Δευτέρα 11 Απριλίου 2011

Μουσεία σε (υστερική) κρίση

Ελλείψεις σε υποδομές και παροχές, «αγκυλωμένα» ωράρια, ανεπαρκές προσωπικό...   Οι περισσότεροι από τους 8 εκατομμύρια τουρίστες που μας επισκέπτονται κάθε χρόνο δεν έχουν  τις καλύτερες εντυπώσεις για τον τρόπο που «πουλάμε» την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Τι φταίει που οι επισκέπτες των μουσείων μειώνονται χρόνο με τον χρόνο; Γιατί, ενώ διαρκώς αναβαθμίζονται, παρ΄ όλα αυτά μένουν υπανάπτυκτα; Πώς γίνεται νέα και σύγχρονα μουσεία να παραμένουν άγνωστα στο κοινό; Γιατί πάντα κάτι λείπει; Πότε είναι κλειστά τα πωλητήρια, πότε δεν λειτουργούν τα αναψυκτήρια, πότε απεργούν οι φύλακες ή δεν επαρκούν, άλλοτε δεν υπάρχουν καν πληροφοριακά φυλλάδια, ενώ, αντίθετα, πωλούνται παμπάλαιοι οδηγοί, και άλλοτε είναι κλειστές οι... τουαλέτες! Με περισσότερους από 8 εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο, τα μουσεία, τα μνημεία και οι αρχαιολογικοί χώροι, παρ΄ ότι αποφέρουν στο κράτος πολλά εκατομμύρια ευρώ, δεν τυγχάνουν της καλύτερης αντιμετώπισης. Σε λίγο καιρό αρχίζει η νέα τουριστική περίοδος, στην οποία η χώρα έχει εναποθέσει πολλές ελπίδες. Ωστόσο οι ελλείψεις σε υποδομές και παροχές είναι μεγάλες. Τα μουσεία και οι αρχαιολογικοί χώροι της Ελλάδας μπορεί να αποτελούν μεγάλο πολιτιστικό και τουριστικό πλεονέκτημα, όμως παρά τις προσπάθειες που έγιναν, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων, η υστέρησή τους παραμένει ένα σοβαρό πρόβλημα που το υπουργείο Πολιτισμού αδυνατεί να λύσει.

Πρόσφατη έρευνα του ΥΠΠΟΤ μάλιστα, που έγινε σε 176 μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, έδειξε ότι κανένα, ούτε η Ακρόπολη, δεν μπορεί να ικανοποιήσει όλες τις απαιτήσεις ενός επισκέπτη. Στην Ακρόπολη απουσιάζουν οι δίγλωσσες πινακίδες, ενώ δεν παρέχονται οι βασικές υπηρεσίες για τυφλούς. Στον ναό του Ολυμπίου Διός, που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, δεν υπάρ χει νερό για τους επισκέπτες. Στους Δελφούς και στην Επίδαυρο δεν υπάρχουν καν φυλλάδια για την πληροφόρηση του κοινού.

Η πλειονότητα των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων, περί τα 100 μουσεία δηλαδή, παρέχουν μόνο τα βασικά στους επισκέπτες: ενημερωτικό φυλλάδιο, νερό, τουαλέτες και χώρο στάθμευσης- και όχι πάντα όλα μαζί. Λοιπές παροχές, όπως δίγλωσσες πινακίδες, επίσημοι οδηγοί ή κατάλογοι, πωλητήρια, αναψυκτήρια, συστήματα αυτόματης ξενάγησης, μηχανογραφημένο σύστημα έκδοσης εισιτηρίων, εκπαιδευτικά προγράμματα, απτικές διαδρομές ή χώροι αφής σπανίζουν και πάντως ποτέ δεν υπάρχουν όλα μαζί.

Η έλλειψη μόνιμου προσωπικού που να καλύπτει όλες τις ανάγκες πήρε, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια, λόγω της απαγόρευσης προσλήψεων, τεράστιες διαστάσεις. Ούτε οι εποχικοί υπάλληλοι αποδείχθηκαν η πλέον ενδεδειγμένη λύση - πέραν των άλλων απαιτείται κάθε φορά η εκπαίδευσή τους- και έτσι το σοβαρό ζήτημα του ωραρίου παραμένει. Εφέτος τον χειμώνα, ιδίως, τα μουσεία δοκιμάστηκαν σκληρά λόγω της έλλειψης προσωπικού φύλαξης, αλλά και λόγω της μείωσης των υπαλλήλων τους από την κατάργηση των συμβασιούχων.

Το Εθνικό Αρχαιολογικό και το Βυζαντινό Μουσείο στην Αθήνα είχαν κλείσει, το μεν πρώτο όλη την έκθεση των αγγείων στον όροφο του μουσείου, το δεύτερο όλη την πτέρυγα της Μεταβυζαντινής εποχής, η οποία, σημειωτέον, εγκαινιάστηκε πριν από μερικούς μήνες. Το Νομισματικό Μουσείο έκλεισε για λίγες ημέρες, το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης για περισσότερες, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης έκλεισαν τις αίθουσες που είναι αφιερωμένες στη Μακεδονία. Η κατάσταση εξάλλου στα μικρότερα μουσεία, της περιφέρειας ιδίως, ήταν τραγική, αφού πολλά ήταν κλειστά.

Και τα ίδια τα μουσεία ωστόσο «κάθονται» στις δάφνες τους. Η μοναδικότητα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού ασφαλώς και τα καθιστά σημαντικά. Οι σημερινές απαιτήσεις όμως των επισκεπτών είναι αυξημένες, πόσω μάλλον που οι περισσότεροι έχουν τη δυνατότητα των συγκρίσεων, αφού αρχαία δεν έχει μόνο η Ελλάδα. Λίγα είναι αυτά που δραστηριοποιούνται όλον τον χρόνο με εκδηλώσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα ή άλλες πρωτοβουλίες. Περιοδικές εκθέσεις γίνονται σπανίως και μόνο στα μεγάλα μουσεία. Και το ερώτημα είναι αν το πρόβλημα είναι μόνον οικονομικό.

Πρόγραμμα τριετούς διάρκειας ανακοίνωσε ο υπουργός Πολιτισμού κ. Π. Γερουλάνος τον περασμένο Νοέμβριο, αποτελέσματα όμως ακόμη δεν υπάρχουν. Νέες πινακίδες παντού, πολύγλωσσα φυλλάδια για όλους τους χώρους και τουαλέτες είναι τα πρώτα έργα που θα γίνουν, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ταμείου Αρχαιολογικών Χώρων κ. Μπαλαφούτα. Οπως διευκρινίζει, τα φυλλάδια αφορούν περίπου 170 χώρους και μουσεία και η παραγωγή τους θα αρχίσει στα τέλη Απριλίου. Θα είναι κατά βάση δίγλωσσα (ελληνικά και αγγλικά), ενώ ανά περίπτωση μπορεί να υπάρχουν και άλλες γλώσσες. Μονόφυλλα ή δίφυλλα θα δίνονται μαζί με το εισιτήριο και ο σχεδιασμός τους θα παραπέμπει στην Ελλάδα.

Ο προϋπολογισμός του προγράμματος για τρία χρόνια είναι 15 εκατ. ευρώ από τον ΟΠΑΠ και το ΤΑΠ και 5 εκατ. ευρώ μέσω του ΕΣΠΑ. Πρώτα στον κατάλογο αναβάθμισης είναι τα μουσεία και οι χώροι με τη μεγάλη επισκεψιμότητα και εκείνα που είναι χαρακτηρισμένα ως μνημεία από την UΝΕSCΟ: Ακρόπολη, Κνωσός, Ολυμπία, Δελφοί, Επίδαυρος, Μυκήνες, Βεργίνα, Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου στη Ρόδο, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Βυζαντινό- σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Κλειστά πωλητήρια, άφαντα αναψυκτήρια

«Πήραμε έγκριση από τον κ.Ραγκούση για να προσλάβουμε μέσω ΑΣΕΠ 143 υπαλλήλους για τα πωλητήρια με οκτάμηνη σύμβαση. Σε πρώτη φάση θα προκηρυχθούν 70 θέσεις, ενώ για τον χειμώνα, που δεν υπάρχει διπλοβάρδια, οι υπόλοιπες» λέει ο πρόεδρος του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων κ. Κ.Μπαλαφούτας. Ο ίδιος διαβεβαιώνει ότι τα πωλητήρια του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού (ΟΠΕΠ)- ο οποίος έκλεισε και αυτά πέρασαν στο ΤΑΠ- θα ανοίξουν οπωσδήποτε.Εθνικό Αρχαιολογικό, Μυκήνες, Δελφοί, Κνωσός, Ολυμπία, Βεργίνα θα λειτουργήσουν κανονικά ακόμη και τα Σαββατοκύριακα, είναι η υπόσχεση. Μένει να δούμε αν θα τηρηθεί.
Η περίπτωση των αναψυκτηρίων είναι δυσκολότερη. Οι διαγωνισμοί για ανάδοχο κηρύσσονται άγονοι λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος και έτσι παραμένουν κλειστά! (Ακόμη και στο Μουσείο της Ακρόπολης, που δεν εντάσσεται σε αυτή την κατηγορία, καθώς διέπεται από άλλο καθεστώς λειτουργίας,ο διαγωνισμός έχει αποβεί άκαρπος τέσσερις φορές.) Το αποτέλεσμα: Αυτή τη στιγμή λειτουργούν 28 αναψυκτήρια μουσείων ή χώρων σε όλη την Ελλάδα,ενώ κλειστά είναι 29, παρ΄ ότι διαγωνισμοί έχουν προκηρυχθεί και για αυτά, χωρίς όμως να υπάρξει ανάδοχος. Κλειστά είναι έτσι τα αναψυκτήρια στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών (τρεις φορές κατέστη άγονος ο διαγωνισμός),στα αρχαιολογικά μουσεία Θάσου και Ηγουμενίτσας (και τα δύο είναι νέα μουσεία),Μυτιλήνης,Χίου,στον αρχαιολογικό χώρο Ηραίου Σάμου, στο Ανάκτορο Νέστορος στην Πύλο,στο Κάστρο Μεθώνης,στον αρχαιολογικό χώρο Μαλίων κ.α.

Το ωράριο παραμένει όμηρος του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα
Πόρτες κλειστές,διπλαμπαρωμένες.Περίφραξη τριγύρω- τις περισσότερες φορές απλό συρματόπλεγμα-,φωνή ανθρώπου καμία. Γνωστό το σκηνικό για όσους έχουν επιχειρήσει να επισκεφθούν ένα μουσείο ή κάποιον αρχαιολογικό χώρο... έτσι,χωρίς πρόγραμμα.Αλλά δεν ήξεραν,δεν ρώταγαν; Το σφικτό ωράριο λειτουργίας,πιστό στον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα, δεν παρεκκλίνει των καθορισμένων, ει μη μόνον σε εντελώς εξαιρετικές περιπτώσεις για τις οποίες επιβάλλεται διαβούλευση επί μακρόν (παράδειγμα η περυσινή νύχτα της πανσελήνου, για την οποία μόνον απεργία που δεν έγινε).

Τον χειμώνα το ωράριο είναι 08.00-15.00. Το καλοκαίρι (με έναρξη από τον Απρίλιο) σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους μεγάλης επισκεψιμότητας εφαρμόζεται η λεγόμενη διπλοβάρδια, είναι λοιπόν ανοιχτά από τις 08.00 ως τις 17.00. Για αυτή την περίοδο του οκταμήνου είναι που προσλαμβάνονται εποχικοί φύλακες. Για εφέτος, όπως διαβεβαιώνει το υπουργείο Πολιτισμού,προκηρύσσεται άμεσα η πρόσληψη μέσω ΑΣΕΠ 1.200 φυλάκων,ενώ από τις μετατάξεις θα προστεθούν 300 ακόμη υπάλληλοι.

«Δεν θα έχω πρόβλημα πλέον, γιατί μου δίνουν 43 φύλακες, αλλά δεν έχω καθαρίστριες, ενώ χρειάζομαι επειγόντως έναν ηλεκτρολόγο λόγω των πολλών και δύσκολων συστημάτων του μουσείου» λέει η κυρία Πολυξένη Βελένη, διευθύντρια του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Η ίδια επισημαίνει τις διαμαρτυρίες των επισκεπτών για το ωράριο του μουσείου,το οποίο τον χειμώνα κλείνει στις 3 το μεσημέρι. «Εχω προτείνει επανειλημμένως να γίνει 09.30-16.30, αλλά δεν εισακούομαι» λέει.

Τη διαφωνία του με το ισχύον ωράριο εκφράζει και ο διευθυντής του μεγαλύτερου μουσείου της χώρας,του Εθνικού Αρχαιολογικού, κ. Ν.Καλτσάς: «Το μουσείο είναι άδειο στις 8 και στις 9 το πρωί, ενώ γύρω στις 11 που έρχονται όλα μαζί τα γκρουπ γίνεται το αδιαχώρητο. Θεωρώ ότι μια τροποποίηση του ωραρίου θα ήταν ιδανική για τη λειτουργία του».

«Μόλις έγινε η προκήρυξη για πρόσληψη 65 φυλάκων και έτσι θα ανοίξει η έκθεση της Μεταβυζαντινής εποχής.Χρειάζονται όμως άλλοι 20 προκειμένου να λειτουργήσει το μουσείο με διπλοβάρδια το καλοκαίρι και δεν ξέρω αν θα μου τους δώσουν» λέει με τη σειρά της η κυρία Ευγενία Χαλκιά, διευθύντρια του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου.

Ούτε ο κ. Θ. Πάγκαλος ούτε ο κ. Ευ. Βενιζέλος , που πέρασαν από το υπουργείο Πολιτισμού,κατόρθωσαν να αλλάξουν το ωράριο- παρ΄ ότι προσπάθησαν. Ο λόγος είναι απλός. Μια τέτοια αλλαγή συγκρούεται με το εργασιακό καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων.Και οι φύλακες είναι δημόσιοι υπάλληλοι,που έχουν κατακτήσει ένα σταθερό ωράριο εργασίας για την τήρηση του οποίου καλύπτονται από το συνδικαλιστικό τους σωματείο, στην προκειμένη περίπτωση από την ΑΔΕΔΥ.

Επτά αμερικανοί επισκέπτες ζητούν... περισσ΄τοερη Ακρόπολη
«Δεν φθάνει μία φορά για να δει κανείς την Ακρόπολη». Νέοι στην ηλικία αλλά ενθουσιώδεις με τις ελληνικές αρχαιότητες η Λιζ Τζόνσον και ο Ρίτσαντ Μιτσελ, οι οποίοι μόλις έφθασαν στον Πειραιά με κρουαζιερόπλοιο,είχαν ειδικές απαιτήσεις: «Θα θέλαμε να πάμε στην Ακρόπολη και τη νύχτα.Μας είπαν όμως ότι είναι ανοιχτή μόνο μία φορά τον χρόνο,έτσι εμείς δεν θα τη δούμε ποτέ.Είναι πολύ ωραία πάντως,αν και θα θέλαμε μεγαλύτερη ενημέρωση.Υπάρχουν ψηφιακά συστήματα που θα μπορούσατε να τα έχετε και εσείς εδώ κάτω από την Ακρόπολη,σε ένα κιόσκι».

Η Ντέμπι και η Σίντι Μπράουν, η Κάθι και η Λίντα Σμιθ δεν είχαν να παραπονεθούν για τίποτε: «Ηταν υπέροχη εμπειρία.Ανυπομονούμε τώρα να πάμε στο Μουσείο» λένε.Οι συνθήκες; «Αριστες.Υπήρχε μια χαλαρότητα και οι φύλακες δεν είναι τόσο αυστηροί όσο αλλού (...).Εμείς πήγαμε και σε άλλα αρχαία κάτω από την Ακρόπολη (σ.σ.: στο Θησείο), όπου δεν υπήρχε κανένας.Ημασταν μόνες μας! Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την ιστορία της αρχαίας Αθήνας- από το σχολείο ξέρουμε ότι είναι η πατρίδα της δημοκρατίας- αλλά δεν το κατορθώσαμε.Ισως τις μέρες που θα μείνουμε εδώ...».

«Είναι εντυπωσιακά τα έργα που γίνονται στην Ακρόπολη,αλλά θα έπρεπε να λαμβάνονται περισσότερα μέτρα για τους επισκέπτες» λέει ο Ντέιβιντ Μπερντ. «Το έδαφος είναι πολύ ανώμαλο,παντού υπάρχουν σχοινιά για να μην περνούν οι τουρίστες και ακούγονται ξαφνικά δυνατές φωνές που σου απαγορεύουν να προχωρήσεις.Είναι κάπως πρωτόγονη η κατάσταση.Αφού η Ακρόπολη είναι μέσα στην Αθήνα,θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα,πιστεύω.Προσωπικά μου έλειψε η ενημέρωση, αλλά και το νερό».

Πηγή Το Βήμα
10.4.2011

Στο φως τα πρακτικά του κατοχικού δανείου

Η Ελλάδα διατηρεί κάθε δικαίωμα διεκδίκησης για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο που υποχρεώθηκε να καταβάλει στους δυνάστες της. Το θέμα του κατοχικού δανείου παραμένει πάντα ανοικτό και σήμερα το ύψος της οφειλής ανάγεται σε αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ, αναλόγως του τρόπου υπολογισμού. Μόνο από την πρώτη αποτίμηση που έγινε αμέσως μετά τον πόλεμο, από την Τράπεζα της Ελλάδος, φαίνεται ότι το ποσό αντιστοιχούσε σε 4,5 εκατ. χρυσές λίρες Αγγλίας.

Το «Εθνος της Κυριακής» φέρνει στο φως ντοκουμέντα για τον καταναγκαστικό δανεισμό όταν με το πιστόλι στον κρόταφο οι κατακτητές υποχρέωσαν την σκλαβωμένη Ελλάδα, που αντιμετώπιζε το φάσμα της πείνας, να χρηματοδοτήσει τη διαβίωση των δυνάμεων κατοχής.
Στο φως τα πρακτικά του κατοχικού δανείου
Πρόκειται για τα πρακτικά της δανειακής σύμβασης όταν οι Ιταλοί και οι Γερμανοί στη Συνδιάσκεψη της Ρώμης μόνοι τους αποφάσισαν ότι η Ελλάδα θα πρέπει να τους δανείσει... για τη διαβίωση των στρατευμάτων τους.
Μια ακόμα ιδιαίτερα σημαντική πτυχή είναι η επίσημη αναγνώριση του δανεισμού από τις ίδιες τις κατοχικές αρχές οι οποίες είχαν ξεκινήσει την αποπληρωμή... καταβάλλοντας μάλιστα τις πρώτες 19 δόσεις, όπως προκύπτει από έγγραφα που παρουσιάζει κ. Τάσος Ηλιαδάκης, πολιτειολόγος και καθηγητής Σχολής Εθνικής Ασφάλειας, τα οποία αποτυπώνουν με λεπτομέρειες τη διαδικασία του αναγκαστικού δανεισμού.
Το ξέχασαν
Το δάνειο υπεγράφη με όλους τους τύπους, η Ελλάδα πλήρωνε αναγκαστικά αλλά και οι Γερμανοί σύμφωνα με την πρόβλεψη άρχισαν να ξεπληρώνουν τις οφειλές τους. Υστερα βέβαια το χρέος... έπεσε στη λήθη της ιστορίας και το κατοχικό δάνειο ουδέποτε αποπληρώθηκε.
«Από το 1941 η Ελλάδα βίωνε έναν τρομακτικό λιμό. Ακόμα και ο διαβόητος υπουργός προπαγάνδας των ναζί ο Γκέμπελς έγραφε στο ημερολόγιό του για την Ελλάδα όπου '' πείνα έχει καταστεί ενδημική νόσος.
Στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση''. Το Λονδίνο είχε κηρύξει την Ελλάδα σε επισιτιστική καραντίνα με στόχο να πλήξει την οικονομία του Αξονα, αλλά και να υποκινήσει στην Ελλάδα την αντίσταση.
Ο υποσιτισμός απασχολούσε τους Γερμανούς στο μέτρο που αυτός μπορούσε να υποκινήσει λαϊκές αναταραχές. Παράλληλα και ο Μουσολίνι πίεζε τον Χίτλερ να μειώσει τις δαπάνες κατοχής στην Ελλάδα και η κυβέρνηση Τσολάκογλου διαμαρτυρόταν για τα υπέρογκα έξοδα κατοχής» σημειώνει ο κ. Τάσος Ηλιαδάκηςν συγγραφέας αποκαλυπτικών έργων και βιβλίων για τα γεγονότα της εποχής.
«Το πρόβλημα θα απασχολήσει και θα λάβει οξύτατη μορφή στην ιταλογερμανική Δημοσιονομική Συνδιάσκεψη εμπειρογνωμόνων στη Ρώμη, από τα μέσα Ιανουαρίου μέχρι τον Μάρτιο του 1942. Ο οικονομικός πληρεξούσιος της Ιταλίας στην Ελλάδα, Ντ' Αγκοστίνι, πρότεινε τη συμβιβαστική λύση του δανείου. Δηλαδή οι πέραν των εξόδων κατοχής, αναλήψεις των Δυνάμεων Κατοχής να χρεώνονται από την Ελλάδα ως δάνειο αυτής προς τη Γερμανία και την Ιταλία».
Στις 14.3.1942 τερματίζεται η Συνδιάσκεψη της Ρώμης με την υπογραφή και του κατοχικού δανείου. Τη σύμβαση υπέγραψαν οι πληρεξούσιοι της Ιταλίας και της Γερμανίας στην Ελλάδα, αντίστοιχα Γκίτζι και Αλτενμπουργκ. Στους άμεσα ενδιαφερόμενους, στην Ελλάδα δηλαδή, η συμφωνία ανακοινώθηκε εννέα ημέρες μετά.
Σύμφωνα με αυτήν:
  • Η ελληνική κυβέρνηση υποχρεούται κατά μήνα να καταβάλλει έξοδα κατοχής 1,5 δισ. δρχ., ποσό το οποίο θα κατανέμεται εξίσου μεταξύ των δύο Δυνάμεων Κατοχής (άρθρο 2).
  • Οι αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος άνω του ποσού αυτού θα χρεώνονται ως δάνειο στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας σε δραχμές άτοκες (άρθρο 3).
  • Η επιστροφή των δανειακών αναλήψεων θα γίνει αργότερα (άρθρο 4).
  • Η συμφωνία ισχύει αναδρομικά από 1.1.1942 (άρθρο 5).
Η πρώτη τροποποίηση
Οταν το 1,5 δισ. δρχ. τον μήνα έγινε 8 δισ. εν μία νυκτί
«Ηταν συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας, που επιβάλλεται στην Ελλάδα. Δηλαδή είναι αναγκαστικό δάνειο. Υπόχρεος καταβολής του είναι η Ελληνική Κυβέρνηση και όχι η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ). Επομένως ο νόμιμος διεκδικητής του είναι η ελληνική κυβέρνηση. Το ύψος των συνολικών αναλήψεων και πότε αυτές θα σταματήσουν δεν προσδιορίζονται. Οι αναλήψεις γίνονται κατά μήνα και δεν προσδιορίζεται ούτε το ύψος των άνω του 1,5 δισ. δρχ. ποσού ούτε το για πόσους μήνες θα έπαιρναν αυτά οι Αρχές Κατοχής» εξηγεί ο κ. Ηλιαδάκης. «Η χρέωση θα γίνεται σε δραχμές. Οι δραχμές όμως αυτές αντιστοιχούσαν σε εντελώς καθορισμένο ποσό μάρκων που ήδη είχαν απαιτήσει οι Γερμανοί από την ΤτΕ η οποία υποχρεώνεται ''όπως ρυθμίζει κατά τοιούτον τρόπον την επάρκειαν του χαρτονομίσματος εις δραχμάς ώστε να εξασφαλισθή μηνιαίως, διά τας ανάγκας του γερμανικού στρατού, ποσόν 25 εκ. μάρκων''. Επομένως η απαίτηση είναι σε μάρκα και το 1,5 δισ. δρχ. της συμφωνίας της Ρώμης δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα 25 εκ. μάρκα».
Ο αδηφάγος πληθωρισμός όμως εξανέμιζε το ποσό του 1,5 δισ. δρχ. και τελικά η συμφωνία από 2 Δεκεμβρίου 1942 θα τροποποιηθεί «κοινή συναινέσει». Ετσι το 1,5 δισ. δρχ. θα γίνει 8 δισ., τα οποία θα αναπροσαρμόζονται με κινητή τιμαριθμική κλίμακα από τα αγαθά που κατονομάζει. Επομένως τα άνω των 8 δισ. δρχ. ποσά, όπως αυτά προσδιορί­ζονται από την τροποποίηση, θα χρεώνονται ως δάνειο. Τα δανειακά ποσά που ήδη είχαν πάρει, όπως και αυτά που θα πάρουν μέχρι την 31.3.1943, θα αρχίσουν να εξοφλούνται από τον Απρίλιο του 1943 με δόσεις.
Συνεπώς το αρχικό αναγκαστικό δάνειο μεταπίπτει σε κανονικό συμβατικό δάνειο και τα ποσά είναι σε σταθερό νόμισμα. «Τα δανειακά ποσά σταματούν την 1.4.1943, οπότε αρχίζει η άτοκος επιστροφή τους. Επειδή οι δανειακές αναλήψεις δεν σταμάτησαν, αν και πραγματοποίησαν δέκα εννέα επιστροφές (19), οπότε και σταμάτησαν την καταβολή των υπολοίπων. Από τότε το δάνειο καθίσταται έντοκο λόγω υπερημερίας», υπογραμμίζει ο κ. Ηλιαδάκης για την περίοδο που οι ναζί πλήρωναν μεν τις δόσεις του χρέους τους, αλλά έπαιρναν αναγκαστικά όλο και περισσότερα.
Η 2η τροποποίηση
386,4 δισ. δρχ. οικειοποιήθηκαν οι κατακτητές
Οπως λέει ο κ. Ηλιαδάκης, ακολούθησε και δεύτερη τροποποίηση που έγινε 18-5- 1943. «Οι αρχές Κατοχής επανήλθαν στις δίχως όριο αναλήψεις προκαταβο­λών και ο πρωθυπουρ­γός Ι. Ράλλης θα διαμαρτυρηθεί και θα ζητήσει να σταματήσει η έκδοση χαρτονομί­σματος. Εξι ημέρες μετά οι Αρχές Κατοχής προχώρησαν σε δεύτερη αναπροσαρμογή σύμφωνα με την οποία καταργείται ο περιορισμός του ανώτατου ορίου των προκαταβολών, δηλαδή των 8 δισ. δρχ. κατά μήνα και αλλάζει η βάση της τιμαριθμικής αναπροσαρμογής των εξόδων κατοχής», υπογραμμίζει ο κ. Ηλιαδάκης και συνεχίζει: «Με την κατάργηση του ορίου οι Αρχές Κατοχής μπορούσαν κατά βούληση να χαρακτηρίζουν το μεγαλύτερο μέρος ως έξοδα κατοχής και το μικρότερο ως δάνειο. Τόσο η δεύτερη όσο και η τρίτη τροποποίηση που θα ακολουθήσει επιτείνουν τη μετατροπή του δανείου από αναγκαστικό σε συμβατικό, που ήδη είχε γίνει με την πρώτη τροποποίηση». Το διάστημα αυτό οι κατακτητές θα πάρουν από την Τράπεζα της Ελλάδας 386,4 δισεκατομμύρια δραχμές και μετά τον Σεπτέμβριο του '43 όταν συνθηκολόγησε η Ιταλία, οι Γερμανοί θα αυξήσουν τις αναλήψεις των δανειακών προκα­τα­βολών κατά το μερίδιο της Ιταλίας, το οποίο βεβαίως οικειοποιούνται...
Η επιστροφή των οφειλόμενων
Η Γερμανία αποφεύγει να κάτσει στο τραπέζι
Το αναγκαστικό δάνειο που κατέβαλε η Ελλάδα αποτελεί μια ξεχωριστή πτυχή εκτός από τις γενικές επανορθώσεις που διεκδικεί η χώρα μας, τη λεηλασία προσωπικών περιουσιών και την αποζημίωση για το ολοκαύτωμα χιλιάδων χωριών. Το δάνειο, δηλαδή, δεν αποτελεί ούτε επανόρθωση ούτε αποζημίωση.
«Πολύ ορθώς η Ελλάδα εξ αρχής και συνεχώς, διαχώριζε το κατοχικό δάνειο από τις επανορθώσεις-αποζημιώσεις και ως εκ τούτου η διεκδίκησή του δεν πρέπει να εμπλέκεται μ' αυτές», λέει ο κ. Ηλιαδάκης.
«Οι ναζί ουδέποτε αμφισβήτησαν το δάνειο. Αντιθετα το αναγνώριζαν ως συμβατικό δάνειο και άρχισαν την αποπληρωμή του. Σύμφωνα με τον Ξ. Ζολώτα, ο ίδιος ο Χίτλερ το είχε αναγνωρίσει. Επίσης, τόσο ο Γερμανός οικονομικός πληρεξούσιος Νέστλερ όσο και ο γενικός πληρεξούσιος Αλτενμπουργκ το αναγνώριζαν ως δανειακή οφειλή και έδωσαν το, κατά άποψή τους, ύψος της.
Η απαίτηση
Η Ελλάδα εξαρχής απαίτησε την επιστροφή του, το οποίο διαχώριζε από τις επανορθώσεις. Αυτή η θέση πρόβαλλε σταθερά από το 1945 τόσο σε διεθνείς διασκέψεις όσο και απευθείας προς τη Δ. Γερμανία και μετά το 1990 την Ομοσπονδιακή Γερμανία. Συνολικά το διεκδίκησε 12 φορές ή περίπου κάθε πέντε χρόνια.
Η Γερμανία μετακατοχικά ουδέποτε το αμφισβήτησε, όπως δε προκύπτει από διπλωματικά έγγραφα, ο καγκελάριος Ερχαρντ είχε δεσμευθεί για την επαναδιαπραγμάτευση μετά την επανένωση της Γερμανίας. Ομως συστηματικά απέφυγε και αποφεύγει με την ανοχή των ελληνικών κυβερνήσεων να το συζητήσει».
Στα γερμανικά επιχειρήματα περιλαμβάνονται:
  • Το δάνειο εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου του 1953 (αναστέλλει την καταβολή των επανορθώσεω αποζημιώσεων μέχρι την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης από τη Γερμανία).
  • Από το δάνειο παραιτήθηκε το 1958 ο Καραμανλής. Ο τελευταίος το διέψευσε και η γερμανική πρεσβεία με ρηματική της διακοίνωση τον Μάρτιο του 1967 αναίρεσε το? επιχείρημα. Παρ' όλα αυτά η Γερμανία το επανέλαβε μετά το 1990.
  • Υστερα από 50 χρόνια δεν μπορεί να εγείρονται τέτοιες απαιτήσεις. Ομως μετά το 1990 απέδιδε αποζημιώσεις στη Ρωσία, στην Πολωνία και το 1997 στην Τσεχοσλοβακία.
«Το μόνο που δηλώνουν τα επιχειρήματα αυτά είναι η έλλειψη επιχειρημάτων. Πολύ δε περισσότερο όταν η κατοχική Γερμανία, παρόμοιο με το ελληνικό είχε πάρει από τη Γιουγκοσλαβία και την Πολωνία και στις οποίες το επέστρεψε το 1956 και το 1971.
Σύμφωνα με την πρώτη τροποποίηση, οι δανειακές αναλήψεις των Δυνάμεων Κατοχής έπρεπε να αρχίσουν να επιστρέφονται από τον Απρίλιο του 1943. Πράγματι η Γερμανία από τον Αύγουστο του 1943 μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 1944 κατέβαλε δεκαεννιά (19) επιστροφές για το κατοχικό δάνειο, συνολικού ποσού 85,09 τρισ. δρχ.» αποκαλύπτει ο κ. Ηλιαδάκης. «Τα δανειακά ποσά που διεκδίκησε η Ελλάδα, όπως κι αυτά που αναφέρει η ΤτΕ, είναι καθαρή δανειακή οφειλή, δηλαδή από τις συνολικές δανειακές αναλήψεις έχουν αφαιρεθεί οι επιστροφές.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το δάνειο από άτοκο μετέπεσε σε έντοκο λόγω υπερημερίας και επομένως έχουμε ανατοκισμό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης οτι για την επανόρθωση της κατοχικής ζημιάς η Ελλάδα θα χρειαζόταν 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946... Μετά την κατοχή αυτό το ποσό θα αναζητούσε σε εξωτερικό... δανεισμό για να κλείσει τις πληγές του πολέμου».
Επανορθώσεις
«Να δώσουμε μάχη για τη δικαίωση των θυμάτων»
Είναι ανάγκη να κινητοποιηθεί η Ελληνική Πολιτεία, κυβέρνηση, κόμματα, οργανώσεις για το εθνικό θέμα των επανορθώσεων, μέχρι την τελική δικαίωση των θυμάτων και της πατρίδας». Αυτό ήταν το μήνυμα που απέστειλαν τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, στο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα. «Το θέμα παραμένει ανοικτό» σημειώνει το μέλος του Συμβουλίου Δαμιανός Βασιλειάδης που έχει οργανώσει δίκτυο υποστηρικτών του ελληνικού αιτήματος και στην ίδια τη Γερμανία.
Σύμφωνα με εισήγηση του κ. Βασιλειάδη, εκτός του κατοχικού δανείου οι οφειλές της Γερμανίας αφορούν τις επανορθώσεις για τις καταστροφές των υποδομών κατά τη διάρκεια της κατοχής που ανέρχονται σε 7.1 δισ. δολάρια του 1938.
«Αυτές, σύμφωνα με επίσημο έγγραφο της Τράπεζας της Ελλάδας, υπολογίζονται έως τον Μάρτιο του 2010 στο ποσό των 108,43 δισεκατομμυρίων ευρώ, χωρίς τους νόμιμους τόκους (με το ελάχιστο επιτόκιο του 3% σε τιμές του 1938 υπερβαίνουν σήμερα το 1 τρισ. ευρώ, τρεις φορές περίπου πάνω από το δημόσιο χρέος)», σημειώνει ενδεικτικά. Ανοικτή πληγή παραμένουν οι αποζημιώσεις στα θύματα 100 Ολοκαυτωμάτων από τα οποία έχουν αναγνωριστεί τα 89 με 56.225 νεκρούς.
Εκκρεμότητα
Στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, με αφορμή το Δίστομο, εκκρεμεί η διένεξη Γερμανίας και Ιταλίας για το προνόμιο της ετεροδικίας, εάν δηλαδή τα ιταλικά δικαστήρια έχουν το δικαίωμα να επιδικάζουν αποζημιώσεις σε θύματα της ναζιστικής θηριωδίας.
Στην Ιταλία κατέφυγαν και δικαιώθηκαν τα θύματα του Διστόμου προκειμένου να εκτελεστεί η απόφαση του Αρείου Πάγου που προβλέπει κατάσχεση γερμανικών περιουσιακών στοιχείων. Η Γερμανία επιθυμεί να μην εκδικάζονται ανάλογες υποθέσεις στα κράτη που υπέστησαν τη λαίλαπα των ναζί παρά μόνα αρμόδια να είναι τα γερμανικά δικαστήρια...
Στις αρχές του 2011 η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε αίτημα παρέμβασης στη δίκη με την προοπτική να εκθέσει τα επιχειρήματά της αναφορικά με την υπόθεση και το θέμα της ετεροδικίας με σκοπό τη δικαίωση των θυμάτων.
«Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που δεν έχει αποζημιωθεί από τη Γερμανία, ενώ όλες οι άλλες χώρες έχουν αποζημιωθεί» σημειώνει ο κ. Βασιλειάδης που δεν παραλείπει να κάνει αναφορά για αρχαιολογικούς θησαυρούς που λεηλατήθηκαν από μουσεία και παράνομες ανασκαφές και δεν έχουν επιστραφεί.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ
gapostolidis@pegasus.gr

Πηγή Εθνος
7.4.2011

 

Η σιωπή δεν συνιστά συναίνεση

Το προσχέδιο νόμου που παρουσίασε η κυβέρνηση σχετικά με τη δωρεά και τη μεταμόσχευση οργάνων, και το οποίο προβλέπει ότι όλοι οι πολίτες είναι δυνάμει δότες, εκτός εάν έχουν ρητώς εκφράσει τη βούλησή τους ότι δεν επιθυμούν να χρησιμοποιηθούν τα όργανά τους για μεταμόσχευση, προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αυξημένη ζήτηση μοσχευμάτων. (Ενας άλλος τρόπος που έχει υιοθετηθεί στο παρελθόν και ο οποίος προτείνεται από ορισμένους και για το μέλλον είναι να αλλάξει ο ορισμός του θανάτου και να μετατεθεί π.χ. νωρίτερα ώστε να μεγαλώσει ο αριθμός των δυνάμει δοτών.)

Η ρύθμιση της κυβέρνησης προϋποθέτει τη λεγόμενη εικαζόμενη συναίνεση των δυνάμει δοτών. Αυτό σημαίνει ότι η πολιτεία υποθέτει ότι οι πολίτες επιθυμούν να είναι δότες αλλά, για συγκυριακούς λόγους, παρέλειψαν να το δηλώσουν. Εικάζει, επομένως, ότι η σιωπή τους συνιστά έκφραση της συναίνεσής τους. Με ποια έννοια όμως μπορεί να εκλαμβάνεται η σιωπή ως συναίνεση ειδικά μάλιστα όταν στη μη εικαζόμενη αλλά πραγματική συναίνεση απαιτούμε τεκμήρια που να δείχνουν ότι η συναίνεση δίδεται ελεύθερα και μετά την κατάλληλη ενημέρωση; Επιπλέον, πώς τεκμαίρεται ότι οι πολίτες θα ήθελαν πράγματι να είναι δότες ώστε να εικάζεται η συναίνεσή τους;

Συνήθως γίνεται αναφορά σε έρευνες γνώμης όπου οι πολίτες εκφράζονται θετικά γενικά για τη μεταμόσχευση οργάνων. Ωστόσο αυτή η αφηρημένη επιδοκιμασία δεν σημαίνει κατ΄ ανάγκην ότι επιθυμούν να γίνουν και οι ίδιοι δότες οργάνων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ τα ποσοστά όσων διάκεινται θετικά προς τις μεταμοσχεύσεις οργάνων είναι πολύ υψηλά, πολύ λίγοι καταγράφουν τη βούλησή τους να γίνουν οι ίδιοι δωρητές σώματος. Εχουν μάλιστα παρατηρηθεί σημαντικές διαφορές ανάμεσα στο ποσοστό που δηλώνει στις έρευνες ότι είναι οι ίδιοι δότες και στα επίσημα στοιχεία. Αυτό δεν οφείλεται σε λάθος ή αμέλεια. Αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος έχει ακόμη, για διάφορους λόγους, δικαιολογημένους ή όχι, πολλούς δισταγμούς να δωρίσει τα όργανά του ενώ αναγνωρίζει την ευρύτερη σημασία μιας τέτοιας δωρεάς. Αλλωστε, αυτή η ερμηνεία είναι και ο λόγος που, κατά τη γνώμη μου, αντιστρέφεται η ως τώρα πρακτική.

Στόχος της νέας ρύθμισης δεν είναι η ικανοποίηση της εικαζόμενης επιθυμίας των πολιτών αλλά η μεγιστοποίηση της γενικής ωφέλειας. Ομως η πολιτεία εκτός από τη μέριμνα που πρέπει να επιδεικνύει για τη γενική ωφέλεια, οφείλει να σέβεται την αυτονομία των πολιτών και το δικαίωμα να ορίζουν το σώμα τους έστω και όταν η συμπεριφορά τους δεν συνάδει με μια ορισμένη έννοια ηθικής. Δεν είναι απαραίτητο δηλαδή να φέρονται ηθικά ώστε να δικαιούνται να ορίζουν το σώμα τους. Βεβαίως υπάρχουν περιπτώσεις όπου αυτό το δικαίωμα περιορίζεται (π.χ., η πολιτεία δεν επιτρέπει να μεταχειριζόμαστε το σώμα μας ως εμπόρευμα), και θα πρέπει να εκτιμηθεί κατά πόσον, και σε αυτή την περίπτωση, είναι δικαιολογημένη, και με ποιους όρους, η παρέμβαση της πολιτείας. Δεν πρέπει πάντως να αντικατασταθεί η έννοια της ατομικής δωρεάς από την έννοια του κοινού πλουτοπαραγωγικού πόρου προς διάθεση.

Το σχέδιο αυτό φέρνει στην επιφάνεια και πολλά άλλα φιλοσοφικά ζητήματα: τι είναι θάνατος και τι ζωή, σε τι συνίσταται η προσωπική μας ταυτότητα, σε ποιον ανήκει το σώμα μας και τι σημαίνει ότι ανήκει, έχουμε και τι είδους υποχρεώσεις απέναντι στους νεκρούς, αν μπορούν οι νεκροί να υποστούν βλάβη, πώς σταθμίζεται η γενική ωφέλεια απέναντι στα ατομικά δικαιώματα, κ.λπ.

Της Βάσω Κιντή 
(Η κυρία Βάσω Κιντή είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών) 
Πηγή Το Βήμα
10.4.2011

Κυριακή 10 Απριλίου 2011

Τα σενάρια με το χρέος

Eλεγχόμενος χειρισμός του χρέους υπάρχει μόνον όταν τιμάς την υπογραφή σου. Πτώχευση ισοδυναμεί με άρνηση πληρωμής. Εκείνοι που δανείζουν δεν το ξεχνούν. Αυτά, εφόσον μιλούμε για τις αγορές.

Υπάρχει και η «λύση» του Μνημονίου. Αντικαθιστούμε ιδιωτικό χρέος με διακρατικό. Αλλωστε, κάποιοι, στις μεγάλες πρωτεύουσες, το αντιμετωπίζουν ως λύση ρεαλιστική. Κάνουν λάθος! Οποιαδήποτε μορφή και να πάρει ένα «κούρεμα» χρέους, εφόσον οδηγεί σε κεφαλαιακές απώλειες για τους ομολογιούχους, οι επιπτώσεις θα είναι δυσμενείς για τη χώρα που θα βρεθεί σε αυτή την κατάσταση.

Σκεφτείτε, για μια στιγμή, τι θα συμβεί μέσα στη χώρα. Κανείς δεν θα πληρώνει κανένα χρέος Οι τράπεζες θα καταρρεύσουν. Η παραίνεση υπουργών, μόλις πριν από λίγες ημέρες, τυλιγμένη σε σελοφάν κριτικής προς τις τράπεζες, στο ίδιο αποτέλεσμα οδηγεί.

Η «σιγουριά» ότι μένεις ατιμώρητος κι ας μη πληρώνεις, προσφέρθηκε ήδη από την κυβέρνηση Καραμανλή μέσω της ατιμωρησίας των φοροφυγάδων, της διάλυσης των εισπρακτικών μηχανισμών (από τα λεωφορεία μέχρι τις εφορίες), τη διαφθορά και τη δυσμένεια προς τον Αλογοσκούφη όταν «απείλησε» να ζητήσει τη φορολογική δικαιολόγηση του εισοδήματος των ελευθέρων επαγγελματιών από το πρώτο ευρώ.

Η εμπέδωση αυτής της πεποίθησης προσφέρθηκε από τους κ. Παπανδρέου και Πάγκαλο με το διπλό απόφθεγμα «λεφτά υπάρχουν» και «όλοι μαζί τα φάγαμε». Οι ίδιοι φοροφυγάδες και άλλοι εχθροί του δημόσιου ταμείου, συνέχισαν αμέριμνοι να αποφεύγουν την εφορία, να εκμεταλλεύονται τη δημόσια περιουσία και να εισπράττουν εισοδήματα από το Δημόσιο όχι ως αντίτιμο προσφερθείσης εργασίας ή έργου, αλλά ως δικαιωματική πρόσοδο, από το «πηγάδι δίχως πάτο», που υποσχέθηκε ο νέος πρωθυπουργός.

Στις αρχές του 2010, το δημόσιο ταμείο άδειαζε με ακόμη ταχύτερους ρυθμούς, όταν το «Δεύτερο Νούμερο» της κυβέρνησης προσέφερε στους κλέφτες του κράτους, τη «ρητή διαβεβαίωση» ότι δεν ήσαν μόνοι τους, αφού και οι άλλοι πολίτες είχαν εξίσου κατακλέψει το δημόσιο αγαθό!

Τα κόμματα της «Αριστεράς» είχαν μια ακόμη «καλύτερη» ιδέα. Αφού, μετά την πτώχευση της χώρας πριν από περίπου έναν χρόνο, ανακάλυψαν οι «ξένοι» ότι «τα τρώμε» και αρνήθηκαν να μας δανείσουν κι άλλα χρήματα, πρότειναν να φάμε από τα χρωστούμενα. Λογικό. Η Ελλάδα δεν ευτύχησε να έχει άλλη «Αριστερά» από αυτήν, που ζει με την προσμονή της Δευτέρας Παρουσίας των σοβιέτ.

Σε διάφορες εκδοχές, μια στάση πληρωμών με ταυτόχρονη μείωση των υποχρεώσεων της χώρας, προτείνεται και από άλλες πλευρές, καθόλου αριστερές. Αλλωστε, οι αγορές κεφαλαίων είναι πάντοτε ευρηματικές και ευέλικτες. Αρκεί να παραμένεις μέσα σε αυτές και αποδεδειγμένα να συνεχίσεις να σέβεσαι τους κανόνες τους. Αυτό ακριβώς είναι το συμφέρον μας.

Μια συμφωνία με τις αγορές προκειμένου να επιτύχουμε την αναδιοργάνωση του χρέους μας, αποτελεί την ενδεδειγμένη και σωστή λύση. Αυτό σημαίνει πως ενώ θα συνεχίσουμε να αναγνωρίζουμε τις υποχρεώσεις μας στο ακέραιο, θα ζητήσουμε από τους ομολογιούχους μας την αντικατάσταση των τίτλων που κατέχουν με νέους τίτλους. Οι νέοι αυτοί τίτλοι θα διαφέρουν ως προς τρία χαρακτηριστικά, σε σύγκριση με τους σημερινούς. Τη διάρκεια, το επιτόκιο και τους όρους επίλυσης διαφορών.

Μια επιμήκυνση ορισμένων εκδόσεων ομολόγων δεν επιφέρει υποχρεωτικώς ζημίες σε εκείνον που διακρατεί τον τίτλο. Εάν υπάρχουν επαρκείς εγγυήσεις ότι στη λήξη θα εξοφληθεί στο ακέραιο δεν υπάρχει καμία ανησυχία. Ηδη, πολλές τράπεζες έχουν τους ελληνικούς τίτλους στο «επενδυτικό» τους χαρτοφυλάκιο και τους αποτιμούν στην πλήρη αξία τους. Ομως, ένας επενδυτής μπορεί να χρειαστεί τα χρήματά του. Πρέπει γι’ αυτό ο τίτλος να είναι ρευστοποιήσιμος ανά πάσα στιγμή. Αυτό εξασφαλίζεται εφόσον στη δευτερογενή αγορά τίτλων υπάρχει ζήτηση για παλαιότερους τίτλους σε μια «σωστή τιμή».

Η τιμή, ανά πάσα στιγμή, ενός τίτλου εξαρτάται από το ύψος και τη διάρκεια του δανείου, το επιτόκιο που προσφέρει για κάθε περίοδο (κουπόνι), την απόδοσή του στην αγορά σε σύγκριση με άλλους παρόμοιους τίτλους. Κυρίως όμως εξαρτάται από τη φερεγγυότητα της χώρας-εκδότη. Γι’ αυτό, στην απόφαση των Ευρωπαίων για τη λειτουργία του Ταμείου Σταθεροποίησης (ESM) σημειώνεται ότι «αν, αναπάντεχα, μια χώρα αποδειχθεί αφερέγγυα, το κράτος-μέλος πρέπει να διαπραγματευθεί συνεκτικό σχέδιο αναδιάρθρωσης με τους πιστωτές του από τον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου να αποκατασταθεί η βιωσιμότητα του χρέους».

Οι αγορές βλέπουν στη διατύπωση αυτή μια φωτογραφία του ελληνικού κράτους. Η κυβέρνηση και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος έχουν την εθνική υποχρέωση να κάνουν όσα μπορούν προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η χώρα δεν θα φτάσει στο σημείο αυτό. Οι «πανηγυρισμοί» ότι η Ευρώπη θα μας αγοράζει, μετά το 2013, μέσω του Ταμείου, όσα ομόλογα χρειαστεί να βγάζουμε, απλώς επιβεβαιώνουν ότι στην Ελλάδα, η μεγάλη πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου εξακολουθεί να σκέφτεται τη χρεοκοπία. 

Για μια φορά ακόμη, οι αγορές σκέφτονται σωστά κι ας είναι οι αντιδράσεις τους, υπερβολικές.

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου
7.4.2011

Γελιογραφίες : Συγχωνεύσεις σχολείων

Σκίτσο Α. Πετρουλάκη - εφμ Καθημερινή 16.3.2011

Αναστέλλουν τη λειτουργία τους «Αρεταίειο» και «Αιγινήτειο» - Τα δύο νοσοκομεία έχουν συσσωρευμένα χρέη

Την αναστολή της συμμετοχής των νοσοκομείων «Αρεταίειο» και «Αιγινήτειο» στις εφημερίες και στην ενδονοσοκομειακή νοσηλεία αποφάσισαν οι διοικήσεις τους, σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε παρουσία των πρυτανικών Αρχών και του προέδρου της Ιατρικής Σχολής Αθηνών.

Τα δύο νοσοκομεία, που εποπτεύονται από το υπουργείο Παιδείας καθώς είναι πανεπιστημιακά, έχουν συσσωρευμένα χρέη, «λόγω οξύτατης μείωσης και καθυστέρησης στην επιχορήγηση» (έχουν να λάβουν επιχορήγηση έναν χρόνο).

Όπως αναφέρεται σε κοινή ανακοίνωση μετά την συνεδρίαση της περασμένης Παρασκευής, δεν υπάρχουν οι αναγκαίοι πόροι για φάρμακα, τρόφιμα, καύσιμα και τις μισθοδοσίες του προσωπικού.

Οι διοικήσεις τους έκριναν ότι δεδομένης της κατάστασης δεν μπορεί να συνεχιστεί η ομαλή και πλήρης λειτουργία τους και αποφάσισαν να βγουν από το σύστημα εφημεριών, να σταματήσουν να δέχονται περιστατικά και να λειτουργούν μόνο ως τακτικά εξωτερικά ιατρεία.

Πηγή Το Βήμα

11.4.2011

Δύο νεκροί από συμπλοκή στον ΧΥΤΑ Ανω Λιοσίων - Βεντέτα Πακιστανών Αθίγγανων για τα ανακυκλώσιμα υλικά

Δύο άτομα, πατέρας και γιος, από το Πακιστάν έχασαν τη ζωή τους και άλλοι τρεις συμπατριώτες τους τραυματίσθηκαν κατά την διάρκεια συμπλοκής με αθίγγανους στον ΧΥΤΑ Άνω Λιοσίων την Παρασκευή το απόγευμα.

Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές οι πακιστανοί πήγαν την Παρασκευή το απόγευμα στο χώρο της χωματερής για να πάρουν ανακυκλώσιμα υλικά και κυρίως σίδερα.

Τότε τους αντιλήφθηκαν αθίγγανοι που διαμένουν σε καταυλισμό δίπλα στη χωματερή και τους ζήτησαν να απομακρυνθούν απειλώντας τους με καραμπίνες. Στη συνέχεια συνεπλάκησαν και τότε κάποιοι από τους αθίγγανους χρησιμοποιώντας τα όπλα πυροβόλησαν εναντίον των πακιστανών με αποτέλεσμα δυο να σκοτωθούν, ο ένας ηλικίας 40-45 ετών και ο γιος του περίπου 20 ετών, και τρεις να τραυματιστούν. Στη συνέχεια οι δράστες τράπηκαν σε φυγή.

Λίγο αργότερα συμπατριώτες των θυμάτων πήγαν στο σημείο και πυρπόλησαν, για εκδίκηση, τα παραπήγματα όπου έμεναν οι αθίγγανοι.

Αστυνομικές πηγές ανέφεραν πως το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούνταν μικροσυμπλοκές μεταξύ πακιστανών και αθίγγανων, καθώς οι δεύτεροι αντιδρούσαν έντονα στην παρουσία των αλλοδαπών στη χωματερή την οποία θεωρούν «άβατο» και θέλουν να την «ελέγχουν». Παράλληλα αστυνομικοί εξέφραζαν φόβους πως η «βεντέτα» που ξεκίνησε μεταξύ πακιστανών και τσιγγάνων στην περιοχή θα συνεχιστεί.

Πηγή ΤΟ ΒΗΜΑ
11.4.2011

ShareThis