Το μοντέλο Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη

Με 4.500 μπλε κάδους ανακύκλωσης, με 10-15 νέα απορριμματοφόρα, με μόνιμο προσωπικό στην καθαριότητα, με τη συμμετοχή των πολιτών σ’ ένα νέο πρόγραμμα ανακύκλωσης, αλλά και με τη συμμετοχή ιδιωτών αν υπάρξει και πάλι κατάσταση έκτακτης ανάγκης, σχεδιάζει η δημαρχιακή αρχή να απαλλάξει τη Θεσσαλονίκη από τον εφιάλτη των σκουπιδιών. Πάντως, για τον δήμαρχο κ. Γιάννη Μπουτάρη, «η χρησιμοποίηση ενός μείγματος δημοτικής υπηρεσίας καθαριότητας και ιδιωτών είναι η πιο καλή λύση».

Τέσσερις φορές μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου το πρόβλημα έπνιξε την πόλη, οδηγώντας τους κατοίκους σε απόγνωση.

Την πρώτη φορά δεν υπήρχε ικανός αριθμός απορριμματοφόρων, τη δεύτερη δεν υπήρχαν ανταλλακτικά, την τρίτη δεν υπήρχε πετρέλαιο και την τέταρτη δεν υπήρχε, εκτός των παραπάνω, και το έκτακτο προσωπικό της αποκομιδής λόγω λήξης των συμβάσεων.

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης έφθασε ουκ ολίγες φορές στα πρόθυρα της... έκρηξης επιστρατεύοντας για την αποκομιδή -και πριν η πόλη μετατραπεί σε μια άλλη... Νάπολη- ακόμη και τον Στρατό.

«Θα συμμαχήσω και με τον Στάλιν για να καθαρίσει η πόλη από τα σκουπίδια», είχε πει πρόσφατα, ζητώντας από τους Θεσσαλονικείς υπομονή μέχρι το καλοκαίρι, δεσμευόμενος ότι «έως το τέλος του χρόνου η Θεσσαλονίκη θα είναι μια υποδειγματική πόλη στην καθαριότητα».

Ο κ. Μπουτάρης επενδύει ουσιαστικά σε αυτό που ένας δήμαρχος με τη δική του επιχειρηματική και οικολογική φιλοσοφία μπορεί να προσβλέπει: στην ανακύκλωση σε συνδυασμό με ένα νέο βελτιωμένο σύστημα διαχείρισης -αποκομιδής, που θα δίνει έμφαση στα εμπορικά καταστήματα και στα καταστήματα εστίασης που παράγουν τα περισσότερα σκουπίδια.

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης τονίζει ότι τα σκουπίδια είναι πολύπλοκο πρόβλημα λόγω της διάλυσης που βρήκε στον τομέα της καθαριότητας και της δυσκαμψίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά προσθέτει ότι «το σκουπίδι έχει κέρδος». Με δεδομένο ότι το ανακυκλώσιμο υλικό φτάνει το 70%, ο δήμος θα εξετάσει και μέσω ΕΣΠΑ το ενδεχόμενο ενός αυτόνομου, δικού του συστήματος διαχείρισης - ανακύκλωσης στο μέλλον.

«Δεν μπορεί ένας τόνος σκουπιδιών να στοιχίζει στον δήμο 280 ευρώ και στον ιδιώτη 90», λέει ο ίδιος, τονίζοντας πως «ο δήμος πρέπει να κατεβάσει το κόστος τουλάχιστον στα 120 ευρώ».

Στις πρόσφατες αντιδράσεις που προκάλεσε η απόφασή του να χρησιμοποιηθούν συνεργεία ιδιωτικών εταιρειών, ο δήμαρχος απάντησε ότι αυτό έγινε για να αντιμετωπιστεί η έκτακτη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί από την παρατεταμένη συσσώρευση σκουπιδιών, ξεκαθαρίζοντας ότι ο δήμος θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί ιδιωτικές εταιρείες σε περιόδους κρίσης.

Η υπογραφή της σύμβασης με την Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (βρίσκονται σε εξέλιξη οι διαδικασίες) αναμένεται να φέρει στην πόλη από το καλοκαίρι 4.500 κάδους αλλά και απορριμματοφόρα ανακύκλωσης, που «θα σηκώνουν» τα χρήσιμα υλικά τα οποία σήμερα καταλήγουν εξ ολοκλήρου μαζί με τα οργανικά στον ΧΥΤΑ Μαυροράχης, αφού εδώ και δύο χρόνια δεν υλοποιείται κανένα πρόγραμμα ανακύκλωσης στον κεντρικό δήμο.

Η συμμετοχή των δημοτών σε αυτή τη νέα προσπάθεια ανακύκλωσης είναι το κλειδί της επιτυχίας, αφού αναμένεται να περιορίσει σε σημαντικό ποσοστό τους 350-400 τόνους που παράγονται καθημερινά στην πόλη.

Αν οι πολίτες ανταποκριθούν, ο κ. Μπουτάρης πιστεύει -όπως τόνισε στην «Κ»- ότι θα υπάρξει μείωση των σκουπιδιών κατά 50% στον ΧΥΤΑ Μαυροράχης. Στην επισήμανση ότι πρόκειται για ένα ποσοστό που δεν έχει πετύχει καμία μεγάλη ελληνική πόλη, εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι ο στόχος αυτός μπορεί να επιτευχθεί στη Θεσσαλονίκη. Ο χρόνος αυτού του σχεδιασμού τοποθετείται μετά τον προσεχή Σεπτέμβριο.

Του Θανάση Τσιγγάνα

Πηγή Καθημερινή

17.4.11

Σχόλιο δικό μας :

Εμείς πάντως τασσόμαστε υπέρ του να παραμβαίνει ο δήμος σε περιπτώσεις απεργιών διαρκείας των τμημάτων καθαριότητας και επικροτούμε την παρέμβαση του κ. Μπουτάρη να αναθέσει την καθαριότητα σε ιδιωτική εταιρεία όποτε η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο. Μακάρι να γινόταν και στον δικό μας δήμο αυτό κάθε φορά που πνιγόμαστε στα σκουπίδια.  Οι ασυμφωνίες ανάμεσα στους εργαζόμενους στην υπηρεσία καθαριότητας κάθε δήμου και την ηγεσία του αφορά αποκλειστικά και μόνο τους ίδιους και όχι τον δημότη μιας περιοχής ο οποίος καταβάλλει τα δημοτικά τέλη για 365 ημέρες το χρόνο και όχι για όσες μέρες εργάζονται οι της υπηρεσίας καθαριότητας...Σε τελική ανάλυση δεν ενδιαφέρει τον δημότη εάν κάποιος προσλήφθηκε ως εργάτης καθαριότητας και κατόπιν πήρε μετάταξη σε άλλη υπηρεσία.....

Ο δήμαρχος έχει όραμα, η πόλη σκουπίδια (Γιάννης Μπουτάρης)

Παραμονές εκλογών, ο γράφων είχε ρωτήσει τον κ. Γιάννη Μπουτάρη για το μοντέλο το οποίο σχεδίαζε να εφαρμόσει για να αλλάξει την πόλη της Θεσσαλονίκης. Η απάντηση ήταν ότι οραματιζόταν έξι «μικρά δημαρχεία», όσα και τα δημοτικά διαμερίσματα, επιφορτισμένα με τη διαχείριση της καθημερινότητας των πολιτών, μια διοίκηση «που να σφυρίζει» για να μπορεί να υπηρετήσει το όραμα και μια πόλη «με ανοιχτά παράθυρα» στον έξω κόσμο.

Εκατό μέρες στο νέο δημαρχιακό μέγαρο, ο κ. Μπουτάρης αισθάνεται ότι βρίσκεται σ’ ένα πηγάδι δίχως πάτο.

«Διαψευστήκαμε, με εξαίρεση τα ανοίγματά μας προς τους γείτονες, τα άλλα δύο είναι τελείως ανέφικτα γι’ αυτήν την τετραετία. Με το υπάρχον προσωπικό και τη δεσπόζουσα νοοτροπία δεν μπορεί να προχωρήσει το πράγμα», δεν διστάζει να λέει με τον αυθορμητισμό που τον διακρίνει στους συνομιλητές του και αφήνει να εννοηθεί ότι εάν χρειαστεί, θα φτάσει ακόμη και σε απολύσεις ανυπάκουων και όσων αρνούνται να εργαστούν.

Η περιπέτεια της αποκομιδής των απορριμμάτων ήρθε να αναδείξει ένα σύστημα «τρύπιο από παντού», στηριζόμενο στη συνδικαλιστική αργομισθία, με «διευθυντές που δουλεύουν με το κομπολόι στο χέρι» και εργαζόμενους - φαντάσματα, το οποίο κατά γενική ομολογία, η απελθούσα διοίκηση όχι μόνο δεν επιχείρησε να εκσυγχρονίσει, αλλά άφησε ανέλεγκτο, με αποτέλεσμα να θεριέψει και τώρα κινδυνεύει να «καταπιεί» κάθε δημιουργική πρωτοβουλία και καινοτόμο ιδέα.

«Τόσα χρόνια, η συνδικαλιστική αυτή ομερτά στον δήμο στήριζε το μαγαζί. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η υπεξαίρεση εκατομμυρίων ευρώ που αποκαλύφθηκε στον δήμο αφορούσε χρήματα που προορίζονταν για εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία των υπαλλήλων, δεν υπήρξε εκ μέρους της συντεχνίας έστω και μια διαμαρτυρία», σχολίαζε δημοτικός σύμβουλος που δεν ανήκει στη παράταξη του κ. Μπουτάρη.

Τούτες τις μέρες, ο κ. Μπουτάρης δίνει τη μάχη των σκουπιδιών και ταυτόχρονα ανοίγει κι άλλα καυτά ζητήματα, όπως των τραπεζοκαθισμάτων και της παράνομης στάθμευσης που δίνουν όψη... Καλκούτας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Κατά τα φαινόμενα, δεν πρόκειται να ξεμπερδέψει εύκολα. Οι δυνάμεις της «λούφας» και της αδράνειας, σε συνδυασμό με την απουσία κονδυλίων, αλλά και τα λάθη και την απειρία της νέας διοίκησης, μετέτρεψαν το ζήτημα την καθαριότητας της πόλης σε γόρδιο δεσμό τον οποίο ο κ. Μπουτάρης φέρεται αποφασισμένος να κόψει.

«Θα χρειαστεί χρόνος»

«Μέχρι τον Ιούνιο θα κινούμαστε στην κόψη του ξυραφιού», δηλώνει και σχολιάζοντας την κριτική και την γκρίνια των ανυπόμονων περί ανικανότητάς του να λύσει ένα «τόσο απλό» πρόβλημα, παραδέχεται πως οι απλοί άνθρωποι έχουν δίκιο και προσθέτει πως «εργαζόμαστε πυρετωδώς, εκπονούμε σχέδια για να υπάρξει μόνιμη και οριστική διευθέτηση, κάτι που θα χρειαστεί χρόνο».

Ο κ. Μπουτάρης προεκλογικά απέφυγε βαρύγδουπες εξαγγελίες και μεγαλεπήβολα σχέδια ούτε σκόρπισε υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα στους Θεσσαλονικείς. Μόνιμο μότο του ήταν πως θα κάνει ό, τι μπορεί, στο πλαίσιο της σκληρής οικονομικής πραγματικότητας, με παρεμβάσεις χαμηλού κόστους, προκειμένου να αναβαθμιστεί η καθημερινότητα των πολιτών και σε αυτόν τον άξονα επιμένει να κινείται. Το εργαλείο, ωστόσο, με το οποίο θα υλοποιήσει το όραμα, ο μηχανισμός, δηλαδή, του δήμου, αποδεικνύεται απρόθυμος «μια σκουριασμένη αλυσίδα» και η νέα δημοτική αρχή εμφανίζεται αποφασισμένη να συγκρουστεί.

«Οι υπηρεσίες έμαθαν τόσα χρόνια να λειτουργούν με αυτιστικό τρόπο, υπακούοντας σε γραφειοκρατικές λογικές αντί να λύνουν προβλήματα», λέει χαρακτηριστικά ο αντιδήμαρχος Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού κ. Ανδρέας Κουράκης, ο οποίος προσθέτει πως «η απροθυμία συνεργασίας των υπηρεσιών λαμβάνει χαρακτηριστικά λευκής απεργίας». Παρά ταύτα, στη Θεσσαλονίκη πνέει ένας άλλος άνεμος. Η πόλη τέθηκε σε τροχιά εξωστρέφειας, αρχίζει να αποτινάσσει σιγά σιγά το εθνικολαϊκιστικό «κουκούλι», το οποίο της έπλεκαν γνωστά συντηρητικά κέντρα επί δεκαετίες και ξανανοίγουν δίαυλοι επικοινωνίας με τους γείτονες, από τους οποίους η νέα δημοτική πραγματικότητα και μαζί τους η πόλη προσδοκούν πολλά.

Τα ταξίδια του κ. Μπουτάρη στο Ισραήλ και στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και αυτά που σχεδιάζει σε Κόσοβο, Σκόπια, Τίρανα, Βάρνα, κ. α., δημιουργούν προσδοκίες ότι θα κεφαλαιοποιηθούν με την προσέλκυση τουρισμού και επ’ αυτού καταφθάνουν θετικά μηνύματα.

Στους δρόμους, κοντά στους δημότες

Ο κ. Γιάννης Μπουτάρης είναι ένας άνθρωπος με θηλυκή σκέψη, που δεν μασάει τα λόγια του και ταυτόχρονα απρόβλεπτος. Προεκλογικά οι συνεργάτες του έτρεμαν μήπως, ανά πάσα στιγμή, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, στα μικρόφωνα του ραδιοφώνου ή σε κάποια λαϊκή συγκέντρωση, «πετάξει» μια ιδέα ή μια πρόταση και τους ανατρέψει κάθε επικοινωνιακό σχεδιασμό, δίνοντας λαβές στους αντιπάλους.

Οσοι όμως νομίζουν ότι τα πράγματα άλλαξαν μετά τη νίκη του στις δημοτικές εκλογές, απλώς σφάλλουν. Γιατί, κάπως έτσι αισθάνονται ακόμη και τώρα οι επιτελείς του, που βρίσκονται σε μόνιμη επαγρύπνηση για πιθανούς αιφνιδιασμούς, μολονότι γνωρίζουν πόσο σταθερός είναι σε βασικές αρχές του.

Κάποιοι, πάλι πριν από τις εκλογές, προειδοποιούσαν τους υποψήφιους ψηφοφόρους πως θα έχουν να κάνουν μ’ έναν μάλλον νωχελικό έως «ράθυμο δήμαρχο», με αντίληψη μη κυβερνητικής οργάνωσης για τη διοίκηση του δήμου.

Και σ’ αυτό το σημείο, μάλλον έπεσαν έξω. Ο κ. Μπουτάρης αποδεικνύεται χαλκέντερος και κινητικός. Ως επιχειρηματίας γνωρίζει άριστα τα της διοίκησης και ως δημοτικός σύμβουλος επί δύο τετραετίες ξέρει τα αυτοδιοικητικά κατατόπια. Θα τον δει κανείς να πηγαίνει το πρωί στον δήμο με το ποδήλατο και να φεύγει το βράδυ, αφού έχει «κλέψει» λίγη ώρα για μεσημεριανό ύπνο στον καναπέ του γραφείου του.

Απλός, καταδεκτικός, μιλάει με δεκάδες ανθρώπους στο δρόμο καθημερινά και δεν διαθέτει αστυνομικό φρουρό. Οταν τον ρωτούν για το αν φοβάται μήπως του πετάξουν... γιαούρτια στο δρόμο, απαντά με χιούμορ: «Ε, και λοιπόν, και ο Αλαβάνος έφαγε στον Αγιο Παντελεήμονα και τι έπαθε;».

Σχεδόν δεδομένο θα πρέπει να θεωρείται ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του νέου δημάρχου. Κι αυτό γιατί μετά το πρώτο «δοκιμαστικό» τρίμηνο και την τριβή που συνεπάγεται, η διαδικασία κατά πάσα πιθανότητα θα κυλήσει περισσότερο ομαλά.  Οσοι τον ξέρουν μπορούν να το βεβαιώσουν. Μένει να το διαπιστώσουν κι εν τοις πράγμασι οι υπόλοιποι και κυρίως οι δημότες της Θεσσαλονίκης.

Του Σταύρου Τζίμα

Πηγή Καθημερινή

7.4.2011

Θεσσαλονίκη : Τέλος σε παράνομα τραπεζοκαθίσματα

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Σχέδιο απελευθέρωσης των πεζόδρομων, πεζοδρομίων και πλατειών από τα παράνομα τραπεζοκαθίσματα έχει θέσει σε εφαρμογή η διοίκηση Μπουτάρη προχωρώντας και σε κατεδαφίσεις παράνομων κατασκευών με σιδεριές και νάιλον, που έχουν στηθεί μπροστά από εκατοντάδες καταστήματα εστίασης.

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης έχει ήδη αποστείλει στους ιδιοκτήτες των καταστημάτων του κέντρου της Θεσσαλονίκης σχετικές επιστολές ζητώντας να προχωρήσουν οι ίδιοι στο ξήλωμά τους, «αλλιώς θα το πράξουν οι υπηρεσίες του δήμου».

Στην πλειονότητά τους αυτές οι κατασκευές στήθηκαν αρχικά με το πρόσχημα να προστατεύονται οι πελάτες από το κρύο και τις βροχές, αλλά πολλαπλασιάστηκαν μέσα σε λίγες νύχτες μετά την επιβολή της απαγόρευσης καπνίσματος, για να εξυπηρετούνται οι θεριακλήδες. Το κακόγουστο φαινόμενο πλήττει το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Σε μια προσπάθεια επαγγελματικού συναγωνισμού οι επιχειρήσεις καταλαμβάνουν κάθε ελεύθερο τετραγωνικό μέτρο. Συνεπικουρούμενες από παράνομα παρκαρισμένα Ι.Χ. και μοτοσικλέτες, κάνουν απροσπέλαστη την κυκλοφορία των πεζών.

Με διαδικασία ανοιχτού διαλόγου στην οποία συμμετείχαν γονείς, καθηγητές, κάτοικοι της περιοχής, εκπρόσωποι της Ενωσης για τα Δικαιώματα των Πεζών και ιδιοκτήτες καταστημάτων, η Επιτροπή Ποιότητας Ζωής του Δήμου Θεσσαλονίκης συνεδρίασε χθες προκειμένου να βάλει τάξη στο χάος σε Ικτίνου και Ζεύξιδος, τους πρώτους δρόμους που πεζοδρομήθηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1984, αλλά οι... παρεμβάσεις τραπεζοκαθισμάτων, ομπρελών και καναπέδων των τελευταίων χρόνων τούς έχουν καταστήσει παράδειγμα προς αποφυγήν.

Οπως αναφέρθηκε, οι ιδιοκτήτες των περίπου 15 καφέ μπαρ, εστιατορίων και των άλλων χώρων εστίασης τριπλασίασαν αυθαίρετα τα τραπεζοκαθίσματά τους φτάνοντας να καταλάβουν το 80% των χώρων. Για την Ικτίνου παρενέβη και ο Συνήγορος του Πολίτη, καθώς εκεί λειτουργεί σχολικό συγκρότημα (δημοτικό-γυμνάσιο-λύκειο) και τα τραπεζοκαθίσματα είχαν φτάσει στην είσοδο του σχολείου.

Καταστηματάρχες που αναγνωρίζουν το πρόβλημα συμφώνησαν κατ’ αρχήν στο σχέδιο που παρουσίασαν οι υπηρεσίες του δήμου για τους χώρους ανάπτυξης των τραπεζοκαθισμάτων, ανοίγοντας διαδρόμους διέλευσης των πεζών και απελευθερώνοντας την πλευρά του σχολείου. Οπως ανέφερε ο αντιδήμαρχος Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού κ. Ανδρέας Κουράκης, το επόμενο βήμα είναι να γίνουν διαγραμμίσεις και μόνιμοι καλαίσθητοι διαχωρισμοί ανάμεσα στους χώρους των καταστημάτων. Η «συμφωνία για την Ικτίνου» αναμένεται να λειτουργήσει ως οδηγός για άλλα σημεία στο κέντρο, όπως η πλατεία Αριστοτέλους, τα Λαδάδικα, η αγορά Βλάλη, η πλατεία Ναυαρίνου.

Τοπυ Θανάση Τσιγγανα

Πηγή Καθημερινή

6.4.2011

Σχόλιο δικό μας :

Μήπως να μετακόμιζα στη Θεσσαλονίκη??? Γιατί εδώ στην Αθήνα ζιγκ ζαγκ πρέπει να κάνει ο πεζός για να προσπεράσει τα παράνομα τραπεζοκαθίσματα που έχουν καταλάβει σχεδόν το σύνολο των κατά τα άλλα αποκαλούμενων "πεζο-δρομίων"......Εύχομαι να γίνει πραγματικότητα η  προς το παρόν πρόθεση του κ. Μπουτάρη.

Λουκέτο στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, ελλείψει φυλάκων

Ποδαρικό με... λουκέτο έκανε το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης. Η νέα χρονιά βρήκε ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία χωρίς φύλακες, καθώς στην εκπνοή του 2010 έληξαν οι συμβάσεις των υπαλλήλων χωρίς ωστόσο να ρυθμιστεί η αντικατάστασή τους. Κατόπιν αυτού με μια λιτή ανακοίνωση η διεύθυνση ανακοίνωσε ότι «το Μουσείο θα παραμείνει προσωρινά κλειστό μέχρι να γίνει η πρόσληψη έκτακτου φυλακτικού προσωπικού», αλλά ανοιχτή θα είναι η πτέρυγα περιοδικών εκθέσεων όπου φιλοξενείται η έκθεση του Κων. Ξενάκη.

Το πρόβλημα των συμβασιούχων προέκυψε λίγες ημέρες πριν αναλάβει τα καθήκοντά της η νέα διευθύντρια του ΜΒΠ κ. Σουζάνα Χούλια-Καπελώνη, προϊσταμένη μέχρι πρότινος της διεύθυνσης Μουσείων, Εκθέσεων και εκπαιδευτικών προγραμμάτων του ΥΠΠΟΤ. Παρέλαβε το τιμόνι του ΜΒΠ δύο χρόνια μετά την αποχώρηση -λόγω συνταξιοδότησης- της κ. Αναστασίας Τούρτα αλλά το υπουργείο είχε ενημερωθεί εγκαίρως για τις ελλείψεις, κυρίως των φυλάκων πολύ πριν από τη λήξη των συμβάσεων. Το αίτημα του Μουσείου ήταν η πρόσληψη 33 φυλάκων για τη λειτουργία του σε μονή χειμερινή βάρδια (έως 31.03), εξήγησε ο αν. προϊστάμενος του ΜΒΠ κ. Δημήτρης Ναλπάντης. Οι 19 εναπομείναντες (μόνιμοι και συμβασιούχοι που κατέθεσαν ασφαλιστικά μέτρα) αρκούν μόνο για το φυλάκιο του Μουσείου και για τον Λευκό Πύργο (Μουσείο Πόλης) το οποίο λειτουργεί χωρίς προβλήματα.

Η νέα χρονιά ωστόσο φέρνει στο μουσείο ένα «πακέτο» χρηματοδότησης (1 εκατ. ευρώ) μέσω ΕΣΠΑ για τη συντήρηση και αναβάθμιση των υποδομών του κτιρίου. Η φθορά από τη 18χρονη λειτουργία του χαρακτηρισμένου από το 2001 ως «ιστορικό διατηρητέο μνημείο και έργο τέχνης» είναι εμφανής στους τοίχους και στην οροφή ενώ εκτός από το κέλυφος αναγκαία είναι η αναβάθμιση των ηλεκτρομηχανικών εγκαταστάσεων. Τα έργα κρίθηκαν πρώτης προτεραιότητας και αναμένεται να ξεκινήσουν εντός του έτους χωρίς να αναστείλουν τη λειτουργία του και το εκθεσιακό του πρόγραμμα που περιλαμβάνει μια έκθεση με εικόνες από τη Μαύρη Θάλασσα και μια έκθεση με θέμα «Βυζάντιο -Αραβικός κόσμος» στο πλαίσιο του προγράμματος του υπουργείου Πολιτισμού «Θεσσαλονίκη, Σταυροδρόμι Πολιτισμών».

Της Γιώτας Μυρτσιώτη

Πηγή Καθημερινή

4.1.11

Βιβλίο : Η ιστορία ενός λεηλατημένου αλήτη (Αριστείδης Παγκρατίδης : ο δράκος του Σεϊχ Σου)

Πριν από 43 χρόνια ο Αριστείδης Παγκρατίδης, καταδικασμένος τετράκις εις θάνατον από το Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την κατηγορία του «σίριαλ κίλερ», εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. «Μανούλα μου, είμαι αθώος» ήταν οι τελευταίες λέξεις του προτού οι σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος τον ξαπλώσουν νεκρό στο δάσος του Σέιχ Σου, από το οποίο πήρε το προσωνύμιο «δράκος του Σέιχ Σου».

Σαράντα χρόνια μετά αποδείχθηκε ότι ο Αριστείδης Παγκρατίδης, Αρίστος γι΄ αυτούς που τον ήξεραν, δεν ήταν δολοφόνος αλλά θύμα. Ο πραγματικός «δράκος» ανήκε σε καλή οικογένεια της Θεσσαλονίκης, είχε πληρώσει και είχε διαφύγει.

Ο Θωμάς Κοροβίνης στήνει ένα ιδιότυπο μυθιστόρημα στηριγμένο στα ντοκουμέντα και στην ιδιαίτερη ζωή του Αριστείδη Παγκρατίδη. Μιλούν γι΄ αυτόν επινοημένα πρόσωπα που τον γνώρισαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συναγελάστηκαν μαζί του, άνθρωποι φιλικοί και εχθρικοί προς αυτόν. Και μέσα από την εξιστόρηση της ζωής και της πορείας κατάβασης στον θάνατο του Παγκρατίδη περνάει η Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ΄50. Εκεί εστιάζει ο μυθιστοριογράφος αλλά και παραμυθάς, συλλέκτης, τραγουδιστής αλλά και ερευνητής συγγραφέας.

Η δεκαετία του ΄50 στη Θεσσαλονίκη είναι σκληρή, προσδιορισμένη ιστορικά. Τη χρονιά που δικάζεται ο Παγκρατίδης, 1963, είναι η χρονιά της δολοφονίας του Λαμπράκη από το παρακράτος. Οι νικητές του Εμφυλίου έχουν διαμορφώσει ένα καθεστώς εκτός θεσμών, εκτός δικαιοσύνης, εκτός νομιμότητας, με τη σύμφωνη όμως γνώμη των υπηρετών του νόμου και της τάξης. Ο Παγκρατίδης ήταν χαμένος από χέρι. Δεν ήταν ευυπόληπτος, ήταν ένας αλήτης. Ηταν φτωχός, αδύναμος κοινωνικά, ευάλωτος ψυχικά, ένοχος συναισθηματικά. Το παρακράτος με τη βοήθεια της Αστυνομίας- που ζητούσε εξιλέωση για την υπόθεση Λαμπράκη- έστησε τον μηχανισμό κατασκευής ενός ενόχου. Τύπος, καθεστηκυία τάξη, Αστυνομία και δικαστές ήταν εκτελεστές ενός σχεδίου με ήρωα έναν άνθρωπο που πρωταγωνιστούσε σε μια υπόθεση που θύμιζε Ντίκενς και Γιάννη Αγιάννη του Ουγκό.

Ντυμένος με κουρέλια

Αφίσα κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.Οι σκοτεινές αίθουσες ήταν ένας χώρος σεξουαλικής εκτόνωσης

Γεννήθηκε το 1940 στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Ο πατέρας του Χαράλαμπος, λοχαγός του Ελληνικού Στρατού, δολοφονείται από το ΕΑΜ. Η οικογένεια, ο Αρίστος, η αδελφή του Μαρία, ο αδελφός του Παγκράτης και η μητέρα τους μετακομίζουν το 1945 στη Θεσσαλονίκη. Ζουν σε παράγκες και αργότερα σε φτωχόσπιτα. Η μητέρα του δουλεύει ως πλύστρα, γνωρίζεται με τον εισπράκτορα Ευγένιο Αλεξιάδη και συζούν σε ένα σπίτι στην Ανω Τούμπα. Ο Αρίστος φοίτησε μόνο σε δύο τάξεις του δημοτικού σχολείου.

Η ζωή του ήταν ένα με την αλάνα. Ντυμένος με κουρέλια, βρώμικος, έπαιζε όλη μέρα με τα χώματα και τις πέτρες. Με τους φίλους του, όπως τα περιγράφει ένας από αυτούς, έκαναν τρέλες, ενοχλούσαν τον κόσμο με την μπάλα και τις φωνές τους. Θαύμαζαν τον Ταρζάν. Μόλις μεγάλωσαν κατέβηκαν στο κέντρο της πόλης, πήγαιναν σινεμά να δουν αστυνομικά και καουμπόικα, χάζευαν τις πληθωρικές γυναίκες και κυνηγιόνταν με τους αστυνομικούς. Η οικογένεια του Αρίστου είναι από τις πιο φτωχές οικογένειες του μαχαλά, έτσι μπαίνει από μικρός στη βιοπάλη. Δουλεύει κατ΄ αρχάς σε παντοφλάδικο και μετά σε τσαγκαράδικο. Μετά δούλεψε ως χαμάλης-αχθοφόρος στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ως το 1955. Κλέβουν με έναν φίλο του δύο ποδήλατα για να πάνε στην Αθήνα αναζητώντας καλύτερη ζωή. Συλλαμβάνονται και οδηγούνται στο Αναμορφωτήριο Ανηλίκων στο Βίδον της Κέρκυρας.

Δύο χρόνια μετά βγαίνει από το Αναμορφωτήριο και επιστρέφει στην Τούμπα. Αρχίζει να δουλεύει πάλι δεξιά και αριστερά. Καταλήγει πάλι χαμάλης στο λιμάνι. Αργότερα και λίγο προτού πάει φαντάρος το 1959 δουλεύει στον «γύρο του θανάτου». Είναι το περίφημο ξύλινο βαρέλι που στα εσωτερικά του τοιχώματα μοτοσικλετιστές έτρεχαν με μεγάλη ταχύτητα. Ο ιδιοκτήτης της «επιχείρησης» έχει να το λέει για το πόσο υπάκουος και καλός δουλευτής είναι ο Αρίστος. Θα παρουσιαστεί στον στρατό το 1959, θα περάσει άσχημα, θα λιποτακτήσει, θα συλληφθεί, θα καταδικαστεί αλλά τελικά θα πάρει απολυτήριο ως ψυχικά διαταραγμένος.

Η τριπλή σεξουαλικότητα

Ο Αριστείδης Παγκρατίδης, αριστερά,σε ένα διάλειμμα της δίκης του, με παράγοντες της δίκης. Η φωτογραφία μοιάζει να βγαίνει από μυθιστόρημα νουάρ του Γιάννη Μαρή. Τέτοιες φωτογραφίες κυριάρχησαν στα ρεπορτάζ των εφημερίδων. Η δίκη Παγκρατίδη ήταν ένα από τα μεγάλα στόρι της εποχής

Η σεξουαλική του ζωή ήταν αυτή που τον πρόδωσε, πάνω στην αταξία της σεξουαλικότητάς του βασίστηκε το «κοινό αίσθημα» αλλά και η Ασφάλεια για να τον καταδικάσει. Μικρό παιδί τον αποπλανεί ένας χημικός, μάρτυρας αργότερα στη δίκη. Τον δελεάζει με χρήματα για να ασελγεί πάνω του. Αργότερα στα δεκατέσσερά του ασελγεί πάνω του ο Βασίλης Τενεκετζής. «Δεν ευχαριστιόταν αλλά το δεχόταν για τις 15-20 δραχμές που είχε ανάγκη όταν έμενε άνεργος» θα πει στο δικαστήριο ο μάρτυρας Τενεκετζής. Ο Μαμούνας, ένας βαρκάρης που πούλαγε μαμούνια, δηλαδή δολώματα για ψαράδες, τον έπεισε να πάει μαζί του για 30 δραχμές. Ενας άλλος εργάτης παραδέχεται ότι τον έπεισε να κοιμηθεί μαζί του δωροδοκώντας τον με ένα πιάτο φασολάδα. Ο Αρίστος λέει ότι από το 1957 ως και το 1959 πήγαινε με πόρνες πίσω από το παλιό γήπεδο του ΠΑΟΚ αλλά καμιά φορά και σε φτηνά ξενοδοχεία. Μερικές φορές πηγαίνει και με άνδρες, του αρέσει να είναι αυτός ενεργητικός. Συχνάζει στην ταβέρνα «Η πεθερά», όπου σχετίζεται με τραβεστί. Μαθαίνει και συνηθίζει στην ηδονοβλεψία αλλά και να καπνίζει χασίς. Ενα κορμί ήταν ο Αρίστος που το σέρνανε δεξιά κι αριστερά.

Η κατηγορία, η δίκη, η καταδίκη

Εικόνα από τη Θεσσαλονίκη του 1950. Μεταφορά αγροτών με φορτηγά για τη συμμετοχή τους σε κάποια πολιτική εκδήλωση

Ο Αριστείδης Παγκρατίδης θα κατηγορηθεί για «απόπειρα ανθρωποκτονίας μετά ληστείας εις βάρος του ζεύγους Αθανασίου Παναγιώτου και Ελεονώρας Βλάχου εις το Σέιχ Σου. Ανθρωποκτονία μετά ληστείας εις βάρος του ζεύγους Κωνσταντίνου Ραΐση και Ευδοκίας Παληογιάννη εις αγροτική περιοχή του αεροδρομίου Μίκρας και ανθρωποκτονία μετά ληστείας εις βάρος της Μελπομένης Πατρικίου εις οικίσκον του Δημοτικού Νοσοκομείου». Υπάρχει η ομολογία του που την πήραν με συνεχείς εκβιασμούς από έναν άνθρωπο που φοβόταν και είχε χάσει το λογικό του.

Ο εισαγγελέας της έδρας Μιχαήλ Σγουρίτσας θα πει: «Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος για την ενοχή του. Γι΄ αυτό και προτείνω να του επιβληθεί όχι η θανατική ποινή αλλά η ποινή των ισοβίων». Ο Παγκρατίδης στερήθηκε όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα κατά την προδικασία. Τον πίεσαν ψυχολογικά και σωματικά για να δημιουργήσουν με το υλικό της προδικασίας το φανταστικό πρόσωπο του «δράκου» που ταίριαζε στις προσδοκίες των εφημερίδων και του «κοινού». Μία και μοναδική μάρτυς υπήρξε και αυτή δεν τον αναγνώρισε, αγνοήθηκε σωματικό υλικό που βρέθηκε σε πτώμα και τον απέκλειε από δράστη γιατί δεν του ανήκε, η «ομολογία» του είναι μνημείο κατασκευής αλλά αυτός ήταν τόσο χαμένος που δεν ήξερε τι έλεγε, προσπαθούσε να είναι συνεπής με την «ομολογία του».

Ο Αριστείδης Παγκρατίδης οδηγήθηκε στον τόπο της εκτέλεσης, στο δάσος του Σέιχ Σου, εκεί που σαν παιδί γνώρισε τις μόνες χαρούμενες μέρες του, τα ξημερώματα της 16ης προς 17η Φεβρουαρίου 1966. Στράφηκε προς τους άνδρες του αποσπάσματος: «Παιδιά, σας παρακαλώ, σκοπεύστε με καλά για να μην τυραννιέμαι». Λίγο πριν τον ήχο των όπλων θα φωνάξει: «Μανούλα μου, είμαι αθώος».

Το μυθιστόρημα

Ο Αριστείδης Παγκρατίδης,ο «δράκος του Σέιχ Σου» (δεξιά), συνομιλεί με δικηγόρο ή δημοσιογράφο της εποχής

Ο Θωμάς Κοροβίνης,εκτός από τα ρεπορτάζ της εποχής και κάποια λίγα επίσημα κείμενα από εφημερίδες και υλικά της δίκης,οργάνωσε την αφήγησή του με βάση τις επινοημένες αφηγήσεις ανθρώπων που γνώρισαν τον Παγκρατίδη: της μητέρας του,ενός παιδικού φίλου,μιας παραδουλεύτρας που γνώριζε την οικογένεια,ενός παρακρατικού γείτονα του Αρίστου,ενός χωροφύλακα δημοκρατικών φρονημάτων της εποχής,ενός αστού της παραλίας, των κατά καιρούς αφεντικών του, μιας πόρνης,μιας γνωστής του Αρίστου τραγουδίστριας.Ο μυθιστορηματικός χρόνος παρακολουθεί τον ήρωα από το ΄55 ως το ΄60,από 15 ως 20 χρόνων,με φλασμπάκ στο παρελθόν του και αναφορές στο ολέθριο μέλλον του.Αυτές οι παράλληλες αφηγήσεις μπορεί να έχουν ως επίκεντρο επιφανειακά τον Παγκρατίδη,στην πραγματικότητα όμως ξεδιπλώνουν εικόνες μιας εποχής,μιας κοινωνίας και των ανθρώπων που τη διαμόρφωσαν ή διαμορφώθηκαν από αυτήν.Είναι η ιστορία της δεκαετίας του ΄50,λίγο πριν από την αντιπαροχή,με τον φόβο του αστυφύλακα,το κυνήγι των κομμουνιστών, τις πολιτικές αντιπαραθέσεις,τη φτώχεια και την ανέχεια.Ηταν η κοινωνία των χαμηλών επαγγελμάτων, των μεροκαματιάρηδων αλλά και η κοινωνία τού «έξω καρδιά»,της ευτυχίας που μπορούσε να προσφέρει μια βόλτα με πασατέμπο και μαλλί της γριάς,δύο ώρες σινεμά με τον Τζόνι Βαϊσμίλερ και η παρακολούθηση του «γύρου του θανάτου».Εκπληκτικό το κεφάλαιο του Ιωάννη Χαλεπλή,ιδιοκτήτη του συγκροτήματος «Γύρος του θανάτου»,που αφηγείται τις κοινωνίες των χωριών που επισκεπτόταν και τις τοπικές κουλτούρες.Εντυπωσιακό το κεφάλαιο όπου μια τραβεστί,η Λολό,διηγείται σε καλιαρντά τον κύκλο της και πώς τα ΄φτιαξε με τον Αρίστο ή εκείνο το κεφάλαιο όπου η Σύλβα, μια τραγουδίστρια σε λαϊκό κέντρο, διηγείται τη σύντομη αλλά πολύ δυνατή γνωριμία της με τον Αρίστο.Η Σύλβα θα πει και τον τελικό λόγο για τον αδικοχαμένο αγαπημένο της:

«Αυτόν τον κυνηγούσε η ζωή,καρντάση μου,όπως κυνηγούσαν οι μοτοσικλέτες τον κίνδυνο σ΄ εκείνο τον τρελό το γύρο του θανάτου».

Θωμάς Κοροβίνης

Ο Θωμάς Κοροβίνης,φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση,ερευνά εδώ και χρόνια πτυχές του ελληνικού και του τουρκικού λαϊκού πολιτισμού,καθώς και τις σχέσεις μεταξύ τους.Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.Εγραψε τα βιβλία: Τουρκικές παροιμίες, Κανάλ ντ΄ Αμούρ,Τα πρόσωπα της Σωτηρίας Μπέλλου,Φαχισέ Τσίκα, Σκανδαλιστικές και βωμολοχικές ελληνικές παροιμίες,Κωνσταντινούπολη- Λογοτεχνική ανθολογία: Τούρκοι ποιητές υμνούν την Κωνσταντινούπολη, Ο Μάρκος στο χαρέμι. Είναι συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής λαϊκών τραγουδιών.Δισκογραφία: Από έβενο κι αχάτη,Φουζουλή: Λεϊλά και Μετζνούν,Τακίμια. Συχνά παρουσιάζει συναυλίες με δικό του ρεπερτόριο ή με θέματα του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού.

Ο ίδιος πιστεύει ότι η πολυσχιδής δημιουργικότητά του οφείλεται και στην ανάγκη να αποφύγει την ανία και την τριβή με την επανάληψη.Δηλώνει ότι έχει καημό να διασώσει τη ζώσα μνήμη και όχι μόνο της Θεσσαλονίκης. Πιστεύει ότι η δουλειά του διαφυλάσσει ένα κομμάτι από την κουλτούρα εποχών που είχαν κάτι να μας πουν.

Του Γιάννη Μπασκόζου

Πηγή Το Βήμα

2.1.2010

Βανδαλισμοί στο κτίριο της πρυτανείας (ΑΠΘ)

Εικόνες καταστροφής μετά τη λήξη της κατάληψης στο ΑΠΘ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Υβριστικά συνθήματα στους τοίχους, κατεστραμμένα αντικείμενα και άδεια ράφια κυλικείου από είδη συνολικής αξίας 10.000 ευρώ, άφησαν πίσω τους οι ομάδες των νεαρών που είχαν καταλάβει το κτίριο της πρυτανείας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Η κατάληψη έληξε χθες το μεσημέρι, όταν οι νεαροί βγήκαν από το κτίριο για να συμμετάσχουν στην πορεία που είχαν προαναγγείλει και οι υπάλληλοι της πρυτανείας μπήκαν στο ισόγειο του οκταώροφου κτιρίου που επί έξι ημέρες ήταν στη διάθεση των ατόμων που διαμαρτύρονταν για την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Υπάλληλοι και πρυτανικές αρχές αντίκρισαν «έργα βανδάλων» μέσα και έξω από το κτίριο, καθώς οι άγνωστοι είχαν αφαιρέσει όλα τα είδη του κυλικείου, είχαν αφοδεύσει στο πάτωμα και είχαν προκαλέσει ζημιές στους τοίχους, στο σύστημα ασφάλειας και στις εντοιχισμένες πλάκες με τα ονόματα των διατελεσάντων πρυτανικών αρχών.

Οπως κατήγγειλαν οι εκπρόσωποι της πρυτανείας, οι καταληψίες εκτός από το κυλικείο έκλεψαν και την προτομή του Αριστοτέλη, ενώ έκαψαν την ελληνική σημαία που βρισκόταν στην είσοδο και ανήρτησαν τη δική τους. Εκτεταμένες καταστροφές πάντως σε γραφεία του κτιρίου δεν αναφέρθηκαν.

Εξι μέρες

Η κατάληψη του κτιρίου είχε ξεκινήσει το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης μετά τις απεργιακές κινητοποιήσεις που έγιναν στη Θεσσαλονίκη.

Ομάδες εξωπανεπιστημιακών νεαρών, 20-30 άτομα, μπήκαν στον χώρο του πανεπιστημίου και με τη χρήση φορητής γεννήτριας και ηλεκτρικών αλυσοπρίονων έκοψαν τις μπάρες στις πύλες εισόδου στην Αγίου Δημητρίου και την Εγνατία Οδό.

Εφαρμόζοντας προηγούμενες αποφάσεις της Συγκλήτου που προέβλεπαν σε περίπτωση καταστροφής υποδομών επέμβαση δημόσιας δύναμης, οι πρυτανικές αρχές ζήτησαν την επέμβαση της αστυνομίας, έγινε άρση του ασύλου και παρουσία εισαγγελέα μια διμοιρία των ΜΑΤ μπήκε στον πανεπιστημιακό χώρο και καταδίωξε τους νεαρούς χωρίς να γίνουν συλλήψεις.

Μετά την αποχώρηση των αστυνομικών, ομάδες νεαρών, περίπου 30 άτομα, κατέλαβαν το κτίριο της πρυτανείας διαμαρτυρόμενοι για την άρση του ασύλου.

Ανακοίνωση

Η κατάληψη δεν υποστηρίχθηκε πάντως από κανένα σύλλογο φοιτητών, αλλά συμμετείχαν σε αυτήν άτομα που δήλωναν φοιτητές και εκπροσώπησαν τους καταληψίες σε προχθεσινή συνάντηση με συνδικαλιστές πανεπιστημιακών υπαλλήλων που ζήτησαν από τους νεαρούς να αποχωρήσουν για να λειτουργήσουν οι υπηρεσίες και να πληρωθούν. Σε ανακοίνωση που υπογράφεται από την «Κατάληψη της πρυτανείας» αναφέρεται ότι «η κατάληψη αποτέλεσε για 6 μέρες το κέντρο του συντονισμού της δράσης αγωνιζόμενων ανθρώπων που επιχείρησαν μέσω των δράσεων που οργανώθηκαν να ανοίξει το ζήτημα του ασύλου και να τονίσει ότι το θέμα δεν αφορά την ακαδημαϊκή κοινότητα, αλλά όλους τους καταπιεσμένους».

Ικανοποιημένος για τη λήξη της κατάληψης, αλλά και το ότι υπήρξε ευρύτατη αποδοχή για την άρση του ασύλου, όπως αυτή έγινε με βάση τις προηγούμενες αποφάσεις τις Συγκλήτου, δήλωσε χθες ο πρύτανης του ΑΠΘ κ. Αναστάσιος Μάνθος. Ο πρύτανης χαρακτήρισε το θέμα των ζημιών περισσότερο ηθικό παρά υλικό. Η νομική υπηρεσία του πανεπιστημίου αναμένεται να εξετάσει το θέμα των μηνύσεων κατά αγνώστων για τις κλοπές.

Του Θαναση Tσιγγανα

Πηγή Καθημερινή

3.3.2010

Η Θεσσαλονίκη αναμένει πρωτοβουλίες και αποφάσεις

Εκατό ημέρες πέρασαν από την άνετη ανάδειξη της νέας κυβέρνησης στην εξουσία. Οι Θεσσαλονικείς περιμένουν ουσιαστικές παρεμβάσεις για τη Μακεδονία γενικότερα, αλλά και ειδικά για την πόλη. Ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος κ. Ι. Σταύρου παρατηρεί: «Ζαλισμένοι στη μετάφραση του δημοσιονομικού λαβυρίνθου, οι κυβερνώντες αντιγράφουν,σαν καλοί μαθητές του κολεγίου της Βουλής των Ελλήνων,τα διδακτορικά αδράνειας που απονεμήθηκαν στους προκατόχους τους και ως σήμερα,εκτός από την περίπτωση του μετρό Θεσσαλονίκης, δεν ακούστηκε καμία συγκεκριμένη εξαγγελία που να αφορά την πορεία των αναπτυξιακών έργων της πόλης της Θεσσαλονίκης».

- Ποια είναι τα βασικά σχέδια για τη Θεσσαλονίκη με τα οποία πρέπει να ασχοληθεί η κυβέρνηση;

«Επιτέλους να δούμε τι θα γίνει με τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ, τις υποδομές και τη συνεχή υποβάθμιση του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης στις διεθνείς αγορές, τα μεγάλα έργα του αεροδρομίου και του κυκλοφοριακού προβλήματος της πόλης, τη χωροθέτηση και τις διοικητικές δυσλειτουργίες της Ζώνης Καινοτομίας Θεσσαλονίκης, τον βιολογικό καθαρισμό της ΒΙΠΕ Σίνδου, την απουσία χώρου απόθεσης των στερεών βιομηχανικών αποβλήτων, τα αναρίθμητα μικρά και μεσαία έργα υποδομών και τέλος να μάθουμε ποιος, πού και με ποιες προϋποθέσεις και κριτήρια σχεδιάζει τις αναπτυξιακές προοπτικές στους τομείς της βιομηχανίας, του τουρισμού, της γεωργίας και του εμπορίου, οι οποίοι βιώνουν καθημερινά τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης». - Τι περιμένετε από την κυβέρνηση με τη συμπλήρωση 100 ημερών στην εξουσία; «Συνιστά διαχρονική απογοήτευση να διαπιστώνει κάποιος ότι τα κόμματα και οι πολιτικοί όταν έρχονται στην εξουσία δεν προετοιμάζουν στη λεπτομέρεια που απαιτείται τις δράσεις και τις πρωτοβουλίες που τόσα χρόνια διεκδικεί η κοινωνία και οι ίδιοι προεκλογικά υπόσχονται στους πολίτες. Ζητούμενο δεν είναι οι γενικόλογες εξαγγελίες, αλλά ο λεπτομερής επιχειρησιακός σχεδιασμός. Για παράδειγμα, με ποιες διαδικασίες θα γίνει η μετεγκατάσταση της ΔΕΘ, ποιος θα είναι ο φορέας υλοποίησης, με ποιες χρηματοδοτικές τεχνικές θα γίνει το έργο, ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα, οι συμβάσεις και οι κυρώσεις».

- Μήπως είστε υπερβολικός, ή και άδικος ακόμη;

«Δυστυχώς, όσοι υπηρετούν τα κόμματα στην Ελλάδα ασχολούνται με την εκπόνηση προγραμματικών αρχών και όταν έρθουν στην εξουσία δεν γνωρίζουν πώς θα τα εφαρμόσουν. Η κοινωνία της πόλης, κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης, βλέπει πλέον το ποτήρι εντελώς άδειο και αναμένει πρωτοβουλίες, δυναμισμό και αποφάσεις.

Η διαχρονική αδράνεια και οι αμφιταλαντεύσεις έχουν δημιουργήσει περιβάλλον αγανάκτησης. Καταντήσαμε να θεωρούμε πλέον δεδομένη την καθυστέρηση, τη μη τήρηση χρονοδιαγραμμάτων και κόστους. Είμαι βέβαιος ότι δεν μας αξίζει στη Θεσσαλονίκη και γενικότερα στην Περιφέρεια να ζούμε στη διαρκή στασιμότητα, πληρώνοντας σε θέσεις εργασίας και οικονομική συρρίκνωση το κόστος της εκάστοτε κυβερνητικής αδράνειας».

Του Ανδρέα Χριστοδουλάκη

Πηγή Το Βήμα

14.1.2010

Θεσσαλονίκης αυθαίρετα (ή πως νομιμοποιούνται οι παρανομίες)

Με ποιον τρόπο το ελληνικό κράτος προνοεί για την τήρηση των πολεοδομικών κανόνων που το ίδιο έχει θεσπίσει είναι γνωστό. Κάπως σχηματοποιημένα, η «πρόνοια» αυτή μπορεί να συνοψισθεί στην εξής προτροπή προς τους πολίτες:
κτίστε αυθαίρετα, το κράτος θα σας ανταμείψει!
Οτι έτσι έχουν τα πράγματα αποδεικνύεται, δυστυχώς για μια ακόμη φορά, με την πρόσφατη ρύθμιση για τους παράνομους ημιυπαίθριους χώρους. Οι πολίτες που αυθαιρέτησαν όχι μόνο δεν υπέστησαν τις συνέπειες της παρανομίας τους αλλά και επιβραβεύτηκαν! Με τις τραγελαφικές αυτές ενέργειες επόμενο είναι οι νομοταγείς πολίτες να αισθάνονται ότι είναι τα... κορόιδα της όλης υπόθεσης, με πιθανή συνέπεια, εκτός των άλλων, να λιγοστεύουν και αριθμητικά. Φαύλος κύκλος.

Και τι μπορεί να πει κανείς και για τις πάμπολλες εκείνες περιπτώσεις που το ίδιο το κράτος, μέσω των φορέων του, αυθαιρετεί βλάπτοντας τους πολίτες και το κοινό συμφέρον; Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από τα γνωστά σε όλους γεγονότα της υπόθεσης της Μονής Βατοπαιδίου, για την οποία ουδείς γνωρίζει αν και πού θα αποδοθούν ευθύνες. Σήμερα θα αναφερθώ στη Θεσσαλονίκη, και πιο συγκεκριμένα στα έργα ανάπλασης της παραλίας της και σε συναφή με αυτήν θέματα.

Η πόλη βρίσκεται σε μια σημαντική καμπή σε ό,τι αφορά την πολεοδομική της εξέλιξη. Ενα μεγάλο κοινωφελές έργο, το μετρό, βρίσκεται σε εξέλιξη, ενώ ένα δεύτερο, η υποθαλάσσια αρτηρία, φαίνεται (προς στιγμήν;) να βαλτώνει. Την εξέλιξη αυτή του τελευταίου έργου δεν θα τη χαρακτήριζα ωστόσο αρνητική. Δεν χρειάζεται να έχει κανείς ειδικές γνώσεις για να κατανοήσει ότι η υποθαλάσσια, αν κατασκευαστεί, θα πρέπει να συνδέει τα δύο άκρα της πόλης και να μην τερματίζει στο μέσο της, στο ύψος περίπου του ξενοδοχείου «Μακεδονία Παλάς», όπως προβλεπόταν. Σε μια τέτοια περίπτωση θα βελτιωνόταν ένα τμήμα της πόλης, αυτό της παλιάς παραλίας, ενώ θα υποβαθμιζόταν ένα άλλο, μεγαλύτερο τμήμα της, αυτό της νέας παραλίας και της ευρύτερης περιοχής της. Επιπλέον, το έργο θα κατέστρεφε και τμήμα της ανακαινισμένης νέας παραλίας, από το Μέγαρο Μουσικής μέχρι την «Προβλήτα των Ομίλων» (Ιστιοπλοϊκού και Φίλων Θαλάσσης), η ανάπλαση της οποίας μόλις ολοκληρώθηκε. Για το έργο αυτό, για το οποίο δικαίως η δημοτική αρχή είναι υπερήφανη, εξυπακούεται ότι ξοδεύτηκαν πολλά χρήματα. Είναι όμως αξιοπερίεργο το γιατί η τελευταία δεν αντέδρασε στην προοπτική τερματισμού της υποθαλάσσιας αρτηρίας στο ύψος του «Μακεδονία Παλάς». Αν συμφωνεί, γιατί προχώρησε σε πολυδάπανα έργα, η διάρκεια ζωής των οποίων δεν θα ξεπερνούσε την πενταετία;

Η παραλιακή ζώνη της Θεσσαλονίκης αποτελεί έναν σημαντικότατο πνεύμονα της πόλης. Ειδικότερα η νέα παραλία, από τη δεκαετία του 1960, αποτελεί χώρο περιπάτου και αναψυχής για τους κατοίκους της, προσφέροντας σε αυτούς την πλατιά και ήρεμη αγκαλιά της, μακριά από τον θόρυβο του κέντρου της πόλης και των αυτοκινήτων, όπως και από τη βουή της παλιάς παραλίας. Η τελευταία, εδώ και χρόνια, έχει παραδοθεί πλήρως στον «σύγχρονο» τρόπο ζωής, με τα δεκάδες «ιν» μπαρ της, που παρατάσσονται το ένα δίπλα στο άλλο- στέκια για μια πληθώρα νέων που απολαμβάνουν, υπό τους ήχους εκκωφαντικής ή σαγηνευτικής μουσικής, το ποτό τους κρεμασμένοι σαν μελίσσι από τα ψηλά σκαμπό. Είναι, πράγματι, απορίας άξιον πώς η νέα παραλία έχει απομείνει, με κάποιες εξαιρέσεις, αλώβητη και πώς οι «έξυπνοι» επιχειρηματίες που «μεριμνούν» για την... πνευματική τροφή της νεολαίας της Θεσσαλονίκης δεν σκέφτηκαν να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους στην απλωσιά της. Ισως όμως τους προσφερθεί η ευκαιρία από τα αναψυκτήρια του δήμου- έτσι ονομάζονται στο πλαίσιο της ανάπλασης τα περίπτερα που κατασκευάστηκαν χωρίς πολεοδομικές άδειες και τα οποία νομιμοποιούνται εκ των υστέρων, όπως τουλάχιστον υποστηρίζει η δημοτική αντιπολίτευση.

Τι μπορεί να συμβεί με αυτά μάς το δείχνει το παράδειγμα των παράνομων κτισμάτων στην «Προβλήτα των Ομίλων», και ιδιαίτερα αυτό που προσφάτως ανακατασκευάστηκε στη θέση παλιού- επίσης παράνομου- οικήματος/αναψυκτηρίου. Ο Ομιλος Φίλων Θαλάσσης, ο οποίος το εκμεταλλεύεται, διατείνεται ότι για το κοινωφελές έργο που επιτελεί πρέπει να εξοικονομήσει χρήματα. Ετσι πιστεύει ότι νομιμοποιείται να παραχωρεί προς εκμετάλλευση σε ιδιώτες την προβλήτα που ανήκει στο Δημόσιο (βλ. Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου). Πώς είναι όμως δυνατόν χώρος του Δημοσίου που παραχωρείται για αθλητικές δραστηριότητες να μετατρέπεται σε μπαρ και πώς είναι επιπλέον επιτρεπτό να υψώνεται, ακριβώς πάνω στον αιγιαλό, ένα τόσο ογκώδες και ψηλό κτίσμα; Και όμως στη χώρα αυτή τα πάντα μπορεί να συμβούν. Και αφού οι αρμόδιοι φορείς κωφεύουν- κάποιοι μάλιστα διατείνονται ότι όλα έγιναν νομίμως παρά τα υπέρ του αντιθέτου οφθαλμοφανή τεκμήρια-, κάτοικοι της περιοχής, αψηφώντας τον λαβύρινθο της ελληνικής γραφειοκρατίας και βάζοντας το χέρι στην τσέπη τους, προσέφυγαν στα δικαστήρια.

Σε ένα ευνομούμενο κράτος η συνέχεια θα ήταν αυτονόητη. Οχι όμως και στο δικό μας.
Τις δύο υπέρ των εναγόντων αποφάσεις του δικαστηρίου ακολούθησε η... συνέχιση της λειτουργίας του καταστήματος, αφού οι αρμόδιοι φορείς... ουδέν έπραξαν.
(Σας λέω τίποτε πρωτάκουστο;) Η συνέχεια έχει ενδιαφέρον.

Του Μ.Α.Τιβέριου
(Ο κ. Μιχάλης Α. Τιβέριος είναι καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. )

Πηγή Το Βήμα
6.9.09