Ας μείνουμε απορημένοι (Απόψεις περί της αποφυλάκισης των μελών της 17Ν)

Μ.Β., μελος της αντιτρομοκρατικης ομαδας «Ως Εδω», συγγενων θυματων τρομοκρατιας:

"Eχω αρρωστήσει με την κρίση του όποιου δικαστή να αποφυλακίσει τον Βασίλη Ξηρό, παρά την εικοσιπενταετή καταδίκη του για τη συμμετοχή του, ανάμεσα σε άλλα κακουργήματα, στις δολοφονίες του Περατικού και του Σόντερς.

Μεγάλωσα γνωρίζοντας, άθελά μου, πιο πολλά για τον θάνατο παρά για τη ζωή, παραμένοντας πάντα απορημένη απέναντι στην έννοια της τρομοκρατίας, προσπαθώντας να καταλάβω τους υποστηρικτές της. Μου κατέστη προφανές πως ο Eλληνας ιστορικά, και ακόμη περισσότερο σήμερα, έλκεται και καταφεύγει συχνά στη βία. Πίστευα, όμως, πως η συνάρτηση της βίας με την εξουσία είναι περισσότερο πολύπλοκη απ' αυτήν που υποστηρίζουν κάποιοι από τους σημερινούς «Aγανακτισμένους». Θεωρούσα πως η βία υποκινείται απ' όλες τις κατευθύνσεις, πως δεν πηγάζει μόνο από τους έχοντες εξουσία, αλλά και από εκείνους που δεν την έχουν και την αναζητούν.

Με την απόφαση αποφυλάκισης του Ξηρού, όμως, στερούμαι τη δυνατότητα (ή σωστότερα την αθωότητα) να υποστηρίζω πια την παραπάνω θέση, έτσι δεν είναι;

Το indymedia έγραψε: «Καλή Λευτεριά, Βασίλη» και «Λευτεριά στον Σάββα Ξηρό και άμεση περίθαλψη της υγείας του». Φυσικά, τα θύματα και των δύο δεν έχουν δικαίωμα στην υγεία, ίσως όχι και στον μεταθανάτιο σεβασμό. Θα παραμείνουν για πάντα στερημένοι από τη βασική ανθρώπινη ελευθερία, τη μοναδική ανθρώπινη ελευθερία. Ανελεύθεροι και οι δικοί τους άνθρωποι, εμείς, θα παραμείνουμε για πάντα στερημένοι από το δικαίωμα ενός παιδιού στον γονιό του, από το δικαίωμα στην αγάπη τους. Αλλά ευτυχώς, αυτή η ανελευθερία επηρεάζει λίγους από μας. 

Για τη λευτεριά της σημερινής κοινωνίας, όμως, για το δικαίωμά της στη μη βία, ανησυχεί κανείς; Σε αυτούς τους καιρούς, υπάρχει κανείς άλλος που να σκέφτεται πως η αποφυλάκιση ενός καταδικασμένου τρομοκράτη είναι το ίδιο παράλογη με τις πράξεις του;

Πάντως σίγουρα όχι ο δικαστής, που βασιζόμενος στην κρίση, στην εκπαίδευση ή σε κάποιο ένστικτό του, αποφάσισε την παραδειγματική ή σωφρονιστική μείωση της ποινής του Ξηρού κατά 17 χρόνια.

Καλή λευτεριά στους θύτες, λοιπόν. Ή μάλλον, καλύτερα, καλό κυνήγι. Οι υπόλοιποι ας παραμείνουμε απορημένοι. Aλλωστε, αυτό είναι και το μόνο ύφος που δικαιούνται τα θύματα."

Πηγή Καθημερινή

23.7.2011

17Ν : Αποφυλακίστηκε ο Βασίλης Ξηρός, ακολουθούν σε λίγους μήνες Τέλιος, Τσελέντης

Στα... εγκόσμια επιστρέφουν σταδιακά εννέα χρόνια μετά τη σύλληψή τους και αφού έχουν δικαστεί σε πρώτο και δεύτερο βαθμό, οι καταδικασθέντες ως μέλη της 17Ν.

Από τους 20 συλληφθέντες, σήμερα παραμένουν στη φυλακή οι οκτώ, καθώς την εβδομάδα που μας πέρασε αποφυλακίστηκε ο Βασίλης Ξηρός. Εχοντας εκτίσει τα 3/5 της συνολικής κάθειρξης 25 ετών που του είχε επιβάλει το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων, ο μικρότερος γιος της οικογένειας Ξηρού αποφυλακίστηκε με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Χαλκιδικής. Σημαντικό ρόλο στην αποφυλάκισή του διαδραμάτισε το γεγονός ότι στο διάστημα που μεσολάβησε από το καλοκαίρι του 2002 μέχρι σήμερα, ο «Παναής» της 17Ν ήταν τυπικός και συνεπής στις πενθήμερες άδειες που έλαβε, ενώ «έγραψε» πολλές ώρες σε μεροκάματα, κατορθώνοντας να λάβει το αποφυλακιστήριο ταχύτερα, αφού μία ημέρα εργασίας μετράει για δύο ημέρες ποινής.

Οι επόμενοι, που αναμένεται να αποφυλακιστούν σε λίγους μήνες, είναι ο Κώστας Τέλιος -ο «δάσκαλος από τη Θεσσαλονίκη» - και ο Πάτροκλος Τσελέντης - ο «Αλέκος» ή «Ταινίας». Στους δύο καταδικασθέντες, το δικαστήριο είχε αναγνωρίσει το ελαφρυντικό της ειλικρινούς μεταμέλειας, με αποτέλεσμα να αποφύγουν τα ισόβια. Τόσο ο Τέλιος όσο και ο Τσελέντης λαμβάνουν πενθήμερες άδειες, ενώ ο Τσελέντης εργάζεται στον φούρνο των φυλακών, προσδοκώντας να είναι ελεύθερος στα τέλη του 2011. Ο Τέλιος κρατείται στο νοσοκομείο των φυλακών και η αποφυλάκισή του υπολογίζεται τους πρώτους μήνες του 2012.

Ελεύθεροι, έχοντας εκτίσει την ποινή που τους επιβλήθηκε, είναι: ο Κώστας Καρατσώλης ο οποίος είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 17 ετών, ο Σωτήρης Κονδύλης στον οποίο είχε επιβληθεί 11ετής κάθειρξη, καθώς και οι Θωμάς Σερίφης και Διονύσης Γεωργιάδης, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί σε κάθειρξη οκτώ ετών ο καθένας. Ελεύθεροι είναι, επίσης, οι Νίκος Παπαναστασίου και Παύλος Σερίφης, οι οποίοι απηλλάγησαν από την κατηγορία της συμμετοχής τους στην οργάνωση λόγω παραγραφής του αδικήματος.

Αθώοι κρίθηκαν και οι Θεολόγος Ψαραδέλλης, Ανέστης Παπαναστασίου, Γιάννης Σερίφης και Αγγελική Σωτηροπούλου.

Εκτός των Τέλιου και Τσελέντη, στις φυλακές Κορυδαλλού παραμένουν ο καταδικασθείς σε 17 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη ως αρχηγός της 17Ν Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, ο Δημήτρης Κουφοντίνας - 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια, ο Χριστόδουλος Ξηρός - 6 φορές ισόβια και 25 χρόνια, ο Σάββας Ξηρός - 5 φορές ισόβια και 25 χρόνια, ο Βασίλης Τζωρτζάτος - 4 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη, καθώς και ο Ηρακλής Κωστάρης, ο οποίος εκτίει ισόβια κάθειρξη.

Πηγή Καθημερινή

23.7.2011

Ελεύθερος με αναστολή ο Μαντέλης

Ελεύθερος με αναστολή είναι από χθες ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ Τάσος Μαντέλης, καθώς το Τριμελές Εφετείο τον έκρινε ένοχο για ανακριβή δήλωση περιουσιακής κατάστασης "πόθεν έσχες" για την περίοδο 2006-2007. Στον κατηγορούμενο επέβαλε ποινή φυλάκισης τριών ετών, πρόστιμο 7.500 ευρώ και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων για ένα χρόνο.

Σύμφωνα με την κατηγορία, ο Τ. Μαντέλης δεν δήλωσε στο "πόθεν έσχες" το ποσό των 450.000 γερμανικών μάρκων που ο ίδιος ομολόγησε ότι πήρε από την Siemens "για την εξυπηρέτηση του προεκλογικού του αγώνα", όπως ισχυρίζεται.

Ο ίδιος δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο, αλλά εκπροσωπήθηκε από τον συνήγορό του, ο οποίος είπε χαρακτηριστικά "δεν θα γίνει ο κ. Μαντέλης ο αίρων τας τυχόν αμαρτίας του πολιτικού κόσμου". Ο ίδιος μάλιστα υποστήριξε ενώπιον του δικαστηρίου ότι τα χρήματα δεν δηλώθηκαν στο "πόθεν έσχες" γιατί δεν ήταν στην κυριότητά του.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Τ. Μαντέλης βρέθηκε ένα βήμα πριν τη φυλακή, καθώς ο εισαγγελέας της έδρας ζήτησε ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών χωρίς αναστολή.

Υπενθυμίζεται ότι ο πρώην υπουργός είναι ήδη κατηγορούμενος στην υπόθεση Siemens για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος και μετά την απολογία του είχε αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση ύψους 200.000 ευρώ και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.

Πηγή ΑΥΓΗ

14.4.2011

Σχόλιο δικό μας :

Δηλαδή κάτι τρέχει στα γύφτικα....

Αναρωτιέμαι, εάν στη θέση του κ. Μαντέλλη βρισκόταν ένας "κοινός θνητός" (ένα μη πολιτικό πρόσωπο) θα ήταν ίδια η ποινή που θα του επιβαλλόταν από τα ελληνικά δικαστήρια???? Προσωπικά θεωρώ αστεία τη ποινή που επιβλήθηκε στον κ. Μαντέλη από τη στιγμή που ο ίδιος έχει ήδη παραδεχτεί πως εισέπραξε μίζες από τη Siemens (επί τω επισημοτέρω η είσπραξη μίζας αποκαλείται "ενίσχυση προεκλογικού αγώνα") και από τη στιγμή πως ως πολίτης έχει παραβιάσει τη νομοθεσία της χώρας με την αναντιστοιχία ανάμεσα στα δηλωθέντα εισοδήματα και την αποκτηθείσα περιουσία. 

Ακόμη και ένας πρωτοετής φοιτητής της Νομικής αυτά τα γνωρίζει.

Θεωρώ πως η υπακοή στους νόμους από τον λαό προϋπθέτει τον σεβασμό της ισονομίας των πολιτών. Η κατάλυση της ισονομίας πολύ φοβάμαι πως πυροδοτεί την ανυπακοή των νόμων από τους πολίτες με απρόβλεπτες και δυσάρεστες εξελίξεις για τον τόπο μας.

Ευκαιριακά νομοθετήματα (Νόμους έχουμε, εφαρμόζονται όμως???)

Η γνώμη μου ήταν πάντοτε ότι οι νόμοι είναι επαρκέστατοι για κάθε είδους διαπραττόμενο αδίκημα και το πρόβλημα έγκειται στην μη εφαρμογή τους, με τα γνωστά αποτελέσματα που όλοι γνωρίζουμε. Δηλαδή την ανομία να κυριαρχεί και τους βαρείς παραβαίνοντες, εγκληματούντες να απολαμβάνουν τα αγαθά της ανυπαρξίας του κράτους. Εκατοντάδες φορείς, με αφορμή κάποια υπερπροβαλλόμενα συμβάντα (μόνο έτσι ενεργοποιούνται οι κρατικοί μηχανισμοί), ο αρμόδιος υπουργός φέρνει εσπευσμένα με τις γνωστές διαδικασίες νομοσχέδια περαιτέρω αυστηροποίησης των απειλούμενων ποινών, συνήθως σε βαθμό κακουργήματος.

Από την άλλη πλευρά ίσταται η άλλη πλευρά, της υπερβολικής επιείκειας της πολιτείας, που για τους δικούς της λόγους, λόγους σκοπιμότητας, εισπρακτικούς κυρίως ή και αποσυμφόρησης των φυλακών, κάνει ό,τι μπορεί για να αυτοαναιρείται και να αυτοκαταργείται. Να γράφει και να σβήνει καθημερινά από το τεφτέρι της λογαριασμούς και βερεσέδια, χωρίς να βρίσκει άκρη και πάντα ο απολογισμός να είναι μείον, κυρίως στην αξιοπρέπεια.

Νέο φορολογικό νομοσχέδιο με ειδικά σώματα ελεγκτών ακόμη και αναγκαστικής είσπραξης εσόδων, με μπόνους επίτευξης στόχων, νέα κυβερνητικά όργανα, οικονομικός εισαγγελέας. Θεσμοί νεοπαγείς, στα όρια της νομιμότητας, με συρρίκνωση του κράτους δικαίου, με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα, όπως πάντα.

Οι νομικοί όροι έχουν χάσει την αξία τους, τη σημασία τους, και νεολογισμοί έχουν εισχωρήσει στο δικαιικό μας σύστημα αναιρώντας βασικές αρχές και αξίες, καθιστώντας το ουσιαστικά ανίσχυρο. Η πολυνομία είναι η άλλη όψη της ανομίας.

Η νομοθετική πλέον εξουσία είτε εξυπηρετεί επικοινωνιακές πρακτικές είτε είναι απλώς διεκπεραιωτική μηχανισμών κατασκευής εισπρακτικών νομοθετημάτων με αιτιολογικές εκθέσεις που εκτός από αμηχανία και προχειρότητα των συντακτών, προδίδουν και μια αδυναμία προσαρμογής στο υπάρχον σύστημα λειτουργίας ενός ευνομούμενου κράτους, που αντί να ενισχύεται, αποδυναμώνεται.

Ο,τι όμως απεμπολείται, δύσκολα επανέρχεται. Η δε προκαλούμενη σύγχυση και αναξιοπιστία επιτελεί τεράστια ζημία, σε ένα λαό που έχει ανάγκη συνεχούς διαπαιδαγώγησης. Η νομοθέτηση σ' ένα κράτος δικαίου έχει κι αυτή την αποστολή. Αντ' αυτής όμως συναντούμε συχνότατα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συντήρηση των ημετέρων παλαιολιθικών νοοτροπιών και μια ακόμη υποδούλωση σε σκοπιμότητες, χάριν βραχυπρόθεσμων επιδιώξεων, αμφίβολης αποτελεσματικότητας.

Η υγιής κοινωνία ασφαλώς επιθυμεί και εύχεται την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Για να επιτευχθεί, όμως, απαιτείται καθαρότητα λόγων και πράξεων, πίστη στο Σύνταγμα και στους διαχρονικούς νόμους. Αυτό είναι το ζητούμενο για έναν ορθολογικό σχεδιασμό στη διαμόρφωση, αξιοποίηση και επέκταση σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό πολιτών της αξιοπιστίας της πολιτείας, εμπνέοντας τον τόσο απαραίτητο στις μέρες μας σεβασμό για την υλοποίηση των στόχων. Οταν ο πολίτης αισθανθεί ως μέλος ενός υγιούς κοινωνικού συστήματος, και όχι ως αντικείμενο ευκαιριακής εισπρακτικής απομύζησης, θα καταστεί συνεταίρος, συμπαραστάτης, εθελοντής στην εθνική προσπάθεια.

Του Δημήτρη Χ. Παξινού * Προέδρου Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Πηγή Καθημερινή

27.2.2011

Η Δικαιοσύνη άργησε μερικά χρόνια...

Της Τανιας Γεωργιοπουλου

Γραφείο που θυμίζει σκηνικό ταινίας της δεκαετίας του ’60. Παλαιό σιδερένιο, γεμάτο χαρτιά και σημειώσεις, για κομπιούτερ βέβαια ούτε κουβέντα. Από το παράθυρο ο ακάλυπτος των πολυκατοικιών, μαύρος από το καυσαέριο και την πολυκαιρία. Σήκωσε το βλέμμα, κοίταξε με έκπληξη και αναρωτήθηκε «Ποιος μένει εκεί απέναντι»; Διακριτικά παρατήρησε τους τρεις υπαλλήλους στα γύρω γραφεία. Εμοιαζαν πολύ απασχολημένοι. «Λοιπόν τι έχετε να καταθέσετε»; Η ξαφνική ερώτηση τής θύμισε γιατί βρισκόταν σε αυτό το ανήλιαγο, καταθλιπτικό, περιβάλλον.

Μόλις πριν από δύο ημέρες το τηλέφωνο στο γραφείο της Ε.Γ. χτύπησε με εκείνο το διαφορετικό τρόπο που χτυπούν πάντα τα τηλέφωνα όταν είναι για αγγαρεία. «Πρέπει εντός δύο ημερών να έρθετε να καταθέσετε για την υπόθεση -της εξήγησε ποια ακριβώς υπόθεση- γιατί σας υπέδειξε ως μάρτυρα ο ενάγων» της εξήγησε μια εξαιρετικά αγχωμένη φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής. «Από βδομάδα δεν γίνεται»; ρώτησε μαζεύοντας όλο της το κουράγιο. Η «φωνή» δεν σήκωνε και πολλές αντιρρήσεις. «Δεν γίνεται γιατί η υπόθεση εκκρεμεί από το 2005 και αν δεν έχουν ολοκληρωθεί οι καταθέσεις έως την Τρίτη που μας έρχεται θα παραγραφεί». Υπό την απειλή της μη απονομής δικαιοσύνης, βρέθηκε λοιπόν Τρίτη πρωί, στο Ειρηνοδικείο.

Χειρόγραφα...

Η «φωνή» είχε αποκτήσει σάρκα και οστά και τώρα τη ρωτούσε με στόμφο, αλλά και έναν τόνο εγκαρτέρησης. «Λοιπόν τι έχετε να καταθέσετε για την υπόθεση;».

Αμαθη στη διαδικασία ξεκίνησε να μιλάει γρήγορα παρασυρμένη από τα γεγονότα όπως τα θυμόταν. «Μια στιγμή, μια στιγμή πρέπει να γράφω όσα λέτε», τη σταμάτησε η «φωνή». Εβγαλε από το συρτάρι ένα φύλλο κατάθεσης, έγραψε τα στοιχεία της, την έβαλε να ορκιστεί ότι θα πει την αλήθεια ακουμπώντας το χέρι σε ένα Ευαγγέλιο που ξετρύπωσε ανάμεσα από τα χαρτιά και τη διέταξε. «Λοιπόν σας ακούω».

Η Ε.Γ. άρχισε να διηγείται την ιστορία σε ρυθμό υπαγόρευσης. Οι μεγάλες παύσεις που αναγκαζόταν να κάνει, προκειμένου η «φωνή» να προλαβαίνει να γράφει όσα έλεγε, την έκαναν να χάνει τον ειρμό των σκέψεών της. Δυο τρεις φορές ζήτησε να διαβάσει όσα είχαν γραφτεί για να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς «κατέθετε». «Κατέθετε»; Από αυτή τη διαδικασία με τόσες παύσεις, πισωγυρίσματα και σβησίματα σε ένα κομμάτι χαρτί εξαρτιόταν η απονομή της δικαιοσύνης; Και όμως, ναι.

Περίπου δύο ώρες αργότερα η κατάθεση είχε ολοκληρωθεί η Ε.Γ. είχε υπογράψει όσα κατέθεσε και ανέμενε να μπουν οι σφραγίδες. Κοίταξε για άλλη μια φορά τριγύρω. «Πόσα χρόνια χρειάζεται κανείς να σπουδάσει για να βρεθεί να γράφει καθ’ υπαγόρευσιν καταθέσεις σε χαρτιά; Γιατί χαρτιά; Αραγε υπάρχει κάποιο κρυμμένο μυστικό που εγγυάται την αξιοπιστία σε αυτή την παλαιολιθική διαδικασία της καταγραφής των καταθέσεων με το χέρι», αναρωτιόταν όταν τις σκέψεις της διέκοψε η «φωνή». «Λοιπόν αυτός ο φάκελος», είπε δείχνοντας έναν ογκώδη φάκελο με τα στοιχεία που είχαν συλλεγεί «θα πάει στη Θεσσαλονίκη για να καταθέσουν και εκεί άλλοι τέσσερις μάρτυρες. Mετά θα εξεταστούν τα στοιχεία και θα γίνει δικαστήριο. Θα κληθείτε να καταθέσετε» της είπε. «Πότε»; «Δεν ξέρω ακριβώς θα σας καλέσουν» ήρθε η απάντηση. Πώς θα πάει ο φάκελος στη Θεσσαλονίκη; «Υπηρεσιακώς».

Η Ε.Γ. σηκώθηκε και βγήκε από το γραφείο. Στον διάδρομο περίμεναν υπομονετικά οι ίδιοι άνθρωποι που βρίσκονταν εκεί τρεις ώρες νωρίτερα, όταν έφτασε για να καταθέσει. Μόνο που τώρα είχαν πιο απελπισμένο ύφος. Μέσα στο ασανσέρ, στριμωγμένη ανάμεσα σε δικηγόρους που μιλούσαν γρήγορα, αναρωτήθηκε «γιατί βιάζονταν». Οπως ήταν φανερό ο χρόνος για τη δικαιοσύνη μετράει διαφορετικά. Για πρώτη φορά συνειδητοποίησε τι ακριβώς σήμαιναν οι τίτλοι των εφημερίδων. «265 ευρωκαταδίκες για την Ελλάδα για καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης». «Η καθυστέρηση στη απονομή της δικαιοσύνης ισοδυναμεί με αρνησιδικία».

Εκκρεμείς υποθέσεις

Στην ιστοσελίδα του υπουργείου Δικαιοσύνης το 2005 έγραφε: «Στο Εφετείο της Αθήνας όπου εκκρεμούν 23.500 περίπου ποινικές υποθέσεις η απόφαση εκδίδεται 7,5 χρόνια κατά μέσον όρο από την τέλεση του εγκλήματος, ενώ σήμερα οι εφέσεις κατά των πρωτόδικων αποφάσεων προσδιορίζονται για το 2008».

Η ελληνική δικαιοσύνη, εκτός από λίγους λειτουργούς, όπως συχνά και μάλλον δίκαια καταγγέλλεται, έχει μείνει ανέγγιχτη από τα αγαθά του σύγχρονου πολιτισμού, όπως το κασετόφωνο ή το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο για παράδειγμα. Πώς βλέπουμε στις δικαστικές ταινίες όπου ο συνδυασμός των σωστών χειρισμών οδηγεί τους μάρτυρες μαθηματικά στην αποκάλυψη της αλήθειας; Ε, καμία σχέση.

Υ.Γ. Η παραπάνω ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Απλώς τα στοιχεία έχουν αλλοιωθεί για ευνόητους λόγους.

Της Τανιας Γεωργιοπουλου

Πηγή Καθημερινή

14.10.09

Ζήτημα Δικαιοσύνης

Στις νομικές σχολές- και τις ελληνικές (κυρίως στις ελληνικές, αφού εδώ είχαμε δεκαετίες δύσκολης δημοκρατίας και επταετή δικτατορία)διδάσκουν ότι το Ποινικό Δίκαιο προτιμά να αθωωθούν εκατό ένοχοι παρά να καταδικαστεί ένας αθώος. Υπογραμμίζουν ότι η προφυλάκιση είναι ακραίο μέτρο και διατάσσεται με εξαιρετική φειδώ. Επιμένουν ότι η Δικαιοσύνη έχει καθήκον να μην υπολογίζει τι βολεύει την πολιτική εξουσία. Διακηρύσσουν ότι ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζεται πάντοτε ως άτομο, «ως υποκείμενο» που λέει η κατηγορική προσταγή του Καντ, και ποτέ ως μέσον για να παραδοθεί ή να μιλήσει κάποιος άλλος.

Λόγια του αέρα στην «επανιδρυθείσα» ελληνική δημοκρατία. Με την ιστορία της Siemens μιλάμε πολύ για λάθη υπουργών, για μικρότητες των κομμάτων, για το ότι η προεκλογική εκστρατεία για τις αυριανές ευρωεκλογές εξετράπη πάλι στη σκανδαλολογία. Αλλο έπρεπε να προτάσσουμε. Στο κάτω κάτω, ίσως έχουμε την πολιτική που μας αξίζει. Πολύ βαρύτερο ερώτημα είναι, με όσα βλέπουμε, τι Δικαιοσύνη έχουμε. Διότι, είτε αυτή μας αξίζει, είτε θα δικαιούμασταν κάτι καλύτερο, εν προκειμένω κρίνεται ο πυρήνας του κράτους δικαίου, που υποχωρεί ανησυχητικά όποτε η Δικαιοσύνη παρέχει υπόνοια ότι ενεργεί ως βραχίονας της πολιτικής ή ότι αντιδρά σπασμωδικά αντιμετωπίζοντας τους διωκομένους ως πρώτη ύλη.

Οι τελευταίοι χειρισμοί στην υπόθεση της Siemens απλώνουν σκιά ανησυχίας για το επίπεδο προστασίας των δικονομικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα- και αυτό είναι πολύ σημαντικότερο ζήτημα από το υψηλό ή ευτελές επίπεδο των αλληλοκατηγοριών των κομματικών στελεχών. Δεν φτάνει που, όπως προ δεκαπενθημέρου σημειωνόταν στη θέση αυτή, στη Γερμανία ο άνθρωπος που έλεγχε τη στρόφιγγα του χρήματος καταδικάστηκε για πλημμέλημα με αναστολή, ενώ εδώ βρέχει κακουργήματα. Δεν φτάνει που έχουμε διώξεις για δωροδοκία χωρίς προσδιορισμό δωροληπτών. Φτάσαμε τώρα, επειδή δύο βασικοί κατηγορούμενοι ώχοντο απιόντες, να συλληφθούν τα μέλη της οικογένειας του ενός, να χαρακτηριστεί σύμπραξη σε ξέπλυμα η αναφορά τους ως συνδικαιούχων σε λογαριασμούς (όπου τα χρήματα βρίσκονται και φαίνονται), να ανακληθεί η προθεσμία που είχε δοθεί σε άλλους κατηγορουμένους και να φυλακιστούν άρον άρον, να προεξοφλεί προφυλακίσεις ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και να παρεμβαίνει ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου για να μη λάβουν γνώση εγγράφων της δικογραφίας οι κατηγορούμενοι.

Δεν έχει σημασία που οι διωκόμενοι ανήκαν σε έναν πολύχρυσο κύκλο, «πονηρό» και ξένο προς εμάς. Η εικόνα που συντίθεται απ΄ όλα αυτά, μαζί με άλλα ψήγματα από το πρόσφατο παρελθόν (όπως την περίπτωση των εισαγγελέων για το Βατοπαίδι ή τις διώξεις δικαστικών ή και την προφυλάκιση της Τσέκου), δεν παύει να είναι άκρως ανησυχητική για τη λειτουργία της φιλελεύθερης δημοκρατίας στην Ελλάδα. Και πρέπει να μας απασχολήσει πολύ περισσότερο απ΄ ό,τι η δευτερογενής αξιοποίησή της εκ μέρους των κομμάτων.

Του Δημήτρη Καστριώτη

ΠΗΓΗ ΤΟ ΒΗΜΑ
6.6.09