Ελέγχονται μεταβιβάσεις περουσιακών στοιχείων συγγενών του Π. Ψωμιάδη

Επιχειρεί να αποτρέψει τη διεκδίκηση χρημάτων από πιστωτές του, υποστηρίζουν οι αντίδικοί του.

Σε μαζικές μεταβιβάσεις περιουσιακών στοιχείων των συγγενικών του προσώπων προχωρεί ο πρώην βασικός μέτοχος της Ασπίδος, κ. Παύλος Ψωμιάδης, στην προσπάθειά του να αποφύγει τη διεκδίκηση των χρημάτων από εκατοντάδες δανειστές του. Οι κινήσεις που πραγματοποιεί ο πρώην μέτοχος της Ασπίδος δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα στις εποπτικές αρχές για το τι θα γίνει τις επόμενες μέρες με τις εταιρείες του κ. Ψωμιάδη που δεν έχουν ακόμη τεθεί σε εκκαθάριση.

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες από δύο τουλάχιστον δικηγορικά γραφεία που έχουν στραφεί αστικά και ποινικά κατά του κ. Ψωμιάδη αλλά και συγγενικών του προσώπων που βρίσκονται στα Δ.Σ. συνδεδεμένων με αυτόν εταιρειών, η σύζυγος Μ.Ψ. προχώρησε στη μεταβίβαση των μετοχών εταιρειών που ελέγχουν ένα τεράστιο ακίνητο στη Μύκονο και μισό ακίνητο επί της οδού Πανόρμου 1 στο Κεφαλάρι.

Η σύζυγος Ψωμιάδη ήταν μέτοχος της εταιρείας Advantage Holdings, όπως μετονομάστηκε η Aspis Holdings μετά την απόφαση της ΕΠΕΙΑ να αφαιρέσει από τις δύο ασφαλιστικές εταιρείες του Παύλου Ψωμιάδη τις άδειες λειτουργίας τους. Δέκα ημέρες μετά την αναστολή λειτουργίας των ασφαλιστικών εταιρειών, η Μ.Ψ. μεταβίβασε 12 εκατομμύρια μετοχές στην Ε.Κ., μια συνταξιούχο που ζει στα νότια προάστια της Αθήνας, η οποία φαίνεται από τη φορολογική της δήλωση να μην έχει εισοδήματα! Η Ε.Κ. φέρεται να έλαβε -χωρίς να έχει καταβάλει τίμημα- μετοχές που την περίοδο εκείνη άξιζαν 4,8 εκατ. ευρώ! Η μεταβίβαση έγινε στο πλαίσιο της προσπάθειας του κυπριακού ομίλου να εμφανίσει ότι απογαλακτίζεται από την επιρροή τού άλλοτε βασικού του μετόχου, μειώνοντας με αυτόν τον τρόπο το ποσοστό του κάτω από το 8,23% στην Aspis Holdings.

Το δικηγορικό γραφείο των Ιωάννη και Μιχάλη Μαρκουλάκου που εκπροσωπεί τον κ. Γεώργιο Διαμαντόπουλο, παλαιό μέτοχο της εταιρείας General Unioκαι της θυγατρικής της General Trust, τις οποίες πώλησε στον Παύλο Ψωμιάδη λαμβάνοντας όμως μόλις 3 από τα 7,5 εκατ. ευρώ, έχει στραφεί τώρα όχι μόνο εναντίον του Παύλου Ψωμιάδη αλλά και των παιδιών του, όπως επίσης και εταιρειών στις οποίες οι τρεις μετέχουν ή μετείχαν στο παρελθόν. Η εταιρεία είχε πωληθεί στις 2 Φεβρουαρίου του 2009 στον κ Π. Ψωμιάδη, ο οποίος ωστόσο πλήρωσε τον πρώην βασικό μέτοχο της General Trust μόνο έως τον Αύγουστο του 2009.

Οι δικηγόροι του κ. Διαμαντόπουλου έκαναν αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και το δικαστήριο «μπλόκαρε» τα περιουσιακά στοιχεία των εταιρειών Ασπίς ΑΕΓΑ και Ασπίς ΑΕΑΖ, αλλά και όλων των συνδεδεμένων με αυτές εταιρειών. Νομικά ο κ. Διαμαντόπουλος στρέφεται και εναντίον της Aspis Bank εξαιτίας του ρόλου που έπαιξε στην έκδοση χωρίς όριο προσωπικών ή εταιρικών επιταγών του κ. Παύλου Ψωμιάδη για την κυκλοφορία του τίτλου Aspis Asset.

Αν και δεν συνδέεται μετοχικά με τις Ασπίς ΑΕΓΑ και ΑΕΑΖ, σημαντικότερη εταιρεία του Παύλου Ψωμιάδη φέρεται να είναι η Ασπίς Κάπιταλ, η οποία ελέγχεται από τη Νομαρχία Αθηνών. Η Ασπίς Κάπιταλ είναι η εταιρεία μέσω της οποίας ο Παύλος Ψωμιάδης «δανειζόταν» από το κοινό εκδίδοντας ομόλογα, το συνολικό ύψος των οποίων υπολογίζεται ότι ξεπερνά τα 75 εκατ. ευρώ. Σημειώνεται ότι το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας στο τέλος του 2008 ανήρχετο στα 2 εκατ. ευρώ, αλλά η καθαρή της θέση μετά τον υπολογισμό των ζημιών προηγούμενων χρήσεων ήταν αρνητική κατά 2,2 εκατ. ευρώ.

Των Τασου Tελλογλου και Ευγενιας Tζωρτζη


Πηγή Καθημερινή
2.2.2010

==============================================================

Τα πέντε ομολογιακά της «Ασπίς Κάπιταλ»

Η «Ασπίς Κάπιταλ» φέρεται να έχει προχωρήσει σε πέντε εκδόσεις ομολογιακών τίτλων από το 2004 έως και το 2006 και αξιοποιώντας «παράθυρα» της νομοθεσίας, κατόρθωνε σε όλες τις περιπτώσεις να διαφεύγει του εποπτικού ελέγχου.

Στα περιουσιακά της στοιχεία περιλαμβάνονται συμμετοχές ύψους 14,5 εκατ. ευρώ, που εικάζεται ότι είναι η συμμετοχή στην Aspis Liv, θυγατρική του ομίλου στη Σουηδία, της οποίας πρόσφατα ανακλήθηκε η άδεια από την αρμόδια σουηδική αρχή λόγω του ελλείμματος στα αποθέματα της εταιρείας, αλλά και παράνομες μετακινήσεις κεφαλαίων ύψους 33 εκατ. ευρώ. Στις απαιτήσεις της εταιρείας περιλαμβάνεται επίσης κονδύλι 45,9 εκατ. ευρώ από «διάφορους χρεώστες...», οι οποίοι είναι άγνωστοι και φυσικά αμφίβολο εάν θα ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους προς την εταιρεία, προκειμένου και αυτή με τη σειρά της να καλύψει τους εκατοντάδες ομολογιούχους που δάνεισαν τα χρήματά τους στην «Ασπίς Κάπιταλ» και στον ιδιοκτήτη της. Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι πώς μια εταιρεία με αρνητική καθαρή θέση κατόρθωνε να εκδίδει και να διανέμει μακροπρόθεσμους τίτλους με επιτόκιο 7% και 7ετούς διάρκειας, το ύψος των οποίων, σύμφωνα με τον ισολογισμό του 2008, ξεπερνάει τα 50 εκατ. ευρώ.

Πηγή Καθημερινή

2.2.2010

Βιβλιοπροτάσεις : Η γέννηση της ιστορίας στην αρχαία Ελλάδα

Τα στάδια της αφηγηματικής ανασύνθεσης του παρελθόντος με βάση την κριτική επεξεργασία της παράδοσης και την αναζήτηση της αλήθειας

Αντώνης Β. Ρεγκάκος, «Επινοώντας το παρελθόν. Γέννηση και ακμή της ιστοριογραφικής αφήγησης στην κλασική αρχαιότητα», εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2009, σελ. 239.

ΕΡΕΥΝΑ. Η ιστοριογραφία, όπως τη γνωρίζουμε στη δυτική παράδοση, είναι επινόηση του ελληνικού πνεύματος. Στους ανατολικούς πολιτισμούς (Αίγυπτο, Μεσοποταμία, Συρία) καλλιεργήθηκε βέβαια από νωρίς η καταγραφή παρελθοντικών γεγονότων, είτε με συνοπτικό χρονογραφικό τρόπο είτε με την πρόθεση της εξύμνησης βασιλικών κατορθωμάτων, είτε τέλος υπό το πρίσμα μιας θεολογικής θεώρησης του κόσμου. Ο,τι όμως εννοούμε σήμερα με τον όρο ιστορία, δηλαδή η εκτεταμένη αφηγηματική ανασύνθεση του παρελθόντος που βασίζεται στην κριτική επεξεργασία της παράδοσης και στην αναζήτηση της αλήθειας, γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Το νέο βιβλίο του καθηγητή Αντώνη Ρεγκάκου μάς ξεναγεί με τρόπο εύληπτο και γοητευτικό στα πρώτα στάδια της πνευματικής αυτής περιπέτειας, επισκοπώντας το έργο των αρχαιότερων Ελλήνων ιστορικών μέχρι και τον Θουκυδίδη.

Οι «παππούδες»

Ο Ηρόδοτος κέρδισε τον τίτλο του πατέρα της ιστορίας. Ομως το είδος είχε και παππούδες: τους πρώτους «λογογράφους», τους πιονιέρους του αρχαιοελληνικού πεζού λόγου, που το έργο τους σώζεται σήμερα μόνο σε αποσπάσματα. Κορυφαίος ανάμεσά τους ο πολύπλευρος Εκαταίος από τη Μίλητο: οι «Γενεαλογίες» του ήταν η πρώτη προσπάθεια να συστηματοποιηθούν οι γνώσεις για το παρελθόν, ενώ το έργο του «Περιήγηση της γης» έθεσε τις βάσεις της γεωγραφίας και της εθνογραφίας. Αυτός και οι άλλοι πρώιμοι «ιστορικοί» εισήγαγαν βασικά εργαλεία της ιστοριογραφικής πρακτικής: την κριτική στάση έναντι της παράδοσης, την προσωπική έρευνα για συλλογή πληροφοριών, τον έλεγχό τους με βάση τις αρχές του πιθανού και του εύλογου, τη χρήση συστημάτων χρονολόγησης για την οργάνωση του υλικού. Ορισμένοι, όπως ο καλοζωιστής Ιων από τη Χίο, περιέλαβαν ακόμη νοβελιστικές διηγήσεις ή διασκεδαστικά ανέκδοτα, καλλιεργώντας την ιστοριογραφία ως τέχνη αφηγηματική. Το εισαγωγικό τμήμα του βιβλίου επισκοπεί όσα γνωρίζουμε γι’ αυτούς τους πρώτους ιστορικούς, καλύπτοντας ένα κενό στην ελληνόγλωσση βιβλιογραφία. Για πρώτη φορά σε ελληνικό εγχειρίδιο παρατίθενται και μεταφράζονται αποσπάσματα αυτών των συγγραφέων και ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με αυθεντικά δείγματα της γραφής τους.

Το μνημειώδες σύγγραμμα

Το δεύτερο τμήμα είναι αφιερωμένο στον Ηρόδοτο. Με ανάμεικτο ελληνικό και καρικό αίμα στις φλέβες του, ισορροπώντας μεταξύ Ελλάδας και Ανατολής, ο ιστορικός από την Αλικαρνασσό ταξίδεψε στην ανατολική Μεσόγειο, στην περσική αυτοκρατορία και στον Εύξεινο Πόντο για να συλλέξει το πολυποίκιλο υλικό της δημιουργίας του. Το μνημειώδες σύγγραμμά του ήταν κάτι πρωτοφανές στην έως τότε ελληνική πεζογραφία για τη μακρόπνοη σύλληψη και τη σύνθετη κατασκευή του. Ο σκοπός του Ηρόδοτου ήταν διττός: από τη μία πλευρά να εξιστορήσει τους Περσικούς Πολέμους, ιδωμένους στο πλαίσιο της μακρόχρονης και συχνά επεισοδιακής επαφής της Ελλάδας με τον ανατολικό κόσμο. Από την άλλη, να χωρέσει στο έργο του όλα όσα είχε κατορθώσει να μάθει κατά τη φιλέρευνη ζωή του, να περισώσει από τη λήθη το τεράστιο απόθεμα των γνώσεών του, δίνοντάς τους αυτόνομη ύπαρξη μέσω της γραφής. Αυτήν την επιθυμία μαρτυρούν τα αδιάκοπα ξεστρατίσματα από το κεντρικό του θέμα, οι πολυάριθμες εθνογραφικές, γεωγραφικές και επιστημονικές παρεκβάσεις του, οι συναρπαστικές αφηγήσεις που συλλέγει και αναπλάθει. Ο Ηρόδοτος δεν είναι μόνο πατέρας της ιστορίας, αλλά και ο πρώτος ίσως εγκυκλοπαιδιστής της Ευρώπης.

Τα τεχνάσματα του Ηρόδοτου

Ο συγγραφέας του βιβλίου επισκοπεί με διαύγεια τις διάφορες πλευρές της ηροδότειας «Ιστορίας», τα προβλήματα της σύγχρονης έρευνας, τις αντιμαχόμενες θεωρίες και προσεγγίσεις των μελετητών. Παραπέμπει στα καλύτερα σχετικά μελετήματα της διεθνούς βιβλιογραφίας και προσφέρει έναν πολύτιμο βιβλιογραφικό οδηγό για τον φιλομαθή φοιτητή και τον νέο ερευνητή. Περίοπτη θέση καταλαμβάνει η ανάλυση της αφηγηματικής τεχνικής του έργου, ιδίως υπό το φως της σύγχρονης αφηγηματολογίας. Παρά τη φαινομενική αφέλεια και απλότητα της, η αφήγηση του Ηρόδοτου είναι γεμάτη τεχνάσματα που οργανώνουν το πολυποίκιλο υλικό σε ενιαία σύνθεση. Διαφορετικά τμήματα του έργου συνδέονται με εσωτερικούς συνειρμούς και επαναλαμβανόμενα μοτίβα, όπως η αποτυχημένη εκστρατεία, η αντίθεση μεταξύ ελληνικής λιτότητας και ανατολικής χλιδής, ο φθόνος των θεών, η μεταβολή της τύχης. Ο ιστορικός παίζει με τις προσδοκίες και χειραγωγεί την αγωνία του κοινού του, επιβραδύνει τον αφηγηματικό ρυθμό για να δημιουργήσει σασπένς και δημιουργεί έξοχες δραματικές σκηνές φωτίζοντας τις σκέψεις και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών του.

Επανειλημμένα διαπιστώνουμε πόσο πολλά έχει διδαχτεί ο Ηρόδοτος από τους αφηγηματικούς τρόπους του ομηρικού έπους. Αρχαίες μαρτυρίες τον δείχνουν να παρουσιάζει τμήματα του έργου του σε μορφή διαλέξεων. Ετσι, ο ιστορικός προβάλλει ως διάδοχος των επικών αοιδών, ένας νέος δεξιοτέχνης της προφορικής αφήγησης, με όργανο τώρα τον πεζό λόγο. Πάνω από όλα, όμως, ο Ηρόδοτος υπήρξε ένας διανοούμενος της εποχής του. Η έμφασή του στην προσωπική έρευνα, η πολεμική του ενάντια σε ανταγωνιστές με διαφορετικές απόψεις, η καθολική του περιέργεια για τον φυσικό κόσμο και τον ανθρώπινο πολιτισμό τον φέρνουν κοντά στους σοφιστές και τους επιστήμονες που σημάδεψαν την ελληνική πνευματική ζωή του 5ου αιώνα.

Η τέχνη του Θουκυδίδη

Το τρίτο τμήμα του βιβλίου επικεντρώνεται στον Θουκυδίδη. Δύσκολα φαντάζεται κανείς έναν συγγραφέα πιο διαφορετικό από τον Ηρόδοτο. Γραμμική αφήγηση, χρονογραφική οργάνωση του υλικού, συγκέντρωση στο κύριο θέμα και αποφυγή των παρεκβάσεων, όλα μαρτυρούν εντελώς διαφορετική ιστοριογραφική αντίληψη. Ωστόσο, η σύγχρονη αφηγηματολογική έρευνα αποκαλύπτει πως ο Θουκυδίδης, με τον δικό του τρόπο, είναι αφηγητής το ίδιο ικανός και γεμάτος τεχνάσματα όσο ο Αλικαρνασσέας προκάτοχός του. Και όχι μόνο αυτό: από πολλές απόψεις ο Θουκυδίδης έχει διδαχθεί στρατηγήματα και τρόπους αφήγησης από το ηροδότειο έργο, όπως τον χειρισμό του αφηγηματικού ρυθμού, τη χρήση ενοποιητικών μοτίβων και συνειρμών, τη δημιουργία αγωνίας. Ομως ο Θουκυδίδης στοχάζεται συνειδητά γύρω από την ιστορική του μέθοδο και τις δυνατότητές της, φέρνοντας κάτι ριζικά νέο στην ιστοριογραφία. Για πρώτη φορά τίθεται ρητά ως στόχος του ιστορικού η αναζήτηση της αλήθειας.

Θουκυδίδης και Ηρόδοτος συγκλίνουν τελικά στους διδακτικούς σκοπούς της συγγραφής τους. Ο Ηρόδοτος, γράφοντας στις αρχές του Πελοποννησιακού Πολέμου, φαίνεται να εννοούσε το έργο του ως έμμεση προειδοποίηση κατά του αθηναϊκού επεκτατισμού. Ο Θουκυδίδης πάλι, στο τέλος του ίδιου πολέμου, πάσχιζε να εξαγάγει από αυτόν γενικά διδάγματα που θα χρησίμευαν στις μελλοντικές γενιές. Το βιβλίο του καθηγητή Ρεγκάκου προσφέρει μια εξαιρετικά καλογραμμένη και μεθοδική εισαγωγή στην έρευνα γύρω από τους δύο κορυφαίους ιστορικούς και μας καλεί να αναλογιστούμε την αξία που μπορεί να έχει το έργο τους για εμάς σήμερα.

Του Ι. Μ. Κωνσταντακου

Ο Ι. Μ. Κωνσταντάκος είναι επίκουρος καθηγητής της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Πηγή Καθημερινή

2.2.2010

*Στην εικόνα αλληγορική αναπαράσταση της γραμματικής. Εργο του Laurent de la Hire (1650) - Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο

Ο κυκεώνας των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων

Περίπου 6 δισ. ευρώ ετησίως κοστίζουν στον έλληνα φορολογούμενο τα περίπου 50 επιδόματα που χορηγούνται στους δημοσίους υπαλλήλους και επιφέρουν αποκλίσεις μισθών ως και 88%. Η κυβέρνηση στοχεύει στην περικοπή των δαπανών αυτών κατά 10% (περίπου 600 εκατ. ευρώ) που σημαίνει μείωση των μισθών από 150 ως 700 ευρώ μηνιαίως ενώ αναμένεται και η κατάργηση της αυτοτελούς φορολόγησης και το πάγωμα των μισθών για μηνιαίες αποδοχές άνω των 2.000 ευρώ. Οι ενώσεις των δημοσίων υπαλλήλων αναμένουν και την εισοδηματική πολιτική για να καθορίσουν τη στάση τους ενώ ορισμένοι κλάδοι έχουν ήδη εξαγγείλει απεργιακές κινητοποιήσεις. Αλλοι μιλούν για κεκτημένα δικαιώματα που δεν πρέπει να θιγούν.

Σημειώνεται ότι από το σύνολο των αμοιβών των πολιτικών υπαλλήλων, που ανέρχεται σε περίπου 12,1 δισ. ευρώ, οι δαπάνες για βασικούς μισθούς ανέρχεται σε 6,9 δισ. ευρώ και οι δαπάνες για την καταβολή επιδομάτων σε 5,2 δισ. ευρώ. Η επιδοματική πολιτική (αντί της μισθολογικής) που ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις είχαν ως αποτέλεσμα να δαπανώνται για το επίδομα «κίνητρο απόδοσης» περίπου 389 εκατ. ευρώ, για οικογενειακά επιδόματα 240 εκατ. ευρώ, για «ειδικά επιδόματα» άλλα 534 εκατ. ευρώ. Εχουμε όμως και συνέχεια. Υπάρχει το επίδομα «εξωδιδακτικής απασχόλησης» για τους εκπαιδευτικούς που κοστίζει 722 εκατ. ευρώ ενώ άλλα 337 εκατ. ευρώ αφορούν τους νοσοκομειακούς.

Σε ορισμένες περιπτώσεις οι δαπάνες για επιδόματα ξεπερνούν τις δαπάνες για βασικούς μισθούς. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα πρέπει να είναι εκείνο που αφορά τους δικαστικούς. Οι συνολικές δαπάνες για τις αποδοχές τους φθάνουν τα 457 εκατ. ευρώ από τα οποία τα 189 εκατ. ευρώ αφορούν τους βασικούς μισθούς και τα υπόλοιπα (268 εκατ. ευρώ) τα επιδόματα.

Επίσης για τους γιατρούς του ΕΣΥ δαπανώνται 819 εκατ. ευρώ εκ των οποίων οι δαπάνες για βασικούς μισθούς ανέρχονται σε 819 εκατ. ευρώ και τα υπόλοιπα 335 αφορούν επιδόματα.

Τέλος, οι δαπάνες για τις αμοιβές στρατιωτικών, αστυνομικών, λιμενικών και πυροσβεστών ανέρχονται σε 4,4 δισ. ευρώ από τα οποία τα 2,2 δισ. ευρώ αφορούν τους βασικούς μισθούς και άλλα τόσα τα επιδόματα. Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, η καταβολή επιδομάτων «είναι της τάξεως των 5-6 δισ. Αυτά θα μειωθούν κατά 10%. Δεν έχει διευκρινισθεί πώς ακριβώς θα γίνει αυτή η περικοπή διότι στο Δημόσιο υπάρχουν και άτομα που έχουν πάρα πολύ χαμηλή αμοιβή». Το υπουργείο Οικονομικών προκειμένου να προλάβει περισσότερες αντιδράσεις παραπέμπει στην κατάσταση «εκτάκτου ανάγκης» για την οικονομία ενώ ξαναφέρνει στην επικαιρότητα το θέμα του ενιαίου μισθολογίου, το οποίο όμως δεν δέχονται όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι πρώτοι που αντιδρούν στις περικοπές των επιδομάτων είναι οι εφοριακοί και οι υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών ενώ η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Μηχανικών Δημοσίων Υπαλλήλων Διπλωματούχων Αντωτάτων Σχολών και οι εκπαιδευτικοί αναμένουν τις τελικές αποφάσεις της κυβέρνησης για να προσδιορίσουν τη στάση τους. Εκπρόσωποι όλων των ανωτέρω υποστηρίζουν ότι δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τις μειώσεις των αποδοχών τους επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί να περιορίσει τη φοροδιαφυγή. Επίσης υποστηρίζουν ότι το χάος που υπάρχει τώρα γύρω από τα επιδόματα οφείλεται στο γεγονός ότι όλες οι κυβερνήσεις ακολούθησαν ως τώρα επιδοματική πολιτική και όχι πολιτική μισθολογίου. Τέλος, αναφέρουν ότι είναι μύθος ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν υψηλές αποδοχές.

Για παράδειγμα, υπάλληλος του υπουργείου Οικονομικών με προϋπηρεσία στο Δημόσιο 27 χρόνια αμείβεται με 1.736 ευρώ μηνιαίως. Ο βασικός του μισθός είναι 1.506 ευρώ, το οικογενειακό επίδομα 65 ευρώ (αυτό δεν θα υποστεί περικοπές), άλλα 100 ευρώ ως επίδομα παραγωγικότητας και 65 ευρώ επίδομα θέσης (τμηματάρχης). Σύνολο μεικτών αποδοχών 1.736 ευρώ και καθαρά 1.230 ευρώ. Ωστόσο, έπειτα από επανωτές ερωτήσεις για τις αποδοχές μαθαίνουμε ότι ο εν λόγω υπάλληλος εισπράττει άλλα περίπου 1.500 ευρώ ως Δικαιώματα Βεβαίωσης και Είσπραξης Εσόδων Υπέρ Τρίτων. Αυτό το επίδομα θα υποστεί «άγρια περικοπή».

Αλλο παράδειγμα. Εκπαιδευτικός (καθηγητής στο Δημόσιο) με 30 χρόνια προϋπηρεσία εισπράττει περίπου 1.500 καθαρά. Ο βασικός του μισθός (μικρά) είναι 1.584 ευρώ και δικαιούται τα εξής επιδόματα: Το οικογενειακό (35 ευρώ), το εξωδιδακτικό (350 ευρώ), το διδακτικής προετοιμασίας (105 ευρώ) και κίνητρο απόδοσης (100-150 ευρώ). Τρίτο παράδειγμα. Μηχανικός με 27 χρόνια στο Δημόσιο έχει μεικτές αποδοχές 1.700 ευρώ και καθαρά 1.250 ευρώ. Εχει οικογενειακό επίδομα 35 ευρώ και άλλα 18 για κάθε παιδί. Εισπράττει επίσης το επίδομα «επτά τοις χιλίοις», που σημαίνει περίπου 550 ευρώ μηνιαίως (καθαρά 430 ευρώ). Επίσης υπάρχει το επίδομα «κίνητρο απόδοσης», περίπου 150 ευρώ, μέρος του οποίου έχει ενσωματωθεί στον βασικό μισθό. Οι 11.500 μηχανικοί που απασχολούνται στο Δημόσιο προτιμούν την καθιέρωση Ενιαίου Μισθολογίου Μηχανικών παρά το αντίστοιχο για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους.

Ειδική περίπτωση αποτελούν οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι των οποίων οι βασικοί μισθοί είναι καθηλωμένοι από το 2004, ενώ όπως λένε οι ίδιοι, το μισθολόγιο άλλων κλάδων επιστημόνων δημοσίων λειτουργών έχει αυξηθεί την τελευταία πενταετία, όπως για παράδειγμα των στρατιωτικών κατά 25% και των δικαστικών κατά 100%. Η καθήλωση των μισθών των πανεπιστημιακών έχει ως αποτέλεσμα ο βασικός μισθός για έναν λέκτορα να είναι μόνον 1.055 ευρώ ενώ τα επιδόματα ξεπερνούν τα 500 ευρώ. Με επιστολή τους προς τον υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου οι πανεπιστημιακοί τον καλούν να αναλογισθεί τι σημαίνει για αυτούς περικοπή 10% ή 20% των επιδομάτων τους.

Δράσεις και αντιδράσεις

ΤΟ ΥΨΟΣτων περικοπών των επιδομάτων θα ανακοινωθεί τις προσεχείς ημέρες μαζί με την εισοδηματική πολιτική. Σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών, «η περικοπή θα χαρακτηρίζεται από την καθολικότητα και την αποφυγή εξαιρέσεων αλλά παράλληλα θα ληφθούν υπόψη και οι συνολικές αμοιβές όπως και οι δικαιολογητικοί παράγοντες χορήγησης των επιδομάτων, ώστε οι τελικές αποφάσεις να είναι δίκαιες και αποτελεσματικές». Το υπουργείο αποβλέπει από τις περικοπές στα επιδόματα ένα σημαντικό δημοσιονομικό όφελος, ενώ το ζητούμενο είναι η κατανομή των βαρών. Σημειωτέον ότι το χρονοεπίδομα θα εξαιρεθεί από τις περικοπές. Το υπουργείο Οικονομίας αναμένει κινητοποιήσεις στον χώρο των δημοσίων υπαλλήλων αλλά, όπως αναφέρεται, η κυβέρνηση θα κριθεί από το αποτέλεσμα των ενεργειών της.

Πηγή Το Βήμα

31.1.2010

20 δισ. ευρώ χρωστάει η Γερμανία στην Ελλάδα (από κατοχικό δάνειο)

Τώρα βρίσκεται σε εξέλιξη πρωτοβουλία πολιτών, φορέων και επιστημόνων που ετοιμάζονται να διεκδικήσουν από τη Γερμανία την αποζημίωση για την αναγκαστική λεηλασία του ελληνικού Δημοσίου από τους ναζί.

«Σύντομα η πρωτοβουλία μας θα πάρει σάρκα και οστά με την ανακοίνωση επιτροπής που θα προωθήσει το αίτημα» λέει ο κ. Τάσος Ηλιαδάκης, μαθηματικός, δρ κοινωνιολογίας και καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας. Ο ίδιος έχει μελετήσει επί σειρά ετών έγγραφα του υπουργείου Εξωτερικών, αλλά και γερμανικά αρχεία και αφηγείται στο «Εθνος της Κυριακής» την ιστορία του κατοχικού δανείου.

Στρατός 300.000 ανδρών

Ηταν η εποχή που στην Ελλάδα η στρατιωτική δύναμη του κατακτητή αριθμούσε περί τους 300.000 άνδρες. Τις υπέρογκες δαπάνες κατοχής συνόδευε η λεηλασία παντός αγαθού. Στις 14-3-42 οι πληρεξούσιοι Γερμανίας και Ιταλίας, ερήμην αρχικά ακόμη και της κατοχικής κυβέρνησης, αποφάσισαν και υπέγραψαν μεταξύ τους δανειακή σύμβαση σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλλει κάθε μήνα 1,5 δισ. δρχ. ως έξοδα κατοχής, ενώ οι αναλήψεις άνω του ποσού αυτού από την Τράπεζα της Ελλάδος, θα ήταν άτοκο δάνειο...

Η δε επιστροφή του θα γινόταν αργότερα... Την αρχική αυτή σύμβαση που αναγκαστικά υπέγραψε και η ελληνική πλευρά, ακολούθησαν τρεις τροποποιήσεις που μετέτρεπαν την αναγκαστική σύμβαση σε συμβατική. Δηλαδή το δάνειο έπαυσε να είναι αναγκαστικό και μετέπεσε σε κοινό συμβατικό δάνειο.

«Η πρώτη τροποποίηση στις 2-12-42 όριζε ότι τα ποσά είναι αναπροσαρμοζόμενα και ότι θα άρχιζαν να επιστρέφονται από τον Απρίλίο του 1943. Μάλιστα κατέβαλαν δύο εξοφλητικές δόσεις και στη συνέχεια σταμάτησαν την επιστροφή οπότε μεταπίπτει το δάνειο σε έντοκο λόγω υπερημερίας. Δηλαδή είχε μετατραπεί σε δάνειο σταθερού νομίσματος και έντοκο» σημειώνει χαρακτηριστικά, μετά την έρευνά του, ο κ. Ηλιαδάκης και υπογραμμίζει ότι αποτελεί συμβατική υποχρέωση της Γερμανίας και όχι επανορθωτική.

Ενδεικτικό για το ύψος του δανείου είναι το έγγραφο της Τραπέζης της Ελλάδος (αρχείο Τ. Ηλιαδάκη) με ημερομηνία 16 Μαρτίου 1943.

Σύμφωνα με αυτό, το 1941 (από Αύγουστο έως Δεκέμβριο) η Ελλάδα έδωσε ως δάνειο σε Ιταλούς και Γερμανούς πάνω από 20 δισ. δραχμές. Το 1942 το δάνειο ήταν 185 δισ. δρχ. και το πρώτο τρίμηνο του 1943 άλλα 86 δισ. Ηδη στα μισά της κατοχής το δάνειο είχε ανέλθει σχεδόν σε περίπου 300 δισ. δραχμές.

«Συνολικά το ύψος του δανείου είχε φτάσει, το 1944 σε 227.940.201 εκατ. δολάρια, ενώ κατά τον Γερμανό επίτροπο Αλτενμπουργκ ήταν 400 εκατ. μετακατοχικά γερμανικά μάρκα. Σήμερα εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 20 δισ. ευρώ», μας λέει ο κ. Τ. Ηλιαδάκης.

Η τεκμηρίωση

«Αυτό που μας έλειπε ήταν η τεκμηρίωση, την οποία σήμερα έχουμε.Είχε χαθεί ακόμα και σύμβαση του δανείου που βρέθηκε τελικά στη Γερμανία. Από αρχεία στο Φράιμπουργκ φέραμε τα έγγραφα στο υπουργείο Εξωτερικών» λέει ο κ. Τάσος Ηλιαδάκης που μελέτησε ενδελεχώς αρχεία του υπ. Εξωτερικών και αναζητεί στοιχεία επί 35 ολόκληρα χρόνια.

«Τώρα γίνεται μια συγκροτημένη προσπάθεια στην οποία μετέχουν διπλωμάτες, ακαδημαϊκοί, επιστημονικοί φορείς και γνωστές προσωπικότητες που θα αποτελέσουν τα μέλη μιας επιτροπής για τη διεκδίκηση του δανείου. Η ενωμένη σήμερα Γερμανία αρνείται να εκπληρώσει μια συμβατική υποχρέωσή της. Η πολιτική αυτή αναδύει συμπεριφορά κράτους που έχασε τον πόλεμο, αλλά κέρδισε την ειρήνη και ως εκ τούτου δεν αναγνωρίζει οφειλές σε όσους κέρδισαν τον πόλεμο αλλά χάνουν στην ειρήνη».

Η ιστορία

Αγγελόπουλος, Ζολώτας και Σαμαράς ζήτησαν πίσω το δάνειο

Η Ελλάδα από το 1945 στο Παρίσι διαχώρισε το κατοχικό δάνειο από τις επανορθώσεις και ζητούσε την επιστροφή του. Ουδέποτε άλλωστε έπαψε να το διεκδικεί: το 1964 με τον καθηγητή Α. Αγγελόπουλο, το 1965 με τον Α. Παπανδρέου, το 1966 στις τότε ελληνογερμανικές συνομιλίες. Τότε μάλιστα η Γερμανία υποστήριξε ότι είχε υπάρξει προφορική παραίτηση από τον Κ. Καραμανλή, κάτι που αργότερα αναίρεσε η γερμανική πλευρά.

Το θέμα του δανείου ανακινήθηκε στη μεταπολίτευση το 1975 από τον καθηγητή Ξ. Ζολώτα. Αργότερα έθεσε το θέμα ανεπίσημα ο τότε υπ. Εξωτερικών κ. Α. Σαμαράς (18-4-91) σε Γερμανό ομόλογό του, ενώ στις 14-11-95 το έθεσε με ρηματική διακοίνωση η Ελλάδα.

Στη μακροσκελή διακοίνωση που είχε επιδοθεί στον Γερμανό υφ. Εξωτερικών προτεινόταν για πρώτη φορά η έναρξη συνομιλιών με θέμα τη ρύθμιση των γερμανικών χρεών προς την Ελλάδα. Είχε θεωρηθεί ως η πλέον κατάλληλη στιγμή, καθώς η Γερμανία αποτελούσε πλέον ενιαίο κράτος. Γραπτή απάντηση δεν δόθηκε ποτέ.

«Μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990, έχει εκλείψει και το τυπικό επιχείρημα του χωρισμού της Γερμανίας. Επομένως το δάνειο είναι άμεσα διεκδικήσιμο. Μπορεί να το διεκδικήσει η ελληνική κυβέρνηση, η Τράπεζα της Ελλάδος μέσω συντεταγμένων πολιτειακών θεσμών» μας λέει ο κ. Τάσος Ηλιαδάκης και προσθέτει ότι ανάλογα δάνεια επέστρεψε η Γερμανία τόσο στην Πολωνία (1956) όσο και στη Γιουγκοσλαβία (1971).

«Οι ναζί ουδέποτε το αμφισβήτησαν, άρχισαν μάλιστα την αποπληρωμή του, ενώ ο καγκελάριος Ερχαρντ το 1964 είχε δεσμευθεί για την επιστροφή του μετά την επανένωση της Γερμανίας».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ gapostolidis@pegasus.gr

Πηγή Εθνος

31.1.2010

Η «μεζονετούπολη» και το δάσος - Η περίπτωση του Αγίου Στεφάνου

Η ιστορία του Αγίου Στεφάνου συμπυκνώνει το «πόσο εύκολα καταπατούνται οι νόμοι» και... χτίζεται το πράσινο.  

Πριν από 20 χρόνια, ένα μεγάλο τμήμα αυτού που σήμερα γνωρίζουμε ως Αγιο Στέφανο ήταν πυκνό δάσος. Μια «ύποπτη» απόφαση του 1976 και η χρόνια ολιγωρία της διοίκησης οδήγησε στη συστηματική καταστροφή του δάσους και στη δημιουργία μιας μοντέρνας «μεζονετούπολης». Μιας πόλης που χτίστηκε σε «πήλινα πόδια» από νομικής άποψης, καθώς αποδείχθηκε ότι εκατοντάδες οικοδομικές άδειες εκδόθηκαν κατά παράβαση του νόμου! Οι προσπάθειες να βρεθεί λύση στο αδιέξοδο προσκρούουν σε σοβαρά νομικά, πολεοδομικά και ηθικά ζητήματα: πρέπει να νομιμοποιηθούν παρανόμως τα τετελεσμένα ώστε να σταματήσει η καταστροφή του δάσους; Πώς προστατεύεται ο πολίτης που έχτισε στον Αγιο Στέφανο με άδεια της πολεοδομίας, η οποία αργότερα κρίθηκε άκυρη; Και εν τέλει, ποιος θα πληρώσει για το κερδοσκοπικό παιχνίδι που στήθηκε στην περιοχή;

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις αρχές του αιώνα, στην περιοχή που σήμερα καταλαμβάνει ο Αγιος Στέφανος και η Ανοιξη υπήρχαν λίγοι διάσπαρτοι οικισμοί, με μεγαλύτερο το (παλαιό) Μπογιάτι. Στα 1924 δημιουργήθηκε ένας νέος οικισμός, με τον ερχομό 70 οικογενειών προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη, στη σημερινή θέση του Αγίου Στεφάνου. Η κοινότητα Αγίου Στεφάνου συστήθηκε το 1929.

Το 1955 ένας νόμος που προσπάθησε να σταματήσει την επέκταση της Αθήνας (εκ των πραγμάτων χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία) όρισε ένα «εργαλείο» για τον καθορισμό των ορίων των παλαιών οικισμών, που δημιουργήθηκαν πριν από το 1923. Σε αυτούς τους οικισμούς συμπεριελήφθη και η κοινότητα του Αγίου Στεφάνου, με όρια που περιελάμβαναν 42 κτίσματα. Ωστόσο, η απόφαση καθορισμού των ορίων αργότερα ακυρώθηκε και έτσι το τι θεωρείται εκτός και εντός οικισμού (άρα και αν επιτρέπεται να χτιστεί και με ποιους όρους) έμεινε στον αέρα.

Το 1976 μια νομαρχιακή απόφαση ήρθε να περιπλέξει τα πράγματα. Η απόφαση καθόρισε τα όρια του οικισμού του Αγίου Στεφάνου, περιλαμβάνοντας όμως τεράστια έκταση, που αγγίζει τα 3.000 στρέμματα. Ο λόγος είναι απλός: οι οικισμοί προ το 1923 εκφεύγουν των περιορισμών της δασικής νομοθεσίας, επομένως το δάσος μπορούσε να χτιστεί. Στη συνέχεια άρχισαν να εκδίδονται οικοδομικές άδειες και το δάσος γύρω από τον οικισμό άρχισε να οικοδομείται.

Η κατάσταση άρχισε να περιπλέκεται το 1982. Μετά μια πυρκαγιά, κηρύχθηκε αναδασωτέα (ως δημόσια διακατεχόμενη και δασική) μια έκταση 550 στρεμμάτων στην κοινότητα Αγίου Στεφάνου. Η έκταση αυτή κάλυπτε μεγάλο μέρος της φερόμενης από την απόφαση του 1976 περιοχής εντός ορίων οικισμού. Παρ’ όλα αυτά η πολεοδομία συνέχισε να χορηγεί άδειες.

Πόρισμα καταπέλτης

Το 1985 έρχεται το Συμβούλιο της Επικρατείας να κρίνει ότι η απόφαση του 1976 «στερείται κύρους». Ωστόσο, η πολεοδομία Καπανδριτίου συνέχισε να εκδίδει οικοδομικές άδειες, ενώ η νομαρχία Ανατολικής Αττικής απέφυγε να αντικαταστήσει την απόφαση του 1976. Το 1999 ασχολείται με την υπόθεση ο Συνήγορος του Πολίτη. Το πόρισμά του ήταν καταπέλτης, καθώς αμφισβήτησε τη νομιμότητα έκδοσης οικοδομικών αδειών με τους όρους που ισχύουν για τους οικισμούς προ του 1923. Το επιχείρημα του πορίσματος είναι απλό: αποκλείεται ο μικρός προσφυγικός οικισμός της δεκαετίας του ’20 να καταλάμβανε έκταση μεγαλύτερη των 3.000 στρεμμάτων. Επιπλέον η επίμαχη περιοχή έχει χαρακτηριστεί δασική και συνεπώς παρανόμως οικοδομείται.

Ομως ο Αγιος Στέφανος συνεχίζει να χτίζεται κανονικά. Το 2005 έρχεται νέα απόφαση του ΣτΕ να κρίνει ότι κακώς εκδίδονται οικοδομικές άδειες στην αναδασωτέα περιοχή του Αγίου Στεφάνου και έτσι η πολεοδομία σταματά. Με την απόφαση επιβεβαιώνεται πως όλες οι άδειες που εκδόθηκαν στη συγκεκριμένη περιοχή από το 1982 έως το 2005 είναι παράνομες. Το 2006 γίνεται μια απόπειρα από το ΥΠΕΧΩΔΕ να εγκρίνει πολεοδομική μελέτη για τον Αγιο Στέφανο, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του υπουργείου Γεωργίας, που θεωρεί τις επίμαχες εκτάσεις δασικές. Και τα πράγματα έχουν μείνει εκεί...

Η λίμνη Μαραθώνα, το «Πεντελικό κάλλος» και τα ρέματα

Την προηγούμενη Τρίτη, ομάδα βουλευτών της Αττικής υποστήριξαν στη Βουλή προσθήκη στο σχέδιο νόμου για τα πυρόπληκτα της Αττικής, σχετικά με την υπόθεση του Αγίου Στεφάνου και της Ανοιξης. Η προσθήκη, με άξονα να αναγνωρίσει η Πολιτεία την οριοθέτηση του 1976 (που όμως έχει ακυρωθεί από το ΣτΕ!) δεν «πέρασε».

Η κατάσταση όμως βρίσκεται σε αδιέξοδο. «Η αναγνώριση των ορίων του 1976 είναι η μόνη λύση», εκτιμά στην «Κ» ο κ. Δημ. Χριστοφιλόπουλος, δικηγόρος, που ασχολείται για χρόνια με το θέμα, από την πλευρά των κατοίκων Αγίου Στεφάνου και Ανοιξης. «Την ευθύνη άλλωστε δεν την έχουν οι πολίτες που χτίζουν με νόμιμη άδεια οικοδομής, αλλά αυτός που έχει την ευθύνη να προστατεύσει τα δάση».

 

«Δυστυχώς, όσο συνεχίζεται αυτή η κατάσταση, το πρόβλημα διαιωνίζεται. Κι εμείς που τόσα χρόνια καταγγέλλαμε όλη αυτή την κομπίνα που στήθηκε για να χτίσουν ορισμένοι, πλέον τασσόμαστε υπέρ της τροπολογίας», λέει στην «Κ» ο εκδότης Γιώργος Δαρδανός, από την Επιτροπή Περιβάλλοντος Αγίου Στεφάνου. «Για να σώσουμε το δάσος, πρέπει να βάλουμε μια γραμμή: να εξαιρέσουμε τη λεκάνη της λίμνης Μαραθώνα, το “Πεντελικό κάλλος” και τα ρέματα, αλλά και όσα τμήματα δάσους έχουν διασωθεί μέσα στον Αγιο Στέφανο και να νομιμοποιήσουμε τα υπόλοιπα με αυστηρούς όρους. Αλλιώς, αυτή η καταστροφή του δάσους θα συνεχιστεί. Οι μόνοι που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση είναι οι μεσίτες και οι οικοπεδοφάγοι».

Του Γιωργου Λιαλιου

Πηγή Καθημερινή

31.1.2010

* Τίτλος του πίνακα «Στο δάσος», 1905, λάδι σε καμβά, Ίδρυμα Barnes, Merion, Πενσυλβανία

Απαγόρευση (της μπούργκας)

Προς τι η γαλλική εμμονή για την μπούργκα; Αλλωστε, όπως αναγνώρισε η ίδια η γαλλική κυβέρνηση, οι γυναίκες οι οποίες φορούν την πλήρη μουσουλμανική ενδυμασία είναι μόνο 1.900. Γιατί λοιπόν βλέπουμε στις δημοσκοπήσεις πάνω από το 50% των ερωτηθέντων να τάσσεται υπέρ της απαγόρευσής της;

Η απάντηση είναι απλή. Δεν πρόκειται για λάθος μόδα ή για τα δικαιώματα των γυναικών. Πρόκειται για ένα μήνυμα προς τους μουσουλμάνους. Ανήσυχοι μπροστά στον αυξανόμενο αριθμό των μουσουλμάνων, οι οποίοι ασκούν ανοιχτά το δικαίωμα στον δικό τους τρόπο ζωής, απολαμβάνοντας παράλληλα τα προνόμια του δυτικού βίου, οι Γάλλοι πολίτες και οι πολιτικοί επίσης νιώθουν την ανάγκη να αποκαταστήσουν τη «γαλλικότητα» της χώρας. Τι ακριβώς εννοούν με αυτό είναι ασαφές, αλλά επικρατεί η εντύπωση ότι σημαίνει μια κατά κύριο λόγο ομογενή κοινωνία ή τουλάχιστον μια πολυπολιτισμική κοινωνία με καλά ενσωματωμένες ξένες κοινότητες. Είτε είναι επιθυμητή μια τέτοια κοινωνία είτε όχι, η απαγόρευση της μπούργκας δεν είναι ο κατάλληλος τρόπος για να φθάσουμε ώς εκεί. Σύμφωνα με τη σχετική έκθεση της αρμόδιας επιτροπής της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, το να φοράς ολόκληρο το πέπλο στο πρόσωπο αποτελεί πρόκληση κατά της Δημοκρατίας.

Οι οπαδοί της απαγόρευσης υποστηρίζουν ότι υπερασπίζονται την ισότητα και ότι η μπούργκα είναι σύμβολο της καταπίεσης των γυναικών. Ο πρόεδρος Σαρκοζί, ο οποίος έχει διακηρύξει δημοσίως ότι η εν λόγω ενδυμασία δεν είναι ευπρόσδεκτη, δήλωσε το 2007 ότι η χώρα του «δεν θα εγκαταλείψει τις γυναίκες, οι οποίες έχουν καταδικαστεί στην μπούργκα». Η ειρωνεία τού να καταπολεμάς την καταπίεση με μια απαγόρευση φαίνεται ότι πέρασε απαρατήρητη.

Αυτό που προτείνει η γαλλική ηγεσία είναι μια σοβαρή παραβίαση της προσωπικής ελευθερίας χωρίς λογική εξήγηση. Οι ατομικές ελευθερίες μπορεί να περικοπούν από τον νόμο όταν συνθήκες, όπως η ασφάλεια, η πρόληψη εγκληματικότητας ή η βία το δικαιολογούν. Ωστόσο, οι λόγοι που προβάλλονται για τον περιορισμό των θρησκευτικών ελευθεριών, στη συγκεκριμένη περίπτωση με την απαγόρευση της μπούργκας, δεν ανήκουν στην ίδια κατηγορία.

Πρώτον: ποιος αποφασίζει εάν ορισμένα στοιχεία του ρουχισμού ταιριάζουν με τις γαλλικές αξίες; Δεύτερον: Πού είναι η διαχωριστική γραμμή; Ποια θα είναι τα επόμενα θύματα; Τα τουρμπάνια ή οι μίνι φούστες; Μπορεί να δικαιολογηθεί μια κυβερνητική απαγόρευση κατά των κοσμημάτων που φέρουν σταυρούς; Εάν υποστηρίξουμε την απαγόρευση της μπούργκας με το σκεπτικό ότι δεν μας αρέσει το ρούχο ή ότι προσβάλλει την αίσθηση της ελευθερίας μας ή ότι μας κάνει να νιώθουμε άβολα, τότε θα εκτεθούμε σε όλων των ειδών τους συμβιβασμούς για πολλές ανεπιθύμητες προσωπικές επιλογές που πρέπει να κάνουμε στην καθημερινή ζωή. Η ελευθερία του να πράττεις αυτό που δεν αρέσει, αλλά είναι αβλαβές ή νόμιμο, αποτελεί την πεμπτουσία μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Δεν μπορούμε να παραιτηθούμε από αυτή χωρίς δεύτερη σκέψη.

International Herald Tribune

Πηγή Καθημερινή

30.1.2010

Ζητούνται Αθηναίοι

Αυτή η συζήτηση που έχει ανοίξει για την ονοματολογία των υποψηφιοτήτων στην Αθήνα αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ενοχλητική. Ανακύκλωση προσώπων από το γνωστό πολιτικό σταρ σύστεμ. Πολιτικοί που εκλέγονται στην Αθήνα, αλλά έχουν τόση σχέση με την πόλη όσο το γάλα με την Καβάλα. Πολιτικά αστέρια που «παίζουν» ως υποψήφιοι δήμαρχοι, αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να νιώσουν Αθηναίοι. Δεν περπάτησαν την πόλη. Δεν βόλταραν ποτέ στις ιστορικές γειτονιές των Πετραλώνων ή των Εξαρχείων. Δεν συγκινήθηκαν ποτέ ακούγοντας το κελάρυσμα του Iλισσού που έτσι μπαζωμένος κάτω από τη λεωφόρο Αρδηττού είναι σαν να σιγοψιθυρίζει «κι όμως είμαι ακόμη εδώ και κυλάω».

Πολιτικοί που φλερτάρουν -ακόμη κι όταν διαψεύδουν- με την προοπτική του δημάρχου Αθηναίων, αλλά δεν εργάστηκαν ούτε για την Αθήνα, ούτε τους Αθηναίους. Οι περισσότεροι από αυτούς εάν ένιωθαν έστω και ελάχιστα Αθηναίοι κάτι θα είχαν κάνει για τους ανθρώπους αυτής της πόλης που ακόμη μπορούν να συγκινούνται όταν ακούν «το σπουργίτι στο χάραμα» της Βουλιαγμένης πριν αρχίσουν να ουρλιάζουν οι μηχανές στα συνεργεία.

Οι πολιτικοί που διεκδικούν ως επικρατέστεροι stars τη δημαρχία έφτασαν (κι αυτοί) εσωτερικοί μετανάστες, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων. Ηλθαν από χωριά και επαρχίες. Η Αθήνα δεν σημαίνει τίποτε παραπάνω από ένα λειτουργικό προορισμό στην καριέρα τους. Μια βαθμίδα και τίποτε άλλο.

Ομως υπάρχουν οι άλλοι, οι «τρελοί» Αθηναίοι. Αυτοί που γεννήθηκαν και δεν έφυγαν και κάποιοι που λάτρεψαν την πόλη κι έχασαν το μυαλό τους. Για όλους αυτούς αλλά και για εκείνους που την αντέχουν έστω και με το μισό πόδι -δηλαδή μόνο ως εργαζόμενοι- η παρέλαση των ονομάτων προκαλεί τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδιώκουν τα κομματικά επιτελεία. Γιατί το πρόβλημα της Αθήνας δεν μπορεί να επιλυθεί από την οποιαδήποτε καλή μεταγγραφή σε ένα χώρο ξένο και αδιάφορο - όπως αποδεικνύεται από το αδιάφορο έργο που άφησαν όσοι παρέλασαν την τελευταία 20ετία.

Κι όπως έλεγε φίλος γεννημένος στην καρδιά της πόλης, στην Απόλλωνος, «μόνο δύο δήμαρχοι ξεχώρισαν γιατί με το έργο τους αγάπησαν αυτήν την πόλη: ο Πλυτάς και ο Τρίτσης». Ναι, ο Τρίτσης ήταν Κεφαλλονίτης. Αλλά, πρωτίστως ήταν κοσμοπολίτης. Αθηναίος με την οδυσσειακή έννοια.

Τέτοιους Αθηναίους πρέπει να βρουν τα κόμματα κι ας αφήσουν τα καλαμπούρια με τα κορυφαία στελέχη. Αθηναίους που δεν θα φοβούνται να περπατήσουν τη νύχτα στην πόλη τους. Που δεν θα υποκριθούν ότι η πόλη δεν ζέχνει σαν δημόσιο ουρητήριο στον πεζόδρομο της Ερμού -200 μέτρα από τη Βουλή- και γύρω από το Πανεπιστήμιο. Αθηναίους πραγματικούς κι όχι εικονικούς, που θα ξεκλέβουν 5 λεπτά για να αναζητήσουν το «μενεξεδί της πολιτείας» των παιδικών τους χρόνων.

Tης Χριστινας Κοψινη

Πηγή Καθημερινή

2.2.2010

*Στη φωτο ο Σπυρίδων Μερκούρης Δήμαρχος Αθηναίων 1899-1914