευθερίας. Πιθανότατα θα χρειαστεί γρήγορα να σκεφτούμε τρόπους ελέγχου, που τη μορφή τους είναι ακόμα δύσκολο να φανταστούμε. Γιατί αλλιώς, ίσως ανακαλύψουμε, μετά από 10 ή 20 χρόνια, ότι με το Ιντερνετ κατασκευάσαμε ένα θηρίο που δεν μπορούμε να εξημερώσουμε, και που η ικανότητά του να προκαλεί κακό υπερβαίνει το καλό που αρχικά μας προσέφερε.

ΠΗΓΗ : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

28.9.08

Τα μπλογκς δίνουν φωνή στους τινέιτζερ

KOΣMOΣ
Hμερομηνία δημοσίευσης: 18-09-08

Tα μπλογκ δίνουν φωνή στους τινέιτζερ
Tης Σαντυς Τσαντακη / sandytsantaki@kathimerini.gr

Eιδικά στην Ελλάδα, τα μπλογκ δεν τα πολυσυμπαθούμε. Οχι ακόμη. Γιατί είναι βέβαιο ότι σε μερικά χρόνια θα το έχουμε πάρει απόφαση ότι αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς μας. Και όχι, δεν θα αντικαταστήσουν ποτέ τις εφημερίδες, τα περιοδικά, τις ειδήσεις, θα εκφράζουν όμως τη φωνή του γείτονα, του ανθρώπου της διπλανής πόρτας, μιας φίλης, ενός αγνώστου που γράφει και φωτογραφίζει κάτι που μπορεί και να μας αρέσει, μπορεί και όχι. Η ιδέα του «μπλόγκινγκ» αποτελεί διεθνώς συνώνυμο της φράσης «αλλάξτε τον κόσμο με το Διαδίκτυο».
Πάμε πάλι; Το ερώτημα είναι αν μπορούν να υπάρξουν όρια σε όλα αυτά που μπορεί να κατακτήσει σήμερα ένας τινέιτζερ μέσα από ένα μπλογκ... Πρόσφατα, ο συγγραφέας Κλέι Σίρκι έδωσε συνέντευξη σ’ ένα διάσημο μουσικό, τον Μπράιαν Ινο, για το Ινστιτούτο Σύγχρονων Τεχνών. Μετά τη συζήτηση, ακολούθησαν οι ερωτήσεις του κοινού. Μία 16χρονη μπλόγκερ ρώτησε σε τι βαθμό έχει αλλάξει η ψηφιακή εποχή τον τρόπο που ζούμε. Ως παιδί της ψηφιακής επανάστασης, εξήγησε στους παρευρισκομένους ότι δεν μπορεί να θυμηθεί τον κόσμο χωρίς το Ιντερνετ.
Η απάντηση του συγγραφέα; Η μεγαλύτερη αλλαγή τα τελευταία 5 ή 10 χρόνια δεν ήταν η έκρηξη της επιλογής. Εκείνο που είχε να αντιπροτείνει σαν την πιο ριζοσπαστική αλλαγή ήταν ο εκδημοκρατισμός του διαλόγου. Πριν από χρόνια, αν ήθελες να μιλήσεις δημοσίως, έπρεπε να ζητήσεις άδεια. Αν ήσουν μουσικός, χρειαζόσουν μια δισκογραφική εταιρεία για να προωθήσει και να διανείμει τη δουλειά σου. Αν ήσουν κινηματογραφιστής, είχες ανάγκη από ένα κινηματογραφικό στούντιο ή ένα τηλεοπτικό κανάλι για να ρισκάρει με το καλλιτεχνικό σου όραμα... Ακόμη κι αν είχες μια άποψη που ήθελες να μοιραστείς με τους άλλους, έπρεπε να «πείσεις» μια εφημερίδα, ένα περιοδικό ή έναν εκδότη, για να τη δημοσιεύσει. Τώρα οποιοσδήποτε έχει ένα λάπτοπ και σύνδεση, μπορεί να μοιραστεί το «έργο ζωής» του με ένα παγκόσμιο κοινό. Οχι ότι θα... σαρώσει τα πλήθη. Λίγα blogs κάνουν τη διαφορά...
Οταν όλοι μπορούν να εκφράσουν τις ανησυχίες τους, τότε ποιος θα προσέξει αυτό που έχεις εσύ να πεις; Αν έχεις πάθος για το μήνυμα που επιθυμείς να μεταδώσεις, τότε πώς μπορείς να χρησιμοποιήσεις το Ιντερνετ για να το μοιραστείς με όσους έχουν το ίδιο πάθος με σένα; Μαθαίνουμε λοιπόν ότι το Channel 4 της Αγγλίας θα εξερευνήσει αυτό ακριβώς το θέμα, λανσάροντας ένα νέο πρότζεκτ, με τίτλο «Battlefront», για να διαπιστώσει πώς χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο 20 τινέιτζερ στην Αγγλία προκειμένου να καταγράψουν θέματα που τους απασχολούν. Το πρότζεκτ λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα. Υπάρχει μια κυρίαρχη ιστοσελίδα που συγκεντρώνει όλες τις «καμπάνιες» των παιδιών. O ένας θέλει να σταματήσει τα ατυχήματα στον δρόμο, ο άλλος να σταματήσει τα εγκλήματα, άλλος να μειώσει τη ρύπανση που έχουν προκαλέσει οι δωρεάν εφημερίδες, κι άλλος, ο πιο ρομαντικός της παρέας, να βοηθάμε αλλήλους, με μικρές αλλά ουσιαστικές κινήσεις... Πρόκειται για μια σειρά από ντοκιμαντέρ που θα «παίξουν» το φθινόπωρο του 2008 (δηλαδή τώρα) και στο τέλος του πρότζεκτ το 2009. Το συγκεκριμένο πρότζεκτ δείχνει πως οι νέες τεχνολογίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για καλό σκοπό. Ενώνοντας ανθρώπους που θέλουν να ανταλλάξουν πληροφορίες και να αλλάξουν τις ζωές τους. Ισως τελικά τα μπλογκ και το Ιντερνετ γενικότερα να μην είναι η μεγάλη απειλή. Αλλά μια ευκαιρία για τις επόμενες γενιές να βρουν τη φωνή τους, τον χώρο τους, να θέσουν όρους.

Πηγή : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ελληνες μπλόγκερ στο Ευρωκοινοβούλιο

EΛΛAΔA
Hμερομηνία δημοσίευσης: 11-09-08

Ελληνες μπλόγκερ στο Ευρωκοινοβούλιο
Ματθαιος Τσιμιτακης

Μια πρωτότυπη πρωτοβουλία για τις κοινότητες των Ελλήνων ιστολόγων του διαδικτύου ανέλαβε τις προηγούμενες ημέρες οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ Σταύρος Λαμπρινίδης και Μαίρη Ματσούκα. Ενόψει της επικείμενης ψήφισης στο Ευρωκοινοβούλιο της κοινοτικής οδηγίας για την προστασία της ιδιωτικότητας και των καταναλωτών στα δίκτυα επικοινωνιών, κάλεσαν 46 Ελληνες bloggers στην έδρα του Ευρωκοινοβουλίου. Οι bloggers ενημερώθηκαν για το θέμα από τους βουλευτές, από στελέχη της Κομισιόν αλλά και μέλη ακτιβιστικών οργανώσεων (Statewatch, Squaring the net, FFII κ.ά.).
Τα θέματα που απασχολούν το Ευρωκοινοβούλιο σχετίζονται με το τι θεωρείται προσωπικό δεδομένο και τι όχι στην ψηφιακή επικοινωνία (παράδειγμα η μοναδική διεύθυνση που διαθέτει κάθε υπολογιστής) καθώς και το αν και για πόσο διάστημα θα πρέπει να κρατούν τα δεδομένα που σχετίζονται με τις δραστηριότητες των χρηστών στο διαδίκτυο οι εταιρείες παροχής υπηρεσιών internet, οι μεγάλες εταιρείες του διαδικτύου, όπως η Google, η Yahoo και η Microsoft αλλά και οι υπηρεσίες ασφαλείας. «Δεν μπορεί να αποφασίζουν αστυνομίες και εταιρείες για τα δεδομένα μας. Πρέπει τουλάχιστον να είναι ισότιμη η συνδιαλλαγή και να προστατεύεται τόσο η ελευθερία καθενός, όσο και η ασφάλεια όλων», είπε χαρακτηριστικά στην ομιλία του προς τους bloggers, ο κ. Σταύρος Λαμπρινίδης. Ο Ευρωπαίος επόπτης προσωπικών δεδομένων κ. Peter Hustings επισήμανε πως θα πρέπει στην οδηγία που θα ψηφιστεί να «συγκεραστούν οι διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν ώστε να διαφυλαχθούν οι βασικές δημοκρατικές αξίες. Το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή, το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης και το δικαίωμα στην ασφάλεια είναι εξίσου σημαντικά». Αξίζει να σημειώσουμε πως είναι η πρώτη φορά που ένας επίσημος θεσμός καλεί bloggers, αναγνωρίζοντας στο νέο μέσο επικοινωνίας θέση επίσημου συνομιλητή όπως αντίστοιχα στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.