Ενα βιομηχανικό κτίριο στη Ρόδο εκπέμπει SOS

ΜΝΗΜΕΙΑ. Προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της απόφασης του υπουργού Πολιτισμού, που δεν χαρακτηρίζει ως βιομηχανικό μνημείο το κτίριο της πρώην αλευροβιομηχανίας SAMICA στη Ρόδο -δείγμα ρασιοναλιστικής αρχιτεκτονικής του 1938- κατέθεσε την περασμένη Παρασκευή η οργάνωση προστασίας της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, Monumenta. Παράλληλα, κάτοικοι και φορείς του νησιού, μέσα σε μία εβδομάδα, έχουν συγκεντρώσει 700 υπογραφές, ηλεκτρονικές και σε χαρτί, ενάντια στην κατεδάφιση της SAMICA. Η ιδιοκτησία του κτιρίου φέρεται να ασκεί πιέσεις στην τοπική πολεοδομία για να εκδώσει σχετική απόφαση, παρακάμπτοντας την απαιτούμενη διαδικασία γνωμοδότησης από το Συμβούλιο Χωροταξίας Οικισμού και Περιβάλλοντος. Εάν το ΣΧΟΠ δεν εκδώσει άδεια κατεδάφισης, υπάρχει δυνατότητα να κριθεί διατηρητέο το κτίριο από το υπουργείο Περιβάλλοντος.

Η περίπτωση της SAMICA είχε λάβει θετικές εισηγήσεις, τόσο από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Εργων Δωδεκανήσου το 2006 όσο και από τη Διεύθυνση Νεότερης και Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς του ΥΠΠΟ τον Μάρτιο του 2010. Ενδιάμεσα, στις 25/3/08, βραδινή πυρκαγιά είχε καταστρέψει τα μηχανήματα που σώζονταν ακέραια, διατηρήθηκε ωστόσο το εξωτερικό κέλυφος. Για το όλο θέμα έχουν καταθέσει ερώτηση στη Βουλή το ΚΚΕ, ο ΛΑΟΣ, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Δημοκρατική Αριστερά.

«Προκαλεί εντύπωση η επιχειρηματολογία του υπουργείου για τον μη χαρακτηρισμό των αλευρόμυλων ως βιομηχανικό μνημείο» λέει στην «Κ» ο πρόεδρος του ΤΕΕ Δωδεκανήσου, κ. Ιάκωβος Γρύλλης. Σύμφωνα με την απόφαση του ΥΠΠΟ, «δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό και μορφολογικό ενδιαφέρον, έχει απολεστεί ο μηχανολογικός εξοπλισμός -απαραίτητο στοιχείο για τον χαρακτηρισμό του ως βιομηχανικού μνημείου- ενώ είναι τέτοιες οι ζημιές στον φέροντα οργανισμό, που τυχόν αποκατάστασή τους θα μειώσει περαιτέρω την αυθεντικότητά του». Ωστόσο, οι εισηγήσεις των δύο προαναφερθεισών υπηρεσιών χαρακτηρίζουν το κτίριο ως ισχυρό τοπόσημο και αναπόσπαστο κομμάτι του βιομηχανικού πάρκου που δημιουργήθηκε έπειτα από την υπόδειξη του ρυθμιστικού σχεδίου των Ιταλών το 1926, με ενδιαφέρον ιστορικό, αρχιτεκτονικό, πολεοδομικό και κοινωνικό. Επιπλέον, προ τετραετίας ανασκαφές στον περιβάλλοντα χώρο αποκάλυψαν ιερό της Ισιδος, μοναδικό δείγμα Αιγύπτιας θεότητας στη Ρόδο.

Το κτίριο περιήλθε με πλειστηριασμό το 2006 στον σημερινό ιδιοκτήτη, ο οποίος προετίθετο αρχικά να το μετατρέψει σε ξενοδοχείο. H πυρκαγιά του 2008 κατέστρεψε ολοσχερώς «έναν από τους καλύτερα σωζόμενους μηχανολογικούς εξοπλισμούς που είχαν διατηρηθεί στη θέση τους, με μηχανές εποχής από Ιταλία και Γερμανία, αναβατόρια και χαρμανιέρες Ιταλών τεχνιτών που είχαν μετακληθεί γι’ αυτόν τον σκοπό και τον μοναδικό στα Δωδεκάνησα κυλινδρόμυλο με 12 κυλίνδρους», επισημαίνουν οι νεαρές αρχιτεκτόνισσες Νατάσα Μαργιέ και Φωτεινή Χαλβαντζή. Μαζί με άλλους 63 επιστήμονες συμμετέχουν στην καταγραφή των δωδεκανησιακών βιομηχανικών κτιρίων σε συνεργασία με το τοπικό ΤΕΕ, το αρμόδιο βιομηχανικό επιμελητήριο και την πρώην νομαρχία Δωδεκανήσου, με σκοπό την προστασία και ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.

Της Ιφιγένειας Διαμαντη

Καθημερινή

12.4.2011

Ουγγρική γιορτή στην Κόρινθο

Βολανάκης (1893): Τα εγκαίνια της διώρυγας της Κορίνθου

ΕΠΕΤΕΙΟΣ. Με τον εκτυφλωτικό ήλιο να μας τυφλώνει, σε ένα πλάτωμα στη Διώρυγα της Κορίνθου, σκεφτόμουν πόσο απλά είναι μερικά πράγματα. Μπροστά μου ανέμιζαν οι σημαίες της Ελλάδας και της Ουγγαρίας, δίπλα στο μνημείο, από κόκκινο γρανίτη, αφιερωμένο στους πρωτομάστορες μηχανικούς Istvan Turr και Bela Gerster, Ούγγροι και οι δύο, που ηγήθηκαν του μεγάλου τεχνικού έργου στην Κόρινθο στη δεκαετία του 1880. Φαντάζομαι, λίγοι σύγχρονοι Ελληνες γνωρίζουν την ουγγρική συμβολή στην κατασκευή της Διώρυγας και ακόμη λιγότεροι γνώριζαν ότι η επίσημη Ουγγαρία, σε συνεργασία με τις ελληνικές αρχές, έχει στήσει αυτό το μνημείο από το 2009.

Ηταν ένα ανάμεικτο πλήθος, όσοι συγκεντρώθηκαν την Κυριακή το μεσημέρι στον Ισθμό. Διπλωμάτες (με εκπροσώπηση από την Εσθονία ώς τη Συρία) και αρχές της Κορινθίας μαζί με πολλές οικογένειες, δημιουργούσαν αυτό που θα λέγαμε γιορτινό κλίμα. Αλλά μαζί με τη χαλαρότητα μιας κυριακάτικης εκδρομής, υπήρχε η αίσθηση της ιστορικής συνέχειας. Διόλου τυχαία, η πρεσβεία της Ουγγαρίας στην Αθήνα, οργάνωσε αυτή την εκδήλωση τιμής και μνήμης με την ευκαιρία της εθνικής επετείου της Ουγγρικής Επανάστασης του 1848, συσπείρωσε τον κόσμο της Κορινθίας και προσκάλεσε ως ομιλητή τον εκπρόσωπο της Ανωνύμου Εταιρείας Διώρυγος Κορίνθου Α.Ε. (ΑΕΔΙΚ Α.Ε.), κ. Δημήτρη Δημητριάδη. Πολλές φορές έχει κανείς την ευκαιρία να διαπιστώσει πόσο ο ανθρώπινος παράγων μπορεί να διαμορφώσει ένα κλίμα, όπως αυτό στο οποίο συνέβαλε ο Ούγγρος πρέσβης, κ. Jozsef Toth, που αρχικά απηύθυνε τους χαιρετισμούς στα ελληνικά.

Περισσότερο, όμως, είχε κανείς τη δυνατότητα να αναλογισθεί τη δυναμική χρήση της ιστορικής μνήμης και να σταθεί στο γεγονός πώς μία συμφωνία του ελληνικού κράτους το 1881 με την εταιρεία του Istvan Turr, αναδεικνύεται σήμερα ως μοχλός διπλωματικής συνεργασίας αλλά και παρουσίας μιας φίλης, ευρωπαϊκής χώρας σε ένα από τα πλέον προβεβλημένα αξιοθέατα της Ελλάδας. Το στεφάνι που απέθεσε ο Ούγγρος πρέσβης στο μνημείο, κάτω από το λαμπρό ελληνικό φως, αποκτούσε εκείνη τη στιγμή έναν έντονο συμβολισμό.

Η Διώρυγα της Κορίνθου σε επιστολικό δελτάριο των αρχών του 20ού αι.

Η Διώρυγα της Κορίνθου εγκαινιάστηκε το 1893, περίοδο κατά την οποία η Ουγγαρία ως τμήμα της Διπλής Μοναρχίας (Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία) διήγε περίοδο ακμής και η Βουδαπέστη ήταν από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις της Ευρώπης. Και η Ελλάδα ζούσε τον τρικουπικό εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη των υποδομών. Αλλά στο σύγχρονο μνημείο στον Ισθμό, που είναι σεμνό με πολλά πληροφοριακά στοιχεία, μπορεί κανείς να αντιληφθεί το πόσο αρχαία είναι η ιδέα και η προσπάθεια της δημιουργίας της Διώρυγας. Εκεί κοντά, η αρχαία Δίολκος, όπου γινόταν η χερσαία διέλευση των πλοίων, δείχνει τη συγκινητική προϊστορία της επιτυχούς διάνοιξης τον 19ο αιώνα.

Η ουγγρική γιορτή στην Κόρινθο είχε ως αποκορύφωση τον διάπλου μέσα στα γαλανά νερά, αλλά άφησε και γλυκιά την ανάμνηση των Ελλήνων χορευτών που χόρεψαν ελληνικούς και ουγγρικούς χορούς.

Του Νίκου Βατόπουλου

Πηγή Καθημερινή

12.4.2011

Νέο είδος πτηνού εντοπίστηκε στη χώρα (στον Υμηττό)

Από τη Σιβηρία στη «φωλιά» του Υμηττού. Σάστισε ο Μιχάλης Κωτσάκης, εθελοντής της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας, όταν το Σάββατο παρατήρησε το περίεργο, μικροσκοπικό πουλί στην καθιερωμένη του βόλτα κοντά στη Μονή Καισαριανής. Στην αρχή το προσπέρασε, θεωρώντας ότι είναι κάποιο κοινό είδος - άλλωστε θεωρείται σχεδόν άπιαστο όνειρο για έναν παρατηρητή να εντοπίσει ένα νέο είδος στη χώρα του. Στη συνέχεια, όμως, το βλέμμα του αιχμαλώτισαν κάποια πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο φτέρωμα και τη μορφολογία του πτηνού. Αμέσως έβγαλε τη φωτογραφική του μηχανή και απαθανάτισε το πουλί πριν πετάξει μακριά. Ακόμα και όταν, επιστρέφοντας, έστειλε τις φωτογραφίες στο φόρουμ της Ορνιθολογικής, πίστευε ότι επρόκειτο για τον Κιτρινόφρυδο Φυλλοσκόπο, ένα είδος σπάνιο μεν, αλλά ήδη καταγεγραμμένο στην Ελλάδα. Η απάντηση από τα εμπειρότερα μέλη ήταν πολύ ευχάριστη: επρόκειτο, χωρίς καμία αμφιβολία, για τον Νανοφυλλοσκόπο (Phylloscopus proregulus), ένα είδος που απαντάται κυρίως στη μακρινή Σιβηρία και δεν έχει εντοπιστεί ποτέ στην Ελλάδα. «Μετά και την -τυπική- έγκριση της Επιτροπής Αξιολόγησης Ορνιθολογικών Παρατηρήσεων, θα είναι το 444ο είδος για τη χώρα μας», δήλωσε ο γραμματέας της Επιτροπής της Ορνιθολογικής που ασχολείται με τα σπάνια είδη πουλιών της Ελλάδας κ. Νίκος Προμπονάς. «Αποτελεί ευχάριστη έκπληξη, ειδικά εάν αναλογιστούμε ότι το μικροσκοπικό πουλάκι (σ. σ. έχει μήκος 10 εκ. και βάρος ελάχιστα γραμμάρια) διήνυσε αυτή την τεράστια απόσταση.  Παράλληλα, για άλλη μια φορά αποδεικνύεται η φυσική αξία του Υμηττού και των περιαστικών περιοχών».

Πηγή Καθημερινή 12.4.11

Το προσωπικό του ΧΥΤΑ Φυλής πήρε μέτρα αυτοπροστασίας

Μέτρα για την αυτοπροστασία τους αναγκάστηκαν να πάρουν οι εργαζόμενοι στον ΧΥΤΑ Φυλής μετά τα εκτεταμένα επεισόδια που σημειώθηκαν στις 19 Μαρτίου. Τότε ένας αλλοδαπός ρακοσυλλέκτης είχε καταπλακωθεί από μπουλντόζα και εξοργισμένοι συμπατριώτες του επιτέθηκαν κατά του προσωπικού και του εξοπλισμού του ΕΣΔΚΝΑ, καίγοντας επτά οχήματα και προξενώντας φθορές σε άλλα. Το Δ.Σ. του σωματείου εργαζομένων του ΕΣΔΚΝΑ αποφάσισε να διακόπτονται οι εργασίες και να κλείνει ο ΧΥΤΑ στην περίπτωση που εντοπιστεί έστω και ένας ρακοσυλλέκτης, ενώ απαίτησε και την 24ωρη φύλαξη του χώρου. Επιπλέον αποφασίστηκε ο ΧΥΤΑ να λειτουργεί μόνο την ημέρα, προκειμένου να αποφεύγονται τα ατυχήματα.

«Θα πρέπει η κεντρική διοίκηση να ασχοληθεί σοβαρά με το θέμα, γιατί το τραγικό περιστατικό της Παρασκευής δεν θα είναι το τελευταίο. Η παραγκούπολη που κάηκε δεν θα πρέπει να δημιουργηθεί ξανά. Καθημερινά οι συνάδελφοί μας, αλλά και οι οδηγοί των απορριμματοφόρων, κινδυνεύουν», μας είπε ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων του ΕΣΔΚΝΑ, Γιώργος Ζαχαρόπουλος. Οι εργαζόμενοι επιμένουν στη λήψη μέτρων για την ασφάλειά τους, καθώς δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που οι αλλοδαποί εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά, προκαλούν φθορές σε οχήματα, απειλούν και βρίζουν τους οδηγούς των απορριμματοφόρων, αλλά και τους υπαλλήλους του ΧΥΤΑ. «Ζητούν να αδειάζουμε τα απορρίμματα εκεί όπου θέλουν οι ίδιοι για να μαζεύουν ό,τι θέλουν. Σε διαφορετική περίπτωση, προκαλούν φθορές στα οχήματα και απειλούν τους οδηγούς και το προσωπικό του ΕΣΔΚΝΑ. Εμένα προσωπικά με έχουν απειλήσει. Αλλοι έχουν χτυπηθεί, ενώ έχουν γίνει πολλές επιθέσεις στα οχήματα», περιγράφει ο επόπτης του ΧΥΤΑ, Αναστάσιος Τσίτσικας.

«Τρέχουν γύρω από τα μηχανήματα»

Οπως επισημαίνουν οι εργαζόμενοι, ο φόβος ενός θανάσιμου ατυχήματος είναι σοβαρός, καθώς οι ρακοσυλλέκτες πέφτουν κυριολεκτικά κάτω από τις ρόδες των οχημάτων για να αρπάξουν κάποιο «πολύτιμο» σκουπίδι. «Σκεφτείτε έναν χώρο με μεγάλα μηχανήματα να σπρώχνουν τόνους σκουπιδιών και την ίδια ώρα γύρω τους να τρέχουν διάφοροι άνθρωποι που προσπαθούν να αρπάξουν κάτι από αυτά τα σκουπίδια», περιέγραψε ο κ. Ζαχαρόπουλος.

Πηγή Καθημερινή

12.4.2011

Ο δήμαρχος έχει όραμα, η πόλη σκουπίδια (Γιάννης Μπουτάρης)

Παραμονές εκλογών, ο γράφων είχε ρωτήσει τον κ. Γιάννη Μπουτάρη για το μοντέλο το οποίο σχεδίαζε να εφαρμόσει για να αλλάξει την πόλη της Θεσσαλονίκης. Η απάντηση ήταν ότι οραματιζόταν έξι «μικρά δημαρχεία», όσα και τα δημοτικά διαμερίσματα, επιφορτισμένα με τη διαχείριση της καθημερινότητας των πολιτών, μια διοίκηση «που να σφυρίζει» για να μπορεί να υπηρετήσει το όραμα και μια πόλη «με ανοιχτά παράθυρα» στον έξω κόσμο.

Εκατό μέρες στο νέο δημαρχιακό μέγαρο, ο κ. Μπουτάρης αισθάνεται ότι βρίσκεται σ’ ένα πηγάδι δίχως πάτο.

«Διαψευστήκαμε, με εξαίρεση τα ανοίγματά μας προς τους γείτονες, τα άλλα δύο είναι τελείως ανέφικτα γι’ αυτήν την τετραετία. Με το υπάρχον προσωπικό και τη δεσπόζουσα νοοτροπία δεν μπορεί να προχωρήσει το πράγμα», δεν διστάζει να λέει με τον αυθορμητισμό που τον διακρίνει στους συνομιλητές του και αφήνει να εννοηθεί ότι εάν χρειαστεί, θα φτάσει ακόμη και σε απολύσεις ανυπάκουων και όσων αρνούνται να εργαστούν.

Η περιπέτεια της αποκομιδής των απορριμμάτων ήρθε να αναδείξει ένα σύστημα «τρύπιο από παντού», στηριζόμενο στη συνδικαλιστική αργομισθία, με «διευθυντές που δουλεύουν με το κομπολόι στο χέρι» και εργαζόμενους - φαντάσματα, το οποίο κατά γενική ομολογία, η απελθούσα διοίκηση όχι μόνο δεν επιχείρησε να εκσυγχρονίσει, αλλά άφησε ανέλεγκτο, με αποτέλεσμα να θεριέψει και τώρα κινδυνεύει να «καταπιεί» κάθε δημιουργική πρωτοβουλία και καινοτόμο ιδέα.

«Τόσα χρόνια, η συνδικαλιστική αυτή ομερτά στον δήμο στήριζε το μαγαζί. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ η υπεξαίρεση εκατομμυρίων ευρώ που αποκαλύφθηκε στον δήμο αφορούσε χρήματα που προορίζονταν για εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία των υπαλλήλων, δεν υπήρξε εκ μέρους της συντεχνίας έστω και μια διαμαρτυρία», σχολίαζε δημοτικός σύμβουλος που δεν ανήκει στη παράταξη του κ. Μπουτάρη.

Τούτες τις μέρες, ο κ. Μπουτάρης δίνει τη μάχη των σκουπιδιών και ταυτόχρονα ανοίγει κι άλλα καυτά ζητήματα, όπως των τραπεζοκαθισμάτων και της παράνομης στάθμευσης που δίνουν όψη... Καλκούτας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Κατά τα φαινόμενα, δεν πρόκειται να ξεμπερδέψει εύκολα. Οι δυνάμεις της «λούφας» και της αδράνειας, σε συνδυασμό με την απουσία κονδυλίων, αλλά και τα λάθη και την απειρία της νέας διοίκησης, μετέτρεψαν το ζήτημα την καθαριότητας της πόλης σε γόρδιο δεσμό τον οποίο ο κ. Μπουτάρης φέρεται αποφασισμένος να κόψει.

«Θα χρειαστεί χρόνος»

«Μέχρι τον Ιούνιο θα κινούμαστε στην κόψη του ξυραφιού», δηλώνει και σχολιάζοντας την κριτική και την γκρίνια των ανυπόμονων περί ανικανότητάς του να λύσει ένα «τόσο απλό» πρόβλημα, παραδέχεται πως οι απλοί άνθρωποι έχουν δίκιο και προσθέτει πως «εργαζόμαστε πυρετωδώς, εκπονούμε σχέδια για να υπάρξει μόνιμη και οριστική διευθέτηση, κάτι που θα χρειαστεί χρόνο».

Ο κ. Μπουτάρης προεκλογικά απέφυγε βαρύγδουπες εξαγγελίες και μεγαλεπήβολα σχέδια ούτε σκόρπισε υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα στους Θεσσαλονικείς. Μόνιμο μότο του ήταν πως θα κάνει ό, τι μπορεί, στο πλαίσιο της σκληρής οικονομικής πραγματικότητας, με παρεμβάσεις χαμηλού κόστους, προκειμένου να αναβαθμιστεί η καθημερινότητα των πολιτών και σε αυτόν τον άξονα επιμένει να κινείται. Το εργαλείο, ωστόσο, με το οποίο θα υλοποιήσει το όραμα, ο μηχανισμός, δηλαδή, του δήμου, αποδεικνύεται απρόθυμος «μια σκουριασμένη αλυσίδα» και η νέα δημοτική αρχή εμφανίζεται αποφασισμένη να συγκρουστεί.

«Οι υπηρεσίες έμαθαν τόσα χρόνια να λειτουργούν με αυτιστικό τρόπο, υπακούοντας σε γραφειοκρατικές λογικές αντί να λύνουν προβλήματα», λέει χαρακτηριστικά ο αντιδήμαρχος Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού κ. Ανδρέας Κουράκης, ο οποίος προσθέτει πως «η απροθυμία συνεργασίας των υπηρεσιών λαμβάνει χαρακτηριστικά λευκής απεργίας». Παρά ταύτα, στη Θεσσαλονίκη πνέει ένας άλλος άνεμος. Η πόλη τέθηκε σε τροχιά εξωστρέφειας, αρχίζει να αποτινάσσει σιγά σιγά το εθνικολαϊκιστικό «κουκούλι», το οποίο της έπλεκαν γνωστά συντηρητικά κέντρα επί δεκαετίες και ξανανοίγουν δίαυλοι επικοινωνίας με τους γείτονες, από τους οποίους η νέα δημοτική πραγματικότητα και μαζί τους η πόλη προσδοκούν πολλά.

Τα ταξίδια του κ. Μπουτάρη στο Ισραήλ και στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και αυτά που σχεδιάζει σε Κόσοβο, Σκόπια, Τίρανα, Βάρνα, κ. α., δημιουργούν προσδοκίες ότι θα κεφαλαιοποιηθούν με την προσέλκυση τουρισμού και επ’ αυτού καταφθάνουν θετικά μηνύματα.

Στους δρόμους, κοντά στους δημότες

Ο κ. Γιάννης Μπουτάρης είναι ένας άνθρωπος με θηλυκή σκέψη, που δεν μασάει τα λόγια του και ταυτόχρονα απρόβλεπτος. Προεκλογικά οι συνεργάτες του έτρεμαν μήπως, ανά πάσα στιγμή, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, στα μικρόφωνα του ραδιοφώνου ή σε κάποια λαϊκή συγκέντρωση, «πετάξει» μια ιδέα ή μια πρόταση και τους ανατρέψει κάθε επικοινωνιακό σχεδιασμό, δίνοντας λαβές στους αντιπάλους.

Οσοι όμως νομίζουν ότι τα πράγματα άλλαξαν μετά τη νίκη του στις δημοτικές εκλογές, απλώς σφάλλουν. Γιατί, κάπως έτσι αισθάνονται ακόμη και τώρα οι επιτελείς του, που βρίσκονται σε μόνιμη επαγρύπνηση για πιθανούς αιφνιδιασμούς, μολονότι γνωρίζουν πόσο σταθερός είναι σε βασικές αρχές του.

Κάποιοι, πάλι πριν από τις εκλογές, προειδοποιούσαν τους υποψήφιους ψηφοφόρους πως θα έχουν να κάνουν μ’ έναν μάλλον νωχελικό έως «ράθυμο δήμαρχο», με αντίληψη μη κυβερνητικής οργάνωσης για τη διοίκηση του δήμου.

Και σ’ αυτό το σημείο, μάλλον έπεσαν έξω. Ο κ. Μπουτάρης αποδεικνύεται χαλκέντερος και κινητικός. Ως επιχειρηματίας γνωρίζει άριστα τα της διοίκησης και ως δημοτικός σύμβουλος επί δύο τετραετίες ξέρει τα αυτοδιοικητικά κατατόπια. Θα τον δει κανείς να πηγαίνει το πρωί στον δήμο με το ποδήλατο και να φεύγει το βράδυ, αφού έχει «κλέψει» λίγη ώρα για μεσημεριανό ύπνο στον καναπέ του γραφείου του.

Απλός, καταδεκτικός, μιλάει με δεκάδες ανθρώπους στο δρόμο καθημερινά και δεν διαθέτει αστυνομικό φρουρό. Οταν τον ρωτούν για το αν φοβάται μήπως του πετάξουν... γιαούρτια στο δρόμο, απαντά με χιούμορ: «Ε, και λοιπόν, και ο Αλαβάνος έφαγε στον Αγιο Παντελεήμονα και τι έπαθε;».

Σχεδόν δεδομένο θα πρέπει να θεωρείται ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του νέου δημάρχου. Κι αυτό γιατί μετά το πρώτο «δοκιμαστικό» τρίμηνο και την τριβή που συνεπάγεται, η διαδικασία κατά πάσα πιθανότητα θα κυλήσει περισσότερο ομαλά.  Οσοι τον ξέρουν μπορούν να το βεβαιώσουν. Μένει να το διαπιστώσουν κι εν τοις πράγμασι οι υπόλοιποι και κυρίως οι δημότες της Θεσσαλονίκης.

Του Σταύρου Τζίμα

Πηγή Καθημερινή

7.4.2011

"Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχει δημοσιευθεί ο διορισμός μου"

Μυστήριο κάλυπτε, για λίγες ημέρες, τον νέο διευθυντή του ΕΚΑΕ, δρα Κ. Γιαννικέλη. Η θέση, όπως προαναφέραμε, μένει κενή από τις 11 Μαρτίου 2010. Ο κ. Μπιτσαξής είχε ζητήσει την παραίτηση του κ. Ροντογιάννη, διότι, λόγω των διδακτικών καθηκόντων του στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας, δεν μπορούσε να παρευρίσκεται καθημερινά στο ΕΚΑΕ. Σημειωτέον ότι ο κ. Ροντογιάννης υπηρετούσε εκεί αμισθί κατόπιν απαιτήσεώς του, όπως επισημαίνει, από τις 23 Δεκεμβρίου 2008.

Σύμφωνα με όσα μας είπαν από τη ΓΓΑ, ο κ. Γιαννικέλης –ο οποίος, όπως πληροφορηθήκαμε, υπήρξε μαθητής του κ. Ροντογιάννη– επειδή είναι καθηγητής σε πανεπιστήμιο της Ισπανίας, δεν μπορεί να έλθει για ν’ αναλάβει τη θέση πριν από τον Μάιο. Το μυστήριο προκλήθηκε από το ότι, όσο κι αν ψάξαμε στο Διαδίκτυο, ουδέν βρήκαμε για τον κ. Γιαννικέλη, πέραν του ότι πριν από 10-11 χρόνια είχε μετάσχει σε επιστημονικά συμπόσια. Μας παραξένεψε αυτό διότι, λογικά, εφ’ όσον είναι καθηγητής σε πανεπιστήμιο της Ισπανίας, όλο και κάποιες πληροφορίες έπρεπε να υπάρχουν στο Διαδίκτυο. Ψάχνοντας, βρήκαμε –έτσι πιστέψαμε– τη διεύθυνση του ηλεκτρονικού του ταχυδρομείου. Ηταν λανθασμένη. Κάναμε κι άλλες προσπάθειες και η τρίτη ήταν η τυχερή. Συνεπής σε ό, τι του ζητήσαμε, μας απάντησε ευγενέστατα την επομένη, στέλνοντάς μας επιγραμματικά τα σχέδιά του για το ΕΚΑΕ, βιογραφικό σημείωμα και μια ενδιαφέρουσα επισήμανση: «Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχει δημοσιευθεί ο διορισμός μου στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως και, κατά συνέπεια, δεν μπορώ να θεωρήσω τον εαυτό μου διευθυντή του ΕΚΑΕ».

Σύμφωνα με το βιογραφικό του, από το 1996 διδάσκει «στο Τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού στο Πανεπιστήμιο της Εξτρεμαδούρα το αντικείμενο της Βιομηχανικής Ανάλυσης και Κινητικού Ελέγχου της Ανθρώπινης Κίνησης, με τη βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή».

Φιλοδοξία του είναι το ΕΚΑΕ να μπορέσει να ανταποκριθεί: «Στις σύγχρονες απαιτήσεις της επιστημονικής στήριξης του ελληνικού πρωταθλητισμού, στον συντονισμό της ερευνητικής δραστηριότητας όλων των επιστημονικών φορέων που αφορούν τον ελληνικό αθλητισμό και στην επιστημονική διάρθρωση της επιμόρφωσης των προπονητών και τεχνικών των ομοσπονδιών».

Πηγή Καθημερινή

7.4.2011

Οταν η Αθήνα "ανακάλυψε" το έτοιμο ρούχο

 ΠΑΛΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Δύο φιλόδοξοι φίλοι ξεκίνησαν μια επιχείρηση στα τέλη της δεκαετίας του 1930, που έμελλε να αλλάξει τις συνήθειες των Αθηναίων. Δίπλα στον κινηματογράφο Ορφέας, στην οδό Σταδίου 44 στο κέντρο της Αθήνας, ο Κων/νος Βάρδας και ο Δημήτρης Αναγνωστόπουλος άνοιξαν ένα κατάστημα υφασμάτων και έτοιμων ενδυμάτων. Σε μια εποχή που ο κόσμος αγόραζε υφάσματα και ανέθετε σε ράφτη τη δημιουργία των ρούχων, οι δύο αυτοί έμποροι κατάφεραν να καθιερώσουν το έτοιμο ένδυμα (pret a porter) ως εξίσου καλό με το «κατά παραγγελία». Πολύ περισσότερο, απέδειξαν ότι το μεράκι και το πάθος για επιτυχία μετράει περισσότερο από τις σπουδές.

Από υπάλληλοι, ιδιοκτήτες

Το ξεκίνημα λοιπόν έγινε το 1939. Μέχρι τότε, ο Κων/νος Βάρδας και ο Δημήτρης Αναγνωστόπουλος εργάζονταν για αρκετά χρόνια ως υπάλληλοι, σε μια εμπορική επιχείρηση, στην οδό Αθηνάς. Μάλιστα, ο Κων/νος Βάρδας είχε δουλέψει για ένα διάστημα και με καρότσι στο δρόμο. Το κατάστημα που άνοιξαν εμπορευόταν αρχικά υφάσματα με το μέτρο. Με μία ταμία, οι δυο τους εργάζονταν διαρκώς, ακόμη και τα βράδια και τις Κυριακές, που ήταν ανοιχτός ο κινηματογράφος, προκειμένου να προσελκύσουν πελατεία. Η δουλειά όμως απέδωσε και σε μία δεκαετία, το 1951, το κατάστημα έγινε τετραώροφο και οι δύο έμποροι συνεταίροι σε μια Ομόρρυθμη Εταιρεία. Περίπου δέκα χρόνια αργότερα, το 1961, η εταιρεία γίνεται Ανώνυμη, με την επωνυμία «Κ. Βάρδας και Δ. Αναγνωστόπουλος ΑΕΕ», και οι δύο συνεργάτες συμμετέχουν με 50% ο καθένας. Εκείνη τη χρονιά δημιούργησαν το πρώτο οργανωμένο εργοστάσιο παραγωγής ετοίμου ενδύματος στην Ελλάδα, στον Βοτανικό, με 450 εργάτες. Παρήγαγε 400 - 500 κομμάτια την ημέρα, επιτρέποντας στους δύο συνεταίρους να μπουν στη χονδρική, και να ενισχύσουν το προφίλ της φίρμας «Βάρδας-Αναγνωστόπουλος». Παρήγαγαν κυρίως ανδρικά ρούχα, και για ένα διάστημα, από το 1968 ώς το 1974 και γυναικεία. Η δεκαετία 1950-1960 υπήρξε «χρυσή» εποχή για την επιχείρηση, με τον κόσμο να κάνει ουρά έξω από τα καταστήματα.

Για την καλύτερη οργάνωσή της λοιπόν, οι δύο επιχειρηματίες προχώρησαν το 1962 στην απόσχιση του βιοτεχνικού κλάδου της εταιρείας, και την εισφορά του στη νεοσυσταθείσα εταιρεία με την επωνυμία ADAM’S ΑΒΕΕΕ. Ωστόσο, ο αιφνίδιος θάνατος του Κων/νου Βάρδα το 1971 άλλαξε τα δεδομένα και οι δύο γιοι του, Δημήτρης και Θεόδωρος, κλήθηκαν να αναλάβουν την επιχείρηση. Συνεργάστηκαν με τον Αναγνωστόπουλο μέχρι το 1974, αφού επρόκειτο για διαφορετικές γενιές με διαφορετικές επιχειρηματικές προσεγγίσεις. Η εταιρεία ADAM’S ΑΒΕΕΕ, που λειτουργούσε ένα κατάστημα, έμεινε στην κυριότητα της οικογένειας Δ. Αναγνωστοπούλου, ενώ στην οικογένεια Βάρδα παρέμειναν τα δύο καταστήματα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Οι εποχές αλλάζουν και ήδη από το 1981 η παραγωγή των ενδυμάτων κρίνεται αναγκαίο να σταματήσει. Πλέον, το 100% των ενδυμάτων εισάγονται από το εξωτερικό. Επρόκειτο για αλλαγή στρατηγικής που έφερε την εταιρεία σε μια νέα εποχή. Για μια δεκαετία, μέχρι το 1991, τα δύο αδέλφια ανέπτυξαν το brand name «Βάρδας», η παραγωγή του οποίου γινόταν στο εξωτερικό, δημιουργώντας ένα εκτενές δίκτυο καταστημάτων. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, ξεκίνησε δειλά δειλά και το επαναλανσάρισμα γυναικείας σειράς ρούχων.

Ξενομανία

Το σκηνικό όμως αλλάζει πάλι τη δεκαετία του 1990, την εποχή που ξεκινά η ιδιωτική τηλεόραση και οι Ελληνες αποκτούν καλύτερη εικόνα του τι συμβαίνει στο εξωτερικό. Πλέον, οι καταναλωτές ενδιαφέρονται για τις «μάρκες», τα επώνυμα ρούχα και το «made in Greece», που ήδη υπέφερε από την προηγούμενη δεκαετία, εξοστρακίζεται. Η εταιρεία προχωρά σε επανατοποθέτησή της στην αγορά και καθιστά σταδιακά τα 18 καταστήματά της multibrand. Ενδεικτικό στοιχείο της «ξενομανίας» που κατέκλυσε την αγορά είναι το γεγονός ότι το 1995 το σήμα «Βάρδας» αντιστοιχούσε μόλις στο 10% των πωλήσεων, με το υπόλοιπο να προέρχεται από σειρές που εισάγονται από χώρες της Ευρώπης, όπως Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία και Βρετανία.

Οι αρχές της δεκαετίας του 2000 σηματοδοτούν ακόμη μια αλλαγή. Η πτώση του Χρηματιστηρίου επαναφέρει τους καταναλωτές στις επιλογές που χαρακτηρίζονται από ποιότητα στη σωστή τιμή, και το σήμα «Βάρδας» δείχνει να ξαναβρίσκει τη χαμένη του αίγλη, αποσπώντας σήμερα μερίδιο 35% επί των πωλήσεων των καταστημάτων «Vardas». Ωστόσο, οι εισαγωγές εξακολουθούν να συνιστούν τη μερίδα του λέοντος στις πωλήσεις της εταιρείας. Η «Βάρδας ΑΕΒΕΕ» εισήλθε στο Χρηματιστήριο Αθηνών το 2001 και μέσα σε έξι χρόνια επανασχεδίασε και επέκτεινε το δίκτυό της από 18 σε 45 καταστήματα, ενώ διεύρυνε το portfolio των σημάτων που αντιπροσωπεύει, στοχεύοντας σε πιο αναγνωρίσιμα ονόματα. Με τον κ. Θεόδωρο Βάρδα στο τιμόνι και τις δύο κόρες του, Ναταλία και Τατιάνα στο Δ.Σ., η πορεία της εταιρείας σήμερα επανακαθορίζεται, με επίκεντρο τις νέες αγορές που δημιουργούνται στα εμπορικά κέντρα και τα πολυκαταστήματα της Αθήνας και της περιφέρειας. «Πρόκειται για επιστροφή στις βασικές αξίες. Ο πελάτης θέλει πάντα το ποιοτικό και αναγνωρίσιμο προϊόν, αλλά στη σωστή τιμή», επισημαίνει ο κ. Βάρδας, υπογραμμίζοντας ότι η προσαρμογή στα εκάστοτε νέα δεδομένα αποτελεί κεντρικό χαρακτηριστικό των εταιρειών που επιβιώνουν.

Πηγή Καθημερινή

28.10.2007