Α. Ανδριανόπουλος : Κινδυνεύει η δόση του Μαρτίου

Αιρετικός, όπως πάντα, ο κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος μιλά για τους κομματικούς στρατούς δημοσίων υπαλλήλων, καθώς και για το... κόλπο της κυβέρνησης με το οποίο εμφανίζει μειωμένο το έλλειμμα. Επικρίνει τη «μαγική εικόνα» των προτάσεων που διατυπώνει η ΝΔ και δεν κρύβει τη συμπάθειά του στις απόψεις της κ. Ντόρας Μπακογιάννη. Ο πρόεδρος του Forum για την Ελλάδα αναδεικνύει, τέλος, τις επιπτώσεις ενδεχόμενης χρεοκοπίας.

Χωρίς να έχετε λείψει ποτέ, στην πραγματικότητα, από τη δημόσια σκηνή, τελευταία δραστηριοποιείστε περισσότερο μέσω του Forum για την Ελλάδα. Τι είναι αυτό το κίνημα «θετικού πολιτικού ακτιβισμού», όπως αυτοαποκαλείται, κ. υπουργέ; Κάποιοι το αντιμετωπίζουν και ως think tank της Δημοκρατικής Συμμαχίας...
Είναι μια κίνηση που εκφράζει ανθρώπους προβληματισμένους για το μέλλον του τόπου δίχως να αυτοπεριορίζονται από κομματικές ντιρεκτίβες και πολιτικές σκοπιμότητες. Δεν χωράει αμφιβολία πως στο Forum δραστηριοποιούνται άτομα που συμμερίζονται κάποιες αρχές και θέσεις, όπως είναι η εμπιστοσύνη στην ατομική δράση και υπευθυνότητα των πολιτών και η απεξάρτηση από την κηδεμονία ενός καταπιεστικού δημόσιου τομέα. Στη βάση αυτή, είναι φυσικό να είμαστε κοντά στις θέσεις που διατύπωσε και η Δημοκρατική Συμμαχία της κ. Μπακογιάννη. Δεν εξαιρούμε όμως κανέναν από τις προσπάθειές μας. Τις δε προτάσεις πολιτικής που ελπίζουμε πως σύντομα θα αρχίσουμε να διατυπώνουμε δεν βάζουμε εμπόδια σε όσους θελήσουν να τις υιοθετήσουν. Ακόμα και η κ. Παπαρήγα θα είναι καλοδεχούμενη, αν θελήσει να προβάλει κάποιες από τις δικές μας καθαρά, αλλά όχι δογματικά, φιλελεύθερες απόψεις.

Το Forum καλεί λοιπόν κάθε πολιτικό, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, να στηρίξει τις ιδέες του κινήματός σας, αν συμφωνεί. Αισθάνεστε το τελευταίο διάστημα να είστε πιο κοντά στην πολιτική της κυβέρνησης σε σχέση με τις προτάσεις της ΝΔ;
Αυτό είναι γεγονός. Η ΝΔ δεν δείχνει έτοιμη να αντιμετωπίσει κατάματα το σημερινό πρόβλημα της χώρας. Δεν δείχνει κατ’ αρχάς υπευθυνότητα. Οι προτάσεις της αποτελούν μαγική εικόνα. Πώς θα μειώσει το έλλειμμα με την εκποίηση δημόσιας περιουσίας; Η εκτίμηση της πραγματικής της αξίας και μόνο απαιτεί τουλάχιστον ένα με δύο χρόνια. Και μετά: Θα βρει πρόθυμους αγοραστές σε τιμές ικανοποιητικές; Και πότε; Πώς θα μειώσει φόρους όταν δεν δέχεται απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, μήπως και θιγούν οι κομματικοί στρατοί; Κάτι στο οποίο μοιάζει με την κυβέρνηση, που κι αυτή ομιλεί για περικοπή δαπανών, αλλά κιτρινίζει και μόνο στην ιδέα απολύσεων εργαζομένων στο Δημόσιο μέσω κατάργησης φορέων και οργανισμών. Κανείς τους δεν νοιάζεται για τους απολυμένους του ιδιωτικού τομέα, που είναι 160.000 μέχρι σήμερα! Γιατί αυτοί προφανώς δεν έχουν ευδιάκριτη κομματική ταυτότητα. Η κυβέρνηση, πάντως, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες της, κάνει κάποια πράγματα και δείχνει να προσπαθεί. Η ΝΔ απλώς επιδιώκει να επωφεληθεί. Κάτι δηλαδή τραγικά απαράδεκτο. Και καταλήγει να είναι αντιφατικό. Τι θα πει «καταψηφίζω το μνημόνιο, αλλά αν γίνω κυβέρνηση θα το εφαρμόσω»; Και πώς θα επαναδιαπραγματευτείς κάτι που έχεις ήδη υπογράψει; Και πώς ισχυρίζεσαι πως έχεις υπερψηφίσει τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις, όταν καταψήφισες το ασφαλιστικό, το εργασιακό και τον «Καλλικράτη»; Αυτά δεν είναι ούτε αξιόπιστα ούτε και σοβαρά…

Η εξόντωση της αγοράς
Δεν είναι λίγοι εκείνοι, και οικονομολόγοι, που πιστεύουν ότι η τρέχουσα συνταγή δεν θα σώσει, τελικά, τον… ασθενή. Συμμερίζεστε την ανησυχία αυτή;
Έτσι που συμπεριφέρεται ο ασθενής (κοινή γνώμη, ΜΜΕ και πολιτικές Αρχές), κατά πάσα πιθανότητα έχετε δίκιο. Κατ’ αρχάς είναι ολοφάνερο πως δεν κάναμε σοβαρή διαπραγμάτευση. Ίσως ούτε καν διαπραγμάτευση. Δεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα, γιατί ηχεί σοσιαλιστικό, βίαιες αυξήσεις φόρων, ενώ ήταν πρακτικά αδύνατο να περιμένουμε αντίστοιχη αύξηση εσόδων. Εξοντώσαμε έτσι την αγορά, δυσκολεύοντας κάθε προοπτική ανάκαμψης. Κάνουμε όλοι κόλπα για να αποφύγουμε τη μείωση των δημόσιων δαπανών. Δεν καταργούνται φορείς, γίνονται –αντί για απολύσεις– μετατάξεις, και δεν μειώνονται έτσι τα έξοδα. Εμφανίζονται μειώσεις δήθεν του ελλείμματος, που είναι όμως κόλπο. Απλώς το κράτος αναβάλλει την πληρωμή τρεχουσών υποχρεώσεών του (σε προμηθευτές, κατασκευαστές, νοσοκομεία, δήμους, επιστροφές ΦΠΑ κτλ.). Δεν μειώνει ουσιαστικά τα ελλείμματα. Απλώς, είναι αναξιόπιστος κακοπληρωτής. Αν δεν εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει για το επόμενο τρίμηνο, δεν θα δοθεί η επόμενη δοση. Το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφή. Χρεοκοπία, στάση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ. Ας μην πούμε άλλα.

Υπάρχει γιατρειά για τον διογκωμένο δημόσιο τομέα, χωρίς όμως να υποβαθμιστούν ακόμη περισσότερο οι υπηρεσίες προς τους πολίτες;
Και βέβαια υπάρχει. Να αξιολογήσουμε τι ακριβώς χρειαζόμαστε και ποιοι μπορούν να το πραγματοποιήσουν. Και όλοι οι υπόλοιποι φορείς και το πλεονάζον προσωπικό εκτός Δημοσίου. Αρχίζοντας από τους 595 φορείς που ιδρύθηκαν τα τελευταία έξι χρόνια, οι οποίοι προφανέστατα δεν χρειάζονται. Εκεί δουλεύουν νέοι άνθρωποι που μπορούν να προετοιμαστούν για να απασχοληθούν κάπου αλλού. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι εφικτό. Αλλιώς θα υποχρεωθούμε αργότερα να απολύσουμε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες από το Δημόσιο ανεξάρτητα από ηλικία, ικανότητες και οικογενειακά βάρη. Χρεοκοπία σημαίνει τέρμα σε όλα. Σε κατανάλωση, σε εισαγωγές, σε μισθούς και κυρίως σε συντάξεις. Προς Θεού, να μην φτάσουμε εκεί!

Στην ιστοσελίδα του Forum είναι διάχυτη η κριτική στα «ρουσφέτια και τα συντεχνιακά προνόμια δεκαετιών». Στον πολίτη εκείνον που θα σας θυμίσει ότι κι εσείς κυβερνήσατε, τι θα απαντούσατε;
Ότι όποιος δεν ακολουθούσε την πεπατημένη έμενε απλώς εκτός Βουλής. Και πήγαινε σπίτι του. Εγώ και με αυτά αηδίασα και εγκατέλειψα από το 1994 την πολιτική, προειδοποιώντας για το τι πρόκειται να συμβεί. Δεν είδα να ιδρώσει κανενός το αυτί για την πράξη μου εκείνη. Ούτε αυτών που σήμερα εξεγείρονται κατά των «διεφθαρμένων», υποτίθεται, πολιτικών. Ποιοι από δαύτους ξεσηκώθηκαν τότε για όσους –ο Μάνος, εγώ, ο Αλέκος Παπαδόπουλος κ.ά.– κατήγγειλαν το σύστημα; Και σήμερα ακόμη, η απέχθεια προς την πολιτική είναι αποτέλεσμα της οικονομικής εξαθλίωσης. Αν αρχίσουν από αύριο τα κόμματα και πάλι τους διορισμούς και τη ρουσφετολογία, θα δείτε πώς θα μειωθεί και η αποχή στις εκλογές. Οφείλουμε να αλλάξουμε όλοι νοοτροπία, όχι μόνο ο πολιτικοί, αλλά και ο λαός, αν θέλουμε να επιβιώσουμε και να πετύχουμε στο μέλλον.

Και ο Καραμανλής νέος πολιτικός ήταν...
Επί τη ευκαιρία, «νέος αέρας στον δημόσιο βίο της χώρας» μπορεί να έρθει με πολιτικούς που είναι στο προσκήνιο εδώ και δύο δεκαετίες;
Αν έλεγαν και πίστευαν σε σωστά πράγματα και δεν τους άκουγε κανείς, γιατί όχι; Ή κι αν έμαθαν από τα λάθη τους. Βλέπετε πουθενά τους άφθαρτους νέους, με τις ανατρεπτικές αλλά υλοποιήσιμες ιδέες, που δεν προωθούνται; Τα τελευταία δέκα χρόνια η Βουλή έχει ανανεωθεί με εντελώς νέα πρόσωπα σε ποσοστό πάνω από 70%-80%. Και ακουμπήσαμε τη χρεοκοπία. Ο Καραμανλής δεν ήταν νέος πολιτικός; Ο Αλογοσκούφης, ο Ρουσόπουλος, ο Παπαθανασίου; Και, από την άλλη μεριά, ο Παπακωνσταντίνου, ο Ραγκούσης, η Κατσέλη κτλ. Και όμως, δεν ήμασταν σε θέση να διαπραγματευτούμε σοβαρά με τους δανειστές μας. Και μετακαλέσαμε τον Παπαδήμο. Είδα και τον νέο Τσίπρα, που πρότεινε προεκλογικά να διορίσουμε όλους τους άνεργους στο Δημόσιο! Ενώ ο ώριμος Κουβέλης λ.χ. διατηρεί μία εξαιρετική σοβαρότητα. Όπως ο Βασίλης Μαρκεζίνης, φτασμένος και καταξιωμένος, που κάθε φορά που μιλάει όλοι προσέχουν. 

 

Αν θέλουμε μόνο νέους μπορούμε να ψάξουμε στα λύκεια.
Ή, ακόμα καλύτερα, και στους παιδικούς σταθμούς.
Χρειάζεται όμως και γνώση.
Και, προφανώς, εμπειρία.

 

Του Ν. Παπαδημητρίου
Πηγή FreeSunday
12.12.2010

Το ήθος των διεκδικήσεων (Σκέψεις για τις απεργίες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και όχι μόνο...)

Tη χθεσινή εικόνα θα βαρεθούμε να τη βλέπουμε αυτή την εβδομάδα: στη διάρκεια της στάσης εργασίας των εργαζομένων στα Mέσα Mαζικής Mεταφοράς, στέκονταν στους δρόμους του λεκανοπεδίου άνθρωποι απελπισμένοι, με το χέρι υψωμένο, σαν ικέτες, προσδοκώντας κάποιο ταξί να σταματήσει, μπας και φτάσουν κάποια στιγμή στον προορισμό τους.

Eίναι η εβδομάδα που σκέφτονται με τρόμο οι περισσότεροι από τους κατοίκους αυτής της πόλης. Oσοι πρέπει να κινηθούν από τη μια περιοχή στην άλλη για να πάνε στη δουλειά τους ή τις δουλειές τους, καλούνται, εκόντες άκοντες, να σταθούν συμπαραστάτες μιας κοινωνικής ομάδας, βάζοντας βαθύτερα το χέρι στην ήδη συμπιεσμένη τσέπη τους. Πρόκειται για ανθρώπους που ήδη έχουν δει το εισόδημά τους να μειώνεται, έμμεσα ή άμεσα, για ανθρώπους που δουλεύουν στο πολύπαθο κέντρο της πόλης. Μόνο στη διάρκεια του 2010, μέτρησαν εκατοντάδες πορείες, οι οποίες μπλόκαραν την πρόσβαση προς τους εμπορικούς δρόμους της Aθήνας, κράτησαν τους καταναλωτές μακριά και τον τζίρο χαμηλά. Επιλογές που οδήγησαν στην υποβάθμιση των γειτονιών της Aθήνας.

Διαφέρει άραγε η συμπεριφορά αυτής της κοινωνικής ομάδας –των εργαζομένων στα Mέσα Mαζικής Mεταφοράς– από τον ναρκισσισμό που χαρακτηρίζει πολλές κοινωνικές και ατομικές εκδηλώσεις τα τελευταία χρόνια; Eχει μήπως κάποιο στοιχείο κοινωνικής αλληλεγγύης η απόφαση για τόσες απεργίες και στάσεις μέσα στην ίδια εβδομάδα; Mήπως σ’ αυτές τις επιλογές δεν είναι σαν ν’ ακούμε καθαρά τη φράση «δεν ξέρω τι έγινε με σας, αλλά εμένα δεν πρόκειται να με αγγίξει κανείς»;

Kοινωνικές ομάδες εναντίον άλλων κοινωνικών ομάδων. Aν κάτι χαρακτηρίζει τη νεοελληνική κοινωνία και το ηθικό πλαίσιο πολλών από τις κλαδικές διεκδικήσεις, είναι αυτό. Mαζί με την αλαζονική άρνηση αποδοχής και πειθαρχίας στον νόμο.

Eχει συμβεί κάτι παράξενο σ’ αυτήν τη χώρα: υπάρχει ταξική διαστρωμάτωση, υπάρχουν διαφορές στο βιοτικό και το μορφωτικό επίπεδο των ανθρώπων, υπάρχουν πράγματι κάποιοι που περνούν δύσκολα κι άλλοι που περνούν προκλητικά καλά, αλλά σ’ ένα σημείο εξομοιώνονται οι πρώτοι με τους δεύτερους: στο ήθος και στην αισθητική. Δεν αφορά μόνο τα υλικά αγαθά, δεν αφορά μόνο την επένδυση των κόπων μιας ζωής για την απόκτηση ακριβών αξεσουάρ, έτσι ώστε να αισθάνονται ότι αλλάζουν τάξη και επίπεδο. Αφορά επίσης την κοινωνική και πολιτισμική συμπεριφορά των ανθρώπων, που κανένα άλλο κοινό στοιχείο δεν τους συνδέει.

Φοβάμαι ότι είναι η μεγαλύτερη ήττα της νεοελληνικής κοινωνίας αυτή η ομογενοποίηση και η ισοπέδωση αισθητικών και ηθικών αξιών ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών τάξεων και αφετηριών. 

Kαι δεν μπορώ να σκεφτώ πολλούς τρόπους να παρέμβει κανείς, να το αλλάξει, να το διορθώσει. 

Kι ίσως αυτό να είναι το πιο απαισιόδοξο, το πιο τρομακτικό.

Της Ολγας Σελλά

Πηγή Καθημερινή

14.12.2010

Υπάρχουν προϋποθέσεις ακόμη και στην ανοχή!!!

Steen J. - Καυγάς σε χαρτοπαιγνείο

 Ο κ. Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλος, Μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος, οικονομολόγος πρ. βοηθός γενικός διευθυντής ΔΕΗ γράφει σε επιστολή του προς την εφμ Καθημερινή :

Κύριε διευθυντά,

Το αν οι πολίτες δείξουν ή όχι ανοχή στα σκληρά μέτρα που απαιτεί η αντιμετώπιση της κρίσης (χωρίς την οποία, τα μέτρα αυτά είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να εφαρμοστούν) θα εξαρτηθεί κυρίως από τη στάση των δύο κομμάτων εξουσίας απέναντι σε ορισμένα βασικά προαπαιτούμενα, όπως:

α. Να προσφέρουν στον λαό «παράδειγμα», με τη μείωση του αριθμού των βουλευτών στους 200, τη δραστική μείωση, μέχρι και την περικοπή, προνομίων τους (αμοιβών πάσης φύσεως, συντάξεων, ανταλλαγμάτων σε είδος...) και –γιατί, όχι;– με την εισφορά στο κράτος μεγάλων ποσών ή ακινήτων από τους πλουσιότερους από τους κοινοβουλευτικούς. Τέτοιες θυσίες απαιτεί ο λαός από τους ηγέτες του, όταν «η πατρίδα βρίσκεται σε πόλεμο», όχι μειώσεις των απολαβών τους κατά το ίδιο ποσοστό με εκείνες των μικροσυνταξιούχων! 

β. Να άρουν το έντονο αίσθημα αδικίας των πολιτών, που διαπιστώνουν πως, μέχρι τώρα, μόνο οι μη έχοντες έχουν κάνει θυσίες, ενώ οι έχοντες εισέφεραν απλώς «τον οβολόν τους», που βλέπουν:

– Στον ιδιωτικό τομέα, τους «έξυπνους» (τους «γνωστούς - αγνώστους» μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλογιατρούς, μεγαλοδικηγόρους, μεγαλοδημοσιογράφους...) να εξακολουθούν να πλουτίζουν, φοροδιαφεύγοντας (ή «φοροκλοπώντας») και την κυβέρνηση να προβάλλει ως δικαιολογία τις «αδυναμίες του εισπρακτικού μηχανισμού».

– Στον δημόσιο τομέα, τους μικρομισθωτούς/μικροσυνταξιούχους (των 10 ή 20 χιλ. ευρώ) να συνθλίβονται (με μειώσεις των αποδοχών τους, για παράδειγμα, 20%-25% και με αυξήσεις ΦΠΑ και τιμών), τα δε μεγαλοστελέχη (των 50, 100, 200 χιλ. ευρώ) απλώς να «συνεισφέρουν» (με μειώσεις των αποδοχών τους κατά το ίδιο ποσοστό).

γ. Να σταματήσουν τους διαπληκτισμούς για το «ποιος έφταιξε για τη σημερινή κατάσταση της χώρας», παραδεχόμενοι ότι έφταιξαν και οι δύο το ίδιο, γιατί εδώ και τριάντα χρόνια που κυβερνούν δεν υλοποίησαν τις διαρθρωτικές αλλαγές που είχε απόλυτη ανάγκη ο τόπος, αυτές που οι σημερινοί πιστωτές - επιτηρητές μας –και όχι η κυβέρνηση– μας επιβάλλουν σήμερα.

Να συμφωνήσουν τα διαρθρωτικά αυτά μέτρα να τα πάρουν χωρίς άλλες καθυστερήσεις, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς τις συνήθεις κουτοπόνηρες προσαρμογές στην τάχα «ελληνική πραγματικότητα» (κάποια πρώτα δείγματα τέτοιων εκπτώσεων έχουμε ήδη δει).

Να σταματήσουν τους ανούσιους διαπληκτισμούς στις θλιβερές εξεταστικές επιτροπές (που συγκροτούνται όχι για «να αποδοθεί δικαιοσύνη» και «να λάμψει η αλήθεια», αλλά για να πληγεί ο κομματικός αντίπαλος και να αποκομισθούν κομματικά οφέλη) και  

Να παραπέμψουν στη Δικαιοσύνη όλες τις υποθέσεις τυχόν ποινικών ευθυνών υπουργών, αποδεχόμενοι τη σημαντική πρόταση του καθηγητή Ν. Αλιβιζάτου: «...κάθε φορά που θα διαβιβάζονται στη Βουλή στοιχεία εναντίον υπουργών ή πρώην υπουργών τους, θα τα υποβάλλουν χωρίς χρονοτριβή στο δικαστικό συμβούλιο της παρ. 4 του άρθρου 86 Σ., προκειμένου αυτό να αποφασίσει την παραπομπή ή όχι των κατηγορουμένων». («Καθημερινή», 12.7.09) Ο πόλεμος στον οποίο σήμερα «βρίσκεται η πατρίδα» δεν μπορεί να κερδηθεί χωρίς «το παράδειγμα» της ηγεσίας, χωρίς την εδραίωση του «αισθήματος δικαίου» και χωρίς το σταμάτημα των καβγάδων για το «ποιος έφταιξε»!

Πηγή Καθημερινή

14.12.2010

Τεχνάσματα ΠΑΣΟΚ βλέπει η Δράση

Φωτό από εδώ

Επικοινωνιακά τερτίπια κυβέρνησης και συνδικάτων «βλέπει» η Δράση πίσω από την πολύμηνη κατ’ επίφαση διεργασία, που ολοκληρώθηκε με την παρουσίαση των διατάξεων του σχεδίου νόμου για τις επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας και τη σχέση τους με τις κλαδικές. 

Οπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του κόμματος, θα ήταν πολύ πιο απλό η κυβέρνηση να εφαρμόσει τη διάταξη του νόμου 3845/2010, που ψήφισε το καλοκαίρι, με την οποία «λιτά και χωρίς ασάφειες, δινόταν η ευχέρεια στους κοινωνικούς συνομιλητές να συνομολογούν ελεύθερα, σύμφωνα με τα οικονομικά δεδομένα και τις εργασιακές συνθήκες του κάθε κλάδου, επαγγέλματος ή επιχείρησης, τη συλλογική σύμβαση που θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα και των δύο μερών».

Στην ανακοίνωση τονίζεται επίσης ότι η κυβέρνηση «ξέχασε» να τηρήσει τη δέσμευση που περιλαμβάνεται και στο αναθεωρημένο Μνημόνιο, ότι μέχρι το τέλος του έτους θα πρέπει να καταργηθεί η επέκταση των κλαδικών συμβάσεων σε όσους δεν συμμετέχουν στις διαπραγματεύσεις.

«Ευχάριστη έκπληξη» στο νομοσχέδιο χαρακτηρίζονται, στην ανακοίνωση, οι διατάξεις που αμβλύνουν ακαμψίες στις εργασιακές σχέσεις και η εισαγωγή της ρύθμισης για «δοκιμαστική περίοδο» των νεοπροσληφθέντων.

Πηγή Καθημερινή

14.12.2010

Ross Daly: "Αντί για το ΑΕΠ, επενδύστε στην Ακαθάριστη Εθνική...Ευτυχία"

Ο ιρλανδός λυράρης μιλάει για την οικονομική κρίση, την Ελλάδα αλλά και για τη μουσική και τον πολιτισμό:«ΔΕΝ θα ήθελα να μπω κι εγώ στον κατάλογο με τους ξερόλες» μας είπε. Δεν είναι οικονομολόγος και δεν πολυσυμφωνεί με το να εμφανίζονται δημόσια άνθρωποι με επιδόσεις σε κάποιον τομέα να μιλούν, χωρίς να γνωρίζουν, για άλλα θέματα. Εξ ου και οι απανωτές επικοινωνίες μαςόταν τον καλέσαμε να μιλήσει για την οικονομική κρίση, το ΔΝΤ, τους Ελληνες και τους Ιρλανδούς. Εκείνος, γιος Ιρλανδών, γεννημένος στο Κινγκς Λιν του Νόρφολκ, μικρή πόλη στην Ανατολική Αγγλία, ζει στην Ελλάδα περίπου 35 χρόνια. Κρητικόςσχεδόνκαι δεξιοτέχνης της λύρας, σίγουρα ένας μουσικός του κόσμου. Η κουβέντα κύλησε και ο Ρος Ντέιλι ξετύλιξε τις σκέψεις του που ξεπερνούν κατά πολύ τους ειδικούς, τους οικονομολόγους και κυρίως τους μύθους για τους Ιρλανδούς και τους Ελληνες. Και έφθασε ως την «Ακαθάριστη Εθνική Ευτυχία» έναντι του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος, την οποία ανακάλυψε κάπου στο Μπουτάν. Ακούμπησε την τέχνη, η οποία «δεν πρέπει να θεωρείται πολυτέλεια ούτε τον καιρό της οικονομικής κρίσης». Και ήχησε η μουσική, η οποία, όπως λέει ο 58χρονος Ρος Ντέιλι, δανειζόμενος τη διατύπωση του Φρανκ Ζάπα, «είναι η μόνη θρησκεία που τηρεί τις υποσχέσεις της».

O Ρος Ντέιλι είναι λιτός στα σχόλιά του για την κατάσταση που επικρατεί σε Ιρλανδία και Ελλάδα. Οπως λέει, δεν χρειάζεται σοφία για να καταλάβει κάποιος ότι τώρα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, πάει χάλια η ζωή του. Ωστόσο, «αυτός χρειάζεται απαντήσεις, δεν αρκεί η καταγγελία. Οικονομολόγος δεν είμαι. Αλλά είμαι σίγουρος ότι το πρόβλημα δεν λύνεται με περικοπές, με το να κόβουν στη μέση τη σύνταξη του φουκαρά». Επιμένει ότι η κρίση «δεν είναι μόνο οικονομική» . Κοιτάζει την Ελλάδα που γνώρισε και μιλάει για πολιτιστική κρίση που διαιωνίζεται εδώ και δεκαετίες, παρ΄ όλο που η χώρα έχει κάθε λόγο να επενδύσει στον πολιτισμό, «αλλά όχι εξαργυρώνοντας το τι έκαναν οι πρόγονοι πριν από 2.500 χρόνια». Μία είναι η πολιτιστική επένδυση με μέλλον, υπογραμμίζει: «Επένδυση κυρίως στους ανθρώπους που παράγουν τα προϊόντα του πολιτισμού και σωστές υποδομές». Ολα όμως καθορίζονται από τους πολιτικούς, οι οποίοι, κατά την άποψή του, αντί για έργα που ανταποκρίνονται στις ανάγκες του τόπου και των ανθρώπων του, «θέλουν μπάνικα έργα για το φαίνεσθαι».

Εκτιμά ότι σήμερα, ακόμη και μέσα στην οικονομική κρίση, πρέπει να ξεφύγουμε από τη λογική πως η τέχνη είναι πολυτέλεια. «Η τέχνη ακονίζει την αισθητική μας και παράλληλα από ΄κεί καθορίζεται ο τρόπος συμπεριφοράς προς τους άλλους». Καταλαβαίνει όσους λένε: «Τώρα πεινάμε. Με την τέχνη θα ασχοληθούμε;». Αλλά τους απαντά ότι είναι λάθος, «είναι ανεπίτρεπτο να υποβιβάζουμε τον άνθρωπο σε ζώο που τρώει μόνο και κινείται γιατις απλούστερες βιολογικές λειτουργίες» .

Επανάσταση και μύθοι
Τ΄ ακούει βερεσέ όταν η λέξη «επαναστατικότητα» γίνεται καραμέλα και δημιουργεί «μύθους». Φέρνει για παράδειγμα τη φήμη των Ιρλανδών, για τους οποίους όλοι λένε ότι «είναι επαναστάτες, συναισθηματικοί τύποι και τέτοια». Η αρετή αυτή «έγινε παγίδα για εξήντα χρόνια, στοίχισε ζωές και προκάλεσε αγριότητες τυλιγμένες σε ηρωισμό,ανάλογα από τη μεριά που ήταν κανείς, είτε του ΙRΑ είτε των Αγγλων,όπως έγινε και σε ανάλογες διενέξεις σε άλλες χώρες». Οπως τονίζει, «η βία είναι η τελευταία προσφυγή του ανίκανου» .
Και εξηγεί: «Επαναστατικό για μένα είναι σε όλες τις εποχές το ίδιο πράγμα.Ο επαναστατικός άνθρωπος είναι αυτός που μπορεί να βάλει τον εαυτό του στη θέση του άλλου. Τα άλλα είναι φούμαρα...». Αναρωτιέμαι αν πιστεύει ότι η μουσική μπορεί να είναι «επαναστατική πράξη». Ο ίδιος λέει ότι οι άνθρωποι μπορεί να κάνουν «παντιέρα» σε στιγμές έξαρσης ένα τραγούδι ή μουσικές, αλλά ο μουσικός, αν και εμπνέεται από στιγμές που ζει, δεν δημιουργεί απαραίτητα με... στόχο. «Το “Πότε θα κάνει ξαστεριά”, που χρησιμοποιήθηκε ως αντιστασιακό τραγούδι απέναντι στον δυνάστη,αναφέρεται,αν διαβάσεις τους στίχους, σε μια βεντέτα» σχολιάζει. Πιστεύει πως η μουσική σού δίνει ό,τι της ζητήσεις. «Θέλεις διασκέδαση,θα την έχεις· θέλεις να σε πάει πέρα από τα όρια, θα σε πάει.Για μένα η μουσική είναι η γλώσσα και το μέσο συνομιλίας με ό,τι θεωρώ ιερό. Γι΄ αυτό δίνω τον εαυτό μου ολόκληρο. Δεν με έχει απογοητεύσει. O Φρανκ Ζάπα έλεγε ότι η μουσική είναι η μόνη θρησκεία που τηρεί τις υποσχέσεις της».

Διδάσκει την κρητική μουσική παράδοση, έχει ιδρύσει το Μουσικό Εργαστήρι «Λαβύρινθος» σε ένα χωριό έξω από το Ηράκλειο της Κρήτης, στο Χουδέ τσι, όπου συλλέγει και μελετά παραδοσιακά μουσικά όργανα από όλον τον κόσμο. Μόλις πριν από λίγες ημέρες γύρισε από την πόλη Κονσταντίν της Αλγερίας, όπου μετείχε σε ένα μουσικό φεστιβάλ.

Διηγείται πόσο τον γοήτευσε το ότι ο ηγέτης σε ένα μικρό κρατίδιο κοντά στο Θιβέτ, το Μπουτάν, έχει επίσημα αντικαταστήσει το ΑΕΠ με την Εθνική Ακαθάριστη Ευτυχία, βάζοντας σε κεντρική θέση το επίπεδο ζωής των πολιτών της χώρας του, με την οικονομική ανάπτυξη να μην είναι αυτοσκοπός. «Θα μου άρεσε να υπήρχαν δείκτες όπου να βλέπουμε κάθε μέρα το επίπεδο ευτυχίας των ανθρώπων».

«Με συνθήματα δεν αλλάζει η ζωή»

Για πολλούς ήταν έκπληξη όταν ανακοινώθηκε τον Ιούνιο του 2009 η συμμετοχή του στο ευρωψηφοδέλτιο των Οικολόγων Πρασίνων. Ξεκαθαρίζει ότι η φροντίδα του περιβάλλοντος είναι κορυφαίας σημασίας ζήτημα. Εμφανίστηκαν διάφορα οικολογικά κινήματα στην Ελλάδα αλλά, κατά την άποψή του, οι Οικολόγοι Πράσινοι «έχουν καλές πιθανότητες να κάνουν κάτι, γιατί δεν έχουν στείρο καταγγελτισμό αλλά προτάσεις που επηρεάζουν με θετικό τρόπο και μπορεί να υιοθετηθούν από τα κόμματα εξουσίας».

Τον ρωτάω πόσο καιρό έχει να φωνάξει ένα σύνθημα. «Δεν το έχω κάνει ποτέ. Μου θυμίζουν ποδοσφαιρικό γήπεδο. Με συνθήματα δεν αλλάζει η ζωή». 

 

ΟΙ ΙΡΛΑΝΔΟΙ,Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΛΙΣΕ
«Ακούω κάθε μέρα ότι οι Ελληνες και οι Ιρλανδοί μοιάζουν» λέει ο Ρος Ντέιλι. «Μα, κι όταν είμαι στην Τουρκία λένε το ίδιο οι Τούρκοι,το ίδιο και στην Ιταλία. Αρα το ζήτημα της ομοιότητας και της συγγένειας είναι πολύ ευρύτερο από τα κλισέ που κυριαρχούν» . Η Ιρλανδία έφτασε σε «οικονομικό ζενίθ»,βούτηξε όμως στη δίνη της κρίσης και τώρα βρίσκεται στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Για τον Ρος Ντέιλι είναι η χώρα που την επισκέπτεται για συναυλίες.Δεν θεωρεί τυχαίο ότι οι αντιδράσεις των Ιρλανδών στην πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνησή τους και για την είσοδο του ΔΝΤ ήταν έντονες.Πολλές φορές άλλωστε,όπως εξηγεί,έχουν χαρακτηρίσει τους Ιρλανδούς ως μεσογειακούς του Βορρά.«Η Ιρλανδία είναι μια μικρή χώρα, αγροτικής φύσεως, δεν είναι σαν τη Γερμανία με τη βαριά βιομηχανία.Οι Ιρλανδοί είναι δεμένοι με τον τόπο, τη γη τους και έναν τρόπο ζωής διαφορετικό».

Της Παναγιώτας Μπίτσικα

Πηγή Το Βήμα

12.12.2010

Ο Τεν Τεν ζούσε ανάμεσά μας

«Ο Τεν Τεν είμαι εγώ...». Το έλεγε και το πίστευε ως το τέλος της ζωής του, την περασμένη εβδομάδα, ένας δανός ηθοποιός. Ο Πάλε Χουλ έφυγε πλήρης ημερών, 98 ετών. Συμμετείχε επί δεκαετίες στο Βασιλικό Θέατρο στην Κοπεγχάγη, αλλά διάσημος είχε γίνει από τα 15 του, όταν κέρδισε έναν διαγωνισμό
για να κάνει τον γύρο του κόσμου σε 46 ημέρες - σαν λιλιπούτειος Φιλέας Φογκ.Εφημερίδες σε όλον τον κόσμο έγραψαν για το επικό ταξίδι του μικρού Δανού, με τις φακίδες, το ατίθασο τσουλούφι και την αχόρταγη όρεξη για περιπέτεια. Βέλγος σκιτσογράφος είδε τις φωτογραφίες και ίσως να εμπνεύστηκε τη δημιουργία ενός χάρτινου ήρωα, που έγινε παγκόσμιο μπεστ σέλερ.
Εδώ και 27 χρόνια, από τότε που πέθανε ο Ερζέ (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Ζορζ Ρεμί), χιλιάδες... «Τεν Τεν-ολόγοι» προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο: Ποιος ήταν η πηγή της έμπνευσής του; Μήπως ένας πρόσκοπος από τη Δανία που έτυχε να απαντήσει το 1928 σε μια μικρή αγγελία;

Η εφημερίδα «Ρolitiken» διεξήγε διαγωνισμό για να τιμήσει τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Ιουλίου Βερν. Εψαχνε κάποιον που θα έκανε τον «Γύρο του Κόσμου» ακολουθώντας τα βήματα του Φιλέα Φογκ στο διάσημο μυθιστόρημα του 1873. Στον διαγωνισμό όμως μπορούσαν να πάρουν μέρος μόνο αγόρια στην εφηβεία και ο νικητής, που θα έκανε τον γύρο του κόσμου χωρίς να συνοδεύεται, θα έπρεπε να ολοκληρώσει το ταξίδι σε 46 ημέρες, χωρίς αεροπλάνο.

Η «Ρolitiken» επέλεξε τον Χουλ ανάμεσα σε εκατοντάδες εφήβους που είχαν απαντήσει στην αγγελία. Εφυγε από τη Δανία την 1η Μαρτίου του 1928 και έκανε τον γύρο του κόσμου, ταξιδεύοντας με ατμόπλοια, τρένα και αυτοκίνητα σε Αγγλία, Σκωτία, Καναδά, Ιαπωνία, ΕΣΣΔ, Πολωνία και Γερμανία.

«Κάτι μέσα μου μού έλεγε ότι έπρεπε να το δοκιμάσω» έγραψε το 1992, στην αυτοβιογραφία του. Ο διεθνής Τύπος κάλυψε από την πρώτη στιγμή την περιπέτειά του. Το ταξίδι κύλησε χωρίς απρόβλεπτα, ώσπου ο Χουλ έφθασε στον Καναδά. Θέλοντας να εντυπωσιάσει μια κοπέλα που είχε γνωρίσει στο πλοίο με το οποίο διέπλευσε τον Ατλαντικό, έχασε χρόνο, και το τρένο.

Χωρίς να πτοηθεί από την καθυστέρηση, κατάφερε στη συνέχεια να διασχίσει χωρίς προβλήματα τη Μαντζουρία η οποία το 1928 ήταν στο επίκεντρο πολεμικής σύρραξης μεταξύ Σοβιετικής Ενωσης και Ιαπωνίας. Τη μεγαλύτερη τρομάρα την πήρε στη Μόσχα όπου δεν τον περίμενε κανένας. Σε μια εποχή όπου οι ξένοι συλλαμβάνονταν απλώς και μόνο γιατί κυκλοφορούσαν χωρίς συνοδεία, έκανε τον γύρο της πόλης με άμαξα προτού βρει τον προξενείο της Δανίας.

Οταν επέστρεψε στην Κοπεγχάγη, έπειτα από μόλις 44 ημέρες, τον υποδέχθηκε σαν ήρωα ενθουσιώδες πλήθος 20.000 συμπατριωτών. Η περιπέτεια του Χουλ τελείωσε επάνω στους ώμους δύο γεροδεμένων αστυνομικών. Τον άφησαν μπροστά στη μητέρα του, που κοιμόταν με ηρεμιστικά καθ΄ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού του. Είναι γνωστό ότι το 1929 ο Ερζέ διάβασε το βιβλίο που έγραψε ο νεαρός Χουλ για το ταξίδι του, με τίτλο «Ενας πρόσκοπος στον Γύρο του Κόσμου». Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε πρώτη φορά ο Τεν Τεν στο παιδικό ένθετο της εφημερίδας «Le Ρetit Vingtieme». Ο Χουλ δεν είναι ο μοναδικός υποψήφιος. Πολλοί πιστεύουν ότι πρότυπο για τον Τεν Τεν ήταν και ο γάλλος δημοσιογράφος Ρομπέρ Σεξ. Ανταποκριτής στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και λάτρης των εξερευνήσεων, έμοιαζε και ντυνόταν σαν τον Τεν Τεν. Επιπλέον πιστός φίλος του ήταν ένας σκύλος ονόματι Μιλού. Το 1926 ο Σεξ πήγε στη Μόσχα. Τρία χρόνια αργότερα ο Ερζέ εξέδωσε το πρώτο άλμπουμ της σειράς «Ο Τεν Τεν στη χώρα των Σοβιέτ». Οι αποστολές του Σεξ στο εξωτερικό, στο Κονγκό το 1930 και στην Αμερική το 1931 συμπίπτουν ακριβώς με τα θέματα των επόμενων βιβλίων. Τυχαίο; Ο ίδιος ο Ερζέ δεν αποκάλυψε ποτέ ποιος ήταν η πηγή της έμπνευσής του.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
«Ο Ερζέ ήταν ο Χίτσκοκ των κόμικς»

Για τον «παλιομοδίτη» Τεν Τεν μιλάει στο «Βήμα» ο Νιx (φωτογραφία) σύγχρονος βέλγος δημιουργός κόμικς και καθηγητής κινουμένων σχεδίων στο Πανεπιστήμιο Σεν Λυκάς στις Βρυξέλλες.

- Αντέχουν σήμερα οι ιστορίες του Τεν Τεν;

«Εγώ γεννήθηκα το 1969 και διάβαζα Τεν Τεν μανιωδώς, όπως όλοι οι συμμαθητές μου. Η γενιά μας τον βλέπει με νοσταλγία. Αλλά σήμερα τα παιδιά τον θεωρούν ξεπερασμένο. Τους φαίνεται δισδιάστατος, προβλέψιμος, πιο απλοϊκός από τους ήρωες στην τηλεόραση και στο σινεμά. Φοβάμαι ότι ανήκει στον 20ό, όχι στον 21ο αιώνα... Τα κατορθώματά του μπορεί να φαίνονταν εξωτικά το 1939 αλλά τώρα είναι μάλλον συνηθισμένα, και τα ρούχα του είναι τόσο παλιομοδίτικα».

- Η «γραμμή» και οι ιστορίες του Ερζέ;

«Ο Ερζέ παραμένει κλασικός. Τον διδάσκουμε ως παράδειγμα απλού και καθαρού σχεδίου, πλοκής δομημένης με ακρίβεια και δράσης σε σωστές δόσεις. Για τον κόσμο του κόμικς είναι ό,τι ο Χίτσκοκ για τον κινηματογράφο, αξεπέραστος».

- Και οι ιδέες του;Η κατηγορία ότι διαιώνισε το στερεότυπο του λευκού αποικιοκράτη, π.χ., στο τεύχος «Ο Τεν Τεν στο Κονγκό»;

«Αυτή η ιστορία πράγματι αποτέλεσε όργανο προπαγάνδας. Οχι όμως υπέρ του ρατσισμού, όπως λέγεται συχνά, αλλά υπέρ των βέλγων ιεραποστόλων στην Αφρική, που σώζουν συνεχώς με όλο και πιο γελοίους τρόπους τη ζωή του Τεν Τεν, παρά το προχωρημένο της ηλικίας τους και τα μακριά ράσα που φορούν. Είναι μια περιπέτεια που έχει χάσει όποια γοητεία είχε τότε. Αλλά αυτή η συζήτηση περί πολιτικής ορθότητας μού φαίνεται ότι γίνεται σε εντελώς λανθασμένη βάση. Ο Τεν Τεν υπήρξε προϊόν της εποχής του. Και μην ξεχνάτε ότι ο Ερζέ δούλευε για μια καθολική εφημερίδα η οποία ήθελε οι μικροί αναγνώστες να κατηχηθούν με πολύ συντηρητικές αξίες».

Γυρίζει ταινία ο «φαν» Σπίλμπεργκ

Στα 15 του (ένθετη φωτογραφία) ο Πάλε Χουλ κέρδισε σε διαγωνισμό της εφημερίδας «Ρolitiken» την ευκαιρία να γίνει ο «έφηβος Φιλέας Φογκ». Αριστερά, επιδεικνύει βιβλίο με τα απομνημονεύματά του

Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού ο βέλγος ρεπόρτερ με το λευκό τεριέ είναι σχεδόν άγνωστος! Ολα δείχνουν ότι αυτό θα αλλάξει σε λίγους μήνες όταν προβληθεί στις αίθουσες το πρώτο μέρος της τριλογίας που γύρισε ο «πολύς» Στίβεν Σπίλμπεργκ σε 3D, με τίτλο «Οι περιπέτειες του Τεν Τεν- Το μυστικό του μονόκερου».

«Ισως επειδή οι ιστορίες του δεν έχουν ούτε σεξούτε βία, που αρέσουν στους Αμερικανούς. Επιπλέονο Τεν Τεν δεν ξεπουλήθηκε ποτέ στο δολάριο. Από αυτή την άποψη ήταν και είναι ένας πολύ ευρωπαίος ήρωας» έχει εξηγήσει ο Πιερ Ασουλίν, συγγραφέας του βιβλίου «Ερζέ: ο άνθρωπος που δημιούργησε τον Τεν Τεν».

Η περιφρόνηση του καθολικού Ερζέ στον αμερικανικό καπιταλισμό φαίνεται καθαρά στο τεύχος «Ο Τεν Τεν στην Αμερική» (1931)οι κακοί είναι πάντα αριβίστες που επιδεικνύουν με φτηνό τρόπο τον πλούτο τους και προσφέρουν στον Τεν Τεν χρήματα τα οποία εκείνος αρνείται να πάρει. Ερωτικός υπαινιγμός δεν υπάρχει ούτε για δείγμα! Ο Τεν Τεν κάνει παρέα μόνο με άνδρες και δεν νιώθει το παραμικρό ρομαντικό σκίρτημα για καμία κοπέλα σε 24 ιστορίες. Εξ ου και η (αναπόδεικτη) θεωρία ότι μπορεί να ήταν γκέι. 

Της Ειρήνης Μητροπούλου

Πηγή Το Βήμα

12.12.2010

Μπαμπινιώτης : Από τις γνώσεις στη γνώση

Χρειάστηκε να περάσουν αιώνες για να συνειδητοποιήσουμε και να ανακαλύψουμε εκ νέου «το συνεχές τής γνώσης», την ανάγκη να ξαναδούμε τη γνώση στην ολότητά της. Αυτό είναι που τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο αναγνωρίζεται διεθνώς ως αίτημα τής επιστήμης αλλά και τής παιδείας. Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι- τηρουμένων των αναλογιών- έχουμε μια μορφή επιστροφής στην προσέγγιση τής γνώσης που χαρακτήριζε τους διανοητές τής ελληνικής αρχαιότητας, στη γνώση που συνδύαζε τη φιλοσοφία με τα μαθηματικά και τη γλώσσα, την τέχνη με την πολιτική, τον άνθρωπο με τον θεό, τον κόσμο με τη ζωή, τον μύθο με την πραγματικότητα, το σώμα με το πνεύμα.

Στην προσπάθεια τού ανθρώπου να κατακτήσει τη γνώση πέρασε από το γενικό στο ειδικό, από το καθολικό στο μεμονωμένο, από το όλον στα μέρη. Η λαχτάρα για εξειδίκευση και το κυνήγι τής ειδικής, πλήρους, βαθύτερης και εκτεταμένης γνώσης οδήγησε σε χωρισμούς και διαχωρισμούς, εν τέλει δε σε κατακερματισμούς. Οδήγησε σταδιακώς σε χωρισμό τής επιστήμης σε επιστήμες, των επιστημών σε κλάδους, των κλάδων σε τμήματα, των τμημάτων σε τομείς κ.ο.κ. Παράλληλα οδήγησε στην ανάλυση και ανάδειξη των «ελάχιστων συστατικών», στις μονάδες, στα μόρια, στα άτομα, στα κουάρκ, στα ελάχιστα χαρακτηριστικά. Ετσι επήλθε βαθμηδόν όλο και μεγαλύτερη ειδίκευση αλλά και αποστασιοποίηση, όλο και μεγαλύτερη εμβάθυνση αλλά και διάσπαση, ένας απόλυτος κατακερματισμός που θυσίασε το δάσος στα δέντρα.

Αυτό που προκύπτει ως αδήριτη ανάγκη σήμερα είναι να ξαναβρούμε τον μίτο που ενώνει τις ποικίλες μορφές τής γνώσης, αξιοποιώντας παράλληλα την εκπληκτική πρόοδο που έχει σημειωθεί στις επιστήμες. Να επανασυνδέσουμε τις θετικές επιστήμες με τις κοινωνικές- ανθρωπιστικές και όλες μαζί με τις τέχνες και τον πολιτισμό. Να πραγματωθεί η μετάβαση απότις γνώσεις στη γνώση, να πάρει σάρκα και οστά η μέγιστη αυτή υπέρβαση. Με βάση τα σύγχρονα επιστημονικά επιτεύγματα και τις προκλήσεις τού αιώνα μας να διαλεχθούν οι επιστήμες και οι επιστήμονες στο πλαίσιο μιας δημιουργικής διακλαδικότητας και διεπιστημονικότητας. Και όλα με επίκεντρο τον άνθρωπο. Ετσι που μέσα από τη συνέχεια και τη συνοχή τής γνώσης, μέσα από την ανθρωπιστικά διηθημένη γνώση, μέσα από το καταστάλαγμα τής γνώσης να προέλθει τελικά ο φωτισμός: η γνώση να γίνει σοφία. Γιατί γνώση μαζί και σοφία τι άλλο είναι από την κορύφωση και την καταξίωση τού καθοριστικού γνωρίσματος και χαρίσματος τού ανθρώπου, τού πνεύματος;
Απογοητευμένοι από το σκόρπισμα τής γνώσης σε ασύνδετες πληροφορίες, αναζητήσαμε τη λύση στη διαθεματικότητα, ιδίως στον χώρο τής εκπαίδευσης. Παίρνουμε διάφορα θέματα και τα εξετάζουμε από ποικίλες πλευρές (το νερό, λ.χ., από πλευράς φυσικής και χημείας, υγείας, διάθεσης φυσικών πόρων και περιβάλλοντος, οικονομίας, αλλά και από τη σκοπιά τής λογοτεχνίας, των εικαστικών τεχνών, τής μουσικής, κτλ.). Η διαθεματικότητα ήταν και είναι «μια κάποια λύση» όσο αποτελεί μορφή διεπιστημονικότητας. Παρά τον αποσπασματικό και μεμονωμένο χαρακτήρα της, είναι αναντίρρητα χρήσιμη, ιδίως ως εφαρμογή μιας συνδυαστικής θεώρησης που αναδεικνύει κάποια κοινά στοιχεία.

Αν σκεφθούμε ότι στον τόπο αυτόν γεννήθηκε η έννοια και η πρακτική τής σύνθεσης τής γνώσης ώστε να καταλήγει σε σοφία από και για τον άνθρωπο, αλλά και ότι σήμερα ζούμε μια γενικότερη απαξίωση τής χώρας με αφορμή την οικονομική μας κατάπτωση, είναι παραπάνω από χρήσιμο, είναι εύγλωττο και παρήγορο το μήνυμα που εκπέμπει η πρωτοβουλία τού κοινωφελούς ιδρύματος «Αλέξανδρος Ωνάσης» να οργανώσει αυτό τον καιρό στην Αθήνα τους «Διαλόγους των Αθηνών». Πρόκειται στην ουσία για ένα καινοτομικό πρόγραμμα, τού οποίου η πρώτη εκδήλωση είναι ένα (πραγματικά) Διεθνές Συνέδριο με συμμετοχή προσωπικοτήτων από τον χώρο τής επιστήμης, τής τέχνης και τής διανόησης και με θέμα τον ελληνικό πολιτισμό και τη συμβολή που μπορεί να έχει η ελληνική σκέψη σε προβλήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο. Και όλο αυτό μέσα από μια ευρύτερη διεπιστημονική θεώρηση και μάλιστα σε διαχρονική διάσταση που επιτρέπει πολλαπλές θεωρήσεις, μια επιστημονική και πνευματική πολυφωνία, με ζητούμενο τον κοινό προβληματισμό και τη σύνθεση τής γνώσης προς μια σοφία που μπορεί να ρίξει φως σε μερικά από τα μεγάλα σύγχρονα προβλήματα.

Μια τέτοια παρουσία, πέρα των άλλων, φέρνει τη μικρή Ελλάδα να θέτει σε διεθνές επίπεδο ένα μεγάλο θέμα για συζήτηση που δείχνει ότι σ΄ αυτή τη χώρα μπορεί ακόμη να υπάρξει «παγά λαλέουσα» που ίσως αφυπνίσει συνειδήσεις με το μεγαλύτερο όπλο των αιώνων που εφεύρε η Ελλάδα, τον διάλογο. ΥΓ. Κύριες θέσεις τού άρθρου μου «Παιδεία και όχι χαρτί» ήταν ότι «μόνη η επαγγελματική απασχόληση και αποκατάσταση ως κριτήριο θα οδηγούσε σε υποβάθμιση και σταδιακή κατάργηση πολλών πανεπιστημιακών κλάδων με πρώτες τις ανθρωπιστικές σπουδές», ότι «Η αντίληψη τού «να πάρεις ένα πανεπιστημιακό χαρτί για να βρεις δουλειά» ακυρώνει την έννοια των πανεπιστημιακών σπουδών και τής Παιδείας γενικότερα» και ότι «Η μόνη βάση συζητήσεως είναι τι ποιότητα πανεπιστημιακής εκπαίδευσης μπορούμε να εξασφαλίσουμε.» Με τις κύριες αυτές θέσεις μου, στις οποίες στηρίζεται το συμπέρασμά μου ότι «Τα πανεπιστήμια δεν είναι επαγγελματικές σχολές», δεν νομίζω να διαφωνεί κατά βάθος ο εκλεκτός συνάδελφος κ. Θ. Τ. («Το Βήμα», 11 Νοεμβρίου). Εκτός αν ο ίδιος θέλει τα Πολυτεχνεία να είναι απλές επαγγελματικές σχολές. www.babiniotis.gr

Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τ. πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Πηγή Το Βήμα

12.12.2010