Για τη θεομηνία στη Ρόδο : Το άλλοθι της "εκδικούμενης φύσης"

«Θεομηνία». «Η μανία της φύσης». «Η φύση εκδικείται». 

Οπως πάντοτε επί καταστροφής, ανασύραμε τις στερεότυπες «ερμηνείες» μας, που τίποτα δεν ερμηνεύουν και κυρίως τίποτα δεν προλαβαίνουν και δεν θεραπεύουν. Κι ενώ το γνωρίζουμε καλά, ως κατ’ επανάληψη παθόντες, δεν μετατρέπουμε τη γνώση σε έγκαιρη πρόνοια, και πιθανόν σε αλλαγή βιοτικού παραδείγματος, ώστε να μην αιφνιδιαζόμαστε κάθε φορά, αλλά να μετριάζουμε το κακό, όσο υπέρμετρα κι αν εκδηλώνονται τα φυσικά φαινόμενα. Και τουλάχιστον να μη χάνονται ζωές, όπως οι τρεις στη Ρόδο. Γιατί αυτό είναι το πρωτεύον.

Αυτό είναι και το καθήκον της πολιτείας και της κοινωνίας. Και όχι να κρύβονται, εν έτει 2013, πίσω από τα πατροπαράδοτα άλλοθι μιας δεισιδαίμονος αμηχανίας. Ούτε να υποστρέφουν πανικόβλητες σε αντιλήψεις πρωιμότερων πολιτισμικών σταδίων, όπου το δέος για τα μη κατανοούμενα Φυσικά κατέφευγε σε μεταφυσικές εξηγήσεις.

Ουδείς απαγορεύει σε κανέναν να πιστεύει ότι την Ιαλυσό την έπνιξε η οργή του Θεού, που έστειλε λέει και προειδοποίηση, με τα δάκρυα της εκεί εικόνας του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Μόνο που αυτή η εξωλογική πίστη, παγανιστική παρά χριστιανική, δεν μπορεί και δεν πρέπει να μετατρέπεται σε κυρίαρχο δόγμα της κυβερνητικής πολιτικής και σε αποκλειστικό οδηγό της κοινωνικής συμπεριφοράς. Διότι το αμέσως επόμενο στάδιο είναι η πλήρης παραίτηση από ευθύνες και εξουσίες και η αναπομπή δεήσεων προς τα ουράνια (ανέκαθεν ευμενή προς την Ελλάδα)· είτε προς τον Αρχάγγελο ή τον Υέτιο Δία είτε και προς τους δύο, προς αύξηση των ελπίδων.

Ποια μήνιν Θεού αποκαλύπτει, ωστόσο, ένα μπαζωμένο ποτάμι; Και ποια φύση, ανθρωπομορφικώς εννοούμενη, εμφανίζεται μνησίκακη και χαιρέκακη με τη μορφή μιας μικρότατης γέφυρας, ανίκανης να εξυπηρετήσει τις ανάγκες, όπως στη Ρόδο, ή μιας λεκάνης απορροής υδάτων που και αυτή απέμεινε ελάχιστη, αφού κρίθηκε ότι προηγούνται άλλες ανάγκες – ή επιθυμίες; Καμία φύση δεν εκδικείται, όπως μονότονα λέμε, είτε στην τεράστια κλίμακα των τυφώνων εκδηλώνεται, όπως στις Φιλιππίνες, είτε στην πολύ μικρότερη των δικών μας καταιγίδων.

Ο,τι αποκαλούμε εκδίκηση είναι δικό μας γέννημα, των χεριών, των μυαλών, των γαστέρων μας. Αφού και η ανευθυνότητα, όλη δική μας είναι. Και η προσκόλληση σε ένα λήξαν μοντέλο ζωής και ανάπτυξης. Αλλά και η αδιαφορία τόσο για τον χρονικό ορίζοντα (για το τι ενδέχεται να προκύψει αύριο-μεθαύριο λόγω των πράξεών μας) όσο και για τον γεωγραφικό (τι συμβαίνει λίγο πιο έξω από τον «ζωτικό χώρο» του καθενός). Πορευόμενοι δίχως αυτή τη χωροχρονική διάσταση κατά νουν, εξακολουθούμε να δίνουμε την προτεραιότητα στο μπάζωμα, στην καταπάτηση, στο τσιμέντωμα, στον τουριστικό επεκτατισμό, στο αυθαίρετο, βέβαιοι ότι θα το νομιμοποιήσει η πολιτεία, απαντώντας έτσι στο επίσης στερεότυπο ερώτημα «πού είναι το κράτος». Και θα το νομιμοποιήσει για λόγους εισπρακτικούς – είτε το χρήμα αφορούν οι ορέξεις της είτε ψήφους. Ετσι, το αύριο θα μας βρει εκεί όπου ήδη βρισκόμαστε: στη μοιρολατρική παρακολούθηση της ίδιας μας της καταστροφής.

Του Παντελή Μπουκάλα

Πηγή Καθημερινή

26.11.2013

 

Το Νοσοκομείο της Ρόδου

Το νοσοκομείο που εξυπηρετεί όλα τα Δωδεκάνησα, αλλά και περισσότερους από δύο εκατομμύρια τουρίστες κάθε τουριστική σεζόν μετατράπηκε σε Κέντρο Υγείας λόγω έλλειψης προσωπικού.

Το αποτέλεσμα είναι οι 200.000 κάτοικοι της Δωδεκανήσου να μείνουν στο έλεος του Θεού καθώς οι ασθενείς για μια εγχείρηση θα αναγκάζονται να ταξιδέψουν έως την Αθήνα.

Εκτός από τον κίνδυνο να συμβεί κάτι επείγον, υπάρχει και η επιβάρυνση στην τσέπη των ασθενών καθώς θα πρέπει να πληρώσουν και αεροπορικά εισιτήρια για τη μεταφορά τους σε μια πολύ δύσκολη οικονομικά εποχή.

Το Νοσοκομείο της Ρόδου διαθέτει τα πιο σύγχρονα μηχανήματα από την πρώτη στιγμή που άνοιξε, αλλά δεν διέθετε έμπειρο και επαρκή αριθμό προσωπικού να τα χειριστεί. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν αναπλήρωσε το προσωπικό του μοναδικού νοσοκομείου στα Δωδεκάνησα, αλλά άφησε τις συμβάσεις των εργαζομένων να λήξουν και τους εργαζομένους που συνταξιοδοτήθηκαν δεν τους αντικατέστησε ποτέ.

Και όλα αυτά στη Ρόδο, σε έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς παγκοσμίως. Αίσχος, με την υγεία δεν παίζουν.

 

Του Σ. Καραγιάννη

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

Σχόλιο δικό μας : 

Τα προβλήματα με τις ελλείψεις προσωπικού δεν είναι τωρινά. Χρονολογούνται εδώ και δεκαετίες. Θυμάμαι ότι κάποτε ο σύλλογος Rottary είχε δωρίσει ασθενοφόρο στο συγκεκριμένο Νοσοκομείο και αυτό σάπιζε παρκαρισμένο έξω από το Νοσοκομείο επί χρόνια επειδή λέει δεν προβλεπόταν θέση οδηγού!!!!!! Το ίδιο ισχύει γενικότερα και για άλλες περιπτώσεις όπως για παράδειγμα με την  αγορά πανάκριβων σύγχρονων μηχανημάτων τα οποία και αυτά σαπίζουν επειδή δεν υπάρχουν άτομα που να γνωρίζουν πως χρησιμοποιούνται. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι φταίει, αυτό όμως που είμαι σε θέση να κατανοώ όπως κάθε νοήμων άνθρωπος είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη προσωπικού αλλά ο κακός συντονισμός από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες. Εάν γινόταν σωστός καταμερισμός προσωπικού σε όλη την επικράτεια αναλόγως του αριθμού ασθενών που εξυπηρετεί κάθε Νοσκομείο δεν θα επικρατούσε αυτό το χάος. Δεν είναι δυνατόν όλοι οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό να είναι συσσωρευμένοι στην Αθήνα (κυρίως) και την Θεσσαλονίκη.....Από εκεί ας ξεκινήσουν την αναδιάρθρωση και θα διαπιστωθεί ότι το προσωπικό φτάνει και περισσεύει.

Σίσσυ Αθανασοπούλου : "Η γυναίκα που ταξιδεύει θεωρείται θήραμα"

ΝΑΠΟΛΙ σηµαίνει θαµµένα αριστουργήµατα, τέχνη και Ιστορία, όµορφα τοπία και µπαρόκ κτίρια. Νάπολι σηµαίνει γεύσεις, απλές αλλά µοναδικές. Νάπολι σηµαίνει σκουπίδια και βία. Πόλη των ακραίων αντιφάσεων και αντιθέσεων· θρησκοληψία και διαφωτισµός, µια συνύπαρξη που διαιωνίζεται. Η Νάπολι µου δίνει την αίσθηση µιας θεατρικής σκηνής. Μια θεατρικότητα που τη συναντάς παντού. Στις Ισπανικές Συνοικίες όπου ζω δεν χρησιµοποιούν το θυροτηλέφωνο. Οι γείτονες και οι φίλοι φωνάζουν ο ένας τον άλλον, όπως έκαναν και πριν από τρεις αιώνες. Υπάρχει ακόµη η έννοια της γειτονιάς. Γι’ αυτό µερικές φορές η Νάπολι µου θυµίζει την παλιά Θεσσαλονίκη.

Με λένε Σίσσυ Αθανασοπούλου . Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1958. Μεγάλωσα κοντά στον σταθµό του τρένου και στο λιµάνι, σε ένα εβραίικο σπίτι. Οι περισσότεροι εβραίοι είχαν εξαφανιστεί στο Ολοκαύτωµα και υπήρχε ένας οργανισµός που διαχειριζόταν την κληρονοµιά τους. Η παλιά µου γειτονιά τώρα έχει γίνει China Town... Αυτό που θυµάµαι µε έκπληξη είναι ότι η συντηρητική µας γειτονιά βρισκόταν κοντά στα πορνεία της πόλης. ∆εν άκουσα ποτέ κακές κουβέντες για αυτέςτις γυναίκες. Οι γονείς µας δεν µας εµπόδιζαν να παίζουµε µε τα παιδιά τους... Θυµάµαι επίσης τις στρατιές τωνµεταναστών που έπαιρναν το τρένο για Γερµανία. Κουβαλούσανµποµπίνες µε τραγούδια του Καζαντζίδη, δέµατα µε µποτίλιες από ούζο, καφέ ελληνικό, πουτότε τον έλεγαν τούρκικο... Οταν µετανάστευσα η ίδια, δεν έφερνα ποτέ δέµατα από την Ελλάδα. ∆εν ήθελα να ζήσω ως µετανάστις. Εχω την εντύπωση ότι οιάνθρωποι πουµετανάστευσαν πριν από τηδικτατορία δεν ενσωµατώθηκαν ποτέ εκεί όπου πήγαν. Η δικήτους µετανάστευση ήταν αναγκαστική. Η δική µου είναι επιλογή...

***

Θυµάµαι έντονα την περίοδο της δικτατορίας. Οταν άρχισαν να εξαφανίζονται ξαφνικά κάποιοι γείτονες... Φοιτούσα τότε σε Γυµνάσιο Θηλέων, µε το σήµα του Γυµνασίου, για να αναγνωριζόµαστε στον δρόµο. Ενας τρόπος αστυνόµευσης. Από την άλλη, η ποδιά έκρυβε τις ταξικές ανισότητες. Μετά την πτώση της χούντας έφυγε η ποδιά και ήρθε η εκρηκτική απελευθέρωση... Μετά το Λύκειο πέρασα στο Πανεπιστήµιο της Κρήτης, στο Ρέθυµνο, όπου υπήρχαν τρεις κινηµατογράφοι· οι δύο πρόβαλλαν καράτε και ο τρίτος πορνό. Αναµείχθηκα µε την πολιτική. Υπήρχε µεγάλορεύµα πολιτικοποίησης. Ξαφνικά είδε το Ρέθυµνο διαδηλώσεις και καταλήψεις... Χρόνια όπου πιστεύαµε πραγµατικά στην αλλαγή. Ηπολιτικοποίηση µας έκανε κακό, γιατί µας κρατούσε µακριά από τις αίθουσες. Το χειρότερο ήταν ότι αναπτύχθηκε µέσα στο πανεπιστήµιο ο πολιτικός αριβισµός. Από την άλλη, η πολιτικοποίηση µας έκανε καλό, γιατί µας άνοιξε δρόµους.

***

Στην Κρήτη «ανακάλυψα» την Ιταλία. Ολο το περιβάλλον της Κρήτης θυµίζει Ιταλία.Ιδιαίτερα µε επηρέασαν τα µαθήµατα της Ιστορίας της Τέχνης. Το αποτέλεσµα ήταν να γίνει η Ιταλία ο ιδανικός τόπος, η δική µου Ιθάκη. Εκανα το πρώτο µου ταξίδι στην Ιταλία όταν πήρα το πτυχίο. Φλωρεντία.Φοβόµουν µήπωςµε απογοητεύσει. Συνέβη το αντίθετο. Η Φλωρεντία µε κατέπληξε. Είπα µέσα µου ότι θέλω να ζήσω σεαυτή τη χώρα... Μετά το πανεπιστήµιο διορίστηκα στη Θεσσαλονίκη ως καθηγήτρια και µάθαινα ιταλικά στο Ιταλικό Ινστιτούτο. Υστερα από δέκα χρόνια υπηρεσίας, όταν µου δόθηκε η ευκαιρία απόσπασης σε σχολεία του εξωτερικού, δήλωσα χωρίς δεύτερη σκέψη Ιταλία κι έφτασα στη Νάπολι. Το 1993. ∆ίδασκα ελληνικά στα παιδιά των ελλήνων αξιωµατικών στη βάση του ΝΑΤΟ. Τραγική ειρωνεία για µένα που είχα φωνάξει τόσες φορές το σύνθηµα «Εξω η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ»...

***

Ζω στη Νάπολι εδώ και 18 χρόνια. Την είδα να ανθείκαι να καταρρέει. Ανθησεµε δήµαρχο τον Αντόνιο Μπασολίνο που νίκησε στις εκλογές, κατά κράτος, την Αλεσάντρα Μουσολίνι, την εγγονή του Ντούτσε...Ο Μπασολίνο έδωσε µεγάλη βαρύτητα στον πολιτισµό, έφερε τουρισµό, έσπασε το άβατο κάποιων περιοχών όπου δεν µπορούσε να πατήσει η αστυνοµία. Η «χρυσή εποχή»της Νάπολι διήρκεσε µίαοκταετία. Με το πέρασµα των χρόνων ο Μπασολίνο δηµιούργησε το δικό του πελατειακό δίκτυο, αναµείχθηκε σε οικονοµικά σκάνδαλα, απογοήτευσε τους υποστηρικτές του. Η Νάπολι άρχισε να γίνεται ξανά µια προβληµατική πόλη. Ο εσωτερικός πόλεµος της Καµόρα τής έδωσε τη χαριστική βολή... Ολη η Ιταλία άλλαξε µε συγκλονιστικό τρόπο αυτά τα χρόνια. Εξακολουθώ να αναρωτιέµαι πώς γίνεται ένας τόσο πολιτισµένος λαός να έχει παραδοθεί άνευ όρων σε αυτό το κατασκεύασµα που λέγεται Μπερλουσκόνι. Η Ιταλία, σε ποιότητα πολιτικής, είναι χειρότερη από την Ελλάδα. Εχει όµως µια οικονοµική βάση που της επιτρέπει να επιβιώνει και να µην καταρρέει σαν κι εµάς.

***

Στο ταξίδι κατάλαβα ότι είναι δύσκολο να ταξιδεύεις σαν γυναίκα, γιατί συχνά θεωρείσαι θήραµα. Το ταξίδι θεωρείται ακόµη γένους αρσενικού... Εµαθα να διακρίνω τις διαφορές. Οι Ιταλοίαγαπούν την πολιτιστική παράδοσή τους, είναι λιγότερο εθνικιστέςκαι πιο τοπικιστές από εµάς. Εµαθα να εκτιµώ και τα δικά µας θετικά, τα οποία, ζώντας στην Ελλάδα, πολλές φορές υποτιµούσα. Γενικά έµαθα να µη θεωρώ τίποτε ως δεδοµένο και να µην επαναλαµβάνω άκριτα όλες τις κοινοτοπίες που ισχύουν και για τις δύο πατρίδες µου. Στο πλαίσιο της αποστολής µου εδώ, που είναι ηδιάδοση της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισµού, προσπάθησα επίσηςνα µην αναπαράγω τη φολκλόρ εικόνα της Ελλάδας. Η κλασική παιδεία των Ιταλών έχει δηµιουργήσει ένα εξαιρετικά εύφορο έδαφος και για τη διάδοση της νεοελληνικής παιδείας. Αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να αξιοποιηθεί κατάλληλα, διευρύνοντας τα κριτήρια της ελληνικής πολιτείας που έχει µάθει να στηρίζεται µόνο «στων Ελλήνων τις κοινότητες», οι οποίες, υποτίθεται, «φτιάχνουν άλλους γαλαξίες»... Χωρίς να είµαι ξενοµανής και χωρίς ποτέ να έχω απαρνηθεί την ελληνική µου ταυτότητα, οµολογώ πως µου αρέσει όταν οι φίλοι µου στην Ελλάδα µε φωνάζουν «ναπολετάνα». Οπως θα ’λεγε κι ο συµπατριώτης µου ο Χριστιανόπουλος, «δε ρωτάµε το δέντρο αν αγαπάει το χώµα όπου ρίζωσε»...

Οι ροδίτες της νάπολι

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις που έκανα στη Νάπολι είναι οι ελληνόφωνοι που προέρχονται από τα Δωδεκάνησα. Εδώ υπάρχει μια αρκετά μεγάλη αντιπροσωπεία αυτών των Ιταλών που έχουν γεννηθεί στα Δωδεκάνησα ή προέρχονταν από τις ιταλικές παροικίες της Ιωνίας. Ολοι τους μιλούσαν ελληνικά ή μάλλον «ρωμαίικα», όπως προσδιόριζαν οι ίδιοι τη γλώσσα τους. Φοιτούσαν μαζί με τους Ελληνες στα σχολεία των Φρερ, όπου υποχρεωτικά διδασκόταν η ιταλική. Οι άνθρωποι αυτοί, εκτός του ότι είναι φορείς ενός ελληνικού γλωσσικού ιδιώματος που τείνει να εκλείψει, πρωτοστατούν στην ίδρυση φιλελληνικών συλλόγων, διατηρούν επαφή με την πρώην πατρίδα και αναδεικνύονται οι καλύτεροι πρεσβευτές, και μάλιστα ανυστερόβουλοι, του πολιτισμού μας.

Οι Ροδίτες της Νάπολι είναι ο πυρήνας ενός φιλελληνικού συλλόγου που ιδρύθηκε εδώ και ονομάζεται «Αστρο της Ρόδου». Aπό το 2003, με πρωτοβουλία του συλλόγου, λειτουργεί το μοναδικό στην πόλη σχολείο ενηλίκων για τη διδασκαλία της ελληνικής, που φιλοξενείται στην έδρα της Ελληνικής Αδελφότητας της Νάπολι και στο οποίο διδάσκω εθελοντικά Ελληνική Γλώσσα και Πολιτισμό. Εχω την αίσθηση πως έτσι ξαναπιάνουμε το νήμα της ιστορίας αυτής της πόλης, καθώς μία από τις εκδοχές της ελληνικής αποίκισής της θέλει τους Ροδίτες ως πρώτους αποίκους της Νάπολι, οι οποίοι έφεραν εδώ τη λατρεία της νύμφης Παρθενόπης. Εδωσαν έτσι το όνομά της στον πιο παλιό οικισμό, πριν από τη δημιουργία της Νεαπόλεως, η οποία προέκυψε από τη συνένωση τέτοιων οικισμών της περιοχής.

Του Γκαζμεντ Καπλανι
gazikap@gmail.com
Πηγή Το Βήμα
5.6.2011

Στη στήλη «Grεεκs» οι Ελληνες που ζουν, προσωρινά ή για πάντα, σε διάφορες χώρες του κόσμου αφηγούνται τις αληθινές ιστορίες τους και μιλούν για την Ελλάδα του χθες και του σήμερα. 

Ενα βιομηχανικό κτίριο στη Ρόδο εκπέμπει SOS

ΜΝΗΜΕΙΑ. Προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της απόφασης του υπουργού Πολιτισμού, που δεν χαρακτηρίζει ως βιομηχανικό μνημείο το κτίριο της πρώην αλευροβιομηχανίας SAMICA στη Ρόδο -δείγμα ρασιοναλιστικής αρχιτεκτονικής του 1938- κατέθεσε την περασμένη Παρασκευή η οργάνωση προστασίας της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, Monumenta. Παράλληλα, κάτοικοι και φορείς του νησιού, μέσα σε μία εβδομάδα, έχουν συγκεντρώσει 700 υπογραφές, ηλεκτρονικές και σε χαρτί, ενάντια στην κατεδάφιση της SAMICA. Η ιδιοκτησία του κτιρίου φέρεται να ασκεί πιέσεις στην τοπική πολεοδομία για να εκδώσει σχετική απόφαση, παρακάμπτοντας την απαιτούμενη διαδικασία γνωμοδότησης από το Συμβούλιο Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος. Εάν το ΣΧΟΠ δεν εκδώσει άδεια κατεδάφισης, υπάρχει δυνατότητα να κριθεί διατηρητέο το κτίριο από το υπουργείο Περιβάλλοντος.

Η περίπτωση της SAMICA είχε λάβει θετικές εισηγήσεις, τόσο από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Εργων Δωδεκανήσου το 2006 όσο και από τη Διεύθυνση Νεότερης και Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς του ΥΠΠΟ τον Μάρτιο του 2010. Ενδιάμεσα, στις 25/3/08, βραδινή πυρκαγιά είχε καταστρέψει τα μηχανήματα που σώζονταν ακέραια, διατηρήθηκε ωστόσο το εξωτερικό κέλυφος. Για το όλο θέμα έχουν καταθέσει ερώτηση στη Βουλή το ΚΚΕ, ο ΛΑΟΣ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Δημοκρατική Αριστερά.

«Προκαλεί εντύπωση η επιχειρηματολογία του υπουργείου για τον μη χαρακτηρισμό των αλευρόμυλων ως βιομηχανικό μνημείο» λέει στην «Κ» ο πρόεδρος του ΤΕΕ Δωδεκανήσου, κ. Ιάκωβος Γρύλλης. Σύμφωνα με την απόφαση του ΥΠΠΟ, «δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό και μορφολογικό ενδιαφέρον, έχει απολεστεί ο μηχανολογικός εξοπλισμός -απαραίτητο στοιχείο για τον χαρακτηρισμό του ως βιομηχανικού μνημείου- ενώ είναι τέτοιες οι ζημιές στον φέροντα οργανισμό, που τυχόν αποκατάστασή τους θα μειώσει περαιτέρω την αυθεντικότητά του». Ωστόσο, οι εισηγήσεις των δύο προαναφερθεισών υπηρεσιών χαρακτηρίζουν το κτίριο ως ισχυρό τοπόσημο και αναπόσπαστο κομμάτι του βιομηχανικού πάρκου που δημιουργήθηκε έπειτα από την υπόδειξη του ρυθμιστικού σχεδίου των Ιταλών το 1926, με ενδιαφέρον ιστορικό, αρχιτεκτονικό, πολεοδομικό και κοινωνικό. Επιπλέον, προ τετραετίας ανασκαφές στον περιβάλλοντα χώρο αποκάλυψαν ιερό της Ισιδος, μοναδικό δείγμα Αιγύπτιας θεότητας στη Ρόδο.

Το κτίριο περιήλθε με πλειστηριασμό το 2006 στον σημερινό ιδιοκτήτη, ο οποίος προετίθετο αρχικά να το μετατρέψει σε ξενοδοχείο. H πυρκαγιά του 2008 κατέστρεψε ολοσχερώς «έναν από τους καλύτερα σωζόμενους μηχανολογικούς εξοπλισμούς που είχαν διατηρηθεί στη θέση τους, με μηχανές εποχής από Ιταλία και Γερμανία, αναβατόρια και χαρμανιέρες Ιταλών τεχνιτών που είχαν μετακληθεί γι’ αυτόν τον σκοπό και τον μοναδικό στα Δωδεκάνησα κυλινδρόμυλο με 12 κυλίνδρους», επισημαίνουν οι νεαρές αρχιτεκτόνισσες Νατάσα Μαργιέ και Φωτεινή Χαλβαντζή. Μαζί με άλλους 63 επιστήμονες συμμετέχουν στην καταγραφή των δωδεκανησιακών βιομηχανικών κτιρίων σε συνεργασία με το τοπικό ΤΕΕ, το αρμόδιο βιομηχανικό επιμελητήριο και την πρώην νομαρχία Δωδεκανήσου, με σκοπό την προστασία και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.

Της Ιφιγένειας Διαμαντη

Καθημερινή

12.4.2011

Ρόδος : Ιδού η τύχη της "ακρογιαλιάς Κουίν"

Ο Μίκης Θεοδωράκης διευθύνει στο Ηρώδειο. «Ζορμπάς», ο χορευτής και χορογράφος Λόρκα Μασίν, 1990. Σκίτσο από το βιβλίο της Ελλης Σολομωνίδη-Μπαλάνου. Πάνω στην άμμο την ξανθή, έγραψε τ’ όνομά του «Aντονι Κουίν», και την αγόρασε! Το συρτάκι «Zorbas» εξακολουθεί να κάνει, με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, τον γύρο του κόσμου, ως ο δημοφιλέστερος χορός, αλλά τώρα στη Ρόδο, έχουμε άλλου είδους ταραχή! Το ότι ήρθαν οκτώ πρέσβεις και εκθειάζουν τη Ρόδο, είναι η μια πλευρά της είδησης. Η άλλη είναι ότι έρχεται η χήρα του Αντονι Κουίν, η υπ’ αρ. τρία Cathy Benvin – μετά τήν πρώτη του σύζυγο Kathryn de Mille, που πέθανε, και τη Γιολάντα Αντιλόρι, με την οποία χώρισε για να παντρευτεί τη γραμματέα του Cathy. Αυτή έρχεται δυναμικά στην Ελλάδα και ζητεί είτε να της δώσουν τους τίτλους ιδιοκτησίας της «ακρογιαλιάς Aντονι Κουίν» είτε να της επιστρέψουν τα χρήματα αγοράς, με υψηλό ποσόν αποζημιώσεως! Κι αυτή η είδηση επέτρεψε στην Πόπη Τσαπανίδου της εκπομπής «ΣKAΪ Tώρα» του ΣΚΑΪ να κάνει χθες εντυπωσιακή στροφή πάνω στις ψηλοτάκουνες πράσινες γόβες της, από τους νεκρούς του σεισμού της Νέας Ζηλανδίας και των ταραχών της Λιβύης στην τύχη της «αμμουδιάς Aντονι Κουίν». «Κόβουμε τις κορδέλες, το ’χουμε εύκολο, και μετά, άντε να βρεις άκρη» το σχόλιο της Πόπης...
THΛEΦOΣ

Πηγή Καθημερινή
25.2.2011

Ο Αντονυ Κουίν, τα κανόνια του Ναβαρόνε και η ...πλαζ

ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ το τελευταίο διάστημα λέγεται ότι βρέθηκε στο υπουργείο Οικονομικών για να συναντήσει τον γενικό γραμματέα του υπουργείου κ. Δ. Γεωργακόπουλο ο αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα κ. Ντάνιελ Μπένετ Σμιθ.
Και τις δύο φορές δεν ανακοινώθηκε το παραμικρό.Τι γύρευε όμως ο αμερικανός πρεσβευτής στο υπουργείο Οικονομικών; Οι Αμερικανοί φαίνεται ότι πιέζουν, εν μέσω οικονομικής κρίσης,την ελληνική κυβέρνηση να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και να αποκαταστήσει οικονομικά μετά θάνατον τον... Αντονι Κουίν.

Oλα άρχισαν το 1960, όταν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας «Τα κανόνια του Ναβαρόνε» ο πρωταγωνιστής Αντονι Κουίν «ερωτεύθηκε» έναν μικρό ορμίσκο στη Ρόδο ανάμεσα στις παραλίες Φαληράκι και Λαδικό, 15 χιλιόμετρα νότια από την πρωτεύουσα του νησιού. Μια εκπληκτική παραλία μήκους 250 μέτρων, η οποία, σε συνεννόηση με την τότε κυβέρνηση, συμφωνήθηκε να παραχωρηθεί στον πρωταγωνιστή της ταινίας αντί του ποσού, όπως είχε διαρρεύσει τότε, των... 64.000 δραχμών. Η τότε κυβέρνηση προφανώς συμφώνησε στο συμβολικό αυτό τίμημα για να τιμήσει τον διάσημο ηθοποιό, κάτι που έκαναν και οι Ρόδιοι, οι οποίοι από τότε αποκαλούν τον ορμίσκο «Παραλία Αντονι Κουίν».

Ο Κουίν ήθελε να αξιοποιήσει τουριστικά αυτή την παραλία και πάλευε να την αποκτήσει ως τον θάνατό του το 2001. Ο Κουίν είχε ανοίξει αλληλογραφία με την ελληνική κυβέρνηση και απειλούσε ότι αν δεν ικανοποιούσε το «δίκαιο», όπως το χαρακτήριζε, αίτημά του, τότε «θα διέσυρε τη χώρα διεθνώς». Οταν όμως πέθανε, σε ηλικία 86 ετών, η τέφρα του σκορπίστηκε στα φαράγγια του Τσιουάουα, όπου γεννήθηκε και έζησε τα φτωχά παιδικά του χρόνια. Η παραλία στη Ρόδο δεν περιήλθε ποτέ στην κυριότητά του.

Ο θησαυρός του μακαρίτη
Η χήρα του ηθοποιού κυρία Κάθριν Κουίν δεν ξέχασε όμως την παραλία και άρχισε εδώ και χρόνια έναν αγώνα όχι για να τη διεκδικήσει, αλλά για να εισπράξει αποζημίωση. Σε έκθεσή της που έχει τον τίτλο «Legal and Ρolitical Ηistory», την οποία απέστειλε στο υπουργείο Οικονομικών, περιγράφει με εντυπωσιακό τρόπο, εμπλέκοντας σε αυτήν... βασιλείς, πρωθυπουργούς, υπουργούς, υφυπουργούς, πρεσβευτές, την όλη περιπέτεια της «Παραλίας Αντονι Κουίν». Απαιτεί αποζημίωση εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, κάτι που το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης επιθυμεί να παζαρέψει, ώστε να λήξει η όλη υπόθεση.

Γράμμα στον Καραμανλή
Στην έκθεση την οποία έχει στη διάθεσή του «Το Βήμα» περιγράφεται ανάμεσα στα άλλα και η αλληλογραφία που είχε ο διάσημος ηθοποιός με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και αργότερα με τους υπουργούς κκ. Ι.Παλαιοκρασσά και Π.Δούκα, τους δημάρχους Καλλιθέας και Ρόδου, αμερικανούς γερουσιαστές και τον χρηματοπιστωτικό οίκο ΡriceWaterhouseCoopers.

«Στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 κυκλοφορούσαν φήμες για απαλλοτρίωση της περιουσίας του Αντονι Κουίν. Τον Απρίλιο του 1968 ο Κουίν έλαβε επιστολή από τον γενικό γραμματέα του ΕΟΤ που τον διαβεβαίωνε ότι οι φήμες δεν αληθεύουν και ότι περιμένουν συγκεκριμένες προτάσεις για την αξιοποίηση της περιουσίας του». Με αυτόν τον τρόπο αρχίζει την εξιστόρηση της περιπέτειας του συζύγου της στην έκθεση που παρέδωσε στο ελληνικό υπουργείο Οικονομικών και συνεχίζει: «Ο Κουίν συνέχισε να ελπίζει... Το 1977 ο Κουίν προσέλαβε τον Αλ. Λυκουρέζο. Πληροφορείται ότι η αγορά της γης το 1960 δεν ήταν νόμιμη και ότι η κυβερνητική απόφαση (14185 της 29.4.1960) που αναφέρεται στο συμβόλαιο δεν επικυρώθηκε ποτέ από τη Βουλή, με αποτέλεσμα η πώληση να είναι άκυρη».

«Στις 20.9.1991 ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παλαιοκρασσάς έστειλε επιστολή στον Κουίν ενημερώνοντάς τον ότι “ επιθυμώ να σας διαβεβαιώσω για το προσωπικό μου ενδιαφέρον για το πρόβλημά σας και μόλις εξασφάλισα τις απαραίτητες άδειες που θα μου επιτρέψουν να ξεκινήσω τη διαδικασία για να καταθέσω στη Βουλή τον σχετικό νόμο“» αναφέρει σε άλλο σημείο της έκθεσής της η χήρα Κουίν και αποκαλύπτει:

«Αναψυκτικά στην παραλία μου»
«Στις 11.2.1992 ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέικερ έγραψε στον Πρόεδρο Καραμανλή, εξηγώντας την ιστορία της παραλίας και ζητώντας του βοήθεια για να βρεθεί μια λύση.Ο Μπέικερ έλαβε απάντηση στις 4.6.1992 από τον νομικό σύμβουλο του Προέδρου της Δημοκρατίας που τον πληροφορούσε ότι ο Πρόεδρος επιθυμεί να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση, αλλά δεν έχει την αρμοδιότητα και η επιστολή προωθήθηκε στο υπουργείο Οικονομικών» .

Ο Κουίν στο μεταξύ διόρισε και έναν δικηγόρο από την Ιταλία και η χήρα του αναφέρει: «Στις 5.10.1992 ο δικηγόρος έλαβε επιστολή από τον κ.Παλαιοκρασσά πληροφορώντας τον ότι δεν είναι πλέον υπουργός Οικονομικών και ότι προωθεί την επιστολή Κουίν στον νέο υφυπουργό Οικονομικών Πέτρο Δούκα». Ο κ. Δούκας, όπως αναφέρει η κυρία Κουίν, έστειλε στις 16.10.1992 επιστολή στον σύζυγό της, στην οποία του γνωστοποιούσε ότι η υπόθεση εκκρεμεί στη Δικαιοσύνη και «επομένως προτού εκδοθεί η απόφαση η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτε» .

Στην έκθεσή της η κυρία Κουίν σημειώνει:

«Τον Σεπτέμβριο του 2001 οι κληρονόμου του Κουίν προσέλαβαν τη δικηγορική εταιρεία Αβραμόπουλου. Αφού μελέτησαν τα χαρτιά,αποφάνθηκαν ότι υπήρχε περίπτωση να διεκδικήσουμε εκ νέου την επιστροφή δαπανών», δηλαδή περίπου 600.000 ευρώ. Τον Αύγουστο του 2005 η ΡriceWaterhouseCoopers έκανε εκτίμηση του μεγαλύτερου μέρους της περιουσίας στα 311.000 ευρώ.

«ΑΛΑΖΟΝΙΚΟ ΚΑΘΑΡΜΑ»

Ο Αντονι Κουίν με τον Αλαν Μπέιτς στην πιο διάσημη σκηνή από την ταινία «Αλέξης Ζορμπάς» του Μιχάλη Κακογιάννη

Ο πρωταγωνιστής του «Ζορμπά» τουΜιχάλη Κακογιάννηκαι των ταινιών «Λόρενς της Αραβίας»,«La Strada», «Βίβα Ζαπάτα» (με συμπρωταγωνιστή τονΜάρλον Μπράντο),«Τα κανόνια του Ναβαρόνε» ,«Ο έλληνας μεγιστάνας» (που αναφερόταν στονΩνάση,ο οποίος στην ταινία ονομαζόταν... «Τομάσης»),«Γαλαξίας»και άλλων περίπου 150 ταινιών και στο θέατρο του «Λεωφορείον ο Πόθος» γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1915 στην πόλη Τσιουάουα του Μεξικού.Πέθανε στη Βοστώνη το 2001. Στην αυτοβιογραφία του «Οne man tango» έγραφε:«Τι σημασία έχει το τι πέρασα;Σημασία έχει μόνο ποιος είμαι.Και εγώ είμαι γλύπτης, ζωγράφος, αλαζονικό κάθαρμα.Είμαι Μεξικανός,Ιρλανδός, Ινδιάνος, Αμερικανός , Ιταλός, Ελληνας, Ισπανός,Κινέζος,Εσκιμώ- ος,μουσουλμάνος.Είμαι όλα αυτά και πολλά άλλα.Και πολύ λιγότερα.Πάνω απ΄ όλα όμως είμαι καλλιτέχνης.Αυτή ήταν η αρχή μου και αυτό θα είναι το τέλος μου...».

Πιέζουν οι Αμερικανοί

Ο Κουίν επιδίδεται στον ζεϊμπέκικο στη διάρκεια επίσκεψής του στην Ελλάδα τη δεκαετία του ΄90

Οπως ισχυρίζονται οι κληρονόμοι του διάσημου ηθοποιού, οι Ελληνες δεν φέρθηκαν όπως έπρεπε στον Αντονι Κουίν ή, όπως καλύτερα τον γνωρίζουν οι περισσότεροι στην Ελλάδα, Αλέξη Ζορμπά. Το θέμα της αποζημίωσης των κληρονόμων του Αντονι Κουίν απασχολεί τους Αμερικανούς, τόσο που,όπως αφήνουν να διαρρεύσει από το υπουργείο Οικονομικών,ετοιμάζεται να το θέσει ακόμη και η κυρία Χίλαρι Κλίντον στον πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου κατά την επίσκεψή της στην Αθήνα τον προσεχή Φεβρουάριο. Ηδη, όπως οι πληροφορίες επιμένουν, το Μέγαρο Μαξίμου ζήτησε από το υπουργείο Οικονομικών ολόκληρο τον φάκελο «Αντονι Κουίν» εν όψει της συνάντησης του Πρωθυπουργού με την επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Του Ν. Χασαπόπουλου

Πηγή Το Βήμα

30.1.2011

Το χρώμα ανάστησε ένα ολόκληρο χωριό (η περίπτωση του χωριού Φάνες της Ρόδου)

Οι Φάνες Ρόδου έως πριν από λίγες μέρες ήταν ένα ακόμα ξεχασμένο «γκρίζο» χωριουδάκι, που είχε αφεθεί στη φθορά του χρόνου. Οχι πια. Με το σύνθημα «ένα χωριό - πολλά χρώματα - μια ευχή: καλό Πάσχα» οι κάτοικοι του χωριού, από έξι έως ογδόντα ετών, σήκωσαν τα μανίκια και έβαλαν στόχο σε δύο εβδομάδες να κάνουν το χωριό τους «αγνώριστο». Ηθικός αυτουργός, ένας Ροδίτης καλλιτέχνης. «Γύρισα στο χωριό μου από το εξωτερικό πριν από ενάμιση μήνα και δεν το αναγνώρισα» λέει στην «Κ» ο αρχιτέκτονας - διακοσμητής Λούκας Νικολίτσης. «Το χωριό ήταν μουντό και “μουγκό”: συναντούσα τους ανθρώπους στον δρόμο και δεν αποκρίνονταν στην καλημέρα μου, οι ηλικιωμένοι ήταν σκυθρωποί, τα παιδιά δεν έπαιζαν στις αυλές». «Από το ’90 και μετά οι επισκέπτες στο χωριό μας όλο και αραίωναν» εξηγεί ο Σπύρος Καρασάββας, γέννημα - θρέμμα των Φανών, αφού «δεν είχαμε την ανάλογη υποδομή». Σκέψεις για «ανακαίνιση» του χωριού πλανώνταν στον αέρα για χρόνια, έλειπε όμως η έμπνευση.

«Ενιωσα ότι η θετική ενέργεια αυτού του μέρους είχε θαφτεί στο πέρασμα του χρόνου και έπρεπε να κάνουμε κάτι για να την αναδείξουμε» εξηγεί ο κοσμογυρισμένος καλλιτέχνης. «Αποφάσισα, λοιπόν, να παρακινήσω μια επανάσταση χρωμάτων». Οι σπόροι της επανάστασης βρήκαν «πρόσφορο» έδαφος αρχικά στη νεολαία του χωριού. Ο 31χρονος Σπύρος πριν από έναν περίπου μήνα αποφάσισε να αναλάβει το καφενείο της οικογένειάς του στο χωριό και να εγκαταλείψει τη ζωή του στην πόλη. Στο πρόσωπο του άρτι αφιχθέντος αρχιτέκτονα ο Σάββας βρήκε τον «άνθρωπό» του.

Αρχικός στόχος ήταν το βάψιμο των σπιτιών που βρίσκονται κατά μήκος της διαδρομής του Επιταφίου. «Μπογιατίσαμε συνολικά 72 σπίτια, πολλά εκ των οποίων ήταν εγκαταλελειμμένα και ετοιμόρροπα, όπως και την εκκλησία» περιγράφει ο Σπύρος. Το πάθος των καινοτόμων της Ομάδας Εθελοντικής Πρωτοβουλίας Νέων ξεπέρασε τελικά το χωριό: «Ηρθαν μάστορες και μαθητές από διπλανά χωριά να μας βοηθήσουν. Δουλεύαμε δεκατέσσερις ώρες την ημέρα, βάφαμε συχνά όλη τη νύχτα πίνοντας και τραγουδώντας», διηγείται ο Λούκας. Το γιορτινό κλίμα έβγαλε έξω τον κόσμο και μαλάκωσε τις καρδιές όλων. «Δύο γειτόνισσές μου που για χρόνια ήταν τσακωμένες, φίλιωσαν και έβαψαν μαζί ένα σπίτι» αναφέρει ο Σπύρος. «Οι ηλικιωμένοι στέκονταν στα περβάζια και μας διηγούνταν την ιστορία κάθε κτίσματος, μας φίλευαν γλυκό του κουταλιού». Καθώς το αγώγι ξυπνάει τον αγωγιάτη, οι τοπικές αρχές εντυπωσιάστηκαν από την πρωτοβουλία των πολιτών και συν τω χρόνω ενεργοποιήθηκαν.

Αλλες χρονιές οι γκρίζες Φάνες έδιωχναν τα παιδιά της, φέτος όμως το παραμυθένιο χωριό «κράτησε» τους κατοίκους του και προσέλκυσε ξένους. «Παλιά, η κίνηση στο μαγαζί ξεκινούσε μετά τις 6 το απόγευμα. Εδώ και δύο εβδομάδες είμαι από το πρωί στο πόδι και σερβίρω!» λέει με ενθουσιασμό ο Σπύρος. Και φαίνεται ότι αυτό είναι μόνο η αρχή. «Σκοπεύουμε να συνεχίσουμε μετά τις γιορτές. Πολλοί συντοπίτες μου προσδοκούν να ανοίξουν νέες επιχειρήσεις στο χωριό». Η αλλαγή του τοπίου ανύψωσε το ηθικό των κατοίκων και πολλά όνειρα των χωριανών ήρθαν στην επιφάνεια. «Η Ανάσταση του Χριστού συμπίπτει φέτος με την ανάσταση του χωριού μας» διαπιστώνουν με ικανοποίηση, «σας περιμένουμε εδώ να γιορτάσετε μαζί μας». Το λένε και το εννοούν, αφού από τη Μεγάλη Δευτέρα στο χωριό το κλίμα είναι κατανυκτικό.

«Εχουμε σβήσει τα φώτα στον κεντρικό δρόμο και χρησιμοποιούμε λάμπες πετρελαίου», λέει ο Λούκας. «Εχουμε στήσει σκηνές, έχουμε ανάψει φωτιά, όπως στα χρόνια του Χριστού, και κοπέλες ανάλογα ντυμένες μοιράζουν όλα τα “καλούδια”: κουλουράκια, “αυγούλες”, παξιμάδια, ελιές και χαλβά. Ολα τα παραδοσιακά εδέσματα του τόπου μας. Θέλουμε να διασώσουμε την αξία της φιλοξενίας»...

Tης Ιωαννας Φωτιαδη

Πηγή Καθημερινή

1.4.2010