Η ψυχανάλυση συναντά τις νευροεπιστήμες

Μία από τις πιο συχνές κατηγορίες που δέχεται η ψυχανάλυση είναι ότι πρόκειται για μια αμιγώς υποκειμενική, θεωρητική προσέγγιση στην κατανόηση του ανθρώπινου ψυχισμού. Η δυσπιστία απέναντι στην ψυχαναλυτική διεργασία, ανεξαρτήτως σχολών, δεν προέρχεται μονάχα από τον απλό κόσμο αλλά και από την επιστημονική κοινότητα. Εχει άραγε θέση η ψυχανάλυση στις επιστήμες και αν ναι, ποια μπορεί να είναι αυτή; Πρόκειται βέβαια για μια συζήτηση τόσο παλιά όσο και η ίδια η ψυχανάλυση και, καταπώς φαίνεται, είναι μια συζήτηση ανοιχτή, με πολύ δρόμο μπροστά της. Στο εξωτερικό, αλλά και στη χώρα μας, καταβάλλεται μια προσπάθεια να ανοίξει ο διάλογος ανάμεσα στην ψυχανάλυση και σε έναν καθαρά επιστημονικό τομέα, τις νευροεπιστήμες.

Μια αγγλική έκδοση από το Ιδρυμα Θεοδώρου Θεοχάρη Κότσικα με τίτλο «Διάλογος ψυχανάλυσης και νευροβιολογίας: θεωρητικές και θεραπευτικές πτυχές» διερευνά ακριβώς αυτή τη σχέση. Η έκδοση περιλαμβάνει τα πρακτικά ημερίδας με τον ίδιο τίτλο, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2004 με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων ψυχιάτρων και νευροβιολόγων. Την επιμελήθηκαν οι Μαριέτα Ισιδώρου Ράντοβιτς, καθηγήτρια Ανατομίας και Κυτταρικής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, ερευνήτρια καθηγήτρια Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Γρηγόρης Βασλαματζής, ψυχίατρος-ψυχαναλυτής, αναπληρωτής καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ασυνείδητη γνώση

«Το ενδιαφέρον σημείο», λέει ο Γρηγόρης Βασλαματζής, «είναι ότι τόσο η ψυχανάλυση όσο και οι νευροεπιστήμες, ενώ ακολουθούν εντελώς διαφορετικές μεθοδολογίες, ο σκοπός της έρευνάς τους είναι να καταλήξουν σε ορισμένα μοντέλα γύρω από πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος ψυχισμός. Η ψυχανάλυση διεξάγει μιαν έρευνα επί της υποκειμενικής βάσης του ψυχισμού και καταλήγει σε ορισμένα συμπεράσματα από τη λεγόμενη διυποκειμενική σχέση ψυχαναλυτή και ψυχαναλυόμενου. Οι νευροεπιστήμονες, από την άλλη, μελετούν τη λειτουργία του εγκεφάλου με σκοπό όμως να ρίξουν φως πάνω στο πώς λειτουργεί ο ψυχισμός. Η ψυχαναλυτική μέθοδος εδράζεται πάνω σε μια αναλυτική σχέση, εκείνη των νευροεπιστημών στη διερεύνηση της λειτουργίας του εγκεφάλου».

Σύμφωνα με τον Γ. Βασλαματζή, ορισμένοι νευροβιολόγοι κάνουν λόγο για «ασυνείδητα συναισθήματα», τα οποία εγγράφονται σε «μνημονικά κυκλώματα, και μάλιστα στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου». «Υπάρχει στον άνθρωπο η λεγόμενη ασυνείδητη γνώση της πρώτης παιδικής ηλικίας. Ολα αυτά που δεν θυμόμαστε από εκείνη την πρώτη φάση της ζωής μας συνιστούν μνημονικό ίχνος. Στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, λέει η νευροεπιστημονική θεωρία, φωλιάζουν ασυνείδητα αισθήματα και μνήμες. Σε αυτό ακριβώς το σημείο οι νευροεπιστήμονες συναντούν τους ψυχαναλυτές».

«Ενα άλλο ενδιαφέρον σημείο σε αυτή τη σύγκλιση», προσθέτει ο Γρ. Βασλαματζής, «είναι η νευροαπεικόνιση: οι απεικονιστικές μέθοδοι μέσα από τις οποίες καταγράφεται η λειτουργία του εγκεφάλου. Μέσα από τη νευροαπεικόνιση μπορούμε σήμερα να έχουμε μετρήσιμες αλλαγές στη δραστηριότητα ενός εγκεφάλου, στις συνάψεις των κυττάρων του κ. τ. λ., μετά τη χορήγηση φαρμάκων αλλά και ύστερα από την ψυχαναλυτική διαδικασία. Αν κάποιος πάρει φάρμακα ή κάνει ψυχανάλυση, μετά θα υπάρχουν μετρήσιμες αλλαγές στη δραστηριότητα του εγκεφάλου του. Η πλαστικότητα του εγκεφάλου είναι η μεγάλη ανακάλυψη των νευροεπιστημών, ότι δηλαδή ο εγκέφαλος του ανθρώπου τροποποιείται από τις επιδράσεις του περιβάλλοντος. Αναπτύσσονται νέες νευρωνικές συνδέσεις στον εγκέφαλο ειδικά κατά τη βρεφική ηλικία, μερικά ερεθίσματα βοηθάνε κι άλλα την μπλοκάρουν. Παραδοσιακά, η ψυχανάλυση έριχνε όλο της το βάρος στα τραύματα της παιδικής ηλικίας, κυρίως σε εκείνα που συμβαίνουν κατά το προλεκτικό στάδιο, πριν δηλαδή από τα τρία χρόνια. Τώρα, αποδεικνύεται από τις νευροεπιστήμες ότι ειδικά το δεξί ημισφαίριο, που αναπτύσσεται πρώτο, είναι ο χώρος στον οποίο εγγράφονται οι τραυματικές εμπειρίες. Είναι μια άδηλη μνήμη, η οποία όμως επιδρά σοβαρά και προκαλεί ψυχοπαθολογίες».

Κατά τον Γρ. Βασλαματζή, αν κάτι λείπει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι ένας τέτοιου τύπος διεπιστημονικός διάλογος. «Στο Αιγινήτειο, ψυχίατροι, νευροεπιστήμονες και ψυχαναλυτές έχουμε αρχίσει μια συζήτηση πάνω σε μια τέτοια βάση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν διαφωνούμε σε πολλά».

Ψυχοθεραπεία και φαρμακευτική αγωγή

Αραγε αρκούν μόνον τα φάρμακα; Ο Γρ. Βασλαματζής μάς λέει ότι η εμπειρία του και οι έρευνές του έχουν δείξει ότι «γενικά ο συνδυασμός ψυχανάλυσης και ψυχοφαρμάκων έχει ωφελήσει θεραπευτικά. Για παράδειγμα, σε έναν καταθλιπτικό ασθενή που παίρνει φαρμακευτική αγωγή, δεν πρέπει να του δοθεί το πλαίσιο (η ψυχοθεραπεία) για να επεξεργαστεί ψυχοθεραπευτικά την απελπισία του; Να τη σκεφτεί και να ψάξει τις βαθύτερές του συγκρούσεις; Ειδικά παρατηρούμε ότι κάποιοι νέοι ενήλικες δεν μπορούν καν να ονομάσουν τα αισθήματά τους. Αυτοί είναι οι οριακοί ασθενείς, για την ψυχοθεραπεία των οποίων έχουμε αναπτύξει πρωτοποριακές προσεγγίσεις στο Αιγινήτειο την τελευταία δεκαετία. Οι ασθενείς αυτοί μιλούν γενικά για μια αγωνία, μιλούν ασύνδετα, επιδίδονται σε αυτοκαταστροφικές πράξεις. Η ψυχανάλυση δημιουργεί συνδέσεις ψυχολογικές, όπως όμως δείχνουν και οι σύγχρονες έρευνες, το κάνουν αυτό και σε ένα επίπεδο νευρωνικών συνδέσεων. Η δε ψυχοθεραπεία είναι αναντικατάστατη για ένα επιπλέον λόγο, ότι τα φάρμακα έχουν μικρή σχετικά δράση σε τέτοιους ασθενείς. Επίσης, πρέπει να πω, ότι έχει αποδειχθεί σε πρόσφατες μελέτες ότι η ψυχαναλυτική θεραπεία δίνει ικανοποιητικά αποτελέσματα».

Διεπιστημονικός διάλογος

Ο Γιάννης Ευδοκιμίδης, αναπληρωτής καθηγητής Νευρολογίας στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο, ο οποίος διοργανώνει σειρά σεμιναρίων για τον λόγο, όπου διερευνάται, μεταξύ των άλλων, και η φύση των παραφασιών μας, επισημαίνει: «Σε αυτά τα σεμινάρια ποικίλες προσεγγίσεις (από τη γλωσσολογία, τις νευροεπιστήμες και την ψυχανάλυση) συνεισφέρουν από τη δική τους πλευρά την ειδική τους ερμηνευτική πρόταση. Τέτοιου είδους δραστηριότητες θα μπορούσαν να αναπτυχθούν προς τη μελέτη άλλων ερευνητικών αντικειμένων, όπως ο ύπνος, το όνειρο και τα συναισθήματα».

Γενικότερα, στην Ελλάδα επικρατεί μια επιφύλαξη απέναντι στην ψυχοθεραπεία και στην ψυχανάλυση, διότι δεν αναγνωρίζονται από τους δημόσιους τομείς ως επάγγελμα, ενώ υπάρχει και ένας συντηρητισμός από ορισμένους επιστημονικούς κύκλους. Τελευταία όμως, επισημαίνει ο Γ. Βασλαματζής, «νευρολόγοι και ψυχαναλυτές αρχίζουν και καταλαβαίνουν τον πλούτο γνώσεων που μπορεί να προκύψει από τη συζήτηση των επιμέρους ευρημάτων τους για το πώς λειτουργεί ο ψυχισμός. Είναι ανάγκη σήμερα κάθε επιστήμη που έχει τη μέθοδό της να κάνει γέφυρες με συναφείς κλάδους για να καταλάβουμε καλύτερα τον άνθρωπο. Εγώ θεωρώ τον νευροβιολόγο συνομιλητή μου. Δυστυχώς, προσωπικά, δεν έχω πρωτογενή έρευνα νευροεπιστήμονα. Αν κάποιος όμως κατέχει και τα δύο, μπορεί να στήσει ακόμα καλύτερα τις γέφυρες ανάμεσα στους δύο κλάδους. Πρέπει να ενθαρρύνουμε την κατεύθυνση αυτή. Στο εξωτερικό υπάρχουν τέτοιοι γιατροί. Σκεφτείτε πόσο ανοίγουν οι ορίζοντες της ίδιας της θεραπευτικής έτσι».

Εν κατακλείδι, ο ψυχαναλυτής Γρηγόρης Βαλσαματζής και ο νευρολογος Γιάννης Ευδοκιμίδης συμφωνούν ως προς την αναγκαιότητα διεπιστημονικού διαλόγου, δημιουργίας κοινών ερευνητικών πρωτοκόλλων και συνεργασίας με κάθε ενδιαφερόμενο ερευνητή.

Του Ηλία Μαγκλίνη

Πηγή Καθημερινή

27.3.2011

Πέθανε η Ελίζαμπεθ Τέϊλορ

Πέθανε σήμερα η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, «η τελευταία μεγάλη σταρ του Χόλιγουντ», όπως ήταν γνωστή, σε ηλικία 79 ετών.

Η διάσημη ηθοποιός είχε εισαχθεί πριν έξι εβδομάδες στο Ιατρικό Κέντρο Σίνταρς-Σινάι του Λος Άντζελες, με έντονα καρδιολογικά συμπτώματα.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του εκπροσώπου της, η ηθοποιός είχε χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια.

Το τελευταίο διάστημα παρουσίασε επιπλοκές και η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε, με αποτέλεσμα να χρειαστεί νοσηλεία.

«Η κατάστασή της είχε σταθεροποιηθεί και ελπίζαμε πως θα επιστρέψει σπίτι της, όμως δυστυχώς, αυτό δεν συνέβη», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Η Τέιλορ είχε βραβευθεί δύο φορές με Όσκαρ για τις ερμηνείες της στις ταινίες «Ζήσαμε στην αμαρτία» (Butterfield 8) το 1961 και «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» το 1967. Είχε προταθεί άλλες τρεις φορές, ανάμεσά τους για τις ταινίες «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» και «Λυσσασμένη Γάτα».

Το 1993, βραβεύθηκε με ένα σπέσιαλ Όσκαρ για την ανθρωπιστική της δράση στην έρευνα για το AIDS.

Είχε παντρευτεί επτά άνδρες, ενώ από τους πιο διάσημους γάμους της ήταν εκείνος με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον, τον οποίο είχε παντρευτεί δύο φορές. Οι δυο τους γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας «Κλεοπάτρα» το 1963.

Η Τέιλορ γεννήθηκε στο Χάμπσεντ της Βρετανίας από Αμερικανούς γονείς και από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε την καριέρα της στον κινηματογράφο.

Η πρώτη της εμφάνιση στο σινεμά ήταν το 1943 με την ταινία «Σιωπηλός κατήγορος». Στη διάρκεια της καριέρας της εμφανίστηκε σε περισσότερες από 50 ταινίες.

Πηγή TA NEA

23.3.2011

Η φτώχεια και η καλοπέραση

Washington Allston - The Poor Author and the Rich Bookseller (1811)

Δεν είμαι άνθρωπος "σφιχτός". Δεν είμαι καν οικονόμος. Είμαι σπάταλος και έχω υπάρξει ακόμη πιο σπάταλος. Απλώς, τα τελευταία χρόνια με έπιασε κάτι σαν ανασφάλεια και δεν ξοδεύω σε ρυθμούς που ξόδευα παλαιότερα τα (όλο και λιγότερα) χρήματα που βγάζω. Κάτι η οικονομική κρίση, κάτι η κρίση ηλικίας που με αναγκάζει να υπολογίζω αλλιώς τα πράγματα...

Δεν θα γίνω ποτέ ο άνθρωπος με τις παχυλές καταθέσεις, αποφάσισα όμως και να μην ανήκω σε εκείνους που σε ώρα ανάγκης στέκονται έξω από τις εκκλησίες με το "Είμε μόνως και μεγαλόνω πετε ορφανά", κακογραμμένο σε ένα χαρτόνι περασμένο στο λαιμό τους. Έτσι, προσπαθώ να κάνω το κουμάντο μου. Και όσο πιο πολύ το κάνω τόσο απορώ; Πως ενώ εγώ που δεν αντιμετωπίζω οικονομικό πρόβλημα, όποτε νιώθω την ανάγκη να κάνω την κουτσουκέλα ... κρατιέμαι, ενώ κάτι άλλοι, από εκείνους που φωνάζουν ότι πεινάνε, ότι δεν αντέχουν άλλους φόρους, ότι αν δεν τους συνδράμει ο Σαμοίλης του "Για λογαριασμό σας" δεν έχουν αύριο, έχουν .... σήμερα υπερπολυτελές και καλολουστραρισμένο;

Θα τους δείτε χαράματα στα "πολιτιστικά κέντρα" της Ιεράς Οδός. Έτσι το λέει η κυρία Άννα του γωνιακού ψιλικατζίδικου: "Στις έξι τα χαράματα φύγανε, κύριε Κοσμά μου, τα παιδιά από την Ιερά Οδός, αλλά, δεν βαριέστε, η φτώχεια θέλει καλοπέραση" Αυτό το τελευταίο περί φτώχειας - καλοπέρασης το είπε για να δικαιολογήσει τα 300 ευρώ που ξόδεψε ο άνεργος γιός της στον γαριφαλοπόλεμο. "Εγώ δεν θα τα χαλάλιζα για την Πάολα, ειδικά τώρα που έχει πέσει η δουλειά και που πάω για λουκέτο, κύριε Κοσμά μου, γιατί δεν βγαίνω αν συνεχίσω να πουλάω με το τεφτέρι, αλλά τι να έλεγα του παιδιού..." Μήπως να του έλεγε να βρεί δουλειά αντί να κοιμάται τις ημέρες και να καταθέτει τα βράδια την είσπραξή της στην στην πίστα;

Αυτή η πιθανότητα δεν περνάει πλέον από το μυαλό του, γιατί "έχει αγανακτήσει, κύριε Κοσμά μου, που κανείς δεν εκτιμά τις σπουδές του, παντού κλειστές πόρτες". Δεν γνωρίζω τι έχει σπουδάσει - απόφοιτο των ΤΕΙ Κωλοπαιδισμού τον κόβω -, γνωρίζω όμως πολλούς σαν αυτόν. Και σαν τη μαμά του. Οικογένειες που δεν έχουν και ξοδεύουν.

Έχω γνωστούς που χρωστάνε τρία νοίκια, αλλά πηγαίνουν για σούσι στο "Kiku" (των 70 και βάλε ευρώ το άτομο). Που πηγαίνουν στη λαϊκή μετά τις 2.00 το μεσημέρι για να έχει πέσει η τιμή της λαχανίδας, αλλά το Πάσχα θα επιστρέψουν στο χωριό οδηγώντας αυτοκίνητο πολυτελείας, "γιατί πάνω απ' όλα βάζω την ασφάλεια της οικογένειάς μου". Ασφάλεια το λένε τώρα, το να εισβάλλεις με το θηρίο στην πλατεία για να σε καμαρώνουν όσοι κάθονται στο καφενείο. Που τα Σαββατοκύριακα πηγαίνουν στα boutique hotels της επαρχίας, όπου το δίκλινο "με πρωινό με τοπικά προϊόντα" στοιχίζει το λιγότερο 140 ευρώ. Τη μαρμελάδα βερίκοκο της θείας του ιδιοκτήτη την πληρώνουν υπερ-τιμημένη, από Δευτέρα όμως στο λεωφορείο το παίζουν ακτιβιστές του "δεν πληρώνω". Είδα τις προάλλες μία της κατηγορίας τους, στο κέντρο της Αθήνας, να συμμετέχει σε πορέια. Απόρησα με τα μυαλά της τα πυρπολημένα: Φώναζε: "Εμπρός λαέ..." και άλλα τέτοια παλαιοεπαναστατικά συνθήματα, φορώντας πουκάμισο Burberry. "Θα ήταν μαϊμού από αυτά που πουλάνε οι Κινέζοι" προσπάθησε να τη δικαιολογήσει η θεία Ιουλία. Όπως και αν έχει, αν επρόκειτο γαι κανονικό Burberry, ήταν ηλίθια που το φόρεσε για να διαμαρτυρηθεί για τη φτώχεια της, αγκαλιά με την αντι-Burberry Αλέκα, αν επρόκειτο περί "μαιμούς", ήταν δυο φορές ηλίθια καθώς διακινδύνευε να φάει τσάμπα ξύλο από εκέινους που θα έβλεπαν στο πρόσωπό της - ή μάλλον στον χαρακτηριστικό καρό γιακά της - μια εκπρόσωπο του "μαζί τα φάγαμε".

Είναι βεβαίως θέμα επιλογών: Από τη μία υπάρχει η εικόνα που θέλεις να προβάλλεις, ακόμη και αν δεν έχεις τα μέσα για να την υποστηρίζεις, από την άλλη η πραγματική ζωή, η ουσία των πραγμάτων. Θαυμάζω τους ανθρώπους της ουσίας: Που δεν εξαρτούν την επιτυχία τους (μόνο) από τα ρούχα, τα αυτοκίνητα και τα ακριβά εστιατόρια, που πορεύονται αξιοπρεπώς μέσα στα όριά τους και τις όποιες "αταξίες" τους - χρειάζεται πότε πότε να ξεφεύγουμε - τις κάνουν για την ψυχούλα τους και όχι για να επιδείξουν ως ενσταντανέ μιας ζωής που στην πραγματικότητα δεν είναι δική τους.

Εκείνους που, τώρα που τα πράγματα έχουν σφίξει, δεν κλαίγονται και δεν ζητούν να τους επιστραφεί μια ευμάρεια την οποία δεν δικαιούνται, όπως άλλοι κι άλλοι, αλλά προπαθούν αξιοπρεπώς να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα (ακόμη και αν αυτά τους αδικούν). 

Καταλαβαίνω, εν μέρει, τους επενδύοντες στην εικόνα, όσο κάλπικη κι αν είναι - δεν τους δικαιολογώ, τους καταλαβαίνω, εν μέρει, όπως καταλαβαίνω τα παιδιά που έχουν κακομάθει. 

Γιατί δικαιολογία δεν υπάρχει, κυρία Άννα μου, όταν ο κόσμος χάνεται, όταν οι συνάδελφοί σου, οι περιπτεράδες της Κρήτης, κάνουν ως και απεργία πείνας για να διεκδικήσουν βιώσιμα ποσοστά στα τσιγάρα, όταν εσύ η ίδια κλαις πάνω από τα απούλητα "Τζούλια 2 μαύροι", αφού "το πρώτο DVD είχε αφήσει κέρδος, ενώ αυτό δεν κινείται", να κλείνεις για Τσικνοπέμπτη στο "Βαρούλκο", "με μέσον, κύριε Κοσμά μου, γιατί ήταν φίσκα, αλλά προτιμώ να το πληρώσω παραπάνω το ψάρι για να ξέρω τι τρώω". 

Τι έτρωγες στο χωριό σου τις Τσικνοπέμπτες, κυρία Άννα μου; 

Παϊδάκια, αν είχε σφάξει κανένας γείτονας, αλλιώς περιοριζόσουν στην πατσαβουρόπιτα της χθεσινής ημέρας και άφηνες τις γιορτές για άλλους. 

Ψάρι από τα χεράκια του Λαζάρου πάντως δεν έτρωγες.

Του Κοσμά Βίδου

Πηγή BHMAGAZZINO

6.3.2011

Το χρώμα και η μυρωδιά του χρήματος (Το Μουσείο της Τράπεζας της Ελλάδος)

Απ’ έξω δεν το πιάνει το μάτι σου. Στην οδό Αμερικής 3, εκεί όπου είναι το κτίριο της Τραπέζης της Ελλάδος, στεγάζεται διακριτικά και το μουσείο της. (σχετικό link εδώ) «Ενα συναρπαστικό ταξίδι στη νεότερη και νομισματική ιστορία της χώρας» -με ελεύθερη είσοδο- υπόσχονται τα φυλλάδια, κι αν μη τι άλλο αυτός ο χώρος προσελκύει παιδιά. Και μάλιστα πολλά.

Στις μοντέρνες στάσεις για τους κουρασμένους επισκέπτες, μαθητές στριμώχνονται άνετα χωρίς να έχουν το άγχος της επίπληξης που έχουν συνηθίσει στα περισσότερα δημόσια μουσεία, ενώ στην αίθουσα όπου οι οθόνες παίζουν τονρόλο του ξεναγού στο ψηφιακό μουσείο όλες οι θέσεις είναι καλυμμένες.

Παιδιά παντού, από σχολεία της Θεσσαλονίκης εκείνη την Παρασκευή, προσπαθούν να καταλάβουν τη λειτουργία του χρήματος, κοιτάζοντας τα εκθέματα και την ιστορία τους σε αυτό το μουσείο που λειτουργεί, πιλοτικά στην αρχή, ένα χρόνο τώρα. Η προσοχή του νέου επισκέπτη στέκεται στα πέντε ψηλά διαφανή κουτιά -μια ιδιόμορφη εγκατάσταση στην αρχή της έκθεσης- που περιέχουν 1,5 εκατ. ευρώ. Ολοι συγκινούνται και προσπαθούν να καταλάβουν πού είναι τα χαρτονομίσματα. Η θρυμματισμένη εκδοχή τους είναι μια καλή ευκαιρία να δείξει το μουσείο την οικολογική διάσταση του ευρώ, αφού δεν αποτελείται από χαρτί αλλά από υπολείμματα ινών βαμβακιού.

Απέναντι, το μικρό ήλεκτρο από τη Χίο πρωταγωνιστεί με τη σειρά του, όχι μόνο γιατί είναι από τα αρχαιότερα νομίσματα αλλά επειδή διασώζει το έμβλημα του νησιού: τη Σφίγγα.

Υστερα τις εντυπώσεις κλέβουν οι ξένοι. Χαρτονομίσματα από την Κούβα με τα πορτρέτα του Τσε, από την Ινδία με τον Μαχάτμα Γκάντι και από το Ζαΐρ με πρωταγωνιστή τον γορίλλα. Αλλά και το πρώτο στην Ιστορία χαρτονόμισμα από την Κίνα που προειδοποιεί γραπτώς τους παραχαράκτες για σκληρή τιμωρία.

Εδώ η Τράπεζα της Ελλάδος συστήνεται στο κοινό. Και μαζί ξετυλίγεται όλη η οικονομική ιστορία από την επινόηση του νομίσματος -επίτευγμα των κατοίκων της Λυδίας- στα τέλη του 7ου αι. π. Χ., αλλά και την ευρηματική πρόταση των Ελλήνων της Ιωνίας με την έκδοση νομισμάτων από ήλεκτρο. Φωτίζει καλλιτέχνες που εμπνεύστηκαν από την Ακρόπολη και την αποτύπωσαν στα νομίσματα, αναφέρεται στην ίδρυση της πρώτης τράπεζας το 1609 στην Ολλανδία, την ίδρυση το 1927 της ΤτΕ βάσει ενός Παραρτήματος του Πρωτοκόλλου της Γενεύης, στην ιστορία της δικής μας πρώην αγαπημένης δραχμής, στο πώς παγιώθηκε το πιστωτικό χρήμα, στην πορεία στο ευρώ κ. ά.

Στο υπόγειο υπάρχει μεγαλύτερη κινητικότητα. Οι ερωτήσεις προς τις Μαρία Γενιτσαρίου και Μαρία Καρβουνοπούλου πληθαίνουν για διάφορα τραπεζογραμμάτια, όπως των 5.000 δραχμών στο οποίο προβάλλεται γυναικεία μορφή με δύο παιδιά. Βέβαια τη μεγαλύτερη επιτυχία έχει η προθήκη με τα 100 δισεκατομμύρια! Πληθωρισμός 455%. Το νούμερο τρομάζει.

Τα σχέδια τραπεζογραμματίων, όλα ζωγραφισμένα στο χέρι με τρομερή λεπτομέρεια, κρύβονται στα συρτάρια - ειδικές κατασκευές, που ο κάθε επισκέπτης (και τα ΑμεΑ) μπορεί να ανοιγοκλείνει ελεύθερα. Στις γυάλινες προθήκες, σε κρύσταλλα με φωτισμό, διακρίνεται όλη η λεπτοδουλειά της τέχνης αυτής, ενώ πιο κει ο Αγγελος Ξένος, προϊστάμενος της υπηρεσίας Ιστορικού Αρχείου Μουσείου και Συλλογών της Τραπέζης της Ελλάδος, μας εξηγεί τι κάνουν τα εργαλεία του χαράκτη που απλώνονται στο μεγάλο τραπέζι: η ζυγαριά ακριβείας, το καλέμι, η ατσάλινη πλάκα που χαράζει τα στοιχεία του χαρτονομίσματος. Οι απορίες για τον σχεδιασμό, αλλά και για την παραχάραξη, λύνονται.

Το μεγαλύτερο παρ’ όλα αυτά σουξέ έχει ο χρυσός. Η πρώτη βιτρίνα θέλγει και το πιο δύσκολο κοινό: «είναι χρυσές οι τρεις πλάκες;» ρωτούν. Καλογυαλισμένες όπως είναι δύσκολα πείθουν ότι μόνο το περίβλημά τους είναι πολύτιμο. Το χρώμα του χρήματος πάντως, χρυσό ή χρωματιστό στο χαρτί, έχει και τη μουσική του.

Ο γνωστός διαπεραστικός μεταλλικός ήχος των νομισμάτων στα ταμεία από το Money των Pink Floyd συγκινεί μικρούς και μεγάλους που σπεύδουν στο σημείο στο οποίο ακούγεται. Ροκ διάθεση στο μουσείο; Γιατί όχι. Μια έξυπνη προσέγγιση που κινητοποιεί το ενδιαφέρον του νεανικού κοινού πολύ περισσότερο όταν εδώ μπορούν να νιώθουν με τη βοήθεια της τεχνολογίας στα πόδια τους τη συγκίνηση του πάμπλουτου Σκρουτζ όταν έκανε τη γνωστή θεραπευτική βουτιά στο θησαυροφυλάκιό του. Την ατμόσφαιρα ενισχύει η τεράστια φωτογραφία του χρηματοκιβωτίου της Τραπέζης της Ελλάδος, σε σμίκρυνση βέβαια και με κάποιες λεπτομέρειες να έχουν αφαιρεθεί για λόγους ασφαλείας.

Οσοι τα πάνε καλά με τους υπολογισμούς θέλουν να νιώσουν λίγη από τη δύναμη του τραπεζίτη. Τα διαδραστικά παιχνίδια δίνουν την ευκαιρία να υπολογίσουμε μόνοι μας ένα υποτιθέμενο δάνειο, την αποπληρωμή του και τον αριθμό των δόσεων. Οσο για τα επιφωνήματα που ακούγονται στο τέλος, έχουν σχέση με τον τελικό τόκο.

Αν ορισμένοι μαθητές ονειρεύονται την καριέρα του Ευρωπαίου τραπεζίτη Ζαν Κλοντ Τρισέ, κάποιοι ηλικιωμένοι επισκέπτες νοσταλγούν τα χρόνια της δραχμής, όχι όμως την επιστροφή της. «Η τράπεζα ετοιμάζει δραχμές;» είναι η ερώτηση που δέχεται συνήθως ο Αλέξανδρος Στύλος. «Μα όλες οι μήτρες τους εκτίθενται εδώ» είναι η απάντηση, που φέρνει πάλι το χαμόγελο στα πρόσωπά τους.

Της Γιώτας Σύκκα

Πηγή Καθημερινή

5.3.2011

Εκπαίδευση σε περιβάλλον τρόμου...

Μια ζοφερή πραγματικότητα βιώνουν οι φοιτητές της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, η οποία στεγάζεται στο ιστορικό κτίριο της Πατησίων, λόγω της κατάστασης ανομίας στην οποία έχουν περιέλθει οι γύρω δρόμοι, ιδιαίτερα η οδός Στουρνάρη όπου «ανθούν» το παρεμπόριο, η πορνεία, η διακίνηση ναρκωτικών. Καθημερινά, τοξικομανείς κάνουν χρήση με σύριγγες έξω από την πύλη του ΕΜΠ, μπροστά στα μάτια των φοιτητών, λένε οι ίδιοι. Η σχολή, λέει στην «Κ» ο πρόεδρός της, λειτουργεί σε ένα περιβάλλον φόβου, με οξύτατα προβλήματα ασφάλειας και υγιεινής.

«Επιτέλους, να σταματήσει το άγχος των καταλήψεων και των επεισοδίων στο ιστορικό συγκρότημα της Πατησίων». «Κάνω μάθημα και κοιτάζω την πόρτα μήπως μπει κάποιος και μας απειλήσει»... Η πρώτη δήλωση ανήκει σε στέλεχος του ΕΜΠ, η δεύτερη σε έγκριτο συνταγματολόγο της Νομικής Σχολής Αθηνών. Και οι δύο πανεπιστημιακοί, μιλώντας στην «Κ», εστιάζουν στις αρνητικές συνέπειες που έχει στην ακαδημαϊκή λειτουργία των δύο ΑΕΙ (από τα εμβληματικότερα πανεπιστημιακά κτίρια) το ότι έχουν πλέον γίνει έρμαια εξωπανεπιστημιακών, η συμπεριφορά των οποίων αγγίζει τα όρια της παραβατικότητας. Την ίδια στιγμή, αναγκάζονται να λειτουργούν, κυρίως το συγκρότημα της Πατησίων, σε περιβάλλον φόβου, που προκαλείται από τα τεκταινόμενα στη γύρω περιοχή: διακίνηση ναρκωτικών, πορνεία, παρεμπόριο...

«Η πρόταση να μη γίνονται μαθήματα στα κτίρια αυτά, αλλά να χρησιμοποιηθούν για διαφορετικούς σκοπούς από το κάθε ίδρυμα, υπήρχε πάντα, θυμάμαι να γίνεται από τη δεκαετία του '90. Ομως, πλέον έχει ενταθεί και διαφαίνεται ότι το κλίμα μεταξύ των πανεπιστημιακών έχει αντιστραφεί. Η πλειοψηφία ζητεί αποφάσεις. Για παράδειγμα, ή το ακαδημαϊκό έργο να μεταφερθεί στην Πανεπιστημιούπολη ή να ενισχυθεί η φύλαξη των κτιρίων αυτών», ανέφερε στην «Κ» ο κοσμήτωρ της Νομικής Αθηνών κ. Μιχ. Τσινισιζέλης.

Το ίδιο κλίμα επικρατεί στο ΕΜΠ. «Η ακαδημαϊκή κοινότητα του ιδρύματος είναι θετική στη μεταφορά στην Πολυτεχνειούπολη των μαθημάτων που σήμερα πραγματοποιούνται στο συγκρότημα της Πατησίων. Ολο το ΕΜΠ το επιθυμεί, διότι κουράστηκε να αναλίσκεται καθημερινά σε συζητήσεις για επεισόδια, καταλήψεις, άσυλο κ. λπ. Βέβαια, η κοινότητα της Αρχιτεκτονικής Σχολής, που στεγάζεται στα κτίρια της Πατησίων, δεν το επιθυμεί. Ορισμένοι διδάσκοντες θεωρούν ότι ο κυριότερος λόγος είναι ότι δεν θέλουν να ξεβολευτούν από το κέντρο και να μεταφερθούν στου Ζωγράφου», ανέφερε στέλεχος του ΕΜΠ.

Χρήση ναρκωτικών

Ομως, η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού εξαρτημένων ατόμων, το εμπόριο και η χρήση ναρκωτικών μπροστά στις πύλες του ΕΜΠ, αλλά και τα προβλήματα ασφάλειας και υγιεινής που δημιουργούνται, δεν μπορούσαν να μην επηρεάσουν τη λειτουργία του ιδρύματος. Μιλώντας στην «Κ» ο πρόεδρος της Αρχιτεκτονικής κ. Σπ. Ραυτόπουλος κάνει λόγο για ζοφερή καθημερινότητα, με τους εκατοντάδες τοξικομανείς να κάνουν χρήση με σύριγγες έξω στην πύλη του ΕΜΠ, στην οδό Στουρνάρη, μπροστά στα μάτια των φοιτητών. «Αυτή δεν μπορεί να είναι η εικόνα εκπαιδευτικού ιδρύματος. Κάναμε έκκληση στους αρμόδιους φορείς, αλλά ουδείς ευαισθητοποιήθηκε. Φοβάμαι ότι κάποιοι θέλουν να κρατήσουν τα εξαρτημένα άτομα εδώ για να ασκήσουν πίεση για τη μετακίνησή μας στου Ζωγράφου», υποστηρίζει ο κ. Ραυτόπουλος. Οπως λέει, η Αρχιτεκτονική δεν μπορεί να μετακινηθεί στου Ζωγράφου, καθώς «διδάσκουμε ότι ο αστικός χώρος πρέπει να λειτουργεί ως ζωντανός οργανισμός. Οι φοιτητές πρέπει να κινούνται και να διδάσκονται μέσα σε αυτόν τον χώρο και όχι κάπου απομονωμένα». Το πρόβλημα των ναρκωτικών επιβάρυνε την ήδη άσχημη κατάσταση γύρω από το ίδρυμα, που οφείλεται στη δράση αναρχικών ομάδων, στα επεισόδια, στις φθορές και στη ρύπανση από τις αφίσες και τα γκράφιτι. «Δεν είναι βάσιμο ότι τα επεισόδια ξεκινούν από το Πολυτεχνείο. Εχουμε διαπιστώσει ότι η αστυνομία συχνά ωθεί αυτά τα άτομα στο ΕΜΠ για να εκτονωθεί η κατάσταση σε άλλα σημεία του κέντρου», αναφέρει ο κ. Ραυτόπουλος.

Οι φοιτητές, από την πλευρά τους, εκφράζουν τη συμπόνια τους στους εξαρτημένους, ωστόσο δεν μπορούν να κρύψουν ότι έχουν θορυβηθεί. «Εχουν γίνει διάφορες κλοπές εις βάρος συμφοιτητών μας. Περισσότερο την περίοδο που παραδίδουμε εργασίες και υπάρχει κίνηση, κάποιοι από τους χρήστες επιχειρούν να μπουν στις αίθουσες για να κλέψουν κάτι», λέει στην «Κ» η Μυρσίνη. 

Ακρως δυσαρεστημένοι δηλώνουν και οι κάτοικοι και επιχειρηματίες της περιοχής, ενώ έχουν σημειωθεί περιστατικά όπου άγνωστοι ρίχνουν λάδι στο οδόστρωμα προκειμένου οι χρήστες να μη συγκεντρώνονται μπροστά από πολυκατοικίες ή καταστήματα, δημιουργώντας άμεσο κίνδυνο για τους πεζούς.

Του Απόστολου Λακασά

Πηγή Καθημερινή

---

Κίνηση για σωτηρία του κτήματος Τατοϊου

Ειδιλιακή άποψη των Ανακτόρων περί τα τέλη του 190υ αιώνα. Περιοδικό Εστία του 1893.

Η κεντρική έπαυλη του βασιλικού κτήματος Δεκελείας με τους ανεκτίμητους θησαυρούς, που έχουν ήδη καταγραφεί, θα αναστηλωθεί και θα μετατραπεί σε μουσείο, όπως θα αναστηλωθούν και τα 40 κτίρια που υπάρχουν διάσπαρτα μέσα στα 47.000 στρέμματα του κτήματος. Ενα πανέμορφο δάσος, που θα αναδειχθεί σε πολιτιστικό πάρκο, με βάση μελέτη που θα προκηρυχθεί μέσα στην άνοιξη

Oσοι έχουν βρεθεί έστω και μια φορά στο τέως βασιλικό κτήμα στο Τατόι, είναι σίγουρο ότι μπορούν να αντιληφθούν την τεράστια σημασία που έχει για τη χώρα αυτός ο σπάνιος συνδυασμός φύσης και ιστορίας. Γι’ αυτό και η ανείπωτη εγκατάλειψή του επί δεκαετίες μοιάζει για τον έχοντα κοινό νου, πέρα από κάθε λογική. Τα τελευταία χρόνια, όμως, κάτι δείχνει να αλλάζει. Οι φωνές όσων απαιτούν τη σωτηρία του κτήματος Τατοΐου πολλαπλασιάζονται, και η Πολιτεία δείχνει να ξεπερνά πλέον τα ταμπού του παρελθόντος και να αρχίζει, έστω δειλά, να δραστηριοποιείται. Στο πλαίσιο αυτό η πρόθεση του Οργανισμού Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας να αναθέσει μελέτη για τη σωτηρία και ανάδειξη του Τατοΐου δεν μπορεί παρά να είναι μια καλή είδηση.

Σκοπός της μελέτης, που πρόκειται να προκηρύξει μέσα στην άνοιξη ο Οργανισμός Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας (ΟΡΣΑ), είναι να διερευνηθούν οι δυνατότητες και οι όροι αξιοποίησης του κύριου κορμού του πρώην βασιλικού κτήματος Δεκελείας (Τατοΐου). «Στόχος είναι το Τατόι να μετατραπεί σε ένα πολιτιστικό πάρκο, στο οποίο θα συνυπάρχουν αρμονικά το φυσικό περιβάλλον και η ιστορία», λέει στην «Κ» ο πρόεδρος του ΟΡΣΑ, κ. Γιάννης Πολύζος. «Για τον λόγο αυτό απαιτείται μια ολοκληρωμένη προσέγγιση, που θα ξεκινά από την καταγραφή των στοιχείων του κτήματος (οικοσύστημα, κτίρια κ.λπ.) και να αξιολογεί τις δυνατότητες αξιοποίησης με μια τεχνική-οικονομική ανάλυση, ώστε να υπάρχει μια εκτίμηση των εσόδων που θα μπορούσε να κάνει το κτήμα οικονομικά βιώσιμο».

Η μελέτη, προϋπολογισμού 60.000 ευρώ (συν ΦΠΑ), ανατέθηκε πριν από ένα μήνα στον ΟΡΣΑ από τον Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας. Πώς εμπλέκεται ο φορέας της Πάρνηθας; Σύμφωνα με τα δύο προεδρικά διατάγματα του 2007 και 2008 για την προστασίας της Πάρνηθας, το κτήμα περιλαμβάνεται στις ζώνες προστασίας του ορεινού όγκου. Ας δούμε λοιπόν ποιο είναι το νομικό καθεστώς του κτήματος:

- Το 1992 η κυβέρνηση κύρωσε με νόμο (ν. 2086) συμφωνία με τον τέως βασιλιά, με την οποία λύνονται φορολογικές και άλλες διαφορές με την παραχώρηση μέρους του κτήματος Τατοΐου. Ο νόμος αυτός αποσύρθηκε από την επόμενη κυβέρνηση.

- Στις 7 Μαρτίου 2003 το σύνολο του κτήματος του Τατοΐου (περίπου 47.000 στρέμματα) περνάει στον έλεγχο του ελληνικού δημοσίου, μετά την καταβολή αποζημίωσης 12 εκατ. ευρώ στην τέως βασιλική οικογένεια. Είχε προηγηθεί απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

- Το 2007, μετά τη μεγάλη πυρκαγιά στην Πάρνηθα, το ΥΠΕΧΩΔΕ θεσμοθετεί το προεδρικό διάταγμα προστασίας της Πάρνηθας. Το διάταγμα συμπεριλαμβάνει και το κτήμα στο Τατόι, το οποίο και χωρίζει σε τέσσερις ζώνες. Ανάλογα με τη ζώνη, επιτρέπει τη μετατροπή κτιρίων σε μουσεία, χώρους φιλοξενίας, εστιατόρια, αναψυκτήρια, χώρους πολιτισμού ή αθλητισμού κ.ά. Αποψη του τότε υπουργού ΠΕΧΩΔΕ κ. Σουφλιά ήταν να μετατραπεί η κεντρική έπαυλη σε χώρο φιλοξενίας υψηλών προσώπων.

- Το 2008 το ΥΠΕΧΩΔΕ τροποποίησε το προεδρικό διάταγμα για την Πάρνηθα, προβλέποντας την ίδρυση Φορέα Διαχείρισης Κτήματος Τατοΐου. Μέχρι την ίδρυση του φορέα, την ευθύνη για το Τατόι έχει ο αντίστοιχος φορέας της Πάρνηθας.

«ΔΕΝ ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΠΟΤΕ»

«Ο φορέας του Τατοΐου δεν ιδρύθηκε ποτέ», εξηγεί στην «Κ» ο πρόεδρος του φορέα της Πάρνηθας, κ. Κ. Δημόπουλος. «Η αλήθεια είναι ότι ο φορέας της Πάρνηθας δεν έκανε πολλά για το Τατόι, γιατί έχει εστιάσει την προσοχή του στην αποκατάσταση της Πάρνηθας μετά τη φωτιά. Επειδή όμως το δάσος του Τατοΐου βρίσκεται σε επικίνδυνη φάση, λόγω ηλικίας, τα τελευταία χρόνια κάναμε εκτεταμένους καθαρισμούς και φροντίσαμε για την πυροπροστασία του».

Της κινητοποίησης του υπουργείου Περιβάλλοντος, έχουν προηγηθεί κινήσεις από πλευράς υπουργείου Πολιτισμού, που έχει και την ευθύνη των -περίπου- 40 κτιρίων (που ανακηρύχθηκαν όλα διατηρητέα με πρόταση της Ελληνικής Εταιρείας). Πιο πρόσφατη, η έγκριση από τη γενική γραμματέα του υπουργείου, κ. Λίνα Μενδώνη, κονδυλίου για άμεσες σωστικές επεμβάσεις σε σύνολα κτιρίων και μετατροπή της κεντρικής έπαυλης σε μουσείο.

Του Γιώργου Λιάλιου

Πηγή Καθημερινή

5.3.2011

Μια γενιά χωρίς δουλειά και ελπίδα

Η φωτό από εδώ

Σε επιστολή του προς την εφμ Καθημερινή γράφει ο κ. Θ. Ζεκεντες Οικονομολόγος:

Το μέλλον κάθε κοινωνίας είναι η γενιά που έρχεται. Μια γενιά μπορεί να απογειώσει μια χώρα ή να τη βυθίσει στην παρακμή. Η μεταπολεμική γενιά αντιμετώπισε δύσκολες συγκυρίες. Οι νέοι του ’50 ξεκίνησαν τη ζωή τους σε μια κατεστραμμένη χώρα από την Κατοχή και τον Εμφύλιο, όπου η οικονομική ανέχεια ήταν κυρίαρχη. Χιλιάδες απ’ αυτούς βρήκαν διέξοδο στη μετανάστευση. Η οικονομική κατάσταση της χώρας βελτιώθηκε στη δεκαετία του ’60, οπότε και η Ελλάδα πέτυχε τον υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης στην Ευρώπη. Η γενιά του Πολυτεχνείου ένιωσε την καταπίεση της δικτατορίας και αγωνίστηκε για περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες.

Οι δύο αυτές γενιές ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας στη μεταπολίτευση. Η πρώτη γενιά έχοντας σύνδρομα ανέχειας δημιούργησε ένα κράτος «πατερούλη», που αναλάμβανε τη συνέχιση λειτουργίας χρεοκοπημένων ιδιωτικών εταιρειών για να μην χάσουν τη δουλειά τους οι εργαζόμενοι και επιδοτούσε κάθε ιδιωτική επενδυτική πρωτοβουλία. Με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε στρέβλωση στην αξιοποίηση του εργατικού δυναμικού της χώρας, καθώς υπήρχαν εργαζόμενοι που παρήγαν προϊόντα στα οποία η χώρα δεν ήταν ανταγωνιστική και παράλληλα έμαθαν τους Eλληνες επιχειρηματίες να είναι εξαρτώμενοι από το κράτος, χωρίς εξωστρέφεια και ανάληψη πραγματικού επιχειρηματικού ρίσκου. Με τον τρόπο αυτό ξεκίνησαν την υπερχρέωση της χώρας, καθώς στα 37 χρόνια της μεταπολίτευσης δεν υπάρχει ούτε ένας χρόνος που η Ελλάδα να μην είχε δημοσιονομικό έλλειμμα!

Η γενιά του Πολυτεχνείου έχοντας την αντίληψη ότι το κράτος είναι δυνάστης πέρασε επιτυχώς την αντίληψη ότι είναι αποδεκτό να μην καταβάλλουμε φόρους στο κράτος, διότι δεν μας παρέχει τις υπηρεσίες που θα έπρεπε. Οι Eλληνες στο όνομα των «δικαιωμάτων» τους ανακάλυψαν παραθυράκια φοροδιαφυγής και ο Eλληνας που πλήρωνε φόρους θεωρούνταν ανόητος. Το αποτέλεσμα ήταν μισθωτοί και συνταξιούχοι να καταβάλουν το μεγαλύτερο ποσοστό των φορολογικών εσόδων της χώρας. Αν η μεταπολεμική γενιά συνέβαλε στην αύξηση των δημοσίων δαπανών τότε η γενιά της μεταπολίτευσης ήταν αυτή που συνέβαλε στη μείωση των φορολογικών εσόδων. Η κάθε γενιά λειτούργησε με βάση τα σύνδρομά της σε βάρος όχι μόνο της χώρας, αλλά κυρίως σε βάρος της σημερινής γενιάς. Μιας γενιάς χωρίς δουλειά και ελπίδα, με ανασφάλεια και άγχος.

Η μεταπολεμική γενιά και η γενιά του Πολυτεχνείου εξασφάλισαν απευθείας υπεράριθμες προσλήψεις στο Δημόσιο, σταθερές θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα επιδοτούμενες απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό, υψηλές αμοιβές, αξιοπρεπείς συλλογικές συμβάσεις χωρίς αξιολόγηση αποδοτικότητας, πρόωρες και ικανοποιητικές συντάξεις. Oλα αυτά έγιναν σε βάρος του Δημοσίου, το οποίο υπερχρεώθηκε, υπονομεύοντας με το τεράστιο δημόσιο χρέος τη νέα γενιά.

Η σημερινή γενιά διαθέτει περισσότερες γνώσεις και δεξιότητες από κάθε προηγούμενη. Eχει μεγαλώσει χωρίς να στερηθεί τίποτα και χωρίς να έχει αντιμετωπίσει ανέχεια και ανελευθερία. Eχει ζήσει καλά και είναι εντελώς απροετοίμαστη για τη σκληρή πραγματικότητα της ανεργίας, των ελαστικών σχέσεων απασχόλησης, της ετεροαπασχόλησης και της υπεραπασχόλησης. 

Μια γενιά χωρίς ελπίδα, με άγχος και ανασφάλεια, μπορεί να σταθεί αντάξια της πρόκλησης της εποχής μας;

Θανασης Zεκεντες / Oικονομολόγος

Πηγή Καθημερινή

5.3.2011