Η παραγωγή αλατιού στην αρχαιότητα

Εγκαταστάσεις και σκεύη που βρέθηκαν σε διάφορες περιοχές του κόσμου μαρτυρούν ποιες τεχνικές έχουν χρησιμοποιηθεί

Οι απαρχές της συνειδητής και συστηματικής προσπάθειας του ανθρώπου για την απόκτηση αλατιού ανάγονται στις αρχές της 10ης περίπου χιλιετίας π.Χ. (βλ. «Κ» 08-03-2009). Οι τρόποι παραγωγής ποικίλλουν ανάλογα με τις δυνατότητες κάθε αλατοφόρου περιοχής αλλά και με τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούν σ’ αυτήν.

Για παράδειγμα, στις ακτές περιοχών όπως είναι η Μεσόγειος με ξηρό και θερμό κλίμα, η δημιουργία αλατιού από φυσική εξάτμιση του θαλασσινού νερού ήταν αρκετή για να καλύψει τις ανάγκες των πρώιμων κατοίκων τους, η μόνη φροντίδα των οποίων ήταν η συλλογή του την κατάλληλη στιγμή. Ο Ηρόδοτος, κυρίως όμως ο γεωγράφος Στράβων, μας δίνουν αρκετές πληροφορίες για αλοπήγια (αυτόματα ή αυτοφυή) είτε σε παράκτιες θέσεις στον Εύξεινο Πόντο (Ηρόδ. 4. 53, Στράβ. 7.4.7) ή στην ατλαντική ακτή της Ιβηρικής Χερσονήσου (Στράβ. 3.2.6), είτε στην ενδοχώρα, όπου υπήρχαν πηγές ή λίμνες αλμυρού νερού, όπως π.χ. η λίμνη Καπαύτα ανατολικά της Αρμενίας (Στράβ. 11.13.2), η λίμνη Τάττα της Καππαδοκίας (12.5.4), το Τραγασαίον αλοπήγιον στην Τρωάδα (13. 1. 48), στην Ιλλυρία (Στράβ. 7.5.11), στη νότια Γαλλία (4.1.7). Ο Στράβων όμως αναφέρει και περιοχές, όπου υπήρχε ορυκτό αλάτι, όπως στην Ινδία (15.1.30), στην Κουλουπηνή κοντά στην Αρμενία (12.3.37), στην Ξιμηνή της Μικράς Ασίας (12.3.39), στην Αραβία (16.3.3), στην Αιθιοπία (17.2.2).

Στην Κίνα οι πιο παλιές

Η αύξηση του πληθυσμού και η διεύρυνση των ποικίλων χρήσεων του αλατιού μεγάλωσε τη ζήτηση, η οποία με τη σειρά της επέβαλε την αύξηση της παραγωγής. Σε τενάγη δηλαδή δίπλα στη θάλασσα έγιναν διαμορφώσεις που επέτρεπαν την ελεγχόμενη εισαγωγή θαλάσσιου νερού συστηματοποιώντας την εξάτμισή του για την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων αλατιού με χαμηλό κόστος. Η ιδιότητα του αλατιού να διαλύεται έχει συντελέσει, ώστε να μη το βρίσκουμε σε ανασκαφικές συνάφειες. Ωστόσο, εγκαταστάσεις και σκεύη που χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή αλατιού με βράσιμο αλμυρού νερού είτε από τη θάλασσα είτε από λίμνες ή πηγές έχουν εντοπιστεί σε διάφορες περιοχές της γης και αποτελούν την παλαιότερη αρχαιολογική μαρτυρία για τη δραστηριότητα αυτή. Στη βόρεια επαρχία της Κίνας Shanxi τέτοιες εγκαταστάσεις χρονολογούμενες γύρω στο 6000 π.Χ. έχουν εντοπιστεί κοντά στην αλμυρή λίμνη Yuncheng, ενώ λίγο μεταγενέστερες, μέσα όμως στην 6η χιλιετία π.Χ., είναι οι εγκαταστάσεις που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα στις αλμυρές πηγές κοντά στη σημερινή πόλη Provadia της Βουλγαρίας. Ακόμη νεότερες, των μέσων περίπου της 4ης χιλιετίας π.Χ. είναι οι εγκαταστάσεις φωτιάς και οι ειδικές πήλινες χονδροειδείς ρηχές λεκάνες με λοξό περιχείλωμα που βρέθηκαν σε μεγάλες ποσότητες σε διάφορες θέσεις στη Μεσοποταμία. Χρονολογούμενες στις αρχές του πολιτισμού των πόλεων οι λεκάνες αυτές έχουν ερμηνευτεί ως μήτρες για τον σχηματισμό πλακούντων (καρβελιών) αλατιού.

Στην Ευρώπη επίσης, τεράστιοι σωροί από σπασμένες παρόμοιες πήλινες μήτρες έχουν εντοπιστεί κοντά σε αντίστοιχες εγκαταστάσεις της προϊστορικής Ευρώπης και είναι γνωστοί ως «briquetage». Κατά μήκος των ακτών του Essex (ανατολική Αγγλία) οι λεγόμενοι Κόκκινοι Λόφοι (Red Hills) πήραν το όνομά τους από τις τεράστιες ποσότητες κόκκινου καμένου χώματος που προέκυψε από την επί αιώνες παραγωγή αλατιού με βράσιμο της άρμης. Στην περιοχή του Αιγαίου, όπου η εξάτμιση του νερού με τον ήλιο αρκούσε για την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων αλατιού κατά μήκος των ακτών, τέτοιες εγκαταστάσεις δεν έχουν βρεθεί. Ωστόσο, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι τα λεγόμενα τηγανόσχημα σκεύη του Κυκλαδικού πολιτισμού (3η χιλιετία π.Χ.) μπορεί να λειτουργούσαν ως μήτρες πλακούντων αλατιού: χάρη στα λοξά τους τοιχώματα που ανοίγουν προς τα έξω, το στερεοποιημένο περιεχόμενό τους εύκολα θα μπορούσε να απελευθερωθεί.

Η συνεχώς αυξανόμενη ζήτηση αλατιού οδήγησε στην πιο συστηματική οργάνωση της παραγωγής με την εκτέλεση τεχνικών έργων, ώστε τα φυσικά (αυτόματα ή αυτοφυή) αλοπήγια να επεκταθούν και με διευρυμένες επιφάνειες εξάτμισης να λειτουργήσουν με ελεγχόμενη πλέον την εισροή θαλάσσιου νερού. Γύρω στα 800 π.Χ. χρονολογείται η αρχαιότερη γραπτή πηγή στην Κίνα που μιλάει για παραγωγή και εμπορία θαλασσινού αλατιού χίλια χρόνια νωρίτερα, ενώ ο Τίτος Λίβιος αποδίδει στον βασιλιά Αγκο Μάρτιο (7ος αι. π.Χ.) την πρώτη συστηματική οργάνωση αλυκών στη νότια πλευρά των εκβολών του Τίβερη, όπου ιδρύθηκε η Οστια. Ετσι δημιουργήθηκαν οι περίφημες Salinae Romanae (Ρωμαϊκές αλυκές) που εξασφάλιζαν μεγάλες ποσότητες αλατιού για τις ανάγκες της αχανούς Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι αλυκές στα τενάγη της αρχαίας Αθήνας και της Αλεξάνδρειας, όπου λειτουργούσαν αυτοφυή αλοπήγια, ήσαν πιο πρωτόγονες από τεχνική άποψη.

Μακριά από τη θάλασσα

Σε άλλες περιοχές του πλανήτη, οι οποίες είτε βρίσκονται μακριά από θάλασσα είτε διακρίνονται για συχνές και μεγάλες βροχοπτώσεις, επινοήθηκαν άλλοι τρόποι για την παραγωγή αλατιού. Στο Bunyoro της Αφρικής, για παράδειγμα, όπου η παραγωγή αλατιού ήταν αποκλειστικά γυναικεία ενασχόληση, χώμα κορεσμένο σε αλάτι αναμειγνυόταν με νερό και στη συνέχεια διηθείτο παράγοντας άρμη, η οποία με βράσιμο εξατμιζόταν και έδινε μικρές ποσότητες αλατιού. Σε περιοχές πάλι με τροπικό κλίμα, όπως είναι η λεκάνη του Κονγκό (Δυτ. Αφρική) ή τα δάση του Δυτικού Αμαζονίου (Ν. Αμερική), οι φυλές Yoruba και Boro αντίστοιχα παράγουν αλάτι από τη στάχτη φυτών που αναπτύσσονται σε αλμυρά νερά. Διηθώντας τη στάχτη ανάμεικτη με νερό μέσα από πυκνοπλεγμένα καλάθια δημιουργούν άρμη, την οποία με βράσιμο εξατμίζουν παράγοντας αλάτι.

Από την αρχαιότητα επίσης εφαρμόζεται η εξόρυξη αλατιού από γεωλογικά κοιτάσματα. Ο Αρριανός αναφέρει ορυκτό αλάτι από την όαση του Αμμωνος που εθεωρείτο καλύτερο για τις θυσίες ως πιο καθαρό. Στη βόρεια Ευρώπη η εξόρυξη αλατιού ανάγεται στη Νεολιθική περίοδο (2η χιλιετία π.Χ.) με αρχαιότερες μαρτυρίες από την περιοχή της Κρακοβίας. Νοτιότερα, στις Αλπεις, ευρήματα μέσα σε μια ξύλινη καλύβα πιθανολογείται ότι είναι του 1300 π.Χ. Η τεκμηριωμένη πανάρχαια δραστηριότητα της εξόρυξης αλατιού στην Ευρώπη έχει αφήσει ζωηρό το αποτύπωμά της στο όνομα πολλών περιοχών, όπως είναι η Saale και η Halle της Γερμανίας, όπου η παραγωγή αλατιού ανάγεται στην Εποχή του Χαλκού, η κοιλάδα Seille της Λωραίνης (Γαλλία) ή το Saltsburg και στο Hallstatt στις ανατολικές Αλπεις με αλατωρυχεία χρονολογούμενα στην πρώιμη Εποχή του Σιδήρου.

Του Χρ. Γ. Ντουμα

* Ο κ. Χρ. Γ. Ντούμας είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

 

Πηγή Καθημερινή

31.1.2010

Χωριά, έγιναν φορολογικοί και ασφαλιστικοί παράδεισοι

Στη χώρα μας, δυστυχώς, υπάρχουν ολόκληρες επαγγελματικές ομάδες, οι οποίες εκμεταλλευόμενες τη διττή, πολλές φορές, ανάγνωση και ερμηνεία των νόμων, προσπαθούν να καταστρατηγήσουν το υφιστάμενο πλαίσιο, προς όφελός τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εκμετάλλευσης των προθέσεων του νομοθέτη αποτελεί η κατάφωρη παραποίηση του άρθρου 9 του Ν. 3050/2002, που αφορά την υποχρεωτική υπαγωγή στην ασφάλιση του Οργανισμού Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ) επαγγελματιών που δραστηριοποιούνται σε περιοχές κάτω των 2.000 κατοίκων ή 1.000 κατοίκων σε ορισμένες εξ αυτών (προαιρετικές περιοχές).

Η παραπάνω νομοθετική ρύθμιση είχε σκοπό την απαλλαγή από την υποχρεωτική ασφάλιση στον ΟΑΕΕ ενός μικρού αριθμού επαγγελματιών, που είχαν πραγματική αδυναμία καταβολής εισφορών λόγω του χαμηλού εισοδήματός των. Στην πορεία, όμως, διαπιστώθηκε ότι η συγκεκριμένη ρύθμιση άφησε πολλά περιθώρια καταστρατήγησης και εκμετάλλευσης των διατάξεων με την παραποίηση των προβλέψεων του νόμου. Το αποτέλεσμα ήταν πολλοί επαγγελματίες να δηλώνουν έδρα της επιχείρησής τους ένα χωριό κάτω των 2.000 κατοίκων και να δραστηριοποιούνται σε ευρύτερη περιοχή, πέραν της δεδηλωμένης έδρας. Οποτε οι υπηρεσίες του ΟΑΕΕ προσπάθησαν να εντάξουν στην υποχρεωτική ασφάλιση του Οργανισμού όσους εφήρμοζαν τον νόμο κατά τα δικά τους συμφέροντα, προσέκρουαν στις πιέσεις των παρανομούντων και στις αντιδράσεις βουλευτών, οι οποίοι ασκούσαν την επιρροή τους, προκειμένου να διατηρείται το άνισο και άδικο καθεστώς στην ασφάλιση των ελεύθερων επαγγελματιών. Για να γίνονται μάλιστα πειστικοί «έχυναν» κροκοδείλια δάκρυα υπέρ της απαλλαγής από την ασφάλιση στον ΟΑΕΕ των ιδιοκτητών μικρών καφενείων, κουρείων, παντοπωλείων, περιπτέρων κ.ά., οι οποίοι τάχα κινδύνευαν να χρεοκοπήσουν αν εφαρμοζόταν ο νόμος.

Με την ξεκάθαρη πλέον εφαρμογή του νόμου δεν χορηγείται καμία απαλλαγή ή εξαίρεση από την ασφάλιση στον ΟΑΕΕ σε επαγγελματίες που ασκούν επαγγέλματα δηλώνοντας επαγγελματική έδρα κατοικίες ευρισκόμενες σε προαιρετικές περιοχές. Επίσης, σε επαγγελματίες που, λόγω της φύσης του επαγγέλματός τους ασκούν δραστηριότητα σε περιοχές πέραν της έδρας που δηλώνουν.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, υπολογίζεται ότι διέφευγαν της υποχρέωσης ασφάλισης στον ΟΑΕΕ πάνω από 70.000 επαγγελματίες, που τώρα καλούνται να εγγραφούν υποχρεωτικά, όπως ορίζει ο νόμος.

Του Κ. Παπαθανασίου

Ο κ. Κωνσταντίνος Γ. Παπαθανασίου είναι διοικητής του Οργανισμού Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ)

Πηγή Το Βήμα

2.2.2010

Λούκα Κατσέλη : επίθεση κατά του τραπεζικού συστήματος

Ευθεία επίθεση εναντίον του τραπεζικού συστήματος της χώρας, σε μια στιγμή κρίσιμη για την οικονομία και την κοινωνία, εξαπέλυσε χθες η υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας κυρία Λούκα Κατσέλη.

Η κυρία Κατσέλη κατηγόρησε τις ελληνικές τράπεζες ότι παρ΄ όλο που δεν θίχτηκαν ιδιαίτερα από την παγκόσμια κρίση και έλαβαν ρευστότητα από το Ελληνικό Δημόσιο, όχι μόνον δεν διοχέτευσαν χρήματα στην ελληνική αγορά, αλλά αντίθετα μείωσαν τα δάνεια προς επιχειρήσεις και νοικοκυριά « μετακυλίοντας το βάρος της προσαρμογής στην πραγματική οικονομία » όπως είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι « οι τράπεζες χρηματοδότησαν τον τελευταίο χρόνο ό,τι ήταν πλήρως εξασφαλισμένο ». Η υπουργός Οικονομίας συμπέρανε ότι από αυτές τις ενέργειες των τραπεζών προκλήθηκε « ανεπάρκεια ρευστότητας και πιστωτική ασφυξία οξύνοντας τις αρνητικές συνέπειες στην οικονομική δραστηριότητα ».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας της η κυρία Κατσέλη υπονόησε ότι οι τράπεζες χρησιμοποίησαν τις κρατικές ενέσεις ρευστότητας με τα 28 δισ. προς ίδιον όφελος, καθώς όπως είπε « από τα 28 δισ. ευρώ που διατέθηκαν στις τράπεζες είναι γνωστό ότι αυτές χρησιμοποίησαν μόλις 12-13 δισ. Από αυτά τα 4 ενίσχυσαν τον δείκτη κεφαλαιακής επάρκειάς τους, ενώ τα 9 στο σύνολό τους σχεδόν χρησιμοποιήθηκαν για την επαναχρηματοδότηση του Δημοσίου μέσω της αγοράς τίτλων, στηρίζοντας με αυτόν τον τρόπο και την κερδοφορία των τραπεζών. Αγοράζοντας τίτλους του Δημοσίου με επιτόκια από 3%-5,5%, οι τράπεζες επαναχρηματοδοτήθηκαν μέσω της ΕΚΤ με 1%-1,5%. Η διαφορά αποτέλεσε το κέρδος τους, μια πηγή εσόδων μη επαναλαμβανόμενη » είπε. Τραπεζικοί κύκλοι σχολιάζοντας την ομιλία της κυρίας Κατσέλη δήλωσαν πως « απέχει μακράν από την αλήθεια αφού οι τράπεζες ήταν και παραμένουν η ατμομηχανή της οικονομίας και εξακολουθούν να παρέχουν ρευστότητα στην αγορά » και υπενθύμισαν ότι «οι ελληνικές τράπεζες δεν αναμείχθηκαν σε τοξικά προϊόντα, γι΄ αυτό δεν κινδύνευσαν».

Πρόσθεσαν μάλιστα ότι με τα νομοσχέδια για υπερχρεωμένα νοικοκυριά και επιχειρήσεις η κυρία Κατσέλη θα δημιουργήσει κλίμα «ανυπακοής» ακόμη και συνεπών οφειλετών, επιχειρήσεων και καταναλωτών.

Πηγή Το Βήμα

2.2.2010

Αποκρυπτογράφησαν τη γλώσσα των παλλακίδων

Γλωσσολόγοι έλυσαν τον γρίφο της «Νουσού», μιας διαλέκτου «που δεν κατάλαβαν ποτέ τους οι άνδρες»

ΠΕΚΙΝΟ Κινέζοι ερευνητές αποκρυπτογραφούν και φέρνουν στο φως τη μυστική γλώσσα των παλλακίδων και άλλων γυναικών στα παλάτια της Νότιας Κίνας. Αφού παρέμεινε επί δεκαετίες στο σκοτάδι του μαοϊκού καθεστώτος, η «Νουσού», μια παμπάλαια αργκό που απαντάται κυρίως σε «συνθηματικά» τραγούδια που έλεγαν οι γυναίκες, αποκαθιστάται μετά τις εντατικές προσπάθειες γλωσσολόγων και κοινωνικών ανθρωπολόγων.

Ομάδα ερευνητών με επικεφαλής την καθηγήτρια Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Τσάνγκσα Ζενγκ Σικιού κατάφερε να εντοπίσει και να αναλύσει περισσότερα από 1.800 ιδεογράμματα, τα οποία διαφέρουν από τα αντίστοιχα της επικρατούσας κινεζικής. Η «γλώσσα που δεν κατάλαβαν ποτέ τους οι άνδρες» ήταν ένας κρυφός κώδικας που χρησιμοποιείτο αποκλειστικά μεταξύ γυναικών ως μέσο επικοινωνίας ενάντια στην ανδρική καταπίεση.

Είναι μια αργκό ηλικίας τουλάχιστον 1.200 ετών. «Νουσού» σημαίνει «η γλώσσα των γυναικών». Κινέζοι γλωσσολόγοι τη θεωρούν τη μοναδική γλώσσα του κόσμου που απευθύνεται αποκλειστικά σε ένα και μόνο ανθρώπινο φύλο. Φαίνεται ότι έλαβε την πρώτη της μορφή τον 9ο αιώνα μ.Χ., σε μια κοινωνία ανδροκρατούμενη όπου οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα στη μόρφωση. Οι Κινέζες μπορεί να ήταν αμόρφωτες αλλά δεν ήταν καθόλου χαζές. Ετσι, μια νεαρή παλλακίδα του αυτοκράτορα της Κίνας, η οποία καταγόταν από την επαρχία Χουνάν, βρήκε τον τρόπο να επικοινωνήσει με τις υπόλοιπες ερωμένες του αυτοκράτορα δίχως να προκαλέσει υποψίες. Αρχισε να... τραγουδάει. Αφού απαγορευόταν να μιλάνε μεταξύ τους σε πολλές περιστάσεις, για παράδειγμα όταν έκαναν τις δουλειές του σπιτιού, οι γυναίκες τραγουδούσαν «ακαταλαβίστικα» για τους άρρενες τραγούδια.

Ο εν λόγω κώδικας επικοινωνίας εξαπλώθηκε ανάμεσα στις υπόλοιπες γυναίκες της Αυλής και σύντομα έφθασε να αποτελεί το πιο καλά κρυμμένο μυστικό των κινέζων παλλακίδων.

Σιγά-σιγά πέρασε και στα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα της επαρχίας Χουνάν, ειδικά στις γυναίκες που δούλευαν ως εργάτριες, καθώς ούτε αυτές είχαν δικαίωμα να συνομιλούν.

Η ιστορία θυμίζει την επικοινωνία μεταξύ των μαύρων δούλων στις βαμβακοφυτείες του αμερικανικού Νότου, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα: Τότε που τα πρώτα τραγούδια των αμερικανικών μπλουζ δημιουργήθηκαν όταν οι σκλάβοι αγνόησαν τις διαταγές των πλούσιων γαιοκτημόνων τους και έλεγαν ο ένας τα βάσανά του στον άλλον με τρόπο τραγουδιστό, για να μην τους καταλαβαίνει κανείς.

«Ηταν ένα βήμα προς την ισότητασε καιρούς εξαιρετικά δύσκολους για τις γυναίκες» εξηγεί η κυρία Σικιού.

«Συγκεντρώσαμε πάνω από 300 αντικείμενα που φέρουν πάνω τους τη μυστική αυτή γλώσσα, όσα μαντίλια, ρούχα, τσάντες, ακόμη και μαγειρικές ποδιές μπορούσαμε να βρούμε που να κρατούν ζωντανή τη “Νουσού”» τονίζει από την πλευρά του ο επικεφαλής της Αρχειακής Υπηρεσίας της επαρχίας Χουνάν Λιου Τζενίνγκ.

Πολύτιμη αποδείχτηκε επίσης η βοήθεια του λεξικού του Ζου Σουογί, του πρώτου Κινέζου που έμαθε να μιλά τη γλώσσα αυτή. Υστερα από μισό αιώνα ενδελεχούς μελέτης, ο 79χρονος άνδρας συνέγραψε, πριν από μερικά χρόνια, το πρώτο μικρό λεξικό ιδεογραμμάτων της «Νουσού».

Πηγή Το Βήμα

29.1.2010

"Καμπανάκι" για αύξηση επιτοκίων και βαθύτερη ύφεση

Φ. Σαχινίδης : "Οταν οι τράπεζες αναγκάζονται να καταφύγουν στις διεθνείς κεφαλαιαγορές, τότε το κόστος του χρήματος αυξάνεται"

Σήμα κινδύνου ότι η κρίση δανεισμού που περνά το Ελληνικό Δημόσιο- αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα με μέτρα θα εξαπλωθεί σε όλη την οικονομία (τράπεζες και επιχειρήσεις) εξέπεμψε χθες ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Φ. Σαχινίδης.

Ο φόβος να μπούμε σε κύκλο ανόδου του κόστους χρήματος για όλους είναι πλέον ορατός και, όπως ομολόγησε ο υφυπουργός αρμόδιος για το χρέος, «η κρίση που βιώνουμε σήμερα είναι αποτέλεσμα της έλλειψης αξιοπιστίας στο εξωτερικό, αλλά και του ελλείμματος δημοσιονομικής προσαρμογής των προηγούμενων χρόνων». Στην τραπεζική αγορά, τα επιτόκια ανεβαίνουν στις προθεσμιακές καταθέσεις, ενώ προβληματισμός υπάρχει στις επιχειρήσεις καθώς τα νέα δάνεια δίδονται με το σταγονόμετρο και με «τσιμπημένα» επιτόκια.

Σε χθεσινές δηλώσεις του ο κ. Σαχινίδης υποστήριξε ότι «αυτό που μας ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή είναι να διασφαλίσουμε μέσα από την υλοποίηση του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξηςότι οι αγορές θα μας αντιμετωπίζουν ευνοϊκότερα στις επόμενες πρωτοβουλίες μας». Ο ίδιος εξήγησε ότι ως και την ημέρα κατάθεσης του Προγράμματος οι αγορές αξιολογούσαν περισσότερο προθέσεις και δηλώσεις και λιγότερο ένα κείμενο-οδηγό για τα επόμενα τρία χρόνια.

« Αυτή τη στιγμή έχουμε πάρει δύο πολύ σημαντικές πρωτοβουλίες. Επιλέξαμε ένα πρόγραμμα εμπροσθοβαρές, δηλαδή είπαμε ότι η προσαρμογή δεν θα γίνει μέσα σε τέσσερα χρόνια αλλά θα γίνει μέσα σε τρία χρόνια - και αυτό θεωρώ ότι είναι ουσιώδες γιατί έτσι δείξαμε ποια είναι η πολιτική διάθεση- και ταυτόχρονα φροντίσαμε να έχουμε και ένα ισορροπημένο μείγμα δημοσιονομικής προσαρμογής που δίνει περίπου το ίδιο βάρος στην περικοπή των δαπανών και στην αύξηση των φορολογικών εσόδων, προκειμένου να πετύχουμε τους στόχους μας για την πρώτη χρονιά που είναι και η μείωση του ελλείμματος κατά 4% » συμπλήρωσε ο υφυπουργός Οικονομικών.

Κατά τον κ. Σαχινίδη, υποχώρηση των αποδόσεων- των spreads- θα υπάρξει αν καταγραφούν οριακές ή μηδενικές αποκλίσεις στην εκτέλεση του προϋπολογισμού των πρώτων μηνών. Σε αυτή την περίπτωση οι αγορές θα κατανοήσουν ότι « αυτή η κυβέρνηση πραγματικά είναι συνεπής στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει και αυτό θα οδηγήσει εκ των πραγμάτων και σε μια μείωση του περιθωρίου επιτοκίων ».

Ο υπουργός επίσης είπε: « Αυτό που θέλουμε είναι να διευκολύνουμε τη δημοσιονομική μας προσπάθεια, για να σταθεί ξανά η οικονομία στα πόδια της. Θέλουμε η οικονομία να αρχίσει να κινείται θετικά. Κάτι το οποίο στερηθήκαμε το 2009 και ενδεχομένως θα βρεθούμε οριακά κοντά στο μηδέν το 2010. Γιατί μόνο αν η οικονομία αρχίσει να αναπτύσσεται θα έχουμε τη δυνατότητα να πετύχουμε τη δημοσιονομική προσαρμογή χωρίς να αντιμετωπίσουμε προβλήματα ».

Σε σχέση με τον τραπεζικό κλάδο, ανέφερε ότι η δυνατότητα των πιστωτικών ιδρυμάτων να αντλήσουν ρευστότητα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αλλά και από τους καταθέτες δεν είναι απεριόριστη. Ως εκ τούτου όταν αναγκάζονται να καταφύγουν στις διεθνείς κεφαλαιαγορές για να χρηματοδοτήσουν την πιστωτική επέκταση, τότε το κόστος για τις τράπεζες αυξάνεται. « Αυτή η αύξηση του κόστους άντλησης των κεφαλαίων ουσιαστικά αν συνεχίσει και προχωρήσει ανοδικά, καταλαβαίνετε ότι θα έχει επιπτώσεις και στο κόστος με το οποίο οι τράπεζες διοχετεύουν τα κεφάλαιά τους μέσα στην οικονομία » πρόσθεσε ο υπουργός.

Στους τραπεζικούς κύκλους η ανησυχία είναι μεγάλη, διότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αρχίσει να περιορίζει τη ρευστότητα, ενώ κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν την άνοιξη οι συνθήκες της ευρω-οικονομίας θα της επιτρέπουν να διατηρεί τα επιτόκια του ευρώ στο ιστορικά χαμηλό επιτόκιο του 1%.

Ο κ. Σαχινίδης, τέλος, επανέλαβε την κυβερνητική απόφαση για τις περικοπές στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων, τονίζοντας ότι η χώρα διαθέτει ένα συγκεκριμένο πόσον να διανείμει, το οποίο είναι της τάξεως των 5-6 δισ. ευρώ. « Αυτά λοιπόν θα τα μειώσουμε κατά 10%. Δεν διευκρινίσαμε πώς ακριβώς θα γίνει αυτή η περικοπή γιατί θέλουμε να προλάβουμε να μη γίνει κατά έναν τρόπο που πραγματικά θα δημιουργήσει προβλήματα, καθώς μέσα στο Δημόσιο υπάρχουν και άτομα που έχουν πάρα πολύ χαμηλή αμοιβή» συμπλήρωσε σχετικά, τονίζοντας ότι «αυτή τη στιγμή, λοιπόν, όλοι όσοι επικαλούνται αριθμούς και λένε ότι θα μειωθεί ο μισθός μας κατά το άλφα ή βήτα ποσόν, δεν ξέρω πώς ακριβώς έχουν βγάλει αυτά τα μεγέθη, αλλά σίγουρα δεν προκύπτουν από κάποια επεξεργασία ». Κανείς, όμως, δεν είναι βέβαιος αν οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης επαρκούν για να αντιμετωπισθεί η παρούσα κρίση κι αν οι θυσίες που πρέπει να γίνουν θα είναι μεγαλύτερες.

Πηγή Το Βήμα

29.1.2010

Η ροπή για περισσότερο κράτος

Στα 5,5 χρόνια διακυβέρνησής της η Νέα Δημοκρατία δημιούργησε 695 νέους κρατικούς φορείς και οργανισμούς. Το ερώτημα είναι πόσο χρόνο θα πάρει στο ΠΑΣΟΚ να δημιουργήσει άλλους τόσους. Προσοχή! Δεν ρωτάμε αν θα το κάνει, αλλά για την ταχύτητα δημιουργίας τους. Η ροπή προς πολλαπλασιασμό του κράτους είναι ακαταμάχητη στο πολιτικό σύστημα. Υπάρχουν πελάτες-ψηφοφόροι που πιέζουν, κομματικοί και φίλοι που πρέπει να τακτοποιηθούν (σ.σ.: κάποια στιγμή θα έχουμε και εκλογές. Με τι κουράγιο θα τρέξουν για τον υπουργό οι παρατρεχάμενοι, αφού αυτός δεν τους «θυμήθηκε»;)

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα φτιαχτούν νέοι οργανισμοί, αλλά η ταχύτητα δημιουργίας τους. Η δε ταχύτητα είναι συνάρτηση δύο αντικρουόμενων τάσεων: υπάρχει η πρεμούρα των υπουργών να διοικήσουν περισσότερους και να βολέψουν τους δικούς τους, υπάρχουν όμως και οι αντιστάσεις της κοινωνίας, αλλά και των εχεφρόνων της κυβέρνησης, αυτών δηλαδή που κουβαλάνε ένα δράμι μυαλό και φωνάζουν «χρεοκοπούμε και πρέπει να μειώσουμε το κράτος αντί να το αυξήσουμε».

Η Ν.Δ. έκανε ρεκόρ ταχύτητας. Δημιουργούσε ένα νέο κρατικό φορέα κάθε τρεις μέρες!

Κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ βάλθηκαν να το σπάσουν. Ο κ. Πετσάλνικος, για παράδειγμα, αφού κληρονόμησε το κανάλι της Βουλής (το οποίο σύμφωνα με την επίσημη απάντησή του κόστισε πέρυσι 4.075.942,41 ευρώ), θέλει να μας αφήσει και ένα ραδιόφωνο της Βουλής. Δεν λέμε! Ποιοτικό θα είναι κι αυτό, αλλά σίγουρα θα το εκτιμήσουν οι κοινοτικοί και οι πιστωτές μας, όταν ψάξουν να δουν τι γίνονται τα λεφτά που μας δανείζουν.

Το άλλο πρόβλημα με τη δημιουργία νέων οργανισμών είναι η έλλειψη πρωτοτυπίας. Δηλαδή, εμείς οι φορολογούμενοι μπαίνουμε που μπαίνουμε στα έξοδα, τουλάχιστον να δούμε κάτι καινούργιο! Δεν μιλάμε για την αλήστου μνήμης αγροφυλακή, που μας μετέφερε χρόνια πίσω, αλλά για τον διπλασιασμό και τριπλασιασμό των υπαρχόντων φορέων. Ολοι θέλουν το παιχνίδι του διπλανού τους ή έστω το ίδιο παιχνίδι σε νέα έκδοση. Εχει έξι κανάλια το κράτος; Εκανε ένα επιπλέον ο κ. Απόστολος Κακλαμάνης. Εχει τρία ραδιόφωνα η ΕΡΤ; Θα κάνει ένα ακόμη ο κ. Πετσάλνικος.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν και ο Συνήγορος του Καταναλωτή. Ενώ υπήρχε η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή, που δούλευε και καλά, ο κ. Δημήτρης Σιούφας έφτιαξε τον «Συνήγορο». Στο τέλος δεν δούλευε ούτε η μία, ούτε ο άλλος.

Αντιστοίχως η κ. Λούκα Κατσέλη αποφάσισε να φτιάξει μια ειδική «Αντιμονοπωλιακή Επιτροπή» δίπλα στην Επιτροπή Ανταγωνισμού. Σύμφωνοι! Ωραίο όνομα θα έχει η νέα επιτροπή. Κι αριστερό! Αλλο να είσαι ενάντια στα μονοπώλια κι άλλο να έχεις επιτροπή (του επάρατου) ανταγωνισμού. Αλλά τι θα κάνει η νέα επιτροπή που δεν κάνει η υπάρχουσα, πέρα από το να προσλάβει κι άλλους προέδρους, γραμματείς και φαρισαίους;

Σε εποχές φτώχειας οι παλιότεροι έκαναν μεταποιήσεις ρούχων. Αν οι νυν υπουργοί δεν είναι ικανοποιημένοι από την πλούσια γκαρνταρόμπα των φορέων που τους άφησαν οι προηγούμενοι, ας αρχίσουν κι αυτοί τις μεταποιήσεις οργανισμών. Οχι τίποτε άλλο, αλλά κινδυνεύουμε να επιστρέψουμε εμείς στις μεταποιήσεις ρούχων.

Tου Πασχου Μανδραβελη
 / pmandravelis@kathimerini.gr

Πηγή Καθημερινή
29.1.2010

Τι συμβαίνει με το τραμ;

Σε επιστολή του προς την εφμ Καθημερινή γράφει ο κ. Γιακουμάκης :

Κύριε διευθυντά

Πρόσφατα δημοσιεύθηκε στον Τύπο ότι διαπιστώθηκαν εκατοντάδες παράνομες προσλήψεις και μάλιστα υπεράριθμου προσωπικού στην εταιρεία ΤΡΑΜ Α.Ε., την πενταετία 2004-2009 και ότι από 192 άτομα προσωπικό τον Μάρτιο του 2004, είχαν εκτοξευθεί στα 700(!!!) άτομα περίπου, παραμονές εκλογών του 2009.

Και αυτό σε μια εταιρεία με 100 εκατ. ευρώ συσσωρευμένες ζημίες στα πέντε χρόνια λειτουργίας της, η οποία -ελέω Σουφλιά- δεν αύξησε το δίκτυό της όλο αυτό το διάστημα, παρά μόνον 690 μέτρα!!! Είναι επιεικώς απαράδεκτο ένα μέσο οικολογικό, φιλικότατο στον χρήστη, όπως το τραμ, που θα μπορούσε να συμβάλει αισθητά στη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, στον περιορισμό του Ι.Χ. και στη σημαντική αναβάθμιση της ποιότητας ζωής μας, να έχει τύχει μιας τέτοιας απαράδεκτης μεταχείρισης.

Η επέκταση στον Πειραιά, που θα του έδινε ανάσα ζωής και κυρίως θα αναβάθμιζε την πόλη και την τοπική της οικονομία, εκκρεμεί από το 2004!!!

Οι επεκτάσεις προς Πατήσια και Ζωγράφου που θα εξυπηρετούσαν καθημερινά χιλιάδες κόσμο έμειναν στα χαρτιά του... 2003!!!

Διοίκηση της εταιρείας παραμένει ακόμη -κοντά 3,5 μήνες μετά τις εκλογές- αυτή του... Στυλιανίδη.

Κύριε Ρέππα, μήπως είναι καιρός εσείς προσωπικά και η, επονομαζόμενη και σοσιαλιστική, κυβέρνησή σας να κάνετε επιτέλους κάτι ουσιαστικό για το τραμ, δηλαδή για τους δύσμοιρους πολίτες αυτής της χώρας;

Πηγή Καθημερινή

24.1.2010