Μόνο στην Ελλάδα (γίνονται όλα αυτά τα στρεβλά)

Μόνο στην Ελλάδα το spread δανεισμού έγινε κουβεντολόι και στο τελευταίο καφενείο της επικράτειας, εναλλάξ με την «περίπτωση της Αργεντινής». Ενώ οι καβγάδες φουντώνουν και οι απόψεις διίστανται για το εάν χρεοκοπία ανάλογη της χώρας του ταγκό μπορεί να συμβεί και εδώ. Ολοι μιλούν για όλα, κανείς δεν κάνει τίποτα.

Μόνο στην Ελλάδα, την ώρα που το Δημόσιο καίγεται και για το τελευταίο σεντ, οι δόκτορες της νέας διακυβέρνησης αποφάσισαν να αυξήσουν τη φορολογία στο αλκοόλ με το καινούργιο έτος! Οταν και ο τελευταίος υπάλληλος κάβας γνωρίζει ότι το 70% του τζίρου γίνεται το Δεκέμβριο... Λίγες ημέρες νωρίτερα αν είχε επιβληθεί ο φόρος, θα είχαν εισρεύσει στα κρατικά ταμεία εντός δωδεκαμήνου τα διπλάσια έσοδα.

Μόνο στην Ελλάδα, δίχως να πολυκαταλάβει τι έκανε, η κυβέρνηση κατάφερε να τρομάξει... κεφάλαια δισεκατομμυρίων, τα οποία αναχώρησαν εν μια νυκτί για την αλλοδαπή υπό τις ακαθόριστες απειλές μιας εξοντωτικής αναδρομικής φορολόγησης. Η κυβέρνηση μετανόησε, ανασκεύασε, παρακάλεσε εις μάτην όμως, ενώ η ρευστότητα των τραπεζών, που τόσο έχουμε ανάγκη αυτήν την περίοδο, δέχτηκε τεράστια πίεση.

Μόνο στην Ελλάδα μικρό δημόσιο νοσοκομείο 70 κλινών, το οποίο υπό νορμάλ συνθήκες και σε κανονική χώρα απαιτεί προσωπικό 120 - 140 ατόμων, εδώ απασχολεί περισσότερους από 500. Την ίδια ώρα που ο Ευαγγελισμός βογκάει από την έλλειψη νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού.

Μόνο στην Ελλάδα, μέσα στον γενικό χαμό και τις δημόσιες απειλές για φοροφυγάδες μεγαλογιατρούς και μεγαλομπογιατζήδες, σε ρωτούν ακόμη με νόημα «θέλετε απόδειξη;» «Μάλιστα», λες στη γραμματέα, κοκκινίζοντας ελαφρώς όταν πρόκειται για γιατρό, με τη δύναμη που σου έδωσαν οι τριάντα ασκήσεις θάρρους. «140», σου λέει, «χωρίς απόδειξη είναι 100».

Μόνο στην Ελλάδα και μόνο η συγκεκριμένη κυβέρνηση θα έχει τη στήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων, αν αποφασίσει να βάλει γρήγορα και δυναμικά μια τελεία στην κλεπτοκρατία, τη φαυλότητα, την παράνοια. Υπάρχει ακόμα χρόνος για ένα θαύμα, απ’ εκείνα που συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα.

Tου Σωκρατη Τσιχλια

Πηγή Καθημερινή

23.1.2010

*Η εικόνα είναι από το Illustrations from the Nuremberg Chronicle, by Hartmann Schedel (1440-1514)

Ενας πύργος για 20.000 παιχνίδια (Μουσείο Παιδικής Ηλικίας και Παιχνιδιών)

Ποιος οδηγώντας επί της παραλιακής λεωφόρου δεν έχει στρέψει το βλέμμα του στον πύργο ο οποίος ορθώνεται ανάμεσα σε πολυκατοικίες στο ύψος του Τροκαντερό ως μοναδική υπόμνηση του λαμπρού παρελθόντος της περιοχής;

Το χαρακτηριστικό νεογοτθικό κτίριο των αρχών του 20ού αιώνα στέκεται εκεί όπου τα «μπεν μιξ» έκαναν το Παλαιό Φάληρο τόπο συνάντησης της αστικής κοινωνίας του τότε. Με συμμετρικούς πύργους και επάλξεις, η πέτρινη οικία, σε οικόπεδο ενός στρέμματος, συνδέεται με την υδραίικη εφοπλιστική οικογένεια Κουλούρα που έδρασε ως τα μέσα του 20ού αιώνα. Και μπορεί από μακριά να εντυπωσιάζει ως ένα από τα ελάχιστα τέτοιου τύπου σωζόμενα κτίρια στα προάστια των Αθηνών, από κοντά ωστόσο παρουσιάζει εμφανή τα σημάδια που άφησαν πάνω του ο χρόνος και η εγκατάλειψη. Σκουριασμένα τα κάγκελα, ραγισμένη η μεγάλη μαρμάρινη σκάλα της μπροστινής εισόδου, παραμελημένος ο κήπος, ετοιμόρροπα πολλά σημεία των πέτρινων τοιχωμάτων. Ο πύργος μοιάζει βγαλμένος μέσα από ένα παραμύθι το οποίο περιμένει το happy end.

Που δεν είναι άλλο από τη λειτουργία του ως Μουσείου Παιδικής Ηλικίας και Παιχνιδιών.

Παράρτημα του Μουσείου Μπενάκη, στεγάζοντας τη συλλογή παιχνιδιών η οποία δωρήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη από τη Μαρία Αργυριάδη.Το κτίριο αποκτήθηκε από το Μουσείο Μπενάκη το 1980 με δωρεά της Βέρας Κουλούρα αλλά η ανακαίνιση και η επέκτασή του είναι ένα σχέδιο που εκκρεμεί περίπου είκοσι χρόνια. Τα 20.000 αντικείμενα της συλλογής περιμένουν να βρουν τον κατάλληλο χώρο για να αναδειχθούν. Προς το παρόν βρίσκονται σε πρόχειρες βιτρίνες ή στοιβαγμένα σε κούτες.

Σήμερα η είσοδος στο εσωτερικό της οικίας Κουλούρα γίνεται από το πίσω μέρος. Μπαίνοντας ο επισκέπτης στέκει μπροστά από μια παλιά ξύλινη σκάλα και κάτω από τα περίτεχνα διακοσμητικά μοτίβα των ταβανιών όπου οι φθορές είναι έντονες. Περικυκλωμένη από στοίβες βιβλία σε ένα μάλλον αυτοσχέδιο γραφείο, η κυρία Αργυριάδη εργάζεται με τη βοήθεια δύο υπαλλήλων του Μουσείου Μπενάκη στην ταξινόμηση, στην καταγραφή, στη μελέτη, στον εμπλουτισμό και στην ανάδειξη ενός υλικού εξαιρετικά πολύτιμου που το 1991 αποφάσισε να δωρίσει στο Μουσείο Μπενάκη. Η ίδια υπογραμμίζει ότι η συλλογή συνδέθηκε με τον χώρο επειδή αυτό το κτίριο παραπέμπει σε παραμύθι- ό,τι καλύτερο σε σχέση με το παιδί- αλλά για το πότε θα ανοίξει το Μουσείο αρμοδιότερος είναι να μιλήσει ο διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη κ.Αγγελος Δεληβορριάς .

«Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι το Μουσείο κάποτε θα πραγματοποιηθεί» μας λέει ο κ. Δεληβορριάς. «Το Μουσείο Μπενάκη έχει εξασφαλίσει το ακίνητο, το υλικό και τους ανθρώπους. Εχουν κατατεθεί τα σχέδια, η μελέτη και ο προϋπολογισμός για την ανακαίνιση και επέκταση του κτιρίου - το οποίο μάλιστα θα πρέπει να έχει υπόγεια επικοινωνία με το υπάρχον κτίριο- καθ΄ ότι οι συγκεκριμένοι χώροι είναι περιορισμένοι. Θα πρέπει, λοιπόν, να αξιολογηθεί μεταξύ των προτεραιοτήτων της ελληνικής πολιτείας και να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα. Ως τότε ας υπολογίζουμε στις αντοχές της αισιοδοξίας μας. Σας ενημερώνω, όμως, ότι όταν πρότεινα την ιδέα του νέου κτιρίου του Μουσείου Μπενάκη κανείς δεν φανταζόταν ότι θα έπρεπε να περάσουν 25 χρόνια για να υλοποιηθεί...».

Το άλογο του Βενιζέλου και οι κούκλες του Θεοτοκά

Το κουκλοθέατρο της Ελεύθερης Ελλάδας δια χειρός Ακίλογλου (δεκαετία '20)

Ολα ξεκίνησαν πριν από περίπου 20 χρόνια όταν η Μαρία Αργυριάδη βρήκε στον δρόμο της ένα πεταμένο...αρκουδάκι.Μα,πώς είναι δυνατόν,αναρωτήθηκε,αυτό το τόσο τρυφερό παιχνίδι που όλοι αγαπήσαμε να είναι στον δρόμο; Εσκυψε,το μάζεψε και από τότε άρχισε η μεγάλη περιπέτεια.

«Με θεώρησαν ψώνιο αλλά δεν πτοήθηκα ποτέ» μας λέει.«Οργωσα την Ελλάδα μαζί με τον άντρα μου και έψαχνα να βρω ό,τι έχει σχέση με το παιχνίδι. Συνάντησα πανηγυριώτες,απευθύνθηκα σε οικοτέχνες, έφτασα ως τα ΚΑΠΗ όπου παππούδες και γιαγιάδες είχαν ανακατασκευάσει παιχνίδια των παιδικών τους χρόνων για να τους φέρω σε επαφή με νεότερες γενιές και να τους μάθουν ήθη κι έθιμα- μια από τις πιο υπέροχες δουλειές που έχω κάνει».Σήμερα η συλλογή αποτελεί πυρήνα του Τμήματος Παιχνιδιών και Παιδικής Ηλικίας του Μουσείου Μπενάκη στο οποίο η Μαρία Αργυριάδη τη δώρισε.

«Ξεκινάμε από τα παιχνίδια της αρχαιότητας και φτάνουμε ως τα αστικά και τα λαϊκά παιχνίδια της νεότερης Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης, της Αμερικής της Αφρικής καθώς επίσης και της ευρύτερης Ανατολής.Το πιο παλιό παιχνίδι της συλλογής είναι η κωδωνόσχημη κούκλα του 7ου αι π.Χ.από τη Βοιωτία (η περίφημη «Αθηνά» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004) και φτάνουμε σε παιχνίδια των δεκαετιών του 1980 και του 1990.Στη συλλογή συμπεριλαμβάνονται επίσης ρούχα,χάρτινα παιχνίδια και 3.000 τίτλοι παιδικής λογοτεχνίας και εκπαίδευσης» αναφέρει η κυρία Αργυριάδη.

«Στους στόχους μας επίσης συγκαταλέγεται η συγκέντρωση αντικειμένων που σχετίζονται με τη ζωή του παιδιού από τότε που γεννιέται ως τα σχολικά του χρόνια,τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό: τα θήλαστρα, οι πάνες, τα έθιμα,τα βαφτιστικά, τα ρούχα, τα πρώτα παιχνίδια. Ενα άλλο πράγμα που μας ενδιαφέρει,τέλος, είναι να συγκεντρώσουμε παιχνίδια και αντικείμενα επωνύμων. Υπάρχουν ιστορικά παιχνίδια,όπως η κουδουνίστρα και κάποιες κούκλες του Θεοτοκά,το ξύλινο άλογο του Βενιζέλου,ένα σκίτσο του Χατζηκυριάκου-Γκίκα,παιχνίδια της οικογένειας Γερουλάνου και πολλά ακόμη».

Σκοπός του Τμήματος είναι να καλύψει όλες τις εκφράσεις και τις πτυχές του θέματος Παιδί και Παιχνίδι ερευνώντας τόσο το παιχνίδι όσο και την καθημερινή ζωή του παιδιού και χωρίζεται σε δύο ενότητες. Στην ενότητα της ελληνικής και την ενότητα της ευρωπαϊκής συλλογής, ενώ βιβλία-μελέτες που αφορούν το Παιδί και το Παιχνίδι, αρχειακό υλικό, φωτογραφίες και στοιχεία για έλληνες κατασκευαστές παιχνιδιών

Το ξύλινο αλογάκι που αγόρασε το 1929 Ελευθέριος Βενιζέλος για τον αγαπημένο του ανιψιό Λευτεράκη ανάμεσα σε κούτες με παιχνίδια που εδώ και χρόνια περιμένουν να ανοιχτούν ολοκληρώνουν τη συλλογή. Γιατί η κυρία Αργυριάδη αποφάσισε να δωρίσει τα παιχνίδια της συλλογής της στο Μουσείο Μπενάκη; Απλούστατα διότι την έπνιγε,όπως λέει χαρακτηριστικά.«Σκέφτηκα,δεν είναι κρίμα να κάθονται εδώ στο σπίτι και να μην τα δώσω κάπου; Με το κράτος δεν ήθελα να μπλεχτώ- ίσως διότι ήθελα κάποια ελευθερία.Και μια μέρα που συζητούσα με τον κ. Δεληβορριά μου είπε να δωρίσω τα παιχνίδια μου στο Μουσείο Μπενάκη,κάτι το οποίο έγινε την επόμενη ημέρα».Από τότε έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια.Το συντριπτικό μέρος της συλλογής βρίσκεται στοιβαγμένο στους χώρους του κτιρίου.Και παρ΄ ότι δεν διαφαίνεται φως για τη δημιουργία του παραρτήματος του Μουσείου,η ίδια ομολογεί: «Δεν το έχω μετανιώσει. Ισως μόνο λίγο να κουράστηκα...».

Προς το παρόν,οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δουν μερικά μόνο κομμάτια της συλλογής μέσα από εκθέσεις,συνέδρια ή σχετικές εκδόσεις που γίνονται κατά τη διάρ κεια αυτών των ετών. Η Μαρία Αργυριάδη μαζί με τις συνεργάτιδές της,ωστόσο,που δουλεύουν όχι κάτω από τις ιδανικότερες συνθήκες φωτισμού και θέρμανσης, δεν έχουν πάψει να ονειρεύονται. «Εχουμε σκεφτεί στον χώρο του υπογείου να τοποθετήσουμε τα παιχνίδια κατά τέτοιον τρόπο ώστε να μπορούν τα παιδιά να τα αγγίζουν και να τα χαίρονται και στους πάνω χώρους να στήσουμε μια εξειδικευμένη βιβλιοθήκη για κάθε ενδιαφερόμενο...».Και να ελπίζουν ότι η καλή νεράιδα θα αγγίξει με το μαγικό της ραβδάκι αυτόν τον πύργο για να τον κάνει το κατάλληλο σπίτι που θα στεγάσει ό,τι περισσεύει από τους μικρούς και λείπει από τους μεγάλους:

Τ Η      Φ Α Ν Τ Α Σ Ι Α

Της Κατερίνας Λυμπεροπούλου

Πηγή Το Βήμα

17.1.2010 

Εκθεση σοκ της ανεξάρτητης επιτροπής για την αξιοπιστία των δημοσιονομικών μεγεθών

Εκθεση-σοκ για το κρυφό χρέος


Ανεξάρτητη επιτροπή διαπιστώνει ότι δεν περιλαμβάνονται υποχρεώσεις και εγγυήσεις δεκάδων δισ. ευρώ.

Ενα δημοσιονομικό χάος στο οποίο κρύβεται δημόσιο χρέος πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ, πέραν των επισήμως δηλωθέντων 300 δισ., περιγράφει η έκθεση-καταπέλτης της Επιτροπής για την αξιοπιστία των στατιστικών στοιχείων. Η ανεξάρτητη επιτροπή συγκροτήθηκε με κυβερνητική πρωτοβουλία και συμμετείχαν σε αυτήν εκπρόσωποι της Τραπέζης της Ελλάδος, του ΚΕΠΕ, του ΙΟΒΕ, του ΙΝΕ ΓΣΕΕ και της Ενωσης Ελληνικών Τραπεζών. Διαπιστώνει ότι το πραγματικό δημόσιο χρέος είναι μεγαλύτερο, αφού στο επίσημο δεν περιλαμβάνονται υποχρεώσεις του κράτους προς προμηθευτές του ύψους 6 δισ. ευρώ περίπου (εκτός των γνωστών οφειλών των νοσοκομείων), δάνεια δημοσίων οργανισμών που έχουν χορηγηθεί με κρατική εγγύηση, αλλά θα αναληφθούν αναπόφευκτα κάποια στιγμή και επίσημα από το Δημόσιο, επίσης και συμβάσεις ΣΔΙΤ, οι οποίες δεν πληρούν τις προϋποθέσεις να χαρακτηριστούν ιδιωτικές και, τελικά, θα επιβαρύνουν το δημόσιο έλλειμμα και χρέος.

Το χάος με τα στατιστικά στοιχεία είναι ένας από τους παράγοντες που ενισχύουν τη δυσπιστία των αγορών και διευρύνουν το κόστος δανεισμού του Δημοσίου. Χθες, το spread των 10ετών ομολόγων εκτινάχθηκε μέχρι τις 309 μονάδες βάσης, ενώ σε ιστορικό υψηλό διαμορφώθηκε και το spread των CDS (ασφάλιστρο κινδύνου έναντι χρεοκοπίας της χώρας) 5ετούς διάρκειας.

Tις αθέατες πλευρές ενός, μη καταγεγραμμένου στα επίσημα στοιχεία και ανυπολόγιστου σε ύψος, δημοσίου χρέους εντόπισαν οι έξι εμπειρογνώμονες της επιτροπής για την αξιοπιστία των δημοσιονομικών στοιχείων, που συστάθηκε στο υπουργείο Οικονομικών με στόχο τη διερεύνηση των αιτιών για τα αναξιόπιστα δημοσιονομικά στοιχεία της χώρας.

Στην πολυσέλιδη έκθεση της Επιτροπής* που έχει στα χέρια του ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου καταγράφονται λεπτομερώς όλες οι στρεβλώσεις και παρανοήσεις του συστήματος συλλογής και παρακολούθησης στοιχείων. Ομως, τα στοιχεία εκείνα που μπορεί να οδηγήσουν στο συμπέρασμα πως πρόκειται για μια έκθεση - καταπέλτη για τα δημοσιονομικά προβλήματα της χώρας είναι αυτά που αφορούν στον τρόπο καταγραφής ή μη καταγραφής του δημοσίου χρέους. Ορισμένες από τις παρατηρήσεις των εμπειρογνωμόνων σε αυτό το θέμα είναι οι εξής:

1. Το χρέος, όπως καταγράφεται σήμερα, είναι μειωμένο από διάφορες «συμφωνίες ανταλλαγής επιτοκίου» ή «συναλλάγματος», δηλαδή τα swaps. Μία από τις «συμφωνίες» αυτές είναι αυτή με την Εθνική Τράπεζα, όπου ουσιαστικά το Δημόσιο «οφείλει» στην Εθνική περίπου 5,5 δισ. ευρώ, τα οποία δεν καταγράφονται στο υπόλοιπο του χρέους. Η συμφωνία αυτή είχε γίνει αρχικά με την GoldmaSachs και στη συνέχεια η Εθνική υπεισήλθε στη θέση της GoldmaSachs. Το ποσό των 5,5 δισ. ευρώ θα εξοφληθεί σε 30 χρόνια, καθώς το Δημόσιο θα πληρώνει πολύ μεγαλύτερους τόκους στην Εθνική απ' ό, τι η Εθνική στο Δημόσιο. Δηλαδή, η «εξόφληση» του χρέους θα συντελείται με την καταβολή αυξημένων «τόκων» και όχι χρεολυσίων.

2. Δεν περιλαμβάνει επίσης τις «πιστώσεις προμηθευτών». Το Ευρωπαϊκό Σύστημα Εθνικών Λογαριασμών δεν προβλέπει κάτι τέτοιο επειδή οι οφειλές του Δημοσίου πρέπει να εξοφλούνται το αργότερο εντός 60 ημερών. Στην Ελλάδα, όμως, δεν τηρείται ο κανονισμός για την έγκαιρη εξόφληση, με αποτέλεσμα να συσσωρεύονται χρέη δισεκατομμυρίων, τα οποία αργότερα οδηγούν σε αναθεώρηση του ελλείμματος και του χρέους. Η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή των δημοσίων νοσοκομείων, τα οποία έως τις 30 Σεπτεμβρίου του 2009 χρωστούσαν στους προμηθευτές τους (για την περίοδο 2005 - Σεπτεμβρίου 2009) 6,3 δισ. ευρώ. Η πρόσφατη καταγραφή αυτών των υποχρεώσεων (21 Οκτωβρίου 2009) οδήγησε στην αύξηση του ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης για τα έτη 2008 και 2009 και θα προκαλέσει αντίστοιχη αύξηση του χρέους. Πέραν των χρεών των νοσοκομείων, εκτιμάται ότι υπάρχουν ακόμη ανεξόφλητες υποχρεώσεις του Δημοσίου, ύψους 6,0 δισ. ευρώ περίπου. Οταν εξοφληθούν αυτές οι υποχρεώσεις (ή καταχωρισθούν στα επίσημα στοιχεία), τότε το δημόσιο χρέος θα αναθεωρηθεί προς τα άνω.

3. Το υπόλοιπο του χρέους δεν περιλαμβάνει επίσης τον δανεισμό διαφόρων δημοσίων φορέων, ο οποίος έχει πραγματοποιηθεί με την εγγύηση του Δημοσίου. Το εγγυημένο από το Δημόσιο χρέος έφθασε στο τέλος του 2009 τα 26,2 δισ. ευρώ (ή 10,9% του ΑΕΠ), από 6,2% του ΑΕΠ το 2002. Το 40% περίπου αυτού του χρέους το οφείλει ο ΟΣΕ και δεν είναι σε θέση να το αποπληρώσει. Σημαντικές είναι επίσης και οι υποχρεώσεις των ΕΛΓΑ.

4. Η παραπάνω εξέλιξη οφείλεται στην εξής πρακτική. Πολλές φορές, για να μην αυξηθούν το έλλειμμα του προϋπολογισμού και το χρέος, διάφοροι δημόσιοι φορείς εξωθούνται σε τραπεζικό δανεισμό με την εγγύηση του Δημοσίου (που δεν καταγράφεται ως χρέος), συνήθως με μεγαλύτερο επιτόκιο απ' ό, τι εάν δανειζόταν απ' ευθείας το Δημόσιο και στη συνέχεια επιχορηγούσε αυτούς τους φορείς. Με τον τρόπο αυτό, σημαντικές υποχρεώσεις του Δημοσίου παραμένουν διάχυτες στο τραπεζικό σύστημα για μερικά έτη, χωρίς να εμφανίζονται στο χρέος. Οταν οι υποχρεώσεις αυτές αναληφθούν επίσημα από το Δημόσιο, προκαλείται αιφνίδια αύξηση του χρέους.

5. Στο μέλλον, πολύ σημαντικές αναθεωρήσεις του ύψους του χρέους είναι δυνατόν να προέλθουν από τις Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) για την κατασκευή δημοσίων έργων. Κατά τη διάρκεια του 2008 και του 2009 υπογράφτηκαν πολλές τέτοιες συμβάσεις. Προς το παρόν, κανένα από αυτά τα έργα δεν έχει ταξινομηθεί ως δημόσια επένδυση και δεν έχει επιβαρύνει το έλλειμμα ή το χρέος της γενικής κυβέρνησης. Για να ταξινομηθούν, όμως, οι επενδύσεις αυτές ως ιδιωτικές θα πρέπει να πληρούν ορισμένα κριτήρια που έχει θέσει η Eurostat. Το πιθανότερο είναι ότι οι περισσότερες συμπράξεις που έχουν υπογραφεί έως τώρα δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια και τελικά θα επιβαρύνουν το χρέος, όταν αξιολογηθούν από την Eurostat.

Η επιτροπή κάνει λόγο για «διακίνηση στοιχείων ατύπως και ανεύθυνα», εντοπίζει «μεγάλη καθυστέρηση (2 έως 4 χρόνια) στη δημοσιοποίηση των απολογιστικών στοιχείων (για δήμους και κοινότητες), υπενθυμίζει ότι «το διπλογραφικό λογιστικό σύστημα των νοσοκομείων ακόμη σχεδιάζεται», για να καταλήξει στο συμπέρασμα πως «οι διοικητικές πηγές δεν προσφέρουν πληροφόρηση που να καθίσταται άμεσα αξιοποιήσιμη για την κατάρτιση των εθνικών λογαριασμών της χώρας και ειδικότερα για τον υπολογισμό χρηματοοικονομικών και μη χρηματοοικονομικών λογαριασμών των φορέων εκτός Γενικής Κυβέρνησης». Αλλά και η συλλογή των στοιχείων από την ΕΣΥΕ (ακόμη γίνεται σε έντυπη μορφή (!), η διακίνηση ερωτηματολογίων με τους φορείς, εμφανίζει σοβαρά προβλήματα. «Για παράδειγμα, τα τελευταία στοιχεία για τους δήμους και τις κοινότητες, με βάση αυτήν την πηγή, αφορούν το 2006 και έγιναν διαθέσιμα τον Σεπτέμβριο του 2009». Η παρουσίαση ισολογισμών από τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης δεν έχει προχωρήσει και μόλις το 2007, η διοίκηση του ΙΚΑ, για πρώτη φορά μετά πάρα πολλά χρόνια, παρέδωσε στο Δ. Σ. τους ισολογισμούς των ετών 2000, 2001, 2002, 2003, 2004 και 2005.

*Η επιτροπή συστάθηκε στις 30.10.09 με εντολή του υπουργού Οικονομικών και αποτελείται από τους εξής: Β. Μανεσιώτη, διευθυντή - σύμβουλο Διοίκησης της Τραπέζης της Ελλάδος, Στ. Μπαλφούσια, ερευνήτρια του Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), Τ. Πολίτη, γενικό διευθυντή του (ΙΟΒΕ), Σ. Ρομπόλη, επιστημονικό διευθυντή του INE της ΓΣΕΕ, Γ. Συμιγιάννη, διευθυντή - σύμβουλο Διοίκησης της Τραπέζης της Ελλάδος, Γκ. Χαρδούβελη, καθηγητή, πρόεδρο του Επιστημονικού Συμβουλίου της EET.

Διάτρητο το σύστημα ελέγχου των δημοσίων δαπανών από το υπουργείο Οικονομικών

Η υπερεκτίμηση του πλεονάσματος των ασφαλιστικών Ταμείων και των φορολογικών εσόδων (κυρίως από ΦΠΑ), η ελλιπής καταγραφή των αμυντικών δαπανών, η μη ακριβής καταχώριση της ανάληψης των χρεών και καταγραφής της κεφαλαιοποίησης των τόκων, καθώς και η μη ορθή ταξινόμηση των κεφαλαιακών μεταβιβάσεων, καταγράφονται από την «Επιτροπή για την αξιοπιστία των δημοσιονομικών στοιχείων» ως οι σοβαρότερες αδυναμίες πίσω από τις αναθεωρήσεις των στοιχείων.

Χαρακτηριστική είναι η αναφορά της Επιτροπής στο «σοβαρό αίτιο της κατάρρευσης της αξιοπιστίας του συστήματος» που δεν είναι άλλο από το φαινόμενο των «διαφαινόμενων πολιτικών παρεμβάσεων». Η δυνατότητα πολιτικών παρεμβάσεων συνδέεται «κυρίως με τη στενή σχέση της ΕΣΥΕ με το υπουργείο Οικονομικών και την αδυναμία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους να λειτουργήσει αυτόνομα και υπεύθυνα».

Σύμφωνα με την έκθεση, τα μέλη της οποίας συμφώνησαν «χωρίς επιφυλάξεις», το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ) εμφανίζεται να μην έχει καμία στατιστική πληροφόρηση ειδικά για τις πρακτικές ανάληψης υποχρεώσεων εκτός προϋπολογισμού. «Υπάρχουν περιπτώσεις όπου ένας υπουργός αποφασίζει τη διενέργεια μιας νέας δαπάνης η οποία δεν περιλαμβάνεται στον προϋπολογισμό. Το ΓΛΚ θα το πληροφορηθεί αυτό πολύ αργότερα, έως και 18 μήνες μετά, όταν θα ζητηθούν πιστώσεις. Δεν έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί τις αναλήψεις νέων υποχρεώσεων από τα υπουργεία (δηλαδή από τους υπουργούς που είναι κύριοι “διατάκτες”). Μια τέτοια περίπτωση είναι και τα χρέη των νοσοκομείων. Εκτιμάται ότι σε ετήσια βάση η ανάληψη νέων υποχρεώσεων ανέρχεται σε 1 δισ. ευρώ.

Το ΓΛΚ πληροφορείται το γεγονός με μεγάλη καθυστέρηση, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται υπερβάσεις στον προϋπολογισμό και να καθίσταται αναγκαία η αναθεώρηση του ελλείμματος. Μια τέτοια περίπτωση είναι αυτή του ΕΟΤ, ο οποίος φέρεται να οφείλει 128 εκατ. ευρώ, ενώ το ΓΛΚ δεν γνωρίζει απολύτως τίποτε».

Οι Υπηρεσίες Δημοσιονομικού Ελέγχου (πρώην εντελλόμενα) που αποτελούν τον σύνδεσμο του υπουργείου Οικονομικών με τα άλλα υπουργεία «δεν φαίνεται να εκπληρώνουν την αποστολή τους, καθώς δεν υπάρχει ο απαιτούμενος συντονισμός με το υπουργείο Οικονομικών. Ως αποτέλεσμα, η Διεύθυνση Προϋπολογισμού του ΓΛΚ δεν έχει καμία στατιστική πληροφόρηση από τις Υπηρεσίες Δημοσιονομικού Ελέγχου (ΥΔΕ). Αλλά και οι ΥΔΕ δεν γνωρίζουν τι γίνεται στο Οικονομικών. Οταν δε το 2009 αποφασίσθηκε η μείωση των αμοιβών για συμμετοχή υπαλλήλων σε πάσης φύσεως επιτροπές και συμβούλια, η ΥΔΕ στη Γ.Γ. Αθλητισμού συνέχιζε να εγκρίνει αμοιβές για συμμετοχή σε επιτροπές χωρίς την αποφασισθείσα μείωση».

Οι αδυναμίες στην οργάνωση της διαδικασίας συγκέντρωσης των πληροφοριών αγγίζει όλες τις πηγές άντλησης στοιχείων (εφορίες, Υπόλογο, Προκαταβολές και στρατιωτικά Ταμεία)... Αν και το συνολικό ύψος των μηνιαίων δαπανών είναι γνωστό με χρονική υστέρηση ενός περίπου μηνός, η διάρθρωσή τους δεν είναι πλήρως γνωστή.

Το ΓΛΚ, π.χ., όταν δημοσιοποίησε τα στοιχεία του πρώτου εξαμήνου του 2009, δεν γνώριζε εάν στις δαπάνες αυτές είχαν καταχωρισθεί οι πληρωμές που συνδέονταν με την εφαρμογή του νέου μισθολογίου των ιατρών του ΕΣΥ ή όχι. Ο χρόνος υλοποίησης νέων μέτρων εξαρτάται από τα υπουργεία ή άλλους φορείς, ενώ το ΓΛΚ στερείται έγκαιρης πληροφόρησης.

Η έκθεση εντοπίζει «συνεχή καταγραφή θετικών στατιστικών διαφορών» όπως στην περίπτωση των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης και παραθέτει το εξής εντυπωσιακό στοιχείo: μεταξύ της πρώτης (1/4/2009) και της τρίτης (21/10/2009) κοινοποίησης της ΕΣΥΕ προς την Eurostat το 2009, το λειτουργικό πλεόνασμα (working balance) των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ) για το 2008 αναθεωρήθηκε κατά 16,1% (1/4/2009: 2.797 εκατ. ευρώ, 2/10/2009 και 21/10/2009: 2.346 εκατ. ευρώ) και παράλληλα η καθαρή χορήγηση δανείων από τους ΟΚΑ προς τους άλλους τομείς της οικονομίας περιορίστηκε κατά 70% ή κατά 1,3% του ΑΕΠ (1/4/2009: 4.405 εκατ. ευρώ, 21/10/2009: 1.314 εκατ. ευρώ).

Της Χριστινας Kοψινη

Πηγή Καθημερινή
21.1.2010

Εφοριακοί και τελωνειακοί σχεδιάζουν λευκή απεργία για τα επιδόματα

Oι εφοριακοί και οι τελωνειακοί μπαίνουν στον «πόλεμο» τον οποίο κήρυξε η ΑΔΕΔΥ για να μην περικοπούν τα επιδόματα και για να μη μειωθούν οι αποδοχές τους. Ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου δεν άφησε χθες κανένα περιθώριο να εξαιρεθούν από τη γενική πολιτική των μέτρων λιτότητας που προετοιμάζει η κυβέρνηση λέγοντας: «Η Ελλάδα είναι με την πλάτη στον τοίχο, οι αγορές δεν πείθονται από λόγια αλλά από έργα και περιμένουν να χυθεί αίμα».

Οι δύο αυτοί κλάδοι του Δημοσίου θίγονται περισσότερο από τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους, καθώς τα επιδόματα (ΔΙΒΕΤ κτλ.) συνδέονται άμεσα με το ύψος των εσόδων του κράτους. Σε πολλές περιπτώσεις θα χάσουν ως και 750 ευρώ τον μήνα. Μάλιστα τα συγκεκριμένα επιδόματα φορολογούνται αυτοτελώς με συντελεστές 15%-20%, ενώ, όπως έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση, στο εξής θα αθροίζονται στις βασικές αποδοχές και τα άλλα εισοδήματά τους και θα φορολογούνται με βάση την κλίμακα.

Τη Δευτέρα συνεδριάζει εκτάκτως η Εκτελεστική Επιτροπή της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των εργαζομένων στις ΔΟΥ προκειμένου να καθορίσει τη στάση της απέναντι στην κυβερνητική πολιτική για περικοπές στα επιδόματα και «πάγωμα» των μισθών άνω των 2.000 ευρώ. Σύμφωνα με τους συνδικαλιστές των εφοριακών η Εκτελεστική Επιτροπή αναμένεται να εισηγηθεί στο Γενικό Συμβούλιο την κήρυξη απεργιακών κινητοποιήσεων και τη συμμετοχή του κλάδου στην απεργία της ΑΔΕΔΥ.

Αυτό το οποίο προβληματίζει όμως την ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών είναι οι αντιδράσεις τους να εξελιχθούν σε μια μορφή «λευκής απεργίας» που θα έχει ως αποτέλεσμα να πληγούν τα έσοδα από φόρους και δασμούς, τα οποία το Δημόσιο έχει μεγάλη ανάγκη.

Χθες εκπρόσωποι των εφοριακών, των τελωνειακών, των εργαζομένων στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, του ΚΕΠΥΟ και το προεδρείο του Ελεγκτικού Συνεδρίου επισκέφθηκαν τον κ. Παπακωνσταντίνου προκειμένου να εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους στο «πάγωμα» των μισθών άνω των 2.000 ευρώ και στις περικοπές επιδομάτων.

Σε ορισμένες περιπτώσεις υψηλόμισθων οι προτάσεις για περικοπές επιδομάτων 30%-40% που έχουν γίνει γνωστές οδηγούν σε συνολική μείωση αποδοχών ως και 750 ευρώ μηνιαίως, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις η μείωση είναι περί τα 450 ευρώ.

Εξάλλου η κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης οδηγεί σε μείωση μισθού κατά 150-170 ευρώ μηνιαίως, ενώ το «πάγωμα» των μισθών θα καταλήξει σε μείωση του πραγματικού εισοδήματος κατά 2%. Σύμφωνα με πληροφορίες ο κ. Παπακωνσταντίνου είπε στους συνδικαλιστές ότι «η Ελλάδα είναι με την πλάτη στον τοίχο» και ότι δεν υπάρχουν περιθώρια να μην εφαρμοστούν τα μέτρα του Προγράμματος Σταθερότητας που προβλέπει τη μείωση των κονδυλίων για επιδόματα στο Δημόσιο κατά 10%. Προέβαλε μάλιστα το επιχείρημα ότι την τελευταία δεκαετία, ενώ η αύξηση του ΑΕΠ ήταν 75%, οι αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους έφθασαν συνολικά το 107%.

Από την πλευρά τους οι συνδικαλιστές των εργαζομένων σε όλες τις υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών κάλεσαν τον υπουργό «να αναλάβει την ευθύνη των κυβερνητικών αποφάσεων και των κοινωνικών επιπτώσεων που θα υπάρξουν».

Πηγή Το Βήμα

23.1.2010

Σημείωση δική μας:

Εγκυκλοπαιδικά αναφέρουμε πως ο καθαρός μισθός ενός πρωτοδιόριστου εφοριακού (ΠΕ) ανέρχεται σε 1700 Ευρώ (καθαρά)

Το ύψος των επιδομάτων φτάνει ή και ξεπερνά ακόμα και τα 1.500 ευρώ.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της ΑΔΕΔΥ, 260.000 δημόσιοι υπάλληλοι λαμβάνουν σήμερα επιδόματα έως 500 ευρώ, 60.000 υπάλληλοι λαμβάνουν από 500 έως 1.000 ευρώ, ενώ σε επιπλέον 60.000 υπαλλήλους υπολογίζονται όσοι λαμβάνουν από 1.000 έως και 1.500 ευρώ τον μήνα. Σε έναν σχετικά περιορισμένο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων- όπως για παράδειγμα στους γενικούς διευθυντές των Εφοριών- τα επιδόματα φτάνουν ακόμα και τις 2.000 ευρώ τον μήνα.

Τα επιδόματα σε πολλές περιπτώσεις είναι μεγαλύτερα από τον βασικό μισθό. Ενδεικτικό είναι ότι σε σύνολο μισθολογικής δαπάνης 17 δισ. ευρώ που έχουν εγγραφεί στον προϋπολογισμό, μόνο τα 8 δισ. ευρώ αφορούν δαπάνες μέσω μισθολογίου και τα υπόλοιπα 9 δισ. ευρώ αφορούν σε επιδόματα, υπερωρίες, εκτός έδρας, συμμετοχές σε συμβούλια και Δ.Σ.

Πηγή ΤΑ ΝΕΑ

21.1.2010

Τα νοικοκυριά περιορίζουν τη χρήση και τις οφειλές σε πιστωτικές κάρτες

Περιορισμό της καταναλωτικής δαπάνης, κλείσιμο της κάνουλας των χορηγήσεων από τις τράπεζες μέσω του πλαστικού χρήματος και νοικοκύρεμα των οφειλών του παρελθόντος από τα νοικοκυριά δείχνουν τα στοιχεία της Visa για την πορεία της εγχώριας αγοράς το 2009. Οπως παρουσιάστηκε, μπορεί ο συνολικός αριθμός των καρτών της εταιρείας να σημείωσε ετήσια άνοδο της τάξεως του 2,8%, ωστόσο η αύξηση αυτή προήλθε αποκλειστικά και μόνο από τις χρεωστικές κάρτες. Συγκεκριμένα, η καταναλωτική δαπάνη στα σημεία πώλησης με πιστωτικές κάρτες Visa υποχώρησε σε σχέση με το 2008 κατά 5,2% στα 4,3 δισ. ευρώ, ενώ ο συνολικός αριθμός τους κατέγραψε ανάλογη κάμψη που έφθασε το 5,4%.

Τα παραπάνω αποτυπώνουν την κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική αγορά καρτών. Από τη μία πλευρά οι τράπεζες έχουν οδηγήσει σε κλείσιμο ή μείωση των γραμμών πίστωσης σε πελάτες με μη ικανοποιητική πιστοληπτική ικανότητα, την ίδια στιγμή που καλοί πελάτες προχωρούν στην κατάργηση πιστωτικών καρτών που διατηρούσαν, με την πλήρη εξόφληση των υπολοίπων τους. Επιπλέον, οι καταναλωτές φαίνεται ότι έχουν περιορίσει σε περισσότερα απαραίτητα προϊόντα τις καταναλωτικές δαπάνες τους.

Σε ανοδική πορεία οι χρεωστικές κάρτες

Στον αντίποδα, σε αντίθεση με τις πιστωτικές, ανοδικά κινούνται οι δαπάνες μέσω χρεωστικών καρτών Visa με απευθείας χρέωση του εκάστοτε τραπεζικού λογαριασμού, φθάνοντας τα 689 εκατ. ευρώ, ποσό αυξημένο σε σχέση με το 2008 κατά 22,7%. Οι παραπάνω μεταβολές είχαν ως αποτέλεσμα η χρήση του συνόλου των καρτών της εταιρείας (πιστωτικές, χρεωστικές, εταιρικές) να υποχωρήσει κατά 2% στα 5,3 δισ. ευρώ. Ανοδικά κινήθηκε και ο αριθμός των συναλλαγών στα σημεία πώλησης, ο οποίος ενισχύθηκε κατά 28%, αγγίζοντας τα 8,1 εκατ. ευρώ. Παράλληλα, οι συναλλαγές ανά κάρτα αυξήθηκαν κατά 10,2%.

Οπως τόνισε κατά τη διάρκεια της σχετικής παρουσίασης ο κ. Ν. Καμπανόπουλος, αντιπρόεδρος και γενικός διευθυντής της Visa Εurope, υπάρχουν σημαντικές προοπτικές αύξησης της χρήσης του πλαστικού χρήματος στη χώρα μας, αν αναλογιστούμε ότι στην αγορά της Ελλάδας μόλις 1 ευρώ για κάθε 33 ευρώ συναλλαγών πραγματοποιείται με κάρτες Visa, όταν στη Βρετανία η αντίστοιχη αναλογία είναι 1 προς 9. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι από τη διάδοση ως συναλλακτικού μέσου των καρτών μπορεί να κερδίσει το κράτος σημαντικά ποσά από την πάταξη της φοροδιαφυγής και από το μειωμένο κόστος χρήσης των μετρητών. Μάλιστα, εκτίμησε ότι μια άνοδος της αξίας των συναλλαγών κατά 1% στις κάρτες μπορεί να αποφέρει στο ελληνικό Δημόσιο περί τα 800 εκατ. ευρώ κατ΄ έτος.

Πηγή Το Βήμα

22.1.2010

Η αξιολόγηση (στα δημόσια Πανεπιστήμια) λιμνάζει

Σε αγγαρεία, με όλα τα χαρακτηριστικά του Δημοσίου, έχει μετατραπεί η διαδικασία της αξιολόγησης των ελληνικών πανεπιστημίων και ΤΕΙ. Οι εξωτερικές αξιολογήσεις έχουν λιμνάσει, καθώς δεν έχει ολοκληρωθεί καμία από πέρυσι τέτοια εποχή, όταν ο πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση κ. Σπύρος Αμούργης ανακοίνωσε την ολοκλήρωση των πέντε πρώτων αξιολογήσεων σχολών και τμημάτων. Αυτές οι πέντε αντιστοιχούν μόλις στο 1% του συνόλου των περίπου 500 τμημάτων της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Και ολοκληρώθηκαν περίπου τέσσερα χρόνια μετά την ψήφιση του σχετικού νόμου το 2005. Ομως, ήταν μία αρχή, που έδινε ελπίδες ότι κάτι κινείται στο αγκυλωμένο δημόσιο πανεπιστήμιο.

Δυστυχώς, η συνέχεια δεν δικαιολογεί την τότε αισιοδοξία. Μυστήριο επικρατεί για το πώς αξιοποιήθηκαν τα συμπεράσματα των πέντε αυτών «ηρωικών» τμημάτων -δύο πανεπιστημιακών και τριών ΤΕΙ- τα οποία ολοκλήρωσαν την εξωτερική τους αξιολόγηση. Μάλλον σκονίζονται σε κάποιο συρτάρι του υπουργείου Παιδείας. Ταυτόχρονα, μέσα στο 2009 καμία εξωτερική αξιολόγηση δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας των γραφειοκρατικών προβλημάτων και της έλλειψης κονδυλίων. Ενδεικτικό είναι ότι για τους ξένους πανεπιστημιακούς, που θα συμμετείχαν στην αξιολόγηση των ελληνικών ΑΕΙ, είχε κοπεί κονδύλι 88 ευρώ ημερησίως, από αυτά τα 59 ευρώ για τη διαμονή και τα 29 ευρώ για το φαγητό!

Οσο για τις εσωτερικές αξιολογήσεις των ΑΕΙ, από το 2005 έως τώρα τα Ιδρύματα ανέβασαν... ταχύτητα μόνο μία φορά: τον Ιούνιο του 2008 όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απείλησε την Ελλάδα να κόψει χρηματοδότηση, εάν δεν εφαρμοστεί η αξιολόγηση σε όλα τα τμήματα. Από τον Οκτώβριο του 2008, δηλαδή με την έναρξη της ακαδημαϊκής χρονιάς, περί τα 100 τμήματα άρχισαν να εφαρμόζουν τη διαδικασία της εσωτερικής αξιολόγησης. Αυτό δεν κράτησε πολύ, αφού μετά την εκταμίευση των κονδυλίων οι ενέργειες ατόνησαν. Η αξιολόγηση, δηλαδή, γίνεται για τα... μάτια της Ευρώπης ενώ ελάχιστοι ενδιαφέρονται πραγματικά για τη σημασία της. Ισως, βέβαια, να μην πρέπει να μας ξενίζει η κατάσταση αυτή. Οπως προέκυψε από τις πέντε εκθέσεις εξωτερικής αξιολόγησης που δημοσιοποιήθηκαν πέρυσι τον Γενάρη, η βασική αδυναμία που προκύπτει είναι το καθεστώς χαλαρότητας που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια.

....ΔΗΜΟΣΙΟ....

Tου Αποστολου Λακασα

Πηγή Καθημερινή

16.1.2010

Αποδείξεις......(Γελιογραφίες)

Του Α.Πετρουλάκη

Πηγή : εφμ Καθημερινή

9.1.2010

Του Ηλία Μακρή

Πηγή εφμ Καθημερινή

16.1.10