Coca-Cola : Ενας κολοσσός μετακομίζει εκτός Ελλάδας

Η Coca-Cola Hellenic που μεταφέρεται στην Ελβετία, είναι ο μεγαλύτερος εμφιαλωτής της Coca-Cola στην Ευρώπη 
Η Coca-Cola Hellenic, που ανακοίνωσε χθες τη μεταφορά της έδρας της στην Ελβετία, και την πρωτογενή διαπραγμάτευση των μετοχών της στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου, συστάθηκε το 2000 μετά τη συγχώνευση της Ελληνικής Εταιρείας Εμφιαλώσεως και της Coca-Cola Beverages. Δραστηριοποιείται σε 28 χώρες και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εμφιαλωτής της Coca-Cola στον κόσμο και ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη. Το 95% των εσόδων του Ομίλου προέρχεται από το εξωτερικό, ενώ οι μέτοχοί της είναι διεθνείς θεσμικοί επενδυτές με έδρα την Αγγλία, την Αμερική και την Ευρώπη (μόνο το 5% των θεσμικών επενδυτών έχουν έδρα την Ελλάδα).

Σημειώνεται ότι η εταιρεία είναι σήμερα η μεγαλύτερη σε κεφαλαιοποίηση που διαθέτει το ελληνικό Χρηματιστήριο. Εκτιμάται πάντως ότι η είσοδός της στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου θα στερήσει σε ημερήσια βάση έως 10% των συναλλαγών που πραγματοποιούνται στο ΧΑ. 

Προχώρησε στην απόφαση αυτή μετά την υποβάθμισή της από διεθνείς οίκους το περασμένο καλοκαίρι, με αποτέλεσμα η πιστοληπτική της αξιολόγηση να είναι μόλις τρεις βαθμίδες πάνω από την κατώτατη επενδυτική κλίμακα (junk). 

Oι οίκοι επικαλέσθηκαν τους κίνδυνους που διέτρεχε η Ελλάδα να βρεθεί έξω από την ευρωζώνη. «Eαν θέλουμε να έχουμε πρόσβαση στην αγορά σήμερα πρέπει να πληρώσουμε ένα κόστος το οποίο όμως δεν είναι αντίστοιχο των οικονομικών μεγεθών της εταιρείας. 

Eκτιμούμε ότι όταν ολοκληρωθούν οι διαδικασίες … θα δούμε αρκετά οφέλη στο κόστος χρηματοδότησής μας», δήλωσε ο Οικονομικός Διευθυντής του ομίλου Μιχάλης 'Ημελλος σε τηλεδιάσκεψη που έγινε την περασμένη Πέμπτη. Μέσω της θυγατρικής της Coca-Cola 3Ε θα διατηρήσει την παρουσία της στην Ελλάδα. Σήμερα η Coca-Cola 3Ε παράγει στην Ελλάδα το 98% των προϊόντων που προσφέρει στους έλληνες καταναλωτές. Διαθέτει πέντε εργοστάσια και απασχολεί περίπου 2.000 εργαζομένους. Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία καταναλωτικών προϊόντων στην Ελλάδα με σημαντική τοπική παραγωγική δραστηριότητα. Τα τελευταία δύο χρόνια έχει επενδύσει 46 εκατ. ευρώ στη χώρα.

Σταθμοί στην ιστορία της εταιρείας

1969: Ιδρύεται η Hellenic Bottling Company και η μάρκα Coca-Cola λανσάρεται στην Ελλάδα

1981 : Η Kar-Tess Holdings αποκτά το 99,9%

1991 : Εισάγεται στο Χρηματιστήριο της Αθήνας

1998 : Δημιουργείται η Coca-Cola Beverages από τη διάσπαση των ευρωπαϊκών δραστηριοτήτων της Coca-Cola Amatil (Αυστραλία)

2000 : Ιδρύεται η Coca-Cola Hellenic από τη συγχώνευση της Hellenic Bottling και της CCB, με γραφεία σε Αθήνα, Λονδίνο και Σίδνεϊ

2001 : Εξάπλωση της Coca-Cola Hellenic για να καλύψει τη Ρωσία, τη Λιθουανία, την Εσθονία και τη Λετονία

2002 : Εισάγεται στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης

2005 : Η εταιρεία απορροφά τη ρωσική εταιρεία χυμών Multon

2008 : Αποκτά την ιταλική εταιρεία SOCIB, τον δεύτερο μεγαλύτερο εμφιαλωτή franchise της Coca-Cola στην Ιταλία

2009 : Διαγράφεται από το Χρηματιστήριο της Αυστραλίας

2012 : Ετοιμάζεται να εισαχθεί στην κύρια αγορά του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

13.10.2012

Υγιείς εταιρείες πωλούνται, μεγάλοι όμιλοι μετοικίζουν στο εξωτερικό

Οι νέες τάσεις που αλλάζουν ριζικά τον εγχώριο επιχειρηματικό χάρτη

Ξεκίνησε η αναδιάταξη του επιχειρηματικού χάρτη της χώρας, με δύο διαφορετικές τάσεις να κυριαρχούν στον επιχειρηματικό κόσμο. Από τη μία πλευρά είναι οι εξαγορές υγιών και κερδοφόρων ελληνικών εταιρειών από ξένα επενδυτικά σχήματα, όπως συνέβη αντίστοιχα στις περιπτώσεις των ΚΑΕ και της Eurodrip από ελβετικό και αμερικανικό όμιλο.

Η άλλη τάση φέρνει εξωστρεφείς επιχειρηματικούς ομίλους να μεταφέρουν την έδρα τους στο εξωτερικό, όπως συνέβη με τη ΦΑΓΕ που εγκαθιστά τη διοίκηση στο Λουξεμβούργο και την Coca Cola Hellenic, η διοίκηση της οποίας μεταβαίνει στην Ελβετία.

Ουσιαστικά, τρεις είναι οι βασικοί παράγοντες που οι εταιρείες επιλέγουν να μεταφέρουν την έδρα τους στο εξωτερικό.

Ο πρώτος λόγος είναι η αναζήτηση από τις εταιρείες ενός σταθερού φορολογικού περιβάλλοντος με χαμηλούς συντελεστές φορολογίας. 

Ο δεύτερος, είναι ο ευκολότερος τρόπος να ανοιχθούν νέες γραμμές πίστωσης στο εξωτερικό, αφού στην Ελλάδα οι τράπεζες αδυνατούν να υποστηρίξουν τις εταιρείες μέχρι να ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίησή τους που χρονικά έχει μετατεθεί για το δεύτερο τρίμηνο του 2013.

Ο τρίτος λόγος είναι να απαλλαγούν οι εταιρείες από το country risk της Ελλάδας, που αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο για τις εταιρείες να προσελκύσουν επενδυτικά κεφάλαια, αλλά κυρίως να αναπτυχθούν σε νέες αγορές.

Στην πρώτη τάση που εκδηλώνεται με την εξαγορά των «νοικοκυρεμένων» επιχειρήσεων, οι ξένοι επενδυτές τους τελευταίους μήνες παρακολουθούν στενά εταιρείες και όχι κλάδους στην ελληνική οικονομία. Για παράδειγμα, οι συζητήσεις της διοίκησης των ΚΑΕ με την ελβετική Dufry διήρκεσαν περίπου ένα χρόνο. Η προτεραιότητα έχει δοθεί στις εξαγωγικές (ποσοστό άνω του 70% επί του κύκλου εργασιών) και σε όσες έχουν σταθερές ταμειακές ροές με χαμηλές δανειακές υποχρεώσεις. Ο «κόκκινος συναγερμός» παραμένει σε πλήρη ισχύ για τις μεγάλες ελληνικές βιομηχανίες. Η ύφεση έχει συμπαρασύρει την εγχώρια κατανάλωση στα επίπεδα της δεκαετίας του ’90, τα μερίδια αγοράς συρρικνώνονται, ο τζίρος επιστρέφει στα επίπεδα της δεκαετίας του ’90 και η αγωνία των επιχειρήσεων είναι να μη μετατραπούν σε αρνητικές οι ταμειακές ροές. Στο φύλλο της «Κ» της 26ης Αυγούστου 2012 σημειώναμε τα εξής: Πρακτικό θέμα μετεγκατάστασης για τις μεγάλες ελληνικές βιομηχανίες δεν έχει προκύψει μέχρι σήμερα, παρά το γεγονός ότι θεωρητικά συζητείται ευρέως στα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών. Οι περισσότερες διοικήσεις θέλουν να εξαντλήσουν όλα τα περιθώρια και γι’ αυτό έχουν ρίξει όλο το βάρος στην ενίσχυση του διεθνούς πελατολογίου τους.

Η αρχή έγινε με τη ΦΑΓΕ, ακολουθεί η Coca Cola, ενώ σε όλα τα διοικητικά συμβούλια επανέρχεται στην ατζέντα η αναζήτηση έδρας στο εξωτερικό. Σε δηλώσεις του παλαιότερα, ο πρόεδρος της Coca Cola Hellenic, Γιώργος Δαυίδ, είχε προειδοποιήσει τις πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα ότι πρέπει να αλλάξουν πολιτική και να μη θυσιάζουν τον υγιή ιδιωτικό τομέα στον βωμό του πελατειακού κράτους, γιατί το κόστος θα είναι ακόμη μεγαλύτερη ανεργία. Μάλιστα, ο κ. Δαυίδ έχει δηλώσει και στην πρόσφατη συνέλευση αλλά και παλαιότερα ότι το ζητούμενο στην Ελλάδα είναι να εφαρμοσθούν όσα ψηφίζονται και να υπάρξει για τις επιχειρήσεις ένα σταθερό οικονομικό και φορολογικό περιβάλλον.

Η S&B έχει παραδεχθεί ότι συζητήσεις για μετεγκατάσταση γίνονται κατά καιρούς, αλλά τίποτα δεν έχει αποφασισθεί για την έδρα της επιχείρησης.

Ο πρόεδρος του ομώνυμου ομίλου Ευάγγελος Μυτιληναίος, σε συνέλευση της εταιρείας, έχει δηλώσει ότι «φέτος θα κλάψουνε μανούλες στην επιχειρηματική ζωή της χώρας» και αρκετές φορές έχει αναφέρει ότι σκέφθηκε να μετεγκατασταθεί η έδρα της ΜΕΤΚΑ στο εξωτερικό μετά τις αλλεπάλληλες καθυστερήσεις των έργων στην Ελλάδα, αλλά δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση.

Το ίδιο ισχύει και για τη Μotor Oil. Στη φετινή ετήσια συνέλευση της εισηγμένης, ο πρόεδρος του Δ.Σ. Βαρδής Βαρδινογιάννης υποστήριξε ότι όλοι θα πρέπει να βοηθήσουν για την ανάκαμψη της χώρας, ενώ ερωτώμενος για την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης σημείωσε χαρακτηριστικά: «Ως Motor Oil έχουμε τον σεβασμό και δεν έχουμε πρόβλημα να βρίσκουμε χρήματα για να δουλεύει η εταιρεία, προς το παρόν».

Ο διευθύνων σύμβουλος της Intralot έχει τονίσει από την πλευρά του ότι δέχεται πιέσεις από τους ξένους μετόχους να μεταφέρει την έδρα της στο εξωτερικό.

Τα ΚΑΕ σε Ελβετούς

Τη μεγαλύτερη εξαγορά σε αξία στη διάρκεια της πενταετούς ύφεσης στην Ελλάδα αποτελεί η απόκτηση του 51% των ΚΑΕ από τον ελβετικό όμιλο Dufry έναντι 201 εκατ. ευρώ. Στην ιστορία του Χρηματιστηρίου Αθηνών η μεγαλύτερη εξαγορά ήταν η πώληση του 75% της Παπαστράτος στην Philip Morris International έναντι 371 εκατ. ευρώ τον Μάιο του 2003.

Οι Ελβετοί θα διατηρήσουν το ελληνικό μάναντζμεντ στα ΚΑΕ με τη συμμετοχή των κ. Δημήτρη και Τζώρτζη Κουτσολιούτσου και Γιώργου Βελέντζα. Για τρεις λόγους εξαγόρασαν οι Ελβετοί τα ΚΑΕ. Πρώτον, λόγω της μεγάλης διάρκειας σύμβασης παραχώρησης του αφορολογήτου με το ελληνικό Δημόσιο. Δεύτερον, για την υγιή εικόνα των ΚΑΕ που κατατάσσονται στην πρώτη δεκάδα των πιο κερδοφόρων ελληνικών επιχειρήσεων και τρίτον, γιατί η Dufry αποβλέπει στην επέκταση του travel retail μέσω των ΚΑΕ στη Μεσόγειο, που αποτελεί τον μεγαλύτερο τουριστικό προορισμό του κόσμου.

Του Ανεστη Ντοκα

Πηγή Καθημερινή

13.10.2012

Ο μύθος του Καμπά

«Καμπάς» είναι για τους περισσότερους μια λέξη με οικείο ήχο. Πριν απ' όλα «Καμπάς» είναι εμφιαλωμένο κρασί. Επειτα είναι το «Κάβα Καμπάς», το πρώτο κρασί παλαίωσης στην Ελλάδα, που παρουσιάστηκε το 1935. «Καμπάς» είναι ετικέτες που εύκολα ανακαλούμε στη μνήμη μας. Είναι μια τηλεοπτική διαφήμιση που χαρακτήρισε μια ολόκληρη εποχή. Είναι η Κάντζα αλλά και η Μαντινεία με το μοσχοφίλερο. Είναι ένα μοναδικό τοπίο των Μεσογείων, που συνδυάζει αγροτικά και βιομηχανικά στοιχεία, τα αμπέλια με το οινοποιείο και το αποστακτήριο - που η καμινάδα του υψώνεται σαν ένας πυλώνας μνήμης και δημιουργικότητας δίπλα στην Αττική οδό - τα υποστατικά και τα σπίτια της οικογένειας.

Είναι μια βακχική φαντασίωση που αποτυπώνεται τόσο ωραία στο έργο του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου «Πανήγυρις της εισοδείας του κονιάκ του Ανδρέου Καμπά εν Πειραιεί», έργο του 1930 - όπου το μπράντι του αποστακτηρίου της εταιρείας στον Πειραιά φθάνει στην Κάντζα πάνω σε σούστα και προσφέρεται στον Ανδρέα Καμπά και στη γυναίκα του.

«Καμπάς» είναι ακόμη η οινική μας ενηλικίωση αλλά και η ενηλικίωση της κοινωνίας μας. Είναι η τεχνολογία. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας. Είναι οι άνθρωποι που δούλεψαν στο κτήμα, στα οινοποιεία και στα αποστακτήρια. Καμπάς είναι τα προϊόντα και οι ποικιλίες των αμπελιών, είναι οι μικροϊστορίες των ανθρώπων αλλά και η μεγάλη ιστορία της χώρας, αφού ο Καμπάς συνδέθηκε μαζί της, τόσο με την πολιτική και κοινωνική ιστορία της όσο και με την οικονομική ιστορία, ό,τι έχει σχέση με τη βιομηχανική ανάπτυξη, με τις εξαγωγές μεταποιημένων αγροτικών προϊόντων αλλά και με τη λειτουργία των τραπεζών.

Η Καμπάς πέρασε χρεωμένη το 1935 στην Εθνική. Ως το 1991 που «πέρασε» στον Μπουτάρη, η σχέση της οινικής εταιρείας με την Εθνική είχε τα πάνω και τα κάτω της, μια σχέση που δείχνει από μια άλλη πλευρά ότι οι τράπεζες είναι και για το καλύτερο και για το χειρότερο. Ολα αυτά αναδεικνύονται στο βιβλίο της Εμμανουέλας Νικολαΐδου και της Ζέτας Παπαγεωργοπούλου, μια έκδοση που οραματίστηκε και οργάνωσε η Ρωξάνη Μάτσα, η οινοποιός του ομώνυμου κτήματος - μέρος του παλαιού κτήματος Καμπά -, δισέγγονη του Αλέξανδρου Καμπά, αδελφού του «πατριάρχη» Ανδρέα.

Στην Κάντζα το βασίλειο

Αυτός ο «πατριάρχης» γεννήθηκε το 1851 στην Αθήνα, αλλά καταγόταν από τη Μεσσήνη. Πέντε αδέλφια μετρούσε η οικογένεια, πέντε «Α». Ανδρέας, Αλέξανδρος, Αγγελος, Αλκιβιάδης, Αφροδίτη. Ο Ανδρέας ήταν ο πιο επιχειρηματικός. Το 1875 αγόρασε 5.000 στρέμματα στην Κάντζα, από την Πουλχερία Αργυροπούλου το γένος Κατακουζηνού, και το 1878 άλλα 3.500 στη θέση Γιαλού στα Σπάτα, από τους βαρόνους Δούμπα και Μπράιν.

Η Κάντζα γίνεται το βασίλειο Καμπά. Τα αμπέλια, τα κρασιά, οι ειδικοί, οι χημικοί. Στη δεκαετία του 1880 δίπλα στα κρασιά προστίθεται το μπράντι. Και στη δεκαετία του 1890 έρχεται η εξωστρέφεια, το άνοιγμα στις αγορές του εξωτερικού, κυρίως εκεί όπου βρίσκονται οι κοινότητες της ελληνικής διασποράς. Και έπειτα η βιομηχανική ενηλικίωση με ένα νέο αποστακτήριο στον Πειραιά, στην ακτή Ξαβερίου, που λειτούργησε ως τον Απρίλιο του 1941, οπότε καταστράφηκε στον βομβαρδισμό της πόλης από τους Γερμανούς. Στην ιστορία του Καμπά εγγράφεται επίσης η κρίση της σταφίδας αλλά και μια μεγάλη εμπορική επιτυχία που δεν είναι άλλη από την ομώνυμη Ρετσίνα.

Ο Ανδρέας Καμπάς πέθανε τον Μάρτιο του 1924 αλλά άφησε έργο και παρακαταθήκες. Ο γιος του Παναγιώτης δημιούργησε ουσιαστικά τη Μαντινεία, αξιοποιώντας την τοπική ευγενή ποικιλία του μοσχοφίλερου, με το οινοποιείο και το κτήμα Καμπάς στην Αρκαδία που άρχισε να λειτουργεί στην αρχή της δεκαετίας του '30.

«Καμπάς» είναι όμως και μια μεγάλη οικογενειακή ιστορία. Γάμοι, παιδιά, στενή και διευρυμένη οικογένεια. Αλλά είναι και οι οικογενειακές μετακινήσεις μέσα στην Αθήνα και στην Αττική: Φιλελλήνων, το πρώτο σπίτι, οι στάβλοι στην Ξενοφώντος, μια μικρή ποτοποιία στη Ρηγίλλης, η οδός Αδριανού, το άλλο αθηναϊκό σπίτι και η βίλα της Κάντζας.

Το βιβλίο αποτελείται από δύο μέρη. Στο πρώτο, που υπογράφεται από την Εμμανουέλα Νικολαΐδου, κυριαρχεί η μορφή του πατριάρχη. Το υλικό στηρίζεται στην προφορική ιστορία, σε μαρτυρίες ανθρώπων που συνδέθηκαν με το κτήμα αλλά και μελών της οικογένειας. Στο δεύτερο, που υπογράφεται από τη Ζέτα Παπαγεωργοπούλου, παρουσιάζεται η περιπέτεια της εταιρείας στη Μαντινεία. Εδώ το υλικό στηρίζεται στην αρχειακή ιστορία, σε μια μεγάλη αλληλογραφία, από το 1931 ως το 1976, του χημικού Μιχαήλ Μπίκου, υπεύθυνου του εργοστασίου Τριπόλεως. Κρασί είναι μνήμη και άνθρωποι. Το βιβλίο είναι καμωμένο από αυτούς και γι' αυτούς.

 

Του Νίκου Μπακουνάκη

Πηγή Το Βήμα

19.2.2012

Η καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ πουλήθηκε σε Ινδούς

Ολοκληρώθηκε η συμφωνία της Αγροτικής Τράπεζας με τον όμιλο Bommidala Enterprises Ltd

 

Αλλάζει σελίδα η συνεταιριστική καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ μετά τη συμφωνία της Αγροτικής Τράπεζας να πωλήσει το ποσοστό της (50,36%) που κατέχει στην εταιρεία στον ινδικό όμιλο Bommidala Enterprises Ltd.

Οι Ινδοί θα καταβάλουν 25,4 εκατ. ευρώ στην Αγροτική Τράπεζα. Το ποσό καλύπτει την αξία μετοχών, την επιστροφή προκαταβολής έναντι αύξησης μετοχικού κεφαλαίου και αναλαμβανόμενα μη διαγραφέντα δάνεια.

Επίσης, ο νέος μέτοχος δεσμεύτηκε να καλύψει αύξηση κεφαλαίου 30 εκατ. ευρώ, κεφάλαια που θα συμβάλουν στην πλήρη επαναλειτουργία της εταιρείας και στην ενίσχυση της παραγωγικής της δραστηριότητας.

Σχετική απόφαση αναμένεται ληφθεί στη γενική συνέλευση της ΣΕΚΑΠ που έχει συγκληθεί στις 3 Μαρτίου. Ενδιαφέρον θα έχει η στάση της Συνεταιριστικής Ένωσης Καπνοπαραγωγών Ελλάδας (ΣΕΚΕ) που σήμερα ελέγχει το 34% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας και μέχρι τώρα παρακολουθούσε τις διαπραγματεύσεις του βασικού μετόχου και των Ινδών χωρίς να ανοίξει τα χαρτιά της.

Η υποχρέωση της Αγροτικής Τράπεζας προς την Ε.Ε. να απεμπλακεί από τις μη χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες μέχρι τις 30/6/2012 και η ανάγκη «φρέσκων» κεφαλαίων για την εξυγίανση της ΣΕΚΑΠ προφανώς δεν αφήνει πολλά περιθώρια αντιδράσεων, με τίμημα βεβαίως τη μεταβίβαση των μετοχών σε αλλοδαπούς επενδυτές.

Πρόσφατα η εταιρεία είχε σταματήσει για λίγες ημέρες τη δραστηριότητά της μετά την αδυναμία της Αγροτικής να συνδράμει με νέα κεφάλαια κίνησης.

Σύμφωνα με τα τελευταία δημοσιοποιημένα στοιχεία του 2010, η ΣΕΚΑΠ είχε αρνητική καθαρή θέση 19 εκατ. ευρώ, ζημιές ύψους 18,5 εκατ. ευρώ, πωλήσεις 36 εκατ. ευρώ και δανειακές υποχρεώσεις 40 εκατ. ευρώ. Η συμφωνία προβλέπει και «κούρεμα» των δανείων της ΣΕΚΑΠ προς την Αγροτική ώστε ο νέος επενδυτής να έχει να αντιμετωπίσει μικρότερα χρηματοοικονομικά έξοδα.

Η Iνδική Bommidala Enterprises Pvt. Ltd προσομοιάζει σε παραγωγική δυναμικότητα τη ΣΕΚΑΠ με παραγωγή 6 δισ. τσιγάρων ετησίως αλλά εντάσσεται σε ένα μεγάλο group της οικογένειας Bommidala η οποία έχει πολυσχιδείς δραστηριότητες όπως οινοπνευματώδη ποτά, βιοφάρμακα, πούρα και προϊόντα ζαχαροπλαστικής.

Η συγκεκριμένη εταιρεία που δεν είναι εισηγμένη αποτελεί τον duty free βραχίονα της οικογένειας.

Η ΣΕΚΑΠ ιδρύθηκε το 1975, έχει έδρα και τις εγκαταστάσεις της στην Ξάνθη και διαθέτει ένα ευρύ φάσμα σημάτων στην Ελληνική Αγορά, όπως τα BF, Cooper, κ.α.

Σύμβουλος της Αγροτικής στην πώληση της ΣΕΚΑΠ ήταν η Deloitte.

 

Πηγή ΤΟ ΒΗΜΑ

22.2.2012

"Να επιστρέψει η ζωή στο κέντρο"

Η συνάντησή μας με τους τρεις διευθυντές των μεγάλων ξενοδοχείων της Αθήνας έλαβε χώρα πριν από λίγο καιρό, εν μέσω των αλυσιδωτών απεργιών και αποκλεισμών του αθηναϊκού κέντρου και των επεισοδίων. Τις τελευταίες ημέρες, μέσα στο πνεύμα της γενικής αβεβαιότητας (την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ακόμα δεν είχε ανακοινωθεί το όνομα του νέου πρωθυπουργού), το κέντρο της Αθήνας ζει μέρες σχετικής ηρεμίας. Ως γνωστόν, τα ξενοδοχεία Grande Bretagne και Athens Plaza βρίσκονται στην καρδιά της πλατείας Συντάγματος – αλλά και του προβλήματος την ίδια στιγμή. Το Athens Hilton «απέχει ελαφρώς», ωστόσο και αυτό αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα, τόσο εξαιτίας της οικονομικής κρίσης όσο και της υποβάθμισης του ιστορικού κέντρου. (Προσπαθήσαμε να έχουμε στην κουβέντα μας και εκπρόσωπο του King George Hotel, αλλά στάθηκε αδύνατον να επικοινωνήσουμε είτε τηλεφωνικά είτε δι’ ηλεκτρονικής αλληλογραφίας με κάποιον υπεύθυνο του ξενοδοχείου.)

Η μισή αλήθεια

Κατόπιν πρωτοβουλίας της κυρίας Αφροδίτη Αρβανίτη, η συνάντηση φιλοξενήθηκε στο εστιατόριο του Athens Plaza και η συζήτηση συνοδεύθηκε από πρωινά εδέσματα. Και οι τρεις συνομιλητές συμφώνησαν σε πολλά θέματα, όπως στο ότι η κυβέρνηση που εξελέγη τον Οκτώβριο του 2009 επέδειξε μεγάλη αδυναμία στο να διαχειριστεί αποτελεσματικά τον τουρισμό σε ό,τι αφορά την πρωτεύουσα.

«Η προηγούμενη κυβέρνηση δήλωνε κάθε τόσο ότι έχουμε περισσότερους τουρίστες στην Ελλάδα. Είναι η μισή αλήθεια, όμως», λέει ο κ. Bart van der Winkel του Hilton. «Η άλλη μισή είναι ότι έχει αλλάξει η ποιότητα των τουριστών που έρχονται στη χώρα. Ερχονται περισσότεροι τουρίστες “με σακίδια”, που σημαίνει ότι αφήνουν λιγότερα χρήματα. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι έχει μειωθεί ο επιχειρηματικός τουρισμός κατά 40%. Οι αρχές στις χώρες τους τούς απαγορεύουν να ταξιδέψουν στην Ελλάδα για λόγους ασφαλείας. Ολα όσα έγιναν το περασμένο καλοκαίρι, με τους αποκλεισμούς αεροδρομίων και λιμανιών, είχαν τεράστια συνέπεια στον τουρισμό, ειδικά σε εκείνους τους τουρίστες υψηλού επιπέδου που έχουν την Αθήνα ως τόπο προορισμού. Αλλά ακόμα και για εκείνους που βλέπουν την Αθήνα σαν πέρασμα προς τα νησιά ή μια κρουαζιέρα, μένοντας εδώ 2-3 μέρες, πλέον προτιμούν να βρίσκουν απευθείας πτήσεις στον τελικό προορισμό τους».

Από την πλευρά της, η κ. Αρβανίτη τόνισε: «Οι ελληνικές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν τον τουρισμό σαν κάτι ομοιογενές – δεν είναι. Η κρατική πολιτική προωθεί την πελατεία του all inclusive, που κυριαρχεί στα νησιά, αλλά δεν υποστηρίζει καθόλου το είδος του τουρισμού που έχουμε στην Αθήνα. Εμείς εδώ δεν χρειαζόμαστε τον τουρισμό του all inclusive. Εμείς θέλουμε τους τουρίστες που θα κυκλοφορήσουν έξω, στην πόλη, όχι που θα κλειστούν στα ξενοδοχεία. Οταν άρχισαν τα γνωστά προβλήματα στην πλατεία Συντάγματος και το θέσαμε στους αρμοδίους, μας έλεγαν ότι από τις 300.000 δωμάτια σε όλη την Ελλάδα, η Αθήνα είναι μόνον 30.000. Βλέπουν την πρωτεύουσα της χώρας σαν 30.000 κρεβάτια και αυτό είναι τεράστιο σφάλμα».

Σύμφωνα με τον κ. Τιμ Ανανιάδη του Grande Bretagne, «παρά τη βελτίωση σε πολλούς τομείς των υποδομών της χώρας, το πρόβλημά μας είναι ότι είτε στην πλατεία Συντάγματος είτε στο Hilton είτε και στη Βουλιαγμένη, εκεί όπου έως το 2008 είχαμε 65% - 70% πληρότητα στα ξενοδοχεία και τώρα έχει πέσει στο 50% - 60%. Με αυτά τα νούμερα, οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να διατηρηθούν. Οντως, στην Αθήνα δεν λειτουργούμε όπως στα νησιά. Εκεί, ανοίγουν τον Απρίλιο - Μάιο και κλείνουν τον Σεπτέμβριο - Οκτώβριο, ανάλογα με τη δουλειά που έχουν. Ετσι, έχεις έναν έλεγχο στα έξοδά σου, στις ανάγκες της επιχείρησης κ.λπ. Εμείς είμαστε ανοιχτοί δώδεκα μήνες τον χρόνο, συντηρώντας 600 δωμάτια ή 300 ή 200 είτε έχεις 70% είτε 10% πληρότητα. Χρειάζεται, λοιπόν, διαφορετικός χειρισμός και αυτό το τεράστιο πρόβλημα κανένας δεν το θίγει».

Οπως η Ισπανία

«Η Ελλάδα περνάει αυτό που πέρασε η Ισπανία πριν από μερικές δεκαετίες», υπογραμμίζει ο κ. Van der Winkel. «Στην Ισπανία παρατηρήθηκε μια “βρετανοποίηση” των τουριστικών περιοχών: έμφαση στον all inclusive τουρισμό με βρετανικό χρώμα, με αποτέλεσμα να χαθεί η ισπανική ταυτότητα, να αγνοηθούν τα ισπανικά προϊόντα, αλλά και να έρθουν τουρίστες χαμηλού επιπέδου, προκαλώντας βανδαλισμούς. Στη Ρόδο, στη Ζάκυνθο και αλλού, το πράγμα πάει προς τα εκεί. Τελευταία, οι Ισπανοί άλλαξαν πολιτική και διοργάνωσαν εκδηλώσεις ισπανικού ενδιαφέροντος. Πρέπει να πάρουμε παράδειγμα από αυτό για την Αθήνα. Το μοντέλο της Μυκόνου είναι καλό μόνο για τη Μύκονο, για πουθενά αλλού. Η Αθήνα έχει τρομερά μέρη να δει ένας τουρίστας, τα καλύτερα μουσεία στον κόσμο – η εικόνα αυτή, όμως, δεν περνάει προς τα έξω, μόνον οι ταραχές».
Η πρωτεύουσα δεν παρέχει πλέον αίσθημα ασφάλειαςΠέρα όμως από το πρόβλημα της πληρότητας των δωματίων, προβλήματα αντιμετωπίζουν τα εστιατόρια και τα μπαρ των ξενοδοχείων. «Είναι πλέον άδεια», λέει ο κ. Ανανιάδης. «Ο αγώνας που καταβάλλουμε είναι να πείσουμε τον κόσμο να έρθει στην Αθήνα. Εχουμε χάσει την αξιοπιστία μας και δεν παρέχουμε αίσθημα ασφαλείας πλέον. Μπορώ να σας δείξω ενενήντα από τα εκατό μέιλ που δέχομαι, όπου με ρωτούν συνέχεια: Το συνέδριο θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί; Οι πελάτες που στέλνουμε θα είναι ασφαλείς; Τόσα χρόνια έχουμε όλοι εδώ προσπαθήσει να προωθήσουμε την Αθήνα ως ιδανικό ενδιάμεσο σταθμό προς τα νησιά. Πολλά τσάρτερ πάνε πλέον απευθείας στην Κρήτη, τη Ρόδο, την Κω. Μιλάμε για μεγάλους αριθμούς τουριστών – άλλη κουβέντα είναι, βέβαια, το πόσα χρήματα αφήνουν εκεί».
Συνεδριακά κέντραΗ κ. Αρβανίτη προσθέτει ότι «η γενική αίσθηση είναι ότι όλη η χώρα έχει παραλύσει, κάτι που δεν ισχύει. Exουν χαθεί πελάτες με οικονομική επιφάνεια που είχαν την Αθήνα μέσα στους προορισμούς τους και έφερναν χρήματα. Η πολιτεία αντί να κοιτάξει αυτό, στοχεύει σε μεγαλεπήβολα πράγματα. Δεν χρειάζεται να γκρεμίσεις κάτι και να το ξαναχτίσεις από την αρχή. Μπορείς να κάνεις πολύ ουσιαστικά πράγματα μέσα από βελτιώσεις σε ορισμένους, συγκεκριμένους τομείς. Για παράδειγμα, τόσα χρόνια δίνουμε αγώνα να αποκτήσει το κέντρο της Αθήνας ένα μεγάλο συνεδριακό κέντρο. Ενώ υπάρχουν τα ολυμπιακά ακίνητα, οι αρμόδιοι “κολλάνε” σε γραφειοκρατίες. Αλλά οι υποδομές είναι εκεί, δεν χρειάζεται να χτίσεις από την αρχή».
Ο κ. Der Winkel αναφέρει ότι, πλέον, τα ξένα τουριστικά πρακτορεία που διοργανώνουν συνέδρια στην Αθήνα καταθέτουν τις εγγυήσεις όχι σε ελληνικές τράπεζες, από φόβο μήπως χαθούν τα χρήματά τους, αλλά σε ξένες «στις οποίες εμείς δεν έχουμε πρόσβαση. Αυτό μας δημιουργεί κώλυμα οικονομικό ως ξενοδοχείο που φιλοξενεί κάποιο συνέδριο. Βία, απεργίες, πορείες και η ελληνική οικονομία δημιουργούν ένα τετραπλό πρόβλημα στον τουρισμό της Αθήνας. Προσωπικά, θα πρότεινα η πολιτεία να επιτρέψει στα καταστήματα να είναι ανοιχτά μέχρι πιο αργά στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου, καθώς επίσης να είναι ανοιχτά την Κυριακή. Θα ήταν εξαιρετική μια τέτοια κυριακάτικη βόλτα για έναν Αθηναίο. Πολλοί που εργάζονται τις καθημερινές δεν έχουν την ευκαιρία να το κάνουν αυτό, μόνο το Σάββατο».
«Η κυβέρνηση έχει άλλες προτεραιότητες: πώς να παλέψει με την κρίση, αυτό είναι κατανοητό», σχολιάζει ο κ. Ανανιάδης. «Το ζήτημα είναι ότι ο τουρίστας έρχεται για τα μουσεία, αλλά και για τον αθηναϊκό τρόπο ζωής. Αν αύριο το κέντρο πεθάνει, αν δεν μπορούν να πάνε στην Ερμού, στη Βουκουρεστίου ή αλλού, αν δεν περπατήσουν πλάι στους Αθηναίους, τότε χαθήκαμε όλοι. Αυτό αναζητούμε κι εμείς όταν επισκεπτόμαστε μια ξένη πόλη. Το Λονδίνο, το Παρίσι, η Βαρκελώνη έχουν κέντρα γεμάτα ζωή. Οταν έχεις ζωντανό κέντρο, θα έρθουν και Ελληνες, από την Κηφισιά. Ρίξτε μια ματιά στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου: μέχρι πριν από καιρό ήταν γεμάτος με καρέκλες, τραπεζάκια, κόσμο. Τώρα είναι άδειος. Χρειαζόμαστε τους Ελληνες διότι οι τουρίστες θέλουν τους Ελληνες να δουν. Αλλά οι ίδιοι οι Ελληνες αποφεύγουν να έρχονται στο κέντρο».
«Αλλο το Λονδίνο»Ο κ. Ανανιάδης θίγει μία ακόμη παράμετρο: «Παρακολουθώ τα ξένα ΜΜΕ. Είχαμε ένα μεγάλο συνέδριο πριν από καιρό. Γράφτηκε σε έναν ιστότοπο ότι στο “Ελ. Βενιζέλος” θα είχε απεργία κι έλαβα μήνυμα από τους ξένους συμμετέχοντες μήπως μεταφέρουμε το συνέδριο σε άλλη χώρα. Μπήκα στο εν λόγω σάιτ και είδα ότι άλλα τρία αεροδρόμια στην Ευρώπη είχαν απεργία εκείνη ακριβώς την ημέρα. Αλλά γι’ αυτά, κουβέντα. Εγραψα στον ξένο συνάδελφο και του το είπα. Ποιο είναι, όμως, το πρόβλημα: ένας ξένος βλέπει την απεργία σε ένα ευρωπαϊκό αεροδρόμιο σαν παρένθεση, ενώ μια απεργία στο “Ελ. Βενιζέλος” έχει περάσει προς τα έξω ως κανόνας. Το ίδιο συνέβη και με τις ταραχές στο Λονδίνο: πήρα μέρος σε ένα συνέδριο εκεί, λίγο καιρό μετά τα επεισόδια. Οταν ανέφερα σε όλους ότι έχουν ενοχοποιήσει την Αθήνα ενώ γίνονται επεισόδια και αλλού, η αντίδρασή τους ήταν: άλλο το Λονδίνο, δεν θα ξανασυμβεί. Εχουν εμπιστοσύνη στις υποδομές και στη Δημόσια Διοίκηση, κάτι που δεν ισχύει για την Ελλάδα. Φυσικά, δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε τις απεργίες, είναι δικαίωμα των εργαζομένων. Αλλά έχει δημιουργηθεί μια εντύπωση γενικής παράλυσης και με το που ανακοινώνεται μια απεργία στην Ελλάδα, δεχόμαστε τηλεφωνήματα με ακυρώσεις».
Και οι τρεις διευθυντές συμφωνούν ότι, προς το παρόν, το πρωτεύον είναι να σταματήσει η αιμορραγία και μετά η πολιτεία να προχωρήσει σε νέα έργα. «Πρέπει να σταματήσει αυτός ο φόβος των Αθηναίων απέναντι στο κέντρο. Εκεί είναι η αιμορραγία. Ποιος ο λόγος να ρίχνεις πολλά χρήματα στον τουρισμό όταν το κέντρο της Αθήνας είναι νεκρό;».

Του Ηλία Μαγκλίνη
Πηγή Καθημερινή
13.11.2011

"Φέσι" 50 εκατ. στο ΤΕΜΠΕ από μικρομεσαίες επιχειρήσεις

Στα 50 εκατ. ευρώ ανέρχονται ήδη οι εγγυήσεις που έχει υποχρεωθεί να πληρώσει το Ταμείο Εγγυοδοσίας Μικρών και Πολύ Μικρών Επιχειρήσεων (ΤΕΜΠΜΕ) -το νυν ΕΤΕΑΝ- στο πλαίσιο των δανείων που είχε χορηγήσει ο φορέας για την ενίσχυση της ρευστότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ενώ η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου (ΕΣΕΕ) επαναφέρει το αίτημα για πάγωμα των διαδικασιών καταγγελίας, λόγω αδυναμίας εξυπηρέτησης των δανείων. Η κατάπτωση της εγγύησης, παρότι πληρώνεται από το ΤΕΜΠΜΕ με τη χορήγηση ομολόγων στις τράπεζες, έχει επιπτώσεις για τον επιχειρηματία, καθώς ο φάκελος διαβιβάζεται στη ΔΟΥ, η οποία ενεργοποιεί είσπραξη κατά τον Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων από τα κέρδη της επιχείρησης.

Το ποσό των εγγυήσεων παραμένει προς το παρόν χαμηλό στο σύνολο των δανείων που έχει χορηγήσει το πρώην ΤΕΜΠΜΕ, το ύψος των οποίων ανέρχεται στα 5,3 δισ. ευρώ, αλλά σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΣΕΕ η αυστηρή αντιμετώπιση των τραπεζών στις καθυστερήσεις των δόσεων των δανείων του ΤΕΜΠΜΕ δημιουργεί αλυσιδωτές επιπτώσεις στο σύνολο της χρηματοοικονομικής σχέσης που έχουν οι επιχειρήσεις με τις τράπεζες. Να σημειωθεί ότι οι συνολικές καταγγελίες αγγίζουν ήδη τα 89 εκατ. ευρώ και αντιπροσωπεύουν το 4,36% του υπολοίπου των εγγυήσεων του ΤΕΜΠΜΕ, ενώ η πρόβλεψη που έχει κάνει ο φορέας ανεβάζει το ύψος των καταπτώσεων πάνω από τα 400 εκατ. ευρώ.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΣΕΕ, οι τράπεζες επικαλούνται τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το ΤΕΜΠΜΕ και αρνούνται να προχωρήσουν στην ανανέωση των πιστοδοτικών ορίων ή στη χορήγηση κεφαλαίων ακόμη και από ήδη εγκεκριμένα όρια προς τις επιχειρήσεις. Παράλληλα, παρατηρούνται φαινόμενα, ποσά που κατατίθενται από τις επιχειρήσεις να οδηγούνται σε πίστωση των δανείων ΤΕΜΠΜΕ και όχι των δόσεων των οφειλόμενων τόκων των υπολοίπων δανείων, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν υπερημερία όλα τα δάνεια μιας επιχείρησης.

Η ΕΣΕΕ επαναφέρει το αίτημα ανανέωσης των υφιστάμενων πιστοδοτικών ορίων και συγκέντρωσης των ληξιπρόθεσμων σε ένα νέο μεσοπρόθεσμο και ενυπόθηκο δάνειο, πρόταση ωστόσο που προσκρούει τόσο στο Δημόσιο όσο και στις τράπεζες. Να σημειωθεί ότι τα δάνεια που είχε χορηγήσει το ΤΕΜΠΜΕ δεν είχαν εξασφαλίσει την έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για χρηματοδότησή τους από κοινοτικούς πόρους, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται το πρόγραμμα εγγυήσεων του Δημοσίου, το οποίο περιορίζεται στο 1 δισ. ευρώ το 2010 και μηδενίζεται το 2011.

Χωρίς την εγγύηση του Δημοσίου, οι τράπεζες από την πλευρά τους αρνούνται να αναχρηματοδοτήσουν τα δάνεια αυτά, στον βαθμό που δεν διασφαλίζεται η εξόφλησή τους ακόμα και αν η αναχρηματοδότηση γίνει με υποθήκη. 

Ο λόγος είναι προφανής και συνδέεται με το γεγονός ότι η εγγύηση του Δημοσίου είναι ο μόνος τρόπος που εξασφαλίζει την αποπληρωμή αυτών των δανείων.

Της Ευγενιας Τζωρτζη

Πηγή Καθημερινή

10.5.2011

Σημείωση δική μας :

Οταν οι Τράπεζες επεσήμαιναν πως πολλά από αυτά τα δάνεια δεν μπορεί να βασίζονται μόνο στις κρατικές εγγυήσεις αλλά και σε επιχειρηματικά κριτήρια η προηγούμενη κυβέρνηση έλεγε πως επιθυμούσε να στηρίξει τις επιχειρήσεις ενώ οι τράπεζες ήταν οι κακές επειδή αρνούνταν να χρηματοδοτήσουν. Οταν οι τράπεζες έλεγαν πως δεν μπορεί να δίνονται δάνεια δίχως ο δανειοδοτούμενος να βάζει μία και δίχως να προσφέρει καμία απολύτως προσωπική εξασφάλιση τότε οι Τράπεζες κατακρίνονταν. Οταν οι τράπεζες έλεγαν πως δεν μπορεί να θεωρείτα ως μικρομεσαία μια επιχείρηση με τζίρο 300, 000, 000 Ευρώ το χρόνο για να χρηματοδοτηθεί από το ΤΕΜΠΕ τις κορόϊδευαν. Οταν οι Τράπεζες αναρωτιούνταν πως είναι δυνατόν ως όρος για τη χρηματοδότηση μέσω ΤΕΜΠΕ να μπαίνει η κερδοφορία των τελευταίων 3 χρόνων εφόσον δεν νοείται να γίνουν χορηγήσεις σε εταιρείες που είναι κερδοφόρες αλλά θα πρέπει να ενισχυθούν επιχειρήσεις που πραγματικά είναι αδύναμες και έχουν ανάγκη χρηματοδότησης τότε πιέζονταν άρον άρον να χρηματοδοτήσουν. Τώρα με γοργούς ρυθμούς καταπίπτουν οι εγγυήσεις του Δημοσίου (γεγονός αναμενόμενο εφόσον οι χρηματοδοτήσεις και η υπαγωγή των επιχειρήσεων στο ΤΕΜΠΕ δεν έγιναν με επιχειρηματικά κριτήρια). Οσο για τους επιχειρηματίες τι είχαν τι έχασαν? Αφού δεν έχουν ξοδέψει μία από το δικό τους το πορτοφόλι...

Φειδάς ΑΕ : Από...τσαγκάρηδες βιομήχανοι

Η υποδηµατοποιία, στην εξέλιξη της ελληνικής οικονοµίας ιστορικά, είναι περίπου «συνοµήλικη» µε την κλωστοϋφαντουργία – και φαίνεται ότι έµελλε και αυτή να έχει την ίδια τύχη µε τη δεύτερη. Εχει πλέον συρρικνωθεί σε τέτοιον βαθµό ώστε να βρίσκεται λίγο πριν από την οριστική της εξαφάνιση. Μόλις πριν από δύο χρόνια, στα τέλη του 2009, η Elite, µια από τις παλαιές εταιρείες παραγωγής υποδηµάτων – µε τη βοήθεια των... τραπεζών – κατέβασε ρολά. Και στην αγορά απέµεινε πλέον µόνο η Φειδάς ΑΕ, µε το εµπορικό σήµα «boxer». Αλλά και αυτή οφείλει την επιβίωσή της στην επιµονή και στο «τσαγανό» µιας γυναίκας, της κυρίας Μίνας Φειδά-Νταή. Ετσι ο άλλοτε κραταιός κλάδος της βιοµηχανικής υποδηµατοποιίας, που αριθµούσε δεκάδες επιχειρήσεις, µε χιλιάδες εργαζοµένους – τόσο προπολεµικά όσο και µεταπολεµικά – ανήκει πλέον στην ιστορία.

Η δύση της υποδηµατοβιοµηχανίας άρχισε σχεδόν την εποµένη της υπογραφής της συµφωνίας ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ: µε τη σταδιακή µείωση ως και την πλήρη κατάργηση στη συνέχεια των δασµών, οι εισαγωγές άλλαξαν τα δεδοµένα της αγοράς, ενώ το τελειωτικό χτύπηµα ήλθε από την «εισβολή» των κινεζικών παπουτσιών. Σε αυτά τα περίπου 30 χρόνια, η ιστορία της βιοµηχανίας Φειδάς έχει αρκετές καµπές.

Τα µέλη της οικογένειας Φειδά ήταν τσαγκάρηδες πριν γίνουν βιοµήχανοι:

από τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, όταν ο Ιωάννης Φειδάς από την Καλαµάτα για να επιβιώσει άνοιξε ένα στιλβωτήριο υποδηµάτων στην Αµερική.

Και αργότερα, το 1919, έφερε τις πρώτες µηχανές στην Καλαµάτα για να παραγάγει βιοµηχανικό παπούτσι. Οι εποχές όµως ήταν άλλες τότε. Ο κόσµος δεν είχε σε καµία εκτίµηση το βιοµηχανικό παπούτσι, παρά µόνο το χειροποίητο. Η επιχείρηση δεν πήγε καλά και πούλησε τις µηχανές για παλιοσίδερα. Τη δουλειά όµως δεν την εγκατέλειψε.

Στην περίοδο της Κατοχής τα πράγµατα άλλαξαν, η παραγωγή σταµάτησε και η επιχείρηση υπολειτουργούσε. Οι δύσκολες µεταπολεµικές συνθήκες ανάγκασαν το 1947 την οικογένεια Φειδά να έλθει στην Αθήνα και να ξεκινήσει από την αρχή – ο γιος πλέον του Ιωάννη Φειδά, ∆ηµήτρης, µε τη σύζυγό του.

Το πρώτο τσαγκάρικο ανοίγει σε ένα πατάρι στην περιοχή του Ψυρρή, στην οδό Αγίας Ελεούσας. Τότε φτιάχνουν χειροποίητα φυσικά – τα πρώτα πλεκτά παπούτσια στην Αθήνα και κατορθώνουν να τα τοποθετήσουν στο σηµαντικότερο εµπορικό σηµείο της πόλης, στο κατάστηµα του Λαµπρόπουλου, στην οδό Αιόλου. Και δύο χρόνια αργότερα, το 1949, από το πατάρι στην Αγία Ελεούσα, το τσαγκάρικο µεταφέρεται στην οδό Πρωτογένους και καταλαµβάνει πλέον ολόκληρο όροφο, που διαθέτει και πρατήριο.

Το «νερό µπήκε στο αυλάκι» και η µικρή επιχείρηση χρόνο µε τον χρόνο µεγάλωνε. Στη δεκαετία του 1950 η βιοτεχνική υποδηµατοποιία γνωρίζει εντυπωσιακή ανάπτυξη – σύµφωνα µε τα όσα καταγράφει ο Ν. Σίδερης στη µελέτη του Ελληνική Βιοµηχανία, «ο αριθµός των κατασκευαζόµενων υποδηµάτων διά µηχανικών µέσων κυµαίνεται γύρω στα 550.000 - 600.000 ζευγών ετησίως. (...) Τα υπό της βιοτεχνίας παραγόµενα χειροποίητα υποδήµατα υπολογίζονται περίπου εις 7.200.000 ζεύγη ετησίως».

Το πρώτο πραγµατικό εργοστάσιο της οικογένειας Φειδά-Νταή δηµιουργείται λίγα χρόνια αργότερα, το 1960, στην περιοχή των Ανω Πατησίων, στην οδό Συρακουσών, και απασχολούσε 50 µε 60 εργαζοµένους. Εκείνη τη δεκαετία λειτουργούσαν ίσως και 35 µεγάλα εργοστάσια που παρήγαγαν από 400 ως 1.000 ζευγάρια την ηµέρα, θυµάται η κυρία Φειδά-Νταή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 το εργοστάσιο µεταφέρεται στο Μενίδι και µεγαλώνει ακόµη περισσότερο – απασχολεί περί τους 80 εργαζοµένους και παράγει 800 ζευγάρια παπούτσια την ηµέρα. Τότε αρχίζει και τις εξαγωγές στη Γερµανία, παράγοντας φασόν για τη γερµανική εταιρεία Κορβενστχάιµ.

Το 1980 υπογράφεται η συµφωνία ένταξης της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ και το 1981 ο γερµανός εταίρος τής Φειδάς ΑΕ προτείνει την εξαγορά του 26% της εταιρείας. Η κυρία Φειδά αρνείται την πρόταση και «την επόµενη ηµέρα οι Γερµανοί σταµατούν τη συνεργασία τους µαζί µας».

Σωτηρία από τη ρωσική αγορά

Η σωτηρία στα προβλήµατα που αντιµετώπιζε η βιοµηχανία µετά την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ εξαιτίας της κατάργησης των δασµών, τελικώς βρέθηκε στην τότε Σοβιετική Ενωση. Υστερα από δύο χρόνια συζητήσεων, το 1984 η Φειδάς ΑΕ έκλεισε συµφωνία εξαγωγής που κράτησε ως το 1990.

Εκείνες οι ηµέρες ήταν τραγικές για την κυρία ΦειδάΝταή. «Την Πέµπτη µάς ήλθε το φαξ από τη Μόσχα ότι σταµατούν τις πληρωµές και τη ∆ευτέρα πέθανε οσύζυγός µου» θυµάται.

Οι οφειλές της πρώην Σοβιετικής Ενωσης ήταν 1 δισ. δρχ., αλλά «είχαµε φροντίσει ώστε µόνο το 50% να εξάγεται και το άλλο 50%να διακινείται στην ελληνική αγορά. Και τότε µας έσωσε η ελληνική αγορά. Τα χρήµατα τα πήραµε δύο-τρία χρόνια αργότερα, αφού είχαµε ρευστοποιήσει σηµαντικά περιουσιακά στοιχεία» αναφέρει η ίδια.

Η επόµενη καµπή ήλθε το 1999 µε τον καταστροφικό σεισµό της Αττικής. «Τότε πάθαµε ζηµιά 2 δισ. δρχ.».

Ως το 2000 η εταιρεία παρήγε 1.400 ζευγάρια την ηµέρα και από το 2001 αρχίζει να κατασκευάζει, εκτός από ανδρικά, και γυναικεία παπούτσια. Και ως το 2006 η ηµερήσια παραγωγή της φθάνει τις 4.500 ζευγάρια.

Ο ετήσιος ρυθµός ανάπτυξης είναι τουλάχιστον 15%. Και τότε αποφασίζει να κατασκευάσει νέοεργοστάσιο, πιο µεγάλο και πιο σύγχρονο. Το νέο εργοστάσιοεγκαινιάστηκε πριν από λίγους µήνες, στα τέλη του 2010, και κόστισε 23 εκατ. ευρώ. Στην καρδιά τηςοικονοµικής κρίσης. Μόνο που η δυναµικότητά του είναι 8.500 ζευγάρια την ηµέρα, αλλά πλέον οι δυνατότητες της αγοράς έπεσαν στις 3.000 ζευγάρια.

Η επιχείρηση – απασχολεί πλέον 205 εργαζοµένους – βρέθηκε σε οριακό σηµείο: οι πωλήσεις από 30 εκατ. ευρώ που ήταν το 2009 έπεσαν στα 25,4 εκατ. ευρώ το 2010. Και τότε ηκυρία Φειδά-Νταή µαζί µε τον γιο της κ. Παναγιώτη Νταή, ο οποίος είναι πλέον διευθύνων σύµβουλος της εταιρείας, στράφηκε και πάλι στη ρωσική αγορά. Καταβάλλοντας τροµερές προσπάθειες, φαίνεται ότι τελικώς η ρωσική αγορά ανοίγει και πάλι για τα Βoxer.


Του Δ. Χαροντάκη
Πηγή Το Βήμα
8.5.11

Η κρίση ερημώνει γειτονιές...

Τα ίδια προβλήματα έχουν πλέον οι ιδιοκτήτες καταστημάτων σε Ομόνοια, Εξάρχεια, Πατησίων και Πειραιά

«Εάν ήταν μόνον η κρίση, κουτσά-στραβά, ίσως τα φέρναμε βόλτα. Ομως, προσθέστε την εγκληματικότητα, τις απεργίες, τις πορείες και τα επεισόδια, αλλά και τα δελτία ειδήσεων όπου παρελαύνουν μόνον κακά μαντάτα και μαύρες προοπτικές, επιβαρύνοντας την ψυχολογία των καταναλωτών». Στην παραπάνω φράση ο εμπορικός κόσμος συνοψίζει τον επιχειρηματικό Γολγοθά που βιώνει τα τελευταία δύο χρόνια. Πίσω από κάθε μαγαζί που βάζει λουκέτο και ένα βαρύ ατομικό ή οικογενειακό πλήγμα.

Η διάψευση των προσδοκιών της κ. Ειρήνης Κοντοπούλου είναι ενδεικτική χιλιάδων άλλων περιπτώσεων. Πριν από έξι χρόνια, αποφάσισε να ανοίξει κατάστημα οπτικών στην οδό Κοδριγκτώνος, σημείο που εθεωρείτο «φιλέτο» στην ευρύτερη περιοχή, λόγω της γειτνίασης με τα δικαστήρια και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δεν πρόλαβε, όμως, να δικαιωθεί από την επιλογή της, αφού από το 2008 το μαγαζί της βρέθηκε σε μια από τις «ζώνες έντασης» της Αθήνας.

«Μια τα Δεκεμβριανά, μετά συνεχείς πορείες και επεισόδια, η γειτονιά μας μετατράπηκε σε πεδίο μάχης», λέει στην «Κ» η κ. Κοντοπούλου και «άρχισα να παίρνω τα μέτρα μου: πριν σχολάσω μάζευα όλο το εμπόρευμα από τη βιτρίνα, έκλεινα τα φώτα να μην προκαλώ...». 

Στα πέριξ σημειώθηκαν περιστατικά «πλιάτσικου», το δικό της κατάστημα, ωστόσο, «γλίτωσε». Εκτοτε, η φυσιογνωμία της περιοχής άλλαξε. «Οσοι είχαν τη δυνατότητα μετακόμισαν στα βόρεια και η περιοχή κατοικείται σήμερα σχεδόν αποκλειστικά από άρτι αφιχθέντες αλλοδαπούς, που ακόμα δεν έχουν δουλειά». Και μαζί με την αυξανόμενη εγκληματικότητα, ήρθε και η κρίση. «Στον δρόμο μου έκλεισαν τέσσερα καταστήματα, λειτουργώ μόνον εγώ και δύο καφετέριες», επισημαίνει, ενώ «μετά τις 7 μ.μ. κλειδώνω την πόρτα. Τους τελευταίους μήνες έχει χτυπήσει ο συναγερμός μου τρεις φορές μέσα στη νύχτα». Λίγα μέτρα από τη βιτρίνα της, αραδιασμένες οι πραμάτειες πλανόδιων πωλητών όπου βρίσκει κανείς εκατοντάδες απομιμήσεις επώνυμων σκελετών γυαλιών σε τιμές εξευτελιστικές. «Αναγκαστικά ρίχνω και εγώ τις τιμές όσο μπορώ, έχω επιστρατεύσει και το τεφτέρι», αναφέρει η ίδια, «ακόμα και τα γυαλιά οράσεως πωλούνται με δυσκολία». Το πρωί κάτι «κινείται», αλλά τα απογεύματα ο κόσμος στην Κυψέλη μοιάζει να «ταμπουρώνεται» στα σπίτια του. «Εχουν περάσει μέρες, ακόμα και εβδομάδα ολόκληρη που δεν μπήκε κανείς στο κατάστημά μου, έτσι κάνω με ιδιαίτερη φειδώ παραγγελίες και φυσικά δεν έχω τη δυνατότητα να προσλάβω υπάλληλο».

Παρακάτω, στην Πατησίων, πάλαι ποτέ κραταιά αγορά, τα κλειστά καταστήματα είναι περισσότερα από τα ανοιχτά. «Ο τζίρος μας έχει πέσει μέχρι και 70%», δηλώνει στην «Κ» έμπορος, που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του, «το εκτεταμένο παρεμπόριο, η αυξανόμενη εγκληματικότητα, αλλά και η μετατροπή της Πατησίων σε “πιάτσα” ιερόδουλων, έπληξαν την εικόνα της λεωφόρου». Σε αδιέξοδο δεκάδες έμποροι, που έχουν πάρει την απόφαση να κλείσουν, αλλά λόγω χρεών δεν μπορούν, λένε με τραγική ειρωνεία. Οι ίδιοι λένε ότι το μεγαλύτερο πλήγμα δέχθηκαν τα είδη ρουχισμού, ακόμα και τα παιδικά. «Ερχονται μητέρες με δώρα που έκαναν στα παιδιά τους και τα αλλάζουν σε δώρα για τα βαφτιστήρια τους».

Κατευθυνόμαστε προς Ομόνοια και Εξάρχεια, όπου και εκεί η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. «Πουλώ σε τιμές κόστους, αλλά και πάλι δεν βλέπω φως στο τούνελ», λέει στην «Κ» από τη συμβολή Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους, ο κ. Παναγιώτης Καπράλος που διατηρεί κατάστημα με τσάντες και παπούτσια εδώ και είκοσι χρόνια. «Μετά τις 4 μ.μ. το κέντρο νεκρώνει». Η πτώση του τζίρου του κυμαίνεται από 60% έως 70%. «Παλιά είχα πελάτισσες με καλές δουλειές που ψώνιζαν χωρίς να κοιτούν τιμές - τώρα ακόμα και αυτές χαζεύουν απ’ έξω τις βιτρίνες μαγκωμένες. Και μόνο τα πρωινά, γιατί το βράδυ η περιοχή γίνεται απροσπέλαστη στις γυναίκες». Εξίσου απογοητευτική η κατάσταση στον Πειραιά. Εκτός από τα εκατοντάδες λουκέτα, πολλαπλασιάζονται τα χρέη των καταστηματαρχών στη ΔΕΗ - κάποιοι μάλιστα μέσα στην απελπισία τους παραβιάζουν ρολόγια της ΔΕΗ για να εξασφαλίσουν ρεύμα. Πέραν της κρίσης οι έμποροι του Πειραιά ενοχοποιούν το παρεμπόριο αλλά, όπως λένε, και τη λειτουργία του ΟΚΑΝΑ. «Ζητήσαμε τη συμβολή της αστυνομίας και της δημοτικής αστυνομίας, αλλά δεν μας βοήθησαν», καταλήγει στην «Κ» ο κ. Τάκης Πυλιώτης, πρόεδρος των υποδηματοποιών Πειραιά.

«Ανακουφίστηκα που το έκλεισα»

Την πολύ δύσκολη απόφαση να βάλει «φρένο» στον επιχειρηματικό, εισπρακτικό κατήφορο αποφάσισε τον Φεβρουάριο η Βάσια, που διατηρούσε κατάστημα ρούχων στου Ζωγράφου. «Νιώθω ανακουφισμένη», λέει στην «Κ» «το να περιμένω μέρα τη μέρα έναν πελάτη να περάσει το κατώφλι ήταν ψυχοφθόρο. Από το 2009 ξεκίνησε η μείωση του τζίρου μου. Εδώ και ένα χρόνο δεν έφερνα πια χρήματα στο σπίτι». Η ίδια έθεσε ένα χρονικό όριο - να κλείσει τα βιβλία της πριν συσσωρευτούν χρέη. Από τη μέρα που κατέβασε τα ρολά, το πρώην κατάστημά της παραμένει ανοίκιαστο - παρά τη γενναία έκπτωση στο ενοίκιο που υπόσχεται ο ιδιοκτήτης σε κάθε πιθανό «μνηστήρα». Είναι κοινό μυστικό ότι στου Ζωγράφου και τα Ιλίσια τα εμπορικά καταστήματα κλείνουν ομαδικώς «λες και περνάει μπουλντόζα».

Ωστόσο, η Βάσια δεν ενοχοποιεί μόνο την κρίση. «Φταίει και η νοοτροπία μας», συμπληρώνει «πολλοί καταναλωτές είχαν φθάσει στα όρια της μεγαλομανίας». Η ίδια είχε πελάτισσες κυρίως δημοσίους υπαλλήλους. «Παλιά ξέραμε ότι στις 13 και 27 του μήνα που πληρώνονταν, θα περνούσαν από το μαγαζί», θυμάται «σήμερα δεν το διανοούνται καν. Δεν άλλαξαν μόνο τα εισοδήματά τους, αλλά και οι προτεραιότητές τους». Πέρυσι τέτοιες μέρες οι περισσότεροι έπαιρναν το δώρο Πάσχα και κατευθύνονταν στην αγορά, εκμεταλλευόμενοι το εορταστικό ωράριο - αγόραζαν δώρα στα βαφτιστήρια, κάποιο ρούχο για τους ίδιους, γλυκά για το σπίτι. Φέτος, θα επιστρέψουν σπίτι και θα κάνουν «ταμείο».

Της Ιωάννας Φωτιάδη

Πηγή Καθημερινή

17.4.2011

Οταν η Αθήνα "ανακάλυψε" το έτοιμο ρούχο

 ΠΑΛΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Δύο φιλόδοξοι φίλοι ξεκίνησαν μια επιχείρηση στα τέλη της δεκαετίας του 1930, που έμελλε να αλλάξει τις συνήθειες των Αθηναίων. Δίπλα στον κινηματογράφο Ορφέας, στην οδό Σταδίου 44 στο κέντρο της Αθήνας, ο Κων/νος Βάρδας και ο Δημήτρης Αναγνωστόπουλος άνοιξαν ένα κατάστημα υφασμάτων και έτοιμων ενδυμάτων. Σε μια εποχή που ο κόσμος αγόραζε υφάσματα και ανέθετε σε ράφτη τη δημιουργία των ρούχων, οι δύο αυτοί έμποροι κατάφεραν να καθιερώσουν το έτοιμο ένδυμα (pret a porter) ως εξίσου καλό με το «κατά παραγγελία». Πολύ περισσότερο, απέδειξαν ότι το μεράκι και το πάθος για επιτυχία μετράει περισσότερο από τις σπουδές.

Από υπάλληλοι, ιδιοκτήτες

Το ξεκίνημα λοιπόν έγινε το 1939. Μέχρι τότε, ο Κων/νος Βάρδας και ο Δημήτρης Αναγνωστόπουλος εργάζονταν για αρκετά χρόνια ως υπάλληλοι, σε μια εμπορική επιχείρηση, στην οδό Αθηνάς. Μάλιστα, ο Κων/νος Βάρδας είχε δουλέψει για ένα διάστημα και με καρότσι στο δρόμο. Το κατάστημα που άνοιξαν εμπορευόταν αρχικά υφάσματα με το μέτρο. Με μία ταμία, οι δυο τους εργάζονταν διαρκώς, ακόμη και τα βράδια και τις Κυριακές, που ήταν ανοιχτός ο κινηματογράφος, προκειμένου να προσελκύσουν πελατεία. Η δουλειά όμως απέδωσε και σε μία δεκαετία, το 1951, το κατάστημα έγινε τετραώροφο και οι δύο έμποροι συνεταίροι σε μια Ομόρρυθμη Εταιρεία. Περίπου δέκα χρόνια αργότερα, το 1961, η εταιρεία γίνεται Ανώνυμη, με την επωνυμία «Κ. Βάρδας και Δ. Αναγνωστόπουλος ΑΕΕ», και οι δύο συνεργάτες συμμετέχουν με 50% ο καθένας. Εκείνη τη χρονιά δημιούργησαν το πρώτο οργανωμένο εργοστάσιο παραγωγής ετοίμου ενδύματος στην Ελλάδα, στον Βοτανικό, με 450 εργάτες. Παρήγαγε 400 - 500 κομμάτια την ημέρα, επιτρέποντας στους δύο συνεταίρους να μπουν στη χονδρική, και να ενισχύσουν το προφίλ της φίρμας «Βάρδας-Αναγνωστόπουλος». Παρήγαγαν κυρίως ανδρικά ρούχα, και για ένα διάστημα, από το 1968 ώς το 1974 και γυναικεία. Η δεκαετία 1950-1960 υπήρξε «χρυσή» εποχή για την επιχείρηση, με τον κόσμο να κάνει ουρά έξω από τα καταστήματα.

Για την καλύτερη οργάνωσή της λοιπόν, οι δύο επιχειρηματίες προχώρησαν το 1962 στην απόσχιση του βιοτεχνικού κλάδου της εταιρείας, και την εισφορά του στη νεοσυσταθείσα εταιρεία με την επωνυμία ADAM’S ΑΒΕΕΕ. Ωστόσο, ο αιφνίδιος θάνατος του Κων/νου Βάρδα το 1971 άλλαξε τα δεδομένα και οι δύο γιοι του, Δημήτρης και Θεόδωρος, κλήθηκαν να αναλάβουν την επιχείρηση. Συνεργάστηκαν με τον Αναγνωστόπουλο μέχρι το 1974, αφού επρόκειτο για διαφορετικές γενιές με διαφορετικές επιχειρηματικές προσεγγίσεις. Η εταιρεία ADAM’S ΑΒΕΕΕ, που λειτουργούσε ένα κατάστημα, έμεινε στην κυριότητα της οικογένειας Δ. Αναγνωστοπούλου, ενώ στην οικογένεια Βάρδα παρέμειναν τα δύο καταστήματα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Οι εποχές αλλάζουν και ήδη από το 1981 η παραγωγή των ενδυμάτων κρίνεται αναγκαίο να σταματήσει. Πλέον, το 100% των ενδυμάτων εισάγονται από το εξωτερικό. Επρόκειτο για αλλαγή στρατηγικής που έφερε την εταιρεία σε μια νέα εποχή. Για μια δεκαετία, μέχρι το 1991, τα δύο αδέλφια ανέπτυξαν το brand name «Βάρδας», η παραγωγή του οποίου γινόταν στο εξωτερικό, δημιουργώντας ένα εκτενές δίκτυο καταστημάτων. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ξεκίνησε δειλά δειλά και το επαναλανσάρισμα γυναικείας σειράς ρούχων.

Ξενομανία

Το σκηνικό όμως αλλάζει πάλι τη δεκαετία του 1990, την εποχή που ξεκινά η ιδιωτική τηλεόραση και οι Ελληνες αποκτούν καλύτερη εικόνα του τι συμβαίνει στο εξωτερικό. Πλέον, οι καταναλωτές ενδιαφέρονται για τις «μάρκες», τα επώνυμα ρούχα και το «made in Greece», που ήδη υπέφερε από την προηγούμενη δεκαετία, εξοστρακίζεται. Η εταιρεία προχωρά σε επανατοποθέτησή της στην αγορά και καθιστά σταδιακά τα 18 καταστήματά της multibrand. Ενδεικτικό στοιχείο της «ξενομανίας» που κατέκλυσε την αγορά είναι το γεγονός ότι το 1995 το σήμα «Βάρδας» αντιστοιχούσε μόλις στο 10% των πωλήσεων, με το υπόλοιπο να προέρχεται από σειρές που εισάγονται από χώρες της Ευρώπης, όπως Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία και Βρετανία.

Οι αρχές της δεκαετίας του 2000 σηματοδοτούν ακόμη μια αλλαγή. Η πτώση του Χρηματιστηρίου επαναφέρει τους καταναλωτές στις επιλογές που χαρακτηρίζονται από ποιότητα στη σωστή τιμή, και το σήμα «Βάρδας» δείχνει να ξαναβρίσκει τη χαμένη του αίγλη, αποσπώντας σήμερα μερίδιο 35% επί των πωλήσεων των καταστημάτων «Vardas». Ωστόσο, οι εισαγωγές εξακολουθούν να συνιστούν τη μερίδα του λέοντος στις πωλήσεις της εταιρείας. Η «Βάρδας ΑΕΒΕΕ» εισήλθε στο Χρηματιστήριο Αθηνών το 2001 και μέσα σε έξι χρόνια επανασχεδίασε και επέκτεινε το δίκτυό της από 18 σε 45 καταστήματα, ενώ διεύρυνε το portfolio των σημάτων που αντιπροσωπεύει, στοχεύοντας σε πιο αναγνωρίσιμα ονόματα. Με τον κ. Θεόδωρο Βάρδα στο τιμόνι και τις δύο κόρες του, Ναταλία και Τατιάνα στο Δ.Σ., η πορεία της εταιρείας σήμερα επανακαθορίζεται, με επίκεντρο τις νέες αγορές που δημιουργούνται στα εμπορικά κέντρα και τα πολυκαταστήματα της Αθήνας και της περιφέρειας. «Πρόκειται για επιστροφή στις βασικές αξίες. Ο πελάτης θέλει πάντα το ποιοτικό και αναγνωρίσιμο προϊόν, αλλά στη σωστή τιμή», επισημαίνει ο κ. Βάρδας, υπογραμμίζοντας ότι η προσαρμογή στα εκάστοτε νέα δεδομένα αποτελεί κεντρικό χαρακτηριστικό των εταιρειών που επιβιώνουν.

Πηγή Καθημερινή

28.10.2007

Τα ζυμαρικά αντέχουν στη κρίση

O κλάδος των ζυμαρικών αποτελεί μία από τις ιδιομορφίες της ελληνικής αγοράς τροφίμων. Για περίπου δύο δεκαετίες παρατηρείται ένα ιδιότυπο μπρα ντε φερ μεταξύ των μεγάλων βιομηχανιών, της ιταλικής Βarilla, στην οποία ανήκει η Μisko, και της Κίκιζας ΑΕ, στην οποία ανήκει το εμπορικό σήμα Μέλισσα. Ο μεταξύ τους ανταγωνισμός ίσως έχει και συμβολική σημασία. Αυτό όμως που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι η οικογένεια Κίκιζα, στην τρίτη γενιά πλέον, «στέκεται» απέναντι στον ανταγωνισμό επί «ίσοις όροις» δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην εξαγωγική δραστηριότητα- ήδη διαθέτει θυγατρική εταιρεία στην Πολωνία- με στόχο στα επόμενα τρία χρόνια το 50% των πωλήσεων να προέρχεται από τις ξένες αγορές. Το 2010- έτος κατά το οποίο η εταιρεία κλείνει 60 χρόνια ως βιομηχανία ζυμαρικών- ήταν μια δύσκολη χρονιά, και οι πρώτοι μήνες ήταν εξαιρετικά απαισιόδοξοι. Η οικονομική κρίση άφησε εμφανώς το «αποτύπωμά» της στα ράφια των σουπερμάρκετ. Ωστόσο τα ζυμαρικά, ένα κατά τεκμήριο φθηνό προϊόν και με ισχυρή παρουσία των προϊόντων «ιδιωτικής ετικέτας»- στο σύνολο της αγοράς, συμπεριλαμβανομένων και των discount stores, κατέχουν το 40%- κατόρθωσαν να αντισταθούν.  

 

Διατήρηση της κερδοφορίας
Γι΄ αυτό και, όπως αναφέρει μιλώντας προς «Το Βήμα» ο κ. Αλ. Κίκιζας, αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, οι πωλήσεις της εφέτος θα είναι αυξημένες. Ο ίδιος εκτιμά ότι θα διαμορφωθούν πάνω από τα 65 εκατ. ευρώ- πέρυσι ήταν 62,3 εκατ. ευρώ- και οι ενοποιημένες πωλήσεις θα υπερβούν τα 70 εκατ. ευρώ, αλλά βεβαίως ευελπιστεί ότι τα κέρδη της θα παραμείνουν στα ίδια επίπεδα. Μάλιστα, όπως σημειώνει ο ίδιος χαρακτηριστικά, στο σύνολο της αγοράς ο όγκος των πωλήσεων είναι αυξημένος κατά 2%, ενώ αντιθέτως η αξία του είναι μειωμένη κατά 3%. Τούτο πρακτικά σημαίνει- λαμβάνοντας υπόψη και την ελαφρά μείωση των πωλήσεων στα προϊόντα «ιδιωτικής ετικέτας», ένας από τους λίγους κλάδους όπου έχει παρατηρηθεί αυτή η τάση- ότι οι εταιρείες των επωνύμων προϊόντων με πάσης φύσεως εκπτώσεις κατά τη διάρκεια του χρόνου κατόρθωσαν να μη χάσουν μερίδιο αγοράς, ενώ παράλληλα η κατανάλωση αυξήθηκε. Η Βιομηχανία Κίκιζας- δημιουργήθηκε περίπου 30 χρόνια μετά την εμφάνιση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, η οποία ήταν πολυσχιδής και εντυπωσιακή στο διάστημα 1920-1940- κατόρθωσε, με αρκετές καμπές αλλά και ανατάσεις σε διάστημα 60 χρόνων, όχι μόνο να επιβιώσει αλλά να αποτελεί και το αντίπαλο δέος της ιταλικής Βarilla στην ελληνική αγορά. Η ιστορία της αρχίζει στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Το 1947 οι αδελφοί Κίκιζαπρόκειται για την πρώτη επιχειρηματική γενιά της οικογένειας- αποφασίζουν να χωρίσουν τις δραστηριότητές τους. Η κοινή τους δραστηριότητα αφορούσε έναν κυλινδρόμυλο, το γνωστό εμπορικό κατάστημα που «βάφτισε» την περιοχή ως «γειτονιά του Κίκιζα», και μια ποτοποιία. Στη διανομή ο Αθανάσιος ανέλαβε τον κυλινδρόμυλο, ο Δημήτριος το κατάστημα και την ποτοποιία, ενώ οι Αλέξανδρος και Γρηγόριος δημιούργησαν μονάδα παραγωγής ζυμαρικών στην περιοχή της Κολοκυνθούς με την επωνυμία ΒΕΖΑΚ (Βιομηχανία Εκλεκτών Ζυμαρικών Αδελφών Κίκιζα). Η βιομηχανία συγκροτήθηκε το 1950.

Τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, στην ελληνική αγορά λειτουργούσαν 120 εργοστάσια ζυμαρικών, από τα οποία τα 39 ήταν στην περιοχή της Αττικής. Ο όγκος παραγωγής του κλάδου από το 1949 ως και το 1952 κυμαίνεται από 31.000 ως και 35.500 τόνους και το σύνολο σχεδόν των επιχειρήσεων ήταν τοπικής εμβέλειας. Τα δύο αδέλφια, λίγα χρόνια αργότερα, ακολούθησαν χωριστούς δρόμους. Το 1954 ο Γρηγόριος Κίκιζας αποχώρησε από την επιχείρηση, η οποία πλέον πέρασε εξ ολοκλήρου στα χέρια του Αλέξανδρου και, δύο χρόνια αργότερα, το 1956, η εταιρεία μετονομάστηκε σε Μέλισσα και άρχισε ο εκσυγχρονισμός της.

Ετσι έγινε η πρώτη παραγγελία για την τοποθέτηση αυτόματης πρέσας παραγωγής από την Ιταλία και τρία χρόνια αργότερα, το 1959, εγκαταστάθηκε νέα υπερσύγχρονη αυτόματη γραμμή παραγωγής και ξήρανσης ζυμαρικών, από τις πρώτες που τοποθετήθηκαν στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα η κατανάλωση άρχισε να αυξάνεται. Ωστόσο το δίκτυο της εταιρείας παρέμενε περιορισμένο. Τα προϊόντα της δεν διακινούνταν πέραν της Αττικής και της Πελοποννήσου. Παρ΄ όλα αυτά, βρισκόταν στην έβδομη θέση τόσο το 1957 (2.422 τόνοι) όσο και το 1958 (3.246 τόνοι). Το 1959 πέρασε στην έκτη θέση με 3.700 τόνους. Οι καταγεγραμμένες επιχειρήσεις ανά την Ελλάδα έφταναν τις 31. Υστερα από δύο χρόνια, το 1961, η Μέλισσα ανέβηκε στην πέμπτη θέση με 4.760

τόνους παραγωγής. Η εντυπωσιακή άνοδος των πωλήσεων αναγκάζει τον Αλ. Κίκιζα τον επόμενο χρόνο, το 1962, να εγκαταστήσει δεύτερη γραμμή παραγωγής και να επεκτείνει το εργοστάσιο για τρίτη φορά. Το 1965 ο Αλ. Κίκιζας απεβίωσε και τη γενική διεύθυνση ανέλαβε η σύζυγός του.

Το 1972 έγιναν οι πρώτες εξαγωγές
Η εταιρεία, κερδίζοντας όλο και μεγαλύτερο μέρος της κατανάλωσης στην ελληνική αγορά, εκσυγχρονίζεται και επεκτείνει τις εγκαταστάσεις της, ενώ το 1972 εξάγει τους πρώτους 32 τόνους στην άκρως απαιτητική αμερικανική αγορά με την επωνυμία Κrinos Foods και δύο χρόνια αργότερα, το 1974 προχωρά στην καθετοποίηση της επιχείρησης, δημιουργώντας τον κυλινδρόμυλο ΜυλΜελ στη Λάρισα. Το 1975 η γενική διεύθυνση της εταιρείας περνά πλέον στα χέρια του κ. Γ. Κίκιζα.

Το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970 η Μέλισσα έχει σταθεροποιηθεί στις πρώτες θέσεις του κλάδου, αλλά ο κλάδος συρρικνώνεται - λειτουργούν λιγότερες από 20 επιχειρήσεις. Το 1977 η βιομηχανία ζυμαρικών Ντεβέτα του Βόλου κλείνει, και το σήμα της, μαζί με το δίκτυο πωλήσεων, εξαγοράζεται από την Α. Κίκιζας ΑΕ, γεγονός που σηματοδοτεί τη συγκρότηση πανελλαδικού δικτύου πωλήσεων. Καθ΄ όλη τη δεκαετία του 1980 η θέση της εταιρείας στον κλάδο «παίζει» μεταξύ της τρίτης και της τέταρτης θέσης, ενώ η παραγωγή της πλησιάζει το 1990 τις 10.000 τόνους ετησίως.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα, η Μisko έχει ήδη πωληθεί στους Ιταλούς και ο ανταγωνισμός έχει «αλλάξει πίστα». Τότε, λοιπόν, η Μέλισσα-Κίκιζας ΑΕ παραχωρεί το 25% στον ως τότε συνεργάτη της, την ιταλική Star, και λίγους μήνες αργότερα όταν εξαγοράζεται από κοινού η εταιρεία «Πελαργός», το ποσοστό των Ιταλών αυξάνεται στο 45%. Λίγο έλειψε, δηλαδή, η Μέλισσα να αλλάξει χέρια. Η εταιρεία αναδιοργανώνεται και αυξάνει την παραγωγή της πλησιάζοντας τις 12.000 τόνους ετησίως. Βεβαίως, αναδιαρθρώνοντας την παραγωγική της δραστηριότητα (πουλάει στη Unilever τον κλάδο των τοματικών προϊόντων, εξαγοράζει από τη Star τη συμμετοχή των Ιταλών, ώστε η οικογένεια Κίκιζα να ελέγχει πλέον το 100% της επιχείρησης και εξαγοράζει την παραπαίουσα Stella) καθετοποιεί πλήρως την επιχείρηση. Το 2007 αγοράζει το σήμα των ζυμαρικών ΑΒΕΖ και επενδύει περίπου 15 εκατ. ευρώ αυξάνοντας κατά 30% την παραγωγική της δυναμικότητα. Πλέον, η Κίκιζας ΑΕ πραγματοποιεί το 25% των πωλήσεών της στο εξωτερικό.

Από το Ελαιοχώρι στο Μεταξουργείο
Ηεπιχειρηματική ιστορία της οικογένειας Κίκιζα αρχίζει από το Ελαιοχώρι της Αρκαδίας όταν τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του Γ. Κίκιζα ανοίγουν ένα μικρό εμπορικό κατάστημα με ψιλικά και τρόφιμα δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό. Το 1925 ο μεγαλύτερος από τα αδέλφια, ο Αθανάσιος Κίκιζας, έρχεται στην Αθήνα και ανοίγει κατάστημα τροφίμων στην οδό Λένορμαν και Παλαμηδίου, στο Μεταξουργείο, και το 1931 ανεβαίνει και ο Αλέξανδρος Κίκιζας. Δεν πέρασαν παρά μόνο λίγα χρόνια, και το εμπορικό κατάστημα του Μεταξουργείου απέκτησε τέτοια φήμη, που έδωσε το όνομά του στη γειτονιά («η γειτονιά του Κίκιζα»). Τότε, μάλιστα, έφθασε να απασχολεί προσωπικό 35 ατόμων, είχε τέσσερα ταμεία, φέρνοντας μάλιστα από την Αμερική τις πρώτες ταμειακές μηχανές. Ενα στοιχείο που δείχνει και την επιτυχία του για την εποχή ήταν ότι δεν είχε «βερεσέδια»... Την ίδια περίοδο οι δουλειές επεκτείνονται και η οικογένεια Κίκιζα δημιουργεί και ποτοποιία, ενώ διαθέτει και κυλινδρόμυλο. Λίγα χρόνια αργότερα η οικογένεια αποκτά την πρώτη σχέση της με τη μακαρονοποιία και παράγονται τα πρώτα «ιδιωτικής ετικέτας» ζυμαρικά. Απέναντι από το Φιξ, στη λεωφόρο Συγγρού, λειτουργούσε το μακαρονοποιείο Δήμητρα. Η πρώτη, λοιπόν, συμφωνία ήταν η παραγωγή ζυμαρικών με την επωνυμία Κίκιζας, τα οποία και πωλούνταν στο κατάστημα. Το 1938 όμως συνεταιρίζονται και ο Αλέξανδρος Κίκιζας αναλαμβάνει τη διεύθυνση του μακαρονοποιείου, το οποίο βέβαια κλείνει κατά τη διάρκεια της Κατοχής, εν αντιθέσει με το κατάστημα που υπολειτουργεί.

Του Δ. Χαροντάκη

Πηγή Το Βήμα

28.11.2010

Πόλεμος ξέσπασε ανάμεσα στους βιβλιοπώλες για τα σχολικά βοηθήματα

Σύμφωνα με προσωρινή διαταγή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, τέλος αναμένεται στα σχολικά βοηθήματα, διότι ξέσπασε διαμάχη ανάμεσα στους βιβλιοπώλες και τους εκδότες για το μειωμένο ποσοστό έκπτωσης στα σχολικά βιβλία, σε σχέση με το καθεστώς που επικρατεί.

Με τελικό αποδέκτη τους γονείς, καταναλωτές το δικαστήριο απαγόρευσε την πρακτική των σχολικών βοηθημάτων. Πιο συγκεκριμένα στο δικαστήριο προσέφυγαν οι ιδιοκτήτες των βιβλιοπωλείων «Παπασωτηρίου», «Ιανός», «Πρωτοπορεία», «Αντρέας και Ουρανία Τσιούστα», «Ν. Σταθάτος», «Ν. Παρασκευόπουλος», όπως και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών – Βιβλιοχαρτοπωλών Πειραιώς και Αθηνών καθώς και προαστίων.

Με την προσφυγή τους ζητούσαν να κριθεί ως «αθέμιτος ανταγωνισμός» η τιμολογιακή πολιτική του βιβλιοπωλείου Ελευθερουδάκης που πωλούσε τα σχολικά βοηθήματα με έκπτωση 20%.

Πηγή www.neolaia.gr

24.9.2010

Σε πλειστηριασμό τα ακίνητα της καπνοβιομηχανίας Κεράνης

Τίτλοι τέλους μετά 74 χρόνια για την ιστορική καπνοβιομηχανία Κεράνης, η οποία χρεοκόπησε το 2006. Στις 13 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθεί δημόσιος αναγκαστικός πλειστηριασμός για το κτίριο στον Πειραιά και τις εγκαταστάσεις στην Εύβοια. Γνωστά ονόματα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου της χώρας συνέδεσαν το όνομά τους με την κατάρρευση της καπνοβιομηχανίας που ίδρυσε το 1936 ο Γεώργιος Kεράνης με τη βοήθεια του Nικολάου Kεράνη και του Σοφοκλή Φλέγγα, ενώ οι μετοχές της εταιρείας εισήχθησαν το 1939 στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Οι «τοίχοι» του κτιρίου επί της οδού Aθηνών 39 «είδαν» και «άκουσαν» πολλά από τους ουρανοκατέβατους σωτήρες που έσπευσαν να σώσουν την επιχείρηση, η οποία το 1997 είχε μηδενίσει τις ζημίες 1,3 δισ. δραχμών που εμφάνιζε ο ισολογισμός του 1994 με τα χρέη την ίδια περίοδο να φθάνουν τα 5,5 δισ. δραχμές και το μετοχικό κεφάλαιο να ανέρχεται στα 5 δισ. δραχμές. Πώς είναι δυνατόν μια καπνοβιομηχανία να φθάνει στο σημείο να διακινεί άσχετα προϊόντα ως προς το αντικείμενό της, όπως για παράδειγμα μπίρες με συνεχείς ζημίες για τον ισολογισμό της και να χρηματοδοτεί συμβούλους για οικονομικές υπηρεσίες, δίνοντας ετήσιους μισθούς 300.000 ευρώ όταν η εταιρεία βούλιαζε από τα χρέη; Πώς είναι δυνατόν να μεταβιβάζεται σε μια νύχτα το 52% της επιχείρισης σε επενδυτική εταιρεία της Θεσσαλονίκης και να μην ενημερώνεται ο διευθύνων σύμβουλος, ενώ ο βασικός μέτοχος να έχει πουλήσει τις μετοχές του και να δηλώνει ότι τις έχει μεταβιβάσει σε off shore εταιρεία του εξωτερικού;

Η κακοδιαχείριση ήταν η βασική αιτία της κατάρρευσης. Tα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι σήμερα η ιστορική καπνοβιομηχανία άλλαξε δεκάδες διοικητικά συμβούλια, άνθρωποι αμφιβόλου ικανότητας προτάθηκαν για μέλη του Δ.Σ. -μέχρι και μάνατζερ παικτών του ποδοσφαίρου είχαν θέσει υποψηφιότητα- δεκάδες δισεκατομμύρια δραχμές εισέρρευσαν στην επιχείρηση από αυξήσεις κεφαλαίου και η εταιρεία συνέχιζε να παραμένει ο «φτωχός συγγενής» του κλάδου με πολυετείς ζημιογόνες χρήσεις και χαμηλά μερίδια αγοράς.

Δεξιώσεις πριν το τέλος

Χαρακτηριστικές ήταν οι πολυτελείς δεξιώσεις πριν από μερικά χρόνια στην Aίγλη του Zαππείου όπου είχε προσκληθεί μέχρι και ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Κώστας Σημίτης (τελικά δεν παρευρέθη) ενώ η εταιρεία ήταν στο χείλος της χρεοκοπίας με τους 120 εργαζόμενους να προβλέπουν την πτώχευση της καπνοβιομηχανίας.

Του Ανέστη Ντόκα

Πηγή Καθημερινή

23.9.2010

Ο αργός θάνατος του περιπτερά

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Το ενοικιαστήριο, αναρτημένο στα κατεβασμένα ρολά του περιπτέρου, εξηγεί την πολυήμερη απουσία του περιπτερά της γειτονιάς από το πόστο του. Δεν αρρώστησε ξαφνικά, όπως είχαν ανησυχήσει αρκετοί που τον γνωρίζουν χρόνια, ούτε έφυγε σε διακοπές χωρίς να ειδοποιήσει τους τακτικούς πελάτες του για τους οποίους «κρατούσε» τα κυριακάτικα φύλλα με τις προσφορές ή φύλαγε τα κλειδιά τους ώστε να περάσει κάποιος να ποτίσει τα λουλούδια όσο εκείνοι έλειπαν για καλοκαιρινές διακοπές. Το περίπτερο έκλεισε για οικονομικούς λόγους, ο περιπτεράς αποχώρησε και το μαγαζί βγήκε στο σφυρί.

Τους τελευταίους μήνες, τα κλειστά περίπτερα, με τα «ενοικιάζεται» να ξεχωρίζουν από μακριά, όλο και πληθαίνουν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Προστίθενται και αυτά στα κλειστά καταστήματα με τις σκονισμένες άδειες βιτρίνες, συμβάλλοντας στο αίσθημα ανασφάλειας των περαστικών, που βλέπουν σταδιακά τη γειτονιά να καταρρέει. «Πωλείται όπως είναι, επιπλωμένο» ή ενοικιάζεται, εν προκειμένω...

Από το σύνολο των εννιακοσίων περιπτέρων που λειτουργούσαν στο πολεοδομικό συγκρότημα Θεσσαλονίκης, τα διακόσια έκλεισαν και μόλις επτακόσια απέμειναν ενεργά, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Σωματείου Ενοικιαστών Περιπτέρων Θεσσαλονίκης.

Η κ. Κωνσταντίνα Χρυσοβέργη μαζί με τον σύζυγό της Ανέστη Μάμαλη διατηρούσαν περίπτερο πάνω από τη Ρωμαϊκή Αγορά, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, τα τελευταία δεκαοκτώ χρόνια. Η γειτονιά τους ήξερε, τους εκτιμούσε και τους αγαπούσε. Δεκάδες παιδιά μεγάλωσαν βλέποντας τους δυο τους να εναλλάσσονται καθημερινά στο ξεθωριασμένο κίτρινο κιόσκι. «Παρά τον έντονο ανταγωνισμό από τα σούπερ μάρκετ και τα άλλα καταστήματα της γειτονιάς και μολονότι το ενοίκιο ήταν υψηλό και τα έξοδα μεγάλα, καταφέρναμε και τα βγάζαμε πέρα», είπε στην «Κ» η εξηντατετράχρονη.

Ωστόσο, η τελευταία αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα είδη καπνού και τα συνακόλουθα χαμηλά περιθώρια κέρδους, σε συνδυασμό με την οικονομική δυσπραγία των καταναλωτών, τους ανάγκασαν να αποσυρθούν. «Το τελευταίο διάστημα, ο κόσμος δεν αγόραζε. Ούτε παγωτά ούτε εφημερίδες ούτε τσιγάρα. Δεν ήταν κανονική η δουλειά, όπως πριν από είκοσι χρόνια που βγάζαμε ένα αξιοπρεπές μεροκάματο. Φυτοζωούσαμε, ίσα ίσα να βγάλουμε το ΤΕΒΕ, το ενοίκιο, τους λογαριασμούς», εξήγησε η ίδια.

Τα έξοδα, όμως, καλύπτονται πολύ δύσκολα, ανέφερε στην «Κ» η κ. Ρίτσα Παπαγεωργίου, περιπτερού στον πεζόδρομο της Αριστοτέλους την τελευταία οκταετία. «Τα τσιγάρα πλέον μας αφήνουν ελάχιστο περιθώριο κέρδους και οι κάρτες τηλεφωνίας σχεδόν τίποτα, ενώ οι ιδιοκτήτες δεν μειώνουν τα ενοίκια, όπως οφείλουν σύμφωνα με τον νόμο», ανέφερε, εξηγώντας γιατί τόσα και τόσα περίπτερα κλείνουν το ένα μετά το άλλο στη Θεσσαλονίκη.

Οι περιπτερούχοι, πάντως, είχαν επισημάνει τον κίνδυνο συρρίκνωσης του επαγγέλματος από τη στιγμή που ανακοινώθηκε η αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης τσιγάρων στις 19 Φεβρουαρίου. Ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή ο φόρος αποτελούσε το 73% της τιμής των τσιγάρων, αφήνοντας περιθώριο κέρδους της τάξης του 0,23 ευρώ στους περιπτεράδες, η αυξημένη τιμή των 3,80 ευρώ για κάθε πακέτο τσιγάρα τους αποδίδει μόλις 0,13 ευρώ, σύμφωνα με τη συνδικαλίστρια του Σωματείου Ενοικιαστών, κ. Γεωργία Αγγούση.

Τέλος εποχής;

«Το πλήγμα είναι μεγάλο, δεδομένου ότι το καπνικό προϊόν αποτελεί το 80% των πωλήσεων ενός περιπτέρου. Η αύξηση του φόρου είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση των εσόδων μας –της αμοιβής μας, δηλαδή– κατά 50%», τόνισε η κ. Αγγούση.

Η νέα κατάσταση θέτει σε κίνδυνο, κατά την ίδια, πενήντα πέντε χιλιάδες οικογένειες σε όλη τη χώρα (περισσότερα από χίλια οκτακόσια άτομα στη Θεσσαλονίκη). Δυστυχώς, μεταξύ αυτών, όπως επισήμανε, περιλαμβάνονται άνθρωποι που κατέφυγαν σ’ αυτό το επάγγελμα προκειμένου να γλιτώσουν από την ανεργία όταν μεγάλες βιομηχανικές μονάδες και εταιρείες της περιοχής έβαλαν λουκέτο, ενώ επίσης απορροφήθηκαν άνεργες γυναίκες που δεν είχαν άλλη επιλογή.

«Το περίπτερο είναι δύσκολη δουλειά. Δεν μπαίνει ο καθένας μέσα εκεί, παρά μόνον αν τον σπρώχνει η ανάγκη», παρατήρησε η κ. Ρίτσα Παπαγεωργίου, που ανέλαβε το περίπτερο όταν έκλεισε η βιοτεχνία παιδικών ρούχων που διατηρούσε. Πρόκειται, άραγε, για τον θάνατο του περιπτερούχου; «Ας ελπίσουμε πως δεν ζούμε το τέλος εποχής του περιπτέρου», ευχήθηκε η κ. Αγγούση.

Το κατάστημα είναι κλειστό λόγω... κρίσης

Εικόνα ερήμωσης -και όχι λόγω Δεκαπενταύγουστου- παρουσιάζουν μεγάλοι εμπορικοί δρόμοι της Αθήνας και των προαστίων, δρόμοι που κάποτε έσφυζαν από ζωή. Αδειες βιτρίνες και συσσωρευμένη αλληλογραφία στις πόρτες καταστημάτων δίνουν το στίγμα στους δρόμους της πρωτεύουσας. Μαζί με την επιγραφή «Πωλείται ή Ενοικιάζεται το παρόν», συχνά πολυκαιρισμένη. Ακόμη και μαγαζιά-γωνία -κυριολεκτικά μιλώντας- όπως το κατάστημα λευκών ειδών στη συμβολή των οδών Ερμού και Νίκης βάζουν «λουκέτο».

Τα πρώτα συμπεράσματα της έρευνας της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου για την καταγραφή των εμπορικών επιχειρήσεων που έκλεισαν το τελευταίο διάστημα είναι αποκαρδιωτικά: σε σύνολο 3.421 καταστημάτων σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, του Κολωνακίου, του Αμαρουσίου, της Νέας Ιωνίας, της Κηφισιάς, του Χαλανδρίου, της Καλλιθέας και του Πειραιά, έχουν κλείσει 505 καταστήματα. Τη θλιβερή πρωτιά κατέχει η οδός Σταδίου, όπου πλέον 1 στα 4 καταστήματα έχει κλείσει, ενώ η αναλογία στην οδό Πανεπιστημίου είναι 1 στα 5.

Μόλις προχθές ο πρόεδρος της Κεντρικής Ενωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος κ. Γ. Κασιμάτης εκτίμησε ότι έως το τέλος του χρόνου τα «λουκέτα» θα φτάσουν πανελλαδικώς τα 100.000 και οι άνεργοι στον κλάδο θα ξεπεράσουν τους 150.000.

Και δεν πρόκειται για μια ιδιότυπη «πλειοδοσία».

Είναι σήμα κινδύνου.

Της Ζώγιας Κουταλιανού

Πηγή Καθημερινή

12.8.2010

Μιχάλης Σάλλας -Ο τραπεζίτης που κυνηγά τα deals

Oλα ξεκίνησαν από μια συγκατοίκηση. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο καθηγητής Οικονομετρίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο κ. Μ. Σάλλας διέμενε στην ίδια πολυκατοικία με τον τότε πρόεδρο του Πανελλήνιου Συνδέσμου Επενδυτών Χρηματιστηρίου (ΠΑΣΕΧΑ) κ. Γ. Αλβανό. Ο τελευταίος έβαλε την ιδέα στον κ. Σάλλα να ηγηθεί σχήματος επιχειρηματιών που θα αγόραζαν την υπό χρεοκοπία Τράπεζα Πειραιώς, θυγατρική της Εμπορικής Τράπεζας. Πρωταγωνιστές τότε του τραπεζικού συστήματος ήταν η Εθνική και η Εμπορική με τις τρεις θυγατρικές της: την Ιονική, την Αττικής και την Πειραιώς. Η τελευταία είχε κρατικοποιηθεί το 1975 για να «σωθεί» αλλά ο εναγκαλισμός του Δημοσίου την είχε καταστήσει μιας πρώτης τάξεως... προβληματική τράπεζα. Αλλωστε, αυτήν την περίοδο ακόμη και οι leaders του κλάδου αντιμετώπιζαν προβλήματα επιβίωσης.

Η ιδέα ήταν πρωτοποριακή: ο κ. Σάλλας ηγήθηκε ομάδας επιχειρηματιών που εξαγόρασαν την Τράπεζα Πειραιώς, η οποία σήμερα είναι η τέταρτη σε μέγεθος τράπεζα της Ελλάδος. Το μυστικό ήταν ότι οι επιχειρηματίες αυτοί πέρασαν όλες τις τραπεζικές εργασίες τους μέσα από την Πειραιώς, πολλαπλασιάζοντας τα μεγέθη της. Ενδεικτικά, στο εγχείρημα αυτό συμμετείχαν ο κ. Κ. Αγγελόπουλος της Χαλυβουργικής, ο κ. Θ. Βασιλάκης της Αutohellas, ο κ. Π. Ηλιάδης της Σέλμαν, ο όμιλος Φουρ λή, ο κ. Γ. Παπαγεωργίου της Sanyo και πολλοί άλλοι.

Ο κ. Σάλλας έγινε εν μια νυκτί τραπεζίτης και από τότε κατέστη φιγούρα που δεν περνάει απαρατήρητη. Βεβαίως, στον χρηματοοικονομικό χώρο δεν ήταν αλεξιπτωτιστής. Με σπουδές στις οικονομικές επιστήμες και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης ήταν σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου σε θέματα οικονομίας και από το 1984 ως το 1991 ασκούσε ενεργό ρόλο στις διαδικασίες απελευθέρωσης, εκσυγχρονισμού και ανάπτυξης της ελληνικής αγοράς και ειδικότερα του χρηματοπιστωτικού τομέα. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εμπορίου, διοικητής της ΕΤΒΑ, πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς και πρόεδρος της πρώτης Επιτροπής Εκσυγχρονισμού του Ελληνικού Τραπεζικού Συστήματος, τα έτη 1987-1988.

Η πρόταση του κ. Σάλλα να εξαγοράσει το 77% της Αγροτικής και το 33% του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου είναι μια πρόταση με μετρητά- πολύ σημαντικό- και προέρχεται από έναν όμιλο που έχει στο παρελθόν απορροφήσει με επιτυχία άλλες τράπεζες, μικρότερου βεβαίως μεγέθους. Η Πειραιώς το 1998 προχώρησε στην απορρόφηση των εργασιών της Chase Μanhattan στην Ελλάδα, στην εξαγορά της Τράπεζας ΜακεδονίαςΘράκης και της Credit Lyonnais Ηellas, ενώ στις αρχές του 1999 απέκτησε την Τράπεζα Χίου της οικογενείας Βαρδινογιάννη και απορρόφησε τις εργασίες της Νational Westminster Βank στην Ελλάδα. Το 2000 συγχωνεύθηκε με τις Τράπεζες Μακεδονίας- Θράκης και Χίου. Από τότε ο όμιλος Βαρδινογιάννη είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος της Πειραιώς με μικρό όμως ποσοστό αφού η τράπεζα είναι πολυμετοχική. Το 2002 η Πειραιώς απέκτησε τo 50% της ΕΤΒΑ και το 2003 ολοκλήρωσε την απορρόφησή της.

Η «γιγάντωση» της Πειραιώς τού πιστώνεται, όπως τού πιστώνεται ότι έχει στηρίξει τις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου . Εχει αναφερθεί στην ανάγκη συνενώσεων στον κλάδο, έχει υποστηρίξει ότι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει και έχει στηρίξει μέσα από προγράμματα χρηματοδότησης τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Το σχέδιο της εξαγοράς

Η πρόταση του Μ. Σάλλα για Αγροτική και ΤΤ είναι στοχευμένη. Η πείρα της Πειραιώς στη λιανική τραπεζική αλλά κυρίως στα επιχειρηματικά δάνεια θα συνδυαστεί με τη μεγάλη ρευστότητα του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Σήμερα, σχεδόν το 50% του ενεργητικού τού ΤΤ είναι «δεσμευμένο» σε ομόλογα. Αν η ρευστότητα αυτή διοχετευθεί στην αγορά, θα κινηθεί εκ νέου η οικονομία. Η εξεύρεση των 701 εκατ. ευρώ του τιμήματος δεν αποτελεί πρόβλημα. Η Πειραιώς διαθέτει περίπου 8 δισ. ευρώ σε ομόλογα αλλά και 51,6 δισ. assets. Τo ύψος του τιμήματος όμως θα αποτελέσει θέμα προς συζήτηση. Επί μία εβδομάδα ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου υποστήριζε σε κάθε δημόσια εμφάνισή του την ανάγκη συμμαχιών στον τραπεζικό τομέα. Η «πολυπόθητη» πρόταση έρχεται αλλά με 50% discount για την Αγροτική και με 30% premium για το ΤΤ, η μετοχή του οποίου όμως είχε σημειώσει ιστορικά χαμηλά. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ίσως χρειαστεί ο κ. Σάλλας να βελτιώσει την πρόταση ή κάποιοι άλλοι, πιο διορατικοί, εκτιμούν ότι το deal θα υλοποιηθεί, αλλά με χαρτιά, ώστε στο νέο σχήμα το Δημόσιο να είναι ο βασικός μέτοχος.

Η χρηματιστηριακή αγορά υποδέχθηκε την πρόταση πολύ θετικά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μετοχές των υπολοίπων τραπεζών κινήθηκαν έντονα ανοδικά αφού προεξοφλούνται και νέες κινήσεις. Ιδίως η Εθνική Τράπεζα απελευθερωμένη πλέον από την «υποχρέωση» να διασώσει την Αγροτική μπορεί να προχωρήσει απερίσπαστη σε δικές της συμμαχίες.

Η έλλειψη μεγαλομετόχου στην Τράπεζα Πειραιώς υποχρέωνε τον κ. Σάλλα να επιδιώκει deals με ανταλλαγή μετοχών. Κάπως έτσι η Πειραιώς έχασε την Εργασίας, αφού στην πρόταση Σάλλα για ανταλλαγή μετοχών προτιμήθηκαν τα μετρητά του κ. Σπ. Λάτση. Στις επιχειρηματικές ήττες του κ. Σάλλα συγκαταλέγονται επίσης η αποτυχημένη προσπάθεια το 1999 να αποκτήσει την Ιονική Τράπεζα, η οποία ως γνωστόν πέρασε στον κ. Γ. Κωστόπουλο της Αlpha Βank αλλά και η οπισθοχώρηση στη διεκδίκηση της Τράπεζας Κύπρου, όταν η Πειραιώς είχε αποκτήσει ποσοστό περίπου 8%, κίνησε τις διαδικασίες συγχώνευσης αλλά τελικά πούλησε το ποσοστό της στον κ. Α.Βγενόπουλο. Επίσης, οι αντίπαλοί του υπενθυμίζουν σε κάθε ευκαιρία την πρόβλεψή του το 2000 ότι ο γενικός δείκτης θα αγγίξει τις 7.300 μονάδες.

Ανησυχίες και επιφυλάξεις

Ο Μ. Σάλλας πίσω από τον Ανδρέα Παπανδρέου στην Ιδρυτική Διακήρυξη του ΠαΣοΚ στις 3 Σεπτεμβρίου 1974 (Φωτ. Αρχείο ΔΟΛ) Ξένοι αναλυτές ισχυρίζονται επίμονα ότι σε περίπτωση κατά την οποία η πρόταση ναυαγήσει θα στοιχίσει στη χώρα και στις αγορές.Από την άλλη δεν αποφεύγουν να τονίσουν ότι η εξαγορά αυτή δεν λύνει κάποιες από τις βασικές προκλήσεις της εποχής και στην πραγματικότητα διπλασιάζει το στοίχημα για την ελληνική οικονομία καθώς δημιουργεί μεγαλύτερη τράπεζα με πιο συστημική σημασία και πιθανώς αποτρέπει ενδεχόμενη προσπάθεια εξαγοράς εναντίον της Πειραιώς.

Η ικανότητα του Μ. Σάλλα στο να οδηγήσει το νέο σχήμα σε απάνεμα λιμάνια είναι αναμφισβήτητη. Μάλιστα, στην προσπάθεια αυτή, ο κ. Σάλλας θα έχει κοντά του, όπως όλα δείχνουν, έναν συντοπίτη του από την Κρήτη, συνεργάτη από τα παλιά.Τον σημερινό πρόεδρο της Αγροτικής κ. Θ. Πανταλάκη ο οποίος προτού αναλάβει την Αγροτική ήταν αντιπρόεδρος και αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος του ομίλου της Πειραιώς. Ο κ. Πανταλάκης θα κληθεί να λύσει τον γόρδιο δεσμό που θα δημιουργηθεί από τον συγκερασμό της διαφορετικής κουλτούρας μεταξύ του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.Το είχε πράξει με επιτυχία και στην Εθνική Τράπεζα από τον Μάρτιο του 1996 ως τον Απρίλιο του 2004 όταν ήταν υποδιοικητής και επικεφαλής αρκετών θυγατρικών και είχε ζυμωθεί στις διαπραγματεύσεις με τους συνδικαλιστές.

Του Β. Κώτση

Πηγή Το Βήμα

18.7.2010

Κόντρα εργαζομένων με τη διοίκηση της "Ράδιο Κορασίδης"

Σε ανοιχτό πόλεμο βρίσκονται πλέον οι εργαζόμενοι της Ράδιο Κορασίδης με τη διοίκηση της ιστορικής αλυσίδας. Οι εργαζόμενοι κατηγορούν τη διοίκηση ότι «κάνει παιχνίδια» σε βάρος τους και εις βάρος της βιωσιμότητας της εταιρείας, ενώ από την πλευρά της η διοίκηση απαντά πως, ακόμη και σε αυτή τη δυσμενή κατάσταση που βρίσκεται η εταιρεία, προτάσσονται τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Συγκεκριμένα, με επιστολή του το Σωματείο Εργαζομένων αναφέρει ότι ο βασικός μέτοχος και διευθύνων σύμβουλος της αλυσίδας «πρότεινε ως σχέδιο διάσωσης να σπάσει την επιχείρηση σε επιμέρους εταιρείες, όπου οι εργαζόμενοι θα γίνουν συνεταίροι με μετοχικό κεφάλαιο τις αποζημιώσεις τους».

Από την πλευρά της η διοίκηση δημοσίευσε χθες δελτίο Τύπου απαντώντας ότι «το σχέδιο μετατροπής των καταστημάτων σε αυτοτελείς, ανεξάρτητες επιχειρήσεις προτάθηκε προς τους διευθυντές των καταστημάτων ως ύστατη επιχειρηματική προσπάθεια εξυγίανσης της εταιρείας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα συμφέροντα των εργαζομένων και τη διατήρηση των θέσεων εργασίας».

Σε άλλο σημείο της επιστολής του το σωματείο ρωτά: «Τι απέγιναν τα 160 εκατ. ευρώ που μπήκαν από τη MIG κατά τη διαδικασία αύξησης κεφαλαίου το περασμένο φθινόπωρο;» και «γιατί παραχώρησε και έναντι ποιου τιμήματος την κεντρική αποθήκη στη Θήβα;», αλλά και «γιατί δεν προχώρησε στην αγορά εμπορευμάτων και αντ’ αυτού ανακαινίζει τα καταστήματα;».

Η διοίκηση απαντά πως επί του ακινήτου στη Θήβα πραγματοποίησε σύμβαση sale and leaseback και το ποσό που εισέπραξε διατέθηκε στην εξόφληση οφειλών της εταιρείας προς το Δημόσιο και τους ασφαλιστικούς οργανισμούς. Διευκρινίζει επίσης ότι η αύξηση κεφαλαίου από τη MIG ήταν 114 εκατ. ευρώ και όχι 160 εκατ. ευρώ και αφήνει να εννοηθεί ότι και αυτά τα κεφάλαια διατέθηκαν για ανάλογους σκοπούς. Επίσης, αποδίδει τη δυσχέρεια ανανέωσης των εμπορευμάτων στη «δυσμενή γενική και ειδική οικονομική συγκυρία σε συνδυασμό με το αρνητικό κλίμα που δημιουργείται για την αλυσίδα, χωρίς όμως ευθύνη της εταιρείας».

Της Θεοδώρας Λιακοπούλου

Πηγή Καθημερινή

Υπαγωγή στο άρθρο 99 για την ελληνική αλυσίδα σούπερ μάρκετ Ατλάντικ

Η αλυσίδα σούπερ μάρκετ Ατλάντικ ανακοίνωσε χθες ότι υπέβαλε αίτηση για την υπαγωγή της στο άρθρο 99 του νόμου 3588/2007, του πτωχευτικού κώδικα, για προστασία από τους πιστωτές της. Σύμφωνα με πληροφορίες από την αγορά, η εξέλιξη αυτή αναμενόταν από τις αρχές του έτους, αλλά είχε επανειλημμένως διαψευσθεί από τη διοίκηση της εταιρείας. Τελικώς, δεν απεφεύχθη, καθώς αρκετοί από τους πιστωτές της ήταν έτοιμοι να προβούν σε κατασχέσεις και λοιπά μέτρα αναγκαστικής εκτέλεσης.

Αιτία; Η υπερβολική κατά πολλούς γιγάντωση της εταιρείας την ώρα που στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται πολυεθνικοί όμιλοι-μεγαθήρια, οι απαιτήσεις της εταιρείας από πελάτες χονδρικής, οι χρόνιες διαμάχες μεταξύ των μετόχων και βεβαίως η οικονομική κρίση, η οποία προκάλεσε μείωση των πωλήσεων και διεύρυνση των ζημιών. Η Ατλάντικ διαθέτει 152 καταστηματα και άλλα 568 μέσω franchising.

Στη χθεσινή ανακοίνωσή της στο Χρηματιστήριο η Ατλάντικ υποστηρίζει ότι η αίτηση υπαγωγής της στο άρθρο 99 «κρίνεται απαραίτητη για τη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας της εταιρείας και της ευόδωσης των προσπαθειών που καταβάλλονται, ώστε να συνεχιστεί αδιάλειπτα η λειτουργία της με στόχο τη μείωση του κόστους και την εξοικονόμηση ρευστότητας ώστε να υλοποιηθεί το αναπτυξιακό της πρόγραμμα».

Από πέρυσι έως και πολύ πρόσφατα η Ατλάντικ είχε προχωρήσει σε διάφορες κινήσεις εξοικονόμησης κόστους και ενίσχυσης της ρευστότητάς της. Πέρυσι, η Ατλάντικ προχώρησε σε εκκαθάριση του πελατολογίου χονδρικής, καταργώντας ακόμη και κάποιους πελάτες για τους οποίους δεν διασφαλιζόταν η είσπραξη απαιτήσεων. Φέτος προχώρησε στον εξορθολογισμό του δικτύου της, ενώ μόλις την περασμένη εβδομάδα πούλησε τα δικαιώματα προτίμησης στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της θυγατρικής της ΒΗΤΑ-ΠΙ (δραστηριοποιείται στον κλάδο χονδρικής) και εν συνεχεία πούλησε το υπολειπόμενο ποσοστό συμμετοχής της στην εν λόγω θυγατρική (27% περίπου) στην εταιρεία ΕΛΓΕΚΑ.

Ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις; Η εταιρεία η οποία απασχολεί περί τους 3.700 εργαζόμενους -εκ των οποίων οι 3.200 πλήρους απασχόλησης και οι 600 μερικής απασχόλησης- αναζητεί σύμφωνα με πληροφορίες αγοραστές τουλάχιστον για ένα τμήμα των καταστημάτων της. Σύμφωνα με πληροφορίες, η εταιρεία είναι διατεθειμένη να πουλήσει καταστήματα του δικτύου της όχι μόνο σε κάποια άλλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ, αλλά ακόμη και σε προμηθευτές της στους οποίους οφείλει σημαντικά ποσά.

Η χρήση του 2009 έκλεισε με ζημίες ύψους 14,8 εκατ. ευρώ έναντι ζημιών 5 εκατ. ευρώ το 2008. Το α΄ τρίμηνο του 2010 η εταιρεία κατέγραψε ζημίες 2,9 εκατ. ευρώ έναντι ζημιών 2,4 εκατ. ευρώ το α΄ τρίμηνο του 2009 και οι υποχρεώσεις της ανέρχονταν σε 308 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 45 εκατ. ευρώ πρόκειται για δανειακές υποχρεώσεις. Ποσό ύψους 194 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τον ισολογισμό του α΄ τριμήνου του 2010, ήταν οι υποχρεώσεις της Ατλάντικ σε προμηθευτές κ.ά.

Το αν η προστασία της Ατλάντικ από τους πιστωτές τους θα τη γλιτώσει από τα χειρότερα είναι δύσκολο να πει κανείς. Το σίγουρο είναι ότι η κρίση επιταχύνει τις αλλαγές στον εμπορικό χάρτη της χώρας.

Της Δήμητρας Μανιφάβα

Πηγή Καθημερινή

15.7.2010

Η κυρία πίσω από "Το αγόρι" (την εταιρεία που κατασκευάζει εδώ και χρόνια τις ρακέτες παραλίας)

Το κατάστημα δεν γεμίζει το μάτι. Ενα τυπικό, συνοικιακό ξυλουργείο, συμπεραίνει κανείς. Τι και αν εκεί κατασκευάζονται οι πιο... γνωστές ρακέτες παραλίας; Σε γειτονικό δρόμο του Παντείου Πανεπιστημίου, στην οδό Φραγκούδη 26, το τυπικό ξυλουργείο κρύβει μια ολόκληρη ιστορία ελληνικής δημιουργικότητας αλλά και επιχειρηματικής επιτυχίας, η οποία μάλλον προέκυψε... κατά λάθος.

Οι ρακέτες «Το αγόρι», που κάθε καλοκαίρι κατακτούν τις ελληνικέςκαι όχι μόνο- παραλίες, κατασκευάζονται εκεί στην Καλλιθέα, πάνω από μισόν αιώνα τώρα. Η ιστορία τους αρχίζει από το 1958, όταν ο σχεδιαστής επίπλου Δημήτρης Φερεντίνος σε μια βόλτα του στην παραλία είδε το παιχνίδι των λουομένων και αποφάσισε να κατασκευάσει τη δική του εκδοχή της ξύλινης ρακέτας. «Στην αρχή σκοπός του δεν ήταν το εμπόριο» διηγείται η σύζυγός του κυρία Μαρία Παπαναστασίου. «Τις έφτιαξε για να παίζει με τους φίλους του και αφού του άρεσε το αποτέλεσμασκέφθηκε ότι θα μπορούσε να τις βελτιώσει. Οταν άρχισε να τις πουλάει,αρχικά τις έδινε σε γνωστούς. Οταν όμως άρχισαν να αντιλαμβάνονται και οι άλλοι λουόμενοι στην παραλία ότι αυτές οι ρακέτες ήταν πολύ καλής ποιότητας, άρχισαν να του φωνάζουν “ε,αγόρι,φέρε και από ΄δώ ρακέτες”.Ετσι λοιπόν και ο άνδρας μου τούς έδωσε την ονομασία “Το αγόρι”» αναφέρει η κυρία Παπαναστασίου και λύνει τον... γρίφο της κατασκευής της πρώτης ελληνικής ρακέτας αλλά και της ονομασίας της.

Η καλοκαιρινή συνήθεια έγινε σύντομα δουλειά. Από τη μια γωνιά του επιπλοπωλείου που καταλάμβαναν αρχικά, σιγά σιγά... κατέκτησαν όλο το μαγαζί, αφού από το 1975 ήταν η κύρια ασχολία του Δ. Φερεντίνου. Ο ίδιος μάλιστα ήταν φανατικός του σπορ. Οπως αφηγείται η σύζυγός του «ήταν ο καλύτερος παίκτης ρακέτας. Πολλές φορές τον έψαχναν στο μαγαζί, αλλά εκείνος ήταν... συνέχεια στην παραλία και έπαιζε! Είχε όμως ήδη δημιουργήσει πολύ καλό όνομα, οπότε και ο κόσμος τις ζητούσε ανελλιπώς».

Τ ο αδιάλειπτο παιχνίδι, μάλιστα, κατηύθυνε τη συνέχεια της εξέλιξής τους. «Ο Δημήτρης προσπαθούσε διαρκώς να τις εξελίσσει.Είχε τοποθετήσει κενά αέρος στο εσωτερικό τους, ώστε να βελτιώνει την τεχνική της.Αυτό που κάνει τη διαφορά επίσης είναι το “κλείσιμο” της ρακέτας,η δουλειά που γίνεται δηλαδή ώσπου να ενωθούν και τα 13 κομμάτια που την απαρτίζουν. Η ρακέτα είναι χειροποίητη,και αυτό δεν άλλαξε,ούτε πρόκειται να αλλάξει ποτέ.Τις προσέχουμε πολύ τις ρακέτες μας. Σαν γυναίκες τις χαϊδεύουμε!» περιγράφει, αστειευόμενη, η κυρία Παπαναστασίου και συνεχίζει: «Αυτό που κάνουμε το αγαπάμε, αγαπάμε τη ρακέτα, το παιχνίδι. Εξάλλου είμαι και εγώ δεινή παίκτρια». Μετά τον θάνατο του συζύγου της ανέλαβε η ίδια την επιχείρηση, δουλεύοντας μάλιστα και στην παραγωγή επί χρόνια. «Τα παιδιά, τους εργαζομένους,ποιος τους έμαθε, νομίζεις, να γίνουν “μαστόροι”; Εγώ,φυσικά!Κανείς τους δεν με φωνάζει “Μαρία”. Ολοι με φωνάζουν “μάστορα”!» αναφέρει.

Οι ρακέτες «Το αγόρι» παρουσιάζουν και ένα άλλο ατού: είναι πολύ ανθεκτικές και όπως σημειώνει η κυρία Παπαναστασίου «και να πέφτουν συχνά στο νερόδεν παθαίνουν τίποτε. Πέντε λεπτά αν τις αφήσεις στον ήλιο, στεγνώνουν. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν τις “ρακέτες” μας 20 και 30 χρόνια» ισχυρίζεται και δείχνει μια ρακέτα κρεμασμένη στον τοίχο η οποία έχει κατασκευαστεί στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και είναι από τις πρώτες επινοήσεις του Δ. Φερεντίνου!

Η επιχείρηση φυσικά πουλάει κυρίως κατά τους «θερμούς μήνες». «Η σεζόν αρχίζει τον Απρίλιο και τελειώνει τον Αύγουστο. Πλέον κάνουμε και εξαγωγές, κυρίως στην Κύπρο, αλλά έχουμε και παραγγελίες από Ιμπιθα,Ρίμινι,Μπάλι, Γκόα. Θα μπορούσα να τη γιγαντώσω την επιχείρηση, αλλά μόνο αν έχω και άλλους εργαζομένους,οι οποίοι θα συνεχίσουν αυτήν τη χειροποίητη δουλειά» συμπληρώνει η κυρία Παπαναστασίου. «Αν είναι να επεκταθεί και να χάσει σε ποιότητα, τότε όχι,δεν το θέλω» τονίζει. Επειτα από τόσα χρόνια δουλειάς, εξηγεί, νιώθει υπερήφανη βλέποντας στην παραλία τον κόσμο να παίζει με τις ρακέτες της επιχείρησής της: «Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα.Είναι οι καλύτερες,είναι ασυναγώνιστες και αυτό φαίνεται».

Πηγή Το Βήμα

14.7.2010

Η εταιρεία βρίσκεται στην οδό Φραγκούδη 26 στην Καλλιθέα και το site της είναι : http://www.toagori.gr/