| ||
 | ||
|
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λήμνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λήμνος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τρίτη 2 Αυγούστου 2011
Προτάσεις : Παλίμψηστο της ιστορικής μνήμης για τη Λήμνο
Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011
Αη Στράτης : Αμμουδιές κρυμμένες από βελανιδιές
Αγιος, Ευστράτιος, το μικρό νησί του Βορείου Αιγαίου με τις είκοσι ονειρεμένες παραλίες
Από τι είναι φτιαγμένοι οι ήρωες; Οταν ήμουν παιδί πίστευα ότι η καρδιά τους είναι φτιαγμένη από ατσάλι, δεν φοβούνται ποτέ, είναι ανίκητοι και είναι γιγαντόσωμοι. Μεγάλωσα και κατάλαβα ότι κανείς δεν είναι φτιαγμένος από ατσάλι. Αλλά ξέρω επίσης ότι όντως υπάρχουν ήρωες. Από τι όμως είναι φτιαγμένοι; Πλέοντας από τη Σαμοθράκη προς τον Αγιο Ευστράτιο, μια απόσταση 60 ναυτικών μιλίων, έκανα τη δύσκολη ερώτηση στον Φρόντι. Είχαμε στη μάσκα έναν φορτωμένο πουνεντομαΐστρο που απαιτούσε όλη την προσοχή του στο τιμόνεμα του σκάφους, αλλά επέμενα.
«Από σάρκα και οστά όπως όλοι μας. Κι αν τους ρωτήσεις, θα ήθελαν πολύ να είναι και αυτοί όπως εγώ και εσύ, εδώ, με τους φίλους τους. Αλλά δεν μπορούν. Είναι σε αποστολή που πρέπει να εκτελέσουν πάση θυσία. Κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν. Ετσι είναι οι ήρωες. Αθόρυβοι και ανώνυμοι. Κάποιοι όμως, προσηλωμένοι στην αποστολή, σκοτώνονται. Και τότε αποκαλύπτονται. Αυτός που βλέπεις στο βάθος είναι ο Αη Στράτης. Εκεί, στη θάλασσα ανοιχτά από το νότιο κάβο του, είναι το σημείο όπου έγινε φως ένας ήρωας, σαν σήμερα 18 Ιουνίου, στις 09.17 το πρωί, ακριβώς πριν από 19 χρόνια».
Δέσαμε το σκάφος στο λιμανάκι ανάμεσα στις λιγοστές ψαρόβαρκες. Ημασταν σχεδόν οι μόνοι επισκέπτες αυτή την εποχή στον Αγιο Ευστράτιο, το μικρό αυτό νησί στο βορειοανατολικό Αιγαίο. Οι λιγοστοί μόνιμοι κάτοικοι, καμιά διακοσαριά άνθρωποι, κατοικούν όλοι στον έναν και μοναδικό οικισμό που απλώνεται στο μικρό λιβάδι πίσω από το λιμάνι. Ηπιαμε καφέ στο παραλιακό καφενείο, μετά αγοράσαμε έναν χάρτη του νησιού (τον χάρτη της TERRAIN, τον μόνο που υπάρχει για τον Αγιο Ευστράτιο) και καθίσαμε να τον μελετήσουμε, καθώς απολαμβάναμε το μεσημεριανό μας (φρέσκο ψάρι, φθηνό και νοστιμότατο) στην ψαροταβέρνα του λιμανιού. Με το αγροτικό φορτηγάκι του ταβερνιάρη που μας το δάνεισε χωρίς κανένα πρόβλημα («τα κλειδιά είναι πάνω μόνιμα, βάλτε μόνο λίγη βενζίνη»), ανηφορίσαμε στον μοναδικό ασφαλτόδρομο του νησιού, μήκους 2,5 χιλιομέτρων, και μετά ακολουθήσαμε τον βατό χωματόδρομο προς τα νότια, που διασχίζει όλο το νησί ακριβώς πάνω από τις κορυφές των λόφων και τα διάσελα. Ανάμεσα στους θάμνους που σκεπάζουν τα βοσκοτόπια ξεχώριζαν πολλές βελανιδιές, στη σκιά των οποίων στάλιζαν τα πρόβατα αναζητώντας λίγη δροσιά. «Μη βλέπεις εδώ που τα δέντρα είναι αραιά. Στη βορειοανατολική γωνιά του Αη Στράτη υπάρχει ένα πυκνό δάσος βελανιδιάς. Ενα μονοπάτι που ξεκινάει από τη στάνη στη Ράχη της Σερέταινας, χώνεται κάτω από τα πυκνά φυλλώματα και καταλήγει σε μια ονειρεμένη παραλία, το Παλιοκάμινο, μια από τις είκοσι υπέροχες αμμουδιές του νησιού. Στα απότομα ψηλά βράχια στη βόρεια άκρη αυτής της παραλίας φωλιάζουν πολλά γεράκια».
Στο τέρμα του δρόμου, ακριβώς 12 χιλιόμετρα από το λιμάνι, παρκάραμε το αυτοκίνητο στο μικρό πλάτωμα και προχωρήσαμε προς το ακρωτήριο Τρυπητή. Επειτα από μερικά βήματα, έμεινα ακίνητος, κεραυνοβολημένος από αυτό που αντίκρισα: μια τεράστια ασπίδα φτιαγμένη από μεταλλικά φύλλα, ένα δόρυ, και η φράση ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ. Το μνημείο του αεροπόρου Νικολάου Σιαλμά.
«Γεννήθηκε το 1965 στο Θέρμο, ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας. Μπήκε στη Σχολή Ικάρων το 1984. Αποφοίτησε το 1988 και πήγε, νέος ανθυποσμηναγός, στην 114 Πτέρυγα Μάχης που εδρεύει στην Τανάγρα. Εντάχθηκε στο δυναμικό της 334 Μοίρας Αναχαίτισης Παντός Καιρού, χειριστής στα Mirage F-1, αεροπλάνα δεύτερης γενιάς και τεχνολογικά ξεπερασμένα ήδη από εκείνη την εποχή. Οι άλλες δύο Μοίρες της 114 Π.Μ., η 332 και η 331, είχαν ήδη εξοπλιστεί με τα υπερσύγχρονα Mirage 2000, αλλά τα F-1, τα γεράκια του Αιγαίου, που ήταν σε υπηρεσία από το 1975, συνέχιζαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στα όρια που τους επέτρεπε η τεχνολογία και η ηλικία τους. »Εκείνη την ημέρα, ο υποσμηναγός Νίκος Σιαλμάς διατάχθηκε να απογειωθεί με το ζευγάρι του για να αναχαιτίσει ένα ζεύγος τουρκικών F-16 που είχαν παραβιάσει τον ελληνικό εναέριο χώρο νότια από τον Αη Στράτη. Αναχαίτιση σημαίνει να πλησιάσεις σε απόσταση αναπνοής το εχθρικό αεροσκάφος, να καταγράψεις το νούμερό του, και να το υποχρεώσεις να εξέλθει από τον εναέριο χώρο της Ελλάδας. Εκείνο το πρωινό, οι Τούρκοι ενεπλάκησαν σε κλειστή αερομαχία και προσπάθησαν να “πάρουν την ουρά” των ελληνικών μαχητικών. Ο Νίκος Σιαλμάς με ακροβατικούς ελιγμούς σε πολύ χαμηλό ύψος προσπάθησε να ξεφύγει από το πρεσάρισμα του Τούρκου, αλλά το γέρικο αεροσκάφος έπεσε σε απώλεια στήριξης και πριν προλάβει να το εγκαταλείψει, καρφώθηκε στη θάλασσα. Εδώ μπροστά σε αυτό το ακρωτήριο είναι το σημείο όπου η ψυχή του Νίκου έκανε φτερά. Ηταν Πέμπτη 18 Ιουνίου, του 1992, μια μέρα ζεστή όπως η σημερινή. Και ήταν μόλις 26 ετών».
Του Στέφανου Ψημένου
Πηγή Καθημερινή
18.6.2011
Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010
Λήμνος, η αυθεντική
Ενα πανέμορφο νησί που δεν μοιάζει με κανένα και που όπως όλα τα ακριτικά νησιά «υποφέρει» από την έλλειψη συγκοινωνίας με το αθηναϊκό «Κέντρο». H Λήμνος με έκταση 477 τετρ. χιλιόμετρα και 17.500 κατοίκους είναι το 8ο σε μέγεθος νησί της Eλλάδας. Η Μύρινα, που εκτός από πρωτεύουσα είναι και η «πύλη εισόδου» του νησιού, είναι ένας πολύ παλαιός οικισμός. Τα ευρήματα των ανασκαφών αποδεικνύουν πως κατοικήθηκε στη νεολιθική περίοδο, στα τέλη περίπου της 4ης χιλιετίας π.Χ.
Aκριβώς πάνω από το λιμάνι δεσπόζει το κάστρο της Mύρινας που καλύπτει μια έκταση 144 στρεμμάτων. Κτίστηκε στις αρχές του 12ου αιώνα πάνω στα ερείπια προγενέστερου πελασγικού τείχους. Αργότερα οι οχυρώσεις του ενισχύθηκαν το 1185 από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε επίσης και ό,τι υλικό είχε απομείνει από την κλασική αρχαία ακρόπολη της πόλης, που έτσι εξαφανίστηκε τελείως.
Οι Ενετοί (1207-1260) έδωσαν τη σημερινή του μορφή. Το κάστρο επισκευάστηκε και συμπληρώθηκε πολλές φορές: το 1361 από τον Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγο, το 1477 από τον Ενετό διοικητή Φραγκίσκο Πασχαλίγκο και στα τέλη του 16ου αιώνα από τους Τούρκους
Εχει τριπλό τείχος με 14 πύργους συνολικά, ύψους έως 8 μ. και πάχους 1,5 μ., το οποίο προστάτευε βαθιά τάφρος στα ανατολικά, σήμερα εξαφανισμένη. Στα 1780, ο Χασάν πασά Τζεζάερλι, το εξόπλισε με 150 κανόνια. Επειδή σε όλες τις εποχές αποτελούσε το ισχυρότερο φρούριο της Λήμνου πήρε και η πόλη την ονομασία Κάστρο από τα ύστερα βυζαντινά χρόνια μέχρι το 1955. Αξίζει μια ανάβαση στο κάστρο όχι μόνο για την υπέροχη θέα που φτάνει μέχρι τον Αθωνα αλλά και για τα 200 ελάφια που κυκλοφορούν ελεύθερα στον χώρο.
Ο πέτρινος όγκος πάνω στον οποίο βρίσκεται το Kάστρο χωρίζει την παραλία της Mύρινας σε δύο γιαλούς, στον ρωμέικο και τον τούρκικο. O τούρκικος γιαλός βρίσκεται στην προέκταση του λιμανιού και πήρε το όνομά του από την τούρκικη συνοικία που υπήρχε στο παρελθόν. Η πόλη χωρίζεται σε τρεις συνοικισμούς: Το Τσας το Ανδρώνι και το Βαρώσι. Το όνομα «Τσας» είναι λέξη ρωσική που σημαίνει σταθμός και διατηρείται από τα χρόνια στα οποία οι αδελφοί Ορλώφ είχαν πολιορκήσει τους Τούρκους στο Κάστρο της Μύρινας. Η ονομασία «Ανδρώνι» είτε προέρχεται από τον Ανδρόνικο Γ΄ τον Παλαιολόγο είτε από τον μύθο κατά τον οποίο οι Λημνιές έριξαν όλους τους άνδρες του νησιού, επειδή τις είχαν εγκαταλείψει στη θάλασσα από το ακρωτήρι Πέτασσος. Ετσι, η περιοχή ονομάστηκε «Ανδρωφόνιον» και αργότερα «Ανδρώνιον».
Κατά την Τουρκοκρατία ο ελληνικός πληθυσμός ζούσε εκτός του Κάστρου. Ετσι η ελληνική συνοικία αναπτύχθηκε στα βόρεια του κάστρου από τον Ρωμέικο Γιαλό προς την Αγία Τριάδα και την αγορά και ονομάστηκε Βαρώσι από την τουρκική λέξη varosh που σημαίνει συνοικία εκτός κάστρου.
Στον Ρωμέικο Γιαλό πρόκειται να δείτε όμορφα νεοκλασικά αρχοντόσπιτα και σπίτια χτισμένα κυρίως κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Εκεί μπορεί να καταλάβει κανείς τη δύναμη και τον πλούτο των ξενιτεμένων Λημνιών που μεγαλούργησαν σαν έμποροι στα κοσμοπολίτικα κέντρα της εποχής, την Οδησσό, την Τεργέστη και την Αλεξάνδρεια. Στον Ρωμέικο Γιαλό χτίστηκε και το τούρκικο διοικητήριο στις αρχές του 20ού αιώνα που στεγάζει σήμερα το αρχαιολογικό μουσείο. Στην πόλη υπήρχαν πρόξενοι της Ελλάδας, της Αγγλίας και της Ολλανδίας.
H Mύρινα σαν το κέντρο της Λήμνου είναι και το μέρος με τις περισσότερες ταβέρνες όπως και κέντρο της νυκτερινής διασκέδασης στο νησί. Ιδιαίτερα γύρω από το ψαράδικο λιμάνι και στον Ρωμέικο Γιαλό θα βρείτε πολλές ταβέρνες με φρέσκα ψάρια και θαλασσινά
Οσο για μπάνια μην ανησυχείτε. Υπάρχουν εξαίρετες παραλίες δίπλα από την πόλη. Καταρχάς ο Ρωμέικος Γιαλός και λίγο πιο πέρα τα Ρηχά Νερά. Μόνον ένα λεπτό με τα πόδια με πολύ άμμο και πεντακάθαρα. Ακόμα λίγο έξω από την πόλη η παραλία του Αυλώνα στον δρόμο για τον Κάσπακα.
Τέλος, μη φύγετε αν δεν δοκιμάσετε τα τοπικά προϊόντα που είναι πολλά και καλά. Τα τυριά, τα κρασιά και τα ντόπια ζυμαρικά.
Kατ’ αρχάς αεροπορικώς κι εκεί μπορείτε να ενοικιάσετε αυτοκίνητο. Εναλλακτικά με τα πλοία της NEL Lines, 210- 41.15.015.
Πού θα μείνετεKastro Beach Μύρινα, 22540–22.772, Διαμαντίδης, Μύρινα, 22540–24.002, Ποσειδών, Μύρινα, 22540–24.821.
Πού θα φάτεΔεν υπάρχει πολύς τουρισμός κι έτσι οι ταβέρνες δουλεύουν με τους ντόπιους. Αυτό κρατάει και τους «άτιμους» τίμιους!
Του Ντίνου Κιούση
Πηγή Καθημερινή
7.8.2010
Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010
Η κάθοδος των Κοζάκων στο νησί του Ηφαίστου
Κάθοδος Κοζάκων στο Αιγαίο και απόβασή τους στη Λήμνο, αναμένεται σήμερα Τετάρτη 21 Ιουλίου.Καταφθάνουν από τις όχθες του Ντον για να τιμήσουν τους προγόνους τους που είναι ενταφιασμένοι στο νησί του Ηφαίστου όπου κατέφυγαν το 1920 ηττημένοι στον ρωσικό εμφύλιο από τον Κόκκινο Στρατό και άφησαν την τελευταία τους πνοή σε κάποια ερημική παραλία, θερισμένοι από την πείνα και τις κακουχίες.
Οι απόγονοι των άγριων πολεμιστών της στέπας, δεν κατεβαίνουν καβάλα στα φημισμένα άλογά τους, αλλά με ένα υπερσύγχρονο κρουαζιερόπλοιο, φέροντας μαζί τους στοιχεία της παράδοσής τους τα οποία σχεδιάζουν να επιδείξουν στις εκδηλώσεις που οργανώνονται στη Μύρινα και σε άλλα σημεία του νησιού με τη συμβολή των τοπικών αρχών.
Βροντερά κοζάκικα τραγούδια, χοροί εμπνευσμένοι από την ανδρεία και την πολεμική αρετή του δυναμικού, ανυπότακτου και ατίθασου αυτού λαού, γαλήνιοι ψαλμοί βγαλμένοι από τον ρώσικο μυστικισμό, καταθέσεις στεφάνων από Κοζάκους με τις παραδοσιακές φορεσιές, επιδείξεις πολεμικής τέχνης, θα «χρωματίσουν» την ατμόσφαιρα της Λήμνου μεσούσης της τουριστικής περιόδου. Και η τοπική κοινωνία δεν μένει αδιάφορη, προσδοκώντας στην προβολή του νησιού στην τεράστια ρωσική τουριστική αγορά, καθώς οι εκδηλώσεις και μαζί και τα αξιοθέατα αναμένεται να μεταδοθούν εκτενώς στη Ρωσία.
Ας γυρίσουμε όμως ενενήντα χρόνια πίσω. Ηταν Νοέμβριος του 1920 όταν αγγλικά και γαλλικά πλοία, έπιασαν στη Λήμνο και αποβίβασαν χιλιάδες Κοζάκους με τις οικογένειές τους. Ο ρωσικός εμφύλιος, που είχε ξεσπάσει το 1918 μεταξύ των μπολσεβίκων και των υποστηριζόμενων από τη Δύση «αντεπαναστατικών δυνάμεων», πλησίαζε στο τέλος του
.
Ο Κόκκινος Στρατός κατακτούσε τη μια νίκη μετά την άλλη εις βάρος των στρατευμάτων των «λευκών», όσων δηλαδή εξεγέρθηκαν για να ανατρέψουν το κομμουνιστικό καθεστώς και είχαν την ενεργό βοήθεια της Δύσης που ενεπλάκη στρατιωτικά με την αποστολή εκστρατευτικού σώματος, στο οποίο συμμετείχε και ελληνικό τμήμα, για να πολεμήσει εναντίον των μπολσεβίκων.
Λαός συντηρητικός και φιλοπόλεμος οι Κοζάκοι -είχαν υπερασπιστεί τα θερινά ανάκτορα του τσάρου κατά την εφόρμηση των μπολσεβίκων το 1917- συντάχθηκαν με τους «λευκούς» για να αποτελέσουν το μαχητικότερο ίσως τμήμα του στρατού τους και στις συγκρούσεις επέδειξαν απαράμιλλη γενναιότητα και αξιαθαύμαστες πολεμικές τεχνικές. Στην καθοριστική μάχη της Κριμαίας, που έγειρε την πλάστιγγα προς την πλευρά των δυνάμεων του Λένιν και του Τρότσκι, ο στρατός των «λευκών» υπέστη συντριβή και χιλιάδες Κοζάκοι για να σωθούν επιβιβάστηκαν μαζί με τις οικογένειές τους στο λιμάνι της Σεβαστούπολης σε βρετανικά και γαλλικά πλοία, τα οποία τους διέσπειραν σε λιμάνια της Μεσογείου.
Στη διαδρομή, ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών αποβιβάστηκε από τους Αγγλογάλλους στη Λήμνο, όπου στρατοπέδευσε σε ερημική παραλία κοντά στο χωριό Πορτιανό της Νέας Κούταλης. Οι επιδημίες και οι κακουχίες οδήγησαν εκατοντάδες στον θάνατο, ενώ όσοι επέζησαν με την πάροδο του χρόνου εγκατέλειψαν το νησί.
Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης και την επανάκαμψη της συλλογικής ιστορικής μνήμης, οι Κοζάκοι και μαζί η μετακομμουνιστική Ρωσία δεν ξέχασαν τους απαγορευμένους νεκρούς τους. Πέρυσι για πρώτη φορά έφτασαν στη Λήμνο με πτήση τσάρτερ Κοζάκοι προσκυνητές για να αποτίσουν φόρο τιμής στους προγόνους τους, και επί δύο ημέρες άρωμα στέπας πλημμύρισε την ατμόσφαιρα του πανέμορφου νησιού.
Φέτος η κάθοδος προβλέπεται εντυπωσιακή. Το κρουαζιερόπλοιο θα αποπλεύσει από τη Γένοβα της Ιταλίας όπου τα συμμαχικά πλοία της εποχής αποβίβασαν τους τελευταίους και θα ακολουθήσει αντιστρόφως τη διαδρομή διασποράς των Κοζάκων το 1920: Γένοβα - Πειραιάς - Λήμνος - Κωνσταντινούπολη - Σεβαστούπολη.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι θα επιβαίνουν περισσότεροι από εφτακόσιοι απόγονοι Κοζάκων, υψηλόβαθμη αντιπροσωπεία της ρωσικής κυβέρνησης και της Εκκλησίας, ενώ το ενδεχόμενο να καταφθάσει με αεροπλάνο και ο πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ δεν επιβεβαιωνόταν από τις αρμόδιες αρχές, μολονότι κύκλοι εμπλεκόμενοι στην όλη επιχείρηση επέμεναν ότι είναι πολύ πιθανό.
Δύο νεκροταφεία φιλοξενούν Κοζάκους. Το ρώσικο τμήμα του συμμαχικού νεκροταφείου στο Ρωμαϊκό Γιαλό, κοντά στο Μούδρο, όπου ησυχάζουν οι νεκροί στρατιώτες της Ανταντ που έπεσαν στη μάχη της Καλλίπολης (25 Απριλίου 1915 μέχρι 9 Ιανουαρίου 1916), και όπου στήθηκε μνημείο το 2004, και το ρώσικο-κοζάκικο νεκροταφείο στην περιοχή της Νέας Κούταλης.
Στους χώρους των δύο αυτών νεκροταφείων πρόκειται να γίνουν οι εκδηλώσεις, τις οποίες ενισχύουν οι τοπικές αρχές.
Μπορούν οι νεκροί Κοζάκοι να φέρουν στη Λήμνο ζωντανούς Ρώσους για να ενισχύσουν την τουριστική οικονομία της;
Γιατί όχι, λένε οι αρμόδιοι του νησιού που φιλοδοξούν, όπως σημείωσε μιλώντας στην «Κ» ο δήμαρχος της Μύρινας κ. Κώστας Αλαμίνης, με αφορμή το ετήσιο προσκύνημα, σε μια προσοδοφόρα γνωριμία με τη ρωσική τουριστική βιομηχανία.
Επί του παρόντος, εκτός από τους ενταφιασμένους Κοζάκους η ρωσική παρουσία στη Λήμνο περιορίζεται σε δύο-τρία εξοχικά αγορασμένα από πλούσιους Ρώσους, αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Του Σταύρου Τζίμα
Πηγή Καθημερινή
21.7.2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)