Η αξιολόγηση (στα δημόσια Πανεπιστήμια) λιμνάζει

Σε αγγαρεία, με όλα τα χαρακτηριστικά του Δημοσίου, έχει μετατραπεί η διαδικασία της αξιολόγησης των ελληνικών πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Οι εξωτερικές αξιολογήσεις έχουν λιμνάσει, καθώς δεν έχει ολοκληρωθεί καμία από πέρυσι τέτοια εποχή, όταν ο πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση κ. Σπύρος Αμούργης ανακοίνωσε την ολοκλήρωση των πέντε πρώτων αξιολογήσεων σχολών και τμημάτων. Αυτές οι πέντε αντιστοιχούν μόλις στο 1% του συνόλου των περίπου 500 τμημάτων της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Και ολοκληρώθηκαν περίπου τέσσερα χρόνια μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου το 2005. Ομως, ήταν μία αρχή, που έδινε ελπίδες ότι κάτι κινείται στο αγκυλωμένο δημόσιο πανεπιστήμιο.

Δυστυχώς, η συνέχεια δεν δικαιολογεί την τότε αισιοδοξία. Μυστήριο επικρατεί για το πώς αξιοποιήθηκαν τα συμπεράσματα των πέντε αυτών «ηρωικών» τμημάτων -δύο πανεπιστημιακών και τριών ΤΕΙ- τα οποία ολοκλήρωσαν την εξωτερική τους αξιολόγηση. Μάλλον σκονίζονται σε κάποιο συρτάρι του υπουργείου Παιδείας. Ταυτόχρονα, μέσα στο 2009 καμία εξωτερική αξιολόγηση δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας των γραφειοκρατικών προβλημάτων και της έλλειψης κονδυλίων. Ενδεικτικό είναι ότι για τους ξένους πανεπιστημιακούς, που θα συμμετείχαν στην αξιολόγηση των ελληνικών ΑΕΙ, είχε κοπεί κονδύλι 88 ευρώ ημερησίως, από αυτά τα 59 ευρώ για τη διαμονή και τα 29 ευρώ για το φαγητό!

Οσο για τις εσωτερικές αξιολογήσεις των ΑΕΙ, από το 2005 έως τώρα τα Ιδρύματα ανέβασαν... ταχύτητα μόνο μία φορά: τον Ιούνιο του 2008 όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απείλησε την Ελλάδα να κόψει χρηματοδότηση, εάν δεν εφαρμοστεί η αξιολόγηση σε όλα τα τμήματα. Από τον Οκτώβριο του 2008, δηλαδή με την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς, περί τα 100 τμήματα άρχισαν να εφαρμόζουν τη διαδικασία της εσωτερικής αξιολόγησης. Αυτό δεν κράτησε πολύ, αφού μετά την εκταμίευση των κονδυλίων οι ενέργειες ατόνησαν. Η αξιολόγηση, δηλαδή, γίνεται για τα... μάτια της Ευρώπης ενώ ελάχιστοι ενδιαφέρονται πραγματικά για τη σημασία της. Ισως, βέβαια, να μην πρέπει να μας ξενίζει η κατάσταση αυτή. Οπως προέκυψε από τις πέντε εκθέσεις εξωτερικής αξιολόγησης που δημοσιοποιήθηκαν πέρυσι τον Γενάρη, η βασική αδυναμία που προκύπτει είναι το καθεστώς χαλαρότητας που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια.

....ΔΗΜΟΣΙΟ....

Tου Αποστολου Λακασα

Πηγή Καθημερινή

16.1.2010

Περισσότεροι "αιώνιοι" παρά ενεργοί φοιτητές

Οι «αιώνιοι» φοιτητές και σπουδαστές έχουν ξεπεράσει προ πολλού τους «ενεργούς» φοιτητές στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Αυτό αποδεικνύουν για μία ακόμη χρονιά τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδος. Ομως, ελάχιστα ιδρύματα έχουν προχωρήσει στο ξεκαθάρισμα των μητρώων τους από τους «αιώνιους» φοιτητές.

Ειδικότερα, με βάση τα στοιχεία που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η ΕΣΥΕ, οι «αιώνιοι» φοιτητές και σπουδαστές ξεπερνούν τις 300.000. Συγκεκριμένα, το 2008, 303.026 (εκ των οποίων 195.152 φοιτητές των πανεπιστημίων και 107.874 σπουδαστές των ΤΕΙ) όφειλαν ακόμη μαθήματα, παρότι έχουν τελειώσει κανονικά τα εξάμηνα σπουδών τους. Δηλαδή, βρίσκονται εκτός των κανονικών ετών ολοκλήρωσης των σπουδών κάθε σχολής. Από την άλλη, κατά την περσινή ακαδημαϊκή χρονιά, ενεγράφησαν στα πανεπιστήμια 171.882 φοιτητές, ενώ στα ΤΕΙ 112.337 - συνολικά 284.223 φοιτητές.

Αυτό επιβεβαιώνει ότι η διάταξη για τους «αιώνιους» φοιτητές στον νέο νόμο-πλαίσιο 3549/2007 για τα ΑΕΙ δεν έχει εφαρμοσθεί. Ελάχιστα ιδρύματα ξεκίνησαν τη διαδικασία, λίγο μετά την ψήφιση του νόμου, ενώ μόνο το Πολυτεχνείο Κρήτης την ολοκλήρωσε.

Εως και 25% μείωση

Αισθητή μείωση παρουσιάζει ο φοιτητικός πληθυσμός κυρίως στα περιφερειακά ΤΕΙ. Εξαιτίας της βάσης του 10, από το 2006 -όταν καθιερώθηκε- έμειναν 50.000 κενές θέσεις στα ΤΕΙ, με αποτέλεσμα περί τα 50 τμήματα να οδηγούνται σε κλείσιμο ή συγχώνευση. Το ΤΕΙ Καλαμάτας «έχασε» σε μια χρονιά το 25% του πληθυσμού του καθώς πέρυσι ενεγράφησαν 2.772 σπουδαστές έναντι 3.865 το 2007-08. Μειωμένος ήταν ο πληθυσμός και στα ΤΕΙ Μεσολογγίου και Καβάλας. Αντίστοιχα, η μεγαλύτερη μείωση νέων φοιτητών καταγράφηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (4,5%), ενώ η μεγαλύτερη αύξηση στο Χαροκόπειο (18,3%).

Του Αποστολου Λακασα
Πηγή Καθημερινή
29.12.09

Η διασπορά των Πανεπιστημίων

Η διασπορά των Πανεπιστημίων
Νίκος Μπακουνάκης

Ενα ακόμη πανεπιστήμιο φαίνεται ότι ετοιμάζεται να λειτουργήσει σύντομα στην περιφέρεια. (Το «λειτουργήσει» είναι τρόπος του λέγειν.) Πρόκειται για το Πανεπιστήμιο Δυτικής Στερεάς Ελλάδας, που θα έχει έδρα του κάποια από τις δύο μεγάλες πόλεις της Αιτωλοακαρνανίας, το Αγρίνιο ή το Μεσολόγγι, ή και τις δύο μαζί. Και παλιότερα είχε γίνει προσπάθεια να δημιουργηθεί πανεπιστήμιο στην Αιτωλοακαρνανία. Μάλιστα στο Αγρίνιο είχε τοποθετηθεί η έδρα μιας σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, που γρήγορα φυλλορρόησε και μεταφέρθηκε στην Πάτρα, αφού ούτε οι φοιτητές αλλά ούτε και οι καθηγητές αποδέχθηκαν αυτή την «έκκεντρη» σχολή.

Το «κάθε πόλη και πανεπιστήμιο, κάθε χωριό και ΤΕΙ», που μας θυμίζει το χουντικό σύνθημα «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο», είναι μια πάγια πολιτική και των δύο κομμάτων που εναλλάσσονται στην εξουσία μετά τη μεταπολίτευση. Τα κριτήριά τους για την ίδρυση ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν έχουν καμιά σχέση με εκπαίδευση και εκπαιδευτική φιλοσοφία. Είναι καθαρά κριτήρια περιφερειακής πολιτικής και κυρίως κριτήρια πελατειακά. Ισως οι πολιτικοί να μην το ομολογούν, αλλά οι τοπικές κοινωνίες περιμένουν τα πανεπιστήμια για αναπτυξιακούς λόγους, που, ας μην κοροϊδευόμαστε, ταυτίζονται με την οικοδομική δραστηριότητα (γκαρσονιέρες για νοίκιασμα) και τη μετατροπή πλατειών, πεζόδρομων κ. λπ. σε απέραντα βασίλεια του φραπέ και της καφετέριας. Οταν είχε εξαγγελθεί η ίδρυση Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, και μάλιστα κατεσπαρμένου σε όλες τις πρωτεύουσες των νομών, εύλογα είχαμε αναρωτηθεί γιατί δεν ενισχύεται το Πανεπιστήμιο Πατρών ώστε να γίνει ένα δυναμικό πανεπιστημιακό κάμπους. Η απάντηση, από τους πολιτικούς που εκλέγονταν στην Πελοπόννησο, ήταν- το έχουμε ξαναγράψει- ότι η Πελοπόννησος κινδυνεύει να γίνει Σικελία, επομένως πρέπει να ενισχυθεί. Αλλά τα πανεπιστήμια δεν είναι ούτε μπουτίκ ούτε μπακάλικα να τα ανοίγεις και να τα κλείνεις κατά το (πελατειακό) δοκούν. Η διεθνής τάση σήμερα είναι η συγκέντρωση των πανεπιστημίων και όχι η διασπορά τους. Με τη συγκέντρωση, που σημαίνει συνένωση πόρων, συνένωση ερευνητικών και ακαδημαϊκών δυνάμεων, συνένωση φοιτητικού δυναμικού, τα πανεπιστήμια θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στον διεθνή ανταγωνισμό που αποδεικνύεται όλο και οξύτερος. Οι αξιολογήσεις των πανεπιστημίων σε διεθνές επίπεδο βαραίνουν σήμερα ιδιαίτερα, όσο κι αν δεν θέλουν να το παραδεχθούν οι δυνάμεις αδρανείας και αντίδρασης των ελληνικών πανεπιστημίων, που οι περισσότερες υπάρχουν χάρη στην προστασία των κομμάτων. Η συνένωση δεν είναι απλώς τάση. Είναι ήδη πραγματικότητα. Ανακοινώθηκε ήδη, με διάταγμα που υπογράφηκε στις 18 Αυγούστου 2008, η δημιουργία του ενός και μοναδικού Πανεπιστημίου του Στρασβούργου με τη συνένωση των ως τώρα αυτόνομων, και πολύ δυνατών, τριών πανεπιστημίων της αλσατικής πρωτεύουσας, του Λουί Παστέρ, του Ρομπέρ Σουμάν και του Μαρκ Μπλοκ. Εχει σημασία που η πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή συνένωση πανεπιστημίων γίνεται στη Γαλλία, δηλαδή σε μια χώρα όπου η ως τώρα παράδοση στήριζε την πανεπιστημιακή διασπορά, που σε αρκετές περιπτώσεις υπαγορευόταν από την ιστορική ιδιαιτερότητα (Μάης του ΄68) αλλά και από επιστημονικούς- ιδεολογικούς λόγους (ιδιαίτερα στις ανθρωπιστικές επιστήμες). Οι πιεστικές οικονομικές ανάγκες, οι πόροι για την έρευνα, οι διεθνείς συνεργασίες και η ανάγκη για ερευνητικά προγράμματα σε διεθνές επίπεδο οδηγούν τελικά τα πανεπιστήμια σε συνένωση. Δεν ξέρω αν το σκέφτονται αυτό στο Αγρίνιο ή στο όποιο Αγρίνιο, αλλά οι εκλογές πλησιάζουν και κάτι πρέπει να δώσουμε στους ψηφοφόρους μας. Εστω και μια σχολή... οικονομετρίας.
ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
10.10.08