Στον αέρα οι "άγονες" (γραμμές)

Για τον κίνδυνο να μείνουν νησιά της «άγονης» γραμμής χωρίς πλοία εξαιτίας της αδυναμίας ορισμένων εταιρειών να αγοράσουν καύσιμα λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν προειδοποιεί η Ενωση Επιχειρήσεων Ναυτιλίας (ΕΕΝ) το αρμόδιο υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων με σχετική της επιστολή.

Οι ακτοπλόοι σημειώνουν ότι το τελευταίο έτος παρατηρείται αύξηση της τιμής των καυσίμων κατά 25-28%, μείωση της επιβατηγού κινήσεως κατά 30% καθώς και άρνηση των τραπεζών να δανειοδοτήσουν τις εταιρείες με κεφάλαια κίνησης, με αποτέλεσμα πολλές μικρές ακτοπλοϊκές εταιρείες να βρίσκονται στο «κόκκινο». Επίσης υποστηρίζουν ότι η Υπηρεσία Δημοσιονομικού Ελέγχου (ΥΔΕ) καθυστερεί να καταβάλει τα χρήματα που πρέπει για τα δρομολόγια προς τα νησιά της «άγονης» γραμμής, προκαλώντας οικονομική ασφυξία στις εταιρείες.

H EEN θεωρεί ότι το κράτος με την άρνησή του να χορηγεί προκαταβολή 50% εντός δύο μηνών από την ασφαλή εκτέλεση του δρομολογίου κατά τα πρότυπα των δημοσίων έργων αλλά και να αρνείται να συμψηφίσει τον ΦΠΑ και τον επίναυλο από τις οφειλόμενες χρηματικές αποζημιώσεις εκτέλεσης δρομολογίων στις «άγονες» γραμμές «καταδικάζει σε οικονομικό θάνατο την υπόσταση και τη συνέχιση λειτουργίας των εταιρειών».

Τα μέλη της ΕΕΝ αναφέρουν προς τον υπουργό Γιάννη Διαμαντίδη ότι υφίσταται άμεσος κίνδυνος διακοπής των δρομολογίων, με αποτέλεσμα τα απομακρυσμένα νησιά να μείνουν χωρίς συγκοινωνία και να διακυβεύονται η νησιωτικότητα της Ελλάδος, ο τουρισμός και η εμπορική επιβίωση χιλιάδων νησιωτικών μικροεπιχειρήσεων.

Πηγή Καθημερινή

23.2.2011

Βιβλιοπροτάσεις : Η "ανάσταση" μιας μεγάλης επανάστασης (Μακρυγιάννης-Απομνημονεύματα)

Εκατόν τέσσερα χρόνια ύστερα από την πρώτη τους έκδοση, από τον Γιάννη Βλαχογιάννη, τα «Απομνημονεύματα» του Μακρυγιάννη κυκλοφόρησαν, σε τρεις τόμους, ξαναφέρνοντας στο προσκήνιο το ερώτημα: είναι αυτό το έργο σήμερα για μας ζωντανό κείμενο ή είναι ένα πολιτισμικό «τοτέμ» του εθνικού και αισθητικού παρελθόντος;

Τα «Απομνημονεύματα» του Μακρυγιάννη κυκλοφόρησαν, σε τρεις τόμους. Η επανέκδοση είναι ασφαλώς καλοδεχούμενη, καθώς μας προσφέρει μια έγκυρη και εύχρηστη μορφή του μνημειακού κειμένου, που όμως, τις τελευταίες δεκαετίες, ταλαιπωρήθηκε αρκετά στην εκδοτική αγορά. Εξίσου καλοδεχούμενα είναι τα συνοδευτικά τεκμήρια που συγκεντρώνονται στον τρίτο τόμο της πρόσφατης έκδοσης: όλα τα σχετικά κείμενα του Βλαχογιάννη (βιογραφία του Μακρυγιάννη, εισαγωγή στα «Απομνημονεύματα», πρόλογος στη δεύτερη έκδοση, που ετοίμαζε το 1945), μια επιλογή από τα πρώτα σχόλια για το έργο (ως το 1930) και, κυρίως, η εισαγωγή του Σπύρου Ασδραχά στη δυσεύρετη πια έκδοση του 1957. Η έκδοση συμπληρώνεται με χρονολόγιο, βασική βιβλιογραφία, ενιαίο ευρετήριο ονομάτων και τοπωνυμίων και γλωσσάρι.

Η επανέκδοση της Εστίας ξαναφέρνει στο προσκήνιο τα ερωτήματα που ακολουθούν αυτό το μυστηριώδες κείμενο από τον καιρό της πρώτης του εμφάνισης. Τι είναι ο Μακρυγιάννης; Ο συγγραφέας ενός «κειμηλίου της δημοτικής γλώσσας, και χωρίς καμιά καλλιτεχνική αξίωση», όπως τον ήθελε ο Παλαμάς; «Ο πιο σημαντικός πεζογράφος της νέας ελληνικής λογοτεχνίας», όπως υποστήριζε αργότερα ο Σεφέρης; Το κείμενό του ανήκει στην αρμοδιότητα της ιστορικής επιστήμης ή της λογοτεχνικής κριτικής; Και ακόμα, είναι τα «Απομνημονεύματα» σήμερα για μας κείμενο τέτοιο που να μπορεί να ενεργοποιήσει νέες ενδιαφέρουσες αναγνώσεις; Ή είναι ένα πολιτισμικό «τοτέμ» του εθνικού και αισθητικού παρελθόντος, ένα παλίμψηστο που δεν έχει άλλο να μας προσφέρει, πέρα από τη συναρπαστική ιστορία των αλλεπάλληλων χρήσεων και οικειοποιήσεών του;

Εμπορος- δανειστής
«Το έργο του Μακρυγιάννη στην αρχή δίνει την εντύπωση αυτοβιογραφίας, σύντομα όμως το ίδιο το υλικό του το καθιστά γενικότερη ανιστόρηση», αναφέρει στην εισαγωγή του Γ΄ τόμου ο Σπύρος Ασδραχάς. «Αρχίζει από το έτος 1797 (έτος γέννησης του Μ.) και τελειώνει στα 1850. [...] Οι προθέσεις του συγγραφέα δηλούνται εξαρχής: εξιστόρηση του δικού του βίου, ιδιωτικού και κοινωνικού, αιτιολόγηση και δικαίωσή του, έλεγχος και ηθικό μάθημα (τ. Α΄, σ. 19-23). Η τάση γι΄ αντικειμενικότητα δηλώνεται ρητά: «Θα σημειώσω γυμνή την αλήθεια και χωρίς πάθος. Αλλά η αλήθεια είναι πικρή και όσοι κάμαμεν το κακόν μας κακοφαίνεται, ότι και το κακό το θέλομε και το νιτερέσιον να το κάνομε και καλούς πατριώτες θέλομε να μας λένε» (τ. Α΄, σ. 21). Ας γίνει όμως από τώρα η διασάφηση: για τον Μακρυγιάννη αλήθεια είναι η δική του αλήθεια. Σ΄ όλη του την αφήγηση δε θα βρει ένα λόγο κατανόησης- ή κι ανθρώπινης συμπάθειας- για μορφές ιστορικά δικαιωμένες ή τουλάχιστον αναγνωρισμένες, που μαζί τους συγκρούσθηκε.

Εμπορος και δανειστής ήδη κατά την Τουρκοκρατία, χωρίς καπεταναίικη ή κοτζαμπασήδικη προέλευση, γόνος κατεστραμμένων μικροϊδιοκτητών, σημειώνει την πορεία του ρωμιού από την αγροτικήν οικονομία σε μια μικροεμπορευματική- τοκογλυφική. Από το άλλο μέρος δέχεται τον ηρωικόν άνεμο του αρματολισμού, χωρίς όμως τις οικονομικές εκείνες συναρτήσεις που τον ορίζουν. [...] Η συνύπαρξη αυτών των ιδιοτήτων είναι εκφραστική: από τη μια το νοικοκύρεμα που αποτελεί στοιχειώδες αίτημα του νεοελληνικού αστισμού, από την άλλη το πνεύμα το ηρωικό, ίσως σε μιαν ιδανική αφαίρεση».

Φυλετική συνείδηση
Η περιπέτεια των «Απομνημονευμάτων» αρχίζει με την ανακάλυψη των χειρογράφων του Μακρυγιάννη, το 1901, από τον γιο του Κίτσο· σύμφωνα με τον Βλαχογιάννη, τα χειρόγραφα βρέθηκαν στα υπόγεια του σπιτιού, «μέσα σ΄ ένα τενεκέ, μισοσαπισμένα». Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, ο Κίτσος Μακρυγιάννης φέρεται να κατέθεσε το χειρόγραφο τωνΑπομνημονευμάτων , μαζί με άλλα αντικείμενα του πατέρα του, στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος. Από τότε το χειρόγραφο λανθάνει. Ετσι, κάθε μεταγενέστερη επανέκδοση βασίζεται αναγκαστικά στη μεταγραφή και στις άλλες επιλογές του Βλαχογιάννη, στην έκδοση δηλαδή του 1907.

Ριζωμένη στον μαχόμενο δημοτικισμό και στον εθνορομαντικό λαογραφισμό των αρχών του 20ού αιώνα, η ιδρυτική ανάγνωση του Μακρυγιάννη από τον Βλαχογιάννη πληροφορεί, σε κάποιο βαθμό, και όλες τις μεταγενέστερες μυθογραφικές προσεγγίσεις. Αντιπροσωπευτικός κάτοικος ενός οριστικά χαμένου λαογραφικού παραδείσου, ο Μακρυγιάννης του Βλαχογιάννη γράφει «τρόπον τινά διά της σπάθης και ουχί διά της γραφίδος» αλλά συγχρόνως, ως «εκ φύσεως προορισμένος καλλιτέχνης», αναπαριστά τον κόσμο και τα χρόνια του «όχι μόνον εν πραγματικότητι, αλλά και εν ποιητική δυνάμει σημαντική». Το κείμενό του είναι «εξόχως ποιητικό έργο» και μαζί «το γνησιώτατον και καθαρότατον κάτοπτρον των χρόνων εις ους αναφέρεται». Κυρίως, όμως, ο αγράμματος πεζογράφος είναι αυθεντικός φορέας της φυλετικής συνείδησης, «έμπνουν, ένθεον όργανον της εθνικής ψυχής». Οπως γράφει ο Βλαχογιάννης, «η διά της γραφίδος αυτού ρέουσα πηγή ζωής ήρχετο μακρόθεν, λίαν μακρόθεν, εκ των βαθυρρίζων θεμελίων της φυλής και του έθνους εις ο ανήκεν». Και αλλού: «ίσως αυτή η φωνή της εθνικής ψυχής είναι η ψιθυρίσασα εις το ους του Μακρυγιάννη την ιεράν παραγγελίαν της συγγραφής του παρόντος έργου». Με αυτή τη θεολογική μεταφορά, που παραπέμπει βέβαια στον εθνορομαντισμό του Χέρντερ, ο Βλαχογιάννης αποδίδει μεταφυσικές ιδιότητες τόσο στο έθνος όσο και στο κείμενο των «Απομνημονευμάτων», το οποίο εφεξής δεν μεταφέρει αυθεντικά μόνο την αλήθεια του αγωνιστή, αλλά και τα «άνωθεν υπαγορευθέντα».

Στα πρώτα είκοσι περίπου χρόνια της κυκλοφορίας τους, πάντως, η πρόσληψη των «Απομνημονευμάτων» περιορίζεται σε λίγες, σποραδικές και συντομότατες αναφορές, οι οποίες τα συστήνουν ως ιστορικό τεκμήριο, εξαίρουν την «ειλικρίνεια» της μαρτυρίας του στρατηγού και εγκωμιάζουν την αφέλεια, τη χάρη και τη δραματική ένταση του λόγου του. Κατά τα άλλα, η αξία του κειμένου εμφανίζεται περισσότερο λαογραφική παρά λογοτεχνική και συνοψίζεται στη γοητεία «μιας ασυνείδητης τέχνης φυσικής, που δεν της λείπουν ομορφιές» (Κ. Παλαμάς). Στο διάστημα αυτό, εξάλλου, τα «Απομνημονεύματα» διαβάζονται από πολύ λίγους.

Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ

19.2.2011

Οι 110 νονοί (Το οργανωμένο έγκλημα στην Ελλάδα)

«ΣΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ δραστηριοποιούνται αυτή τη στιγμή περίπου 110 “νονοί” της νύχτας,ενώ τους πλαισιώνουν 200 μπράβοι.Περίπου 80 από αυτούς είναι Αλβανοί ή προέρχονται από χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης. “Ξεπλένουν” χρήμα μέσα από 40 νυχτερινά κέντρα στα οποία έχουν αποκτήσει ποσοστά. Πολλοί “νονοί” ζητούν ως...αντίτιμο για την προστασία την εκμετάλλευση των πάρκινγκ, της γκαρνταρόμπας, ενώ ένας από αυτούς τροφοδοτεί με υπερτιμολογημένα χαρτικά είδη τα μαγαζιά! Είναι ο εκβιασμός της...χαρτοπετσέτας! Εκτιμούσαμε ως πρόσφατα ότι υπάρχει ηρεμία στη νύχτα και ότι λόγω οικονομικής κρίσης δεν γίνονται εκβιασμοί,αφού οι καταστηματάρχες δεν έχουν έσοδα για να πληρώνουν το χαράτσι της προστασίας. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική! Οι εκβιασμοί συνεχίζονται,είναι εξοντωτικοί και ορισμένοι ιδιοκτήτες εξαιτίας απειλών,ακόμη και κατά των παιδιών τους,παίρνουν δάνεια για να πληρώνουν τους “νονούς”».
Η δήλωση ανώτατου στελέχους της ΕΛ.ΑΣ. στο «Βήμα» ορίζει τα νέα δεδομένα στον χώρο του οργανωμένου εγκλήματος στην Ελλάδα. Παράλληλα, αποτυπώνει τη ζοφερή κατάσταση που βιώνουν καθημερινά εκατοντάδες ιδιοκτήτες καταστημάτων στην Αθήνα και σε άλλες πέντε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Αξιωματικοί μιλούν για «πρωτοφανή πίεση που ασκείται προς επιχειρηματίες από τις συμμορίες.Τα αρμόδια τμήματα για τη δράση των εκβιαστών δεν είχαν τα τελευταία χρόνια καμία σχετική καταγγελία.Αυτό μας είχε δημιουργήσει τη λαθεμένη εικόνα ότι υπήρχε ηρεμία στη νύχτα λόγω και της οικονομικής δυσπραγίας.Τώρα όμως συγκεντρώνουμε πληροφορίες που μας φέρνουν προ εκπλήξεων. Το οργανωμένο έγκλημα έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.Τα κυκλώματα αποκτούν περισσότερες διασυνδέσεις με επίορκους αστυνομικούς και κρατικούς υπαλλήλους.Τουλάχιστον 15-20 αστυνομικοί εμφανίζονται ως μέλη συμμοριών με κύριο ρόλο να τις ειδοποιούν για τις έρευνες της ΕΛ.ΑΣ.».  

Ανανέωση στο έγκλημα
Τους τελευταίους μήνες φαίνεται ότι οι αρχές ασφαλείας έχουν μια πιο ευκρινή εικόνα για τα μυστικά του οργανωμένου εγκλήματος και για τον τρόπο με τον οποίο καταδυναστεύονται εκατοντάδες επιχειρηματίες. Πρώτο βασικό συμπέρασμα της ΕΛ.ΑΣ. είναι ότι στις συμμορίες συμμετέχουν τουλάχιστον 120-130 άτομα τα οποία ποτέ δεν είχαν απασχολήσει για τέτοιου είδους δραστηριότητες, ενώ τα περισσότερα έχουν λευκό ποινικό μητρώο. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρουν στελέχη του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, «η στρατολόγησή τους στις συμμορίες της νύχτας μοιάζει,το τελευταίο χρονικό διάστημα,με τη μέθοδο ενόπλων οργανώσεων.Βρίσκουν “λευκά” πρόσωπα που δεν έχουν απασχολήσει την ΕΛ.ΑΣ.Εντοπίζουν σε γυμναστήρια και σε άλλους χώρους νεαρούς,για τους οποίους δεν είχαμε ποτέ καμία πληροφορία,και αυτοί γρήγορα αναλαμβάνουν κεντρικό ρόλο στις συμμορίες.Ξαφνικά,23χρονοι και 25χρονοι νεαροί,χωρίς εισοδήματα,χτίζουν πολυκατοικίες,οδηγούν πολυτελή αυτοκίνητα και επιδεικνύουν εντυπωσιακή οικονομική άνεση».

Οι αστυνομικοί μιλούν για μεγάλη ανανέωση στον χώρο του οργανωμένου εγκλήματος, αφού φαίνεται ότι ποσοστό 70%-80% των ατόμων που απασχολούσαν την ΕΛ.ΑΣ. μέχρι προ μερικών ετών έχουν πλέον αδρανοποιηθεί.

Τέσσερις συμμορίες
Σύμφωνα με την πρόσφατη καταγραφή, στην Αθήνα κυριαρχούν αυτή τη στιγμή τέσσερις μεγάλες συμμορίες που δεν έχουν προκαθορισμένες περιοχές ελέγχου στην Αττική, όπως συνέβαινε παλαιότερα. Οι «νονοί» αποκτούν σχέσεις με επιχειρηματίες και ακολουθεί η υφαρπαγή των χρημάτων της προστασίας εν ονόματι αυτής της γνωριμίας ή βάσει «κληρονομικού δικαίου» έπειτα από υποδείξεις παλαιότερων «νονών» που ορίζουν τους διαδόχους τους. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρουν αστυνομικοί, «οι “νονοί” προσκολλώνται σε μερικούς επιχειρηματίες. Οπου ανοίγουν αυτοί μαγαζιά, ακολουθούν και οι “νονοί” σαν...τσιμπούρια.Εχουν καταργηθεί οι ζώνες επιρροής των κακοποιών και έχουν αντικατασταθεί από “νονούς”...ακολούθους επιχειρηματιών ».

Ποσοστό 20% έως 50% του εγκληματικού «προσωπικού» υπολογίζεται ότι είναι αλλοδαποί, οι οποίοι πλέον έχουν αποκτήσει την εμπιστοσύνη των ελλήνων «νονών» και έχουν «απορροφηθεί» πλήρως από τα εγχώρια κυκλώματα. Οι διωκτικές αρχές είχαν ελάχιστες ενδείξεις τα τελευταία χρόνια για τον «υπόγειο πόλεμο της νύχτας» και το πώς λειτουργούν οι «νονοί». Τα πιο εμφανή στοιχεία έχουν ανακύψει έπειτα από τέσσερις βομβιστικές επιθέσεις σε καφετέρια της Πετρούπολης και σε νυχτερινά κέντρα στις οδούς Πέτρου Ράλλη, Ποσειδώνος και Λαγουμιτζή, οι οποίες προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές. Επιπλέον σημαντικά στοιχεία έχουν προκύψει μετά τη σύλληψη, στις 13 Δεκεμβρίου 2010, στη συμβολή των οδών Γρηγορίου Λαμπράκη και Χρυσοστόμου Σμύρνης στη Νίκαια, ενός 44χρονου που μετέφερε με το αυτοκίνητό του βόμβα μεγάλης ισχύος με άγνωστο «παραλήπτη». Η σύλληψη παρουσιάστηκε ως «συμπτωματική», πληροφορίες όμως αναφέρουν ότι το συμβάν αυτό κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι.

Οπως λένε υψηλόβαθμα στελέχη της Ασφάλειας Αττικής, «οι εκρήξεις αυτές μάς ξύπνησαν.Εχουμε καταλάβει πώς δρουν οι εκβιαστές και ξεφύγαμε από την αντίληψη ότι η...νύχτα έχει ηρεμήσει!Οι καταστηματάρχες γνωρίζουν ότι αν γίνει μια τέτοια έκρηξη, για τη διόρθωση των ζημιών θα μείνει κλειστό το μαγαζί για εβδομάδες και θα έχουν καταστραφεί οικονομικά.Ετσι λοιπόν υποκύπτουν στις συμμορίες.Ακόμη,έχουμε συγκεντρώσει στοιχεία από περίπου 40 επιθέσεις κατά ιδιωτών που φέρονται να έχουν χρέη στα κυκλώματα,πολλές εκ των οποίων δεν έχουν δημοσιοποιηθεί».

Σύμφωνα με πληροφορίες, η ΕΛ.ΑΣ. έχει ζητήσει τη συνδρομή του συστήματος υποκλοπών της ΕΥΠ προκειμένου να συγκεντρώσει πληροφορίες για τη δράση των εκβιαστών, ενώ επιχειρούν να αντλήσουν στοιχεία από παρακολουθήσεις νυχτερινών κέντρων και με τεχνικά μέσα.

MΑΡΤΥΡΙΑ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ
«Χτυπούν ανελέητα όσους από εμάς αντιδρούμε»

Οι έλληνες «νονοί» φαίνεται ότι προχωρούν σε... ανανέωση του χώρου. Στη φωτογραφία, ο Μάρλον Μπράντο στην ταινία «Νονός»

Τα κόλπα για τους εκβιασμούς είναι πολλά! Στέλνουν δυο-τρεις παρέες δήθεν «ευέξαπτων» πελατών στο μαγαζί,εκείνες στήνουν ψεύτικους καβγάδες, προκαλούν ζημιές ή ακόμη χτυπάνε το προσωπικό.Σε δεύτερη φάση αρχίζουν τα ανώνυμα απειλητικά τηλεφωνήματα στον ιδιοκτήτη.Αφότου λοιπόν ο καταστηματάρχης πάρει το «μήνυμα»,αναγκάζεται να απευθυνθεί σε αυτόν που έχει δηλώσει «προστάτης» του μαγαζιού και ζητεί την αρωγή του.Αυτός,με το αζημίωτο,του υπόσχεται ότι«θα τακτοποιήσει το θέμα».

Πολλοί «νονοί» υλοποιούν τους εκβιασμούς τους μέσω...εταιρικών σχέσεων με τους επιχειρηματίες. Επιβάλλουν την εκμετάλλευση των πάρκινγκ,των βεστιαρίων ή ακόμη και την τροφοδοσία των νυχτερινών κέντρων με ποτά και χαρτικά.Ενας «νονός» είχε ανοίξει σουπερμάρκετ με διάφορα είδη προκειμένου να νομιμοποιεί τη διαδικασία τροφοδοσίας.Ακόμη, αναλαμβάνουν έναντι αμοιβής την τοποθέτηση «πορτιέρηδων»,οι οποίοι βεβαίως είναι «φουσκωτοί» που έχουν σχέση με τις συμμορίες,ενώ κανείς δεν μπορεί να φέρει αντίρρηση σε αυτήν την...καλόπιστη επαγγελματική συνεργασία. Οπως αναφέρει ιδιοκτήτης κέντρου διασκέδασης,«ορισμένοι συνάδελφοί μου έχουν αρνηθεί να πληρώσουν. Κάποιοι επικαλούνται σχέσεις με αστυνομικούς, πιστεύοντας ότι διασφαλίζονται. Νιώθουν ισχυροί και το έχουν πληρώσει. Χτυπήθηκαν ανελέητα με καταστροφικές βομβιστικές επιθέσεις. Δύο βομβιστικές επιθέσεις σε μαγαζιά της λεωφόρου Συγγρού συνδέονται με αυτού του είδους τις επιλογές. Αλλες βομβιστικές επιθέσεις έλαβαν χώρα προκειμένου οι καταστηματάρχες να αντιληφθούν ότι ο προηγούμενος προστάτης δεν τους καλύπτει και ότι έρχεται ένας νέος που θα τους ζητήσει χρήματα».

«Ξέπλυμα» Αθήνα - Τίρανα
Πολλά εκατομμύρια ευρώ από τα ποσοστά των αλλοδαπών μπράβων διοχετεύονται σε αλβανικές τράπεζες και σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Οι αξιωματικοί προσπαθούν τα τελευταία χρόνια να βρουν την «άκρη του νήματος» για το πώς... εξαϋλώνονται τα χρήματα από τις εισπράξεις των «νονών». Σύμφωνα με αστυνομικούς, οι περισσότεροι φέρονται να κάνουν μηδενικές φορολογικές δηλώσεις ή να διαθέτουν εισοδήματα 3.000-4.000 ευρώ ετησίως. Η αστυνομική έρευνα εκτιμά ότι οι «νονοί» «ξεπλένουν» τα χρήματα μέσω νομιμοφανών εταιρειών ή μέσω ποσοστών που έχουν αποκτήσει σε νυχτερινά μαγαζιά. Δηλαδή πολλές φορές ο εκβιαζόμενος είναι ο... συνέταιρος του «νονού» στο μαγαζί! 

 

Του Β. Λαμπρόπουλου

Πηγή Το Βήμα

20.2.2011

Το Μεταναστευτικό : Ευλογία ή κατάρα ;

Το μεταναστευτικό είναι ίσως το κρισιμότερο ζήτημα που αντιμετωπίζει η χώρα μετά την οικονομική ύφεση. Κράτος και κοινωνία καλούνται να ενσωματώσουν χιλιάδες ανθρώπους με εντελώς διαφορετικές καταβολές, αξίες και δεξιότητες. Δεν είναι τυχαίο πως δυσκολεύονται να το αντιμετωπίσουν ευρωπαϊκές χώρες με μακρόχρονη σχετική εμπειρία, αλλά και κατεξοχήν μεταναστευτικές κοινωνίες (ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς). 

Οι κοινωνικές, οικονομικές και ιδεολογικές διαστάσεις του θέματος είναι τεράστιες και συνδέονται με ένα σύνθετο πλέγμα πολιτικών επιλογών: από τη φύλαξη των συνόρων ώς τις υποδομές για την υποδοχή όσων αιτούνται άσυλο και τις πολιτικές ενσωμάτωσης των μεταναστών στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό. Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι η Ελλάδα έχει καθυστερήσει να διαμορφώσει μια ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική, καθώς η ρευστότητα του προβλήματος διαπλέκεται με τη γενικότερη αδυναμία του κράτους και τον πολωμένο χαρακτήρα ενός δημόσιου διαλόγου όπου κυριαρχούν οι κραυγές και περισσεύουν οι αυταπάτες.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια οξεία εκδοχή του προβλήματος. Ενα πρώτο κύμα κυρίως ευρωπαϊκής προέλευσης ακολούθησε την πτώση της Σοβιετικής Ενωσης, οπότε και σύμφωνα με την απογραφή του 2001, 762.000 άνθρωποι εισήλθαν στη χώρα, δηλαδή το 7% του πληθυσμού ή αλλιώς το 9% του εργατικού δυναμικού της Ελλάδας. Το δεύτερο κύμα, που διογκώνεται όλο και περισσότερο, προέρχεται κυρίως από την Ασία και την Αφρική. Από το 2002 έχουν γίνει 883.000 συλλήψεις για παράνομη είσοδο ή παραμονή στη χώρα, 132.524 μόνο μέσα στο 2010!

Παρά τα φυσιολογικά προβλήματα, το πρώτο κύμα απορροφήθηκε χωρίς υπέρμετρους κραδασμούς και τελικά μάλλον ωφέλησε τη χώρα, συνεισφέροντας δυναμισμό και εργατικότητα. Τα παιδιά των Αλβανών που μεγάλωσαν στη χώρα μας δεν ξεχωρίζουν από τους συνομήλικους τους και όταν αριστεύουν ζητούν να υψώσουν την ελληνική σημαία. Είναι, όμως, πολύ αμφίβολο πώς τα πράγματα θα εξελιχθούν με αντίστοιχο τρόπο και για το δεύτερο κύμα, ειδικά εν μέσω οικονομικής κρίσης. Οι πρόσφατοι μετανάστες έχουν ιδιαίτερα χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και περιορισμένες δεξιότητες. Για τους περισσότερους ίσως, η Ελλάδα αποτελεί απλό πέρασμα. Εγκλωβίζονται όμως και γκετοποιούνται, με όλες τις αρνητικές επιπτώσεις που κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

Αντιμέτωποι με το πρόβλημα είναι μια Δημόσια Διοίκηση που αδυνατεί να διευθετήσει κεντρικά ζητήματα, όπως η Δικαιοσύνη ή η Παιδεία και μια κοινωνία τραυματισμένη από την οικονομική ύφεση. Στη δημόσια συζήτηση κυριαρχούν αυταπάτες: από τη μία, όσοι θεωρούν πώς είναι δυνατό να λύσουμε το πρόβλημα, μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα-φρούριο και απελαύνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ενταγμένους ανθρώπους, κάτι που πέρα από αποκρουστικό, είναι ανέφικτο. Από την άλλη, όσοι συγχέουν το συναίσθημα με τη δημόσια πολιτική και θεωρούν πως η χώρα μας υποχρεούται να συνδράμει οποιονδήποτε καταφθάνει στις ακτές της. Οι πρώτοι βλέπουν μόνο ζημιές εκεί που οι δεύτεροι αγνοούν κάθε κόστος. Για τους μεν, η μετανάστευση είναι κατάρα, για τους δε ευλογία. Ταυτόχρονα, καιροφυλακτούν όσοι αντιμετωπίζουν τους μετανάστες ως εξαργυρώσιμη πολιτική αξία, θεωρώντας πως ανακάλυψαν είτε το επαναστατικό προλεταριάτο που δεν παρήγαγε ποτέ η Ελλάδα, είτε τον μπαμπούλα που θα στρέψει τον κόσμο προς στην ακροδεξιά.

Η μετανάστευση όμως έχει δύο όψεις. Οπως έχουν δείξει πολλές οικονομικές μελέτες, η ραγδαία αύξηση του εργατικού δυναμικού συμβάλλει στην επέκταση της παραγωγής σε τομείς που δεν ήταν συμφέροντες με το προϋπάρχον εργατικό κόστος, στην ελάττωση του πληθωρισμού και στην αύξηση του ακαθάριστου εθνικού εισοδήματος. Συγχρόνως, όμως, προκαλεί συμπίεση των χαμηλών ημερομισθίων, αύξηση της ανεργίας και της οικονομικής ανισότητας, αύξηση της παραοικονομίας και αύξηση των δημοσίων δαπανών που σχετίζονται με την απορρόφηση των μεταναστών από το κοινωνικό σύνολο. Περισσότερο απ’ όλους, θίγονται τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα. Ταυτόχρονα, κοινωνιολογικές μελέτες έχουν αποτυπώσει τους τεράστιους τριγμούς που προκαλεί η ομαλή ενσωμάτωση όχι μόνο των μεταναστών αλλά, κυρίως, των απογόνων τους. Κάποια προάστια ευρωπαϊκών πόλεων θυμίζουν αμερικανικά γκέτο που παράγουν ισλαμιστές τρομοκράτες.

Εθελοτυφλούμε αν νομίζουμε πως το πρόβλημα θα λυθεί με πρόχειρες και αφελείς διακηρύξεις ανθρωπιστικών προθέσεων, αδιάκριτες και μαζικές νομιμοποιήσεις ή με μέτρα ασφαλείας και μόνο. Η αποτελεσματική διαχείρισή του απαιτεί το ξεπέρασμα τόσο της αδιέξοδης ρητορικής όσο και της πολιτικής της αδράνειας. Εφτασε η ώρα να αποδεχθούμε ένα κομμάτι των μεταναστών ως συμπατριώτες, με τους οποίους θα συμβιώσουμε ισότιμα. Οχι όμως με τους πάντες και όχι δίχως όρους. Αυτό ισοδυναμεί με τη διατύπωση ενός κοινωνικού συμβολαίου που θα περιλαμβάνει σαφή δικαιώματα και υποχρεώσεις και θα στοχεύει στην πλήρη ενσωμάτωση εκείνων των μεταναστών που μπορούν και θέλουν να γίνουν μέλη της ελληνικής κοινωνίας. Συνεπάγεται όμως και τον αποκλεισμό των υποχωρήσεων σε εκβιασμούς και την εφαρμογή αυστηρών μέτρων που θα περιορίζουν ένα ανθρώπινο ρεύμα, το οποίο έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά εισβολής. 

Τελικά, το αν η μετανάστευση θα συμβάλει στην ευημερία της χώρας ή στην κατάπτωσή της εξαρτάται κυρίως από εμάς τους ίδιους.

Των Στάθη Καλύβα και Χάρη Μυλωνά

* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Yale. Ο κ. Χάρης Μυλωνάς είναι επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο George Washington.

Πηγή Καθημερινή

20.2.2011

Ενα από τα πολυτελέστερα ιδιωτικά μέγαρα : Μέγαρο Υπατία (ή Μέγαρο Λιβιεράτου)

Η αιφνίδια δημοσιότητα του Μεγάρου Υπατία έκανε γνωστή στο ευρύτερο κοινό την ύπαρξη αυτού του ιδιωτικού κτιρίου, που είναι κηρυγμένο από το κράτος διατηρητέο μνημείο με τον πρόσθετο χαρακτηρισμό του «έργου τέχνης». Στους ερευνητές της πρόσφατης αθηναϊκής ιστορίας, το Μέγαρο Λιβιεράτου, όπως είναι το αρχικό όνομα του κτιρίου, είναι φημισμένο ως ένα από τα πολυτελέστερα ιδιωτικά μέγαρα της πρωτεύουσας, το οποίο ο αθηναιογράφος Κώστας Μπίρης εξήρε ως μία οικία «μνημειώδους διακοσμητικής αρχιτεκτονικής, διαπνεόμενης από αξιοπρέπεια και γλαφυρότητα».

Η μοναδικότητα του αθηναϊκού αυτού μεγάρου δεν εξαντλείται στην εντυπωσιακή μορφολογία του, η οποία αποκλίνει από τον κλασικισμό και υπηρετεί το γαλλικό νεο-μπαρόκ, αλλά έχει πολλά να αντλήσει από τον πλούσιο εσωτερικό του διάκοσμο. Τα ξυλόγλυπτα θυρώματα, τα βιτρό, τα χυτοσιδηρά στοιχεία, με επιρροές της Αρ Νουβώ, συνθέτουν την ατμόσφαιρα μιας μεγαλοαστικής οικίας της μπελ επόκ, στοιχείο που συνετέλεσε ώστε το κτίριο να προσλάβει τον χαρακτηρισμό του έργου τέχνης. Ο προσδιορισμός αυτός καθιστά περισσότερο ισχυρή την προστασία του, γεγονός που έχει ιδιαίτερη σημασία εφόσον η αθηναϊκή αυτή οικία έχει διατηρήσει τον αρχικό της διάκοσμο σε ικανοποιητικό βαθμό. Το Μέγαρο Λιβιεράτου είναι κορυφαία δημιουργία του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Νικολούδη (1874-1944), που είχε μεγάλη πελατεία ανάμεσα στους ισχυρούς των αρχών του 20ού αιώνα και ήταν προσωπικός φίλος του Ελευθερίου Βενιζέλου. 

Ο Νικολούδης έχτισε αυτό το σπίτι για τον βιομήχανο Γεράσιμο Λιβιεράτο, που δραστηριοποιείτο στον τομέα της τεχνητής μετάξης. Το σπίτι αποπερατώθηκε το 1909 και ξεχώρισε αμέσως για την πολυτέλειά του. Το διακοσμητικό λοφίο της ημικυκλικής απόληξής του κατέπεσε στον σεισμό του 1981 και ουδέποτε αποκαταστάθηκε. 

Ο Νικολούδης είχε χτίσει πλήθος κτιρίων. Στην ομώνυμη Στοά Νικολούδη διατηρούσε την οικία του και είχε μελετήσει το πολεοδομικό σχέδιο του Ψυχικού, τον κινηματογράφο Αττικόν, τη Στρατιωτική Λέσχη και πολλά ακόμη κτίρια.

Του Νίκου Βατόπουλου

Πηγή Καθημερινή

 20.2.2011

Πέρασε το βέτο των εφοριακών

Η αναδιοργάνωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού προσέκρουσε για μία ακόμη φορά στη σθεναρή αντίσταση των εφοριακών.

Για παράδειγμα, η πρόθεση του υπουργού Οικονομικών ήταν να στελεχώσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και με υπαλλήλους εκτός του υπουργείου, οι οποίοι θα είχαν τα απαιτούμενα προσόντα.

Η ιδέα αυτή δεν άρεσε στους εφοριακούς, που δεν θέλουν να χάσουν τον έλεγχο αυτού που θεωρούν ότι είναι το μαγαζάκι τους. Επίσης, διεκδίκησαν για τους ελεγκτές της νέας υπηρεσίας Βεβαίωσης και Αναγκαστικής Είσπραξης των Εσόδων ειδικό επίδομα, το οποίο θα παίρνουν εάν πιάνουν τους στόχους.

Λες και δεν παίρνουν ήδη από τα μεγαλύτερα επιδόματα του δημόσιου τομέα και μάλιστα χωρίς καμία απολύτως προϋπόθεση.

Πηγή Καθημερινή
22.2.2011

Λίγκα της σούπερ παρακμής (Η βία στα γήπεδα)

Η φωτό από εδώ

Οσα διαδραματίστηκαν το Σαββατοκύριακο στο γήπεδο Καραϊσκάκη, εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, σε τηλεοπτικούς σταθμούς, γραφεία και σπίτια, με κροτίδες, φωτοβολίδες, καπνογόνα, γροθιές, κλωτσιές, προπηλακισμούς, η κατάλυση κάθε έννοιας έλλογου συλλογικού βίου, δεν αφορούν πλέον μόνο την ΠΑΕ Ολυμπιακός, την ΠΑΕ Παναθηναϊκός, τη Σούπερ Λίγκα, τους διαιτητές, τους παίκτες· δεν αφορούν καν το ποδόσφαιρο, σαν βιομηχανία. Οσα διαδραματίστηκαν στο ντέρμπι αφορούν την ελληνική κοινωνία, την ήδη σκληρά δοκιμαζόμενη: πώς αυτή η κοινωνία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της, πώς αυτοπροσδιορίζεται. Είναι αγέλη αλληλοσπαρασσόμενων θηρίων; Είναι όχλος ανδρείκελων του Στοιχήματος; Είναι άβαταρ σε πίστα του Playstation; Είναι δούλοι φυλάρχων;

Η ελληνική κοινωνία πρέπει να αντικρίσει κατάματα αυτές τις εικόνες και να απαντήσει. Τώρα, τη στιγμή της κρίσης, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Να αποτινάξει τη φενάκη απ’ τα βλέφαρά της, να πάψει να αποδέχεται σαν ρυθμιστές της ποδοσφαιρικής βιομηχανίας στοιχεία με συμπεριφορά υποκόσμου ή και προσδεδεμένα με τον υπόκοσμο. Διότι η βιομηχανία του ποδοσφαίρου, όπως κάθε βιομηχανία, είναι στοιχείο του δημόσιου χώρου, επηρεάζει συνειδήσεις και προσπορίζεται πολιτικά οφέλη. Εκδίδει οπαδικές εφημερίδες, συντηρεί ηλεκτρονικά μέσα, αναδεικνύει φασίζοντες σαμάνους και νωδούς γελωτοποιούς. Πουλάει πρόγραμμα στα τηλεοπτικά δίκτυα. Τροφοδοτεί τη βιομηχανία του τζόγου. Το ποδόσφαιρο παραείναι μεγάλη βιομηχανία για να αφήνεται αρρύθμιστο, ατιμώρητο, ασύδοτο, να ξεπλένει χρήμα, να προσφέρει κοινωνικό status και πολιτική κάλυψη.

Μια στοιχειώδης αναδρομή στις ηγεσίες των συλλόγων και των ΠΑΕ, τα τελευταία 20 - 25 χρόνια, δείχνει ποιοι μπήκαν στο ποδόσφαιρο σαν φίλαθλοι ή από θεμιτή ματαιοδοξία, και ποιοι μπήκαν για να ξεπλύνουν όνομα και χρήμα. Μια στοιχειώδης σύγκριση με τα διεθνή ανάλογα δείχνει επίσης ότι το ελληνικό πρωτάθλημα είναι ένα κακομοίρικο καρτέλ που πουλάει υποβαθμισμένο προϊόν σε κάφρους, αλλά προπαγανδίζεται από στρατιές μηντιοπαράσιτων και στηρίζεται σιωπηρά απ’ όλο σχεδόν το πολιτικό σύστημα, με οριζόντια συναίνεση. Ποιος δεν έχει δει πολιτικούς, μεγαλοδημοσιογράφους, και δημόσιες περσόνες στις προνομιούχες θέσεις και στις VIP, να κορδώνονται, να ουρλιάζουν ή να εκσφενδονίζουν αντικείμενα, μαζί με τον όχλο; Οποιος τολμήσει δε να αμφισβητήσει τις αισθητικές και ηθικές αξίες αυτού του θηριοτροφείου χλευάζεται ως «ξενέρωτος» αμφιβόλου ανδρισμού.

Το πραγματικό πρόσωπο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου είναι αυτό που είδαμε το Σαββατοκύριακο. Ενα πρόσωπο σκυλόβιο, προκλητικό, χυδαίο, αδιάλλακτο. Είναι η σκυλόβια Ελλάδα που φέρουμε ακόμη μέσα μας σαν αρρώστια. Είναι μια όψη παρακμής· μάλλον, μια μόνιμη πηγή παρακμής, την οποία κάποτε την ανεχόμασταν, από συνενοχή, αδράνεια ή σνομπισμό. Τώρα όμως μάς καταστρέφει.

Του Νίκου Ξυδάκη

Καθημερινή

22.2.2011