Ολοι δωρητές οργάνων με το... ζόρι! (Δωρεά τελικά ή κατάσχεση ανθρωπίνων οργάνων????)

Χωρίς... μάτια, καρδιά, νεφρά, συκώτι ή οποιοδήποτε άλλο όργανο θα παραλαμβάνουν εμβρόντητοι τη σορό αποθανόντος σε κρατικό ή ιδιωτικό νοσοκομείο στο άμεσο μέλλον οι εμβρόντητοι συγγενείς του, αν γίνει νόμος το νομοσχέδιο που πέρασε από το υπουργικό συμβούλιο και το οποίο η κυβέρνηση προωθεί προς ψήφιση. Εν πλήρει αγνοία τους, χωρίς να τους ρωτήσει κανείς για να πάρει την άδειά τους, οι γιατροί θα έχουν προχωρήσει κατά την αυθαίρετη κρίση τους σε... μεταμόσχευση όσων οργάνων του εκλιπόντος ασθενούς επιθυμούν! Θα τεμαχίζουν δηλαδή το πτώμα κατά τις ορέξεις και τις ανάγκες που υφίστανται κατά την άποψή τους, θα αφαιρούν τα χρήσιμα όργανα και ό,τι περισσεύει θα το παραδίδουν στους συγγενείς προς ταφή!

Αυτή η συμπεριφορά και δράση ανατριχιαστικής ιατρικής αυθαιρεσίας θα είναι απολύτως νομότυπη βάσει του νομοσχεδίου που προωθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Με ένα απαράδεκτο νομικό τέχνασμα, το εφεύρημα της «εικαζόμενης συναίνεσης» των πεθαμένων (!), η κυβέρνηση αποφάσισε να νομοθετήσει ότι όλοι οι Ελληνες κατατάσσονται αυτομάτως και αυθαιρέτως στην κατηγορία των... «δωρητών σώματος» - και τα έντεκα εκατομμύρια!

Η κυβέρνηση ορίζει δηλαδή ότι όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας, από τη στιγμή της ενηλικίωσής τους, είναι δωρητές ανθρωπίνων οργάνων και μάλιστα χωρίς καθόλου να τους ρωτήσει!

Μόλις κάποιος πεθάνει δηλαδή το σώμα του ανήκει στο... κράτος, το οποίο διαχειρίζεται (και δυνάμει εμπορεύεται, προσθέτουμε εμείς) τα όργανά του κατά την απόλυτη βούλησή του! Δωρητές οργάνων με το ζόρι σε ένα κράτος που κανένας πολίτης δεν το εμπιστεύεται, βαθύτατα διεφθαρμένο και μισητό από τον κόσμο...

Μόνο όποιος υποβάλει δήλωση στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, αφού προηγουμένως πάει και σε... συμβολαιογράφο (!) ή αστυνομική αρχή για να βεβαιώσει το γνήσιο της υπογραφής του, μπορεί να γλιτώσει μετά θάνατον αυτή τη μεταχείριση.

Πόσοι θα το κάνουν; Ουσιαστικά κανένας, το πολύ μερικές χιλιάδες, άντε δεκάδες χιλιάδες άτομα. Ούτε καν θα το μάθουν οι Ελληνες ότι θα υπάρχει τέτοιος νόμος, μέχρι να είναι πλέον πολύ αργά. Να υποστούν δηλαδή τις συνέπειές του στο περιβάλλον τους.

Είναι εξοργιστική η εξαπάτηση του πληθυσμού σε ένα τέτοιο θέμα. Πόσω μάλλον που ένας νόμος που βασίζεται στην «εικαζόμενη συναίνεση» των πεθαμένων, θα έχει τερατώδεις παρενέργειες στην εφαρμογή του στην πράξη. Η μετατροπή κάθε νεκρού Ελληνα σε πηγή οργάνων προς μεταμόσχευση θα δώσει αντικειμενικά ώθηση στα κυκλώματα εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων.

Εξαγοράζοντας υπαλλήλους της υπηρεσίας διαχείρισης των τεράστιων πλέον ποσοτήτων ανθρωπίνων οργάνων προς μεταμόσχευση, τα κυκλώματα αυτά θα κατευθύνουν τα μοσχεύματα προς πελάτες τους που θα έχουν χρυσοπληρώσει και μάλιστα όχι μόνο στην Ελλάδα - θα κάνουν και... εξαγωγές σε πλούσιες χώρες του εξωτερικού, όπου φυσικά δεν ισχύουν τέτοιοι νόμοι!

Υπάρχουν ακόμη πιο φρικιαστικές δυνατότητες παρεκτροπών. Τα κυκλώματα αυτά να εξαγοράζουν κάποιους επίορκους γιατρούς, οι οποίοι να μην καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια διάσωσης π.χ. βαριά τραυματισμένων νέων σε τροχαία δυστυχήματα, να επέρχεται έτσι ο εγκεφαλικός θάνατος και το κύκλωμα να κατευθύνει τα όργανα του νεκρού προς πελάτες που τα έχουν ανάγκη και έχουν πληρώσει γι' αυτό.

Μέχρι στιγμής τέτοιοι κίνδυνοι δεν υπάρχουν, καθώς οι συγγενείς που θα δώσουν τη συγκατάθεσή τους για τη μεταμόσχευση θα έχουν και άμεση γνώση σε ποιον θα μεταμοσχευθούν τα όργανα του ανθρώπου που έχασαν. Αυτό περιορίζει δραστικά τις δυνατότητες δράσης των κυκλωμάτων εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων.

Οσο για το γεγονός ότι ελάχιστο τμήμα του πληθυσμού (λιγότερο από το 1%) έχει δηλώσει αυτή τη στιγμή την επιθυμία του να είναι δωρητής οργάνων, αυτό αποτυπώνει τη βαθιά δυσπιστία των Ελλήνων προς τους κρατικούς και ιατρικούς θεσμούς που διαχειρίζονται τις μεταμοσχεύσεις.

ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ
Αλλο η πειθώ, άλλο η αρπαγή

Υπέροχη πράξη είναι η δωρεά οργάνων. Συγκλονιστική πράξη ανθρώπινου ψυχικού μεγαλείου συνιστά η μεταμόσχευση οργάνων από κάποιον που πέθανε σε άλλον που με τα όργανα αυτά θα ζήσει ή θα αλλάξει εκ βάθρων η ζωή του. Η ανείπωτη ευτυχία του ανθρώπου που με λαχτάρα περιμένει ένα μόσχευμα και το βρίσκει, ανυψώνει πραγματικά τους ανθρώπους. Αλλο πράγμα όμως είναι μια επίμονη, επίπονη, μακροχρόνια εκστρατεία διαφώτισης και πειθούς του κόσμου ώστε ει δυνατόν όλοι σχεδόν οι Ελληνες να γίνουν οικειοθελώς δωρητές οργάνων συναισθανόμενοι το μεγαλείο της πράξης τους και εντελώς άλλο πράγμα η βίαιη αρπαγή των οργάνων που προωθεί η κυβέρνηση.

Πηγή ΕΘΝΟΣ

4.4.2011

Σημείωση δική μας :

Εάν δια νόμου καθιερωθεί η δωρεά ανθρώπινων οργάνων, τότε δεν έχει νόημα να αποκαλείαι "δωρεά" αφού θες δεν θες θα σου τα πάρουν τα όργανα. Σύμφωνα με τα λεξικά η δωρεά είναι μια οικειοθελής προσφορά. Στην προκειμένη περιπτωση μάλλον πρόκειται για "κατάσχεση" οργάνων αφού δεν απαιτείται η οικειοθελής προσφορά ούτε από μέρους σου ούτε από μέρους των στενών συγγενών. Και τι γίνεται σε αυτήν την περίπτωση η έννοια της "αυτοδιάθεσης" που επαγγέλλονται τα δημοκρατικά πολιτεύματα? Μάλλον πάει περίπατο, αφού άλλοι θα αποφασίζουν για το πως θα διαθέσεις όχι τα εισοδήματά σου, όχι την ακίνητη και κινητή περιουσία σου αλλά μέχρι και το ίδιο σου το σώμα.....Ασε που μας βλέπω τα κορμιά μας να εκτίθενται σε καμιά έκθεση στυλ Bodies (βλ.εδώ) 

Βάϊ βάϊ βάϊ , μήπως ονειρεύομαι πως έχουμε ακόμη δημοκρατία στη χώρα μας????

«Αλμυρότερα» τα ναύλα στην ακτοπλοΐα

Πιο ακριβά γίνονται τα εισιτήρια των πλοίων μετά τις ανακοινώσεις έξι εταιρειών για αυξήσεις των ναύλων επιβατών από 4 μέχρι και 19 %.

Οι αυξήσεις αυτές μπορεί να επιφέρουν πολυάριθμες ακυρώσεις εκτιμά ο πρώην πρόεδρος των Συνδέσμου των Τουριστικών και Ταξιδιωτικών Γραφείων Γιάννης Ευαγγέλου.

Η Blue Star Ferries είναι μια από τις εταιρείες που ανακοίνωσε αύξηση 8%. Ο Μιχάλης Σακέλης διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας δήλωσε στο ΣΚΑΪ ότι μόνο αν μειωθούν οι κρατήσεις υπέρ τρίτων θα επιτευχθεί και μείωση του κόστους μεταφοράς.

Σε μια δύσκολη περίοδο οι αυξήσεις των ναύλων θα αποτελέσουν ύφαλο για ταξίδια στα νησιά. Ιδιαιτέρως μάλιστα όταν οι εκτιμήσεις για την πορεία της φετινής τουριστικής κίνησης δεν είναι καθόλου αισιόδοξες όπως παραδέχεται ο κύριος Σακέλης.

Πηγή ΣΚΑΙ
4.4.2011

Αρίντς: Οι Έλληνες θα ανοίξουν μαντήλι για να ζητιανεύουν

«Ζητιάνους» αποκάλεσε λίγο πολύ τους Έλληνες ο υπουργός Επικρατείας της Τουρκίας και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς μιλώντας σε ημερίδα για τον Τύπο στην πόλη Ούρφα.

"Σε λίγο θα ανοίξουν μαντήλι, για να ζητιανεύουν", δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Αρίντς.

Ο κ. Αρίντς δήλωσε ακόμη ότι το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας έχει ξεπεράσει το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, ότι η παραγωγή σε όλα τα ελληνικά εργοστάσια έχει σταματήσει και ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται να τα αγοράσει, αντιδιαστέλλοντας την Ελλάδα με την Τουρκία για την οποία είπε ότι είναι μια από τις πέντε κορυφαίες χώρες του κόσμου με ρυθμό ανάπτυξης 9%.

Τα σχόλια του κ. Αρίντς προκάλεσαν την έντονη αντίδραση της ΝΔ. Ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιάννης Μιχελάκης κάνει λόγο για «ιταμή πρόκληση» και προσθέτει: «Ας γνωρίζει ο Τούρκος αντιπρόεδρος ότι καμία δυσκολία δεν πρόκειται να μας κάνει να απεμπολήσουμε την υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων».

Ο κ. Μιχελάκης καλεί κτην κυβέρνηση να πάρει θέση για τις προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου αξιωματούχου. «Πρέπει επιτέλους να αντιληφθεί ότι η μόνιμη πολιτική κατευνασμού που ακολουθεί οδηγεί σε επαίσχυντες δηλώσεις» δήλωσε ο εκπρόσωπος της ΝΔ.

 

Πηγή ΣΚΑΙ

4.4.2011

Καλλιτέχνης είναι και ο τσαγκάρης (Συνέντευξη του Ι. Καμπανέλλη)

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, η ζωή του, η τέχνη, το θέατρο, η Ελλάδα, σε μια αδημοσίευτη συνέντευξή του στην «Κ» Της Βασιλικης Χρυσοστομιδου

Η «Κ» δημοσιεύει σήμερα μια συνέντευξη που δεν δημοσιεύθηκε όσο ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ήταν εν ζωή – άφησε την τελευταία του πνοή την περασμένη Τρίτη 29 Μαρτίου, στα 89 του χρόνια. Με αυτήν την ανέκδοτη έως σήμερα συζήτηση, μια εξομολόγηση αυτοβιογραφική και χωρίς τετριμμένα λόγια, έχουμε την ευκαιρία να αποχαιρετίσουμε έναν σπουδαίο άνθρωπο, με έντονο και εξαιρετικά σημαντικό δημόσιο λόγο, έναν συγγραφέα που ανανέωσε το σύγχρονο ελληνικό θέατρο.

Σε εκείνη τη συνέντευξη, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης είχε ξεκινήσει με αυτά τα λόγια: «Λάβετε υπόψη σας ότι είμαι... αρκετά γνωστός. Δεδομένου ότι τα γεγονότα της ζωής μας είναι μοναδικά, αναγκάζομαι να λέω τα ίδια και τα ίδια. Αν με ρωτήσετε, για παράδειγμα, “πώς σας ήρθε να βγείτε στο θέατρο;”, θα χρειαστεί να πω κάτι χιλιοειπωμένο, που είναι γραμμένο παντού. Με συγχωρείτε αν σας δημιουργώ δυσκολίες, αλλά θα έχει βαρεθεί πια ο κόσμος να μας ακούει. Η αλήθεια είναι πως, όταν μου ζητούν μια συνέντευξη, λέω “ναι”, όμως το κάνω από αδυναμία να αρνηθώ. Γι’ αυτό, φροντίστε σας παρακαλώ, να μην επαναληφθώ».

– Αν ανατρέξετε στην παιδική σας ηλικία, ποια στιγμιότυπα σάς έρχονται πρώτα στο μυαλό;

– Πάντα πηγαίνει ο νους μου στο αγαπημένο μας παιχνίδι: να φτιάχνουμε καραβάκια. Το μέρος όπου μεγάλωσα, η Χώρα της Νάξου, είναι παραθαλάσσιο. Επειδή τότε δεν είχαμε ούτε καν μία μπάλα για ποδόσφαιρο, τα παιχνίδια μας ήταν πάντα με τη Φύση και πάντα τα φτιάχναμε μόνοι μας. Πηγαίναμε σε μια ακρογιαλιά – Ορώντα έλεγαν το μέρος. Ηταν η «αποθήκη» των υλικών μας εκεί. Χρησιμοποιούσαμε τα ξύλα που ξεβράζει η θάλασσα. Παίρναμε ένα κομμάτι σανίδι, το κόβαμε λίγο, το διορθώναμε. Ενα κομμάτι από τενεκεδοκούτι έμπαινε στην πρύμνη, για τιμόνι. Πανιά ήταν τα φτερά από τα κοράκια συνήθως, άλλες φορές από γλάρους. Ετοιμο το καραβάκι μας. Το ρίχναμε στη θάλασσα και, ανάλογα με τον καιρό, πιστεύαμε ότι το έβρισκαν παιδιά από τη Μύκονο ή την Πάρο απέναντι. Αυτή είναι μια εικόνα που μου έρχεται πάντα στο μυαλό. Οπως και ένα άλλο παιχνίδι που κάναμε: πηγαίναμε σε ένα λόφο κοντά στη θάλασσα που ανέφερα πριν και σκάβαμε αυλάκια – κάτι λαγούμια, στενά μεν, αλλά με μεγάλο μήκος. Στη συνέχεια, τα σκεπάζαμε από πάνω με χώμα, φύλλα ή ό,τι άλλο βρίσκαμε. Ηταν για να κυκλοφορούν το χειμώνα, οι σαύρες και τα μυρμήγκια, χωρίς να βρέχονται. Αισθανόμασταν ότι κάνουμε κάτι σημαντικό έτσι – δεν ήταν μόνο για να περάσει η ώρα...

– Γιατί ξεχωρίζετε τα συγκεκριμένα παιχνίδια;

– Επειδή δίνουν μια προέκταση σ’ αυτό που γίνεται: το καραβάκι που δεν πλέει απλώς αλλά που το βλέπαμε να φεύγει, να πηγαίνει κάπου, που πιθανόν είχε κάποιον παραλήπτη. Ή τα αυλάκια για τα μυρμήγκια και τις σαύρες είχαν μια συνέχεια, μια χρήση. Ηταν, δηλαδή, παιχνίδια που δεν τελείωναν στο φτιάξιμό τους.

– Ησασταν μαθητής του δημοτικού και ο δάσκαλός σας πρόβλεψε ότι θα γίνετε συγγραφέας. Ακούγοντάς το, εσείς αντιδράσατε με κλάματα. Γιατί;

– Ημουν στην τρίτη δημοτικού. Αγαπούσα πολύ τον δάσκαλό μου. Ηταν ένας ψηλός και εύρωστος άνδρας, ο οποίος όμως, είτε σου έλεγε μια καλή κουβέντα είτε σε μάλωνε, είχε τον ίδιο βαρύ τόνο στη φωνή του. Κι αν δεν καταλάβαινες ακριβώς τις λέξεις που χρησιμοποιούσε, παιδευόσουνα να δεις αν σε έχει επαινέσει ή αν σε έχει επιπλήξει. Εχοντας διακρίνει στις εκθέσεις μου κάποια πράγματα που του άρεσαν, μου είπε με τον κατηγορηματικό τρόπο που περιέγραψα: «Εσύ θα γίνεις συγγραφέας». Εγώ δεν ήξερα τι σημαίνει αυτή η λέξη. Το μυαλό μου πήγε στο ότι θα γίνω «αχθοφόρος» ή «σκουπιδιάρης». Λέω «κάτι κακό» θα είναι κι έβαλα τα κλάματα...

Η αγάπη για το βιβλίο

– Πώς ξεκίνησε αυτή η «ιστορία αγάπης» για τα βιβλία;

– Εξωσχολικά βιβλία δεν είχαμε ως παιδιά – το πολύ πολύ να ξαναδιαβάζαμε το βιβλίο της Ιστορίας ή των Θρησκευτικών. Οταν ήμουν περίπου 11 ετών, κάποια οικογένεια με παιδιά –ακροσυγγενείς μας– ήρθε να παραθερίσει στη Νάξο και τα παιδιά κουβάλησαν ολόκληρη παιδική βιβλιοθήκη μαζί τους: Πηνελόπη Δέλτα, Ιούλιο Βερν, Διάπλαση των Παίδων... τέτοια. Δανείστηκα μερικά, μου χάρισαν και κάποια φεύγοντας. Τα τρία ή τέσσερα βιβλία που απέκτησα τότε ήταν θησαυρός!

– Να περάσουμε στην εμπειρία της Γερμανίας...

– Οχι στη Γερμανία. Σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως. Το οποίο ήταν γερμανικό.

– Θα περίμενε κανείς να έχετε υιοθετήσει μια εικόνα ματαιότητας των πραγμάτων, μια αίσθηση του πεπερασμένου της ανθρώπινης ύπαρξης. Ισχύει κάτι τέτοιο;

– Φυσικά υπάρχει η αίσθηση της ματαιότητας. Δεν ήταν μόνο ότι ήσουν αυτόπτης μάρτυρας ενός αδιανόητου εγκλήματος, αλλά ότι κάθε στιγμή εκεί μέσα ήσουν μελλοθάνατος. Βγαίνοντας, όχι μόνο ωριμάσαμε, αλλά και γεράσαμε πρόωρα. Δεν ήταν «στρατόπεδα συγκεντρώσεως» αλλά «εξοντώσεως»: τερατώδη εγκλήματα, που κάτω από διαφορετικές συνθήκες θα προϋπέθεταν αιώνες για να γίνουν, εδώ τα ζούσες «κονσομέ», συμπυκνωμένα.

– Η φαντασία λειτούργησε σαν σανίδα σωτηρίας στη διάρκεια της παραμονής σας εκεί;

– Η φαντασία πάντα βοηθάει. Εχοντας διαβάσει τόσα βιβλία, το μυαλό μου έβρισκε διεξόδους. Η νιότη μου ήταν το άλλο που με προστάτευε. Ημουν μόνο 21–22 ετών. Οπως όλοι οι νέοι, που διανύουν μια περίοδο τυχοδιωκτισμού, με διέκρινε μια επιπολαιότητα, ονειρευόμουν ότι θα επιζήσω, θα κάνω ό,τι θέλω. Δεν ήμουν ένας 45άρης ή 50άρης, ο οποίος ένιωθε όμηρος της σκέψης για την οικογένειά του.

– Με ποιο τρόπο ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας; Μόνο μέσα από τα βάσανα και τις αγωνίες;

– Δεν ξέρω αν υπάρχει απάντηση ή αν ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας μόνο μέσα από τα έντονα πράγματα. Γιατί μπορεί μια παρατήρηση ψυχρή να αποκαλύψει πράγματα που δεν θα αποκάλυπτε ένα συναίσθημα – ένας πόνος ή μια τεράστια χαρά. Αλλωστε, υπάρχουν εγγυήσεις γι’ αυτό; Εγώ αμφιβάλλω αν έχω βρει τον εαυτό μου...

Καμαρώνω πολύ που είμαι Ελληνας

– Σε ποιο βαθμό θεωρείτε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να επηρεάσει τη ροή των κοινωνικών πραγμάτων;

– Νομίζω ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί να την επηρεάσει. Να αλλάξει τον κόσμο, αποκλείεται. Σκεφθείτε ότι τόσοι, σπουδαίοι άνθρωποι πέρασαν από την ανθρωπότητα, αλλά ο κόσμος δεν άλλαξε. Μην έχουμε, όμως, πάντα στο μυαλό μας τον «μεγάλο ζωγράφο» ή τον «μεγάλο μουσικό». Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι.

– Λένε πως η εξέλιξη έρχεται μέσα από την ανατροπή. Τι σημαίνει για σας ανατροπή;

– Η ιστορία προχωράει και κινείται με κάποιους δικούς της νόμους. Οι ανατροπές εντάσσονται σ’ αυτήν τη διαδρομή. Το κακό είναι ότι, ενώ αυτές οι ανατροπές στο ιστορικό γίγνεσθαι είναι γεμάτες ιδανικά και ρομαντισμό, αφού ολοκληρωθεί η ανατροπή, γίνεται καθεστώς κι αρχίζει η διαφθορά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Ναπολέων, ο οποίος μετά τη Γαλλική Επανάσταση, πήρε μόνος του το στέμμα από τα χέρια του αρχιεπισκόπου και το φόρεσε. Ακολούθησαν οι ναπολεόντειοι πόλεμοι, αιματοκυλίστηκε η Ευρώπη και εδραιώθηκε η θέση των βασιλιάδων, με αποτέλεσμα να μη σαλεύει ρουθούνι για την ελευθερία.

– Τι σημαίνει για σας Ελλάδα; Θα μου δώσετε μερικές λέξεις ή εικόνες αντιπροσωπευτικές;

– Τα παιχνίδια που ανέφερα, οι γονείς μου, η υπέροχη γλώσσα μας, η ομορφιά αυτού του τόπου που δυστυχώς καταστρέφεται, η καταπληκτική μυθολογία και η ιστορία της, πράγματα που αποτελούν και το ατομικό μου παρελθόν.

– Καθώς μιλούσατε για τη γλώσσα, διέκρινα μια σπίθα στα μάτια σας...

– Ναι, καμαρώνω πάρα πολύ που είμαι Ελληνας. Και έχουμε μια μεγάλη περιουσία, την οποία δεν διαχειριζόμαστε καλά. Σκεφθείτε το εξής: πηγαίνεις στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας και βλέπεις την αγράμματη κυρούλα, να πηγαίνει την Κυριακή στην εκκλησία, να ακούει τα Ευαγγέλια που γράφτηκαν τον πρώτο αιώνα μετά Χριστόν και να καταλαβαίνει. Πόσοι λαοί σ’ αυτό τον πλανήτη έχουν το χάρισμα αυτής της κυρούλας; Λοιπόν, αυτή τη σπουδαία γλώσσα μιλάμε, αλλά δυστυχώς την αφήνουμε να κακοποιείται – είτε μέσα από τη λανθασμένη χρήση της, είτε μέσα από το περιορισμένο λεξιλόγιο, είτε ακόμη και χρησιμοποιώντας ξένες λέξεις στη θέση των ελληνικών. Είναι σαν να μην καμαρώνεις επειδή ο μπαμπάς σου ήταν κάποιος σπουδαίος άνθρωπος.

Το ταλέντο δεν επαρκεί

– Ποια η διαφορά ανάμεσα στον ηθοποιό και τον καλλιεργημένο ηθοποιό;

– Αν είναι καλός ηθοποιός, καμία. Ομως, το ταλέντο δεν τον καθιστά επαρκή. Πρέπει να διαβάζει, να μορφώνεται, να ενημερώνεται.

– Καλλιτέχνης ποιος είναι;

– Κάποτε, στη Νάξο, είχαμε πάει εκδρομή. Μπήκαμε σε ένα μιτάτο –μιτάτα είναι οι στάνες που φτιάχνουν και τυρί μέσα οι βοσκοί– και ζητήσαμε να πάρουμε τυρί. Ο βοσκός μάς έδωσε, προειδοποιώντας μας ότι «αυτό το τυρί δεν είναι πολύ καλό». Πιάνουμε την κουβέντα. Κλαίγοντας σχεδόν, μας εξομολογήθηκε το παράπονό του: «Δεν μ’ αφήνουν πια να κάνω το καλό τυρί!» – προφανώς για να τελειώνει πιο γρήγορα η δουλειά ή να βγαίνουν περισσότερα χρήματα. Μέγας καλλιτέχνης αυτός. Οπως καλλιτέχνης είναι ο τσαγκάρης που φτιάχνει τα «γαμπρικά» παπούτσια. Καλλιτέχνης είναι αυτός που επιδιώκει να κάνει το «ωραίο», το «καλύτερο». Και δεν χρειάζεται να τον αναζητούμε πάντα στις «φίρμες».

Υπήρχε προδιάθεση

– Θεωρείτε ότι υπάρχει μια μαγική στιγμή, που γίνεται ένα κλικ και βγαίνει το ταλέντο;

– Με κλικ, όχι. Υπάρχει μια προδιάθεση, ακόμη και εν αγνοία του ίδιου του ατόμου. Ερχεται ο Καμπανέλλης από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μπαίνει σε ένα θέατρο και κατασυγκινείται, επειδή βλέπει κάτι ανθρώπους που ζουν το δραματάκι τους. Ανακάλυψα τότε τη δύναμη της τέχνης, τη δύναμη του μεγαλοφυούς θεατρικού ψεύδους. Υπήρχε όμως ένα υπόβαθρο: Είχα διαβάσει πολλή λογοτεχνία, ήξερα Ντοστογιέφσκι απ’ έξω. Δεν μπήκα στα καλά καθούμενα σ’ ένα θέατρο κι έγινε ό,τι έγινε.

Πηγή Καθημερινή

3.4.2011

Νέες σκέψεις για τουριστικά χωριά προς πώληση

Η φωτό από εδώ

Στο σχέδιο Σουφλιά για την οικοδόμηση παραθεριστικών χωριών προς πώληση εμμένει το υπουργείο Περιβάλλοντος. Το γνωστό ως «ισπανικό μοντέλο» είχε επιλεγεί το 2007 από τον τέως υπουργό ΠΕΧΩΔΕ, ως ένα από τα κύρια «εργαλεία» του ειδικού χωροταξικού πλαισίου για τον τουρισμό, παρά τη δριμεία κριτική που είχε δεχθεί σχεδόν από το σύνολο του επιστημονικού κόσμου, ξενοδοχειακούς φορείς, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, που το είχε αναδείξει ως ένα από τα κεντρικά θέματα της προεκλογικής εκστρατείας του. Το συγκεκριμένο μοντέλο θεωρείται πλέον ξεπερασμένο και αντι-αναπτυξιακό, καθώς πολλές από τις χώρες που το εφάρμοσαν έχουν από χρόνια στραφεί στην αποκατάσταση των τεράστιων ζημιών που προκάλεσε.

Μιλώντας χθες στους δημοσιογράφους ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, κ. Νίκος Σηφουνάκης, ανέφερε ότι η πρόθεση του υπουργείου είναι να ζητήσει επιμέρους διορθώσεις, αλλά όχι την κατάργηση του επίμαχου άρθρου για την παραθεριστική κατοικία. Μάλιστα υποστήριξε ότι ο ρόλος του υπουργείου Περιβάλλοντος (αρμόδιου για θέματα χωροταξίας και πολεοδομίας) στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι... τυπικός, καθώς τη διαδικασία αναθεώρησης του σχεδίου έχει αναλάβει το υπουργείο Πολιτισμού-Τουρισμού. «Αποψή μας είναι να μειωθούν παντού οι συντελεστές δόμησης. Δεν μπορείς όμως να απορρίψεις κάποιο επιμέρους μοντέλο», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο κ. Σηφουνάκης διέψευσε δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία έχει παρουσιαστεί στην κυβέρνηση σχέδιο για την οικοδόμηση παραθεριστικών κατοικιών σε κρατικές εκτάσεις, αφήνοντας να εννοηθεί ότι τα σχέδια αυτά προωθούνται από συγκεκριμένους κύκλους.

Κατά τα άλλα, το υπουργείο Περιβάλλοντος ανακοίνωσε τη δημοπράτηση των μελετών για την αναθεώρηση των 12 Περιφερειακών χωροταξικών σχεδίων της χώρας, που θεσπίστηκαν το 2003. Oπως ανέφερε ο κ. Σηφουνάκης, στα 12 σχέδια θα γίνει για πρώτη φορά προσπάθεια να καταγραφούν και τα αξιόλογα τοπία, ώστε να δοθούν κατευθύνσεις για την προστασία τους. Επίσης, το πιθανότερο είναι να υπάρξουν νέοι περιορισμοί για τη δόμηση στις εκτός σχεδίου περιοχές, κάτι που άλλωστε προβλέπεται από το εθνικό χωροταξικό. Τέλος, ανακοίνωσε ότι μέσα στο επόμενο διάστημα θα δοθεί για δημόσια διαβούλευση το πρώτο ειδικό χωροταξικό σχέδιο για τις ιχθυοκαλλιέργειες.

Του Γιώργου Λιάλιου

Πηγή Καθημερινή

1.4.2011

Σημείωση δική μας :

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ένα αποτυχημένο οικιστικό μοντέλο το οποίο καταβροχθίζει ασύστολα φυσικούς πόρους δίχως να έχει αντίστοιχα ανταποδοτικά ωφέλη. Χρειάζεται να αναπτύξει μορφές τουρισμού που σχετίζονται με την εκμετάλλευση των καλών κλιματολογικών συνθηκών (π.χ. διοργάνωση συνεδρίων) και προβολή του πολιτισμού μας και της σπάνιας βιοποικιλότητάς μας (οικοτουρισμός, διοργάνωση ξεναγήσεων σε αρχαιολογικούς χώρους κλπ). Σκοπός δεν είναι να καταλήξει η Ελλάδα το γηροκομείο της Ευρώπης όπου γηραιοί Ευρωπαίοι θα έχουν ιδιόκτητες κατοικίες κλειστές όλο το χρόνο που θα ανοίγουν μερικές ημέρες το χρόνο. Σκοπός είναι να ενεργοποιήσουμε και να αξιοποιήσουμε τον φυσικό και πολιτιστικό πλούτο της χώρας μας. Το μοντέλο αυτό έχει παταγωδώς αποτύχει. Γιατί πρέπει  πάντα να  μιμούμαστε  αποτυχημένα μοντέλα άλλων χωρών αντί να δημιουργούμε νέα πιο κοντά στα δεδομένα του τόπου μας?

Ταχύρρυθμα μαθήματα ελληνικής γλώσσας

Πάντα ο Ελληνας είχε τάσεις εσωστρέφειας. Ακόμη και στις καλύτερες στιγμές του, η ημέρα του ξεκινούσε και τελείωνε με τον γνωστό στρουθοκαμηλισμό του. Και παρότι υπήρχε μια υφέρπουσα, στρεβλή και αλαζονική ξενομανία, ο συντηρητισμός του ήταν τέτοιος, που τον εγκλώβιζε όλο και περισσότερο στη δική του κιβωτό. Κατά καιρούς αναθάρρευε κι έκρυβε τη ζήλια του, όταν με αποσπασματικό, συνήθως, τρόπο μάθαινε για τις επιτυχίες ομοεθνών του στο εξωτερικό, λέγοντας με προσποιητό πλην περισπούδαστο ύφος: κοίτα να δεις τι αριστουργηματικά γονίδια κουβαλάμε! Αγρίευε όμως όταν αισθανόταν αυτός ως αποδέκτης της δυσαρέσκειας ευρωπαϊκών ή αμερικανικών κυβερνήσεων, όντας βέβαιος πια ότι οι «κακοί» ξένοι επεξεργάζονταν σχέδια για έναν λαό υποταγμένο και τελικά εύκολα διαχειρίσιμο.

Την τελευταία διετία, εποχή της κρίσης, τα παραδείγματα των «κακών» ξένων που θέλουν να μας γονατίσουν και στη συνέχεια να μας αγοράσουν για ένα κομμάτι ψωμί, πολλαπλασιάζονται. Ναι, τέτοιες ελώδεις εμμονές κυκλοφορούν παντού: στις εφημερίδες, στην μπλογκόσφαιρα, στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, στους μικρούς τηλεοπτικούς σταθμούς και διαχέονται σ’ έναν λαό που δηλώνει έκπληκτος και αγανακτισμένος για την οικονομική κατάρρευση της χώρας και, δίχως ορθολογικές σκέψεις, επιρρίπτει ευθύνες στους άλλους. Ε, ναι, είναι ίδιον της φυλής μας να νίπτουμε μονίμως τας χείρας μας ως σύγχρονοι Πόντιοι Πιλάτοι, ως μόνοι αναμάρτητοι σε μια κολυμβήθρα γεμάτη αμαρτωλούς. Πρόσφατα μάλιστα άκουσα «έντρομη» ότι πολλοί ξένοι κάνουν πλέον ταχύρρυθμα μαθήματα νέας ελληνικής γλώσσας για να μπορούν, όταν μας... κατακτήσουν, να συνεννοούμαστε! Με δυσκολία συγκράτησα τα γέλια, αλλά απέφυγα να σχολιάσω, φοβούμενη ότι θα όξυνα τα πνεύματα. Στο κάτω κάτω, πλην των αρχαίων ελληνικών που μαθαίνουν ορισμένοι Ευρωπαίοι (διαστροφικοί αυτοί οι Ευρωπαίοι!) δεν είχα ακούσει ποτέ και τίποτα περί ταχύρρυθμων μαθημάτων νέων ελληνικών. Και όμως! Μόλις προ διημέρου πληροφορήθηκα από τη συγγραφέα Ισμήνη Καπάνταη ότι ξένοι φοιτητές διδάσκονται τη νέα ελληνική γλώσσα και μάλιστα λίγο έξω απ’ τις αυλές μας.

Την παραμονή της 25ης Μαρτίου, η συγγραφέας επισκέφθηκε την πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, Σόφια, προσκεκλημένη του πανεπιστημίου προκειμένου να συζητήσει με τους Βούλγαρους φοιτητές για το βιβλίο της «Απειρωτάν και Τούρκων». Και εξεπλάγη ευχάριστα η κυρία Καπάνταη, όταν συνειδητοποίησε ότι δεκάδες Βούλγαροι φοιτητές μιλούσαν ελληνικά και πολλοί άλλοι παρακολουθούσαν εντατικά μαθήματα νέων ελληνικών. Σε ερώτησή της, δε, προς τι αυτό το όψιμο ενδιαφέρον, οι περισσότεροι απάντησαν ότι η γνώση της γλώσσας θα τους δώσει το πολυπόθητο διαβατήριο να εργαστούν κοντά σε Ελληνες επιχειρηματίες που μετοίκησαν στη Βουλγαρία. Να, λοιπόν, που κάποιοι μαθαίνουν ελληνικά για να ξεφύγουν από την ανεργία που μαστίζει την πατρίδα τους. Το παράδειγμα των Βούλγαρων φοιτητών είναι μικρό και ευεπίφορο σε άλλες ερμηνείες. Ομως, είναι ένας πρώτος αντίλογος απέναντι σε όσους διακρίνουν παντού εχθρούς και επιβουλές.

Της Ρίτσας Μασούρα

Πηγή Καθημερινή

31.3.2011

Το διαρκές σκάνδαλο της ΔΕΗ

 Υπάρχουν σκάνδαλα και σκάνδαλα. Αλλα εμφανή και άλλα αφανή. Ολα ωστόσο παράγουν οικονομικό αποτέλεσμα ή, καλύτερα, οικονομικά βάρη για το κοινωνικό σύνολο.
Ορισμένα όμως είναι εξωφρενικά ως προς τη διάρκεια και το βάρος της επίδρασής τους. Οπως αυτό της ΔΕΗ, τη σκανδαλώδη κακοδιοίκηση της οποίας πληρώνουν κάθε δίμηνο όλοι οι Ελληνες. Και εξηγούμεθα:
Η ΔΕΗ το 2004 παραδόθηκε στη Νέα Δημοκρατία κερδοφόρος και ακμαία. Ηταν μια εταιρεία με κέρδη, νοικοκυρεμένη, έτοιμη για άλματα προόδου και δυνατότητες υπερανάπτυξης. Οταν το 2005 την παρέλαβε ο κ. Ι. Παλαιοκρασσάς άρχισε να χάνει με ταχύτητα μεγάλη ό,τι είχε κερδίσει τα προηγούμενα χρόνια. Τα κατάφεραν εκείνος ο γίγαντας της πολιτικής και οι μετέπειτα διάδοχοί του να την επαναφέρουν σε προβληματική θέση. Και όπως ήταν αναμενόμενο, άρχισε ο ελληνικός λαός να πληρώνει το μάρμαρο.

Από το 2006 και εντεύθεν η ΔΕΗ επέβαλε αυξήσεις τιμολογίων και τελών, ούτε μία ούτε δύο: 17 φορές επιβαρύνθηκαν οι καταναλωτές από τότε μέχρι σήμερα, εννέα από τις οποίες επιβλήθηκαν μετά τις εκλογές του 2009. Για του λόγου το αληθές, παραθέτουμε δίπλα αναλυτικά τις αυξήσεις που επιβλήθηκαν στα τιμολόγια της ΔΕΗ από το 2006 και εντεύθεν.

Αν εξαιρέσουμε τις φορολογικές επιβαρύνσεις, οι οποίες είναι απότοκο του δημοσιονομικού προβλήματος, οι υπόλοιπες και οι περισσότερες είναι αποτέλεσμα του διοικητικού ελλείμματος της επιχείρησης. Οι διοικήσεις Παλαιοκρασσά, Μανιατάκη, Αθανασόπουλου, αλλά και η παρούσα του κ. Αρθούρου Ζερβού, προφανώς δεν έχουν αίσθηση ορθολογικής λειτουργίας.

Παλαιότερες ανεξάρτητες μελέτες διεθνών οίκων βεβαιώνουν ότι η ΔΕΗ θα μπορούσε να εξοικονομεί περίπου 800 εκατ. ευρώ τον χρόνο αν λειτουργούσε ορθολογικά. Που σημαίνει ότι στην παρελθούσα πενταετία θα μπορούσε να έχει εξοικονομήσει τουλάχιστον 4 δισ. ευρώ. Αντ΄ αυτής, επελέγη η εύκολη λύση των τιμολογίων, την οποία πληρώνουν όλοι οι Ελληνες. Με άλλα λόγια, σε μεγάλο βαθμό οι πολλαπλές επιβαρύνσεις φανερώνουν τουλάχιστον διοικητικό έλλειμμα, το οποίο φέρει ονοματεπώνυμο.

Πηγή Το Βήμα

3.4.2011