Ομαλότητα

Δεν ήταν ο Γιώργος Νταλάρας στόχος των βιαιοτήτων που έγιναν την περασμένη Δευτέρα στο Ιλιον. Στόχος ήταν η ομαλότητα, που συνεχώς υπονομεύεται. Δεν ξεχνώ τη διακοπή θεατρικών παραστάσεων, τον ξυλοδαρμό του Κωστή Χατζηδάκη, τα γιαουρτώματα πολιτικών, τις συγκεντρώσεις έξω από τα σπίτια τους, τις ύβρεις, τις αποδοκιμασίες, τις μούντζες, ακόμη και τους εμπρησμούς.

Αν ήταν ο Νταλάρας ο στόχος, δεν θα δέχονταν επίθεση με μπουκάλια νερό ο Δημήτρης Μπάσης, η Μελίνα Ασλανίδου, η Ελεονώρα Ζουγανέλη και ο μουσικός Μ. Καραντίνης, που πήραν μέρος στη συναυλία. Αλλά, ρωτάω, γιατί να δεχτεί επίθεση ο Νταλάρας; Δεν έχει δώσει αναρίθμητες συναυλίες για την προάσπιση των δημοκρατικών θεσμών; Δεν τραγούδησε ενώπιον χιλιάδων ανθρώπων, για να μαζευτούν χρήματα για τον Καρβάλιο ύστερα από παράκληση του ίδιου του Πάμπλο; Δεν ήταν πάντοτε παρών σε εκδηλώσεις για απεργίες, εργατικές διεκδικήσεις, καλύτερα μεροκάματα και συνθήκες δουλειάς; Δεν αγωνίστηκε επί σειράν ετών για την υπόθεση της Κύπρου; Δεν κυνηγήθηκε στην Τουρκία γι' αυτό τον λόγο; Δεν βραβεύτηκε από την UNHCR για τη δραστηριότητά του υπέρ των δοκιμαζόμενων λαών σε όλες τις ηπείρους; Και δεν είναι, εντέλει, ένας από τους μεγαλύτερους και πιο δημοφιλείς έλληνες τραγουδιστές; Αυτός που γέμισε δύο φορές, μόνος του, το Ολυμπιακό Στάδιο μέσα σε τρεις ημέρες;

Επαναλαμβάνω: στόχος ήταν - και είναι - η ομαλότητα. Διάφορες μικρές ομάδες 40-50 ατόμων που εκμεταλλεύονται την οργή του κόσμου για την ανεργία, τους συνεχείς φόρους, το αβέβαιο μέλλον, τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, τον θάνατο του εμπορίου κ.λπ. εμφανίζονται σε κάθε συγκέντρωση, για να αποδοκιμάσουν, να γιουχάρουν, να προπηλακίσουν και να δείρουν πολλές φορές.

Δεν γνωρίζω αν αυτές οι ομάδες καθοδηγούνται από κάποιο κέντρο. Ούτε μπορώ να το διανοηθώ, γιατί τότε θα είχαμε να κάνουμε με οργανωμένο παρακράτος της εποχής του Κόλλια, του Μήτσου και του Γκοτζαμάνη. Μπορώ όμως να ισχυριστώ βασίμως ότι όλα αυτά συμβαίνουν και θα εξακολουθήσουν να συμβαίνουν αν το πολιτικό σύστημα, που φταίει σχεδόν για όλα, δεν γίνει σοβαρό και όσοι το συνθέτουν δεν σταματήσουν να σκέφτονται μόνο τα ψηφαλάκια και την επανεκλογή τους στη Βουλή.

Και αν, βέβαια, η κυβέρνηση και ιδίως ο επικεφαλής της δεν καταλάβουν κάποτε ότι πέρα από τα δάνεια, τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε κ.λπ., υπάρχει και η ζωή. Και δεν τους βοηθήσουν σε αυτό και οι τηλεοράσεις, που άλλο δεν κάνουν από το να ρίχνουν με κάθε ευκαιρία λάδι στη φωτιά των παθών. 

 

Του Λευτέρη Παπαδόπουλου

Πηγή ΤΑΝΕΑ

10.3.2012

Π. Μανδραβέλης : "Οταν η βία δεν ενοχλεί"

Είναι σίγουρο ότι εκείνοι που προπηλάκισαν τον Γιώργο Νταλάρα στο Ιλιον δεν θα μπορούσαν να εκστομίσουν ούτε ένα σύνθημα της προκοπής. Φαίνεται εξάλλου από τα γκράφιτι στον χώρο της συναυλίας (φωτογραφίες ανάρτησαν κάποιοι χρήστες στο Facebook): «Κρεμάλα στους Τουρκαλβανούς Φονιάδες - Εισβολείς - Κατακτητές», «Οχι στο Μνημόνιο - ΔΝΤ. Οχι στην αλβανοποίηση - ισλαμοποίηση της πατρίδας μας από το μεγάλο κεφάλαιο και το ευρωπαϊκό τέρας». Δεν είχαν όμως κανένα πρόβλημα να δανειστούν κάποια από τα συνθήματα της αριστεράς. 

Την ώρα που εκσφενδόνιζαν τις καρέκλες και τα γιαούρτια κάποιοι φώναζαν «Τέρμα πια οι αυταπάτες. ΄Η με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες» ή «Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών. Πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών». 

Οπως προσφυώς έγραψε ο Γιάννης Βούλγαρης «η κοινωνία (σ.σ. στην περίπτωσή μας και τα λούμπεν στοιχεία της) “κρύβεται” πίσω από τα παραδοσιακά αριστερά κλισέ για να εξορθολογίσει και να νομιμοποιήσει επιλογές στασιμότητας (σ.σ. ή τραμπουκισμών)... Η Αριστερά έχει απλώς αυτοπαγιδευτεί στην ψευδαίσθηση επιρροής που της δημιουργεί η συχνή χρήση των παλαιών ένδοξων λέξεων. Δεν καταλαβαίνει ότι “γυμνά ονόματα κρατάμε” και ότι η αναγέννηση της αριστερής πολιτικής προϋποθέτει την αποδέσμευση από τα κλισέ της».

Τελικά, τι ήταν αυτοί που πετούσαν καρέκλες, νερά και γιαούρτια σε έναν τραγουδιστή, ο οποίος έδινε μια δωρεάν συναυλία; Δεν θα μάθουμε ποτέ. Εδώ, δύο χρόνια τώρα, δεν μάθαμε ποιοι έδειραν έναν βουλευτή, θα μάθουμε ποιοι έριξαν καρέκλες και γιαούρτια σε έναν τραγουδιστή; Αυτού του τύπου η παρανομία έχει γίνει σαν τα μηχανάκια που μπαίνουν στους πεζόδρομους. Εχει ατύπως νομιμοποιηθεί. Μόνο αν υπάρξει νεκρός θα συγκλονιστούμε προς στιγμήν όλοι. Θα βγουν μεγαλόστομες ανακοινώσεις και θα αναρωτηθούμε «πώς η πολιτεία επέτρεψε να γίνει αυτό;». Αυτό δεν έγινε και με τον χαμό της αρχαιολόγου Ηούς Ζερβουδάκη, την οποία σκότωσε μηχανή στην Τοσίτσα; Επαψαν έκτοτε να μπαίνουν μηχανές στους πεζόδρομους; Εμαθε κάτι η κοινωνία από τον άδικο αυτόν θάνατο;

Κάπως έτσι δεν μαθαίνουμε και από τα πολλαπλασιαζόμενα κρούσματα προπηλακισμών. Η βία είναι το τέρας που έπαψε να μας ενοχλεί διότι έγινε μόδα και συνήθης πρακτική. Αιτιολογείται ως «δίκαιη οργή», κάτι σαν αντίδωρο σε όσους πλήττονται από την κρίση.

Δεν έχει σημασία όμως η πολιτική ταυτότητα των αυτουργών. Πιθανότατα να μην υπάρχει. Ο τυπικός «αγανακτισμένος» κουβαλάει στο κεφάλι του όλες τις εύκολες εξηγήσεις για την κρίση. Από το κεφάλαιο, μέχρι τους μετανάστες και από το ΔΝΤ μέχρι τον Νταλάρα· τον Γιώργο και όχι τον Τσαρλς. Θα προπηλακίσει όποιον βρει πρόχειρο στον δρόμο, στην ταβέρνα, σε μια εκδήλωση. Ο λαϊκισμός εξάλλου δεν κάνει αναλύσεις, δεν βλέπει διαφορές. Ενόχους ψάχνει για να «τιμωρήσει». 

Και θα βρει, για να ξανασυγκλονιστούμε από κάποιον άδικο φόνο σαν εκείνο των τριών της Μαρφίν.

Η βία θα ανακυκλώνεται μέχρι που κάποιος απ’ αυτό το ελλιπές πολιτικό προσωπικό θα αποφασίσει να αγνοήσει όλους εκείνους τους χρήσιμους ηλίθιους της «λαϊκής βίας», τα κινήματα συμπαράστασης σε όποιους συλληφθέντες και απλώς εφαρμόσει τον νόμο. Εξάλλου στον φασισμό η δημοκρατική κοινωνία έχει ένα μόνο όπλο. 

Την αυστηρή τήρηση της νομιμότητας.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Πηγή Καθημερινή

8.3.2012

Οι ταραχές αποτελούν τμήμα ενός νέου κοινωνικού φαινομένου

Ταραχές στα προάστια του Παρισιού το 2005, στην Αθήνα το 2008 και τώρα στο Λονδίνο, το 2011. Και στις τρεις περιπτώσεις τις ταραχές πυροδότησαν οι καταγγελίες περί κτηνωδίας και ανικανότητας της αστυνομίας. Και στις τρεις περιπτώσεις, όμως, οι ταραχές εξαπλώθηκαν και συνεχίστηκαν πέραν του αρχικού εναύσματος. Αναζητώντας τις αιτίες τους, δεν μπορούμε να τις περιορίσουμε σε ένα τραγικό γεγονός.

Οι ταραχές δεν μπορούν να ερμηνευτούν ως αντίδραση σε μια συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα. Την εβδομάδα που πέρασε, στο Λονδίνο, οι ταραξίες λεηλάτησαν καταστήματα με αθλητικά είδη, ηλεκτρονικούς υπολογιστές και ακριβά ρούχα. Σε πολλές περιπτώσεις, δοκίμαζαν τα ρούχα και τα παπούτσια πριν φύγουν από τα καταστήματα περπατώντας, και έχοντας μαζί τους τη λεία. Οι ταραχές δεν μπορούν να ερμηνευτούν ούτε μόνο εξαιτίας της οικονομικής ύφεσης. Οι ταραχές της περασμένης εβδομάδας –όπως οι ταραχές της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 2008– εξαπλώθηκαν και στα ακριβά προάστια.

Οι ταραξίες δεν είχαν εξάλλου έναν κοινό σκοπό, για τον οποίο αγωνίζονταν. Τηλεοπτικά δίκτυα μετέδωσαν εικόνες ταραξιών που λεηλατούσαν ο ένας τον άλλον. Οι ταραχές δεν ήταν ούτε αποκλειστικό έργο μιας ηλικιακής ομάδας. Μεταξύ των ταραξιών, υπήρχαν μικρά παιδιά εννέα ετών αλλά και μεσήλικοι. Υπήρξαν δημοσιεύματα για ολόκληρες οικογένειες που επιδόθηκαν από κοινού σε λεηλασίες.

Τόσο στην Αθήνα όσο και στο Λονδίνο, οι ταραχές εξαπλώθηκαν εξαιτίας της ανικανότητας της αστυνομίας. Πολλοί παριστάμενοι διαμαρτυρήθηκαν ότι η αστυνομία δεν παρενέβη για να σταματήσει τις λεηλασίες. Καταστηματάρχες είδαν το έργο της ζωής τους να πυρπολείται και να λεηλατείται, ενώ οι αστυνομικοί στέκονταν στην άλλη άκρη του δρόμου ή παρέμεναν στο κοντινό αστυνομικό τμήμα. Υπάρχουν δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία η αστυνομία του Λονδίνου είχε λάβει εντολή, τις πρώτες ημέρες, να μην παρέμβει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις λεηλασιών.

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να αναπτύσσει δύναμη 16.000 αστυνομικών στους δρόμους του Λονδίνου κάθε βράδυ. Επιπλέον, οι ταραχές εξαπλώθηκαν γρήγορα και στο Μπέρμιγχαμ, το Μάντσεστερ και αλλού. Ο στρατός είναι σε εγρήγορση. Οπως όμως συνέβη και στην Αθήνα, αυτή η δυναμική θα υποχωρήσει. Η ζωή στο μεγαλύτερο τμήμα της χώρας θα επιστρέψει στους κανονικούς ρυθμούς της. Και τι θα συμβεί τότε;

Για να απαντήσουμε, θα πρέπει να κατανοήσουμε τι προκαλεί αυτές τις ταραχές. Και ως προς αυτό, δεν υπάρχουν σαφείς απαντήσεις. Η αιτία των ταραχών δεν μπορεί να είναι μόνο η αστυνομική βία (σε ένα περιστατικό) ή μόνο μια συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα, ή μόνο η οικονομική ύφεση. Η πρώτη αντίδραση να απορρίψουμε τους ταραξίες ως τρελούς ή κακούς, δεν μας οδηγεί πουθενά, αν σκοπεύουμε να αποτρέψουμε την εκδήλωση τέτοιων γεγονότων στο μέλλον.

Οι πιο πρόσφατες ταραχές στην Αθήνα αποτελούν, ασφαλώς, άμεση απάντηση στα μέτρα οικονομικής λιτότητας. Και όμως, στις ταραχές αυτές εκδηλώθηκε αχαλίνωτη βία, καταστράφηκαν κτίρια και σημειώθηκαν άλλες μορφές βανδαλισμού. Τίποτε δεν έμεινε όρθιο. Αυτές είναι σπασμωδικές αντιδράσεις, που δεν αφορούν τη δημιουργία μιας νέας διαφορετικής κοινωνίας – αφορούν την καταστροφή της κοινωνίας. Οι ταραχές αποτελούν τμήμα ενός νέου κοινωνικού φαινομένου. Οι οικογένειες έχουν διαλυθεί και μαζί τους και οι κοινωνικοί κανόνες που συγκρατούν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Για πολλούς ταραξίες, το να λεηλατούν και να πετούν πέτρες και βόμβες μολότοφ είναι διασκεδαστικό – διασκεδάζουν ανατρέποντας την καθεστηκυία τάξη και προκαλώντας έντονες αντιδράσεις. Το κοινό στοιχείο των ταραξιών είναι ότι δεν έχουν ελπίδες, ότι αισθάνονται αβεβαιότητα και απαισιοδοξία για το μέλλον τους. Ο πρωθυπουργός Κάμερον έχει πει ότι επιθυμεί να δημιουργήσει μια «μεγάλη κοινωνία». Δεν την προσδιόρισε όμως. Ως απάντηση στις ταραχές, πρέπει σύντομα να την προσδιορίσει.

Του Kevin Featherstone

* Ο κ. K. Featherstone είναι καθηγητής στην Εδρα Ελευθέριος Βενιζέλος του London School of Economics, όπου και διευθύνει το Ελληνικό Παρατηρητήριο.

Πηγή Καθημερινή

14.8.2011